Mogłoby się wydawać, że Pani De odwiedza tylko dorosłych, a dzieci zupełnie nie zdają sobie sprawy z jej istnienia. Niektórzy jednak często zapominają, że ci najmłodsi zazwyczaj wiedzą znacznie więcej, niż można byłoby początkowo przypuszczać. Mają świadomość obecności Pani De, i co więcej, wpływa ona na nich w równym stopniu, co na dorosłych.

Pomoc małych myszek

,,Linka w mysim mieście” to książka autorki Katarzyny Ryrych, która opowiada o depresji z punktu widzenia dziecka. Znam kilka pozycji tej pisarki (m.in. ,,Tuba i Patefon. Detektywi na wakacjach” czy ,,Piąta babcia Dominika”), jednak do tej pory przeważnie trafiałam na lekką, humorystyczną lekturę – dobrą, na przykład, na wakacyjne odprężenie.

Książka ,,Linka w mysim mieście” jest pozycją zupełnie innego rodzaju. To 6-rozdziałowa powieść, która rozgrywa się z perspektywy kilkuletniej Michaliny. Dziewczynka mieszka tylko z mamą. Pewnego dnia zostaje niespodziewanie zabrana do domu tymczasowego i sama musi zmierzyć się z nową, obcą rzeczywistością. Zrobi to z pomocą… małych myszek.

Odwiedziny w mysim mieście

W ,,Lince” rzeczywistość dziecka samotnego i w pewien sposób porzuconego, miesza się z fantazją. Kiedy główna bohaterka zostaje sama w pokoju, odwiedzają ją myszy przypominające miniaturowych ludzi. Dzielą się z Linką zaklęciem zmniejszania, dzięki któremu może ona odwiedzać ich mysie miasto, jednocześnie przejść tunelami do swojego starego mieszkania.

Myszy są wsparciem dla dziewczynki. Może z nimi rozmawiać, tworzą też one społeczność, w której dziecko czuje się chciane i akceptowane. 

Sprzeciwianie się stereotypom

Książka jest także bardzo wyraźnym głosem sprzeciwu wobec powielanych stereotypów. Michalina oprócz tego, że mierzy się z trudną sytuacją choroby mamy, to dodatkowo musi udowadniać swoją wartość – bo jako dziewczyna, nie jest traktowana na równi, co pozostali wychowankowie. 

Stawiając się, ale przede wszystkim podejmując próbę rozmowy pokazuje, że jest dobrym materiałem na ,,kumpla” – nieważne jakiej płci by on nie był. W książce znajdziecie także kocio-mysie pojednanie, czy też piękny przykład odnajdywania miłości przez ludzi trochę starszych niż dorośli.

Muszę przyznać, że ,,Linka w mysim mieście” jest książką, którą z pewnością zaproponowałabym do czytania, gdyby zapytano mnie o lekturę opisują stany depresyjne, w taki sposób, żeby mogły zrozumieć je dzieci.

Inną książką byłoby np. ,,Kałużysko” – opisujące jednak nastrój chłopca, a także ,,Szalik ciotki Melancholii” – symboliczna opowiastka traktująca o depresji, ale w uproszczonej formie.

,,Linka w mysim mieście” jest bezwzględnie pozycją doskonale napisaną i rozszerzającą temat o ważne zagadnienia. Dzięki ilustracjom Marianny Sztymy nabiera ona cech baśniowości, sprawiając, że trudno odgadnąć, gdzie zaczyna się prawdziwe życie, a ma swój koniec wyobraźnia.

Polecam pracę z nią, uzupełnianą rozmowami na temat tekstu. To będzie dobra książka bez względu na to czy w domu czy też bliskim otoczeniu są epizody depresyjne, lub zależy nam na wprowadzeniu dziecko w temat, by było bardziej świadome w otoczeniu.

Polecam ,,Linkę w mysim mieście” odbiorcom w zależności od ich wrażliwości, najoptymalniej od 8 lat wzwyż.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1050_linka-w-mysim-miescie

*Myszka ze zdjęć pożyczona z książki ,,Czarownica Ula i wielka dynia„.

Artykuł Linka w mysim mieście – recenzja książki dla dzieci o depresji pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Żyjemy w czasach, w których dużą uwagę przykłada się do wyglądu i powierzchowności. To trudne, kiedy inni postrzegają cię wyłącznie przez pryzmat długości nosa, koloru skóry czy wagi. O ile dorośli mają jeszcze narzędzia, żeby sobie z tym jakoś radzić, o tyle dzieci muszą często zmagać się z kompleksami oraz brakiem pewności siebie.

W rzeczywistości to, w jaki sposób młoda osoba będzie postrzegać siebie, zależy od tego jaki wzorzec otrzyma od otoczenia. W byciu bardziej świadomym może pomóc jej książka, która ostatnio ukazała się nakładem wydawnictwa Dwie Siostry. 

(Tę książkę można… rozebrać! Wystarczy ściągnąć załączoną do niej obwolutę)

Cielesność, seksualność oraz świadomość

,,Od stóp do głów. Ilustrowany elementarz ciała” to książka z tekstem Kathariny von der Gathen (autorki ,,Odpowiedz mi!”) oraz wymownymi, świetnymi ilustracjami Anke Kuhl (wspominanej już przeze mnie na stronie przy okazji pozycji ,,Najlepsze jasełka wszech czasów”).

W tym mini kompendium przedstawione zostały hasłowo najważniejsze zagadnienia dotyczące cielesności, seksualności oraz świadomości własnego ,,ja”. Książka kierowana jest zarówno do chłopców, dziewczyn jak i osób nieokreślonych płciowo. Pozwala zmierzyć się z takimi zagadnieniami jak: części intymne, niepełnosprawność, ozdabianie ciała, choroby, pewność siebie, normalność i nienormalność, mowa ciała oraz wiele, wiele innych.

Jak polubić siebie?

Można powiedzieć, że autorka ,,Od stóp do głów” zebrała najbardziej intrygujące, ważne oraz często będące tematami tabu kwestie, które w sposób prosty wyjaśnia oraz rozwija dzieciom i ich rodzicom. Książka pomaga łatwiej polubić siebie, zaakceptować swoje defekty oraz zyskać cenną perspektywę. 

Przy okazji lektura jest niezwykle współczesną odpowiedzią na wiele palących problemów. Dzieci oraz młode osoby, które obecnie zasypywane są zdjęciami perfekcyjnych ludzi z mediów społecznościowych, nie zawsze mają świadomość o zastosowanych na nich filtrach czy obróbce komputerowej. ,,Od stóp do głów” pozwala bardziej uświadomić skalę tego zjawiska i jednocześnie zapewnić, że kluczem do szczęścia jest po prostu polubienie siebie.

Szersza perspektywa

Książka posiada także kilka fajnych rozwiązań, które pomagają jeszcze bardziej się w nią zaangażować. Akapity zatytułowane ,,Spróbujcie sami!” to nic innego jak propozycje zadań czy poleceń do wykonania samodzielnie lub z innymi. Mnie zauroczyły także rozkładówki z ,,Szerszą perspektywą”, na których widać zdjęcie rodziny na przestrzeni lat. Można obserwować jak zmieniają się jej poszczególni członkowie, ale także jak pojawiają się nowe osoby i ,,znikają” te wcześniejsze.

Nie zawsze łatwo jest otwarcie rozmawiać z dziećmi o seksualności czy cielesności. Z ,,Od stóp do głów” będzie to jednak dużo prostsze i bardziej naturalne. Polecam tę lekturę każdemu powyżej 8 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/od-stop-do-glow.html

Artykuł Od stóp do głów – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Depresja to niezwykle trudne zjawisko, nawet dla dorosłych. Większość osób woli trzymać się od niej z daleka, jakby była wielkim potworem z kłującymi kolcami. Czasami jednak nie da się jej przemilczeć, zamknąć w pudełku i udawać, że nie istnieje. Depresja dotyka wielu dorosłych, ale także dzieci. Rodzice oraz opiekunowie powinni zadbać o odpowiednie leczenie dla maluchów i pozwolić zrozumieć pozostałym dzieciom czym ta choroba jest.

,,Kałużysko” to unikatowa książka, która jako jedna z nielicznych na polskim rynku wydawniczym ukazuje temat depresji. Jej autorką jest Anna Augustyniak, a ilustracje stworzyła Kasia Augustyniak. Pozycja została wydana nakładem wydawnictwa Albus. 

Jak rozmawiać z dzieckiem o depresji?

Głównym bohaterem książki jest 6-letni Kuba. Chłopiec ma młodszą siostrę o uroczym przezwisku Piszczydło oraz starszego brata Emila. Emil ma 8 lat i pewnego dnia wydarza się coś, co diametralnie wpływa na życie całej rodziny. Starszy chłopiec rozlewa się i staje się kałużą. 

Ten symbolicznie ukazany rozpad jednego z bohaterów, pozwala uzmysłowić czytelnikom skalę choroby. To, w jaki sposób wpływa ona na ludzi i jakie wywiera wrażenie na pozostałych członkach rodziny. Książka nakreślając przyczyny i ukazując zmianę Emila, umożliwia odbiorcom kontynuowanie rozmowy na temat depresji po lekturze. Z jej pomocą nieco łatwiej odpowiedzieć na pytanie m.in.:

• czym jest depresja,
• co czuje osoba chorująca na depresję,
• w jaki sposób funkcjonować z taką osobą,
• jak można pomóc komuś choremu.

Chłopiec, który stał się kałużą

Rodzice Kuby postanawiają na pewien czas zmienić otoczenie dla swoich dzieci. Zabierają je do miejsca, gdzie mogą przebywać one blisko natury, nie są przez nikogo strofowane i pozwala się im być po prostu dziećmi. Emil – jako falująca woda w wiaderku towarzyszy swojemu rodzeństwu. Obecny jest jednak tylko fizycznie. Autorka doskonale przedstawiła obraz dziecka pozbawionego chęci życia, zrezygnowanego i wycofanego. Choć nie da się zaprzeczyć, że spędza czas z innymi – to w rzeczywistości sam musi zdecydować, czy chce naprawdę powrócić.

Za wartościowe w ,,Kałużysku” uważam także otwarte zakończenie. Nikt tutaj nie mydli oczu, że wszystko skończy się wielkim happy endem. Podczas rozmowy mamy z Kubą także czytelnik dowiaduje się, jakie są możliwe scenariusze na przyszłość. Opcji jest kilka, ale czuć w tej historii dużo nadziei. 

Światowy Dzień Walki z Depresją

,,Kałużysko”, co warte podkreślenia, nie jest książką wypełnioną smutkiem. Choć porusza istotny temat, w równej mierze skupia się na momentach pełnych radości jak i tych związanych z depresją. Ukazuje chorobę jako przejściowy stan, na który wpływ ma wiele czynników – przede wszystkim jednak, są to czynniki, które można pokonać.

23. lutego obchodzony jest Światowy Dzień Walki z Depresją. To ważna data, która pozwala takim książkom jak ,,Kałużysko” krzyczeć jeszcze głośniej. Bez względu na to czy w rodzinie jest ktoś, kto choruje na depresję, czy sami przechodzimy ten trudny etap w naszym życiu – ta książka sprawdzi się na wielu poziomach. Warto po nią sięgać z dziećmi już powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/

Artykuł Kałużysko – recenzja książki dla dzieci o depresji pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Jeden dzień
➜ Seria: Strażnik Klejnotu
➜ Autorka: Katarzyna Rygiel
➜ Okładka: Przemysław Szukaj
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Przepełniona wzruszeniem, ale i niezwykłą czytelniczą satysfakcją skończyłam właśnie lekturę trzeciej części wyjątkowej serii o młodych przyjaciołach z Warszawy, którzy otrzymali szansę podróżowania… w czasie.

,,Jeden dzień” to tuż po ,,Strażniku Klejnotu” i ,,Wszystkich zaułkach przeszłości” kolejna książka Katarzyny Rygiel, w której w sposób mistrzowski łączy ona historyczne fakty z dziecięcą fantazją, wielkimi emocjami oraz ponadczasowymi wartościami. Jest mi niezmiernie miło poinformować i przepełnia mnie ogromna duma, że mogłam objąć ten tytuł bajkochłonkowym patronatem medialnym. 

Nieuniknione podróże w czasie

Kolejny raz powracamy do duetu przyjaciół – Felka oraz Uli, którzy tylko z pozoru są zwykłymi, warszawskimi nastolatkami. W rzeczywistości oboje mają za sobą już kilka rund podróży w czasie, dziewczynka posiada dodatkowo pewne, niezwykłe pochodzenie, a chłopiec przyjaźni się z… bazyliszkiem. 

Tym razem jednak Ula dość jasno stawia granicę dotyczącą tych eskapad. Zdecydowanie nie ma ochoty na kolejne skoki w przeszłość, bo uczona doświadczeniem, wie jak niezwykle ryzykowne jest to zajęcie. Z drugiej strony los ma co do nich inne plany. Szybko okazuje się, że tym razem sprawa komplikuje się tak bardzo, że tylko obecność dzieci może ustrzec od błędu Janka – dziadka Felka z czasów, kiedy sam był wyrostkiem. Poza tym o pomoc prosi bohaterów sama Syrena, a jej jak wiadomo nie sposób odmówić.

Powstanie warszawskie i jego nieodwracalne konsekwencje

,,Jeden dzień” skupia się przede wszystkim na pierwszych dniach powstania warszawskiego, które rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 roku. Janek, wówczas 10-letni chłopiec, mieszka z rodzicami i bratem w jednej z kamienic na ulicy Jasnej. Jako jedyny z rodziny wychodzi cało z bombardowania mieszkania czwartego dnia powstania, a następnie przez wiele, wiele lat nie może pogodzić się z ich stratą.

Kiedy odkrywa umiejętność przemieszczania się w czasie, postanowią zmienić przyszłość i wpłynąć na losy swoich bliskich. Z pomocą swojego wnuka Felka oraz jego przyjaciółki Uli, decyduje się ochronić rodzinę przed tragiczną śmiercią. Czy jednak przyszłość można odmienić? Jakie konsekwencje może mieć taka ingerencja? Co musi się wydarzyć, żeby Janek (a może dorosły już Jan) zmienił swój punkt widzenia?

Żyć tu i teraz

Książka ,,Jeden dzień” zaskakuje czytelników i mimo ponad 400 stron fabuły przeplatanej historycznymi ciekawostkami – angażuje każdego, kto tylko pozwoli jej się lepiej poznać. Autorka w doskonały sposób buduje narrację, oferując odbiorcom niebanalne i emocjonujące zwroty akcji.

Między wątek głównych bohaterów – trójki dzieci z różnych czasów, wplata także nie mniej istotne postaci siostrzanych syren, przemiany jednej z nich oraz nawet… tematu miłosnego uniesienia, który wydaje się zwalczać zło i wpływać na osobowość.

Podczas lektury z pewnością uronicie kilka łez wzruszenia, ale przede wszystkim – jak każdorazowo po przygodzie z tą serią, zapragniecie przejść się uliczkami współczesnej Warszawy, odpocząć na ławce w pobliżu Wisły i z sentymentem patrzeć na beztroskich i uśmiechniętych mieszkańców, którzy mogą żyć tu i teraz.

Polecam ,,Jeden dzień” oraz całą serię ,,Strażnika Klejnotu” (najlepiej w kolejności chronologicznej) każdemu czytelnikowi powyżej 10 roku życia. To jeden z najbardziej wartościowych cyklów polskiej literatury dziecięcej, który powinien stać się szkolną lekturą.

Link do strony Wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/jeden-dzien-straznik-klejnotu/

OFICJALNA PREMIERA: 11.01.2023 rok

Artykuł Jeden dzień – przedpremierowa recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Był taki całkiem udany film Stevena Spielberga, którego akcja rozgrywała się w lotniczym terminalu. Przyznam szczerze, że było to moje pierwsze skojarzenie, kiedy zaczęłam czytać książkę, o której opowiadam w tym wpisie. Jak się jednak okazało, wyobraźnia autora Ulricha Huba, kolejny raz zaskoczyła, porzuciła wszelkie filmowe sztampy i udowodniła, że literatura dziecięca może być daleka od powtarzalności i infantylności.

KSIĄŻKI, KTÓRE TRAKTUJĄ DZIECI POWAŻNIE

,,Lisy nie kłamią” to książka, która w 2014 roku wskoczyła na listę Białych Kruków – White Ravens, zestawienie najważniejszych książek dla dzieci, przygotowywane co roku przez specjalistów Międzynarodowej Biblioteki Książek dla Dzieci i Młodzieży w Monachium. W Niemczech jest ona również lekturą szkolną.

Do tej pory autora mogliście kojarzyć z bestsellerowych:

• O ósmej na arce,
• Ostatnia owca.

W każdej z tych książek udowadniał, że można pisać dla dzieci tak, żeby czuły się traktowane poważnie.

KIEDY W TERMINALU POJAWIA SIĘ… LIS

W ,,Lisy nie kłamią”, jak już wspomniałam na początku, akcja rozgrywa się na lotnisku. Zwierzęta – niedźwiedź panda, tygrys, gęś, małpa oraz dwie owce czekają na samolot. Od kilku dni nie mogą się doczekać lotu i robią się coraz bardziej niecierpliwi. Dogląda ich pies stróżujący, jednak i on niewiele może zrobić. Samoloty przestały latać i nikt nie wie, co jest tego powodem.

Kiedy nuda zaczyna być już przytłaczająca, a cierpliwość jest na krańcu wyczerpania, w terminalu pojawia się lis. Odmawia okazania swojego paszportu i choć początkowo traktowany jest z dystansem (w końcu to lis!), szybko udaje mu się zyskać w oczach innych zwierząt.

Lis potrafi słuchać i wykorzystuje słabości podróżujących, żeby owinąć ich sobie wokół palca.

CZYM JEST KŁAMSTWO?

Książka jest wybornym esejem na temat kłamstwa i tego jak na nim budowany jest świat. Autor nie próbuje go jednak definiować, nie mówi czy jest złe czy dobre, ale pokazuje konsekwencje, kiedy oszukiwanie innych wykracza poza granice przyzwoitości. 

W ,,Lisy nie kłamią” kłamstwo jest czymś, czego nie da się uniknąć. Czego czasem nawet unikać nie trzeba, warto jednak pamiętać, że nadużywane stanie się powodem braku zaufania i może prowadzić do poważnych konsekwencji.

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA

Jestem pod ogromnym wrażeniem jak Ulrich Hub wykreował w ,,Lisy nie kłamią” każdego bohatera. Ta książka, mimo że występują w niej wyłącznie zwierzęta, jest niezwykle autentyczna. Pokazuje młodym czytelnikom fragment prawdziwego świata – obfitującego w niedoskonałości, ale i bogatego w przyjaźnie czy potrzebę bycia akceptowanym.

Polecam ją czytelnikom już powyżej 8 roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/lisy-nie-klamia.html

Artykuł Lisy nie kłamią – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Czy wiecie ile żyją rekiny grenlandzkie? To podobno najstarsze stworzenia na ziemi. Kilka lat temu naukowcy natrafili na rekina tego gatunku, który miał mieć… ponad 500 lat (i wciąż żył!). 

Nic dziwnego, że Kiran Millwood Hargrave zainspirowała się tymi niezwykłymi zwierzętami, żeby stworzyć równie niezwykłą opowieść. ,,Julia i rekin” to historia o 10-letniej Julii, jej mamie, tacie oraz falach Morza Norweskiego, które kryją wiele tajemnic.

OPOWIEŚĆ DWU… WYMIAROWA

To poetycka książka w wydaniu podkreślającym jej dwuwymiarowy aspekt. Z jednej strony jest ona fabułą o zwykłej dziewczynce, która na dwa miesiące wakacji przeprowadza się na wyspę Unst, na Wyspach Szetlandzkich, gdzie jej tata ma usprawnić działanie tamtejszej latarni. Mama dziewczynki to z kolei biolog morski, który bada m.in. oceaniczne zwierzęta.

Z drugiej strony ,,Julia i rekin” operuje na dwuznacznościach. Nawet ten tytułowy rekin jest czymś w rodzaju… słonia w pokoju. Pojawia się nie tylko w umysłach bohaterów, ale pełni rolę symbolu, czegoś czego nie można zobaczyć, ale zdecydowanie da się to poczuć.

ŻYCIE JULII NA WYSPIE

Julia zamieszkuje z rodziną oraz kotką Kluską w latarni morskiej. Ten oryginalny dom będzie świadkiem wielu ważnych wydarzeń w życiu czwórki bliskich sobie osób. Początkowo dziewczynka czuje się bardzo podekscytowana. Udaje jej się nawiązać znajomość z miejscowym rówieśnikiem, który pasjonuje się gwiazdami oraz astronomią. Julia prowadzi własny dziennik z zapiskami i czyta wiele książek.

Autorka podaje tytuły lub opisy lektur, po które sięga dziewczynka. Dzięki temu możemy się dowiedzieć, że zna np.: 

• serię Jak wytresować smoka,
• Kto wypuścił bogów,
• i oczywiście ponadczasowego Kubusia Puchatka.

REKIN W POKOJU

Głównym temat ,,Julii i rekina” jest jednak zagadnienie daleko wychodzące poza ramy lekkiej fabuły. Choć to ogólnie książka, która nie boi się poruszać takich ważnych kwestii w wątkach pobocznych jak: gnębienie, brak poczucia przynależności do grupy czy porzucenie – to jednak tym najbardziej wysuwającym się na pierwszy plan jest choroba psychiczna mamy dziewczynki.

Początkowa fascynacja wspomnianym przeze mnie rekinem grenlandzkim, z każdym kolejnym rozdziałem przeradza się w niezdrową obsesję. Takie zachowanie podszyte jest jednak poważnymi zaburzeniami. Co gorsza, Julia powoli zaczyna sobie przypominać, że już kiedyś widziała mamę w takim stanie… 

STRONY, PRZEZ KTÓRE MOŻNA SPOJRZEĆ

,,Julia i rekin” jest książką poruszającą oraz wpływającą na nasze postrzeganie świata. Jej najważniejszym przesłaniem jest stwierdzenie, że choroba rodziców nigdy nie jest winą dziecka. Dużo w tej lekturze wrażliwości oraz poezji, która pozwala na lepsze zrozumienie stanu bohaterów, jednocześnie pokazując, że nawet ten mityczny rekin może być zarazem klęską i ocaleniem.

Wzruszyłam się czytając tę opowieść. Mój zachwyt znalazł także uzasadnienie w samym wydaniu ,,Julii i rekina”. Wydawnictwo postarało się, żeby nie tylko słowa przemawiały za tą historią. Niektóre strony zrobiono z lekkiego, przezroczystego pergaminu. Czasami pojawia się w książce intensywny, żółty panton (kolor), który razem z czernią przebijają na kolejne strony. Możemy się wtedy poczuć, jakbyśmy spoglądali przez taflę wody.

DLA KOGO JEST TO KSIĄŻKA?

,,Julię i rekina” polecam dzieciom powyżej 8 roku życia. Jak pisze o niej Ross Montgomery, autor m.in. książki ,,Dom babci”:

To zupełnie wyjątkowa historia – jednocześnie mądra i zabawna, płynąca z głębi serca, ma w sobie spokój i siłę morza.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.slowne.pl/ksiazki/dla-dzieci/

OFICJALNA PREMIERA: 23.03.2022 

Artykuł Julia i rekin – recenzja przedpremierowa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorzy: The Fan Brothers

Ilustracje: The Fan Brothers

Tłumaczenie: Joanna Wajs

Wydawnictwo: Skład Papieru

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nikt nie jest idealny. Ludzie jednak często zapominają, że świat składa się z nieperfekcyjnie okrągłych jabłek, osób z krzywymi nosami czy drzew powykręcanych od wiatru. W pewnym momencie zapragnęliśmy mieć wszystkie proste, równe, matematyczne. Co gorsza, zaczęliśmy ingerować w naturę i odrzucać to, co może od odgórnie ustalonego szablonu nieco odstawać.

,,Projekt Barnabek” jest kolejną, wyjątkową książką, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Skład Papieru. Poprzednia premiera tej marki niemal rzuciła mnie na kolana (mowa o ,,Żelaznym olbrzymie”), dlatego z uzasadnioną ekscytacją usiadłam do ich najnowszego projektu.

Książka została stworzona przez The Fan Brothers, czyli trzech braci – Terry’ego, Erica oraz Devina pochodzących z Toronto w Kanadzie. Mężczyźni nie tylko wymyślają teksty, ilustracje oraz projektują lektury, ale robią to tak dobrze, że są nagradzani prestiżowymi nagrodami! ,,Projekt Barnabek” jest ich pierwszym wspólnym projektem.

Ta pozycja obrazkowa opowiada o pewnym myszo-słoniu, laboratoryjnym eksperymencie, który w najbardziej optymistycznej dla niego wersji – miał trafić na sklepową półkę. Niestety (a może stety?) klosz Barnabka, który był także jego jedynym domem, opatrzono czerwoną pieczątką ,,Porażka”. 

Jest to jedna z tych książek, która udowadnia, że nic nie jest niemożliwe. Tytułowy Barnabek, choć świadom czekającej go przyszłości, nie ma ochoty się zmieniać. Lubi w sobie wszystko, nawet to, co uważa się w nim za niedoskonałe. Postanawia zrobić jedyną rozsądną dla niego rzecz – uciec.

Nie ucieka jednak sam. Okazuje się, że Nieudanych Projektów jest więcej i żadnemu z nich nie przeszkadza, że jest ,,nieudany”. Działając zespołowo wyruszają w drogę ku nieznanemu oraz przede wszystkim – ku wolności.

,,Projekt Barnabek” to pochwała normalności, hołd przyjaźni i piękna historia o tym, że warto sięgać gwiazd. Opowiadana prostym językiem, z pełno-rozkładówkowymi ilustracjami buduje napięcie, wzrusza i skłania do refleksji. 

Pokazuje, że nawet najbardziej idealny wygląd nie zastąpi poczucia wolności i szczęścia, które otrzymujemy w chwili uwolnienia się z niewoli. 

Piękne wydanie książki, ale i jej niezaprzeczalna wartość to dwie cechy, które najbardziej lubię w literaturze dziecięcej. ,,Projekt Barnabek” zdecydowanie warto mieć na swojej półce w regale. Polecam tę książkę dzieciom powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://skladpapieru.pl/pl/p/Projekt-Barnabek/4

Artykuł Projekt Barnabek – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorka: Katherine Applegate

Ilustracje: Sara Olszewska

Tłumaczenie: Małgorzata Glasenapp

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena: bardzo przyjemna

Recenzja:

Muszę przyznać, że ostatnia nowość Wydawnictwa Dwie Siostry wzbudziła we mnie wiele emocji. Kiedy pierwszy raz usłyszałam, że planowane jest wydanie książki ,,Preskot” – bardzo się ucieszyłam. Dobrze znałam poprzednią autorki Katherine Applegate ,,Drzewo życzeń”, dlatego mogłam snuć przypuszczenia, że i jej kolejna pozycja zrobi na mnie niemałe wrażenie. Nie pomyliłam się, ale… czy dostałam to, czego akurat się spodziewałam?

,,Preskot” z oniryczną okładką z kotem tańczącym pod rozłożonym parasolem zapowiada się na jakąś baśń. Wydaje się popierać tę tezę także krótka charakterystyka – ,,magiczna i ciepła powieść”, znajdująca się tuż pod samym tytułem. Czy jednak już po przeczytaniu tej książki, mogę zgodzić się, że jest ona ,,magiczna i ciepła”? Nie do końca.

Musicie bowiem wiedzieć, że mało jest książek, które tak dostanie opisują mniej kolorową stronę życia niż ta. ,,Preskot” jest właściwie przejmującym obrazem niezbyt udanego dzieciństwa, opisywanego z punktu widzenia młodego człowieka. O ile więc jest to do pewnego stopnia magiczna opowieść (zaraz wytłumaczę dlaczego), to już na pewno nie ma w niej ciepła, chyba że wyłącznie mowa potrzebie jego posiadania.

Głównym bohaterem historii jest Jackson. To dość, wydawałoby się, przeciętny uczeń szkoły podstawowej. Chłopiec jednak oprócz tego, że ma wyjątkową słabość do nauk ścisłych, posiada także… wymyślonego przyjaciela. W tej roli, co również może być powodem zdziwienia czytelników, nie występuje ani rówieśnik, ani słynny sportowiec, a kot. Właściwie to kot chodzący na dwóch nogach, potrafiący mówić, wysokości prawie dorosłego człowieka. 

Kot o imieniu Preskot pojawia się w życiu Jacksona w bardzo konkretnych momentach. Pierwszy raz – kiedy chłopiec musi zamieszkać ze swoją rodziną w samochodzie, bo nie stać ich na utrzymanie mieszkanie. Czytelnicy poznają Jacksona jednak w nieco innym momencie życia. Razem z młodszą siostrą Robin, mamą, tatą oraz psem żyją na zwyczajnym, ale uroczym osiedlu. Wkrótce jednak wszystko ma się zmienić i Jackson nie do końca wie, jak sobie z tym wszystkim poradzić. Łatwo się domyślić, że to kolejny moment, kiedy kot powraca.

,,Preskot” to wzruszająca opowieść o tym, że dzieci wiedzą znacznie więcej, niż mogą przypuszczać rodzice. To potrzeba stałości i bezpieczeństwa. To lekcja umiejętności mówienia o swoich potrzebach, lęku oraz oczekiwaniach. To historia ludzi, którzy nie potrafią sobie poradzić z tym, co zsyła na nich los. To opowieść o rodzinie bez domu.

Z ,,Preskota” można wiele się nauczyć, ale też dzięki niemu stać się bardziej wyrozumiałym i empatycznym. To książka, która uczy wrażliwości. Pozostawia w czytelniku iskierkę nadziei i jest po prostu ważna, w czasach kiedy często zapominamy jak łatwo można wszystko stracić. 

Bardzo polecam dzieciom powyżej 8 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/preskot.html

Artykuł Preskot – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tekst: Jess French

Ilustracje: Alexander Mostov

Tłumaczenie: Maria Nowak

Wydawnictwo: Zielona Sowa

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dobrze pamiętam ze szkoły, kiedy na lekcjach historii nauczyciele często powtarzali, że dawniej Polska – a raczej ziemie, którymi kiedyś była, pokrywały gęste bory. Z czasem ludzie z coraz większą zawziętością zaczęli wycinać drzewa. Potrzebowali pól pod uprawę, zakładali wioski, miasta i budowali drogi. 

Tak zmieniał i ciągle zmienia się świat. Lasów z każdym rokiem jest coraz mniej, dlatego książki takie jak ta, są niezwykle potrzebne.

Nakładem Wydawnictwa Zielona Sowa ukazała się ostatnio pozycja ,,Ratujmy naszą planetę. Lasy” autorki Jess French z ilustracjami Alexander Mostov. To uświadamiająca, popularnonaukowa lektura, która pokazuje jak wiele zależy od postawy ludzi, ich wyborów oraz działań. 

Książkę wydrukowano na papierze z odpowiedzialnych źródeł.

Nie da się nie zauważyć, że ostatnio częściej w księgarniach można dostrzec książki dla dzieci niemal bijące na alarm. Ich zadaniem jest zwracać uwagę na kwestie ekologiczne oraz pokazywać drogę, którą można podążyć, żeby świat służył nam jeszcze długie lata.

Książka ,,Lasy” została podzielona na pięć rozdziałów. Przeczytamy w nich o różnych rodzajach lasów właśnie (równikowych, tajdze, liściastych strefy umiarkowanej). Dowiemy się skąd na przykład pozyskuje się najwięcej drewna na papier, ramy okienne czy deski podłogowe. Poznamy żyjące tam zwierzęta. 

Mimo, że lasy te różnią się bardzo od siebie, mają wspólny problem – wylesienie.

Na niektórych rozkładówkach pokazano mapki, na których widać jak bardzo zmienia się powierzchnia zielona z biegiem lat. Autorzy tłumaczą skąd bierze się ta potrzeba wycinania drzew. Krok po kroku prowadzą nas po skomplikowanych meandrach codzienności, jasno wykładając, dlaczego tak ważnym jest przestrzeganie pewnych zasad.

Dzielą działania, które mogą zapobiec katastrofie na te, których podejmują się naukowcy, jak i te, w które możemy zaangażować się samodzielnie. Rozdział piąty w całości poświęcony jest naszym nawykom (złym i dobrym) oraz wyborom zakupowym. 

,,Lasy” to naprawdę sumiennie przygotowana książka, która dzięki temu, że jest bogato ilustrowana i napisana bardzo lekkim, przyjacielskim językiem, może dotrzeć do dzieci oraz uświadomić je jak ważne są i będą ich decyzje dla całej planety.

To jedna z tych książek, która obowiązkowo powinna być omawiana w szkołach na lekcjach przyrody. Polecam ją wszystkim dzieciom powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zielonasowa.pl/ratujmy-nasza-planete-lasy-18172.html

Artykuł Ratujmy naszą planetę. Lasy – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorka: Magdalena Górska

Ilustracje: Nika Jaworowska-Duchlińska

Wydawnictwo: Sto Stron

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Wiele dzieci ma swoje przytulanki, zabawki, lalki czy misie, z którymi się nie rozstają. Maluchy traktuję je jak swego rodzaju talizmany – one dodają im sił, trzymają na bezpieczny dystans potwory i oferują miękkie brzuszki czy włóczkowe włosy do przytulania w każdej chwili, która tylko tego wymaga.

,,Aliaszka” jest książką-debiutem aktorki Magdaleny Górskiej, która w siedmiu opowiadaniach na ważne tematy udowodniła, że ma lekkie pióro, ale i ogromną wrażliwość. Z kolei o oprawę wizualną zadbała Nika Jaworowska-Duchlińska, wzbogacając tekst malowanymi pędzlem obrazami. 

Kim jest Aliaszka? To nie jedna bohaterka, ale słowo-symbol. Aliaszka jest rodzajem lalki, który pojawia się wszędzie tam, gdzie tylko jest potrzebna.

W opowiadaniach poznajemy historie dzieci sprzed lat, z różnych krajów i w różnych sytuacjach rodzinnych. Dziewczyny oraz chłopcy stawiają czoła czasami mniejszym, a innym razem większym trudnościom losu, ale za każdym razem mają na wyciągnięcie ręki potrzebne wsparcie. 

Dlaczego wydaje się tak mało książek dla dzieci, w których poruszane są kwestie uchodźców, domów dziecka, brak czasu rodziców, przenoszenie ich własnych ambicji na dzieci czy wykorzystywania technologii do gnębienia rówieśników w szkole? 

Rodzice chcąc chronić własne dzieci, często udają, że zło nie istnieje. Kiedy jednak one idą do szkoły, zaczynają rozmawiać z rówieśnikami, oglądają telewizję i często same wyciągają wnioski, wtedy jest już za późno, żeby cały ten ładunek emocjonalny, który otrzymają, opakować w odpowiedni, wspierający komentarz rodziców czy opiekunów. 

,,Aliaszka” choć jest książką na ważne tematy, nie jest jednak lekturą trudną. Magdalena Górska nadała swoim opowiadaniom baśniowych kolorów. Historie pisane są z punktu widzenia dzieci, a ich przesłania niosą ze sobą przede wszystkim nadzieję oraz perspektywy na lepsze jutro. 

Dodatkowo książka powstawała we współpracy z dr Anną Szczepaniak – psycholog oraz psychoterapeutką dla dzieci, a na końcu lektury znajdują się pytania pomocnicze do tekstów. Można je przeczytać wspólnie z dziećmi, a następnie postarać się porozmawiać w gronie rodzinnym o historiach bohaterów, które spotkały Aliaszkę. 

Polecam tę wyjątkową książkę czytelnikom powyżej 7 roku życia.

,,Aliaszka” dostępna jest tylko na stronie Wydawnictwa Sto Stron oraz w wybranych księgarniach stacjonarnych.

LINK: https://wydawnictwostostron.pl/ksiazka/aliaszka/

Artykuł Aliaszka – recenzja premierowa! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.