➜ Tytuł: Lis z Martwego Lasu
➜ Autorka: Aubrey Hartman
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Tłumaczenie: Adam Pluszka
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Lis z Martwego Lasu?

Głównym bohaterem jest tytułowy lis Bazyl, który… umiera. Zamiast jednak od razu trafić do Zaświatów, otrzymuje propozycję zostania nowym Przewodnikiem po tej Krainie. Jego zadaniem ma być wskazywanie drogi tym duszom, które czują się zagubione i nie wiedzą do którego z czterech Królestw powinny trafić.

Bazyl jest zadowolony ze swojej pracy. Uważa, że jest znacznie lepsza niż to, czego doświadczał za życia. Choć nie pamięta z tego okresu zbyt wiele, żyje w przeświadczeniu, że został porzucony. Okazuje się, że prowadzenie innych może być łatwiejsze, niż zajrzenie w głąb siebie.

Fenomenalny zwrot akcji

Jego przyjemną rutynę przerywa jednak pojawienie się w Martwym Lesie… borsuczej duszy. Bazyl z natury nie lubi borsuków, a ta osobniczka jest wyjątkowo problematyczna. Coniemiara, bo tak nazywa się borsuczka zmienia nie-życie Bazyla. Nie tylko wprowadza w nie chaos oraz zamęt. 

Ich wspólna droga prowadzi do poszukiwania pamięci, nauki o poczuciu winy oraz odnajdywaniu miłości. Na koniec czeka na czytelników drastyczny zwrot akcji, który w fenomenalny sposób spaja całą narrację. To jest też jeden z momentów, w którym spłakałam się jak rzadko, i jestem pewna, że płakało ze mną mnóstwo małych oraz dużych przeżywających tą powieść.

(…) – Chcę powiedzieć, że każdy może otrzymać miłość – kontynuowała Coniemiara. – Ale tylko dobre dusze mogą ją dawać.

Bazyl zamarł, zaskoczony logiką jej argumentacji.

To było tak rozsądne, że aż oczywiste.

Aubrey Hartman, Lis z Martwego Lasu, Rozdział 18, str. 203

Jak rozpoznać dobrą duszę?

Lis z Martwego Lasu to niezwykle oryginalna i piękna książka, która ocierając się o filozoficzne kwestie – podaje je w bardzo przystępnej formie. Wspólnie z literackimi bohaterami można zastanawiać się czy ważniejsze jest kochanie siebie czy innych. Po czym można poznać dobrą duszę (bardzo podoba mi się to określenie, bo może dotyczyć zarówno zwierząt jak i ludzi). Ale i w jaki sposób jedna osoba jest w stanie zupełnie odmienić nasze myślenie.

Wigilia Wszystkich Świętych

Fabuła prowadzi czytelników do wigilii Wszystkich Świętych, kiedy akcja gęstnieje. To czas, gdy granica między światami staje się cieńsza, a wpływ duchów jest znacząco zauważalny. To także bardzo dobry pretekst, żeby porozmawiać z bliskimi o pożegnaniu, przemijaniu oraz naturalnej kolei rzeczy jaką jest śmierć.

Ilustracje Marcina Minora

Dla polskiego wydania Lisa z Martwego Lasu o warstwę wizualną zadbał Marcin Minor. Stworzył on nastrojowe, malarskie obrazy, które w bezbłędny sposób oddają fascynację grzybami głównego bohatera. Doskonale balansują pomiędzy tym, co martwe, z definicji odpychające, ale jednocześnie – miłe, budzące sympatię oraz wielowymiarowe.

Dla kogo

To jedna z tych książek do których można wielokrotnie wracać. Jak już wspomniałam, ja poryczałam się podczas lektury wielokrotnie, bo jako matka – łatwo było mi się utożsamić w pewnych aspektach z niektórymi bohaterami tej książki. Ale, jestem o tym przekonana, każdy – bez względu na płeć i wiek, znajdzie w tej pozycji myśli, które będzie mógł wziąć za swoje własne. 

Lis z Martwego Lasu to oryginalna, poruszająca opowieść, na bazie której może rozwijać się wrażliwość, empatia i niegasnąca miłość do książek. Polecam ją czytelnikom powyżej 9 lat. Lektura dostępna jest na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od ilu lat Lis z Martwego Lasu?

Polecam od 9 do 109 lat. Każdy znajdzie w niej coś wartościowego.

Czy książka jest smutna?

Dotyka żałoby (ale przeważnie w ogólnym znaczeniu). Posługuje się symbolami, momentami jest nawet humorystyczna.

Czym są wątki Zaświatów i czterech Królestw?

To rozbudowana koncepcja miejsc, do których dusze udają się po śmierci. Nie bazuje jednak na zasługach, ale na preferencjach danej jednostki.

Czym różni się polskie wydanie?

Polska edycja ma przekład Adama Pluszki, ilustracje Marcina Minora i twardą oprawę. 

Gdzie kupić Lisa z Martwego Lasu?

Książka jest dostępna w księgarniach internetowych i stacjonarnych (m.in. Empik, TaniaKsiążka, Bookland).

Artykuł Lis z Martwego Lasu – recenzja oszałamiającej książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Kiedy kończy się coś bardzo, bardzo ważnego, trudno się z tym pogodzić. Czasami jest to prawie niemożliwe. Człowiek ma wrażenie, że nie zasługuje, żeby to właśnie jemu coś takiego się przytrafiało.

Jak poradzić sobie z żałobą?

Większość rzeczy, relacji, a nawet zjawisk prędzej czy później ma swój koniec. Na początku ciężko to zrozumieć i się z tym oswoić, ale z czasem jest nieco łatwiej – pod warunkiem, że ma się kogoś, kto nas rozumie.

Teraz i na zawsze to książka o żałobie. Nie znajdziecie w niej gotowego przepisu, jak sobie z nią radzić. Pozwoli jednak lepiej zrozumieć ten stan i, być może, ułatwi odnalezienie swojego własnego sposobu na to jak pójść dalej.

Nieobecność mamy i resztki jej obecności

Chiara Lorenzoni z ilustratorem Marco Soma (znanym m.in. z równie fenomenalnych: Duży problem, Co to jest szkoła?, Idealna chwila, Siedem łóżek malutkiej Popielicy) przenieśli ulotność chwil do tekstu oraz na obrazki.

Autorka posługując się poetyckim, pełnym wrażliwości językiem, opowiada historię dwóch bohaterów – Ignasia oraz jego taty. Z kolei ilustrator przemyca to, co nie zostało powiedziane wprost. Zaznacza nieobecność kobiety, która kiedyś była ważną częścią życia chłopca i mężczyzny oraz doskonale ukazuje jak ważna jest czułość w trudnych chwilach.

Bohaterowie uczą się funkcjonować w nowej rzeczywistości. Bardzo ciekawy jest sposób, w jaki zostaje pokazany ich stan – zarówno dziecko jak i dorosły dzielą swój smutek.

Teraz i na zawsze

Nie ma znaczenia czy jest się dużym czy małym, przejście żałoby jest tak samo trudnym wyzwaniem. Kluczem do niej jest nie szukać na siłę obecności w swoim życiu kogoś, kogo już nie ma. Dobrze jest skupić się na tym, co jest teraz i tu. Teraz i na zawsze to książka, która pokazuje najmłodszym nową perspektywę. Mówi o rzeczach trudnych, ale także daje nadzieję.

Można kogoś stracić, ale nie można go wymazać. Ważne osoby zawsze pozostaną blisko. Jest to powód do szukania w sobie szczęścia i siły na każdy kolejny dzień.

Polecam Teraz i na zawsze wszystkim powyżej 5. roku życia – jako lekturę wspierającą, będącą fundamentem ważnej rozmowy lub po prostu, dla zetknięcia się z piękną oraz wrażliwą literaturą.

Link do strony wydawnictwa: https://tako.biz.pl/p,1223,teraz-i-na-zawsze.html

Artykuł Teraz i na zawsze – recenzja książki dla dzieci o żałobie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tylko w filmach grozy i horrorach cmentarze przedstawiane są jako miejsca, od których lepiej trzymać się z daleka. W rzeczywistości to zazwyczaj skrawki ziemi, gdzie nie brakuje drzew, zielonych alejek oraz zniżonych, szepczących głosów, które wspominają bliskich i pełne są tęsknoty.

Książka dla dzieci na listopad

Pewnego dnia odwiedziłam dziadka to jednak bardzo dobrze wyważona książka. Opowiastka, gdzie jest miejsce na wspomnienia oraz sentymenty, ale także śmiech i nawet trochę żartów. Nie bez przyczyny ukazała się właśnie teraz, w połowie października i tuż przed Świętem Zmarłych – ale równie dobrze, może być lekturą na każdy inny miesiąc w roku.

Jej autorką jest świetna polska pisarka Barbara Supeł (miałam przyjemność z nią porozmawiać przy okazji projektu Strefa Rozmów). Z kolei za stronę wizualną odpowiada artysta działający pod pseudonimem Gerard Frydrych.

Pierwsza wizyta na cmentarzu i wspomnienia, które nie umierają

Główną bohaterką Pewnego dnia odwiedziłam dziadka jest Halusia, czyli wnuczka babci Wiery, która tej jesieni ma po raz pierwszy pójść z nią na cmentarz. Choć kojarzy się on dziewczynce z trochę niepokojącymi rysunkami kolegi ze szkolnej ławki, finalne wrażenie okazuje się zupełnie inne.

Babcia Wiera opowiada Halusi o swoim mężu, którego już bardzo dawno nie ma. Wspomnienia jednak są wciąż niezwykle żywe, a ulubione powiedzonka dziadka dziewczynki, stojące w rogu pokoju kalosze czy w końcu jego wierny pies udowadniają, że jeżeli ktoś był kochany, zawsze już będzie blisko.

Książka, która odczarowuje temat śmierci

Pewnego dnia odwiedziłam dziadka to wzruszająca, pełna ciepła lektura, z którą wiele dzieci może się z łatwością utożsamić. Nie ma w niej złożonej fabuły czy zwrotów akcji. Jest snuta opowiastka z perspektywy głównej bohaterki, dzielącej się z czytelnikiem czymś bardzo ważnym – swoimi uczuciami i spostrzeżeniami.

Znajdziecie w niej mądre stwierdzenia, ściskające gardło momenty oraz dużo nadziei. Pewnego dnia odwiedziłam dziadka odczarowuje trochę temat śmierci, ale nie marginalizuje go. Odejście ukochanej osoby wciąż jest doświadczeniem smutnym, ale staje się naturalną częścią życia. 

Wystarczy popatrzeć na ujętą w książce złotą, piękną jesień, która zamiast być przygnębiającą, jest psotna, pełna kolorów i wesoła.

Polecam Pewnego dnia odwiedziłam dziadka jako lekturę będącą dobrą bazą pod rozmowę na ważne tematy, dotyczące przemijania i rozmów o śmierci. Dla czytelników powyżej 4 roku życia.

Link do księgarni internetowej: https://www.taniaksiazka.pl/pewnego-dnia-odwiedzilam-dziadka-barbara-supel-p-2073133.html

Artykuł Pewnego dnia odwiedziłam dziadka – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Wilk morski
➜ Scenariusz: Riff Reb’s
➜ Rysunki: Riff Reb’s
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jeżeli wypłynąć na szerokie wody, to tylko z historią taką jak ta – pełną nieustraszonych, morskich wyjadaczy, surowej i nieprzewidywalnej przyrody oraz przemiany bohatera, który choć nie chciał, stał się jej uczestnikiem.

Wilk morski to komiks Riffa Reb’sa, który powstał na kanwie powieści Jacka Londona. Ponadczasowe dzieło, które zyskało drugie życie za sprawą emocjonalnych, zapadających w pamięci i fenomenalnych kadrów.

Katastrofa statku i nagły zwrot akcji

Humphrey van Weyden to mężczyzna z wyższych sfer nieskalany pracą, utrzymujący się z pokaźnego majątku swego ojca, który postanawia odwiedzić przyjaciela w odległym zakątku, w sąsiedztwie Góry Tamalpais. Aby tam dotrzeć, musi wsiąść na pokład statku.

Wtedy jeszcze nie wie, że ta podróż – podobna do wielu które odbywał już w przeszłości, będzie miała zupełnie inny finał. A wszystko za sprawą mgły, nieprawdopodobnie wielkiego pecha i jeszcze większego farta.

Nowe życie panicza Humphreya

Wilk morski to historia o przemianie człowieka, który został uratowany przez załogę statku ,,Zjawa”, należącego do łowców fok. Jej kapitan Wilk Larsen, choć mógł puścić van Weydena i ułatwić mu powrót do domu – postanowił, nieco ,,po ojcowsku”, pokazać mu swój punkt widzenia.

Dotychczasowy literat oraz pasjonat filozofii Humphrey został zmuszony do pozostania na pokładzie i pełnienia tam roli majtka. Miał otrzymać marne, ale jednak wynagrodzenie. Przede wszystkim jednak miał nauczyć się pracy, niewygód oraz prawdziwego życia. Co z tego wyniknęło?

Niespodziewana więź dwóch przeciwieństw

W Wilku morskim stereotypowy, mrukowaty i porywczy niczym ocean kapitan, ma jeszcze jedną, zaskakującą warstwę – jest miłośnikiem myślenia.

Humphrey van Weyden jest więc dla niego kimś w rodzaju zabawki, która dostarcza mu nowych wrażeń. Ta relacja zmienia się, ale na fundamencie nienawiści, podziwu i czegoś w rodzaju porozumienia dusz wyrasta więź, której nie jest w stanie rozerwać nawet morze.

Emocjonalny rejs

To opowieść o fascynacji mężczyzną, poszukiwaniu w niego idola, niemal posągowej, nieludzkiej postaci. Ale również klasyczna historia miłosna, bo jak pokazuje fabuła – woda pełna jest rozbitków oraz pięknych, utalentowanych kobiet. Ponadto, Wilk morski jest komiksem o gorzkich pożegnaniach i decyzjach, których nie można już zmienić.

Finalnie historia jest taka jak być powinna – przeszywająca, melancholijna i niepokojąco prawdziwa. Jeżeli macie ochotę odbyć ponadczasowy rejs, podszyty emocjonalną relacją człowieka, który się zmienił – będzie to komiks, który dostarczy Wam zarówno wrażeń wewnętrznych jak i wizualnych.

Polecam go dojrzałym czytelnikom.
Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Wilk-morski/939

Artykuł Wilk morski – recenzja mocnego komiksu opartego na klasyce pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Pożegnania nigdy nie są łatwe. Jeszcze gorzej jest jednak wtedy, kiedy nawet nie ma szans się pożegnać. Nagła strata kogoś bliskiego pozostawia wielką pustkę. Jak wyjaśnić najmłodszym, czym ona jest? Jak sobie z nią poradzić?

Najtrudniejszy temat w literaturze dziecięcej

,,Puste miejsce po zajączku” to wielka formatem, i nie tylko, książka obrazkowa od Johna Daugherty’ego oraz Thomasa Docherty’ego. Porusza jeden z najtrudniejszych tematów w literaturze dziecięcej, robi to jednak z niebywałą wrażliwością oraz wyczuciem.

Historia opowiada o więzi dwóch bohaterów – żółwia Hupcia oraz zająca, a właściwie zajęczycy Tupci. Przyjaciele byli bardzo do siebie przywiązani. Razem spędzali mnóstwo czasu, mieli ulubione miejsca oraz rytuały. Lubili swoje towarzystwo jak żadne inne. Pewnego dnia jednak wszystko co znali do tej pory,  zmieniło się.

Przyjaźń ponad podziałami

Mogłoby się wydawać, że zarówno Hupcio jak i Tupcia nie mieli ze sobą zbyt wiele wspólnego. Przecież w stereotypowych bajkach zawsze stawiało się ich po przeciwnej stronie, podkreślając jak bardzo się różnią. Króliki są przecież szybkie, zwinne i nie przepadają za kąpielami. Żółwie z kolei mogłyby nie wychodzić z wody (szczególnie żółwie wodne). Poza tym, są wolne i nigdy nigdzie się nie spieszą.

Mimo tych różnic, a może właśnie dzięki nim, Hupcio i Tupcia dogadywali się tak dobrze. Siła ich przyjaźni polegała na przekraczaniu ograniczeń oraz przymykaniu oczu na to, co teoretycznie mogłoby ich dzielić. Dlatego właśnie relacja tych dwojga bohaterów była tak trwała.

Jak poradzić sobie z pustką?

W ,,Puste miejsce po zajączku” wydarza się jednak coś, czego nawet najsilniejsza więź nie jest w stanie pokonać. Autorzy bardzo subtelnie informują czytelnika o stracie. Zamiast pisać o śmierci czy chorobie – pokazują na obrazkach dziurę w kształcie króliczka.

W miejscach, gdzie dotychczas bywała Tupcia, pojawia się teraz granatowy cień, który na początku zastanawia żółwia, jakby uważał go za coś tymczasowego, a później zaczyna go przerastać. Hupcio czuje złość, bezsilność i rozczarowanie. Ta pustka jest ponad jego siły, boi się jej i nie może sobie z nią poradzić… do momentu, aż na swojej drodze nie spotyka kogoś bardzo mądrego.

Książka o stracie dla dzieci

,,Puste miejsce po zajączku” można właśnie traktować, jak pojawienie się kogoś mądrego, taktownego i wrażliwego. Kogoś, kto dobrze rozumie jak to jest stracić bliską osobą, bo sam kiedyś tego doświadczył.

Łącząc więc tekst z ilustracjami, a także rymowaną, jeszcze bardziej łagodzącą formą przekazu – otrzymujemy książkę dla najmłodszych, która jak żadna inna, będzie w stanie zarysować dzieciom czym jest strata.

Polecam ,,Puste miejsce po zajączku” odbiorcom powyżej 4 roku życia. Nie bójcie się po nią sięgać nawet bez specjalnej ,,okazji”.

Link do strony wydawnictwa: https://jednosc.com.pl/dla-dzieci-14/7587/puste-miejsce-po-zajaczku

Artykuł Puste miejsce po zajączku – książka dla dzieci o stracie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Przepowiednia pancernika
➜ Scenariusz: Zerocalcare
➜ Ilustracje: Zerocalcare
➜ Tłumaczenie: Paulina Kwaśniewska-Urban
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Dzieciom często zdarza się wymyślanie przyjaciół. To taka domena niedorosłych, że ich wybujała wyobraźnia szuka gdzieś ujścia, łącząc się wielokrotnie z potrzebą posiadania bratniej lub siostrzanej duszy. Dziwnie robi się dopiero wtedy, kiedy wymyślonego przyjaciela ma ktoś, kto już dawno skończył osiemnaście lat. Sytuacji nie poprawia fakt, że ten przyjaciel jest… pancernikiem.

Sarkazm jako odpowiedź na żałobę

,,Przepowiednia pancernika” nie jest komiksem. To zbiór niezwykle sprawnie oraz błyskotliwie opowiedzianych scen rodzajowych, w których sporo z czytelników może przejrzeć się jak w lustrze. Książka, która sprzedała się na świecie w dwóch milionach egzemplarzy jest pierwszą autobiograficzną opowieścią graficzną włoskiego artysty o pseudonimie Zerocalcare (Michele Rech).

Jakże to jest dobre! Każdy, kto ceni dobry sarkazm, odnajdzie w ,,Przepowiedni pancernika” złoża trafnych spostrzeżeń na temat współczesnego świata. Nie jest to jednak wyłącznie komiks bazujący na specyficznym poczuciu humoru. Humor w zasadzie jest tutaj tylko tarczą ochronną głównego bohatera. Postaci, która musi stawić czoła śmierci przyjaciółki oraz jednocześnie jego dawnej miłości.

Przepowiednia pancernika

Głównym bohaterem jest młody mężczyzna o imieniu Zero. Prowadzi dość uporządkowane, choć jednocześnie całkiem zwyczajne życie. Gdyby nie wymyślony przyjaciel – pancernik o rozmiarach dorosłego człowieka, Calcare byłby prawdopodobnie niczym sztandarowy przedstawiciel swojego pokolenia.

Jego historia zaczyna się w momencie, kiedy dostaje pustą wiadomość od swojej dawnej przyjaciółki. Wkrótce przychodzi kolejna, gdzie ojciec dziewczyny informuje Zero o jej śmierci. Po tym wydarzeniu następuje szereg anegdotycznych opowieści (jak np. ta o upierdliwym starszym sąsiedzie ,,z dołu” czy historie z czasów szkolnych), zmierzających do nieuniknionego.

Wydawać by się mogło, że pierwszoosobowy narrator celowo oddala moment konfrontacji z teraźniejszością. Przywołując obrazy z przeszłości, nie tylko wprowadza czytelników w swoją sytuację, ale charakteryzuje to, co nazywa ,,przepowiednią pancernika”.

Przepowiednia pancernika to każda optymistyczna prognoza, która opiera się na subiektywnych, irracjonalnych przesłankach przedstawionych jako logiczne i obiektywne. Ma na celu karmienie rozczarowania, frustracji i żalu na wieku wieków. Amen.

Zerocalcare, Przepowiednia pancernika

Oderwij wzdłuż linii

,,Przepowiednia pancernika” to komiks złożony z krótkich rozdziałów wyróżniających się humorystycznymi zwrotami akcji. Przepełniony jest licznymi nawiązaniami do popkultury minionych lat. Do tego stopnia, że ta  historia w końcu sama stała się ważnym głosem młodych dorosłych. 

W 2018 roku została opowiedziana jako film, a nieco później Netflix wyprodukował serial ,,Oderwij wzdłuż linii” oparty na losach autora, gdzie on sam odpowiadał za reżyserię, scenariusz, rysunki, a nawet dubbing głównego bohatera. Ostatnio, bo w 2023 roku ukazał się także pierwszy sezon kolejnej animacji – ,,Świat mnie nie pokona” kontynuujący losy poprzednich bohaterów, w odniesieniu do wydarzeń ze współczesności.

Polecam ,,Przepowiednię pancernika” wszystkim czytelnikom powyżej 16 roku życia. To komiks pełen dystansu, błyskotliwy, świetnie zrealizowany – zdecydowanie warto go mieć w swoim zbiorze.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Przepowiednia-pancernika/920

Artykuł Przepowiednia pancernika – recenzja komiksu od 16 lat pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Nie dajcie się zwieść uroczej okładce i równie słodkiemu tytułowi! Ta książka jest opowiastką o pożegnaniu, przemijaniu, ale także o miłości i pięknych wspomnieniach z tymi, za którymi tęsknimy.

Ważna misja Niedźwładka

,,Niedźwładek” to pozycja napisana przez Martę Guśniowską, znaną także z podobnej tematycznie ,,Smacznego, proszę wilka!”. Ilustrowana przez Ewę Poklewską-Koziełło, którą możecie kojarzyć m.in. z obrazków w: ,,Dziadek do Orzechów i Król Myszy”, ,,Mitologia. Przygody słowiańskich bogów” czy ,,Wiosna, lato, jesień, zima w moich rymach”.

,,Niedźwładek” jest opowiastką kierowaną do przedszkolaków i uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej. Jej bohaterem jest tytułowy Niedźwładek, czyli pluszowy miś, którego chłopiec o imieniu Misio dostał od swojego dziadka Władka. Staruszek jednak umarł, a malca bardzo zasmuciła nieobecność ukochanego człowieka. Pluszak postanowił więc wziąć sprawy w swoje łapki i odnaleźć dziadka, a następnie sprowadzić go do domu.

Droga do nieba

Choć narracja w książce prowadzona jest z punktu widzenia Niedźwładka, można dyskutować czy jest on jej głównym bohaterem. W trakcie swojej podróży spotyka bowiem m.in. gołębia i bezdomnego psa Maśka. Szczególnie ten drugi pełni w historii rolę kluczową. Decyduje się on poświęcić dla dobra sprawy i wyrusza… do nieba. Niedźwładek nie może tego zrobić, bo jego istnienie mogłoby się skończyć co najwyżej na strychu.

Pies spotyka na miejscu swojego anioła stróża, który jest przejęty, że nie zdołał upilnować podopiecznego. Masiek jednak nie zamierza zabawić w niebie zbyt długo. Ma do wykonania ważne zadanie, a później musi szybko przekazać wieść z powrotem na ziemi. Czy jednak jego powrót będzie możliwy? I czy w niebie uda mu się spotkać dziadka Władka?

O śmierci z humorem

,,Niedźwładek” jest książką, która pomaga dzieciom pogodzić się ze stratą kogoś bliskiego. To pierwszy krok do rozpoczęcia żałoby i pokazania, że śmierć jest czymś nieuniknionym – to nieodłączna część istnienia na ziemi. Mimo to, ,,Niedźwładek” nie przytłacza smutnymi treściami. Wręcz przeciwnie, sporo w niej rozluźniającego fabułę humoru, zabawnych dialogów i mnóstwa serdeczności.

(…) Wiem, że trudno to zrozumieć, ale taka jest kolej rzeczy. Ludzie odchodzą i nie ma w tym nic złego. Trzeba ich kochać, póki są, a potem wspominać same dobre chwile. (…)

Marta Guśniowska, Niedźwładek, Rozdział VII, str. 36

Naprawdę bardzo niewiele brakuje tej książce do miana rewelacyjnej. Mnie podpadła jedynie fragmentem z karmieniem ptaków chlebem. Nie jest także uniwersalna – opiera się na chrześcijańskiej wizji nieba, choć ma kilka bardzo przyjemnych wyjątków, takich jak np. pieski czy koty, które także trafią wśród chmurki. 

Polecam ją czytelnikom już powyżej 4 roku życia. Dobrze, jeżeli ,,Niedźwładek” stanie się fundamentem do rozmowy na tematy o przemijaniu. Pomoże przygotować do odejścia kogoś bliskiego lub choć częściowo odpowiedzieć na tęsknotę za przyjacielem. Świetnie sprawdzi się także jako… spektakl teatralny!

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/niedzwladek-marta-gusniowska-skua44e43b2c3f03379e920.html

Artykuł Niedźwładek – recenzja książki o pożegnaniu bliskich pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Pożegnania z ukochanymi zwierzakami zawsze są niezwykle trudne. Ciężko pogodzić się z nimi tak samo dorosłym, co i dzieciom. Warto w takiej chwili sięgnąć po książkę, która nieco uśmierzy smutek – z bohaterem, z którym można się utożsamić. 

,,Żegnaj, mój Łatku” to lektura duetu Devon Sillett oraz Nicky Johnston. Jej celem jest pokazanie, że zwierzaka, który odszedł nie da się niczym zastąpić. Nie powinno się także o nim zapominać. Trzeba pogodzić się z jego stratą i iść dalej, wykorzystując nową sytuację do zrobienia czegoś dobrego.

JAK DWA KAWAŁKI PUZZLI

Główną bohaterką książki jest dziewczynka o imieniu Oliwia. Razem ze swoim psem Łatkiem tropią złodziei i znajdują winnych ciasteczkowych wykroczeń. Pewnego dnia jednak mama Oliwi zabiera ją na rozmowę. Mówi, że każdy czasami musi odejść, kiedy nadejdzie jego czas. Dziewczynka nie do końca rozumie, ale wkrótce widzi jak Łatek robi się coraz bardziej zmęczony. Nie ma ochoty już bawić się w poszukiwania złodziei. Spędza dużo czasu śpiąc i Oliwia musi bawić się sama.

Przychodzi ten dzień, kiedy Łatek umiera. Znika z życia dziewczynki, która musi poradzić sobie z nową sytuacją. A ta, wcale nie jest łatwa. Okazuje się, że byli oni dla siebie jak dwa kawałki pasujących puzzli. Jak można żyć bez Łatka?

POŻEGNANIE I NOWA MIŁOŚĆ

,,Żegnaj, mój Łatku” to książka bardzo wzruszająca. Nie jest jednak przesadnie smutna, czego mogą obawiać się niektórzy rodzice. Autorzy sprytnie prowadzą narrację w stronę, która mówi czytelnikom, że choć smutek jest dobry, ktoś, kto nas kochał, nie chciałby, żebyśmy zbyt długo się martwili.

Oliwia sama wychodzi z takiego założenia i postanawia zrobić coś, co na pewno spodobałoby się Łatkowi. Jest przekonana, że piesek cieszyłby się, że dziewczynka robi coś dobrego. Razem z mamą udają się do schroniska, gdzie Oliwia postanawia uratować jednego zwierzaka. Czy nowy piesek zastąpi Łatka? A może okaże się zupełnie inny, a mimo to dziewczynka go pokocha?

JAK POGODZIĆ SIĘ ZE ŚMIERCIĄ ZWIERZAKA?

Dużo jest mądrej treści w tej książce. Z pewnością pozwoli ona przepracować stratę ukochanego pieska. Pokaże również, że brak fizycznej obecności pupila, nie oznacza jednak braku jego obecności w nas samych i miejscach, gdzie dotąd moglibyśmy go spotkać. 

Na pięknych ilustracjach w ,,Żegnaj, mój Łatku” przewija się także motyw albumu oraz zdjęć psiaka. W ten sposób Oliwia radzi sobie z powstałą w jej sercu pustką.

Polecam tę wrażliwą, poruszającą i mądrą lekturę dzieciom już powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://jednosc.com.pl/sklep/6427/zegnaj-2c-moj-latku

Artykuł Żegnaj, mój Łatku – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Są takie książki, które sprawiają, że serce pęka na pół i nie sposób powstrzymać łez wzruszenia. Które, choć nie składają się na długie akapity tekstu, potrafią uchwycić pewną znaczącą chwilę. Przede wszystkim jednak, są to książki, których bohaterów chcielibyśmy mieć za swoich przyjaciół. 

,,Kiedyś kiedyś, czyli Kasia, Panjan i Pangór” to wznowienie bestsellera, znajdującego się na Liście Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej. Jej autorem jest Jarosław Mikołajewski (autor tłumaczeń m.in. ,,Pinokio”, ,,Był sobie dwa razy baron Lamberto” oraz po prostu autor ,,Kuferek Adama Mickiewicza”). Za wyjątkową oprawę graficzną odpowiada z kolei Dorota Łoskot-Cichocka.

POCZĄTEK DŁUGIEJ PODRÓŻY BEZ POWROTU

Książka o Kasi i jej sąsiedzie Panjanie to zupełnie niewinna opowiastka o pogodnym odchodzeniu z punktu widzenia małego dziecka. Dziewczynka przyzwyczajona jest do staruszka i lubi jego towarzystwo. Pewnego dnia orientuje się jednak, że Panjan wygląda inaczej. 

Mija trochę czasu i Kasia dostrzega kolejne małe zmiany w swoim sąsiedzie. Jej mama mówi jej, że Panjan był w szpitalu, ponieważ chorował. Dziewczynka jest bardzo prostolinijna i jak to dziecko, wszystko tłumaczy sobie po swojemu.

Kiedy mężczyzna nagle znika, jej rodzice wydają się bardzo smutni, ale Kasia zna tajemnicę Panjana. Wie, że wyruszył on w długą i ciekawą podróż.

KSIĄŻKA O ODCHODZENIU

Motyw staruszka, który odchodzi w literaturze dziecięcej zawsze niezwykle mnie wzrusza. Pisałam już o kilku książkach, gdzie można odnaleźć podobny zamysł:

• Mój dziadek był drzewem czereśniowym,
• Czy umiesz gwizdać, Joanno?,
• Wdzięczny kwiat,
• Cudowna wyspa dziadka,
• Pan Stanisław odlatuje.

Muszę jednak przyznać, że w ,,Kiedyś kiedyś, czyli Kasia, Panjan i Pangór” wzruszyłam się jeszcze bardziej, właśnie ze względu na postać sąsiada. On nie pozwala smucić się dziewczynce, ale do końca zachowuje dobry humor i wyobraźnię.  

Potrafi uzasadnić swoje trzęsące dłonie, plasterki na czole i ukłucia po igłach. Sprawia wrażenie radosnego i właśnie tak zapamięta go Kasia. Dodatkowo Panjan pozostawia jej historię. Żegna się z nią w możliwie najpiękniejszy sposób.

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA

,,Kiedyś kiedyś, czyli Kasia, Panjan i Pangór” to książka o śmierci dla bardzo wrażliwych lub małych dzieci. Nie ma w niej aniołów, ale jest Pangór – mistyczny przyjaciel Panjana, z którym razem wybierają się na ciekawą i radosną wyprawę.

Ta książka uwrażliwia oraz pozwala skupiać uwagę na rzeczach z pozoru małych i nieznaczących. Polecam ją czytelnikom powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.slowne.pl/ksiazki/dla-dzieci/kiedy-kiedys-czyli-czyli-kasia-panjan-i-pangor/

Artykuł Kiedyś kiedyś, czyli Kasia, Panjan i Pangór – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jeżeli książka, którą czytacie, wyciska łzy już na dwunastej z niemal stu siedemdziesięciu stron – wiedzcie, że póżniej wcale nie będzie łatwiej!

,,Tyle miłości nie może umrzeć” to niezwykle przejmująca i poruszająca opowieść o dziewczynce, której mama umiera na raka. Autorka Moni Nilsson znana przede wszystkim ze swojej serii książek o Tsatsikim przeprowadza nas przez jeden z najtrudniejszych tematów w literaturze – próbie pogodzenia się z tym, co nieuchronne.

Lea ma szkolną przyjaciółkę Noję, która jest dla niej jak siostra. Pewnego dnia słyszy od niej, że jej mama umrze. Noja widziała w telewizji konferencję o raku, w której brała udział mama Lei, a której Lea nie mogła obejrzeć. Dziewczynka postanawia znienawidzić Noję, żeby udowodnić jej oraz sobie, że ta się myli.

,,Tyle miłości nie może umrzeć” to istny, emocjonalny rollercoaster. Sytuacja postrzegana z punktu widzenia dziewczynki to kulminacja nadziei, niepewności, potrzeby bycia rozumianym, ale i przyzwolenia na ujście negatywnych emocji. 

Lea nie dość, że jest w trudnym wieku dorastania, relacji z rówieśnikami czy pierwszych zauroczeń, to dodatkowo musi poradzić sobie z wewnętrznym, domowym światem, który zmienia się z dnia na dzień. Choroba jej mamy jest wielką niewiadomą. Dziewczynka pozbawiona stabilnej wizji przyszłości, skupia się na dość absurdalnym celu nienawidzenia byłej przyjaciółki, żeby w ten sposób móc normalnie funkcjonować.

Choroba najbliższych, śmierć i pożegnanie to tematy dla których trudno znaleźć równowagę. W ,,Tyle miłości nie może umrzeć” jednak się to udało. Autorka pokazując z jednej strony normalne życie dziewczynki, z drugiej utwierdzając czytelnika o niegasnącym oraz nieprzemijającym uczuciu członków opisywanej rodziny – daje nadzieję i pozwala wierzyć, że w rzeczywistości najbardziej liczy się pamięć o tych, których kochamy.

Jeżeli uważcie, że jest to książka tylko dla osób, które akurat przechodzą trudne chwile z chorobą – chciałabym przekonać, że jest inaczej. ,,Tyle miłości nie może umrzeć” dotyczy nas wszystkich. Historia jej bohaterów pokazuje nam, że każdy dzień jest poniekąd pożegnaniem. 

Lea z Noją w pewnym momencie fabuły zastanawiają się po co w ogóle się rodzić, skoro i tak trzeba umrzeć. Dziewczynki dochodzą do wniosku, że powodem są właśnie spotkania, przyjaźnie i relacje. I tym prostym, ale jednocześnie pięknym morałem chciałabym zachęcić do sięgnięcia po tę książkę.

Dodatkowo zawarte w niej ilustracje przygotowała Joanna Hellgren, którą także możecie już kojarzyć z innej przejmującej książki o pożegnaniach – ,,Chusta babci”.

,,Tyle miłości nie może umrzeć” będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/tyle-milosci-nie-moze-umrzec/

Artykuł Tyle miłości nie może umrzeć – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.