➜ Tytuł: Echo Dwa
➜ Scenariusz: Tomasz Samojlik
➜ Rysunki: Tomasz Samojlik
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu (Krótkie Gatki)
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Echo Dwa (bez spoilerów)

Kolejna cześć to historia o rodzeństwie w opałach oraz dzielnej, parkowej grupie, która próbuje walczyć z… trzema szajkami łobuzów na raz! Fabuła drugiego tomu przygód białego nietoperza nocka Niko oraz jego siostry Zoi, odchodzi nieco od głównego i zarazem najbardziej tajemniczego motywu serii. 

Tytułowy Echo, czyli osławiony bohater, który zniknął w – nie do końca – wyjaśnionych okolicznościach, wciąż się nie pokazał. Niektóre postaci postanawiają wykorzystać tę zagadkę, żeby pomóc odbić Niko z rąk nieprzyjaciół. Tak się bowiem złożyło, że krnąbrny maluch został schwytany przez szczury. Z ich łap odbiły go sroki, które z kolei nie miały większych szans z kotami. Po tej emocjonującej ,,przerzucance” narażona została na niebezpieczeństwo cała społeczność hibernujących nietoperzy. Jak rozwinie się ta historia?

Jak ten komiks wypada na tle Echo Jeden

Tam, gdzie w pierwszym tomie rozstawiane były pionki, tak w drugim ktoś z rozmachem zrzuca je z planszy. Akcji wciąż towarzyszy humor, międzygatunkowe sojusze oraz mnóstwo czarnych charakterów. Akcent przesuwa się jednak z zagadki tożsamości tytułowego Echa na konsekwencje działań bohaterów oraz cenę brawury. Jeśli Echo Jeden zostawił Cię z masą pytań – Echo Dwa część z nich świadomie przemilczy, podkręcając jeszcze bardziej oczekiwania wobec finału. 

Dla kogo jest ta książka

Autor robi to, co potrafi najlepiej – w doskonale płynny sposób łączy akcję z wiedzą przyrodniczą i podpowiada młodym czytelnikom, jak działa miejski ekosystem (adaptacje, łańcuchy zależności, strategie przetrwania). Komiks sprawdzi się w przypadku dzieci powyżej 8 lat – samodzielni czytelnicy docenią jego tempo i dynamikę kadrów. Uwaga dla odbiorców wysoko wrażliwych: w tle pojawia się scena konsumpcji drugoplanowych postaci nietoperzy przez kota – to realistyczny element łańcucha pokarmowego, ale warto go omówić, zanim książka trafi do odpowiednich rąk.

Edukacyjny bonus – co zrobić, gdy nietoperz wleci nam do mieszkania

Na końcu znajdziecie mini-kompendium wiedzy: budowę nietoperza, dlaczego jest on w stanie wisieć głową w dół, jakie jest jego menu oraz co należy zrobić, gdy skrzydlaty gość wpadnie nam bez zapowiedzi do mieszkania. To świetny fundament do rozmowy o tym, jak reagować mądrze oraz bez paniki. Choć jest więc to fabularna opowieść o fikcyjnych bohaterach – naprawdę sporo można się z niej dowiedzieć.

W oczekiwaniu na trzeci tom

Podobnie jak w Echo Jeden, gdzie autor pozostawił nas z masą pytań – tak również w tej części niewiele się wyjaśniło. Z pewnością nie można jednak w Echo Dwa narzekać na brak akcji. Liczne sceny pościgów, walk czy ucieczek sprawiają, że lektura mija za jednym mrugnięciem oka. Trzeba więc uzbroić się w cierpliwość i wypatrywać kolejnego tomu, który – mam nadzieję – zaskoczy nas jakimś spektakularnym zwrotem akcji. Macie jakieś pomysły, co by to mogło być? Ja mam co najmniej dwa

Komiks Echo Dwa dostępny jest na stronie wydawnictwa Kultura Gniewu.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Czy trzeba znać Echo Jeden, żeby czytać Echo Dwa?

Tak, tom pierwszy porządkuje relacje, wprowadza bohaterów oraz ich motywacje i jest punktem rozkwitu konfliktów. 

Od jakiego wieku polecam?

8+ dla samodzielnych czytelników, którzy poszukują w książkach akcji oraz ciekawostek przyrodniczych.

Kto wydaje serię i kiedy wyszedł drugi tom ?

Kultura Gniewu / Krótkie Gatki; tom 2 pojawił się z końca sierpnia 2025 roku. 

Artykuł Echo Dwa – recenzja komiksu Tomasza Samojlika dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Minęło dobrych kilkanaście lat (jeżeli dobrze liczę, to w 2025 jest ich szesnaście) od czasu ukazania się Łaumy po raz pierwszy. Charakterystyczna, niewielka dziewczynka z czerwoną kokardą w grochy stała się już dobrze rozpoznawalną postacią.

Miejsce nie tak odległe, jak można przypuszczać

Przy okazji kolejnych wydań oraz wznowień, zmieniał się także projekt graficzny okładek. We wszystkich stawiano na kolor oraz obecność nietuzinkowych bohaterów, o których ta komiksowa historia opowiada.

Aż przyszedł 2025 rok, który przyniósł okładkę bardziej graficzną, mniej dosłowną – moim zdaniem – najciekawszą i najwięcej intrygującą ze wszystkich. To właśnie dzięki temu wydaniu weszłam do świata Łaumy. Miejsca, które wcale nie jest tak odległe, jak można byłaby się tego spodziewać.

Nowa okładka kultowej Łaumy

Twórcą komiksu jest Karol Kalinowski, znany także pod pseudonimem KaeReL. To piąte wydanie Łaumy ma duże znaczenie nie tylko ze względu na zmianę wizualną czy barwione na czarno brzegi stron, ale także uszlachetnienie z tyłu okładki. 

Nadrukowane przezroczystą folią ,,25 lat” nad logiem wydawnictwa przypomina o jeszcze jednej, ważnej rocznicy – ćwierćwiecza istnienia Kultury Gniewu!

Słowiańska baśń, którą mogłoby zekranizować Studio Ghibli

Łauma to połączenie słowiańskiego folkloru, zamiłowania do mrocznych kadrów oraz ciekawy rys charakterologiczny co najmniej kilku postaci. Główną bohaterką jest w niej jednak wspominana wcześniej Dorotka.

Dziewczynka przeprowadza się z rodzicami do wsi Łojm na Suwalszczyźnie, gdzie dowiadują się o tajemniczej śmierci babci. Rodzina Dorotki nawet nie zdaje sobie sprawy, jakie niespodzianki czekają na nich w chacie oraz w sąsiadującym z nią lesie. Nie wiedzą także, że będą odpowiedzialni za… powrót bestii.

W Łaumie ważną rolę odgrywa Baba Jaga, czyli właśnie Łauma, gustująca w dzieciach oraz porzucona przed laty przez Peruna. Wizualnie przypomina ona kultową Yubabę z filmu Spirited Away: W krainie bogów Studia Ghibli. Śmiało możemy więc powiedzieć, że polski komiks może konkurować ze znaną na cały świat animacją japońską!

Wielowarstwowy komiks dla młodzieży i dorosłych

Dorotka szybko odkrywa, że lokalne legendy nie są jedynie wyssanymi z palca opowieściami z przeszłości, ale żyjącą częścią otaczającej ją rzeczywistości. Spotkania z bóstwami, duchami i tytułową Łaumą, stają się dla bohaterki próbą odwagi i zrozumienia świata, w którym granica między jawą a mitem zostaje szybko zamazana.

Łauma to jednak nie tylko opowieść o baśniowej złej czarownicy oraz odważnej bohaterce, ale także metafora rodzinnych traum, żałoby i potrzeby zrozumienia własnych korzeni. To tęsknota za spokojem wsi, życiem z dala od cywilizacji oraz chęć zbliżenia się do natury – ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Chociaż główną bohaterką jest dziecko, Łauma porusza tematy, które mogą być nie do końca odpowiednie dla młodych czytelników. Z tego względu polecam ją młodzieży (11+) i dorosłym, którzy docenią jej wielowarstwowość oraz głębię przekazu.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/623-lauma.html

Artykuł Łauma – recenzja słowiańskiej baśni w komiksie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Świat składa się na skrajności, ale często najlepsze jest w nim to, co te skrajności ze sobą łączy lub je wypełnia. Trzecia literacka książka niezwykle utalentowanego duetu twórców – Elisabeth Hellen Larsen oraz Marine Schneider pokazuje, że ludzka egzystencja to coś więcej, niż tylko Życie i Śmierć.

Ten brakujący element

Dobre ponad cztery lata temu, po lekturze Jestem Życie oraz Jestem Śmierć, czułam że właśnie dla tego typu pozycji prowadzę swoją stronę. Książki głęboko mnie poruszyły. Ich tekst oddziałuje bowiem na wrażliwość czytelnika, poszerza jego horyzonty oraz uczy bardziej uważnego patrzenia na świat.

Książki te wydawały mi się wtedy zamkniętą całością. Sprawiały wrażenie wyczerpujących temat, na który je napisano. Okazało się jednak, że czegoś im brakuje. Tego znaczącego elementu, który łączy ogień z wodą – i sprawia, że obraz rzeczywistości staje się jeszcze pełniejszy.

Emocje, które wypełniają życie

Jestem Klaun, choć zaskakuje tytułem, doskonale uzupełniania poprzednie części tej serii. To już ostatni tom trylogii, która pięknym językiem oraz równie poetyckim obrazem zagląda do świadomości i podświadomości, żeby odpowiedzieć na pytania:

• kim jesteśmy?
• po co jesteśmy?
• co jest ważne?

Metaforycznym, głównym bohaterem jest tutaj tytułowy Klaun. Postać kojarząca się z zabawą, śmiechem, przesadą, pełnią życia, ale także – smutkiem i tajemnicą. To genialna koncepcja, która podkreśla znaczenie m.in. emocji towarzyszących wszystkim ludziom na każdym kroku.

Jestem Klaun.

Chodzę po linie

między

Życiem a Śmiercią.

Elisabeth Hellen Larsen, Jestem Klaun

Życie, Śmierć i to pomiędzy

Bohater Klauna przypomina czytelnikom o różnych, ważnych sprawach. Na swoim przykładzie udowadnia, że każdy może się mylić i popełniać błędy; że siłą człowieka jest posługiwanie się wyobraźnią, a jego największą mocą – moc akceptowania samego siebie.

W Jestem Klaun bycie Klaunem nie oznacza błaznowania, ale świadomość z bycia kimś niedoskonałym a jednak wyjątkowym – pełnym uczuć, otwartości na innych i chętnym do dzielenia się. 

Ta książka, ale także cała seria, poruszy Was, zaskoczy, a w końcu zachwyci. Jestem Klaun z kolei świetnie sprawdzi się w roli prezentu na niemal każdą okazję. Warto jednak mieć je wszystkie, czytać w dowolnej kolejności lub (moim zdaniem) najlepszej: Jestem Życie – Jestem Klaun – Jestem Śmierć. Bardzo polecam odbiorcom powyżej 5 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/574-jestem-klaun.html

Artykuł Jestem Klaun – recenzja poetyckiej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Sensacyjny komiks dla dzieci o zwierzakach z miejskiego parku? Brzmi jak coś, co mógłby stworzyć Tomasz Samojlik! I dokładnie tak się stało. Na konto wydanych książek artysty trafiła kolejna lektura łącząca przygodową narrację, doskonałe poczucie humoru oraz przyrodnicze wątki edukacyjne.

Nowa seria komiksów dla dzieci

Dla tych osób, które zaczytują się w Wiedźmunie, Żubrze Pompiku czy Detektywie Wróblu oraz Ryjówki przeznaczenia (te dwie ostatnie serie powstały w duecie z Adamem Wajrakiem), wiadomość o nowym cyklu to właściwie powód do świętowania.

A trzeba przyznać, że przygoda dopiero się rozpoczyna, bo pierwszy tom przyniósł nam nie tylko przedstawienie najważniejszych bohaterów, ale również mnóstwo tajemnic, rozpoczętych wątków i ciekawostek o zwierzętach.

Nietoperz – obrońca parku

Nie ma się co dziwić, bowiem za głównych bohaterów można uznać w niej nietoperze. Nawet tytuł książki – Echo Jeden, nawiązuje do zamaskowanego bohatera, który choć został porwany w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach, to już zasłynął jako nieustraszony nietoperz oraz obrońca parku.

To jednak nie jedyny z tego rodzaju latających ssaków, bo fabuła komiksu skupia się w równym stopniu także na pewnym rodzeństwie – starszej siostrze oraz krnąbrnym braciszku, którzy mają miedzy sobą wymagającą relację.

Edukacyjny cykl komiksowy z wątkami przyrodniczymi

Co częste w książkach tego twórcy, także w Echo Jeden występuje bardzo wielu bohaterów. Każdy jednak ma zestaw szczególnych cech charakteru oraz określoną w narracji misję, pozwalającą nie tylko lepiej rozumieć czytelnikom zwierzęta, ich specjalne zdolności czy możliwości przystosowania się, ale także doszukiwać się w nich ludzkich osobowości.

Popełnianie błędów, brak ostrożności, obciążenie opieką nad młodszym rodzeństwem to wątki, które jako jedne z wielu pojawiają się w komiksie. Dzięki nim lektura staje się podwójnie wartościowa. Z jednej strony edukuje dzieci w zakresie przyrodniczym, a z drugiej – pozwala im skutecznie rozwijać umiejętności społeczne. 

Echo Jeden urywa się w kluczowym momencie, ale mam nadzieję, że nie trzeba będzie zbyt długo czekać na kontynuacje przygód nietoperzowej rodziny, odważnego, choć starszego już psa czy dzielnych, ale nieco niepozornych zwierząt z  Ligii Palizadków. 

Polecam ten komiks dzieciom powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/604-echo-jeden-naklejki.html

Artykuł Echo Jeden – recenzja nowej serii komiksowej dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Trzeci i ostatni już tom humorystycznej, nieco prześmiewczej serii komiksowej dla dzieci, inspirowanej absolutną klasyką literatury fantastycznej. Wiedźmun, czyli wywrócony do góry nogami postapokaliptyczny świat, szalony naukowiec i wielka pogoń za cennym aurergium oraz zagubioną dziewczynką, to tylko kilka elementów, z jakich składa się cykl.

Zakończenie komiksowej serii o Wiedźmunie

Zaraz po Wiedźmun. Słodki zapach potwora o zmierzchu i Wiedźmun. Przed wyprawą zbierz drużynę, przyszedł czas na Wiedźmun. Najmniej spodziewany zwrot akcji. Autor, znany i lubiany Tomasz Samojlik, opierając się na idei przewrotności, udowadnia nam, że prawdziwym bohaterem oraz motorem napędowym historii wcale nie jest tytułowa postać.

W trzecim tomie domyka on wszystkie wątki, odkrywając jednocześnie niedostępny wcześniej początek i pochodzenie bohaterów. Taki zabieg jest uzasadniony fabularnie także ze względu na inne osoby biorące udział w fabule. Wiele z nich odzyskuje pamięć dopiero na ostatnich rozkładówkach, mogąc w pełni decydować o swojej przyszłości.

To, co jest ważne i może pokonać roboty

A przyszłość w Wiedźmunie. Najmniej spodziewany zwrot akcji jawi się w dość ponurych kolorach. Może się wydawać, że upadek głównych bohaterów jest już blisko, a zaprogramowane do złych celów maszyny, zbiją na kwaśne jabłko każdego, kto tylko trafi w ich mechaniczne łapy.

Z drugiej strony, narracja pozwala wierzyć, że w tej serii liczy się nie tylko siła czy nawet ponadprzeciętny spryt. Finalnie wygrywa tutaj przyjaźń i troska, dzięki której można przetrwać w tym nowym, trudnym świecie, a nawet zmienić bieg historii świata z którego się pochodzi.

Odpowiedzi, wyjaśnienia oraz rozwinięcia

Jeżeli wydaje Wam się, że bardzo kluczę i piszę wymijająco, to pewnie macie rację. O ile jednak przy okazji poprzednich tomów narzekałam, że zbyt szybko się kończą, nie pozostawiając czytelnikowi odpowiedzi na różne pytania, tak w Wiedźmunie. Najmniej spodziewanym zwrocie akcji jest wręcz odwrotnie.

Komiks składa się niemal w całości na odpowiedzi, wyjaśnienia i rozwinięcia. Nie chcąc psuć Wam zabawy, pozwolę więc sobie nie zdradzać w kwestiach fabularnych zbyt wiele. Mogę jedynie szczerze zachęcić do sięgnięcia od razu po wszystkie trzy tomy cyklu, zamiast rozmieniać się na drobne i skupiać się tylko na pierwszym.

W zasadzie jedynym moim zarzutem, jaki mogłabym tutaj wystosować, jest właśnie podzielenie tej historii na trzy części. Znacznie przyjemniej byłoby ją mieć jako jedną całość.

Z Wiedźmunem spędzicie jednak dobry czas. Nawet jeżeli Wasze dzieci nie znają jeszcze pierwowzoru tytułowego bohatera, to możecie usiąść przy tych komiksach razem i wspólnie odkrywać różne zależności. Powiązania nie kończą się tylko na kultowym Wiedźminie. Być może znajdziecie w komiksie także coś, co skojarzy się Wam z… innymi pozycjami Tomasza Samojlika?

Polecam Wiedźmuna czytelnikom już powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/495-wiedzmun-3-najmniej-spodziewany-zwrot-akcji.html

Link do całej serii (ze zniżką!): https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/501-trylogia-wiedzmun-zestaw.html

Zapraszam do rozmowy, którą miałam przyjemność przeprowadzić z autorem: https://bajkochlonka.pl/2023/09/14/tomasz-samojlik-czyli-swietujemy-urodziny-zubra-pompika-wywiad-strefa-rozmow/

Artykuł Wiedźmun. Najmniej spodziewany zwrot akcji – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Mimowolnie pojawia się na mojej twarzy uśmiech, kiedy czytam recenzję pierwszego tomu ,,Wiedźmuna” – autorskiego komiksu Tomasza Samojlika. Użyte przeze mnie wówczas słowa ,,(mam też nadzieję, że Wydawnictwo nie będzie zbyt długo zwlekać z ich wydaniem!)” okazały się być napisane w złą godzinę, ponieważ na ukazanie się drugiej części serii trzeba było czekać aż trzy lata. Czy było warto?

Seria o Wiedźmunie dla dzieci

,,Wiedźmun. Tom 2. Przed wyprawą zbierz drużynę” to bezpośrednia kontynuacja humorystycznej opowiastki luźno inspirowanej sagą wiedźmińską Andrzeja Sapkowskiego. Tomasz Samojlik sięgając po karykaturę, współczesne zagadnienia dotyczące ekologii, a także ponadczasowe wątki oscylujące wokół odwagi, przyjaźni i poświęcenia – stworzył opowieść, która angażuje czytelników w różnym wieku.

Zanim jednak zagłębicie się w drugi tom serii, koniecznie sięgnijcie po część pierwszą: ,,Wiedźmun. Tom 1. Słodki zapach potwora o zmierzchu”, inaczej będzie mieć kłopot z właściwym orientowaniem się w fabule.

Problem osobowościowy Wiedźmuna

O ile pierwszy tom był swego rodzaju ekspozycją, to w drugim wiele wątków szybko zostaje rozwiązanych, a bohaterowie… pokazują swoje prawdziwe oblicze. Można powiedzieć, że sam Wiedźmun okazuje się tutaj postacią z problem osobowościowym, cierpiącym na chwilowe prześwity świadomości. Ewidentnie mamy więc do czynienia z silnym przenikaniem się świata postapokaliptycznej Ziemi z fantastyczną krainą pełną magii, wydobywanego cennego złoża oraz… potworów.

Potwory czy pupile

No właśnie, potwory. W Wiedźminie dla dorosłych były to krwiożercze, pozbawione zaplecza moralnego zwierzęta, których jedynym celem było zabijać i zjadać. W ,,Wiedźmunie” Samojlika potwory to bardziej milusińscy, którzy mają znacznie więcej oleju w głowie niż ludzie (czy krasnoludy). Wiele z nich chroni przyrodę przed zagładą, wykazując sporo empatii nawet wobec tych, którzy teoretycznie wcale na to nie zasługują.

Fabuła drugiego tomu toczy się jednak wokół Wiedźmuna, grupy kilku dobrze znanych nam postaci, poszukującego Kiry robota, samej Kiry (zwanej Czyrakiem), ale i całej masy antagonistów. W pewnym momencie jednak drogi głównych bohaterów przecinają się, a same postacie postanawiają wyruszyć w jednym kierunku. Kiedy celem jest bowiem bezpieczeństwo bezbronnego dziecka, motywacja w grupie wznosi się nawet ponad szczyty okolicznych wzgórz.

Jeżeli pierwszy tom serii zrobił na Was wrażenie, drugi z pewnością spodoba się Wam jeszcze bardziej. Szkoda, że jest jednakowo krótki co pierwszy (raptem ponad 60 stron) i zdecydowanie zbyt szybko się kończy. Mam jednak wielką nadzieję, że na jego kontynuację nie trzeba będzie czekać kolejnych trzech lat (oraz, że nie piszę tego w złym momencie).

Zapowiadany już tytuł ,,Wiedźmun. Tom 3. Najmniej spodziewany zwrot akcji” brzmi wiedźmuńsko zachęcająco! Polecam całą serię wszystkim powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/461-wiedzmun-2.html

Pozostałe książki Tomasza Samojlika:

• Mała Tarmosia,
• Detektyw Wróbel i złamane pióro,
• Bercia i Orson,
• Tarmosia,
• Z tatą w przyrodę,
• Żubr Pompik,
• Bardzo dzika opowieść,
• Zew padliny,
• Ambaras,
• Ryjówka przeznaczenia.

Artykuł Wiedźmun. Tom 2. Przed wyprawą zbierz drużynę – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Scenariusz: Severine Gauthier

Ilustracje: Amelie Flechais

Tłumaczenie: Julia Szustak

Wydawnictwo: Kultura Gniewu (Krótkie Gatki)

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Jesteśmy podróżami, które odbyliśmy. Składamy się na wspomnienia, miejsca, gdzie nas wychowywano i decyzje, jakie podjęliśmy. Czasami samotnie, innym razem w towarzystwie – przemierzamy świat w poszukiwaniu celu.

,,Chłopiec z gór” jest niezwykłym komiksem filozoficznym, opowiadającym o chłopcu dopiero rozpoczynającym swoją wielką podróż oraz jego dziadku, który właśnie ją kończy. Autorką scenariusza jest Severine Gauthier, a ilustracje stworzyła Amelie Flechais.

Główny bohater ma bardzo silną więź ze staruszkiem. Dziadek, którego twarz pokryta jest licznymi wzniesieniami, a wzrostem sam dorównuje niejednej górze – powiadamia chłopca, że nie może wyruszyć z nim w kolejną podróż. Droga, którą obiera tym razem skazana jest na samotność. Wie jednak, że będzie to bardzo trudne, pod wieloma względami.

Chłopiec, choć trudno mu się pogodzić z decyzją dziadka, postanawia nieco ułatwić mu sprawę. Obiecuje udać się do najsilniejszego wiatru mieszkającego na szczycie najwyższej góry, żeby ten przeniósł staruszka do celu podróży.

,,Chłopiec z gór” to pełna metafor oraz dwuznaczności historia o miłości, poświęceniu, ale i odwadze czy patrzeniu na otaczający nas świat z optymizmem.

Główny bohater, choć przestrzegany przed wieloma niebezpieczeństwami, które czekają na niego w podróży, nie waha się wyruszyć na samodzielną wyprawę. Ma poczucie, że dziadek dobrze go przygotował. Jest wypełniony opowieściami i wie, że może w pojedynkę mierzyć się z niewygodami drogi.

Sama podróż uczy go jednak wielu rzeczy. Jedną z nich jest właśnie ta, że podróżując, wcale nie jesteśmy skazani na samotność. Jeżeli przyrównać tę opowieść do samego życia – ważne, żebyśmy otaczali się ludźmi, którzy chcą nam towarzyszyć. Podróż z kimś może być weselsza, ale i prostsza. 

Chłopiec w trakcie swojej przygody poznaje mówiące drzewo, toczące się w dół kamienie i koziorożce. Od wszystkich tych bohaterów uczy się czegoś nowego – zdaje sobie sprawę, jak różne mogą być obrane cele, czym są korzenie i pochodzenie lub jak cenne jest w życiu poczucie beztroski.

Poetyckie, ciepłe ilustracje prowadzą nas na szczyt góry wraz z chłopcem. Dzięki obrazkom możemy obserwować jak główny bohater się zmienia. Przechodzi on bowiem nie tylko wewnętrzną przemianę, ale przeobrażeniu ulega i jego oblicze. Na jego głowie pojawiają się góry, będące jak pierwsze zmarszczki na twarzy człowieka – znaki wszystkich podróży, które już odbyliśmy.

Polecam ,,Chłopca z gór” wszystkim dzieciom powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.kultura.com.pl/komiks/418/chlopiec-z-gor.html

Artykuł Chłopiec z gór – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Trzeba ratować święta!

Autor: Benjamin Renner

Rysunki: Benjamin Renner

Tłumaczenie: Krzysztof Umiński

Wydawnictwo: Krótkie Gatki (Kultura Gniewu)

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

W świątecznych nastrojach powracamy na pewną słynną farmę z bestsellerowej opowieści ,,Wielki zły lis” Benjamina Rennera.

Nakładem Wydawnictwa Kultura Gniewu ukazała się ostatnio kolejna, wyjątkowa pozycja, której akcja także ma miejsce w gospodarstwie pełnym charakternych i zupełnie nieposkromionych bohaterów!

,,Trzeba ratować święta!” to książka, której poszukiwało wielu rodziców! Narracja sugerująca, że Święty Mikołaj nie istnieje i jest tylko powszechnie rozumianym symbolem – to ciągle innowacja w literaturze dziecięcej! Główny nacisk kładziony w tej pozycji jest jednak na komizm, kontrastujące ze sobą postacie oraz błyskawiczną akcję.

Kaczka i królik to dwójka przyjaciół, którzy za nic mają sobie zasady bezpieczeństwa. Potrafią wpakować się w kłopoty nawet wtedy, kiedy zamierzają tylko niewinnie ulepić bałwana. Ich opiekunem stara się być świnka, który przestrzegając oraz dając dobre rady – sam staje się celem niezamierzonych przykrości.

Kiedy okazuje się, że kaczka i królik przypadkowo zabijają Świętego Mikołaja, postanawiają pierwszy raz wziąć odpowiedzialność za popełnione czyny i wyruszyć w długą drogę po całym świecie, żeby rozdać dzieciom prezenty. Nie przekonuje ich nawet argumentacja świnki, że nie mogli zabić Mikołaja, skoro ten nie istnieje. Chcąc lub nie chcąc, wyruszają początkowo do supermarketu, a później… sami już dowiedzie się gdzie, sięgając po tę książkę.

Muszę przyznać, że pod pretekstem opowiedzenia nieco slapstikowej historii, udaje się Benjaminowi Rennerowi przemycić kilka bardzo fajnych wątków. Przede wszystkim mamy poświęcenie i zaangażowanie rodziców w utrzymywaniu w umysłach dzieci ducha Świąt. Nawet najbardziej czarne charaktery diametralnie zmieniają się pod wpływem niewinnych istot, dla których są opiekunami i które pragną wierzyć w białobrodego staruszka.

Z drugiej strony to także opowieść o tym, że dzieci lubią być niegrzeczne. Lubią robić ryzykowne rzeczy i można albo przymykać oko na ich wybryki oraz liczyć, że sami się czegoś nauczą, albo podążać za nimi krok w krok i… obserwować ich zupełny brak refleksji!

Bez względu na to, co każdy z czytelników odczyta dla siebie między linijkami tej historii obrazkowej – ,,Trzeba ratować święta!” zainteresuje każde dziecko, nawet takie, które przeważnie stroni od książek!

Będzie to idealny prezent gwiazdkowy, do przeczytania w rodzinnym gronie w pierwszy lub drugi dzień Świąt. Polecam go dzieciom już powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.kultura.com.pl/komiks/417/trzeba-ratowac-swieta-1.html

Artykuł Trzeba ratować święta! – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Seria: Jaś Ciekawski

Scenariusz: Matthias Picard

Ilustracje: Matthias Picard

Tłumaczenie: Katarzyna Koła-Bielawska

Wydawnictwo: Kultura Gniewu (krótkie gatki)

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Pierwszy raz poległam przy fotografowaniu książki! Z przykrością stwierdzam, że absolutnie nie jestem w stanie pokazać jak PIĘKNA i WYJĄTKOWA jest ta pozycja. Ale spróbuję ją chociaż najwierniej opisać, żebyście sami zdecydowali się sięgnąć po egzemplarz.

,,Jaś Ciekawski. Podróż przez dżunglę” to kolejna pozycja z serii o tytułowym bohaterze, która jest wizualnym przeżyciem dla młodszych i starszych. Jej autor Matthias Picard to artysta, który słynie z bardzo kontrastowych, dynamicznych ilustracji. Największą sławę przyniósł mu właśnie mały Jaś (oryginalnie Jim Curious), którego pokochały dzieci na całym świecie.

W ramach tej serii ukazała się także pozycja ,,Jaś Ciekawski. Podróż do serca oceanu”. Do każdego egzemplarza dołożone zostały dwie pary okularów do widzenia w 3D. Dzięki temu można zachwycać się tymi pozycjami w duecie, co jest zarazem bardzo praktyczne i ekscytujące.

Książka jest opowieścią bez słów. Nie ma także typowej fabuły, choć bezwzględnie mamy tutaj motyw podróżującego bohatera. Rozpoczyna się od słynnego w literaturze przejścia przez lustro. To, co widzimy w jego odbiciu okazuje się być portalem do alternatywnej rzeczywistości.

Jaś ubrany zwyczajowo w swój nieodłączny skafander, zanurza się w tym świecie, podążając tropem ważki. Tam czeka na niego bujna roślinność, wspaniałe, egzotyczne zwierzęta oraz ukryte w gąszczu dżungli zapomniane przez czas ruiny. 

Każda rozkładówka przynosi czytelnikowi kolejną porcję zachwytów. Efekt trójwymiarowości został nałożony w bardzo przemyślany sposób. Odbiorca ma wrażenie, jakby cały świat, otaczający Jasia pulsował, drżał, żył. Zwisające z drzew pajączki na cienkich nóżkach mogą być zauważone dopiero po chwili. Widzimy kroczącego za głównym bohaterem wielkiego żółwia, choć on go wydaje się nie dostrzegać. Na gałęziach siedzą rozmaite małpy, a wodę wypełniają różne ryby i gady.

Czasami aż trudno skupić się na samym Jasiu, bo wszystko co go otacza, jest tak bardzo absorbujące. Dzięki temu książkę można oglądać po wielokroć i nigdy nam się nie znudzi. To także tłumaczy, dlaczego całość ma uproszczoną linię fabularną. Bardziej złożona akcja tylko by przeszkadzała w odbiorze i była utrudnieniem szczególnie dla mniejszych dzieci.

Na czytelników czeka także podwójna rozkładówka, która pojawia się tuż przed samym zakończeniem. 

,,Jaś Ciekawski. Podróż przez dżunglę” jest dla mnie wyjątkowym odkryciem. Choć trzeba uważać, żeby nie przeholować z wgapianiem (przepraszam za wyrażenie, ale pasuje wybornie) w strony książki, bo po jakimś czasie od okularów może rozboleć głowa (jest to kwestia braku przyzwyczajenia). 

To wspaniała książka, która sprawdzi się jako doskonały prezent. Polecam ją wszystkim powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.kultura.com.pl/komiks/324/jas-ciekawski-podroz-przez-dzungle-1.html

Artykuł Jaś Ciekawski. Podróż przez dżunglę – recenzja książki 3D pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Winshluss

Rysunki:  Winshluss

Tłumaczenie: Krzysztof Umiński

Wydawnictwo: Kultura Gniewu (Krótkie Gatki)

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Mało jest książek, które choć dobrze naśladują codzienne życie, są pełne fantazji i absurdów, których nie moglibyśmy być świadkami w rzeczywistości. 

,,W tajemniczym ciemnym lesie” to komiks/ opowieść obrazkowa o pewnym chłopcu Angelo, który pewnego dnia dowiaduje się, że jego babcia jest nieuleczalnie chora. Zarówno autorem jak i ilustratorem tej pozycji jest Winshluss, czyli Vincent Paronnaud – francuski artysta, twórca komiksowy oraz filmowiec. Na swoim koncie ma wielkie osiągnięcia (m.in. przyczynił się do powstania jednego z moich ulubionych filmów animowanych ,,Persepolis”, który to został wyróżniony na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2007 roku, jak i otrzymał nominację do Oscara). 

Angelo – głowy bohater tej kilkuczęściowej opowieści, jest tym środkowym dzieckiem, pomiędzy bardzo małą, dopiero gaworzącą siostrą, a swoim starszym, nastoletnim bratem. Chłopaka pasją jest odkrywanie i badanie zwierząt, co nie do końca podoba się reszcie rodziny. 

Już na samym początku komiksu autor serwuje nam bardzo emocjonalną scenę, kiedy Angelo łapie pająka i zamyka go w słoiku. Nie długo jednak może cieszyć się swoim nowym okazem, bo wyrywa mu go okropny brat-sadysta, który przejawia według pajączka niezbyt ciekawe plany. Cały ten codzienny harmider przekrzykiwania się, kłótni i zdawkowego uspokajania przez nieobecnego duchem tatę, przerywa coś bardzo w tym domu nietypowego – płacz mamy.

Muszę przyznać, że ta hiperrealistyczna scena jest potężnie nacechowana emocjonalnie, ale zarazem niezwykle skutecznie przykuwa czytelnika, czyli mnie, do książki. Jestem przekonana, że ,,kupi” ona uwagę także każdych innych odbiorców.

W ,,W tajemniczym ciemnym lesie” można odnaleźć całe mnóstwo nawiązań do rozmaitych książek, bajek czy baśni. Na tych różnorodnych ilustracjach – przedstawianych z grubymi konturami, mocnym kontrastem i w stylu nie przykładania zbyt dużej uwagi do detali, symbolika jest zaskakująco bogata. Momentami są one jak kalejdoskop, który zmienia się w zależności od nastroju sceny.

W postaci Angelo można doszukać się pokrewieństwa z Czerwonym Kapturkiem, który przez ciemny las wyrusza do swojej babci. Zamiast wilka, spotka jednak ogromnego ogra, który będzie chciał go zjeść. Z kolei wybawcą okaże się ktoś nawet nie tyle troszczący się o przyrodę jak staromodny gajowy, ale… sama przyroda, w bardzo nietypowej postaci. Poza tym, można też poczuć, jakby wkraczało się do uniwersum ,,Alicji w Krainie Czarów”, gdzie zamiast gąsienicy popalającej fajkę na kapeluszu grzyba, mamy gadającą żabę z larwą na plecach. 

Ciekawą sceną jest również ta z coming outem wiewiórki, która pragnęła być ptakiem. Jej trudna relacja z ojcem, ale i finalny kadr z odlotem w stronę niebiańskiej tęczy, są bardziej niż symboliczne!

W tym komiksie – drogi, mierzenia się z trudnościami i pokonywania strachu, jest więc dużo elementów, które przez humor i absurd sytuacji pozwalają czytelnikom zrozumieć swoje emocje. Trzeba się postarać, żeby nie zaprzyjaźnić się z Angelo, nie kibicować mu, a finalnie – nie utożsamić się z nim. 

To rodzaj komiksu, który pokochają dzieci, przy okazji oswajając się z tym, co trudne, ale nieuniknione (choć czy na pewno?). 

Polecam ,,W tajemniczym ciemnym lesie” wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.kultura.com.pl/komiks/377/w-tajemniczym-ciemnym-lesie-1.html

Artykuł W tajemniczym ciemnym lesie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.