Ogromny sztorm zniszczył znaczną część nadmorskiego kurortu ,,Kurhaus”, a woda zabrała ze sobą ludzkie istnienia – prawdopobnie, bo nikt nigdy nie ustalił dokładnej liczby ofiar.

➜ Tytuł: Dziewczynka, której nie było
➜ Seria: Z Dreszczykiem
➜ Autorka: Joanna Jagiełło
➜ Ilustracje: Paulina Wyrt
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kim jest Ignacy? Bohater książki Dziewczynka, której nie było

Dziewczynka, której nie było to lektura nieoczywista, pełna wartościowej treści, ale i nadprzyrodzonych zjawisk, które wciągną czytelników bez reszty! Z przyjemnością informuję, że jest to mój patronat medialny.

Głównym bohaterem książki jest chłopiec o imieniu Ignacy. Czuje, że czasami odstaje od reszty. Raczej stroni od tłumów, cieszy go malowanie akwarelami i jest zupełną ,,nogą” z niemieckiego – do tego stopnia, że po wakacjach musi pisać poprawkę. Razem z rodzicami, siostrą, jej koleżanką i psem, planują spędzić trochę czasu na urlopie w Dziwnowie.

Tajemnicza dziewczynka na plaży nad Bałtykiem

Początkowo nic nie zapowiada tego, co ma się wkrótce wydarzyć. Całe towarzystwo kwateruje się w starej willi przeznaczonej na wynajem. Mają blisko do plaży i choć pogoda jest ,,w kratkę” – jak to bywa nad polskim morzem – to jednak zapowiada się przyjemny czas beztroski.

Pewnego dnia Ignacy zauważa wśród fal dziewczynkę. Nieco doskwiera mu samotność, bo siostra z koleżanką od razu znaleźli sobie kompanów do zabawy. Chłopiec jest zaskoczony, ale i podekscytowany, gdy dziewczynka podchodzi do niego. Tym bardziej, że okazuje się Niemką, bardzo nietypowo ubraną oraz w dziwny do wytłumaczenia sposób – zagadkową.

Między historią a teraźniejszością – Dziwnów w książce Joanny Jagiełło

Dziewczynka, której nie było opowiada o fikcyjnych bohaterach, wplatając jednak w fabułę prawdziwe informacje oraz ciekawostki o okolicy. Autorka w pewien sposób oddaje hołd pamięci nie tylko kuracjuszom, ale ogólnie mieszkańcom Dziwnowa (a właściwie ówczesnego Dievenowa), zachowując odpowiedni balans między przeszłością a teraźniejszością.

Książka, choć w dużej mierze skupiająca się na nadrzeczywistych zjawiskach, kładzie nacisk przede wszystkim na tym, co jest teraz – na życiu. Możliwość zagłębiania się w historię, podążania tropem cieni czy duchów jest ekscytująca, ale nigdy nie powinna zdominować tego, co naprawdę ma znaczenie.

Doskonały styl oraz przeplatana narracja listami Almy

Muszę przyznać, że cały czas w trakcie lektury towarzyszyło mi ogromne zaciekawienie. Autorka używając poetyckiego języka, jednocześnie doskonale potrafi budować napięcie. Sam koncept przeplatania losów Ignacego dawnymi listami Almy, czyli tytułowej dziewczynki, pozwala szerzej spojrzeć na bohaterów oraz lepiej zrozumieć ich motywacje. Dodaje opowieści głębi, umożliwiając czytelnikom sympatyzowanie zarówno z jednym, jak i drugim (do pewnego momentu).

Ilustracje Pauliny Wyrt 

Godne zauważenia są również ilustracje Pauliny Wyrt, które wydają się odzwierciedlać wrażliwą osobowość Ignacego. Częste pokazywanie go bez widocznej twarzy, w otoczeniu rozmytym, ale pełnym przenikających się kolorów – dodaje tajemniczego akcentu historii. Lektura z takimi obrazkami staje się jeszcze przyjemniejsza.

Seria z Dreszczykiem – dlaczego warto sięgnąć po Dziewczynkę, której nie było

To wspaniale napisana, zilustrowana i przygotowana książka, należąca do jednej z moich ulubionych Serii z Dreszczykiem. Sprawdźcie np. mój poprzedni patronat tego cyklu: Dom na odludziu.

Dziewczynka, której nie było będzie odpowiednią pozycją dla czytelników powyżej 9 lat. Musicie jednak mieć na uwadze, że po lekturze wielu odbiorców na pewno zapragnie wybrać się na wakacje… do Dziwnowa. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie wydawnictwa Literatura.

FAQ o książce Dziewczynka, której nie było

O czym opowiada książka Dziewczynka, której nie było Joanny Jagiełło?

Dziewczynka, której nie było to powieść dla młodszych czytelników inspirowana prawdziwą katastrofą, która wydarzyła się nad Bałtykiem na początku XX wieku. Historia skupia się na chłopcu o imieniu Ignacy, który podczas wakacji w Dziwnowie spotyka tajemniczą dziewczynkę. 

Czy wydarzenia z książki Dziewczynka, której nie było mają związek z prawdziwą historią?

Tak. Punktem wyjścia dla fabuły jest autentyczne wydarzenie – potężny sztorm, który w nocy z 30 na 31 grudnia 1913 roku nawiedził Dziwnów. Katastrofa zniszczyła część nadmorskiego kurortu Kurhaus i na trwałe zapisała się w historii regionu. Autorka bazuje na tym fakcie i czyni go tłem dla literackiej opowieści, w której fikcyjni bohaterowie spotykają się z echem dawnych wydarzeń.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka Dziewczynka, której nie było?

Książka najlepiej sprawdzi się u czytelników powyżej 9 roku życia. Historia łączy elementy przygodowe, historyczne i lekko nadprzyrodzone, dzięki czemu jest atrakcyjna także dla starszych dzieci, młodzieży, a nawet dorosłych. 

Czy Dziewczynka, której nie było należy do jakiejś serii wydawniczej?

Tak, książka została wydana w popularnej Serii z Dreszczykiem wydawnictwa Literatura. Cykl ten obejmuje powieści dla młodszych czytelników, które łączą elementy tajemnicy, historii oraz przygody. 

Gdzie rozgrywa się akcja książki Dziewczynka, której nie było?

Akcja powieści rozgrywa się w nadmorskim Dziwnowie. To właśnie tam Ignacy spędza wakacje z rodziną i odkrywa ślady historii związanej z dawną katastrofą. Miejscowość staje się ważnym elementem opowieści.

Artykuł Katastrofa, która naprawdę wydarzyła się nad Bałtykiem. Recenzja książki ,,Dziewczynka, której nie było” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Nawiedzona spółka. Przygody poza ciałem
➜ Scenariusz: Zuzanna Podpora
➜ Rysunki: Zuzanna Podpora
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Czuję nie tylko nosem, ale i szóstym zmysłem, że będziemy mieć już wkrótce bardzo fajną serię dla nastolatków, którzy lubią klimaty parapsychiczne oraz zjawiska paranormalne.

Debiut komiksowy z duchem w fabule

Pierwsza część, Nawiedzona spółka. Przygody poza ciałem, to debiut Zuzanny Podpory, który powstał w Pracowni Projektowania Gier i Komiksów, na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Historia o grupie przyjaciół oraz klasowych kolegów, których łączy osoba pewnego… ducha. Dodatkowo, mamy w tle wątki romantyczne, osobowościowe, dorastanie i wszystko to, czego trzeba wymagać od dobrej obyczajówki, ale osadzonej w świecie nie do końca normalnych perypetii.

Nawiedzony dom i jego tajemnica

Iza, główna bohaterka, przeprowadza się z rodzicami do nowego domu. Wiąże się to przede wszystkim z jej trudnymi doświadczeniami w szkole, tematem znęcania oraz agresji. Dziewczyna zmienia otoczenie i początkowo wydaje się bardzo szybko znaleźć nić połączenia z dwójką przyjaciół – Przemkiem oraz Bakterią.

Nastolatkowie nie do końca jednak wierzą Izie, gdy ta opowiada o swoich wydarzeniach z nowego domu. Dziewczyna próbuje ich przekonać, że dzieją się tam dziwne rzeczy i stoi za tym na pewno… coś paranormalnego. Choć historia początkowo wydaje się nieco sztampowa, autorka sprawnie wprowadza zwroty akcji, które każą czytelnikom zweryfikować swoje wrażenia.

Dobrze narysowana historia

Nawiedzona spółka. Przygody poza ciałem to opowieść warstwowa. Mamy tutaj kilka elementów zaskoczenia, w dość nieoczywisty sposób poprowadzoną akcję oraz bardzo dobry zarys relacji – czy to pomiędzy nastolatkami, czy ich rodzicami. Komiks przywodzi mi na myśl podobną w odbiorze serię Brom, choć może z bardziej uniwersalną tematyką.

Twórczyni dobrze poradziła sobie także w kwestii wizualnego przeniesienia historii na rozkładówki. Szczególnie emocjonalne momenty podkreślają nieregularne, jakby pocięte kadry, a bohaterowie dobrze oddają dopasowane do nich charaktery.

Brakuje mi może tutaj jedynie bardziej zaawansowanego myślenia kolorem. Szczerze mówiąc, chętnie zobaczyłabym coś tej autorki w monochromatycznych barwach.

Dla kogo jest ten komiks?

Komiks Nawiedzona spółka. Przygody poza ciałem będzie więc świetną propozycją dla wszystkich tych czytelników, których pasjonuje tematyka horrorów czy historii paranormalnych. Satysfakcjonujące zakończenie pozwala także wierzyć, że to nie koniec przygód grupy przyjaciół, a obdarzona wyjątkowymi zdolnościami Marta będzie ich prowadzić w stronę kolejnych niewyjaśnionych historii.

Polecam komiks Nawiedzona spółka. Przygody poza ciałem każdemu powyżej 13 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/540-nawiedzona-spolka-przygody-poza-cialem.html

Artykuł Nawiedzona spółka. Przygody poza ciałem – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

No i proszę bardzo – mam nowe postanowienie na czas emerytury, a jeżeli los będzie łaskawy, to i nawet wcześniej. Zainspirowana dorwanym przewodnikiem, bardzo chciałabym odwiedzić wszystkie nawiedzone miejsca w Polsca – a jest ich podobno co najmniej aż 101.

Duchoturystyka w Polsce stosowana

Duchowy przewodnik po Polsce to nie, jak mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać, zestawienie najsłynniejszych miejsc kultu. Martyna Skibińska napisała, a Dominika Czerniak-Chojnacka zilustrowała piękną książkę po najczęściej odwiedzanych (lub raczej nawiedzonych) przez duchy miejscach w naszym kraju.

Za sprawą ciętego języka oraz fantastycznego humoru autorka dzieli się ciekawostkami na temat różnych miejsc, uszeregowanych według województw, w których się owe znajdują. W ten sposób można wygodnie zaplanować nawet wycieczkę krajoznawczą.

Ta książka jest przerażająca i jej przeczytanie grozi koszmarami sennymi. Po lekturze naszego przewodnika kilku uczennicom z Łodzi śniła się kartkówka z lewych dopływów Wisły.
Jednej z nich ten upiorny sen się ziścił.

Zwiedzanie zabytków nocną porą

Warto jednak uwzględnić również czas zwiedzenia, bo o ile w książce podane zostały dokładne adresy z adresami stron internetowych czy nawet współrzędnymi geograficznymi – tak nie bez znaczenia we wstępie wspomniano o porze odwiedzin.

Jak wiadomo, wszelkiej maści istoty paranormalne upodobały sobie raczej porę nocną na rozprostowanie kości. Wiele atrakcji może być wtedy zamkniętych, jednak zwiedzanie po ciemku ma też swoje plusy. Z pewnością w tych godzinach miejsca te są znacznie mniej zatłoczone.

Tak, można się zabezpieczyć przed duchami. Wystarczy mieć przy sobie coś, co je odstraszy. Mikołaj z Kostrzyna zawsze jeździ na wycieczki z wujkiem Zenkiem i jeszcze nigdy nic mu się nie stało.

Historie o polskich duchach

Czarna Dama z parku sąsiadującego z pałacem w Turwi, czyli Antonina Chłapowska niemogąca pogodzić się ze śmiercią córki Zofii; wzniesiony na wygasłym wulkanie zamek Grodziec wraz ze swoimi duchami; Diabelski Kamień z okolic Bartoszyc, albo jeszcze bydgoska Wyspa Wisielca pełna zjaw rzecznych piratów.

Długo można byłoby wymieniać jakie historie zawarto w Duchowym przewodniku po Polsce. Jak się okazuje, nasz kraj pełen jest przyprawiających o ciarki tajemnic, daleko szerzej występujących, niż tylko słynny zamek Czocha, Łańcucki Diabeł czy Łysa Góra.

Książka została przy tym fantastycznie opatrzona graficznie. Dzięki ilustracjom połączonym ze zdjęciami, tworzy się upiorny nastrój pozostawiający dodatkowe pole wyobraźni.

Sama pozycja pozbawiona jest jednak drastycznych opisów czy może zbyt szczegółowo przekazywanych legend. Z niektórych autorka celowo rezygnuje, aby nie przerazić czytelników.

Z tego powodu Duchowy przewodnik po Polsce będzie lekturą idealną do czytania w rodzinnym gronie (najlepiej jeszcze przed wyprawą). Polecam ją odbiorcom powyżej 11 roku życia.

Link do strony wydawnictwa znajdziecie tutaj: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/duchowy-przewodnik-po-polsce.html

Artykuł Duchowy przewodnik po Polsce – recenzja dla nieustraszonych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Czort z Zakopca
➜ Autorka: Iwona Banach
➜ Ilustracja okładkowa: Adam Pękalski
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Są tacy twórcy literatury dziecięcej, po których od razu wiadomo czego można się spodziewać. Kiedy tylko przychodzi kolejna premiera, można brać w ciemno oferowane przez nich książki, a także pakować je w ozdobne papiery i ofiarowywać innym na urodziny czy Dni Dziecka.

Seria o Ptysiu, Guśce i Leonku

Jedną z takich autorek jest właśnie Iwona Banach. Każda jej następna lektura to mnóstwo śmiechu, błyskotliwej fabuły oraz nietuzinkowych bohaterów! Wystarczy przywołać choćby mój świąteczny patronat Kosmitka, ale także detektywistyczno-sensacyjną serię powieści o Guśce, Ptysiu i Leonku.

Od razu muszę przyznać, że ten cykl to dla mnie pierwszyzna. Nie czytałam poprzednich tomów:

• Gnomon i tajemnica starego domu,
• Agatowa komnata,

i już wiem, że będę musiała je nadrobić. Ale nie dlatego, że pogubiłam się w najnowszej fabule – brak znajomości wcześniejszych części zupełnie nie odebrała mi wielkiej przyjemności z lektury. Po prostu tak bardzo polubiłam tych bohaterów, że nie odmówię sobie frajdy ponownego ich spotkania!

Wiadomo, że znęcanie się nad ludźmi jest niegrzeczne, ale koza o tym nie wiedziała. W tej chwili zameczała, rozpędziła się, zastukała kopytkami o podłogę i łupnęła Marmurka w to miejsce, które zazwyczaj służy do siedzenia.

I nie było to krzesło.

Iwona Banach, Czort z Zakopca, Rozdział X, str. 143

Niespodziewana wycieczka do Zakopanego

Czort z Zakopca to opowieść o trojga przyjaciołach, którzy zdecydowanie mają smykałkę do przypadkowego rozwiązywania różnych tajemnic. Do tej pory podążając tropem historii pewnego zagadkowego zegarmistrza, trafili na kilka znaczących artefaktów, których przeznaczenia nie potrafi odgadnąć nawet zawodowa policja.

Coś jednak wisi w powietrzu. Profesjonaliści wpadają na trop, i żeby uchronić dzieciaki przed pojawieniem się w nieodpowiednim miejscu oraz czasie – wysyłają je z przyszywaną ciocią Martą na wycieczkę do Zakopanego. Ma to być forma podziękowania dla nich za udział w poprzednich sprawach.

Szczęście do wychodzenia z opresji

Jak łatwo się domyślić, przygoda w Zakopanym przyniesie wszystkim mnóstwo atrakcji – i nie mam tu na myśli zwiedzania najważniejszych punktów turystycznych miasta. Co więcej, nowa znajomość z bardzo charakterną bohaterką, ściągnie na nich gniew samego… kozła!

Czort z Zakopca to niezwykle wciągająca historia, w której dzieci wielokrotnie udowadniają swoją wyższość nad dorosłymi. Ich bystre pomysły oraz umiejętność kojarzenia faktów, a także ogromna wyobraźnia i szczęście do wychodzenia z opresji (jak również umiejętne się o nią ocieranie) sprawia, że czytelnicy z przyjemnością kibicują całej trójce, a wkrótce także czwórce bohaterów.

Jeżeli jesteście ciekawi jak kończy się kolejna przygoda Ptysia, Leonka i Guśki – a przy tym, co ma z nią wspólnego tajemniczy skarb, robot, ufo oraz duchy i zjawy – koniecznie sięgnijcie po Czorta z Zakopca!

Lektura będzie odpowiednia dla każdego powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/czort-z-zakopca/

Artykuł Czort z Zakopca – premierowa recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Opowieść wigilijna, czyli kolęda prozą
➜ Autor: Charles Dickens
➜ Ilustracje: Lisa Aisato
➜ Tłumaczenie: Jacek Dehnel
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Prawdopodobnie każdy dorosły choć raz czytał lub oglądał ,,Opowieść wigilijną”. To dość rozbudowane opowiadanie Charlesa Dickensa, które od niemal 180 lat nastraja świątecznie i przypomina o tym, co w tych dniach liczy się szczególnie.

Jakie jest najpiękniejsze wydanie Opowieści wigilijnej?

Jak łatwo wywnioskować, przez te prawie dwa stulecia zdążyło się ukazać na rynku książki – jeśli nie tysiące różnych wydań, to na pewno setki, tej ponadczasowej historii. Jedne bardziej udane – z ciekawymi ilustracjami i wygodnym do czytania fontem, a inne po macoszemu, byle tylko zarobić na znanym oraz lubianym tytule.

Właśnie trzymam w rękach książkę, która mogłaby chyba zakończyć rozważania nad innymi wydaniami. Podejrzewam, że będzie bardzo trudno osiągnąć z tym tytułem to, co udało się wydawnictwu Literackiemu. Dlaczego? Najnowsza ,,Opowieść wigilijna, czyli kolęda prozą” z ilustracjami Lisy Aisato oraz w przekładzie Jacka Dehnela to doskonale opracowane i najpiękniejsze wydanie ,,Opowieści wigilijnej”, jakie kiedykolwiek widziałam.

Książki Lisy Aisato

Od czego by tu zacząć? Przede wszystkim pierwszym, co przyciąga wzrok, są złote uszlachetnienia na okładce oraz obrazek reprezentujący styl Lisy Aisato. Jeśli jeszcze nie słyszeliście o tej artystce, to warto wspomnieć, że jest ona Norweżką, która na swoim koncie ma m.in. takie publikacje jak:

• Śnieżna siostra,
• Strażniczka Słońca,
• Młodość. Wyznania nastolatków,
• Dorosłość. Wyznania,
• Życie.

Jej obrazy wypełnione są symboliką, a realistyczni bohaterowie i ich niezwykle bogata oraz przekonująca mimika doskonale ilustrują każdą historię, w której tylko mają szansę wystąpić.

Morze łez wzruszenia

Wystarczy spojrzeć na przemianę Ebenezera Scrooge’a w wykonaniu artystki, a cała historia nabiera współczesnego, ciągle aktualnego przesłania! Podejrzewam, że nie ma sensu pisać o czym jest ,,Opowieść wigilijna”, albo dlaczego to jedno z najważniejszych opowiadań w historii literatury. Wychodzę z założenia, że każdy ją zna.

Klasyczna przemiana złego bohatera w pozytywnego i jednoczesny triumf dobra nie tylko zawsze się obroni, ale i przy okazji wyciśnie morze łez wzruszenia.

Książka na prezent świąteczny

Jeżeli więc już zaczęliście rozglądać się za upominkami bożonarodzeniowymi dla siebie lub bliskich, albo po prostu macie ochotę wprowadzić się w świąteczny nastrój za pomocą klasycznej książki – ,,Opowieść wigilijna, czyli kolęda prozą” będzie wyborem doskonałym.

Polecam to wydanie wszystkim już powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5196/opowiesc-wigilijna-czyli-koleda-proza

OFICJALNA PREMIERA: 08.11.2023 rok

Artykuł Opowieść wigilijna, czyli kolęda prozą – przedpremierowa recenzja klasyki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Aveline Jones i duch z Malmouth
➜ Autor: Phil Hickes
➜ Tłumaczenie: Olga Szlachciuk
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Horror to gatunek literacki, który raczej kojarzy się ze starszym czytelnikiem. W innym przypadku lekturami szkolnymi byłyby książki napisane przez Edgara Allana Poe czy też Howarda Phillipsa Lovercrafta. Mało które dzieci lubią się bać. Zdarzają się jednak tacy niedorośli czytelnicy, dla których dreszcz emocji wywołany wyciem ponurego wiatru i wizją zmarłych wędrujących po świecie to temat niebywale fascynujący. Ja odkąd pamiętam należałam do tego drugiego grona młodych czytelników.

Właśnie z tego powodu niezwykle ucieszyła mnie ostatnia premiera wydawnictwa Świetlik. Może się wydawać – doskonała książka na zbliżający się Halloween! 

Książka dla fanów historii o duchach

,,Aveline Jones i duch z Malmouth” to pierwsza z serii książek Phila Hickes’a dla tych, którzy lubią się bać! 

Główną bohaterką tej pozycji jest tytułowa Aveline – dziewczynka, która wyjątkowo lubuje się w książkach o duchach i niewyjaśnionych zjawiskach. Kiedy czeka ją perspektywa spędzenia zimowych wakacji u niemal nieznanej ciotki w jakimś zapomnianym przez świat miasteczku, początkowo jest bardzo sceptyczna.

Zbliża się Halloween

Nadmorska miejscowość wydaje się opuszczona, choć podobno latem to jedno z najbardziej turystycznych miejsc w okolicy. Teraz witryny sklepów świecą pustkami, a miejscowi pozamykani w domach, praktykują bardzo dziwny zwyczaj… stawiania strasznych kukieł w swoich ogrodach.

Z drugiej strony zbliża się Halloween i Aveline, aby się nie nudzić, postanawia odwiedzić miejscowy antykwariat. To właśnie tam trafia nie tylko na starą książkę z miejscowymi legendami oraz… jednym wykreślonym opowiadaniem. Tam także Aveline spotyka nową przyjaźń i jednocześnie wpada w okropne tarapaty.

Przenikanie się dwóch światów

,,Aveline Jones i duch z Malmouth” to opowieść, która autentycznie wywołuje ciarki na plecach! Nie robi tego jednak za sprawą drastycznych opisów. Autor za pomocą skrzypiących w okna gałęzi, przejmującego chłodu znad wody oraz rozmaitych ,,walorów” zapachowych, potrafi przenieść czytelnika wprost w serce akcji. Akcji, której czytelnik na pewno długo nie zapomni.

W książce miesza się bowiem fantastyka z rzeczywistością. Duchy mniej lub bardziej przyjazne tego jednego dnia w Halloween przekraczają granicę światów, żeby rozliczyć się z przeszłością lub uchronić innych przed wielkim niebezpieczeństwem.

Podejrzewam, że cała ta seria będzie wielkim sukcesem. Świetnie napisana historia, fabuła wywołująca dreszcz niepokoju i apetyt na więcej, który mam nadzieję, zostanie zaspokojony w kolejnym tomie (choć każda książka to rozwiązane wątki i osobna opowieść).

Polecam ,,Aveline Jones i duch z Malmouth” wszystkim już powyżej 9 roku życia.

Link do strony księgarni: https://www.taniaksiazka.pl/aveline-jones-i-duch-z-malmouth-tom-1-phil-hickes-p-1857125.html

Artykuł Aveline Jones i duch z Malmouth – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Godzina czarów
➜ Autorka: Małgorzata Starosta
➜ Ilustracje: Przemek Szukaj
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zazwyczaj, kiedy historia zaczyna się od odziedziczonego spadku, mamy do czynienia z powieścią dla starszych odbiorców, w której pieniądze, niesnaski oraz rodzinne zawirowania wychodzą na pierwszy plan. Kiedy jednak tego rodzaju wątek pojawia się w książce dla dzieci i nastolatków – można spodziewać się prawdziwego trzęsienia ziemi!

Magia, tajemnice i zjawiska nadprzyrodzone

,,Godzina Czarów” to opowieść fantastyczna napisana przez Małgorzatę Starostę – autorkę, która może kojarzyć się przede wszystkim z literaturą dla dorosłych, i to w dodatku taką mocno osadzoną w przestrzeni kryminalnej, wspomaganej nawet kulturą słowiańską. Jeżeli więc, będąc niedziecięcym czytelnikiem, sami zaczytujecie się w prozie Starosty i chcielibyście podarować egzemplarz ,,Godziny Czarów” dziecku lub młodszemu rodzeństwu – istnieje szansa, że i Wy przepadniecie w tej historii bez reszty.

Książka powstała bowiem z niezachwianej wiary w magię oraz tzw. zjawiska nadnaturalne. Mało tego, ,,Godzinę Czarów” wypełniają rozmaite tajemnice, które strona po stronie pozwalają się odkrywać, sprawiając odbiorcom przy okazji mnóstwo czytelniczej satysfakcji. Z przyjemnością objęłam ten tytuł swoim patronatem medialnym.

Przeprowadzka do Hebanowego Dworku

Główną bohaterką opowieści jest jedenastoletnia Nina Grinn, która prowadzi zupełnie normalne życie. Mieszka z rodzicami, nieco upierdliwą starszą siostrą Bianką oraz oddaną kotką o imieniu Amber. Życie rodziny Grinn wywraca się jednak o 180 stopni, kiedy tata przynosi wiadomość o otrzymanym spadku. Okazuje się, że wszyscy stali się właścicielami małej willi o wdzięcznej nazwie Hebanowy Dworek, znajdującej się w niedalekim Miasteczku.

Siostry reprezentują kontrastujące ze sobą stanowiska odnośnie tej przeprowadzki. Nina nie może się doczekać nowych przygód, a jej starsza siostra jest załamana pozostawieniem przyjaciółki i swojej sympatii w dawnym miejscu zamieszkania. Kiedy jednak okazuje się, że Hebanowy Dworek skrywa coraz to nowe tajemnice, nawet Bianka musi przyznać przed sobą, że jest zainteresowana jego historią.

Opowieść szkatułkowa

W trzyczęściowej powieści autorka zabiera czytelników do świata, gdzie realizm przenika się z magią oraz trudnymi do wytłumaczeniami zjawiskami. Fascynacja legendami oraz wiara w niezwykłość pewnych miejsc łączy się z miłością do czytania książek oraz chęcią podążania w kierunku przygody.

,,Godzina czarów” to dopiero preludium do historii, która przed czytelnikami odsłoni… nowe uniwersum! Kiedy tylko nadejdzie upragnione Halloween, Nina wraz z przyjaciółmi będzie mogła sprawdzić czy tajemnica po której – jak po nitce do kłębka – podążali przez ostatnie tygodnie, wreszcie pozwoli się przeniknąć.

Polecam tę książkę wszystkim czytelnikom powyżej 9 roku życia. ,,Godzina czarów” to historia, w której można odnaleźć lekki styl niczym w serii o Harrym Potterze czy też subtelną słabość do magii jak w ,,Ennie i Towarzystwie Szmaragdowego Atramentu”.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/godzina-czarow/

OFICJALNA premiera: 11 października 2023 rok

Artykuł Godzina czarów – recenzja patronatu medialnego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Wielka Księga Tajemnic
➜ Autor: Tom Adams
➜ Ilustracje: Yas Imamura
➜ Tłumaczenie: Anna Błasiak
➜ Wydawnictwo: Wilga
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina (96 stron)
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zdarzają się takie książki, które mają niewłaściwie dobrany tytuł. Czasami wydawca decyduje się na przymiotnik, który delikatnie rzecz mówiąc – może być nieco na wyrost, np. najpiękniejsze, najśmieszniejsze, najbardziej zadziwiające.

Książka o zjawiskach nadprzyrodzonych

Z drugiej strony możemy mieć jednak do czynienia z książkami, których tytuł wydaje się dopasowany i wymyślony perfekcyjnie. Z takim przypadkiem mamy właśnie przyjemność obcować w ,,Wielkiej Księdze Tajemnic”. I proszę mi wierzyć, żadne z użytych tu słów nie jest przypadkowe.

Jest to książka duetu Toma Adams (znanego m.in. z ,,Podróż ekspresem odkrywcy”) oraz ilustratorki Yas Imamury. I jeżeli ktoś choć trochę pasjonuje się zjawiskami nadprzyrodzonymi, to ta pozycja zachwyci go jak mało która!

Wycięcie w okładce i prezentowe wydanie

Wystarczy rzucić okiem na okładkę, żeby przekonać się z jakim formatem będziemy mieć do czynienia. Utrzymana w klimacie popularnonaukowych pozycji, pozwala nam (dosłownie!) podejrzeć, czy też spojrzeć na rozmaite sprawy z przeszłości z perspektywy kogoś specjalnie do tego wybranego.

To wycięcie w okładce ,,Wielkiej Księgi Tajemnic” jest jak podglądanie zagadek wszechświata przez dziurkę od klucza. Z kolei duży format książki, rodzaj papieru i twarda oprawa sprawiają, że aż chce się ją podarować komuś, kto lubi opowieści o duchach, nierozwiązanych sprawach, niewyjaśnionych zniknięciach czy niezbadanych stworzeniach.

UFO, potwór z Loch Ness i nawiedzone domy

,,Wielka Księga Tajemnic” jest naprawdę imponującym zbiorem tematycznych ciekawostek! Dowiecie się z niej m.in.:

• o krainach, których nie sposób znaleźć na mapie,
• tajemniczych klątwach,
• dlaczego nie zawsze warto wierzyć we wróżki,
• kogo porwało UFO,
• gdzie żyją dzikie stwory,
• czy w jaki sposób objawia się zjawa Marii Antoniny.

Jeżeli lubicie ciarki na plecach podczas czytania historii o duchach i we wgniecionym zbożu na polach doszukujcie się obecności istot nie z tej Ziemi – ,,Wielka Księga Tajemnic” będzie lekturą w 100% trafioną. Ze względu na obecne w niej naukowe argumentacje, przekona do siebie nawet sceptyków! Książka będzie odpowiednia dla osób powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/wielka-ksiega-tajemnic-tom-adams-sku6a424afbc3ce7587ec70.html

Artykuł Wielka Księga Tajemnic – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Mysterium (gra podstawowa), Mysterium: Sekrety i kłamstwa (rozszerzenie), Mysterium: Ukryte znaki (rozszerzenie)
➜ Autorzy: Oleksandr Nevskiy, Oleg Sidorenko
➜ Ilustracje: Igor Burlakov, Xavier Collette, Oleksandr Nevskiy, Oleg Sidorenko
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: około 45 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 7 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Udręczona dusza prosi o pomoc – przecież nie można jej odmówić! Zamordowany przed laty duch stara się naprowadzić na trop swojego oprawcy. Nie potrafi jednak mówić. Porozumiewa się poprzez wizje osób, miejsc i przedmiotów, które złożone w całość, dadzą obraz tego, co wydarzyło się w dzień jego śmierci.

Brzmi jak ciekawy scenariusz filmu grozy? Nie jest to jednak hollywoodzka produkcja, a planszówka duetu Oleksandra Nevskiego i Olega Sidorenko. ,,Mysterium” to niezwykle starannie wydana gra kooperacyjna, dzięki której weźmiecie udział w intrygującej tajemnicy osadzonej w czasach wiktoriańskich.

Co znajduje się w pudełku?

W kompaktowym, ale bardzo zmyślnie zaprojektowanym pudełku (dzięki któremu gra zachowana jest w idealnym porządku i niemal od razu gotowa do kolejnej rozgrywki), znajdują się:

• 84 karty wizji z rozmaitymi ilustracjami,
• 54 katy postaci, miejsc oraz przedmiotów do wykorzystania przez ducha,
• 15 żetonów ducha,
• 54 karty postaci, miejsc oraz przedmiotów do wykorzystania przez badaczy,
• 42 żetony badaczy,
• 6 pionków w kształcie magicznych kul pokazujących przyszłość,
• 6 kopert przypisanych do badaczy,
• 4 planszetki postępu,
• ekran gwarantujący duchowi nieco prywatności,
• klepsydra z błyszczącym, niebieskim piaskiem,
• tor jasnowiedzenia przeznaczony dla większej liczby graczy,
• planszetka z zegarem wskazująca ilość rund do końca rozgrywki,
• prosta i przejrzysta instrukcja.

Mechanika gry

Pewnie nie będzie to do końca sprawiedliwe porównanie, ale trudno pozbyć się wrażenia rozgrywając ,,Mysterium”, że jest to bardziej złożona i tematyczna wersja popularnego ,,Dixita”. Na czym polega stopień skomplikowania? 

W wersji z poszukiwaniem mordercy, mamy kogoś w roli niejako mistrza gry. Zadaniem ducha jest więc w taki sposób dobierać karty (czy prezentować wizje) ze swojej talii, żeby prawidłowo naprowadzić pozostałych na właściwie odpowiedzi. Początkowo jednak losowane są trzy główne elementy rozgrywki – postać, miejsce i przedmiot. Na ekranie, w którym można umieścić tematy o jakich mowa, duch ma podgląd do właściwych odpowiedzi. Co ważne jednak, dla każdego badacza tropy będą inne, a o finalnym rozstrzygnięciu zadecyduje sam duch.

Gra familijna oraz imprezowa

Gra dedykowana jest dla minimalnie dwóch, a maksymalnie siedmiu graczy. W zależności od preferencji różni się także poziomami trudności. Przyznam szczerze, że ja testowałam ją w wersji dla duetu i podobnie jak w większości tego typu pozycji, zakłada ona, że jeden gracz będzie grał dwoma postaciami (w tym przypadku badaczami). Dużo lepiej jest to rozwiązane w przypadku większej liczby uczestników. Co więcej, wprowadzany jest wtedy kolejny element gry, gdzie można oceniać poprawność wyborów innych.

Ogólne wrażenia

Ze względu na stopień losowości, ale także dużą zależność tego z kim gracie – ,,Mysterium” raczej szybko się nie znudzi. Plusem jest fakt, że sprawnie można wytłumaczyć kolejnym osobom zasady i wprowadzić je do wspólnej zabawy. W przypadku, gdy znudzą się Wam karty wizji, zawsze można je uzupełnić dodatkami (o nich poniżej) lub nawet pożyczyć z ,,Dixita” czy ,,Stelli”. 

W przypadku postaci, miejsc oraz przedmiotów zbrodni rzeczywiście pula jest bardziej ograniczona, ale nie na tyle, żeby szybko poczuć znużenie pozycją. W zależności do tego jaką dynamikę sami sobie narzucicie (ale i dzięki załączonej do planszówki klepsydry), całość przebiega bardzo sprawnie.

Myślę, że ,,Mysterium” to ciekawy tytuł, który zdecydowanie warto mieć na wieczorne, jesienne rozgrywki w gronie rodziny czy przyjaciół. Gra polecana jest od 10 roku życia, ale moim zdaniem nawet 8-latki mogą dobrze się przy niej bawić (pod warunkiem, że nie są bardzo wrażliwe, choć w ,,Mysterium” brak jest drastycznych obrazków).

Dodatki do gry Mysterium

Jednocześnie z planszówką ukazały się aż dwa dodatki:

• Mysterium: Ukryte znaki,
• Mysterium: Sekrety i kłamstwa.

,,Mysterium: Sekrety i kłamstwa” to rozszerzenie oferujące dodatkowo 18 nowych kart historii dla badaczy, 42 karty wizji ducha oraz po 32 karty dla ducha i badaczy postaci, miejsc oraz przedmiotów. Ta pozycja wprowadza także nową planszetkę, będącą alternatywą dla wersji podstawowej z przedmiotami. 

Bez względu jednak na to czy sięgniecie po powyższe rozszerzenie czy ,,Mysterium: Ukryte znaki”, otrzymujecie pokaźniejszy zasób kart, a tym samym – mniejszą powtarzalność i większe pole manewru dla Waszej wyobraźni.

Polecam zarówno ,,Mysterium” jak i oba dodatki wszystkim starszym i młodszym graczom.

Gry do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł Mysterium – recenzja podstawy i dodatków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rodzina Obarbków znowu rozrabia! Obiektem pożądania, który warto będzie zwędzić jest złoty diament. Jeżeli znacie już tę serię, to na pewno wiecie, że to nie pierwszy raz, kiedy drogocenny kamień zaprząta głowy członków rodziny. Tym razem jednak pojawia się on w jeszcze bardziej niespodziewanych okolicznościach i finalnie kończy… a tego wam nie zdradzę. Podzielę się jednak czymś innym.

Duch z wizytą u policjanta

,,Rodzina Obrabków” to humorystyczna i bardzo oryginalna seria książek dla najmłodszych, której autorem jest Anders Sparring, a ilustracje tworzy do niej Per Gustavsson. Swoją przygodę z cyklem najlepiej rozpocząć od pierwszej części, a następnie koniecznie nadrobić wszystkie pozostałe:

• Rodzina Obrabków i urodzinowy skok,
• Rodzina Obrabków i złoty diament,
• Rodzina Obrabków i psia sprawa.

W najnowszej części ,,Rodzina Obrabków i sekret Icjanta” główną bohaterką jest Elka (a w zasadzie Kryminelka), czyli siostra Tura – chłopca, który każdorazowo staje w opozycji do złodziejskich ciągot swojej rodziny. Niemałą rolę odgrywa tu również tytułowy Icjant, a także… tajemniczy duch pozostawiający ślady na policyjnej podłodze.

Odnalezienie złotego diamentu

Możecie więc słusznie zapytać czy czwarty tom serii ,,Rodzina Obrabków” traktuje o zjawiskach paranormalnych. Kiedy jednak Elka odwiedza zmartwionego policjanta, ten zwierza jej się ze swoich zmartwień. Dziewczynka odkrywa nie tylko ślady błota na podłodze, ale przy okazji znajduje poszukiwany przez wszystkich złoty diament. Sprawa ducha schodzi więc na drugi plan, dopóki policjant nie znika jak kamfora razem z drogocennym fantem.

Elka jak typowy członek rodziny Obrabków, postanawia odnaleźć kamień i – w drugiej kolejności także tytułowego Icjanta. Pytanie jednak, w jaki sposób policjant stał się posiadaczem złotego diamentu? Czy zdaje sobie sprawę, co takiego posiada? I co zdecyduje się zrobić Elka, żeby stać się nowym właścicielem przyciągającej spojrzenia błyskotki?

Miłość ponad wszelkim prawem

,,Rodzina Obrabków i sekret Icjanta” to przewrotna opowiastka, w której akcja pędzi na złamanie karku! Oprócz typowej dla serii karykatury i przewrotnego ukazania złodziejskich zapędów, wyraźnie tutaj klaruje się także inne przesłanie, mówiące o tym, że miłość jest ponad wszelkim prawem.

Nie należy zapominać również o samej Elce, której heroiczna momentami postawa doprowadza ją do zaskakującego finału. Warto wspomnieć, że odwaga może być ścieżką do spełniania nawet najbardziej nietypowych marzeń.

Polecam ,,Rodzinę Obrabków i sekret Icjanta” wszystkim czytelnikom powyżej 7 roku życia. Jeżeli poszukujecie książki, która sprawdzi się w przypadku młodych sceptyków literatury – ta ma duży potencjał, aby zmienić nastawienie dzieci do lektur!

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/rodzina-obrabkow-i-sekret-icjanta/

Artykuł Rodzina Obrabków i sekret Icjanta – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.