➜ Tytuł: Przetrwać w kosmosie. Książka i gra w jednym
➜ Autor: Gilles Sparrow
➜ Ilustracje: R. Fresson
➜ Tłumaczenie: Michał Zacharzewski
➜ Wydawnictwo: HarperKids Polska
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Misja na Marsa

Przetrwać w kosmosie. Książka i gra w jednym autorstwa Gilesa Sparrowa to pozycja, w której nie odczytujesz fabuły z pozycji biernego odbiorcy, ale wciągasz się w wir fabuły, bo akcja dzieje się z Twoim udziałem. Jeśli znasz już Przetrwać w dżungli – znasz też zasady gry. Mechanika jest podobna, ale sceneria – tym razem kosmiczna – to coś zupełnie nowego. Tu nie chodzi tylko o orientację w terenie czy unikanie zagrożeń natury, lecz o przetrwanie w środowisku absolutnie nieprzyjaznym człowiekowi, gdzie każda decyzja ma swoje konsekwencje.

Książka i gra w jednym – jak działa Przetrwać w kosmosie?

Podstawą konstrukcji tej książki jest mechanizm wyboru i losowości. Czytelnik wciela się w młodego bohatera misji kosmicznej, który musi podejmować decyzje w obliczu awarii, nieznanych zjawisk, problemów technicznych i zagrożeń wynikających z samej natury kosmosu. Każdy wybór odsyła do innej strony, a kluczowym elementem zabawy jest spinner – obrotowa tarcza dołączona do książki, którą kręci się w określonych momentach, by zweryfikować, czy dana akcja zakończy się sukcesem.

To rozwiązanie sprawdza się znakomicie z kilku powodów. Po pierwsze, wprowadza element napięcia znany z gier planszowych i RPG. Po drugie, odciąża dziecko z konieczności „liczenia punktów” czy zapamiętywania skomplikowanych zasad. Po trzecie, wreszcie – sprawia, że każda rozgrywka może potoczyć się inaczej, nawet jeśli czytamy tę samą książkę kolejny raz z rzędu (a na pojedynczej lekturze na pewno się nie skończy!).

Kosmos jako przestrzeń narracyjna

Giles Sparrow nie osadza akcji w kosmosie, tylko ze względu na efektowny motyw znany w literaturze. To przestrzeń, która narzuca konkretne ograniczenia: brak tlenu, niewielkie zasoby, ogromne odległości, całkowita zależność od technologii. W książce pojawiają się wątki związane z realnymi wyzwaniami misji kosmicznych: awarie statku, zarządzanie energią, podejmowanie decyzji pod presją czasu, a także odpowiedzialność za powodzenie całej wyprawy.

To ważne, bo dzięki temu Przetrwać w kosmosie nie jest tylko emocjonującą zabawą, ale też punktem wyjścia do rozmów o nauce i eksploracji. Wiedza nie jest tu podana w sposób akademicki – ona wynika z sytuacji, w których dziecko samo musi się odnaleźć.

Dla kogo jest ta książka-gra?

Podobnie jak Przetrwać w dżungli, kosmiczna odsłona serii najlepiej sprawdzi się u czytelników, którzy:

• lubią interaktywne formy czytania,
• są ciekawi świata i nowych technologii,
• dobrze odnajdują się w zadaniach z problemami do rozwiązania,
• lubią podejmować decyzje i obserwować ich skutki.

To propozycja raczej dla dzieci w wieku szkolnym (ok. 8–11 lat), choć wiele zależy od indywidualnych predyspozycji. Wspólne czytanie z dorosłym także ma tu sens – zwłaszcza jeśli potraktujemy książkę jako rodzaj narracyjnej gry rodzinnej.

Dlaczego takie książki są dziś potrzebne?

Książka i gra w jednym to nie chwyt marketingowy, lecz odpowiedź na realne potrzeby młodych czytelników. Dzieci przyzwyczajone do interakcji, wyborów i dynamicznych narracji w grach komputerowych potrzebują podobnego zaangażowania także w kontakcie z książką. Przetrwać w kosmosie pokazuje, że literatura może za tymi potrzebami z powodzeniem nadążyć (miałam nawet kiedyś na ten temat prelekcję podczas Festiwalu Literackiego ,,Łączy nas bajka” w Rzeszowie).

To książka, która:

• uczy odpowiedzialności za decyzje,
• rozwija logiczne myślenie,
• zachęca do wielokrotnego czytania,
• pokazuje, że czytanie może być przygodą w pełnym tego słowa znaczeniu.

Sprawdzajcie dostępność Przetrwać w kosmosie. Książka i gra w jednym na stronie wydawnictwa HarperCollins Polska. Książka dostępna jest tylko w księgarniach Empik.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Na czym polega książka Przetrwać w kosmosie?

To książka-gra, w której czytelnik wciela się w uczestnika misji kosmicznej i sam decyduje o przebiegu fabuły. Wybory prowadzą do różnych stron, a o powodzeniu niektórych działań decyduje spinner, który wprowadza element losowości i napięcia.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka Przetrwać w kosmosie?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku około 8–11 lat. Młodsze dzieci mogą korzystać z książki wspólnie z dorosłym, starsze bez problemu poradzą sobie samodzielnie.

Czym różni się Przetrwać w kosmosie od klasycznej książki przygodowej?

W klasycznej książce fabuła jest stała, a czytelnik tylko ją śledzi. W Przetrwać w kosmosie to czytelnik wpływa na bieg wydarzeń, podejmuje decyzje i ponosi ich konsekwencje – podobnie jak w grze.

Jaką rolę pełni spinner w książce?

Spinner zastępuje kostkę lub system punktów. Służy do sprawdzania, czy dana akcja się powiedzie, co wpływa na emocje i sprawia, że książka działa jak pełnoprawna gra narracyjna.

Czy książka ma walory edukacyjne?

Tak. Oprócz fabuły przygodowej książka wprowadza zagadnienia związane z kosmosem, misjami kosmicznymi, technologią, odpowiedzialnością za podejmowane decyzje.

Czy Przetrwać w kosmosie to kontynuacja Przetrwać w dżungli?

To osobny tytuł w tej samej koncepcji książki-gry. Mechanika jest podobna, ale sceneria i rodzaj wyzwań są inne.

Czy to dobra książka dla dzieci, które niechętnie czytają?

Tak, forma książki-gry często bardzo dobrze trafia do dzieci, które wolą aktywność i interakcję niż linearne czytanie. Spinner, wybory i zmienność fabuły skutecznie podnoszą motywację do sięgania po tę książkę.

Artykuł Przetrwać w kosmosie – recenzja książki-gry, w której kręcisz spinnerem pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jak często zdarza nam się zapuścić w nieznane rejony czy grozi uwięzienie w samym środku Amazońskiej Dżungli? Nie czarujmy się, jeżeli mieszkamy w Europie, raczej nie musimy obawiać się jadowitych pająków, złodziei starożytnych dzieł Majów czy atakujących z ukrycia aligatorów.

Niesamowite książki Emily Hawkins

A jednak, jest coś niezwykle intrygującego w zmierzeniu się z naturą, bezwzględnymi łupieżcami czy poniekąd i samym sobą. Przetrwać w dżungli. Książka i gra w jednym to kolejna już z serii, wielkoformatowa pozycja interaktywna, która pozwala zabawić się w nieustraszonego odkrywcę.

Jej autorką jest Emily Hawkins, znana m.in. z tak fantastycznych książek jak:

• Atlas zaświatów,
• cykl Historia Naturalna,
• cykl Atlas rekordów/Atlas przygód.

Kolejny raz udaje jej się zaczarować czytelników, oferując ogrom ciekawostek, informacji, ale i angażujących elementów, dzięki którym przez długi czas myśli się o tym, co się przeczytało.

Ocalić cenne artefakty – książka i gra w jednym

Przetrwać w dżungli. Książka i gra w jednym zaprasza do odbycia ważnej misji. Zadaniem odbiorców jest kontynuować dzieło babci, która wpadła na trop zaginionego miasta, pełnego cennych artefaktów. Choć niedysponowana obecnie babcia zamierzała wyłącznie otoczyć je opieką, jest ktoś, kto chętnie spieniężyłby odnalezione na miejscu skarby.

Oczywiście, w ciągu całej przygody będziemy korzystać z porad doświadczonej babci, ale to od naszych decyzji zależy, czy uda nam się ocalić figurkę boga Jaguara. 

Spinner z książką oraz element losowości

Czym byłaby jednak dobra wyprawa, bez obecności odrobiny szczęścia lub pecha? Z tego powodu, do Przetrwać w dżungli. Książka i gra w jednym dołączony został spinner, czyli prosty gadżet przypominający wyglądem kompas, który należy przyłożyć we wskazanych miejscach na rozkładówkach i… zakręcić.

W zależności od tego, gdzie zatrzyma się jego strzałka, taki los czeka nas, czyli młodych odkrywców Amazonii. Możemy przejść na wybraną stronę, próbować ponownie do skutku lub… zginąć, kończąc grę i zaczynać ją od punktu startu.

Dla kogo jest ta książka?

Przetrwać w dżungli. Książka i gra w jednym to ekscytująca pozycja, która zapewnia rozrywkę na dłuższy czas. Gwarantuję bowiem, że na jednym scenariuszu zabawa się nie skończy! 

Przy okazji, można zdobyć sporo wiedzy, poczytać o ludziach, którzy rzeczywiście zdobywali kiedyś dżungle czy sprawdzić własną intuicję w walce z żywiołem. Polecam Przetrwać w dżungli. Książka i gra w jednym wszystkim czytelnikom powyżej 9 roku życia. Książka będzie świetnym prezentem.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/pl/products/przetrwac-w-dzungli-ksiazka-i-gra-w-jednym-3446.html

Artykuł Przetrwać w dżungli. Książka i gra w jednym – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

O paragrafówkach na tej stronie mogliście przeczytać już nie raz – a to dlatego, że jestem wielką fanką książek-gier, zarówno w wersji dla dzieci jak i dla dorosłych (na końcu recenzji znajdziecie kilka dodatkowych poleceń).

Miasto Tańczącego Karpia

Paragrafówka, która jednak jest również wyszukiwanką, a właściwie pełnoprawną, książkową wersją gry RPG – to już zupełnie nowy, kosmiczny poziom, przy którym koniecznie warto się zatrzymać… na dłużej!

Miasto Tańczącego Karpia. Książka-gra dla poszukiwaczy przygód to projekt, który musiał kosztować twórców miesiące, jeśli nie lata pracy! A co ważne, twórcami tymi była para wybitnych polskich autorów i ilustratorów literatury dziecięcej, czyli Aleksandra i Daniel Mizielińscy.

Wielokrotnie pisałam o ich fantastycznych pomysłach, m.in. przy okazji recenzji książek:

• Daj gryza,
• Jeden dzień,
• Którędy do Yellowstone?,
• Wielka podróż dziadka Eustachego,
• Wilki.

Są oni także autorami książek, które mają już status kultowych, na przykład: MAPY czy Pod ziemią, pod wodą.

Na co składa się ta książko-gra?

Wracając jednak do Miasta Tańczącego Karpia – nie jest to pojedyncza pozycja. W komplecie każdy czytelnik otrzymuje bowiem wielkoformatową wyszukiwankę/album z ilustracjami, z zestawem naklejek (jest ich ponad 250!), a także z kolejną książką Podróżnik. Miasto Tańczącego Karpia, która zawiera spis wszystkich paragrafów (od 1 do 969!).

Uwaga – w limitowanej promocji na stronie wydawnictwa Dwie Siostry, otrzymujecie zakładki z dodatkowymi zagadkami oraz piękny plakat, który jest większym przedrukiem mapy znajdującej się na końcu wyszukiwanki Miasto Tańczącego Karpia.

Na czym polega ta paragrafówka?

Wyobraźcie sobie, że z plecakiem i mapą wkraczacie do Miasta Tańczącego Karpia. Właściwie jest to dość rozległe królestwo, z 20(!) różnymi lokacjami. W każdej z tych lokacji czekają na Was mieszkańcy, podróżnicy, istoty fantastyczne czy zwierzęta, które potrzebują różnego rodzaju pomocy.

Stajecie się więc posłańcem, który przemierza ścieżki, drużki, płynie łódką, podziwia oryginalną architekturę i załatwia drobiazgi lub niemal… ratuje świat! ALE, często żeby w ogóle podejść do jakiejś misji, trzeba najpierw wejść w posiadanie pewnego przedmiotu lub mieć już doświadczenie w konkretnej materii.

Aktywizujące zadania oraz myślenie dedukcyjne

Z tego powodu należy chwilę wędrować, aż rzeczywiście trafi się na zadanie, z którym można się zmierzyć (chyba, że ma się szczęście i trafia się na takie natychmiast). Można także wsłuchać się w to, co mają do powiedzenia bohaterowie oraz podążyć za ich wskazówkami.

Z każdą kolejną misją jest coraz łatwiej – wystarczy notować zdobyte hasła i przedmioty z plecaka, na specjalnie do tego przeznaczonych kartach lub plakacie (istnieje również możliwość wydrukowania ich ze strony).

Książka z naklejkami dla dzieci

Nastawcie się jednak, że nie każde pomyślnie rozwiązane zadanie będzie nagrodzone. Autorzy książki zdecydowanie starają się przekonać czytelników do bycia bardziej bezinteresownymi.  

Dobra wiadomość jest jednak taka, że często po rozwiązaniu sprawy – pojawia się polecenie zaklejenia w wyszukiwance nieaktualnego już obrazka. Wtedy widzimy jakąś przemienioną postać lub zupełnie nową sytuację, która otwiera kolejny rozdział przygód!

Dla kogo jest ta pozycja?

Mam wrażenie, że o Miasto Tańczącego Karpia można mówić i pisać bez końca. Podejrzewam, że udałoby się przeprowadzić na ich temat wyczerpujące warsztaty, a nawet cały obóz wakacyjny, gdzie wszyscy zaangażowani byliby w podążanie tropem rozmaitych postaci i przygód.

Dla kilkuosobowej rodziny jest to doświadczenie na pewno na wiele godzin fantastycznej i bardzo satysfakcjonującej zabawy! Najlepiej bawić się jednak w parach – rodzic wertuje Podróżnik i odczytuje paragrafy, a dziecko wskazuje oraz wybiera zadania, rozwiązuje zagadki, pilnuje wyposażenia plecaka i wkleja naklejki! Podział doskonały!

Polecam Miasto Tańczącego Karpia. Książka-gra dla poszukiwaczy przygód  jako jedną z najciekawszych, najbardziej kreatywnych i angażujących książek dla dzieci 2024 roku! Pozycja będzie wspaniałym prezentem – cała rodzina będzie się z nią dobrze bawić. Rekomendowany wiek to 8+.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/miasto-tanczacego-karpia.html

Pozostałe książki-gry, czyli polecane przeze mnie paragrafówki dla dużych oraz małych:

• Jeden dzień z życia psa,
• Widmo nad Arkham,
• Rycerze 2,
• Mystery,
• Technomagowie,
• Opowiedz mnie,
• Poszukiwacze przygód. Magiczny Pierścień.

Artykuł Miasto Tańczącego Karpia. Książka-gra dla poszukiwaczy przygód – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

 O książkach paragrafowych pisałam już na przykład przy okazji pozycji  ,,Technomagowie”, ,,Zombie” czy jeszcze prostszej – ,,Paniki w Egipcie”. Wszystkie te lektury łączy jednak dość niewielka objętość oraz fakt tłumaczenia z innych języków.

Książkę, a właściwie książki, o których piszę w tej recenzji są nie tylko polskiego autora, ale biją na głowę wszystkie razem wymienione powyżej. Takiego gamebooka z pewnością jeszcze nie czytaliście!

,,Widmo nad Arkham” to dwutomowa paragrafówka Beniamina Muszyńskiego, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Black Monck – specjalizującego się właśnie w grach paragrafowych, ale i RPG czy planszówkach.

Książki dostępne są w pakiecie – z wersją tradycyjną drukowaną oraz pdfami. Zostały wydane w dużym formacie, z teksturowaną okładką i na doskonałej jakości papierze, dlatego trochę ważą. Z tego powodu, w podróż wygodnie można zabrać ze sobą wersję elektroniczną.

Jestem pod ogromnym wrażeniem nie tylko wizualnej strony tych książek (do niej jeszcze powrócę). Praca, którą autor włożył w sam tekst inspirowany prozą H.P. Lovercrafta to wręcz tytaniczny wysiłek, który zadziwia i dostarcza czytelnikowi niebywałych emocji.

Dwa tomy są w tym wypadku wstępem i rozwinięciem oraz finałem historii, dlatego należy mieć je w komplecie. W środku znajduje się ponad 1000 paragrafów, a zakończeń scenariuszy określa się liczbą większą niż 90! Ja zdołałam dojść póki co do dziesięciu, będąc każdorazowo zaskoczona i ukontentowana wyobraźnią autora. Nie jest to jednak jeszcze moje ostatnio słowo. Z pewnością powrócę w przyszłości do tej serii, po większą dawkę wrażeń.

Głównym bohaterem, w którego wcielamy się w narracji pierwszoosobowej tej historii jest Eli Carter, wieloletni bibliotekarz z Arkham, który zarządza zbiorem cennych ksiąg. W tej wersji opowieści Lovercraft nigdy nie osiągnął międzynarodowej sławy, jednak jego tekstami inspirują się różne, tajemnicze persony.

Autor wprowadzając nas we współczesny świat, otoczony jednak mgłą grozy, pozwala decydować o losach bohatera, który może otworzyć się na innych, wyruszyć w podróż, a nawet dołączyć do tajnego zgromadzenia. Możliwości jest bardzo dużo, a system odkrywania ukrytych w tekście wyzwań i nanoszenia ich na dołączone do książek arkusze sprawia, że nasze decyzje mają wpływ na przyszłe losy postaci.

Co więcej, każdy akapit reprezentuje doskonały styl i fabułę, której nie można niczego zarzucić. Sylwetki bohaterów zostały dogłębnie przemyślane. Bez względu na to, jakim scenariuszem podążymy, będą one się zmieniać – ewoluować lub wycofywać. Akcji nie brak logiki, a liczne nawiązania do prozy mistrza horroru ucieszą każdego fana Lovercrafta.

Poza tym, książka jest stylizowana na wiekowy zeszyt lub dziennik. Wydawca nie poszedł na łatwiznę także w kwestii indywidualnych rozkładówek. Choć wyglądają podobnie, wiele z nich różni się od siebie. Pozycje wzbogacają również nastrojowe ilustracje Anny Jarmołowskiej-Goryńskiej, Marii Siwińskiej oraz Martyny Starczewskiej.

,,Widmo nad Arkham” nie jest najtańszą propozycją gamebooka, ale zdecydowanie warta jest każdych pieniędzy. To paragrafówka, którą można wiele razy odkrywać na nowo i niezmiennie będzie wzbudzać w nas zachwyt oraz ekscytację. 

Polecam ją jako doskonały pomysł prezentowy dla czytelników powyżej 16 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://blackmonk.pl/1663-widmo-nad-arkham.html

Artykuł Widmo nad Arkham – recenzja polskiej paragrafówki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Escape Quest

Autor: David Cicurel

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Seria Escape Quest od Wydawnictwa Egmont oferuje zabawę w stylu escape roomów – ale bez potrzeby wychodzenia z domów.

Moda na tzw. paragrafówki rozpoczęła się już dobrych kilkadziesiąt lat temu, ale niezmiennie wydawane są pozycje, których podstawą jest idea podejmowania decyzji przez czytelnika.

W ,,Arsene Lupin rzuca wyzwanie” naszym zadaniem jest wcielić się w młodego złodzieja, któremu wyzwanie rzuca sam dżentelmen-włamywacz. Ta francuska, ikoniczna wręcz postać postanawia urządzić nabór na osobę, której przekaże całą swoją, złodziejską wiedzę. Żeby dobrze wytypować odpowiedniego złoczyńcę, organizuje wyzwanie, którego celem jest przejęcie drogocennych klejnotów.

Nie wiem czy jest jakiś czytelnik, który choć raz nie słyszałby o Arsene Lupinie. Zeszyt stworzono tak, żeby oddawał nastrój czasów, w których żyła ta postać, a zarazem nęcił czytelników tajemnicą i obietnicą jej rozwiązania. 

Zadaniem odbiorców jest bowiem rozwiązując zagadki, posuwać się jednocześnie do przodu w fabule. Teksty są bardzo przyjemnie rozbudowane, dobrze kreują uniwersum i oferują fabularną przygodę, która w takich pozycjach jest niezwykle istotna. Muszę jednak zupełnie szczerze przyznać, że ja odniosłam klęskę już przy pierwszym wyzwaniu…

Nie będę mydlić nikomu oczu – nie uważam się za największą bystrzachę, jednocześnie mam jakąś świadomość o swoich możliwościach. Kiedy więc pokonuje mnie pozycja dedykowana osobom od dwunastego (!) roku życia, czuję duży zawód.

Na końcu książki znajduje się zaklejona rozkładówka, podpisana: ,,Otwierać tylko w nagłych przypadkach”. Uznałam tę pierwszą zagadkę za nagły przypadek, otworzyłam podpowiedzi i… niestety niewiele mi to dało. Finalnie udało się jakoś przebrnąć dalej, ale niezmiennie nie jestem w stanie zrozumieć, SKĄD ten wynik. Podejrzewam, że może być to kwestia koślawego tłumaczenia, ale pewna nie jestem.

Ogólnie jak na dedykowanie tej książki młodym nastolatkom, znajduje się w tych zagadkach bardzo wiele zadań, na których nie jestem pewna, czy będą oni znali odpowiedź. Oprócz intuicji czy umiejętności kojarzenia faktów, potrzebna jest także wiedza o świecie, a kto dysponuje wiedzą czym jest np. antaba?

Z kolei są takie zagadki, które są zbyt proste i nie wymagają żadnego ćwiczenia głowy. Przez brak więc dobrego wypoziomowania wyzwań, szybko można ,,Arsene Lupin rzuca wyzwanie” stracić zainteresowanie. 

W naszym przypadku sprawdziła się praca grupowa, czyli zabawa całą rodziną, dlatego ja będę polecać tę pozycję, ale wyłącznie z myślą o niej, jako grze familijnej

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Escape-Quest.-Arsene-Lupin-rzuca-wyzwanie,53970946,p.html

Artykuł Escape Quest. Arsene Lupin rzuca wyzwanie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Shuky

Ilustracje: Waltch

Kolory: Novy

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pamiętacie, jak dokładnie miesiąc temu pisałam o ,,Rycerzach”? Bardzo ciekawym komiksie paragrafowym rozrywającym się w świecie średniowiecznych zakątków, magii i władców.

W związku z tym, że tak wciągnęła mnie fabuła i przygody bohatera, o losie którego decydowałam, postanowiłam opisać dla Was także ,,Rycerzy 2”.

W tej części najważniejszym zadaniem jest dostarczenie istotnej wiadomości do hrabi, który zarządza miasteczkiem Wspakno.

Po drodze czekają na czytelnika jednak zagadki, liczne przeszkody oraz możliwość zmiany misji – tylko na własne życzenie!

Autorzy komiksu dają graczowi do wyboru 2 opcje rozpoczęcia rozgrywki. W zależności od stopnia zaawansowania oraz tego, czy ktoś ma za sobą już pierwszą część ,,Rycerzy” czy też nie, można wcielić się w giermka lub rycerza.

Oczywiście zabawa jest dużo ciekawsza, kiedy znamy przygody z poprzedniego tomu, ale w żadnej mierze ich znajomość nie jest wymagana do bardzo udanej obecnej rozgrywki.

Postanowiłam swoją bohaterką uczynić Karinkę i to z jej pomocą szczęśliwie ukończyć misję. W pierwszej części dowodziła ona Strażą Królewską i nie miała, aż takiego wpływu na akcję, jak w najnowszym tomie ,,Rycerzy”. Bardzo się cieszę, że pojawiła się tutaj silna postać kobieca, która pod każdym względem dorównuje pozostałym rycerzom.

Dobrą zmianą jest także rezygnacja z podziału na dzień i noc. Poprzednim razem ten dodatkowy element rozgrywki znacznie ją utrudniał, co mogło być zniechęcające, szczególnie dla młodszych graczy.

W ,,Rycerzach 2” nie można odmówić również poczucia humoru narratorowi. Wiele jego komentarzy świetnie opisuje przedstawiane wydarzenia w kadrach i rozładowuje czasami bardzo skumulowane napięcie.

Przed czytelnikami tej gry paragrafowej dużo świetnych wyzwań, przy których często trzeba nieco pogłówkować, coś policzyć lub zapamiętać.

Z pewnością pojedyncza misja wybranym bohaterem zapewni dobrą rozrywkę na wiele godzin, a to z pewnością nie ostatnia zabawa z tym komiksem.

Jakby tego było mało, po ukończeniu gry, autorzy zapowiadają kolejną część ,,Rycerzy”, na który sama z ciekawością czekam.

Polecam ten komiks dzieciom powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/rycerze2/

Artykuł Rycerze 2 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Shuky

Ilustracje: Waltch

Kolory: Novy

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2017

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

,,Rycerze”, kolejny już w mojej kolekcji komiks paragrafowy, wydawał się na pierwszy rzut oka najprostszym ze wszystkich, z którymi miałam do czynienia do tej pory.

Jak wiadomo, pozory jednak lubią mylić i szybko okazało się, że żeby zostać rycerzem trzeba się trochę nagimnastykować, ale jak już się uda – frajda jest ogromna!

Ilustracje do tej książki stworzył Waltch, który napisał również fabułę ,,Zombie”. Nie ma jednak w tych pozycjach zbyt wielu podobieństw. Każda ma indywidualny styl, zupełnie inną linię fabularną oraz inaczej rozwija się w nich akcja.

Zadaniem czytelnika / gracza ,,Rycerzy” jest pomyślnie przejść próbę Szkoły Rycerskiej i stać się pełnoprawnym rycerzem. W przeciwieństwie jednak do pozostałych książek o których pisałam (np. ,,Mystery”, ,,Wilkołak” czy ,,Technomagowie”) nie traci się w niej życia i nie trzeba go liczyć. W tym przypadku należy zwracać uwagę na ilość minionych dni, które oznaczone są charakterystycznym symbolem.

Po 5 nocach przychodzi czas na podliczenie bransoletek, których zbieranie jest (zaraz obok przetrwania) najważniejszą misją gry, i w zależności od ich ilości, dowiadujemy się, co dalej czeka naszego bohatera.

Jego wybór także zależy od indywidualnych preferencji czytelnika. Na początku poznajemy 3 braci, którzy znudzeni życiem na roli postanawiają porzucić wieś i starać się o zostanie pełnoprawnymi rycerzami. Każdy z nich jest inny. Mamy typowego osiłka, który przoduje siłą i charyzmą, drugiego, który jest niezwykle zręczny oraz trzeciego, który charakteryzuje się wspaniałą inteligencją.

W zależności od tego, na kogo z nich postawimy, będzie nam łatwiej przechodzić pewne rodzaje zadań.

Na aspirujących rycerzy czekają zagadki, postacie, których obecność kojarzy się z fantastyką oraz czasami średniowiecza, jak np. magicy czy elfy.

Najważniejszą jednak zasadą o której warto pamiętać, podczas rozgrywki w ,,Rycerzy” jest przestroga w instrukcji gry. Autorzy radzą, żeby nie oszukiwać i zachowywać się tak, jak na przyszłego obrońcę królestwa przystało. Powiem Wam w tajemnicy, że naprawdę mądrze jest tej rady posłuchać.

,,Rycerzy” polecam dla graczy powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/rycerze/

Artykuł Rycerze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Moon

Ilustracje: 2D

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Prawdziwie dobra paragrafówka to taka, gdzie przerzucane w pośpiechu strony dostarczają emocji, a ty jako uczestnik rozgrywki czujesz, że właśnie zbliżasz się do rozwiązania zagadki!

,,Wilkołak” to komiks paragrafowy, który przeznaczony jest dla czytelników powyżej 10. roku życia. Zadaniem gracza jest pomyślnie ukończyć misję i… nie dać się zabić!

Do tej pory wspominałam już o kilku fantastycznych paragrafówkach od Wydawnictwa Fox Games. Zarówno jednak w ,,Zombie” jak i ,,Technomagach” mieliśmy do wyboru rozgrywkę chłopakiem lub dziewczynką.

W przypadku ,,Wilkołaka” postać jest jedna, ale dzięki temu jest sporo więcej lokacji i ma się wrażenie, że gra jest bardziej spójna.

Zaczynamy od wstępu, gdzie autor wprowadza nas w historię. Książka opowiada o młodym uczniu Eorasie i starym magu Tedeokredzie, który jest jego mistrzem.

Akcja rozgrywa się w czasach średniowiecza, a wszystko zaczyna się od nocnego spaceru po lesie, w poszukiwaniu brakujące składnika do eliksiru.

Podczas tej krótkiej wycieczki, Eoras zostaje zaatakowany przez wilkołaka. Udaje mu się przeżyć, ale nie wychodzi z tego bez szwanku. Zostaje draśnięty i wkrótce okazuje się, że został zarażony.

Od tej pory chłopak jest prześladowany przez Salandra – łowcę wilkołaków (który podobnie jak Wiedźmin ma bliznę na lewym oku) oraz podobnych jemu zabójców. Poza tym musi zmierzyć się ze swoimi nowymi zdolnościami, a wkrótce odkryć także przyczynę tajemniczego zaginięcia swojego mistrza.

Bardzo podoba mi się, że w tej grze istnieje bardzo wiele sposobności ucieczek i przechodzenia z jednych punktów do drugich. Podczas takich zadań można znaleźć wiele cennych przedmiotów. Plusem jest też to, że idąc do przodu (zupełnie jak w prawdziwym życiu) nie można cofnąć się wstecz. Raz podjęta decyzja, zostaje taką na zawsze.

,,Wilkołak” to gra w której należy zapisywać swoje postępy. Służy do tego specjalna Karta bohatera dołączona do książki. Można także korzystać z szablonu wydrukowanego z internetu.

Notowanie, podobnie jak w poprzednich tego typu komiksach jest więc niezbędne, ale w zasadzie i bardzo naturalne dla takiej rozgrywki.

,,Wilkołak” został ciekawie przemyślany. Ma tylko jedno dobre zakończenie, a moment kiedy się do niego zbliżamy, jest niezwykle emocjonujący!

Warto wspomnieć także o fantastycznej okładce, która wygląda jakby była skórzana i grubej, solidnej oprawie, która z pewnością wytrzyma dziesiątki momentów odwracanych w napięciu kartek!

Polecam ,,Wilkołaka” na długie godziny świetnej zabawy.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/wilkolak/

Artykuł Wilkołak – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Dimitris Chassapakis

Ilustracje: Dimitris Chassapakis

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Książki interaktywne są najlepszym z możliwych połączeń – gier i literatury. Lubię je jako dorosła, ale polecam też osobom, które nieczęsto sięgają po tradycyjne powieści.

Interaktywna gra książkowa ,,Dziennik 29” ma szansę zainteresować każdego, tym bardziej, że traktuje czytelnika poważnie, jak godnego sobie przeciwnika. Co dokładnie mam na myśli? Już tłumaczę.

,,Dziennik 29” to propozycja wydawnicza, jakiej chyba jeszcze w Polsce nie było. Jest powiewem nowoczesności i spojrzenia na możliwość opowiadania historii w zupełnie inny sposób.

Jej pomysłodawcą i autorem jest Dimitris Chassapakis, który w 2017 roku przekonał prawie 5 tys. osób na portalu crowdfundingowym Kickstarter, żeby wsparli jego pomysł i pomogli wydać mu książkę. Tę ideę doceniło także Wydawnictwo FoxGames, które teraz dzieli się tym wspaniałym wynalazkiem z polskimi odbiorcami.

,,Dziennik 29” składa się z ponad 60 łamigłówek, które krok po kroku prowadzą do rozwiązania zagadki. Czytelnik otrzymuje zarys fabularny, który wyznacza mu zadanie.

Należy wcielić się w poszukiwacza przygód, który pragnie dowiedzieć się, co się stało z zespołem badającym sekret obcej cywilizacji.

Jedyne co jest niezbędne do tego zadania to książka, telefon lub komputer z dostępem do internetu, ołówek i polecam także coś do notowania.

W rozwiązywaniu łamigłówek istotna jest chronologia. Często późniejsze zagadki, dotyczą wcześniejszych haseł. Odpowiedzi to przeważnie słowo lub liczba, czasami ciąg słów lub liczb, które uogólniają jakieś zagadnienie, ale nie rozwijają go.

Nie trzeba jednak bardzo się obawiać, jeżeli nie zna się rozwiązania którejś z zagadki. Strona internetowa daje nam dwie możliwości – podpowiedzi oraz gotowego hasła. Dzięki czemu dalej możemy kontynuować grę, bez obawy, że coś nam umknie.

Dziennik 29 nie robiłby pewnie też takiego wrażenia, gdyby nie jego oprawa graficzna. Szkice, wzory, tekstura stron czy skóropodobna okładka sprawiają, że rzeczywiście ma się poczucie obcowania z jakimś niezwykłym, tajemniczym dziennikiem.

Warta wspomnienia jest także cena, która zarówno jak na wydanie oraz ogrom pracy, jakie w nią włożono, jest zaskakująco niska.

Tę grę – książkę polecam dla wszystkich ambitnych dzieci od 12-ego roku życia, młodzieży oraz także dorosłych.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/dziennik-29-pierwsza-interkatywna-gra-ksiazkowa-premiera-13-marca/

PREMIERA: 13.03.2019

Artykuł Dziennik 29 – recenzja przedpremierowa aktywizującej książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Madalena Matoso

Ilustracje: Madalena Matoso

Tłumaczenie: Marta Tychmanowicz

Wydawnictwo: Babaryba

Rok wydania: 2017

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Czasami potrzebujemy tylko pretekstu, żeby puścić wodze fantazji i dać się ponieść własnej wyobraźni. Książka od zawsze jest doskonałym narzędziem, które ułatwia nam bujanie w obłokach i kreowanie innych światów. Dlaczego jednak nie pójść krok dalej i zamiast tylko czytać, również wymyślać?

Książka ,,Opowiedz mnie” to propozycja dla młodych czytelników, którzy chcą mieć większy wpływ na historię, niż w pozycjach, z którymi spotykają się zazwyczaj. To rodzaj tzw. paragrafówki, która pozwala odbiorcy decydować o kolejnych losach bohaterów (o których pisałam już także przy okazji podobnych pozycji).

Przewodnikiem po książce jest żółty ślimak z niebieską skorupką. Zadaje pomocnicze pytania, które wzbogacają historię. Plansze z wyborami poprzedza także instrukcja obsługi. Autorka zachęca w niej, żeby dziecko paluszkiem przesuwało się po narysowanych ścieżkach, gdzie mija się różne postaci, miejsca, przedmioty.

Przykładowo, decydując się na grę ośmiorniczką w pięciu różnych butach, powinniśmy nadać jej imię, opisać ją oraz scharakteryzować jej miejsce zamieszkania. Na następnej rozkładówce wybieramy jej pojazd i wyruszamy w podróż. Po drodze spotykamy różnych bohaterów (moim zdaniem śmiało można spotkać aż kilku!), otrzymujemy niezwykłe prezenty i gościmy w niezwykłych miejscach.

W książce jest też moment pełen napięcia, kiedy atakuje nas potwór, ale bardzo szybko udaje się nam go pokonać. ,,Opowiedz mnie” ma szczęśliwe i emocjonujące zakończenie.

Książka, oprócz tego, że przynosi mnóstwo frajdy i z powodzeniem mogą spędzać z nią czas dzieci, które jeszcze nie potrafią czytać, to także jest doskonałą pozycją z którą można trenować naukę czytania. Autorka zachęca do mówienia na głos, chociaż w tym przypadku krótkie opisy są raczej tylko pomocnicze. Mimo to na pewno przysłużą się dzieciom w pilniejszej nauce składania liter.

,,Opowiedz mnie” jest ładnie wydana, bardzo kolorowa (z przewagą żółtych i niebieskich teł). Postacie oraz miejsca akcji mają wiele szczegółów na których dziecko może skupić wzrok, ale jednocześnie nie są pstrokate i przytłaczające. Dzięki gładkiemu, pozbawionemu detali tła książka jest estetyczna i nierozpraszająca.

Polecam ją każdemu dziecku powyżej 4-ego roku życia. Oprócz oczywistych zalet jak rozwijanie wyobraźni, książka uczy także ładnego wypowiadania się oraz podejmowania decyzji.

Link do strony wydawnictwa: https://babaryba.pl/pl/p/OPOWIEDZ-MNIE-Madalena-Matoso/182

Artykuł Opowiedz mnie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.