Niejedna powstała już książka o cudzie narodzin. Literatura dziecięca również posiada w swojej bogatej ofercie kilka pozycji, które w prosty sposób tłumaczą biologiczne oraz złożone aspekty zapłodnienia czy porodu.

Pępek – artystyczna książka o cudzie narodzin

Na palcach jednej ręki można jednak policzyć te książki, które wyróżniają się w tym temacie pod kątem wizualnym. Czy też takie, które z niebywałą trafnością łączą wątki w jedną, spójną historię o narodzinach i pamiątce, którą wszyscy po nich mamy.

Pępek to artystyczna książka dla dzieci (i nie tylko), której autorką jest położna Katarzyna Oleś. Za wspaniałe ilustracje wydziergane na szydełku odpowiada z kolei Anna Salamon, o której talencie wspominałam już przy okazji m.in.:

• Każdy może być święty, czyli nawet łobuzy idą do nieba,
• Cyferkowa książka,
• Literkowa książka.

Pełna czułości oraz subtelności lektura

Pępek jest pozycją popularnonaukową, skupiającą się przede wszystkim na rzetelnym i jednocześnie interesującym przekazaniu wiedzy. Znajdziecie więc tutaj informacje dotyczące wyglądu kobiecych i męskich narządów płciowych, opis procesu zapłodnienia, dorastania dziecka w macicy, a nawet porodu (a właściwie ich kilku rodzajów).

Książka nie zatrzymuje się dłużej na kwestiach związanych z emocjami, jednak można znaleźć w niej wzmiankę o tym, jak różne czasami są reakcje na wieść o ciąży (samych rodziców czy też rodzeństwa).

Należy podkreślić w niej także samą narrację, którą prowadzi autorka – informacje, choć niepozbawione konkretów, otulone są pełnymi czułości i subtelności zdaniami. Książka wyraźnie mówi do dzieci, ale nie ma w niej ani grama protekcjonalności. 

Historia pępowiny i pępka zrobiona na szydełku

To pełna uroku lektura, która na swoich stronach i rozkładówkach stwarza bezpieczną przestrzeń do rozmawiania na ważne tematy. Tym, wokół czego Pępek zdaje się przede wszystkim krążyć, jest świadomość mistycznego niemal wydarzenia, którego każdy z nas jest częścią. 

Każdy człowiek pojawił się na świecie na skutek narodzin, a każda kobieta, która została biologiczną matką, była połączona z maluszkiem za pomocą pępowiny. Pępek jest więc pamiątką, która powinna nam o tym przypominać. Z kolei ilustracje Anny Salamon – mięciutkie i ciepłe, doskonale wpisują się w ten obraz cudu narodzin.

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 4 lat, które zaczynają zadawać pytania. Pępek dostępny jest w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Pępek – recenzja artystycznej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Podarowanie imienia pieskowi to wielka sprawa. Imię sprawia, że piesek staje się częścią rodziny, że ktoś bierze za niego odpowiedzialność i chce go wołać oraz zwracać się do niego w konkretny sposób.

Jakie imię dla pieska?

Kiedy zobaczyłam okładkę książki Jak nazwać pieska?, od razu wiedziałam, że w środku znajdę to, co dokładnie chcę tam zobaczyć. I nie ma w tym nic złego. Debiutująca Aleksandra Czudżak oraz jej brat Piotr K. Czudżak stworzyli lekturę dla wszystkich, którzy kochają czworonogi.

Wychodząc od imion, ich znaczenia, powiązania z osobowością zwierzaka, przygotowali lekturę lekką w odbiorze, niezwykle przyjemną do oglądania, pozwalającą odnaleźć w tych rysunkowych mordkach podobieństwa do swoich własnych psich przyjaciół.

Rodzaje psich osobowości

Konstrukcja książki oparta jest o pieski złączone ze sobą na skutek pochodzenia czy wyróżniających się cech ich charakteru. 

W Jak nazwać pieska? opisywane, a właściwie bardziej ilustrowane są więc czworonogi o arystokratycznym rodowodzie, psy miejskie, wiejskie, wystawowe, doceniające miękkość własnej kanapy, rozrabiaki, psy hałaśliwe czy związane z konkretną profesją.

Nie zabrakło tutaj również rozkładówek poświęconych prawdziwym psim oryginałom. Jestem przekonana, że ich widok rozczuli niejednego psiego fana.

Jaki pan, taki pies

Kiedy patrzy się w pyszczki psów z Jak nazwać pieska?, łatwo można w nich dostrzec podobieństwo do ludzi. Wystarczy spojrzeć na rozdziały wyszczególnione powyżej, żeby wyobrazić sobie konkretne osoby z własnego otoczenia, mogące do tych grup przynależeć.

Być może jest to powód, dlaczego właśnie psy są tak lubiane wśród ludzi. Szukają oni psiego przyjaciela, który będzie do nich podobny. Nie bez powodu mówi się przecież, że ,,jaki pan, taki pies”. 

To podobieństwo – czasem zabawne, czasami zaskakująco trafne – staje się punktem wyjścia do całej koncepcji książki. Autorzy bawią się stereotypami, tworząc świat, w którym każdy może odnaleźć kogoś znajomego… zarówno w czworonożnej postaci z ogonem, jak i dwunożnej bez ogona.

Artystyczna książka dla dzieci o psach

Czy to ze względu na fantastyczne, humorystyczne teksty wprowadzające do rozdziałów, czy wspaniałe, przerysowane miny psich bohaterów – ich podkręcone cechy wyglądu oraz wybór niebanalnych okoliczności uchwycenia postaci, Jak nazwać pieska? to książka nad wyraz udana.

Uzupełniona o spis imion na końcu, będzie piękną, absurdalną podróżą do zróżnicowanego świata czworonogów. Ze względu na uniwersalny przekaz – mocno ją polecam czytelnikom zarówno 7-letnim, 17-letnim jak i 70-letnim. 

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/jak-nazwac-pieska/

Artykuł Jak nazwać pieska? – recenzja książki o psach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czasami najlepszym, co można zrobić – to najpierw przeczytać książkę, a dopiero później (ewentualnie) siadać przed ekranem. W tym artykule udowadniam dość popularną tezę, że im lepsza książka, tym trudniej zrobić jej dobrą adaptację filmową.

Retrofuturyzm w książce obrazkowej

Na Zapomniany horyzont. The Electric State trafiłam przypadkowo, przeglądając nowości wydawnictwa Zysk i S-ka. Zaintrygowana okładką oraz – nie przeczę – logiem Netflixa, zaczęłam zgłębiać temat.

Autorem tej pozycji okazał się szwedzki muzyk oraz artysta, ze specjalizacją w retrofuturyzmie – Simon Stålenhag.  Im dłużej przyglądałam się jego pracom (można je podziwiać także bezpośrednio na https://www.simonstalenhag.se), tym bardziej wydawały mi się znajome. 

Okazało się, że kilka lat wcześniej obejrzałam serial Tales from the Loop (polskie Opowieści z Pętli), w którym odpowiadał on za identyfikację wizualną oraz materiały do scenariusza. Już wtedy można było dostrzec i docenić jego charakterystyczny, futurystyczny styl, osadzony w latach 90-tych XX wieku. 

Zapomniany horyzont. The Electric State

Historia książki Zapomniany horyzont. The Electric State miała z kolei swój początek w 2017 roku na popularnej platformie Kickstarter, na której można wspierać twórców, otrzymując od nich książki, gry planszowe, itp. 

Autor był już wtedy rozpoznawalną postacią, ponieważ Zapomniany horyzont. The Electric State to jego trzeci album, tym razem z akcją rozgrywającą się w fikcyjnym stanie USA.

Postapokaliptyczny świat ludzi i robotów

Główną bohaterką Zapomnianego horyzontu jest Michelle, która przemierza postapokaliptyczny pejzaż, pełen kurzu, porzuconych maszyn oraz zastygłych na wieki ludzi, ubranych w charakterystyczne maski firmy Sentre.

To obraz, który wiele osób może kojarzyć z kultowym Blade Runnerem albo grą Cyberpunk 2077. Książka jest utrzymywana w konwencji tajemnicy, niespiesznie zdradzając interesujące fakty zarówno o głównej bohaterce, jej towarzyszu jak i całym otoczeniu.

Czy film The Electric State jest wierny książce?

Film dostępny na platformie Netflix, czyli The Electric State to odwrócenie konwencji (niestety) o całe 180 stopni. Choć główną bohaterką jest także Michelle, to twórcy nie pozostawiają widzom żadnych interesujących tajemnic do odkrycia.

Historia jest płytka, jednorazowa (w przeciwieństwie do książki) i bazuje na wyświechtanej idei poświęcenia się dla dobra ogółu. W filmie mamy do czynienia z kiepskimi dialogami oraz średnim aktorstwem.

Jedyne, co rzeczywiście w nim się udało, to niektóre kadry (niemal przerysowane 1:1 z książki) oraz projekty robotów i pojedyncze żarty słowne. Zdecydowanie jednak The Electric State nie oddaje autentyczności, nastroju oraz całego zamysłu Zapomnianego horyzontu.

Przede wszystkim polecam więc książkę – odbiorcom powyżej 16 lat. Świetnie sprawdzi się w roli prezentów dla fanów futurystycznych publikacji. Zabierze was do świata niepokojącego i intrygującego, który jednocześnie może służyć jako przestroga.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.zysk.com.pl/zapomniany-horyzont-the-electric-state.html

Artykuł Zapomniany horyzont. The Electric State – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Codziennie jesteśmy atakowani przez wiele bodźców – migające obrazy, dochodzące zewsząd dźwięki czy zapachy. Żyjemy intensywnie, rzadko kiedy kontemplujemy i zatrzymujemy się, żeby po prostu czymś się zachwycić lub na coś popatrzeć.

O potrzebie doświadczania ciszy

Cisza staje się więc coraz częściej pojęciem abstrakcyjnym. Wiele osób boi się ciszy, utożsamiając ją z pustką lub samotnością. Może być ona jednak piękna i z całą pewnością – jest potrzebna.

Kiedy potrzebuję ciszy to artystyczna książka obrazkowa bułgarskiego duetu: Zornitsa Hristova oraz Kiril Zlatkov. Ukazała się nakładem wydawnictwa Mamania, w lekko teksturowanej, nawiązującej do ilustracji okładce.

Sztuka rozumienia własnego dziecka

Ta pozycja nie krzyczy kolorami, nie jest wypełniona pełnymi detalów obrazkami. Powstała tylko z czerni i bieli, a także subtelnych, krótkich pociągnięć tuszu lub rysika. 

Nie zawiera wielu słów, ale każde zdanie, które się w niej znalazło, wydaje się nieść duży ładunek znaczeniowy. Szczególnie, że to pozycja bazująca na symbolice. Głównym bohaterem jest w niej niedźwiedź, a może tylko niedźwiadek, który stara się być zrozumiany na głębszym poziomie niż tylko werbalny.

W książce zwraca się do czytelnika, choć trudno oprzeć się wrażeniu, że tak naprawdę przemawia do swoich bliskich. Można skojarzyć go z dzieckiem, który milcząc oraz zamykając się w sobie, daje znać, że potrzebuje zrozumienia i pomocy rodziców.

Posłuchaj mnie, gdy milczę.

Zornitsa Hristova, Kiedy potrzebuję ciszy

Kiedy słowa nie wystarczają

W Kiedy potrzebuję ciszy nie neguje się wartościowego znaczenia słów. To po prostu historia o tym, że nie wszystko są one w stanie pomieścić. Czasami słowa są niewystarczające.

Należy być uważnym, mieć otwarty umysł oraz starać się zachowywać empatycznie, żeby nie tylko lepiej rozumieć innych, ale także – aby dać głos swojemu wewnętrznemu ,,ja”. Kiedy potrzebuję ciszy zachęca do czerpania radości z chwil, kiedy nie otacza nas głośna muzyka czy gwar miasta. 

To pięknie ilustrowane, minimalistyczne zaproszenie poszukiwania szczęścia w ciszy. Polecam tę lekturę dzieciom powyżej 4 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-1915-Zapowiedz-Kiedy-potrzebuje-ciszy-Zornitsa-Hristova.html

Artykuł Kiedy potrzebuję ciszy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nie bez powodu mówi się, że najlepsze scenariusze pisze życie, a najciekawsi bohaterowie inspirowani są prawdziwymi ludźmi. Maria Strzelecka kolejny raz stworzyła biograficzną książkę, do której wybrała człowieka-indywidualistę, idącego pod prąd, pełnego pasji oraz wartości mogących być drogowskazem dla młodych.

Kim była Simona Kossak?

Simona to druga w serii, zaraz po Nikiforze, pięknie opowiadana i ilustrowana lektura, w której autorka bez długich opisów czy skupiania się na mało ciekawych formalnościach – wydobywa ze swojego bohatera to, co najbardziej istotne.

O Simonie Kossak ponownie zrobiło się głośno ostatnio, czyli w 2024 roku, kiedy na ekrany kin wszedł film o dokładnie tym tytule – Simona Kossak, w reżyserii Adriana Panka. Nie zebrał on jednak najlepszych opinii, a wielu krytyków zarzuciło mu wręcz, że nawet nie zbliżył się do wybitnej postaci, którą chciał obrazować.

Zabrakło pomysłu, jak pokazać kobietę, która kilkadziesiąt lat życia spędziła w Puszczy Białowieskiej, żyjąc w prostej chatce, otaczając się dzikimi zwierzętami. Zgłębiała ich zwyczaje, opiekowała się oraz była głosem w sprawach, w których same nie mogły się wypowiadać.

Dom pełen zwierząt

Maria Strzelecka wybrała inny sposób opowiedzenia o Simonie. Pokazała ją tak, jak pewnie życzyłaby sobie sama pani Kossak – przez pryzmat zwierząt, którymi kobieta kochała się otaczać.

W książce znajdziecie więc charakterystyki kilkunastu: psów, ptaków, gryzoni, osła, dzika, saren, łosi, rysia, krowy, lisa czy gadów; którzy przez te lata byli mieszkańcami domu Simony oraz jej miłości Lecha. To właśnie dzięki nim widać, jaką osobą była bohaterka – jak wiele miała cierpliwości, zrozumienia i intuicji do tego, czemu zdecydowała się poświęcić.

Osoba, w której ślady warto pójść

Simona jest więc opowieścią, która w skrótowy, ale zdecydowanie wystarczający sposób przedstawia Simonę Kossak najmłodszym, i nie tylko. Sama po tej książce nabrałam wielkiej ochoty, żeby sięgnąć po którąś z publikacji znawczyni przyrody, jeszcze bardziej zagłębić się w jej świat oraz otoczyć rzeczywistością, która wydaje się, choć trudna, to jednak niezwykle kojąca.

Mimo że jest to przede wszystkim opowieść o kobiecie, to jednak przebija się w niej również niejeden apel dotyczący środowiska oraz bezpieczeństwa zwierząt, których sytuacja od tylu lat tylko w nielicznych przypadkach się poprawiła – w wielu pozostając niestety bardzo nieciekawą.

Pozostaje mieć nadzieję, że po lekturze Simony wiele młodych osób zainspiruje się jej bohaterką i zapragnie pójść choć częściowo w jej ślady – stając po stronie przyrody oraz udzielając głosu mieszkańcom lasów i puszcz.

Polecam Simonę wszystkim czytelnikom powyżej 6 roku życia. To piękna książka, która pokazuje, że można żyć inaczej i po swojemu.

Link do strony wydawnictwa: https://www.libra.pl/produkt/simona,332063.html

Artykuł Simona – recenzja książki dla dzieci o Simonie Kossak pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Szczęście jest stanem do którego bezwzględnie każdy z ludzi chciałby dążyć. Czy może być bowiem większa nagroda, niż ta otrzymana w postaci radości, beztroski i ogólnego zadowolenia? A jednak, okazuje się, że szczęście nigdy nie jest nam dane w pojedynkę. Często może mu towarzyszyć strach przed powrotem do rzeczywistości, wizja braku jego dostrzeżenia czy rychłego odwrócenia się dobrej karty.

Chuda książka z grubą zawartością

W związku z moim ciągłym poczuciem braku wystarczającej liczby książek dla dzieci i nie dla dzieci z ilustracjami Joanny Concejo, sięgam po pozycję z 2022 roku. Książę w cukierni to wydana w bardzo nietypowym formacie książka gawędziarska, autora Marka Bieńczyka. Proporcjami, czyli wysokością oraz niewielką szerokością przypomina mi chociażby Smacznego, proszę wilka!, Parzyziółko czy też (w mniejszym stopniu) mojego własnego Zielonego Latawca (już zresztą z wyczerpanym nakładem).

Książę w cukierni jest jednak przesadnie szczupły. Na szczęście jego rozkładówki rozkładają się, znacząco powiększając swoją objętość. Taki zabieg ma także znaczący powód. Dzięki rozkładaniu, a nie tylko przewracaniu stron, historia utrzymuje rytm. Zanurzamy się więc w dialogu dwojga bohaterów, ale mamy szansę poczuć również chwile ciszy, refleksję, zawahanie.

Niedźwiedź w roli zmartwienia

Tytułowy Duży Książę ma skłonności do melancholii. Delektując się słodkościami z cukierni, w towarzystwie bliskiej mu Kaktusicy, oddaje się rozważaniom na temat natury szczęścia. Występuje w książce w roli mentora. Wokół siebie ma bowiem nie tylko kobietę, która sprawia wrażenie lekkoducha. Otaczają ich wszędobylskie psy, ale również ciężki i milczący niedźwiedź, który wydaje się być po prostu zmartwieniem głównego bohatera.

W Księciu w cukierni w ogóle równie dużo dzieje się w sferze ilustracyjnej, co tekstowej. Czasami miałam nawet wrażenie, że ta pierwsza rywalizuje z tą drugą, nieco utrudniając rozumienie tekstu. Z tego powodu na przykład, dobrze jest najpierw książkę przeczytać, a dopiero później skupić się na jej oglądaniu.

Czym jest szczęście?

Bo oczywiście dzięki Joannie Concejo zdecydowanie jest na co patrzeć. Symboliczne rysunki, subtelnie wprowadzany kolor czy zabawa perspektywą pogłębią i tak już bogatą w treść opowieść. Dzięki ilustracjom także zakończenie nabiera zupełnie nowego wymiaru.

Książę w cukierni rozkłada więc szczęście na czynniki pierwsze, nieco nawet je odszczęśliwiając, ale równocześnie zachęca do szczęścia bez rozważań. Delektowania się pączkiem bez konsekwencji, bez myślenia o tym, co będzie za chwilę, czy można zjeść smaczniejszego lub jak wysoki rachunek trzeba będzie za niego uiścić.

To dobra opowieść dla każdego – nieco starszych dzieci (najlepiej takich powyżej 8 lat), nastolatków i dorosłych – bo każdy chce wiedzieć, czym jest szczęście.

Książę w cukierni dostępny jest w dobrych księgarniach internetowych.

Recenzje pozostałych książek z ilustracjami Joanny Concejo:

• Dzikie łabędzie,
• Zgubiona dusza,
• M jak morze,
• No chodź!.

Artykuł Książę w cukierni – recenzja książki artystycznej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy na niebie dostrzegam szybką, czarną smugę z białym brzuchem i pomarańczowym gardziołkiem, od razu w mojej głowie zaczyna grać: ,,Jaskółka czarny sztylet, wydarty z piersi wiatru”, Stana Borysa. 

Nowa książka Marianny Oklejak

To ptaki, które – pewnie przez ten tekst i melodię – kojarzą mi się z pewną melancholią, ale nie tylko. U moich dziadków na wsi, jaskółki mieszkały pod obórką i rzeczywiście, kiedy miał spaść deszcz, latały zaraz przy samej ziemi.

Teraz o jaskółkach opowiada Marianna Oklejak, w swojej pięknej, artystycznej książce ,,Tam i z powrotem. Opowieści jaskółek”. Przyjęta forma pozycji przypomina wcześniejszą: ,,Cuda niewidy. Zagadki dla młodszych i starszych”.

Opowieści o jaskółkach

Artystka połączyła pod jednym tytułem wątki popularnonaukowe, elementy aktywnościowe i krótkie historie zawarte głównie w obrazkach o rozmaitych bohaterach. Jaskółkę postawiła tutaj w roli narratora, który przemierzając cały świat odwiedza rozmaite miejsca i spotka różnych ludzi.

W ,,Tam i z powrotem” każda rozkładówka ma swój tytuł. Są to często poetyckie zdania, które kondensują przesłania danych stron. Zazwyczaj nawiązują one także do informacji o jaskółkach, które autorka przekazuje w sposób zarówno wizualny jak i opisowy. Jeżeli jednak spodziewacie się garści niezwiązanych ze sobą ciekawostek – miło się zaskoczycie. 

Wyczekiwanie na jaskółki

Ta książka jest jedną, dużą, spójną opowieścią. Może nie jest najprostsza w odbiorze i wymaga ciut zaangażowania ze strony czytelnika, ale włożony w nią minimalny trud, na pewno zaowocuje. Jaskółki, które są niczym zegar wyznaczający czas – doskonale pokazują upływ czasu. Ich obecność, ale także rytuały i przyzwyczajenia mają wpływ na ludzi, którzy żyją w otoczeniu tych ptaków. Choć ich gniazda znajdują się na różnych szerokościach geograficznych – lubią powracać w te same miejsca. Wyczekiwanie na jaskółki może być więc formą rodzinnej tradycji. Podobnie jak jest nią na przykład oczekiwanie na Święta.

,,Tam i z powrotem. Opowieści jaskółek” to książka zachwycająca różnorodnością barw oraz kształtów. Weźcie ją do ręki, usiądźcie z dzieckiem i wsłuchajcie się w historie jaskółek, ludzi oraz roślin, które minęły one w trakcie swojej podróży.

A kiedy przyjdzie wiosna, wypatrujcie tych czarnych posłańców na niebie i… kolejny raz powróćcie do ,,Tam i z powrotem”. Niech stanie się to małym rytuałem, który pozwoli Wam być bliżej natury oraz tego, co piękne.

Polecam tę książkę odbiorcom powyżej 4 roku życia.

Link do strony sklepu wydawnictwa: https://www.libra.pl/produkt/tam-i-z-powrotem-opowiesci-jaskolek,328883.html

Artykuł Tam i z powrotem. Opowieści jaskółek – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Zaglądamy do niej jak do menu w restauracji. Jest podłużna i dość szczupła. To nietypowa książka już na pierwszy rzut oka. Kiedy jednak otwieramy ją i zaczynamy czytać oraz patrzeć – wiemy, że trafiliśmy w najlepsze z możliwych miejsc i zaraz dostaniemy coś znacznie lepszego niż ziemniaczki z kotletem i surówką.

Kim są ludzie, którzy nas otaczają?

,,No chodź!” to pozycja z tekstem Sebastiena Joannieza z ilustracjami Joanny Concejo. To swego rodzaju poezja, połączona z wyliczanką, książką artystyczną i złotymi myślami, które można byłoby oprawić w ramkę.

Główny bohater opisuje czytelnikom swoją rodzinę – mamę i tatę. Ciągle jednak czegoś mu brakuje. Początkowo trudno oddać chłopcu obraz swoich bliskich, nie uwzględniać tego, co znajduje się wokół i pomiędzy nimi. Nie da się opisać ani ojca, ani matki, nie wspominając o najważniejszym aspekcie, czyli miłości jaka ich łączy.

Otwartość i ciekawość świata

Bardzo mi się podoba, że w ,,No chodź!” punkt ciężkości zostaje położony na obecności innych. Dla chłopca nie mają znaczenia rzeczy materialne i ulotne. Liczy się tylko możliwość przebywania wśród bliskich – otaczania się ich uśmiechem oraz uczuciami. 

To piękne przesłanie w dzisiejszych czasach. Postawa otwartości, eksplorowania świata, zainteresowania otoczeniem – choć te wszystkie wartości wydają się być czymś zgoła oczywistym, to jednak mało który kilkulatek prezentowałby w rzeczywistości takie podejście bez odpowiedniej nauki… wrażliwości.

Zwrot w stronę czytelnika

,,No chodź!” zawiera także pewien twist. Jej fabuła budowana jest na elemencie zaskoczenia. Niemal za każdym razem chłopiec musi korygować swoją obserwację, bo okazuje się ona niepełna. 

To małe napięcie ma jeszcze jeden cel – prowadzi do zaskakującego finału. Finału, w którym narrator przekazuje pałeczkę czytelnikowi. Czy odbiorca odpowie na wezwanie i dołączy do tego pełnego szczęścia, miłości oraz celu pochodu?

Ta obrazkowa książka nie jest lekturą jakich wielu. Znajdziecie w niej unikalne treści, w których można odnaleźć wskazówki szczęśliwego życia. Czy muszę także wspominać, że Joanna Concejo jest absolutną mistrzynią w swoim fachu? Dzięki jej ilustracjom książka zyskuje drugą oraz kolejne warstwy znaczeniowe. 

,,No chodź!” to lektura, która sprawdzi się w przypadku odbiorców powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoformat.pl/sklep/1069_no-chodz

Najpiękniejsze książki z ilustracjami Joanny Concejo:

• M jak morze,
• Zgubiona dusza,
• Dzikie łabędzie.

Artykuł No chodź! – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jest taki wiek w życiu dziecka, kiedy zaczyna zadawać pytania. Jego zainteresowanie światem rośnie, próbuje ułożyć sobie wiele rzeczy w głowie i co rusz pojawia się jakaś nowa wątpliwość. O ile niektóre z tych pytań są bardzo proste, o tyle wkrótce może zapytać o coś, na co nikt jeszcze nie znalazł dobrej odpowiedzi.

Książki dla wymagających

W niezwykłej książce Wydawnictwa Zakamarki ,,Wszyscy pytają dlaczego” pojawiają się właśnie te pytania, określane mianem bardziej skomplikowanych. Z pomocą w odnalezieniu na nie odpowiedzi przychodzą jednak słynni filozofowie potężnego kalibru, których ważne cytaty uzupełniają… monologi oraz spostrzeżenia dzieci.

Autorką książki jest Eva Susso, którą możecie kojarzyć z trylogii ,,Sto porad”:

• Sto porad dla nieśmiałych,
• Sto porad dla kłamczuchów,
• Sto porad dla zakochanych.

Z kolei niezwykle oraz na długo zapadające w pamięci ilustracje to dzieło Anny Hoglund, której nazwisko kojarzone jest z wybitnymi:

• Czy umiesz gwizdać, Joanno?,
• O tym można rozmawiać tylko z królikami,
• Chłopiec, dziewczynka i mur,
• Misia i Kostek.

Wszyscy pytają dlaczego

W tej dużej formatem, nowej książce każdy dziecięcy bohater otrzymał dla siebie jedną rozkładówkę. Znajduje się na niej portret oraz osobisty tekst dotyczący fragmentu życia. Może to być refleksja zrodzona na skutek nagłej myśli, takiej jak: dlaczego urodziliśmy się w danym miejscu, dlaczego czasami uczucia do rodzeństwa nie są takie, jak byśmy tego chcieli lub kim będziemy w przyszłości.

Innym razem treść dziecięcego monologu dotyczy bierzących wydarzeń – istoty zła, nieuchronności śmierci lub przejmującego smutku i samotności. Bez względu jednak na której z tych rozkładówek byśmy się nie zatrzymali, każda jest jakimś kołem napędowym myśli. Motywuje do zatrzymania się oraz refleksji. Poszerza horyzonty i sprawia, że sięgamy głębiej – bez względu na to czy mamy 9 czy 90 lat.

Filozofia w literaturze dziecięcej

We ,,Wszyscy pytają dlaczego” filozofów przedstawiono jako przedziwne hybrydy – pół ludzi, pół zwierząt, które mimochodem pojawiają się na ilustracjach, wygłaszając swoje kwestie. Są jednocześnie częścią krajobrazu i dorosłymi, próbującymi wpasować się w otoczenie. 

Na końcu książki znalazły się też ich krótkie biogramy, pozwalające lepiej poznać sylwetki wybranych osób. Muszę przyznać, że wybory tych filozofów są bardzo ciekawe – to myśliciele wymagający nawet dla dorosłych. Ciekawie widzieć ich w książce dla dzieci.

Jestem pewna, że ,,Wszyscy pytają dlaczego” będzie doskonałym uzupełnieniem biblioteczki świadomych rodziców. Nie jest to lektura lekka. Należy o niej dyskutować, poddawać w wątpliwość i zostawiać sobie czas na refleksje. Być może dzięki tej książce wiele dzieci zainteresuje się filozofią – a już na pewno zapragnie poszukiwać odpowiedzi na własne, nieproste pytanie.

Polecam ją odbiorcom powyżej 9 roku życia. Pomoże zastanowić się m.in. nad: śmiercią kogoś bliskiego, tożsamością, świadomością siebie samego, złem, emocjami, smutkiem, samotnością, bogiem oraz jego istnieniem, równością.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/wszyscy-pytaja-dlaczego/

Artykuł Wszyscy pytają dlaczego – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Claudia Palmarucci

Ilustracje: Davide Cali

Tłumaczenie: Ewa Nicewicz

Wydawnictwo: Polarny Lis

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dzięki wspomnieniom nawet ktoś, kogo już nie ma, wciąż istnieje w naszej świadomości. Co jednak, gdyby zmienić punkt widzenia i na chwilę spojrzeć na świat z perspektywy tego nieobecnego?

,,Wyspa cieni” to artystyczna książka Davida Cali oraz Claudii Palmarucci. Powstała poniekąd na kanwie prac z 1880 roku, zatytułowanych ,,Wyspa umarłych” szwajcarskiego malarza Arnolda Bocklina. W rzeczywistości inspiracją dla jej stworzenia było znacznie więcej dzieł z panteonu najwybitniejszych światowych artystów – m.in. Hieronima Boscha, Paolo Uccello czy Johanna Heinricha Fussli.

Głównym bohaterem, a w zasadzie głównym duetem tej książki jest doktor Wallaby oraz jego wierny kompan dingo Syriusz. Wspólnie pomagają pacjentom pokonać jedną z najmniej przyjemnych dolegliwości, czyli… dręczące ich po nocach koszmary. Korzystając ze sprawdzonych sposobów, stosują szeroki arsenał różnego rodzaju rozwiązań – od klatek na krzyczące sny, po lepkie smakołyki na te które się roją. 

Pewnego dnia przychodzi jednak do nich pacjent, którego problem zadziwia nawet doświadczonego lekarza specjalistę Wallaby. Okazuje się, że jego koszmar jest po prostu jedną wielką… nicością. Pacjent to z kolei zwierzę, które dawno już wyginęło – znane kiedyś jako wilk tasmański. 

,,Wyspa cieni” to książka, z której można wiele wyczytać, choć tekst w niej zdecydowanie ustępuje pod względem objętości niezwykłym ilustracjom. Lekarz Wallaby jest w stanie poradzić sobie ze wszystkimi koszmarami, ale przecież są one domeną zwierząt żyjących. Śnienie strasznych wizji wywołujących czasami ciarki na plecach, związane jest z naszą obecnością. Można więc powiedzieć, że mamy szczęście. Paradoksalnie zły sen jest więc znacznie lepszy od jego zupełnego braku.

Książka ta jest połączeniem pozycji filozoficznej, baśniowej, ale i zwracającej uwagę na fakt niezmiennego powiększania się puli zwierząt wymarłych. Na ostatnich planszach ilustratorka umieściła gatunki zagrożone wyginięciem, jakby chciała przestrzec czytelników przed możliwymi konsekwencjami.

Nie zalecałabym jednak podchodzić do ,,Wyspy cieni” jako lektury, która porusza konkretne zagadnienia czy ma w sobie jakiś cel misyjności. To po prostu dzieło sztuki, które należy podziwiać i można je interpretować według własnych potrzeb. 

Książka będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 8 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/51/Wyspa-cieni

Artykuł Wyspa cieni – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.