Zielniczek. Mikstury z natury dla małych i dużych Moniki Čechovej Golasovskiej i Anety F. Holasovej to czeska książka przyrodnicza, która pod wieloma względami przypomina rodzinny zeszyt przekazywany z pokolenia na pokolenie. Jej narratorką jest Katka, która razem z siostrą Adelką lubi spędzać czas u babci Prymulki. Babci, która wiele rozumie i nawet zwyczajną kępkę trawy potrafi zamienić w magiczną opowieść o nas samych.

➜ Tytuł: Zielniczek. Mikstury z natury dla małych i dużych
➜ Autorka: Monika Čechová Golasovská
➜ Ilustracje: Aneta F. Holasová
➜ Tłumaczenie: Julia Różewicz
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka dla dzieci czy zielarska księga dla całej rodziny?

Zielniczek nie jest typową książką dla dzieci, choć ma bajkową oprawę oraz przepiękne ilustracje. Znajdziecie tutaj ponadczasowe opowieści o ziołach, kwiatowe legendy, ciekawostki, porady dotyczące tworzenia własnego zielnika, wskazówki jak suszyć rośliny, a nawet pomysł realizacji owadomku, czyli domku dla owadów. Sporo więc miejsca poświęcono na naukę dbania o przyrodę w mikroskali, czyli uważność w patrzeniu na liść, kwiat, korzeń, łąkę czy ogród.

Jednocześnie książka zawiera przepisy na syropy, napary, herbatki, maści, maceraty, ekstrakty czy nalewki. Każda z receptur jest bardzo przejrzysta i składa się z dwóch głównych punktów: co będzie potrzebne i jak to zrobić. Przy większości znajdziecie też informacje, kiedy dana mikstura może się przydać oraz ilustracje ułatwiające odtwarzanie konkretnych kroków. 

W pewnym miejscach lektura wymaga jednak obecności dorosłego. Niektóre procesy są zbyt skomplikowane dla młodszych dzieci, a część receptur oznaczono pieczątką „Mikstura dla dorosłych” – najczęściej ze względu na pojawiający się w nich alkohol.

Babciny pierwiastek, którego brakowało

W porównaniu z wieloma książkami przyrodniczymi dla dzieci, Zielniczek to nie tylko suchy zbiór przepisów z ziół wraz z krótkimi ich charakterystykami. Dzięki tej pozycji dowiedziecie się, m.in.:

• co można zrobić z lipy, melisy, nagietka czy mniszka,
• jak dawniej korzystano z tego, co rosło blisko domu,
• jak odróżnić rośliny bezpieczne od trujących,
• czy też jakie rośliny rosną samoistnie, a które warto uprawiać w ogródku samodzielnie.

W przeciwieństwie na przykład do także bardzo lubianego przeze mnie Parzyziółka – Zielniczek ma postać babci. Ciepłą i zaczarowaną, w której większość czytelników może zobaczyć kogoś bliskiego. Babcia w tej pozycji pełni rolę postaci uniwersalnej i wszechwiedzącej. To magiczna czarodziejka, która wie wszystko o suszeniu ziół, robieniu herbaty, zapisywaniu obserwacji czy zbieraniu roślin zgodnie z porą roku.

To także dzięki babci główny podział książki opiera się właśnie na rytmie natury – z uwzględnieniem pór roku i pór przejściowych. Po tę książkę można więc sięgać niemal przez cały rok (oraz przez całe życie).

Piękna, praktyczna, ale dla starszych dzieci

Na końcu książki znajdziecie część „Moje zielone notatki”, czyli zbiór podstawowych informacji o budowie roślin: korzeniach, łodygach, liściach, kwiatach, kwiatostanach i owocach. Jest też indeks, który ułatwia powroty do konkretnych roślin oraz przepisów. To bardzo praktyczne domknięcie książki, w której łączy się baśniowość z oryginalnym poradnikiem.

Nie każdy skorzysta ze wszystkich wskazówek. – nie każdy bowiem mieszka blisko łąki, lasu czy dużego ogrodu. Nie każdy ma piec, przy którym można suszyć rośliny przez kilka dni. Zadaniem Zielniczka jest jednak przede wszystkim zachęta do uważności. Do sprawdzenia, co rośnie obok bloku, w parku, na balkonie, przy ścieżce. Czy coś, czego do tej pory nie zauważaliśmy, może okazać się nie tylko przydatne, ale też bardzo potrzebne.

To absolutnie przepiękna i ciekawa książka dla rodzin zainteresowanych naturą, ziołami, tradycją i domowymi rytuałami. Nie traktowałabym jej jednak jako samodzielnej lektury dla najmłodszych. Najlepiej sprawdzi się w przypadku starszych dzieci, mniej więcej od 9. roku życia, oraz dla dorosłych, którzy będą potrafili oddzielić zabawę od praktyk wymagających ostrożności. Zielniczek nie tylko pomaga zawiązać nić porozumienia między dziećmi a przyrodą. On przypomina, że natura była kiedyś znacznie bliżej nas. Może warto powrócić pod tym względem do korzeni?

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Literackiego.

FAQ, czyli ważne pytania o Zielniczku

O czym jest książka Zielniczek. Mikstury z natury dla małych i dużych?

Zielniczek to książka przyrodnicza dla dzieci i rodzin, która opowiada o ziołach, roślinach, domowych miksturach oraz uważnym kontakcie z naturą. Narratorką jest Katka, wnuczka babci Prymulki, która wprowadza czytelników w świat roślin, przepisów, zielników i sezonowych rytuałów.

Dla jakiego wieku jest książka Zielniczek?

Najlepiej sięgać po Zielniczek ze starszymi dziećmi, mniej więcej od 9. roku życia. Młodsze dzieci mogą zachwycić się ilustracjami i opowieściami o naturze, ale przepisy na syropy, maści, napary czy nalewki wymagają wsparcia dorosłych.

Czy w Zielniczku są przepisy dla dzieci?

Tak, książka zawiera wiele prostszych pomysłów związanych z roślinami, herbatkami, suszeniem ziół czy tworzeniem zielnika. Trzeba jednak pamiętać, że część receptur jest bardziej zaawansowana, a niektóre oznaczono jako „Mikstura dla dorosłych”, najczęściej ze względu na obecność alkoholu.

Czego dzieci mogą nauczyć się z książki Zielniczek?

Dzieci mogą nauczyć się rozpoznawania roślin, obserwowania pór roku, szacunku do przyrody, podstaw tworzenia zielnika oraz tego, że natura jest dostępna na wyciągnięcie ręki: w ogrodzie, parku, na łące, przy ścieżce albo nawet na balkonie – i że ma bardzo wiele do zaoferowania.

Czy Zielniczek może zachęcić dziecko do kontaktu z przyrodą?

Tak, książka bardzo dobrze pokazuje, że przyrodę można poznawać małymi krokami. Zachęca do obserwowania roślin, zbierania liści, tworzenia zielnika, budowania domku dla owadów i uważnego sprawdzania, co rośnie wokół nas.

Artykuł Książka pachnąca latem i wiejskim domem babci. Recenzja „Zielniczka” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Właśnie w takim duchu powstała seria Przewodnik dla dużych i małych  wydawnictwa Literackiego – książki, które zachęcają do rodzinnego odkrywania Polski. W najnowszym tomie, Dolny Śląsk. Przewodnik dla dużych i małych autorka Magdalena Kuchta z ilustratorem Adamem Pękalskim, zabierają czytelników do południowo-zachodniej części kraju.

➜ Tytuł: Dolny Śląsk. Przewodnik dla dużych i małych
➜ Seria: Przewodnik dla dużych i małych
➜ Autorka: Magdalena Kuchta
➜ Ilustracje: Adam Pękalski
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Co znajdziemy w przewodniku po Dolnym Śląsku?

W tej dużej formatem pozycji będziemy eksplorować całe województwo z jego najbardziej istotnymi punktami. Nastawcie się na sporą dawkę zakątków przyrodniczych – jaskiń, podziemni, lasów, a nawet pustyń. Autorka, która jest także geografką, regionalistką i pasjonatką Dolnego Śląska, będzie starała się przekonać czytelników o bogactwie tego rejonu w zamki czy pałace.

W Dolny Śląsk. Przewodnik dla dużych i małych sporo miejsca poświęcono Karkonoszom i Górom Stołowym będących częścią łańcucha górskiego Sudetów; czy także innym, godnym odnotowania górom. Lwia część tej lektury jest więc o miejscach przyrodniczych, z których przecież słynie to województwo.

Zamki i pałace Dolnego Śląska – nacisk na historię

Pewnie jesteście ciekawi, co z typowo turystycznymi miejscami; w jakim stopniu zostały one uwzględnione w książce. Autorka opowiada o różnych ważnych punktach na mapie przez pryzmat historii. Wspominając o zamkach, raczej nie skupia się na ich obecnym stanie, ale częściej zagłębia w dawne dzieje, w wyniku których one powstały. 

Z tego powodu Dolny Śląsk. Przewodnik dla dużych i małych będzie źródłem wartościowych faktów dotyczących rozmaitych postaci historycznych, wątków wojennych czy wydarzeń związanych z rozwojem regionu. 

Czy to przewodnik turystyczny po Wrocławiu?

Jeżeli poszukujecie typowego przewodnika turystycznego po Wrocławiu – ta pozycja nie spełni Waszych oczekiwań. Choć Wrocław w niej się pojawia, autorka nie poświęciła stolicy Dolnego Śląska więcej niż 2 rozkładówki. Niezmiennie znajdziecie tam interesujące fakty i polecenia do odwiedzenia ciekawych lokalizacji, ale zdecydowanie nie wyczerpują one tematu samego miasta.

Dolny Śląsk. Przewodnik dla dużych i małych to bardziej holistyczne ujęcie Dolnego Śląska, bo przecież to województwo to nie tylko Wrocław. Autorce udało się uniknąć nadmiernego skupienia na jednej lokalizacji. Dolny Śląsk jawi się tu jako region wielowymiarowy: przyrodniczy, historyczny, kulturowy i społeczny.

Wrocław nie jest jedyną atrakcją, lecz symboliczną „wisienką na torcie”. Resztę stanowią mniejsze miasta, wsie, pasma górskie, kompleksy podziemne i miejsca, które często odkrywa się dopiero przy drugim lub trzecim wyjeździe.

Dla kogo jest Dolny Śląsk. Przewodnik dla dużych i małych?

To publikacja dla rodzin, które chcą podróżować świadomie. Dla rodziców szukających pretekstu do rozmowy o historii i geografii. Dla dzieci, które potrzebują kontekstu i opowieści, aby miejsce na mapie przestało być jedynie nazwą.

Książka sprawdzi się także jako inspiracja przed wyjazdem – pomaga wybrać kierunek i nadać podróży sens wykraczający poza listę atrakcji do zobaczenia. Na końcu publikacji znajduje się quiz sprawdzający uważne czytanie. To drobny, ale znaczący element aktywizujący, który zachęca do porządkowania zdobytej wiedzy.

Dlaczego warto sięgnąć po ten przewodnik?

Dolny Śląsk. Przewodnik dla dużych i małych nie jest katalogiem punktów turystycznych. To opowieść o regionie – jego krajobrazie, historii i tożsamości. Publikacja zachęca do patrzenia szerzej i przypomina, że podróż nie musi zaczynać się na drugim końcu świata, by być fascynującą. Czasem wystarczy zmienić tylko województwo. Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie wydawnictwa Literackiego.

Zerknijcie również do pozostałych recenzji książek serii Przewodnik dla dużych i małych:

• Bałtyk. Przewodnik dla dużych i małych,
• Tatry. Przewodnik dla dużych i małych,
• Podhale oraz Orawa, Spisz i Pieniny. Przewodnik dla dużych i małych,
• Kraków. Przewodnik dla dużych i małych.

FAQ – Dolny Śląsk. Przewodnik dla dużych i małych

O czym jest książka Dolny Śląsk. Przewodnik dla dużych i małych?

To rodzinny przewodnik po Dolnym Śląsku, który łączy geografię, historię i przyrodę regionu. Publikacja prezentuje najważniejsze miejsca województwa – od pasm Sudetów po zamki i podziemia – w przystępnej formie dla dzieci i dorosłych.

Czy to typowy przewodnik turystyczny?

Nie. Książka nie jest klasycznym przewodnikiem z dokładnymi trasami i adresami. Autorka skupia się raczej na kontekście historycznym, genezie miejsc i ciekawostkach, które pozwalają lepiej zrozumieć region.

Czy w książce dużo miejsca poświęcono Wrocławiowi?

Wrocław został uwzględniony, ale nie dominuje narracji. Publikacja pokazuje Dolny Śląsk szeroko – jako województwo pełne różnorodnych krajobrazów i historii, w którym stolica jest tylko jednym z elementów większej całości.

Jakie miejsca przyrodnicze opisano w przewodniku?

Znaczną część książki zajmują Karkonosze i Góry Stołowe, a także inne pasma Sudetów. Autorka opisuje również jaskinie, kompleksy podziemne, lasy i mniej oczywiste formacje krajobrazowe charakterystyczne dla regionu.

Czy książka zawiera informacje historyczne?

Tak. Wątki historyczne są jednym z filarów publikacji. Czytelnik poznaje dzieje zamków, pałaców, ważne postacie oraz wydarzenia, które wpłynęły na rozwój Dolnego Śląska.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest przewodnik?

Książka sprawdzi się w rodzinach z dziećmi w wieku szkolnym, ale jej treść jest na tyle bogata, że zainteresuje także dorosłych planujących wyjazd po Dolnym Śląsku.

Artykuł Dolny Śląsk z dzieckiem – recenzja przewodnika do podróżowania w wakacje i ferie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Podobno intencją Di Fiore było stworzenie książki, która będzie wsparciem dla chorujących dzieci oraz ich rodziców, i pomoże im odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Moim zdaniem, udało jej się osiągnąć coś jeszcze. Na grzbiecie jednorożca stała się pozycją uniwersalną, dającą pocieszenie, ale także pozwalającą wszystkim dzieciom czy dorosłym uzmysłowić, że dziecko nawet w najtrudniejszej sytuacji ciągle pozostaje dzieckiem.

➜ Tytuł: Na grzbiecie jednorożca
➜ Autorka: Mariangela Di Fiore
➜ Ilustracje: Lisa Aisato
➜ Tłumaczenie: Milena Skoczko-Nakielska
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Choroba widziana oczami dziecka

Bohaterką książki jest kilkuletnia Vilja, która choruje na białaczkę i „mieszka” w szpitalu. To sformułowanie nie jest przypadkowe – szpital w tej opowieści nie jest jedynie miejscem leczenia, ale nową codziennością dziewczynki. Autorka konsekwentnie prowadzi narrację z perspektywy dziecka. Choroba nie zostaje więc opisana w kategoriach medycznych, lecz egzystencjalnych: jako ciąg ograniczeń, czekania czy niekończącej się niepewności.

Vilja nie może jeść czekolady, choć dorośli wciąż ją jej proponują. Nie wie, czy pójdzie do szkoły, chociaż bardzo by chciała. Funkcjonuje w świecie, który znacząco różni się od rzeczywistości jej rówieśników. Ta dziecięca perspektywa sprawia, że książka nie opowiada tylko o raku, ale staje się świadectwem życia z chorobą.

Docenianie codziennych, małych rzeczy

Na grzbiecie jednorożca to opowieść, która pozwala zarówno dzieciom, jak i dorosłym uświadomić sobie wagę drobnych, często niezauważanych elementów każdego dnia: posiłków bez mdłości, snu we własnym łóżku, braku rurek podłączonych do nosa, prostej możliwości bycia w domu. W tym sensie książka staje się swego rodzaju lekcją empatii – nie tylko wobec chorych dzieci, ale i wobec tych osób (rodziców, rodzeństwa, dziadków), którzy żyją obok i dla nich.

Czekanie jako fundament nadziei

Pod względem fabularnym książka jest bardzo uproszczona. Akcję przeplatają rozmowy Vilji i jej przyjaciela Sindrego z bliskimi oraz pracownikami szpitala. Bohaterowie przeprowadzają coś na kształt wywiadów, zadając pytania pozornie proste, a w istocie fundamentalne, a nawet filozoficzne: czym jest śmierć, co jest najlepsze na świecie, na co warto czekać.

Motyw czekania okazuje się w ogóle w Na grzbiecie jednorożca kluczowy. Codzienność bohaterów opiera się na wyczekiwaniu: na lepsze wyniki, na wyjście z izolatki czy na wizytę brata, który dawno nas nie odwiedzał. Autorka pokazuje, że tam, gdzie jest coś, na co można czekać, jest również nadzieja.

Ilustracje, które tworzą bezpieczną przestrzeń

Myślę, że wiele osób sięgnie po tę lekturę, także ze we względu na nazwisko ilustratorki na okładce. Lisa Aisato, znana polskim czytelnikom także z innych publikacji (Wyznania, Życie, Pani Wiatru), wznosi tę historię na kolejny poziom. Jej baśniowe ilustracje, zestawione z hiperrealistycznymi portretami twarzy bohaterów, tworzą niezwykłe połączenie między fantazją a rzeczywistością.

Dzięki temu opowieść pozostaje głęboko autentyczna, a jednocześnie osadzona w bezpiecznej, wyobrażonej przestrzeni. Jednorożec nie jest tu eskapistyczną fantazją, lecz symbolicznym nośnikiem siły, marzeń i chwilowego oderwania od trudnej codzienności.

Książka jako narzędzie do rozmowy

Ze względu na to, że książka powstała jako wsparcie, atutem Na grzbiecie jednorożca jest jej potencjał rozmowny. To pozycja, która nie oferuje gotowych odpowiedzi, ale stwarza warunki do zadawania pytań. Może być czytana wspólnie, fragmentami, z przerwami na dyskusję – bez presji rozumienia wszystkiego.

Dzięki perspektywie dziecka i językowi wolnemu od moralizowania książka staje się narzędziem do rozmowy o chorobie, strachu, nadziei czy niepewności. Zarówno dla dzieci, które same chorują, jak i dla tych, które próbują zrozumieć doświadczenia innych.

Na grzbiecie jednorożca to bardzo dobrze wyważona lektura. Trudna, ale nie przytłaczająca. Miejscami smutna, lecz nie pozbawiona perspektyw oraz nadziei. To książka, z którą warto się zmierzyć – nie po to, żeby znaleźć odpowiedzi, ale by lepiej rozumieć innych. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Literackiego.

Artykuł Jak rozmawiać z dziećmi o chorobie? Recenzja książki Na grzbiecie jednorożca pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata
➜ Autorzy: Dominik Szczepański, Mateusz Waligóra
➜ Ilustracje: Joanna Czaplewska
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jak rodzi się potrzeba podróżowania

W pierwszoosobowej narracji, Mateusz Waligóra opowiada o trudach i wyzwaniach, które czekają na każdego, kto zdecyduje się zdobyć biegun południowy. Można powiedzieć, że jego historia rozpoczyna się od pytania, skąd w ogóle bierze się potrzeba wyruszania w drogę. Co sprawia, że ktoś rezygnuje z komfortu, bezpieczeństwa i stabilności, by iść samotnie przez jeden z najbardziej nieprzyjaznych obszarów na Ziemi.

To nie jest klasyczna opowieść o zapisywaniu się w historii. To raczej ukazanie procesu myślowego: dojrzewania do wyprawy, konfrontowania marzeń z realnymi ograniczeniami, budowania odporności psychicznej. W tym sensie Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata jest książką o podróżowaniu, samopoznaniu, ale także popularnonaukową pozycją o tym, czego nie sposób pominąć w kontekście tego kontynentu.

Nie tylko o Antarktydzie

Choć tytuł sugeruje książkę stricte geograficzną, w rzeczywistości oferuje ona czytelnikom znacznie więcej. Antarktyda staje się tu pretekstem do rozmowy o świecie, który się zmienia, i o naszym wpływie na środowisko naturalne. Autor nie moralizuje, nie stawia prostych tez, ale konsekwentnie pokazuje, jak krucha jest równowaga ekologiczna nawet w miejscach, które wydają się „dziewicze” i niemal niezdobyte.

Obok wątków ekologicznych pojawiają się też tematy stricte geograficzne: historia odkrywania kontynentu, spory o pierwszeństwo, ciekawostki dotyczące klimatu, ukształtowania terenu czy ekstremalnych warunków życia. Kto pierwszy postawił stopę na Antarktydzie? Dlaczego biegun południowy był przez dekady symbolem niemożliwego? Jak zmieniało się postrzeganie tego kontynentu w nauce i kulturze?

1200 kilometrów samotności

Centralnym punktem książki jest relacja z (prawie) samotnego marszu Mateusza Waligóry przez ponad 1200 kilometrów lodowej pustyni. To wyprawa bez zespołu, bez wsparcia w terenie, z całym dobytkiem ciągniętym na saniach. Autor bardzo precyzyjnie pokazuje, że w takim przedsięwzięciu nie liczy się szybkość ani rekordy. Liczy się konsekwencja, pokora i umiejętność przetrwania dnia po dniu w warunkach, które systematycznie testują granice ludzkiej wytrzymałości.

Szczególnie ciekawe są fragmenty poświęcone logistycznej stronie podróży: przelotom, ekwipunku, kwestii komunikacji. Waligóra szczegółowo omawia ubrania, system warstw, sprzęt elektroniczny, zapasy żywności, a nawet drobne elementy wyposażenia, które w normalnych warunkach wydają się nieistotne, a na Antarktydzie są decydujące w kwestii bezpieczeństwa podróżnika.

Survival, fauna i codzienność lodowego świata

Reportaż z marszu przeplata się z blokami popularnonaukowymi. Czytelnik dowiaduje się nie tylko, jak wygląda dzień podróżnika, ale też poznaje Antarktydę od strony biologicznej. Pojawiają się wątki dotyczące wielorybów, fok, pingwinów i ptaków, ale też opisy ekosystemów, które funkcjonują w skrajnych warunkach temperaturowych.

To ogromna wartość edukacyjna książki. Dzieci i młodzież znajdą tu solidną porcję wiedzy przyrodniczej, a dorośli – świetnie podaną syntezę informacji o kontynencie, który wciąż pozostaje jednym z najmniej poznanych obszarów Ziemi. Tę pozycję z powodzeniem można traktować też jako podręcznik survivalu – wskazówki jakie tutaj znajdziecie, by przetrwać w skrajnym mrozie, są na wagę złota.

Polacy na krańcu świata

Istotnym wątkiem są również odniesienia do historii eksploracji Antarktydy i do traktatu antarktycznego – międzynarodowej umowy regulującej status kontynentu jako obszaru przeznaczonego wyłącznie do celów pokojowych i naukowych. Autor przywołuje nazwiska badaczy, odkrywców i podróżników, w tym trójkę Polaków, którzy zapisali się w historii eksploracji południowego krańca świata. Mateusz Waligóra dołącza do tego grona jako czwarty Polak, który zdobył biegun południowy solo i bez wsparcia z zewnątrz.

Wzruszający finał i quiz na zakończenie

Finał książki można nazwać emocjonalnym (sama się wzruszyłam i myślę, że przytrafi się to jeszcze co najmniej kilku czytelnikom). Po kilkudziesięciu dniach wyzwań pojawia się wreszcie upragniony cel.

Na końcu czytelnik otrzymuje dodatkowo quiz sprawdzający wiedzę z lektury. To drobny, ale świetny zabieg edukacyjny, który podkreśla popularnonaukowy charakter publikacji i zachęca do uważnego jej czytania.

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę

Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata to książka, która z jednej strony dostarcza rzetelnej wiedzy o geografii i przyrodzie, z drugiej – jest po prostu świetną opowieścią o człowieku, który decyduje się sprawdzić siebie w absolutnym ekstremum.

To lektura dla:

• młodych czytelników 9+ zainteresowanych przyrodą i światem,
• dorosłych szukających pozycji z elementami reportażu,
• nauczycieli i rodziców, którzy chcą połączyć literaturę z edukacją,
• wszystkich, którzy choć raz zadali sobie pytanie: po co właściwie się podróżuje.

To książka o potrzebie podróżowania. O tym, że każda wyprawa ma swój początek w marzeniach (czasami tych zupełnie niepoprawnych i abstrakcyjnych). I że czasem trzeba dojść na sam koniec świata, żeby lepiej zrozumieć samego siebie. Sprawdzajcie dostępność Antarktydy na stronie wydawnictwa Literackiego.

FAQ – Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata

O czym jest książka Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata?

To popularnonaukowa opowieść o samotnej wyprawie Mateusza Waligóry przez Antarktydę, połączona z reportażem podróżniczym, ciekawostkami geograficznymi oraz refleksją nad sensem podróżowania i wpływem człowieka na środowisko.

Czy książka jest odpowiednia dla dzieci i młodzieży?

Tak, szczególnie dla starszych dzieci i młodzieży szkolnej. Książka łączy narrację przygodową z edukacją z zakresu geografii, biologii i ekologii, dlatego dobrze sprawdzi się również jako lektura uzupełniająca.

Czy to jest książka tylko o Antarktydzie?

Nie. Antarktyda jest punktem wyjścia do szerszej opowieści o potrzebie podróżowania, sprawdzaniu własnych granic, odpowiedzialności ekologicznej oraz relacji człowieka z naturą.

Kim jest Mateusz Waligóra?

Mateusz Waligóra to zawodowy podróżnik i polarnik, który jako czwarty Polak zdobył biegun południowy w wyprawie solo. Specjalizuje się w ekstremalnych ekspedycjach.

Ile kilometrów przeszedł autor podczas wyprawy?

Podczas wyprawy Waligóra pokonał ponad 1200 kilometrów przez Antarktydę, ciągnąc za sobą sanie z całym ekwipunkiem i zapasami.

Czy w książce są informacje o sprzęcie i przygotowaniach?

Tak. Autor szczegółowo opisuje swoje wyposażenie: od odzieży i systemu warstw, przez sprzęt elektroniczny, aż po żywność i metody planowania trasy w ekstremalnych warunkach.

Czy książka porusza temat ekologii?

Tak, w bardzo wyważony sposób. Autor pokazuje, jak zmienia się środowisko naturalne Antarktydy i jak działalność człowieka wpływa nawet na najbardziej odległe regiony świata.

Czym wyróżnia się ta książka na tle innych reportaży podróżniczych?

Przede wszystkim pierwszoosobową, bardzo osobistą narracją oraz połączeniem reportażu z elementami popularnonaukowymi. To nie tylko relacja z wyprawy, ale też refleksja nad motywacją, samotnością i psychologią podróży.

Czy w książce są ciekawostki przyrodnicze?

Tak. Czytelnik znajdzie tu wiele informacji o faunie Antarktydy, w tym o pingwinach, fokach, wielorybach oraz ptakach, a także o funkcjonowaniu tamtejszych ekosystemów.

Artykuł Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata – recenzja książki o ekstremalnej podróży Mateusza Waligóry pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Niepowstrzymani 3. Jak wrogowie stają się przyjaciółmi
➜ Seria: Niepowstrzymani
➜ Autor: Yuval Noah Harari
➜ Ilustracje: Ricard Zaplana Ruiz
➜ Tłumaczenie: Justyn Hunia
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kim są „Niepowstrzymani” tym razem?

Niepowstrzymani 3. Jak wrogowie stają się przyjaciółmi to trzeci tom popularnonaukowego cyklu, w którym Harari opowiada dzieciom i nastolatkom o historii ludzkości w sposób przystępny, ale wymagający myślenia. Zachęcam do sprawdzenia recenzji Niepowstrzymanych oraz Niepowstrzymanych 2. Tym razem zabiera czytelników w podróż przez starożytne imperia – rzymskie, mongolskie, kartagińskie – pokazując, jak rodziły się miasta, języki, religie i wielkie polityczne projekty.

Razem z bohaterami odwiedzamy Efez, kartagiński targ czy mongolskie Karakorum. To nie są przypadkowe destynacje: każde z tych miejsc staje się pretekstem, by opowiedzieć o spotkaniach ludzi, którzy byli dla siebie „obcy”, a jednak musieli nauczyć się współpracować – handlować, negocjować, żyć obok siebie.

Wrogowie, którzy stają się przyjaciółmi

Najmocniejsza część tej książki dotyczy właśnie tego, jak „obcy” staje się „tutejszym”. Harari pokazuje migracje, mieszanie się kultur i języków, a przede wszystkim to, jak bardzo złudne jest wyobrażenie o „czystych” narodach i niezmiennych granicach.

To wielka lekcja empatii i tolerancji. Autor konsekwentnie prowadzi do wniosku, że wszyscy jesteśmy zlepkiem doświadczeń naszych przodków, ich wędrówek, wierzeń i wyborów. Nie da się nikomu przykleić jednej, prostej etykietki: „Polak”, „Europejczyk”, „swój” czy „obcy”. Zwłaszcza że setki czy tysiące lat temu dzisiejsze mapy wyglądały zupełnie inaczej – a bywały okresy, kiedy Polski po prostu na nich w ogóle nie było.

• Książka zachęca więc do zadania kilku niewygodnych, ale szalenie ważnych pytań:
• Czy ma sens traktowanie siebie nawzajem jak wrogów tylko dlatego, że mieszkamy po różnych stronach granicy?
• Czy podziwianie władców i przywódców za „powiększanie terytorium” ma sens, jeśli oznacza to jednocześnie śmierć lub cierpienia innych ludzi?

Patriotyzm pod lupą

Jednym z bardziej istotnych wątków jest ten, w którym Harari delikatnie, ale stanowczo poddaje w wątpliwość bezrefleksyjny patriotyzm. Nie nawołuje do odrzucenia własnej kultury czy języka – raczej pokazuje, że symbole, do których przywiązujemy tak ogromną wagę, zostały kiedyś przez kogoś wymyślone.

Flagi, granice, herby czy hymny są częścią opowieści, którą sami o sobie opowiadamy. Mogą być ważne i poruszające, ale stają się groźne, jeśli służą do udowadniania innym, że są oni „gorsi” albo „mniej prawdziwi”. Niepowstrzymani 3 to rzadki, odważny głos w literaturze dla młodych czytelników, który nie gloryfikuje wojen ani „wielkich zwycięstw”, tylko pyta: czy naprawdę warto ginąć za umowne linie na mapie?

Pieniądze, religie i imperia – wielkie ludzkie opowieści

Jednym z kluczowych tematów książki jest pieniądz. Harari pisze o nim wprost jako o jednej z najbardziej przekonujących opowieści, jakie kiedykolwiek wymyślił człowiek – w którą wierzą niemal wszyscy ludzie na świecie. Ten wątek świetnie nadaje się do rozmowy z dziećmi o tym, skąd się biorą banknoty, zaufanie do waluty i wartość rzeczy, którą uznajemy odgórnie za coś oczywistego.

Pieniądz to właściwie najbardziej przekonująca opowieść, jaką kiedykolwiek wymyślono, bo dają jej wiarę niemal wszyscy ludzie na świecie.

Yuval Noah Harari, Niepowstrzymani 3. Jak wrogowie stają się przyjaciółmi, str. 50

Obok rozważań o pieniądzach pojawiają się te związane z religiami, mitami, systemami politycznymi oraz imperiami. Autor pokazuje, że wszystkie te struktury działają tylko dlatego, że wystarczająco dużo ludzi zgadza się udawać, że są „naturalne”, „od zawsze” i „niezaprzeczalnie słuszne”. To potężne, ale też uwalniające odkrycie: skoro coś zostało wymyślone, może zostać opowiedziane na nowo – w sposób bardziej sprawiedliwy i z większą troską o innych.

Jak Harari rozmawia z dziećmi o trudnych sprawach?

Harari zamiast uproszczeń czy uogólnień, oferuje młodym czytelnikom solidną dawkę historii, filozofii i ekonomii – podaną w formie dynamicznej narracji, dialogów i anegdot. Ilustracje Ricarda Zaplany Ruiza dodają całości lekkości: są realizowane z rozmachem, ale jednocześnie pomagają „zobaczyć” abstrakcyjne pojęcia, czasami za pomocą sprawnie wplecionej symboliki.

Tekst jest napisany tak, by dzieci w wieku mniej więcej 9–12 lat mogły poradzić sobie z nim samodzielnie, ale jednocześnie sporo też zyskać na wspólnej lekturze z dorosłymi. To jedna z tych książek, które wręcz motywują do zadawania pytań oraz rozważań przy wspólnym stole.

Dla kogo jest Niepowstrzymani 3. Jak wrogowie stają się przyjaciółmi?

Niepowstrzymani 3 to książka, która nie tylko uczy tolerancji i empatii, ale też rozkłada na czynniki pierwsze świętość wielu pojęć, do których byliśmy przyzwyczajeni. Zmusza do myślenia, nie daje prostych odpowiedzi i pokazuje, że świat naprawdę się zmienia – a my razem z nim współtworzymy opowieść o tym, kim jesteśmy.

Polecam ją nie tylko dzieciom, nastolatkom, ale też dorosłym, nauczycielom. Każdy świadomy człowiek powinien choć raz w życiu ją przeczytać. Dostępność Niepowstrzymanych sprawdzajcie na stronie wydawnictwa Literackiego.

FAQ Niepowstrzymani 3 Yuval Noah Harari, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Niepowstrzymani 3?

To książka popularnonaukowa dla dzieci i młodzieży, w której Yuval Noah Harari tłumaczy, jak powstały narody, religie, pieniądze i granice. Autor pokazuje, że wiele z rzeczy, w które wierzymy, to opowieści stworzone przez ludzi – opowieści, które łączą nas lub dzielą.

Dla jakiego wieku jest Niepowstrzymani 3?

Dla czytelników w wieku od 9–12 lat, nastolatków oraz dorosłych.

Jakie tematy porusza książka?

Migracje, przynależność, bycie „obcym”, religie, znaczenie pieniądza, powstawanie państw, sens wojen i pojęcie narodu. Harari pokazuje, że to, co uważamy za „naturalne”, często zostało kiedyś wymyślone.

Czy książka uczy tolerancji?

Tak. To jedna z najważniejszych jej idei. Harari tłumaczy, dlaczego różnorodność jest czymś naturalnym, a granice między „nami” i „nimi” są często sztuczne. Książka podkreśla empatię i zrozumienie dla ludzi o różnym pochodzeniu.

Czy to kontynuacja poprzednich tomów?

Tak, to trzeci tom serii Niepowstrzymani, ale można go czytać niezależnie – każdy tom porusza inny fragment historii człowieka oraz inny zestaw idei.

Czy warto kupić Niepowstrzymani 3?

Zdecydowanie. To jedna z najciekawszych książek edukacyjnych dla dzieci i młodzieży – łączy historię, filozofię i współczesne problemy, a jednocześnie uczy empatii i otwartości.

Artykuł Yuval Noah Harari dla dzieci: Niepowstrzymani 3 o pieniądzach, religiach i granicach państw pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Yuval Noah Harari jest autorem, który kilkukrotnie gościł już u mnie na stronie. W świecie znany jako człowiek, który od lat z powodzeniem łączy intelektualną erudycję z niezwykłą zdolnością do opowiadania o złożonych kwestiach w przystępny sposób. 

Od epoki kamienia do sztucznej inteligencji

Jego wcześniejsze książki, o których pisałam, m.in. seria Sapiens. Opowieść graficzna czy Niepowstrzymani, to lektury kierowane raczej do młodszego grona czytelników. Dla dorosłych ukazywały się pozycje pod tytułem Sapiens i Homo Deus. 

Harari wciąga czytelnika w wielowarstwową narrację o historii, przyszłości i kondycji człowieka, nie unikając trudnych pytań i odważnych prognoz. W najnowszej książce Nexus. Krótka historia informacji autor poszerza swoje zainteresowania o kluczowy temat współczesnego świata – informację i jej rolę w kształtowaniu cywilizacji.

O czym jest Nexus?

Nexus. Krótka historia informacji to fascynująca opowieść o ewolucji informacji – od prymitywnych systemów komunikacji, po zaawansowane sieci cyfrowe. Harari prowadzi czytelnika przez kluczowe momenty w historii, takie jak: wynalezienie pisma, prasy drukarskiej, telegrafu – aż po epokę internetu oraz sztucznej inteligencji. 

Autor nie poprzestaje jednak wyłącznie na technicznych czy historycznych aspektach, ale tradycyjnie zgłębia również społeczne i psychologiczne konsekwencje rewolucji. Poddaje pod zastanowienie m.in., w jaki sposób systemy informacyjne wpływały na władzę, kulturę czy też nasze codzienne życie.

Nauka krytycznego myślenia z Hararim

Harari potrafi w przystępny sposób wyjaśniać zawiłości technologiczne i filozoficzne. W przeciwieństwie do wielu autorów zajmujących się tematyką technologii, unika on technokratycznego języka, sięgając po przykłady z kultury popularnej, literatury czy historii. 

Narracja książki wyróżnia się także odwagą w podejmowaniu tematów kontrowersyjnych. Rozdziały poświęcone monopolom technologicznym i roli platform cyfrowych w demokratycznym społeczeństwie są szczególnie aktualne. Autor nie daje w nich jednak prostych odpowiedzi, ale skłania czytelnika do krytycznego myślenia – co w dzisiejszej epoce fake newsów i polaryzacji politycznej jest szczególnie istotne.

Przyszłość informacji według Harariego

W czasach, gdy informacje są jednym z najważniejszych zasobów, Nexus. Krótka historia informacji jest nie tylko fascynującą lekturą, ale także istotnym przewodnikiem po współczesnym świecie. 

Książka pomaga zrozumieć, jak kształtowała się nasza rzeczywistość i dokąd zmierzamy lub co nas czeka w przyszłości – przynajmniej hipotetycznie. 

Jeśli szukasz książki, która nie tylko dostarczy ci wiedzy, ale także zachęci do  refleksji nad rolą informacji w twoim życiu, Nexus. Krótka historia informacji jest strzałem w dziesiątkę. Polecam ją czytelnikom powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5461/nexus-krotka-historia-informacji

Artykuł Nexus. Krótka historia informacji – recenzja literatury faktu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Bez czego nie można się obyć w letnie wakacje? Bez kremu z filtrem, pojemnego plecaka oraz oczywiście – niezawodnego przewodnika! Jedną z moich ulubionych serii przewodników po polskich zakątkach jest cykl wydawnictwa Literackiego – Przewodnik dla dużych i małych.

Seria przewodników dla dzieci i dorosłych

W jego ramach ukazały się już cztery pozycje, a piąta pojawi się w księgarniach lada dzień! Zanim jednak to nastąpi, opowiedzmy sobie o części poświęconej pewnemu miastu, które jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez turystów w Polsce!

Kraków. Przewodnik dla dużych i małych to książka, która została napisana przez Barbarę Gawryluk oraz Łucję Malec-Kornajew, a zilustrował ją Przemek Liput. Do najbardziej kultowych miejsc w starej stolicy Polski, dorzucono masę ciekawostek, historycznych faktów czy wskazówek dla zwiedzających.

Co warto zobaczyć w Krakowie?

Wielu czytelników na pewno zadziwi fakt, że właśnie w Krakowie można znaleźć najstarszą, działającą w naszym kraju księgarnię (od 1610 roku), jest tutaj najwięcej muzeów w Polsce i można napić się najczystszej kranówki.

Autorki proponują zwiedzanie, które łączy przeszłość z nowoczesnością. Wymieniają miejsca, jakich nie można pominąć, jak m.in. Wawel, Smocza Jama czy któryś ze słynnych Kopców. Nie zapominają jednak o atrakcjach wybudowanych dopiero niedawno – ciekawym przykładem jest  Małopolskie Centrum Nauki Cogiteon, które otwarto w czerwcu 2024 roku, czyli w tym samym czasie, co wydano tę książkę! 

Na wycieczkę do Krakowa z dziećmi

Kraków. Przewodnik dla dużych i małych została opracowana w taki sposób, że jej treść jest niezwykle angażująca dla osób w każdym wieku. Mnóstwo ilustracji, wprowadzeni bohaterowie na niektórych rozkładówkach dla lepszego zobrazowania miejsca lub zjawiska.

Dzięki temu można jeszcze głębiej wsiąknąć w Kraków – nie tylko poznając jego zabytki czy atrakcje, ale także dowiadując się o krakowskich świętach czy praktykowanych tutaj zwyczajach. Książkę warto czytać uważnie i ze zrozumieniem, bo na końcu czeka na czytelników quiz! To dobry sposób, żeby sprawdzić czy jest się gotowym na wycieczkę do jednego z najpiękniejszych miast w Europie.

Odkryjcie tajemnice Krakowa, zainspirujcie się Kraków. Przewodnik dla dużych i małych i z książką pod pachą (czyli tak jak ja!) przyjedźcie zobaczyć wszystko, o czym piszą autorki – na własne oczy.

Polecam tę pozycję dzieciom powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5288/krakow-przewodnik-dla-duzych-i-malych

Recenzje poprzednich książek z serii Przewodnik dla dużych i małych:

• Bałtyk. Przewodnik dla dużych i małych,
• Tatry. Przewodnik dla dużych i małych,
• Podhale oraz Orawa, Spisz i Pieniny. Przewodnik dla dużych i małych.

Artykuł Kraków. Przewodnik dla dużych i małych – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W jaki sposób należy mówić do ludzi, ale nie tylko tych młodych, ale także tych całkiem dorosłych, żeby ci lepiej rozumieli sens przekazu? Najłatwiej robić to za pomocą medium telewizji – a w szczególności emocjonującego teleturnieju oraz karmiącej nasz konsumpcyjny charakter reklamy.

Nowy tom Sapiensów

W trzeciej części bestsellerowej serii powieści graficznych Sapiens, Yuval Noah Harari, David Vandermeulen i Daniel Casanave zachęcają czytelników do zastanowienia się, co najbardziej kształtuje historię oraz ma wpływ na losy ludzkości.

Sapiens. Opowieść graficzna tom 3. Mistrzowie historii to pokaźnych rozmiarów pozycja, która jest kontynuacją dwóch poprzednich części:

• Sapiens. Opowieść graficzna tom 1. Narodziny ludzkości,
• Sapiens. Opowieść graficzna tom 2. Filary cywilizacji.

To jedne z najbardziej poszerzających horyzonty lektur, które jak żadna inna fabularyzowana literatura popularnonaukowa otwierają oczy, zachęcają do myślenia i uczą nieszablonowego rozumienia świata.

Teleturniej rozliczający świat z przeszłości

W Sapiens. Opowieść graficzna tom 3. Mistrzowie historii autorzy wykorzystali schemat programu telewizyjnego z publicznością na żywo czy też reklamę, żeby zastanowić się nad elementami, które mają największy wpływ na ludzkie wybory.

Prowadzącą została Herodota, której imię nie bez przyczyny nawiązuje do imienia Herodota z Halikarnasu, myśliciela nazywanego Ojcem Historii. Choć kobieta osobowością przypomina bardziej divę, niż filozofkę, a jej wygląd może kojarzyć się z Ursulą z Małej Syrenki – sam teleturniej dostarczy tyle emocji, że trudno będzie Wam oderwać się od książki.

Rozważania na temat historii – kto wpływa na jej bieg

Zadaniem teleturnieju jest wyłowienia bohatera, który najskuteczniej potrafi wpływać na historię. Pierwsi trzej kandydaci to małe rybki – Przypadek, Zadymiara oraz Cyklistka (od powtarzających się cykli, a nie zamiłowania do rowerów), mogą mieć wpływ na losy świata. Czy ich obecność jest jednak najbardziej znacząca?

Czytelnik wkrótce przekonuje się, że znacznie więcej do powiedzenia mają kolejni bohaterowie – Imperia, Kapitan Dolar i w końcu Skyman, czyli człowiek niebios lub też przestworzy. Nawet oni bledną jednak przy ostatniej, tajemniczej postaci, która szachuje wszystkich na planszy historycznego, ale i przyszłościowego kalibru.

Dyskurs o zawiłościach wszechświata

Dzięki pojawianiu się kolejnych kandydatów, książka naturalnie zyskuje podział najpierw na mniejsze rozdziały, a później na dość zasobne działy. Każda część lektury zostaje poprzedzona jakimś istotnym zwrotem akcji oraz kluczową myślą, która pozwala spojrzeć na całość zagadnienia w jeszcze bardziej pogłębiony sposób.

Sapiens. Opowieść graficzna tom 3. Mistrzowie historii został zbudowany na fundamencie zaangażowanej dyskusji. Autor sam ze sobą konwersuje, tocząc walkę na argumenty za pośrednictwem stworzonych przez siebie bohaterów.

Ten rodzaj narracji prezentuje omawiane zagadnienie w sposób holistyczny, jednocześnie jeszcze skutecznej objaśniając nam zawiłości wszechświata.

Co nas czeka w przyszłości?

Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że książka nie tylko omawia kwestie historyczne, ale często wplata w oś narracji wątki ze współczesności. Ponadto, możecie w niej liczyć na interesujące anegdoty o pieniądzach i ich dziwnej oraz niezwykłej sile łączenia ludzi. Rozważania na temat animizmu i teizmu (po tej lekturze nawet na Quo Vadis spojrzycie trochę inaczej).

W końcu – zastanowić się nad tym, gdzie zmierza nasza cywilizacja i czy w ogóle można o niej mówić w tych kategoriach. Będzie nawet świadkami gościnnego pojawienia się obcej cywilizacji.

Żadna inna seria książek popularnonaukowych nie otwiera tak oczu i nie poszerza horyzontów jak Sapiensi. To wybitny przykład literatury dla odbiorców w każdym wieku, który powinno się zadawać jako obowiązkową lekturę dla lepszego rozumienia siebie oraz świata.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5287/sapiens-opowiesc-graficzna-tom-3

Artykuł Sapiens. Opowieść graficzna tom 3. Mistrzowie historii – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Wyobraźnia jest skarbem. Jest też domeną dzieci. Kiedy jednak dzieje się coś niedobrego, dzieci muszą szybko wydorośleć i porzucić znany sobie wcześniej świat fantazji. 

Czy możliwym jest, aby oddać tym dzieciom, które doświadczyły smutku i strachu – utracone dzieciństwo? Czy można przywrócić im wyobraźnię?

W poszukiwaniu małych okruchów radości 

Duet Maja Lunde oraz Lisa Aisato powracają w kolejnej, wybitnej książce z serii o porach roku. Po Śnieżnej siostrze oraz Strażniczce Słońca przyszedł czas na wiosenną Panią Wiatru.

To historia pełna nadziei, a jednocześnie ściskająca za serce, piękna, smutna oraz wypełniona poszukiwaniem małych okruchów radości. 

Z jednej strony opowiadająca o powojennej traumie oraz powolnym godzeniu się ze stratą (bliskich czy też po prostu dotychczasowego życia),  a z drugiej – o przyjaźni i miłości silniejszych niż wszystkie wichury czy klęski świata.

Nowe życie Tobiasa po wojnie

Rodzice odprowadzili Tobiasa na pociąg. To smutne pożegnanie. Nie zobaczą się przez kolejne miesiące lata. Cała trójka nie na jednak wyjścia – w mieście brakuje jedzenia, po wojnie która dopiero co się skończyła. Tobias wyjeżdżając z innymi dziećmi na wieś, ma szansę wreszcie się najeść i odpocząć od huku bomb oraz widoku zgliszcz spalonych kamienic.

Kiedy trafia do Pogodowa, jest pełen nadziei. To piękne, nadmorskie miasteczko, w którym mili ludzie z otwartymi ramionami witają się z dziećmi, które na najbliższe tygodnie trafią pod ich opiekę. Po Tobiasa nikt jednak nie wychodzi. 

Wkrótce okazuje się, że chłopiec będzie mieszkał z rybaczką Lothe – oschłą i zimną kobietą, która wcale go nie chce. Niewielki domek na szczycie klifu wypełniony jest hukiem fal oraz krzykiem mew. Czy Tobias znajdzie tam spokój? Czy uda mu się odkryć tajemnicę Lothe? Jaka przyszłość czeka jego, ale też niektórych mieszkańców Pogodowa?

Książka dla dzieci i dorosłych, dzięki której docenimy to, co mamy

Pani Wiatru to opowiedziana w 25 rozdziałach historia nietypowej przyjaźni, przepracowywania traum, oswajania się z nową rzeczywistością, ale też lękiem, bezsilnością i nienawiścią. 

Fabuła o budzeniu w sobie odwagi i szukania prawdy. Opowieść szkatułkowa – z elementami baśni oraz legendy. 

Niezwykle zilustrowana, z portretami bohaterów, w oczach których widać prawdziwe emocje. To jest książka, po której dzieci przybiegną do swoich rodziców i mocno ich przytulą, a rodzice nie wypuszczą swych maluchów z ramion. 

Pani Wiatru – czy warto ją przeczytać?

Książka, która pozwala docenić to, w jakim miejscu jesteśmy – że mamy bezpieczny dom oraz mamę i tatę obok siebie. Że mamy wpływ na siebie oraz innych. Że czasami warto odsunąć strach, porozmawiać oraz otworzyć się na innych.

Pani Wiatru będzie prawdopodobnie jedną z piękniejszych książek, po które można sięgnąć niezależnie od okoliczności. Polecam ją wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5280/pani-wiatru

Artykuł Pani Wiatru – recenzja wybitnej książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy tylko wydawnictwo Literackie ogłasza kolejną premierę autora Yuvala Noah Harariego – księgarnie przeżywają oblężenia, a biblioteki notują długie kolejki zapisów na ostatnie nowości. To pisarz będący historykiem oraz filozofem, który jak mało kto, potrafi o rzeczach trudnych pisać w prosty sposób.

Inspirująca seria książek – Niepowstrzymani

Najlepszym na to dowodem jest chyba jego najsłynniejsza seria ,,Sapiens”, poniżej przejdziecie do recenzji konkretnych tomów:

• Sapiens. Opowieść graficzna. Narodziny ludzkości. Część 1,
• Sapiens. Opowieść graficzna. Filary cywilizacji. Część 2.

Ostatnio jednak zaczął ukazywać się kolejny cykl, tym razem z ilustracjami Ricarda Zaplana Ruiza. Nie ma on już formy opowieści graficznej, tylko bardziej tradycyjnej prozy. Mowa oczywiście o ,,Niepowstrzymanych”.

Małe ziarenko pszenicy

,,Niepowstrzymani. Jak przejęliśmy władzę nad światem” ukazała się w pierwszej kolejności, bo traktuje od czasów najwcześniejszych, czyli ewolucji człowieka pierwotnego w człowieka żądnego władzy.

,,Niepowstrzymani. Dlaczego świat nie jest sprawiedliwy” to z kolei niezwykle intrygująca opowieść o… pszenicy! I choć wyda Wam się to trudne do uwierzenia (bo takie też było na początku dla mnie), ale wszystko, co teraz mamy – łącznie ze stresem, lękami, niepewnością, zaczęło się właśnie od małego ziarenka pszenicy…

Wielka moc opowieści

Autor poddał pod rozważania dawne style przetrwania i życia. Zadał pytanie czy gdybyśmy ciągle prowadzili koczowniczy tryb, może bylibyśmy szczęśliwsi? Jednocześnie podkreślił, że taki scenariusz nie mógłby być możliwy – rewolucja agrarna musiała się wydarzyć, i jednocześnie wyprzeć wędrowców. Pociągnęła za sobą jednak różne konsekwencje, z którymi borykamy się do dzisiaj.

W ,,Niepowstrzymanych. Dlaczego świat nie jest sprawiedliwy” postawione zostaje bardzo ważne pytanie. Autor ma na nie szereg rozsądnych odpowiedzi. Przytacza wiele argumentów, z którymi trudno w jakikolwiek sposób polemizować. Najważniejszym jest chyba ten dotyczący najistotniejszego aspektu człowieczeństwa. Są nim… opowieści.

Książka dla dzieci poszerzająca horyzonty

To właśnie opowieści pozwoliły tworzyć wielkie miasta i imperia. Dzięki nim sprawowano władzę, jednoczono się, ale też… poróżniano. Zanurzając się w drugi tom ,,Niepowstrzymanych” dostajemy fabularną opowieścią, mocno zbudowaną na fundamencie z faktów.

To książka, której lektura porwie zarówno dorosłych jak i dzieci. To pozycja otwierająca oczy, poszerzająca horyzonty, ale przede wszystkim pozostająca szalenie ciekawą oraz satysfakcjonującą. Polecam ją każdemu powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5218/niepowstrzymani-2

Artykuł Niepowstrzymani 2 – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.