Zbiorcze wydanie obejmuje cztery opowieści: Miasto umarłych, Wrota niebios, Rządy ciemności, a także krótszą Wielka śnieżyca. Pozycja zawiera również część ze szkicownikiem. To tom przełomowy dla Greya. Wydarzenia, których doświadczy, przełożą się później na jego wątpliwości dotyczące dalszej służby w roli królewskiego łowcy czarownic. 

➜ Tytuł: Sir Edward Grey – Łowca Czarownic. Tom 2
➜ Scenariusz: Mike Mignola, Chris Roberson
➜ Rysunki: Ben Stenbeck
➜ Tłumaczenie: Jacek Żuławnik
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zanim powstało B.B.P.O.

W kontekście tej pozycji warto przyjrzeć się chociażby, jak zagęszcza się historia całego Mignolaverse. Grey spotyka ludzi i organizacje, które są zapowiedzią późniejszego świata badaczy zjawisk paranormalnych. Dzięki takim historiom uniwersum Hellboya staje się bardziej pogłębione, bazuje na konkretnej przeszłości, konfliktach oraz całych pokoleniach ludzi mierzących się ze złem, które ma niezmiennie to samo DNA.

Nie jest to przypadek. Mike Mignola – scenarzysta, rysownik oraz twórca Hellboya – wspominał, że kiedy Chris Roberson od czwartej historii, czyli początku drugiego tomu dołączył do uniwersum, imponowało mu właśnie to, jak skrupulatnie przeglądał wcześniejsze wątki, łączył pozostawione tropy i tworzył z nich większą całość. 

Kuba Rozpruwacz w świecie Hellboya

Kulminacją tomu są Rządy ciemności, osadzone akcją w Londynie w roku 1888. Historyczny Kuba Rozpruwacz nigdy nie został schwytany. Pięć kobiet, które najczęściej uznaje się za jego ofiary zamordowano jesienią w Whitechapel. Wydarzenia te wywołały ogromną panikę, a do policji napływały setki fałszywych listów podpisywanych nazwiskiem mordercy. 

Mignola i Roberson nie chcieli w swojej powieści graficznej rekonstruować śledztwa. Bazując jednak na jednej z największych niewyjaśnionych zagadek epoki wiktoriańskiej, rzucają czytelnikom czysto hipotetyczne wyzwanie myślowe: a co, jeśli Grey miał rację, podejrzewając, że nie były to tylko „zwyczajne” zbrodnie?

Ten wątek był w uniwersum zapowiadany od lat. Roberson potwierdził, że wcześniej udało im się ustalić dwa fakty: Grey brał udział w śledztwie dotyczącym Rozpruwacza, a niedługo później opuścił służbę państwową. Dopiero Rządy ciemności miało odpowiedzieć na pytania, co odkrył i dlaczego poróżnił się z królową Wiktorią. 

Łowca Czarownic 2 jest nie tylko spin-offem

Ten tom ma więc dla uniwersum znacznie większe znaczenie, niż mogłoby tylko sugerować nazwisko bohatera na okładce. Edward Grey jest zarówno detektywem rozwiązującym kolejne paranormalne zagadki, ale jednocześnie staje się jednym z ludzi, za sprawą których twórcy serii pokazują, że walka znana później z Hellboya i B.B.P.O. trwała już od pokoleń.

Drugi tom łączy przy tym kilka elementów wiktoriańskiej grozy. Znajdziecie tutaj: wampiry,  podziemia Londynu, okultystyczną technologię, tajne organizacje, a w końcu – prawdziwą zbrodnię, która do dziś spędza sen z powiek kryminologom. Co więcej, Łowca Czarownic 2 wypełnia ważną lukę w historii świata Hellboya i pokazuje, że koncepcja oraz rozbudowane światy Hellboya mają początek właśnie tutaj. 

Polecam dojrzałym odbiorcom. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ – Łowca Czarownic 2

O czym jest Sir Edward Grey: Łowca Czarownic. Tom 2?

Drugi tom zbiera kolejne historie o XIX-wiecznym badaczu zjawisk nadprzyrodzonych, sir Edwardzie Greyu. Bohater mierzy się m.in. z nieumarłymi, tajnymi organizacjami, okultystycznymi zagrożeniami oraz sprawą Kuby Rozpruwacza, a jego losy coraz mocniej łączą się z historią całego uniwersum Hellboya.

Jakie historie zawiera Łowca Czarownic. Tom 2?

W zbiorczym wydaniu znalazły się cztery opowieści: Miasto umarłych, Wrota niebios, Rządy ciemności oraz krótsza Wielka śnieżyca. Album uzupełnia także szkicownik.

Kim jest Sir Edward Grey?

Sir Edward Grey to stworzony przez Mike’a Mignolę XIX-wieczny śledczy królowej Wiktorii, zajmujący się sprawami związanymi z okultyzmem i zjawiskami paranormalnymi. Jego historie pokazują wcześniejszy etap świata, który później znamy z Hellboya i B.B.P.O.

Czy Kuba Rozpruwacz pojawia się w Łowcy Czarownic 2?

Tak. Sprawa Kuby Rozpruwacza odgrywa ważną rolę w historii Rządy ciemności. Twórcy wykorzystują autentyczną zagadkę zbrodni w Whitechapel z 1888 roku i wpisują ją w nadprzyrodzoną mitologię świata Hellboya.

Kto stworzył serię Sir Edward Grey: Łowca Czarownic?

Postać Sir Edwarda Greya oraz całe uniwersum Hellboya stworzył Mike Mignola. W historiach zebranych w drugim tomie ważną rolę jako współscenarzysta odgrywa także Chris Roberson, który wraz z Mignolą rozwija wcześniejsze wątki i uzupełnia historię tego świata.

Czy trzeba znać Hellboya, żeby przeczytać Łowcę Czarownic 2?

Nie jest to konieczne, ponieważ historie Edwarda Greya mają własnego bohatera i fabułę. Znajomość uniwersum Hellboya pozwala jednak wychwycić więcej powiązań, nazwisk, organizacji i zapowiedzi wydarzeń ważnych dla późniejszej chronologii Mignolaverse.

Czy Łowca Czarownic 2 jest horrorem?

Tak, ale łączy kilka rodzajów grozy. W tomie znajdziemy horror gotycki, okultyzm, paranormalne śledztwa, elementy steampunku oraz historyczny kryminał wykorzystujący m.in. legendę Kuby Rozpruwacza.

Artykuł Kuba Rozpruwacz w świecie Hellboya. Dlaczego Łowca Czarownic 2 jest ważny dla całego uniwersum? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jakby odór diabła Laurenta Lefeuvre’a to komiks grozy utkany z dawnych francuskich podań. Najlepiej czytać go przy zapalonym świetle.

➜ Tytuł: Jakby odór diabła
➜ Scenariusz: Laurent Lefeuvre na podstawie prozy Claude’a Seignolle
➜ Rysunki: Laurent Lefeuvre
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Od człowieka-legendy do artysty

Album otwiera nietypowa przedmowa Pierre’a Dubois. Francuski znawca baśni składa w niej hołd swojemu mistrzowi, Claude’owi Seignolle’owi, a zarazem łączy człowieka-legendę z twórcą, który przełożył jego prozę na komiks. 

Seignolle przez lata zbierał na francuskiej prowincji wierzenia, przesądy i ustne opowieści. Lefeuvre odkrył jego teksty jako nastolatek, a dwadzieścia lat później dzięki Dubois nawiązał kontakt z pisarzem. Przedmowa pokazuje więc, jak przypadek – a właściwie bardzo konkretne decyzje – potrafią poprowadzić człowieka ku własnemu przeznaczeniu.

Pięć opowieści do snucia przy ognisku

Jakby odór diabła zawiera pięć krótkich historii. Każdą poprzedza komentarz narratora-opowiadacza, który wprowadza czytelnika w świat wiejskich strachów. To nawiązanie do dawnych gawęd, ale również amerykańskich magazynów grozy, w których makabryczny gospodarz zapowiadał kolejne opowieści. Sam Seignolle zostaje przez Lefeuvre’a obsadzony w roli przewodnika podobnego do gospodarzy znanych z Opowieści z krypty, Creepy czy Eerie.

Historie Seignolle’a są odpowiednie do snucia przy kominku albo ognisku. Rozgrywają się na francuskiej prowincji, lecz równie dobrze ich akcja mogłaby wydarzyć się w każdej wsi, gdzie pamięta się o przeklętych przedmiotach, czarownicach i karach spadających na ludzi zbyt ciekawskich lub mało bogobojnych. Bohaterowie zaglądają tam, gdzie nie powinni, próbują przechytrzyć los albo sprawdzić, czy dawne przesądy mają prawo bytu. Odpowiedź okazuje się zazwyczaj bolesna.

Strach przed tym, co nieuniknione

Bardzo duże wrażenie wywarła na mnie opowieść „Człowiek, co wiedział z góry”. Bohater przewiduje śmierć innych, lecz dar nie daje mu władzy nad przeznaczeniem. Kiedy przeczuwa śmierć własnego syna, próby ratunku prowadzą do finału, którego właśnie chciał uniknąć. To esencja grozy całego zbioru: strach przed tym, co zapisane, oraz bezradność wobec konsekwencji własnych decyzji.

W żadnej z opowieści nie pojawia się fizyczny diabeł (choć w niektórych tradycjach wampirom przypisywano również rolę diabła). Ludzie tylko czują jego obecność, przypisują mu nieszczęścia i tłumaczą nim to, czego sami nie chcą lub nie potrafią zrozumieć. 

Zło nie przychodzi więc z zewnątrz. Zazwyczaj można upatrywać go w nadmiernej ciekawości, pysze albo przemocy – która nawet powodowana troską o bliskich, jest tylko pokazem siły względem słabszego. Odór diabła to woń czegoś znacznie bliższego – najgorszej części ludzkiej natury.

W pogoni za wiejskimi wierzeniami

Lefeuvre bazując na prozie Seignolle’a, niemal zrezygnował z klasycznych dialogów. Czarno-białe, niezwykle kontrastowe plansze powstałe z plam tuszu, drobnych kresek i faktur przypominających stare drzeworyty głęboko zapisują się w pamięci.

Jakby odór diabła wywołuje ciarki strachu, bo dotyka najczarniejszych, ludzkich emocji: strachu, cierpienia, smutku i ciekawości prowadzącej do rzeczy niewybaczalnych. Polecam go dorosłym odbiorcom. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ – Jakby odór diabła

O czym jest komiks Jakby odór diabła?

Jakby odór diabła Laurenta Lefeuvre’a to zbiór pięciu krótkich opowieści grozy inspirowanych prozą Claude’a Seignolle’a oraz dawnymi francuskimi wierzeniami ludowymi. Historie opowiadają o klątwach, przepowiedniach, przesądach i ludziach, którzy próbują przeciwstawić się przeznaczeniu.

Kim był Claude Seignolle?

Claude Seignolle był francuskim pisarzem, folklorystą i zbieraczem ludowych podań. W swojej twórczości wykorzystywał zasłyszane na prowincji opowieści o czarownicach, klątwach, diabłach i niewytłumaczalnych zdarzeniach. To właśnie jego historie Laurent Lefeuvre przeniósł na karty komiksu.

Czy Jakby odór diabła jest strasznym komiksem?

To komiks budujący grozę przede wszystkim atmosferą, poczuciem nieuchronności i bezradnością bohaterów. Nie opiera się na gwałtownych scenach ani dosłownych potworach, lecz na strachu przed przeznaczeniem, klątwą i konsekwencjami podejmowanych decyzji.

Dla kogo jest komiks Jakby odór diabła?

To propozycja dla dorosłych czytelników lubiących folklor, ludowe podania, czarno-białe komiksy oraz horror oparty na atmosferze strachu. Album może zainteresować również osoby, które cenią klasyczne opowieści grozy i historie przypominające dawne gawędy snute przy kominku.

Czy warto przeczytać Jakby odór diabła?

Warto, szczególnie jeśli szuka się komiksu grozy, który zamiast pokazywać fantastyczne potwory, pozostawia czytelnika z niepokojem i pytaniem o źródło zła. Jakby odór diabła łączy folklor, tragiczną nieuchronność i sugestywne czarno-białe ilustracje.

Artykuł Jakby odór diabła – pięć opowieści grozy do czytania przy włączonym świetle pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Demon ruchu
➜ Seria: Świeżym Okiem
➜Autor: Stefan Grabiński
➜ Ilustracje: Rita Kaczmarska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czasami przypadek potrafi lepiej za nas zadecydować, niż my sami. Przygotowywałam się do dłuższej podróży i zlustrowałam półkę z książkami do przeczytania. Potrzebowałam czegoś większego objętościowo – może nawet ambitnego, bo lubię czytać w pociągu. Wiem, że wtedy mało rzeczy będzie mnie w stanie rozproszyć.

Kim jest Stefan Grabiński?

Mój wybór padł na Demona ruchu, chociaż przyznam, że zupełnie nie kierowałam się treścią, a jedynie względami praktycznymi. Kiedy jednak okazało się, że każde z jedenastu zawartych w zbiorze opowiadań, dotyczyło… kolei, pociągów lub ich pracowników czy pasażerów, stwierdziłam że to wspaniały zbieg okoliczności.

Stefan Grabiński to nazwisko, które mimo upływu lat, wciąż jest na ustach miłośników literatury grozy. Nazywany ,,polskim Lovecraftem” czy też ,,polskim Poe” (choć nie wiem czy tego typu porównania niepotrzebnie mu nie umniejszają, bo od tego pierwszego był nawet starszy). 

Polski mistrz literatury grozy

To właśnie Demon ruchu – książka z 1919 roku (!) – przyniosła mu sławę oraz uznanie. Pominąwszy kwestie związane z brakiem technologii, a umiejscowieniem akcji w czasach minionych, teksty te mogłyby równie dobrze powstać dziś – bo nadal są aktualne. 

Grabiński pisze o ludziach z pozoru zwyczajnych, którzy jednak po pracy lub w kryzysie podejmują decyzje szalone, niepokojące i zastanawiające. Jego bohaterowie w codziennym otoczeniu doświadczają rzeczy, które trudno wyjaśnić naukowo – chyba, że tym wyjaśnieniem byłyby choroby psychiczne, omamy czy traumy.

To groza podszyta psychologią – subtelna, nieoczywista, często z pogranicza szaleństwa. 

Wybitne wydanie klasyki – seria Świeżym Okiem

W Demonie ruchu odnajdujemy treści bazujące na lęku przed nieznanym, samotności oraz poczuciu utraty kontroli. Przestrzeń w której funkcjonują bohaterowie, czyli perony, przedziały, lokomotywy – potęguje w czytelnikach uczucie napięcia, ruchu, dynamiki.

Fabułę doskonale podkreśla interpretacja graficzna Rity Kaczmarskiej, twórczyni m.in. Czarnej książki czy też ilustracji do Awarii elektrowni. Niedopowiedziane, w prlowskiej stylistyce obrazy budzą niepokój i zachwycają jednocześnie.

Demon ruchu w tym wydaniu zdecydowanie zasługuje na uwagę. To klasyka należąca do serii wydawnictwa Dwie Siostry – Świeżym Okiem, charakteryzującej się odważnymi, bezbłędnymi edycjami literatury, którą nieustannie powinno się czytać.

Pozostałe recenzje książek cyklu Świeżym Okiem:

• Inwazja Jaszczurów,
• Doktor Jekyll i pan Hyde,
• Tajemniczy nieznajomy,
• Żyli długo i szczęśliwie, póki nie umarli.

Demon ruchu będzie odpowiedni dla czytelników powyżej 18 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/demon-ruchu.html

Artykuł Demon ruchu – recenzja klasycznej literatury grozy pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Sir Edward Grey – Łowca Czarownic. Tom 1
➜ Scenariusz: Mike Mignola, John Arcudi, Scott Allie, Kim Newman, Maura Nalini
➜ Rysunki: Tyler Crook, John Severin, Patric Reynolds, Ben Stenbeck
➜ Tłumaczenie: Jacek Drewnowski
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jesteście fanami opowieści grozy? Lubicie poczuć na szyi dreszcz emocji? Doceniacie historie, które przenoszą Was w czasie za jednym pstryknięciem palców?

Nowa seria dla fanów historii grozy

Do Sir Edwarda Grey – Łowcy czarownic nie trzeba nikogo długo przekonywać. Wystarczy tylko spojrzeć na minimalistyczną, ale jakże wymowną okładkę, żeby dać się złapać w sidła wiktoriańskiej, mrocznej przygody. 

Pomysłodawcą tej nowej serii był Mike Mignola, słynący przede wszystkim z cyklu Hellboy oraz BBPO. Do współtworzenia scenariusza kilkuczęściowego tomu zostali zaproszeni również: John Arcudi, Scott Allie, Kim Newman czy Maura Nalini. 

Z kolei, za stronę wizualną komiksu odpowiada Tyler Crook, John Severin, Patric Reynolds i Ben Stenbeck. To oni nadali Edwardowi wyrafinowaną i zarazem tajemniczą powierzchowność, która z każdą stroną nieco odsłania się przed czytelnikami. Historia wydana została w świetnym przekładzie Jacka Drewnowskiego.

Zwięzły rys fabularny

Sir Edward Grey – Łowca Czarownic. Tom 1 to opowieść o tytułowym Edwardzie, który cudem ocalony spod łap wilkołaka, zasłynął jako nieustraszony mąż w walce ze stworami z innych światów. Można powiedzieć, że Grey jest takim wiktoriańskim wiedźminem, choć zamiast skórzanych spodni, nosi starannie skrojony garnitur oraz kapelusz dżentelmena.

Główny bohater już w bardzo młodym wieku zdobył rozgłos i stał się nadwornym ekspertem od spraw paranormalnych, reprezentującym samą królową Wiktorię. Kiedy uchronił ją przed czarną magią trzech wiedźm, otrzymał lordowski tytuł ,,sir”, co do którego sam Edward miał nawet pewne wątpliwości.

Horror i groza w pełnej odsłonie

Komiks składa się na sześć opowieści, tworzących jedną, chronologiczną całość. Jedne są mniej, inne bardziej złożone, ale wszystkie cechuje niezwykła płynność i magnetyzm narracyjny. Choć wydawać by się mogło, że Sir Edward Grey – Łowca Czarownic. Tom 1 ze względu na ciężar gatunkowy będzie dość wymagającą lekturą, w rzeczywistości pochłania się ją w piorunującym tempie.

Wielu czytelników z pewnością doceni także realizm oraz skrupulatność w charakteryzowaniu znajdujących się w historiach demonów czy wątków spirytualistycznych, mocno oddziałujących na wyobraźnię.

Sir Edward Grey – Łowca Czarownic. Tom 1 to wybitnie zrealizowane dzieło i z wielką ciekawością wypatruję kontynuacji tego cyklu. Polecam tylko dorosłym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Sir-Edward-Grey-Lowca-Czarownic.-Tom-1,82845700,p.html

Artykuł Sir Edward Grey – Łowca Czarownic. Tom 1 – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: The Binding Of Isaac. Cztery dusze, The Binding Of Isaac. Cztery dusze – Requiem
➜ Autor: Edmund McMillen
➜ Ilustracje: Krystal Fleming
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2024
➜ Czas gry: od około 30 do 60 minut
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Planszówki w Spodku zainspirowały mnie do napisania o grze, którą testujemy już od jakiegoś czasu. Pewnie część z Was (szczególnie ta część urodzona w poprzednim milenium) kojarzy strzelankę komputerową The Binding Of Isaac, która ukazała się niemal dokładnie 13 lat temu (28 września 2011 roku). 

The Binding Of Isaac. Cztery dusze i The Binding Of Isaac. Cztery dusze – Requiem

Wymyślona i zrealizowana przez Edmunda McMillena, w dość krótkim czasie stała się kultowa – czy to ze względu na losowość generowanego świata, proste zasady czy świetną oprawę dźwiękową (Danny Baranowsky). Po kilku miesiącach wydano pierwszy dodatek, następnie powstał remake na konsole, aż w końcu – za sprawą entuzjastów planszówek – gra ukazała się jako karcianka.

W tej recenzji przeczytacie zarówno o podstawowej wersji, drugiej edycji The Binding Of Isaac. Cztery dusze jak i najnowszym dodatku The Binding Of Isaac. Cztery dusze – Requiem. Nie dajcie się jednak zmylić temu skromnemu wyrażeniu – dodatek zawiera bowiem aż ponad 250 nowych kart!

Co znajduje się w pudełkach?

Podstawowa wersja gry to:

• dokładnie 341 kart z drugiej edycji,
• 100 żetonów monet (i o ile nie mam żadnych zarzutów do wykonania kart, tak tutaj te monetki mogłyby być trochę większe lub cięższe),
• 2 bardzo fajne kości (klasyczna oraz ośmiościenna),
• niewielka i zwięzła instrukcja.

Dodatek dorzuca 271 nowych oraz 12 zmodyfikowanych kart. W jego pudełku można znaleźć także tę samą instrukcję, co w podstawie. Ja dla ułatwienia, po połączeniu wszystkich kart ze sobą, zrezygnowałam zupełnie z drugiego pudełka, bo dzięki pustej przestrzeni w dużym kartonie, mogłam zmieścić tam dodatkowe karty.

Mechanika gry

Na czym w skrócie polega gra w The Binding Of Isaac? Prościzna – trzeba zabijać potwory, dobrze mierzyć siły na zamiary i zbierać dusze. Ten, kto będzie w tym skuteczniejszy, wygrywa.

Zabawę można rozpocząć w składzie jedno, dwu, trzy lub czteroosobowym. Reguły subtelnie różnią się, w zależności od ilości graczy. Moim zdaniem najwięcej zabawy jest wtedy, gdy uczestników także jest nieco więcej, ale i w duecie ta karcianka sprawdza się bardzo dobrze.

Karty dzielą się na karty postaci (jest ich bardzo dużo, są bardzo różnorodne i doskonale wpisują się w czarny humor całego uniwersum), kary łupów, karty skarbów, karty zagrożeń oraz karty miejsc. W trakcie rozgrywki możecie wyposażać się w przydatne przedmioty, wspomagać innych graczy lub kopać pod nimi dołki, albo zabijać potwory.

Dla kogo jest ta karcianka?

Dzięki bardzo dużej różnorodności kart, na każdego czeka naprawdę przednia zabawa. Ze względu na istotny udział kości w The Binding Of Isaac, gra cechuje się dużą losowością. Z drugiej jednak strony – nawiązuje ona w ten sposób do pierwowzoru, przenosząc sentymentalnych graczy wiele lat wstecz, przed ekrany monitorów.

Jeżeli poszukujecie dobrej, klimatycznej karcianki dla pełnoletnich graczy, którym odpowiada stylistyka horrorów oraz czarny humor – będziecie bardzo zadowoleni. The Binding Of Isaac. Cztery dusze wraz z The Binding Of Isaac. Cztery dusze – Requiem śmiało możecie wyciągnąć na niezobowiązujących spotkaniach towarzyskich w mniejszym gronie i cieszyć się jej optymalnym stopniem interaktywności oraz sprawności w tłumaczeniu zasad.

Grę do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł The Binding Of Isaac. Cztery dusze z dodatkiem – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Co ta książka robi z głową?! Historia, a właściwie dwie historie, które w niej zawarto są jednocześnie o tym samym i bardzo ze sobą kontrastują. To wizualno-tekstowe opowieści o dwóch matkach oraz ich doświadczeniach ze śmiercią.

Matka i śmierć/Odchodzenie to graficzny album z bardzo mocnymi rysunkami Nicolasa Arispe, który do tej pory nie był szeroko rozpoznawalny na polskim rynku komiksów. Niemal podobnie ma się sprawa z autorami scenariuszy – Alberto Laiseca i Alberto Chimal. Każdy z nich reprezentuje inną opowieść-baśń w tej pozycji.

Wielowymiarowy komiks o tym, co ponadczasowe

Prawdopodobnie po przeczytaniu pierwszej z nich, będziecie mieć nadzieję, że druga trochę rozjaśni Wam narracje oraz przekaz. Po początkowym wrażeniu, gdzie Matka i śmierć/Odchodzenie to historia o radzeniu sobie z żałobą, przychodzą do czytelnika głębsze i bardziej złożone przemyślenia. 

Okazuje się, że komiks jest wielowymiarową opowieścią, którą choć można interpretować na swój własny sposób, to nie uniknie się skojarzeń związanych z uniwersalnymi, ponadczasowymi motywami. Rozumienie to pojawia się w miejscu, gdzie zbiegają się te dwie historie, czyli dokładnie w połowie książki.

Dwustronna książka o dwóch stronach śmierci

Zanim skupię się więc na szczegółach samej historii, warto wspomnieć jak w ogóle pomyślana jest ta książka. To znany w literaturze dziecięcej motyw dwóch opowiastek, które spotykają się w środku, a które czyta się ,,do góry nogami”. 

Można powiedzieć, że tego typu pozycje nie mają końca. Bez znaczenia jest także fakt, od której z okładek (tylniej/przedniej – przedniej/tylniej) ją zaczniemy. W Matka i śmierć/Odchodzenie obie historie pokazują różne oblicza śmierci, a właściwie – inne sposoby pożegnania z dziećmi.

Dwie bohaterki

Lisica jest zakochana w swoim maleńkim synku. Zrobiłaby dla niego wszystko. Właśnie dlatego śmierć zanim zabierze go ze sobą, usypia matkę. Kiedy lisica się budzi, podąża więc na drugi koniec świata i pozwala sobie na ogromne cierpienie, aby tylko odzyskać swoje dziecko.

Druga bohaterka traci swojego syna podczas trzęsienia ziemi. Udaje jej się wyprosić bogów, aby zwrócili jej dziecko. Dusza wraca do chłopca, ale ciało nadal pozostaje martwe. Kiedy kobieta orientuje się, co się stało, decyduje się zrobić wszystko, żeby tylko ulżyć w cierpieniu swojemu synkowi.

Dokąd Was zaprowadzi ta historia?

Matka i śmierć/Odchodzenie to makabryczna, bogata w symbolikę oraz nastrój grozy książka, która oczaruje Was pięknem, wrażliwością i niezwykłą, wyłaniającą się z tych kadrów myślą o matczynej miłości oraz próbie walki z nieuniknionym.

I choć trudno wygrać w pojedynku ze śmiercią, trudno nawet próbować ją zrozumieć, to matka zawsze musi podjąć tę walkę. Tak wpisane jest w jej przeznaczenie. Spróbujcie na sobie Matka i śmierć/Odchodzenie, żeby zobaczyć, gdzie Was zaprowadzi ta historia.

Polecam książkę wszystkim powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Matka-i-smiercOdchodzenie/941

Artykuł Matka i śmierć/Odchodzenie – recenzja dwustronnej książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Trolle nie cieszą się raczej dobrą sławą. Te mityczne istoty ze Skandynawii kojarzone są z odpychającymi, bezwzględnymi i też niezbyt mądrymi gigantami, których spacyfikować może tylko słońce. 

Miasteczko, w którym giną dzieci

Arne Lindmo można jednak zaufać. Autor jest nie tylko pisarzem, ale i nauczycielem. Przede wszystkim pochodzi jednak z Norwegii i jest zafascynowany tamtejszymi baśniami oraz mitologią. Trollheim. Tajemnica opuszczonego domu jest pierwszym tomem nowej serii, która ukazywać się będzie nakładem wydawnictwa Kropka.

To opowieść o dwunastoletnim Adamie, który z tłocznego Oslo przeprowadza się z mamą do maleńkiego miasteczka o nazwie Trollheim. Zanim jeszcze zdąży się do niego przenieść, dowiaduje się, że miasteczko ma pewien sekret – nagminnie giną w nim dzieci… 

Czytanie na jednym wdechu

Pierwsze wrażenia? Pierwszym, co nasuwa się od razu po rozpoczęciu lektury i nie opuszcza czytelnika nawet na chwilę – akcja w Trollheim. Tajemnica opuszczonego domu pędzi jak szalona! Inny autor pewnie zrobiłby z tych wątków ze trzy tomy pełnych opisów powieści – ale nie Lindmo.

W jego historii jedne emocjonujące wydarzenia gonią drugie. Co ciekawe, narracja prowadzona jest w taki sposób, że człowiek ma ciągle wrażenie, jakby siedział na rozgrzanych kamieniach. Z pewnością nie jest to lektura dla odbiorców o słabych nerwach, bo napięcie, które utrzymuje się w tej powieści, nie pozwala oderwać się od książki, ale też zdecydowanie przyspiesza bicie serca!

Historia o opuszczonym domu

Wróćmy jednak do początku, czyli o czym w ogóle jest ta książka. Sugerując się dość szczegółową mapką okolicy na wyklejce, podejrzewałam, że nasz bohater, wspomniany już Adam, będzie sporo wędrował. W rzeczywistości akcja toczy się tylko w kilku lokacjach, skupiając się przede wszystkim na ujętym w tytule – opuszczonym domu.

Jeżeli słyszeliście kiedyś historie o opuszczonych domach, to wiecie jakie dreszcze mogą one wywołać. W Trollheim. Tajemnica opuszczonego domu zagadka także robi wielkie wrażenie! Kiedy dziewczyna o imieniu Tara znika za drzwiami tajemniczej willi i nie pojawia się w szkole, chłopcy zaczynają się martwić.

Gdy jednak Adam wraz z nowym kolegą postanawiają przeszukać dom, w nadziei na znalezienie koleżanki – nawet nie mogą podejrzewać, co (a raczej kto!) czeka na nich w środku!

Mitologia nordycka, trolle oraz na ratunek światu

Trollheim. Tajemnica opuszczonego domu to zdecydowanie lektura dla fanów mocnych wrażeń. Pojawiają się tutaj postacie z mitologii, wspomniany troll oraz… przejście do innego świata. 

Opuszczony dom ma bowiem pewną właściwość. Rzucono na niego zaklęcie, które sprawia, że dorośli się nim nie interesują, a dzieci zaczynają się go bać – poza wspomnianą trójką, która nie tylko odkrywa jego tajemnicę, ale i (prawdodpobnie) ratuje świat przez zagładą.

Nie brakuje tu jednak także typowych dla nastolatków wątków związanych z kompleksami dotyczącymi wyglądu, relacjami z rodzicami czy trudnych początków nawiązywania jakże niezwykłych przyjaźni.

Polecam tę książkę czytelnikom powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/108-trollheim-tajemnica-opuszczonego-domu

Artykuł Trollheim. Tajemnica opuszczonego domu – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Nieme królestwa
➜ Scenariusz: Séverine Gauthier
➜ Rysunki: Jérémie Almanza
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Lost in Time
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Śmierć. Życie po śmierci. Ostatnie tchnienie. To nie są raczej słowa czy sformułowania, którymi zaprzątają sobie głowę młodzi ludzie. A jednak, bohaterka najnowszego komiksu wydawnictwa Lost in Time nie tylko musiała przejść szybkie szkolenie z życia po życiu, ale dodatkowo została wplątana w bardzo poważne – śmiertelne wręcz, kłopoty.

Komiks inspirowany światem filmów Tima Burtona

Nieme królestwa należą do tego typu komiksu, a właściwie opowieści, które bardzo lubię za ich nieoczywisty i oryginalny wydźwięk. Jest to historia napisana przez Severine’a Gauthiera oraz narysowana ręką Jeremiego Almanza. 

Wpisuje się stylem w powieści grozy, takie jak m.in.:

• seria Królikula,
• seria Dreszczowce,
• Godzina czarów,
• seria Bethany i Bestia,
• seria Mortynka,
• Warren XIII Wszystkowidzące oko.

W Niemych królestwach znajdziecie jednak nie tylko ciekawą, fabularną propozycję, ale także wyjątkowe rysunki, które przeniosą każdego czytelnika w świat filmów Tima Burtona. Mnóstwo detali, ale i kreatywne podejście do nazewnictwa rozmaitych miejsc sprawiają, że czytelnik z łatwością może poczuć się częścią tego uniwersum.

Ostatnie tchnienie nieboszczyka

Główną bohaterką komiksu jest – nie bez znaczenia – Persefona, której imienniczka z mitologii greckiej została uprowadzona do królestwa podziemnego boga Hadesa. W przypadku Niemych królestw jest trochę podobnie, bo ta Persefona także trafia do świata pośmiertnego nieco wbrew swej woli.

Zanim jednak ma to miejsce, jest świadkiem przedziwnego zdarzenia. Na pogrzebie swojego sąsiada jako jedyna może zobaczyć jego… ducha. Mało tego! Niedługą chwilę później staje oko w oko z wysłannikami Śmierci, których zadaniem jest złowić ostatnie tchnienie nieboszczyka.

Poetycko i przyziemnie o śmierci

Nieme królestwa przez wzgląd na absurdalne gagi czy też skłonność autorów do zabawy różnymi konwencjami, można nazwać przykładem czarnego humoru w wydaniu dla młodszych odbiorców.

Choć komiks nie ucieka także od poważniejszych zagadnień. Pojawia się w nim m.in. kwestia problemu alkoholowego, czy ogólna zaduma nad kruchością ludzkiej egzystencji. Ten wyniosły ton zachowany jest również za sprawą wplatanej w historię poezji, która pełni w niej funkcję oddzielającą od siebie poszczególne rozdziały.

Cytaty z wybitnych dzieł przede wszystkim francuskich artystów nadają Niemym królestwom charakter bardziej pogłębionego rozważania. W rzeczywistości jednak jest to zaledwie przystawka w stypie komiksowej serii – przynajmniej wszystko na to wskazuje, że Nieme królestwa dopiero rozwiną swoje czarne skrzydła w kolejnych tomach.

Do czytania w Halloween

Mam nadzieję, że Persefona wraz z grupą nowych przyjaciół, nomen omen, przeżyje jeszcze niejedną przygodę. Przy okazji być może dowie się, dlaczego jako jedyna ich widzi oraz z jakimi długofalowymi konsekwencjami spotkania ze śmiercią, będzie musiała zmierzyć się w przyszłości.

Polecam Nieme królestwa czytelnikom powyżej 13 roku życia. Obowiązkowo do czytania w Halloween.

Link do strony wydawnictwa: https://lostintime.pl/sklep/komiksy/fantasy/nieme-krolestwa/

Artykuł Nieme królestwa – recenzja komiksu z dreszczykiem pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: SPA
➜ Scenariusz: Erik Svetoft
➜ Rysunki: Erik Svetoft
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Syty
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Intensywny czerwony to w przyrodzie kolor ostrzegawczy. Nic więc dziwnego, że twórcy komiksu, o którym piszę w tej recenzji, zdecydowali się właśnie na okładkę w takim wydaniu.

Prawdziwy obraz SPA

SPA to historia niepokojąca, odświeżająca i absurdalna. Erik Svetoft jej autor, jest szwedzkim artystą, który za projekt tej powieści zdobył kilka lat temu nagrodę w Szwecji oraz został nominowany do Sélection Officielle na Festiwalu w Angoulême w 2023 roku.

Historia opowiada o resorcie, który szczyci się usługami najwyższej jakości – choć wystarczy tylko bliżej mu się przyjrzeć, żeby zobaczyć jak SPA wygląda poza folderami reklamowymi oraz przekroczeniu progu recepcji.

Historia sukcesu upadku dyrektora

W komiksie mamy kilku istotnych bohaterów, choć żadnego głównego. Teoretycznie tym, który prezentowany jest najczęściej, to dyrektor całego przybytku. Kreuje on siebie jako człowieka sukcesu, który strofując podwładnych, opowiada anegdotę dochodzenia do wszystkiego ciężką pracą.

Cały absurd sytuacji polega jednak na tym, że SPA ów dyrektor odziedziczył po ojcu, a budowane przez niego imperium branży ,,wellness” powoli i sukcesywnie prowadził wyłącznie ku upadkowi.

Zgnilizna, rozkład i zepsucie

SPA jest komiksem, którego nie da się prosto zdefiniować. Ma w sobie elementy horroru, reportażu, a nawet romansu. Na pierwszy plan wysuwa się w nim zgnilizna – dosłowna oraz metaforyczna, która początkowo czai się w cieniach, by z każdą kolejną stroną z coraz większą pewnością zbliżyć się do światła.

Wokół panuje powolny, ale i stopniowo postępujący rozkład, zataczający coraz szersze kręgi. Momentami komiks przypomina animacje studia Ghibli – przerysowane, zniekształcone sylwetki, które są odbiciem zepsucia ludzi nastawionych wyłącznie na własną przyjemność.

Komiks, który rzuca wyzwanie

W SPA nic nie jest podane wprost. To opowieść symboliczna, dość czytelna, jednak nie oferująca gotowych odpowiedzi wraz z zakończeniem. 

Wszystko dzieje się tutaj na fundamencie kontrastu. Kojarzone zazwyczaj z relaksem, odprężeniem i czystością miejsca, stają się sceną brudu, zohydzenia, a wręcz obrzydliwości. Wiele obrazów ze SPA wywoła w Was poczucie mdłości.

Celem tego komiksu nie jest jednak przyjemna zabawa. Ta książka nie obiecuje Wam wyciszenia oraz miłego spędzenia czasu. Wręcz przeciwnie. SPA pozostawi Was z mętlikiem w głowie, poczuciem dyskomfortu i wrażeniem opuszczenia wagonika bardzo wiekowej oraz przerdzewiałej kolejki górskiej. Czy jednak warto do niej wsiąść?

Jeżeli lubicie komiksy, które rzucają Wam wyzwanie – SPA pokochacie na pewno. W sensie komiksu – miejsca odnowy biologicznej przez wiele miesięcy będziecie jednak unikać szerokim łukiem. Polecam go tylko dojrzałym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/SPA/pokaz.html

Artykuł SPA – recenzja niepokojącego komiksu o branży wellness pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Opowieści makabryczne
➜ Seria: Mistrzowie komiksu europejskiego
➜ Scenariusz: Joan Boix
➜ Rysunki: Joan Boix
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Potrzebujecie od czasu do czasu poczuć na plecach kontrolowany dreszcz niepokoju? Lubicie się zagłębić w ludzką psychikę i poddać strachowi, który podsuwają mistrzowie grozy?

Opowieści makabryczne

Nie minęło 9 miesięcy, kiedy polecałam w jednej z recenzji Opowieści grozy Dino Battagli. Kontynuując tę niezwykle przyjemną, choć wywołującą gęsią skórkę serię, mam dzisiaj kolejny album – niewykluczone, że jeszcze lepszy od poprzedniego.

Opowieści makabryczne to zbiór komiksów Joana Boix. Pełne imię artysty brzmi Juan Boix Sola Segales i należy do hiszpańskiego (a właściwie katalońskiego) twórcy, który ma na swoim koncie pracę m.in. nad Marvel Comics czy Penthouse Comix.

Największe nazwiska w świecie grozy i horroru

W Opowieściach makabrycznych znalazło się dwadzieścia narysowanych oraz opowiedzianych przez niego historii. Zostały one starannie wyselekcjonowane w ramach cyklu Mistrzowie europejskiego komiksu, m.in. z opowiadań publikowanych w magazynach ,,Creepy”, ,,Cimoc|” i ,,Rambla” w latach 80-tych.

Tom zawiera najbardziej znaczące nazwiska w świecie twórczości grozy oraz horroru – H.P. Lovercraft, Hudson Irish, Edgar Allan Poe, Franz Kafka, Arthur Conan Doyle. Juan Boix wziął na warsztat niektóre z kultowych tekstów i przekazał czytelnikom w swojej wizualno-narracyjnej interpretacji. Ale to nie wszystko. W Opowieściach makabrycznych znalazły się również jego w pełni autorskie historie.

Mroczny obraz ponadczasowych opowieści

Niezwykły jest sposób, w którym Boix podchodzi do ukazania każdej z fabuł. Częściowo widać w nich również inspiracje największymi twórcami kina grozy, takimi jak Alfred Hitchcock, Tobe Hooper czy John Carpenter. Zatrzymane w nieruchomych kadrach postacie zadziwiają ekspresją.

Niepokojące, zaskakujące, obrzydliwe – każdemu z opowiadań towarzyszy pakiet wielu emocji, które mają jednak finał w jakiejś pogłębionej tematyce. W niemal każdej z tych historii fabuła krąży wokół potrzeby wymierzania sprawiedliwości, strachu, zachłanności czy zagubieniu się we własnych, niewiele znaczących potrzebach.

Opowieści makabryczne będą zatem świetną, satysfakcjonującą lekturą dla entuzjastów gatunku. Dzięki nim, kultowe historie dostaną nowe życie i będzie można do nich powracać w bezwzględnie intrygującej, komiksowej formie.

Polecam ten zbiór tylko dorosłym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Opowiesci-makabryczne/936

Artykuł Opowieści makabryczne – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.