➜ Tytuł: Nikt, tylko ja
➜ Autorka: Sara Lundberg
➜ Ilustracje: Sara Lundberg
➜ Tłumaczenie: Anna Czernow
➜ Wydawnictwo: Wytwórnia
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka, w której obraz buduje historię

To książka z niewielką liczbą słów. Dialogów jest bardzo mało, a ciężar narracji spoczywa na ilustracjach. Czytałam ją z niespełna trzylatkiem i byłam zaskoczona, jak chętnie chce do niej wracać. Dlaczego byłam zaskoczona? Bo to książka, w której niewiele się dzieje tekstowo. Niektóre rzeczy mu dopowiadałam, ale także on sam zadawał mi pytania i mogliśmy niespiesznie na nie odpowiadać. Ta książka daje na to przestrzeń. 

Sekwencje kadrów wypełnione są detalami, zachęcającymi by dłużej zatrzymać się przy danej rozkładówce. Rodzic może więc z dzieckiem obserwować je w milczeniu lub dodać do nich coś od siebie. Takie podejście autora do tematu bardzo personalizuje odbiór pod konkretnego czytelnika/słuchacza. 

Samodzielność jako wewnętrzna gotowość na wyzwania

Centralnym tematem Nikt, tylko ja jest moment, w którym dziecko jest gotowe wyruszyć samodzielnie na wyprawę w pontonie. Te realne i zarazem symboliczne rozwiązywanie więzów nie oznacza tu zerwania relacji, lecz wejście w nowy etap – taki, w którym ciekawość świata przeważa nad lękiem.

Bardzo ważna jest jednak obecność matki, która jednocześnie pozostaje w tym samym miejscu: spokojna, dostępna, gotowa przyjąć dziecko z powrotem. To opowieść o samodzielności, która wyrasta z bezpiecznej więzi, a nie jej kosztem.

Wyobraźnia z funkcją ochronnej tarczy

Podróż bohatera nie jest realistyczna. To wędrówka wyobraźni – pełna symbolicznych postaci i miejsc. Pojawiające się „dzieci dżungli”, nazywane podczas naszego czytania „dzikimi dziećmi, które opiekują się chłopczykiem”, są częścią tego świata. Ich rolą jest towarzyszyć mu podczas wyzwania, ale też – w razie potrzeby – wspierać i pomagać.

To właśnie wyobraźnia staje się tu przestrzenią ochronną. Dzięki niej dziecko może oddalić się od rodzica, nie tracąc poczucia bezpieczeństwa. Książka jest emocjonalnie przystępna, ale nie banalna – nie upraszcza doświadczenia, tylko pozwala je oswoić.

Ilustracje jako język opowieści

Ilustracje Sary Lundberg mają charakter malarski: są pełne światła, faktury i miękkich przejść kolorystycznych. To styl, który nie konkuruje z treścią, lecz dodatkowo ją uwzniaśla. Autorka konsekwentnie buduje własny język wizualny, znany także z wcześniejszych książek, takich jak Ten ptak, co mieszka we mnie, leci, dokąd chce (jeszcze jej nie znacie? To absolutnie wybitna książka tej autorki) oraz Ja i inni.

Takie obrazy umożliwiają dzieciom kontakt z estetyką inną niż dominujące dziś ilustracje uproszczone i cyfrowe. Pozwalają kształtować gust oraz poszerzać horyzonty.

Warto wspomnieć, że Sara Lundberg jest autorką wielokrotnie nagradzaną za granicą, a jej książki często sytuowane są na pograniczu literatury dziecięcej i sztuki. Nikt, tylko ja jest tego bardzo dobrym przykładem.

Dla kogo jest Nikt, tylko ja

To książka:

• dla dzieci od 3 lat,
• dla rodziców, którzy chcą zostawić dziecku przestrzeń do własnej interpretacji,
• dla rodzin szukających nietuzinkowych książek o samodzielności,
• dla czytelników, którzy wierzą w siłę wyobraźni.

Sprawdzajcie dostępność Nikt, tylko ja na stronie wydawnictwa Wytwórnia.

FAQ – najczęstsze pytania o książkę Nikt, tylko ja

Od jakiego wieku jest książka Nikt, tylko ja?

Książka sprawdzi się już dla dzieci od 3 lat. Dzięki narracji opartej głównie na obrazie można ją czytać także z młodszymi dziećmi, dostosowując opowieść do ich wrażliwości i potrzeb.

Czy Nikt, tylko ja ma dużo tekstu?

Nie. To picturebook z bardzo niewielką liczbą słów. Historia rozwija się przede wszystkim poprzez ilustracje.

O czym jest książka Nikt, tylko ja?

To opowieść o samodzielności dziecka i o sile wyobraźni, która pomaga oswoić moment oddalenia się od rodzica. Książka pokazuje, że autonomia może wyrastać z bezpiecznej więzi, a nie wbrew niej.

Czy to książka bezpieczna emocjonalnie dla małego dziecka?

Tak. Choć porusza ważny temat samodzielnej drogi, robi to w sposób łagodny i wspierający. Obecność rodzica pozostaje w tej historii stałym punktem odniesienia.

Czy Nikt, tylko ja nadaje się do wspólnego czytania i rozmowy?

Zdecydowanie tak. To książka, która zachęca do zadawania pytań, dopowiadania własnych interpretacji i wspólnego oglądania ilustracji bez pośpiechu i bez jednej „poprawnej” wersji historii.

Artykuł Nikt, tylko ja – recenzja książki dla dzieci o samodzielności pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Widowisko
➜ Autorka: Chiara Raineri
➜ Ilustracje: Chiara Raineri
➜ Tłumaczenie: Ewa Nicewcz
➜ Wydawnictwo: Polarny Lis
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Bilety do cyrku – fabuła bez spoilerów

To pozycja z lekką nutą nostalgii oraz uroku minionej epoki. Opowiada o grupie dzieciaków, które bawią się i spędzają ze sobą czas, aż do momentu, gdy dołącza do nich ostatni z przyjaciół. Chłopak przynosi towarzyszom prezenty – bilety do cyrku. Podobno dostał je od tajemniczego mężczyzny, który obiecał mu świetną zabawę. Dzieci są ostrożne, wahają się chwilę, czy powinny pójść w miejsce, gdzie ma znajdować się cyrk.

Finalnie ciekawość wygrywa – postanawiają pójść, ale na wszelki wypadek zachować czujność. Kiedy jednak docierają do umówionego punktu, niczego tam nie ma. Ale czy na pewno?

Paryż oczami dziecka – o czym jest Widowisko?

Widowisko to prosta narracyjnie historia, której największem atutem jest uczynienie z wyobraźni postaci pierwszoplanowej. Całość ma w sobie urok dziecięcego szwendania się po mieście, spędzania czasu ze znajomymi oraz szukania sobie prostych zajęć, które mogłyby wypełnić dzień. 

Tekst momentami ustępuje jednak obrazowi. Ilustracje artystki są muśnięte światłem – choć widać na nich wyraźnie bohaterów oraz poszczególne elementy tła. Za sprawą doboru kolorystyki i umieszczenia w kadrze dodatkowych postaci – Widowisko przywodzi na myśl sen albo wspomnienie. Te zachwycające obrazki doskonale oddają ideę książki – zachwycania się i uważnego patrzenia.

Odwaga w odkrywaniu

Pozycję można także uznać za zachętę do odważnego eksplorowania otoczenia, przy jednoczesnym zachowaniu ostrożności. Najciekawsze rzeczy mogą nam się przydarzyć wtedy, gdy damy im na to szansę. Z drugiej strony – akcja Widowiska toczy się w samym centrum miasta. I chociaż mówimy tutaj o Paryżu, to jednak mało kto mógłby się spodziewać, że można znaleźć tam magię. A jednak.

W kontekście współczesnych dzieciaków, które rzadko kiedy spędzają już czas na dworze – Widowisko to piękny przykład tego, że warto powrócić do zabaw na świeżym powietrzu. Bohaterowie tworzą świetną wspólnotę (choć wolałabym, żebym pozostawiono im w książce oryginalne imiona, np. Jean zamiast Janek). Udowadniają, że kluczem do dobrej zabawy jest współpraca. 

Dla kogo

Widowisko to książka, która dobrze sprawdzi się w przypadku przedszkolaków oraz uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej. Zaskakujący zwrot akcji oraz ponadczasowa magia wyobraźni to argumenty, które sprawiają, że zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję. Widowisko dostępne jest na stronie wydawnictwa Polarny Lis.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Czy Widowisko nadaje się do wspólnego czytania?

Tak, to picture book, który świetnie sprawdza się do głośnego czytania oraz wspólnego oglądania ilustracji.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Najlepiej dla dzieci w wieku 4 – 8 lat.

Jakie tematy porusza książka?

Uważność, współpraca w grupie, bezpieczne odkrywanie miasta, docenianie „małych” rzeczy.

Czy to dobra książka na zajęcia w przedszkolu/szkole?

Tak. Można ją wykorzystać do rozmów o bezpieczeństwie w mieście, pracy zespołowej i o tym, czym jest wyobraźnia.

Czym Widowisko wyróżnia się na tle innych książek o Paryżu?

Zamiast pocztówkowych atrakcji pokazuje codzienny Paryż oczami dzieci i prowadzi do zaskakującego, „miniaturowego” spektaklu.

Artykuł Widowisko Chiary Raineri – recenzja książki o uważności pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Papiernik. Księga Opowiadaczy
➜ Seria: Papiernik
➜ Autor: Roch Urbaniak
➜ Ilustracje: Roch Urbaniak
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kim jest Papiernik?

To świeży pomysł oraz zupełnie inne podeście do literatury, niż w poprzednich książkach autora. Wspominałam już w recenzjach o:

• Papiernik. Bajki Tygrysa,
• Papiernik, czyli skąd się biorą opowieści,
• Papiernik. Targowisko opowieści.

Wszystkie te powyższe tytuły łączy postać Papiernika – kolekcjonera opowieści; kogoś, kto wyłapuje historie, dostrzega je w miejscach, które inni mogą pominąć. To niezwykle inspirująca, piękna literacko postać, spajająca serię oraz zapraszająca do przekraczania granic światów, ukazywania znanych motywów w nowy sposób czy łącząca różne fantastyczne elementy w jedną całość.

Aktywizująca książka ucząca opowiadać

Papiernik. Księga Opowiadaczy składa się z 26 krótkich opowiadań – właściwie, zalążków historii, z zarysami bohaterów, prostą akcją oraz bezzwłocznie podaną puentą. A jednak, mimo tej lapidarności autorowi udało się przemycić między linijkami tekstu ponadczasowe wartości i nawiązania do mitologii z różnych szerokości geograficznych.

Po każdym opowiadaniu następuje seria kilku pytań. Ich zadaniem jest zachęcić dzieci do myślenia, kreowania własnych scenariuszy i wychodzenia poza ramy historii. To nie są proste pytania do tekstu sprawdzające uważne słuchanie (choć ono również jest tu istotne). To pytania na które nie ma złych odpowiedzi, bo dotyczą tego, co nie zostało powiedziane wprost. 

Bo czym byłyby bajki i mity, gdyby nie ci, którzy przekazują je dalej? Zaledwie opisem wydarzeń, który zostanie zapomniany w natłoku innych spraw. Iskrą, która zgaśnie, nim rozpali płomień. A opowieści zasługują przecież na to, by traktować je z troską i pieczołowitością! W nich żyją magia i zachwyt, one przemieniają codzienność w fascynującą przygodę. Dzięki nim możemy zrozumieć szczęście i smutek, wytłumaczyć niewytłumaczalne, zobaczyć niewidzialne.

Roch Urbaniak, Papiernik. Księga Opowiadaczy, Wstęp, str. 7

Zachwycające obrazy w książce dla dzieci

Przyznam, że takie podejście do literatury jest niespotykane, nowe i bardzo intrygujące. Trzonem Papiernika. Księgi Opowiadaczy są jednak niezwykłe obrazy samego autora. Ich baśniowość, detale, łączenie kolorów oraz zamykanie znanych kształtów w nieoczywistych formach – sprawia wrażenie, jakby odwiedzało się świat snu.

Swoimi opowiadaniami Roch Urbaniak podpowiada znaczenie ilustracji, jednak – mam taką nadzieję – nie miałby nic przeciwko, gdyby wymyślić dla nich własne, zupełnie nowe historie. Może to być świetna zabawa w domu lub ćwiczenie w szkole. Rolą książki Papiernik. Księga Opowiadaczy jest bowiem trenować wyobraźnię i rozwijać swój wewnętrzny świat – ubogacać go oraz karmić pięknymi treściami.

Do roli opowiadaczy poszukiwane są dzieci w wieku powyżej 8 lat. Książka dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, pytania na które warto znać odpowiedzi

Czym różni się ta część od poprzednich tomów Papiernika?

To aktywizująca odsłona serii – po każdej miniopowieści otrzymujemy pytania do dalszego snucia historii.

Czy książka nadaje się do szkoły?

Tak. Świetnie pracuje się z nią na lekcjach języka polskiego, plastyki i zajęciach kreatywnych – wzmacnia myślenie narracyjne oraz mówienie pełnymi zdaniami.

Ile historii zawiera tom?

26 krótkich opowiadań z puentą i zestawem pytań.

Czy trzeba znać wcześniejsze części?

Nie, ale znajomość poprzednich tomów poszerza kontekst postaci Papiernika.

Na czym polega praca z ilustracją?

Obrazy Rocha Urbaniaka są pełne symboli – można z nich „czytać” jak z mapy oraz budować własne wątki.

Dla jakiego wieku jest Księga Opowiadaczy?

Najlepiej sprawdza się u dzieci 8+, ale przy wsparciu dorosłego zadziała także z młodszymi twórcami.

Artykuł Papiernik. Księga Opowiadaczy – recenzja o snuciu opowieści pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Mam swoją listę, gdzie zapisuję tytuły książek, po które chcę kiedyś sięgnąć i je przeczytać. Wiele lat, bo prawie dziesięć, był na tej liście Kot kameleon. Był i cierpliwie czekał. Aż się doczekał.

Nominowana do Nagrody IBBY Książka Roku 2014

Intrygowała mnie okładka tej lektury, słyszałam o niej same dobre rzeczy, ale zawsze jakoś się mijałyśmy. Ostatnio jednak stwierdziłam, że już czas poznać się ze sobą i finalnie rozstrzygnąć czy Kot kameleon rzeczywiście jest godny uwagi.

Autorką książki jest Joanna Wachowiak, a sama pozycja otrzymała w 2014 roku nominację do Nagrody IBBY Książka Roku (laureatką została wtedy debiutująca Dorota Kassjanowicz za Cześć, wilki!). Ilustracje dla niej wykonała Emilia Dziubak – znajdziecie tutaj kilka całostronicowych obrazów, które nie tylko zachwycają, ale także doskonale wpisują się w główny przekaz fabuły.

Nocowanie u babci

Główną bohaterką Kota kameleona jest dziewczynka o imieniu Natalia. Z początkiem tej historii mogłoby się prawdopodobnie utożsamić niejedno dziecko w okresie wakacyjnym. 

Fabuła przedstawia się bowiem następująco: rodzice muszą pilnie wyjechać, a ich  córka trafia do dalekiej rodziny, której bardzo dawno nie widziała. Natalia kiepsko pamięta swoją babcię – wie tylko, że jest dziwna, mieszka na wsi i ubiera się w bardzo drapiące, wełniane ubrania.

Wyobraźnia najlepszym sposobem na nudę

Dziewczynka pełna jest obaw. Co gorsza, jej tata pomylił walizki i zamiast wyjąć z samochodu torbę z jej zabawkami, zostawił tę z ubraniami rodziców. To nie wszystko – kot babci wydaje się jej nie lubić, a wisząca nad domem chmura deszczowa prawdopodobnie zepsuje jej jedyny miły moment tego wyjazdu.

Natalia, choć jej pobyt u staruszki nie jest zbyt długi, szybko przekonuje się, że wcale nie potrzebuje gier czy zabawek, żeby się nie nudzić. Za pomocą wspomnień, ciekawych osób i jeszcze bardziej niezwykłych zwierząt, dziewczynka zdaje sobie sprawę, że nie każde fascynujące miejsce jest takim na pierwszy rzut oka.

Ponadczasowa książka dla dzieci

Kot kameleon to opowieść o sile wyobraźni, empatii oraz wierze w to, co niesamowite. Nie ma w tej książce dłużyzn, banałów czy rzeczy, których nie dałoby się wytłumaczyć za pomocą logiki (z drobnymi wyjątkami).

To lektura, dzięki której dzieci nabiorą chęci na myszkowanie po strychu, a każdy, bez wyjątku – na kakao z przyprawami korzennymi oraz słodkie knedle ze śliwkami.

Kot kameleon będzie odpowiedni dla każdego powyżej 5 lat. To ponadczasowa książka zachęcająca do tego, żeby patrzeć na świat przez kolorowe szkiełka.

Strona wydawnictwa Bis: https://wydawnictwobis.com.pl/produkt/kot-kameleon/

Artykuł Kot kameleon – recenzja książki dla dzieci o wyobraźni pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Hej ho! Co to? Co? Dobrosia już z nami, więc w rejs wyruszamy!

Nie jestem wielką fanką szant, ale sami musicie przyznać, że ten fragment wpada w ucho! Tym bardziej, że jest on częścią zupełnie nowej, fantastycznej i mądrej serii książek dla dzieci.

Świat dziecięcej wyobraźni

Dobrosia i pluszaki. Morza Wydumane została napisana przez Marcina Mortkę, czyli twórcę wielu już bohaterów, z którymi przyjaźni się cała masa maluchów – dobrotliwego wikinga Tappiego; Iwę, Stefka oraz Kaśkę, czyli nieustraszoną Drużynę Oka; Hanię i jej Kudłatego Psa – a nawet przełożył tekst mojego ulubionego wydania Mary Poppins.

W najnowszej książce, bajecznie i szczodrze ilustrowanej przez Joannę Czarnecką, zabiera czytelników do świata dziecięcej wyobraźni. Miejsca, które może być znacznie bardziej atrakcyjne, niż nawet najlepsza gra na tablet lub telefon.

Kapitanka Dobrosia i załoga dzielnych pluszaków

Tytułową bohaterką i zarazem pierwszoplanową postacią jest tutaj właśnie Dobrosia. Początkowo trudno się jej pogodzić z zakazem rodziców na gry mobilne. Wypełnia ją złość i poczucie bezradności.

Na szczęście Dobrosia potrafi (z pomocą swoich wiernych pluszaków – owieczki, psa, misia oraz króliczka) korzystać z potęgi wyobraźni. Kiedy znajduje się nagle na niespokojnych wodach Morza Wydumanego, w malutkim okręcie Poduszkowca do zadań specjalnych – wie, że przygoda dopiero się zaczyna.

Rozmowy przy śniadaniu

Dobrosia i pluszaki. Morza Wydumane to zawarta w 6 rozdziałach (z bonusem) opowieść o ważnych sprawach z punktu widzenia kilkulatka. Fabuła (dosłownie!) poszerza dziecięce horyzonty, uczy rozumieć czym jest strach przed różnymi zjawiskami, a nawet pomaga się z nim częściowo zmierzyć.

Występujące w niej ,,czarne charaktery” przechodzą spektakularną i humorystyczną przemianę, a relacja głównej bohaterki z rodzicami to przykład pięknej komunikacji w rodzinie, gdzie podczas śniadań można porozmawiać na każdy temat.

Audiobook dla dzieci z Dobrosią i pluszakami

Dobrosię i pluszaki można także określić mianem… książki musicalowej! A to dlatego, że w roli refrenów uzupełniających tekst znalazły się krótkie rymowane piosenki – miła odmiana podczas czytania na głos.

Jak się okazuje, książka świetnie brzmi także w formie audiobooka. Na portalu audioteka.com lub w aplikacji platformy można wysłuchać 2 godzin i 23 minut w interpretacji lektorskiej Julii Kamińskiej. Audiobook jest uzupełniony o fantastyczną ścieżkę dźwiękową – pełną budujących napięcie efektów oraz utworów.

Jeżeli więc poszukujecie wartościowej lektury, która pomoże Wam, rodzicom, przekonać dzieci, że może być coś ciekawszego niż ekran tabletu/telefonu/komputera (ale go nie demonizuje, co bardzo istotne!), to zdecydowanie sięgajcie po Dobrosię!

Będzie odpowiednia dla dzieci już powyżej 5 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://bit.ly/DobrosiaMarcinMortka

Artykuł Dobrosia i pluszaki. Morza Wydumane – recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Królik, królewna i marmolada
➜ Autorka: Leopold Chauveau
➜ Ilustracje: Leopold Chauveau
➜ Tłumaczenie: Maria Raczkiewicz-Śledziewska
➜ Wydawnictwo: Noir sur Blanc
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Każdy mały chłopiec marzy o wielkiej przygodzie. A czasami im jest mniejszy – tym to pragnienie jest jeszcze większe. Kiedy przestaje wierzyć, że cokolwiek się wydarzy, postanawia wziąć jednak sprawy w swoje ręce.

Zabiera drewniany chodak swojemu ojcu, a później płynie nim nurtem rzeki jak łódką – na spotkanie swojej największej dotychczasowej przygody.

Królik, królewna i marmolada

Kolejny raz przychodzę z potwierdzeniem, że dobra literatura się nie starzeje. O Leopoldzie Chauveau – francuskim pisarzu, rzeźbiarzu, a także lekarzu z XIX wieku, pisałam już przy okazji Cudownych kuracji doktora Popotama. 

W tekście (tego odkrywanego dopiero w Polsce) autora, która ukazała się nakładem wydawnictwa Noir sur Blanc, czyli Królik, królewna i marmolada, bajka rodzi się z prostego pragnienia usłyszenia historii o kanapce z marmoladą.

Odwaga i inteligencja 

W rzeczywistości sama przekąska pojawia się bardziej na drugim planie, choć ma niemałe znaczenie w opowieści. Tym, co w tej baśni – bo śmiało można powiedzieć, że książka zawiera klasyczne elementy kojarzone z tego rodzaju epickim gatunkiem – jest jednak najważniejsze, to wyobraźnia i podążanie za marzeniami.

Baśń w której wszystko jest możliwe

Głównym bohaterem jest chłopiec o imieniu Królik. W jego imieniu zawiera się przepowiednia jego losów, ale pewnie trudno byłoby Wam zgadnąć jaka. Królik jest bardzo niski, nawet jak na małego chłopca. Wierzy jednak w swoją odwagę oraz inteligencję, a to dodaje mu skrzydeł.

Królik, królewna i marmolada to bajka w której wszystko jest możliwe. Królik może dogadać się z kaczką, olbrzym jest po prostu człowiekiem, a dzięki specjalnej marmoladzie można znacznie urosnąć – choć nie potrzeba jej, żeby uratować z opresji księżniczki.

Coś szczególnego na tle współczesnych bajek

Piękne wydanie, poetycki język i pełen pasji przekład (wystarczy zerknąć na koniec lektury, żeby wiedzieć o czym piszę), sprawiają że Królik, królewna i marmolada to książka oryginalna, ciekawa, ponadczasowa.

Na pewno będzie wyróżniać się na tle współczesnych bajek, ale jak to dobrze! Proponujcie ją dzieciom, czytajcie razem (przede wszystkim na głos) i zachwycajcie się baśnią, która opiera się czasowi, bawi, porusza oraz zachwyca.

Królik, królewna i marmolada będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.noir.pl/produkt/5365/krolik-krolewna-i-marmolada

Artykuł Królik, królewna i marmolada – recenzja baśni pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: LEGO Karty Wyzwań. Impreza, LEGO Karty Wyzwań. Magia, LEGO Karty Wyzwań. Kosmos, LEGO Karty Wyzwań. Zwierzęta
➜ Wydawnictwo: LEGO
➜ Ilość klocków: 25 w każdym zestawie
➜ Ilość minifugurek/minilaleczek: 0
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowość, która zwróciła moją uwagę jeszcze w zapowiedziach, ale od momentu premiery i dostarczenia przez kuriera – minęła dobra chwila. A to dlatego, że LEGO Karty Wyzwań. Rebuild wyprzedały się w oka mgnieniu!

Karty Wyzwań od LEGO

Cztery tematyczne pudełeczka powstały we współpracy z najsłynniejszą marką klockową LEGO oraz firmą AMEET POLSKA, odpowiedzialną m.in. za książki z minifigurkami, pozycje edukacyjne i różnego rodzaju wydawnictwa na licencji. 

• LEGO Karty Wyzwań Impreza,
• LEGO Karty Wyzwań Magia,
• LEGO Karty Wyzwań Kosmos,
• LEGO Karty Wyzwań Zwierzęta,

to kompaktowe pudełeczka wielkości grubszej tabliczki czekolady, w której znajduje się: 25 elementów LEGO oraz 32 karty z zadaniami. Nawet na opakowaniu została podana informacja, że w ramach jednego zestawu można otrzymać różne klocki, dlatego co znajdzie się finalnie w pudełku, należy uznać za niespodziankę.

Ogólnie nie spodziewajcie się, że znajdziecie w środku sporo dużych elementów. W pulę tych 25 klocków wliczają się także maleńkie oczka czy łączniki. Czy będą one wystarczające, żeby zrealizować zadanie zawarte na kartach?

Test klocków LEGO z kartami REBUILD

Pod lupę wzięłam szczególnie dwa zestawy – LEGO Karty Wyzwań. Zwierzęta oraz LEGO Karty Wyzwań. Magia. W każdym znalazłam karty kilku rodzajów:

• LEGO. Twórz! – 15 kart tego typu to podstawowy zbiór zadań, zawierający polecenia rozmaitych budowli, pozostających w temacie zestawu,
• LEGO. Sprawdź się! – 10 kart, które podobnie jak poprzednie mają dla budowniczych rozmaite wyzwania, ale ograniczone są one jakimiś zasadami (np. należy wykorzystać wszystkie klocki, stworzyć coś jak najbardziej płaskiego lub mieszczącego się na karcie),
• LEGO. Zmieniaj! – 5 kart, które dobiera się do karty z dwóch powyższych kategorii. Używa się ich już po zbudowaniu budowli i wprowadzają one efekt wymagający modyfikacji wcześniejszej konstrukcji,
• LEGO. Bonus – 2 karty z naprawdę szalonymi zasadami dla odważnych!,
• krótka instrukcja z wyjaśnieniami zasad i opisem powyższych kategorii. 

Same zasady są bardzo proste i w sumie umowne. Reguły wyznaczają przede wszystkim karty, a czy bawiąc się w grupie, wymyślimy sobie system punktacji – to już zależy od nas samych.

Klocki LEGO, czyli świetny sposób na kreatywność

Znam osoby, którym współczesne LEGO z wielostronicowymi, szczegółowymi instrukcjami nie przypada do gustu. Można więc powiedzieć, że LEGO Karty Wyzwań są powrotem do starych, klasycznych praktyk.

Dysponujemy określoną ilością klocków, ale śmiało możemy wykorzystywać także własną kolekcję elementów. Te zestawy to tylko bodziec do tego, aby zacząć kombinować, sprawdzić się i być może – wprowadzić w życie subtelny akcent rywalizacji. 

Jeżeli jednak chcecie zostać przy tych 25 klockach  (lub nie macie ich więcej) – powinniście dać sobie radę. W mojej recenzji używałam tylko elementów z zestawów. Chciałam zauważyć jak dobrze wymyślono ich przechowywanie. Klocki znajdują się w pudełeczku wewnątrz pudełka z kartami, dzięki czemu nie rozsypują się i nie gubią podczas przenoszenia.

Który zestaw LEGO REBUILD wybrać?

Biorąc pod uwagę, że LEGO Karty Wyzwań polecane są dla dzieci powyżej 6 lat (moim zdaniem nawet rok, dwa lata młodszych, w zależności od stopnia znajomości LEGO) – to wspaniała pozycja do spędzania czasu całą rodziną. W kontekście zbliżających się Świąt trochę szkoda, że nie przewidziano tematycznego zestawu na tę okazję (może przyszłość to zmieni).

Z kolei jeżeli miałabym wybierać pomiędzy LEGO Karty Wyzwań. Zwierzęta, a LEGO Karty Wyzwań.Magia – lepiej bawiłam się przy tym drugim zestawie, a to dlatego, że ze względu na swój nierzeczywisty charakter, daje nieco większe pole manewru podczas zabawy. 

Przy wyborze kierujcie się jednak własnymi preferencjami. W przypadku tej serii nie ma złych decyzji.

Artykuł Nowe Karty Wyzwań od LEGO – recenzja zestawów pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Latające smoki, rybokształtna machina latająca czy fororak (ptak potrafiący pożreć zwierzę wielkości owcy) – czyżbym nawiązywała do nowej powieści fantastycznej? Zupełnie nie! W tej recenzji przeczytacie bowiem o książce popularnonaukowej, która tłumaczy najbardziej niezwykły fenomen z jakim mamy do czynienia w przyrodzie, i nie tylko!

Najnowsza książka Richarda Dawkinsa

Na skrzydłach wyobraźni. Walka człowieka i ewolucji z grawitacją to pozycja z tekstem Richarda Dawkinsa, autorytetu w zakresie biologii ewolucyjnej oraz matematyki. Poza tym, ten brytyjski zoolog, etolog i publicysta był także profesorem na Uniwersytecie Oksfordzkim. 

Znany jest ze swojej krytyki kreacjonizmu oraz medycy alternatywnej. Ten człowiek to mocno stąpający po ziemi naukowiec, który najbardziej na świecie ceni sobie badania oraz niezbite fakty. Jak więc doszło do tego, że napisał książkę o… marzeniach?

Mnóstwo pytań o lataniu

Okazuje się, że nic nie stoi na przeszkodzie, żeby fantazję łączyć z nauką – pod warunkiem, że jedno nie wyklucza drugiego. Tak właśnie jest z lataniem. Bez względu na to czy mówimy o skrzydłach ptaków, błonach między ramionami do szybowania czy budowie nasion roślin unoszących się w powietrzu, człowiek obserwując te cuda, może się nimi inspirować.

Pragnienie latania od zawsze towarzyszyło ludzkości. Początkowo zastanawiali się oni tylko: jak? Jak to możliwe, że coś wznosi się w powietrze? Z czasem pojawiły się kolejne wątpliwości – czy łatwiej latać tylko tym, którzy są mali? W jaki sposób niektóre ptaki są w stanie z taką szybkością i precyzją pikować w dół? Jak to możliwe, że inne z kolei, mogą latać bez odpoczynku wiele, wiele godzin?

W Na skrzydłach wyobraźni. Walka człowieka i ewolucji z grawitacją dostajecie odpowiedzi na te pytania, a nawet jeszcze więcej. Autor przytaczając przykłady nie tylko z nauki, ale także literatury czy kultury, wyjaśnia sposób funkcjonowania różnych organizmów i inspiruje wynalazkami opartymi na podglądaniu przyrody.

Jak oprzeć się grawitacji?

W tej pozycji pełno jest fascynacji światem – jego pięknem i zagadkami. Richard Dawkins zaraża czytelników swoim sposobem patrzenia na rzeczywistość. Sięgając po Na skrzydłach wyobraźni. Walka człowieka i ewolucji z grawitacją z jednej strony nastawcie się więc na porządnie zrealizowaną książkę popularnonaukową, ale z drugiej możecie liczyć na wrażenia zbliżone do lektury publicystyki. 

Czy można mieć jakiekolwiek zastrzeżenia do tych felietonów? Osobiście ubolewam nad brakiem twardej oprawy, ale trzeba przyznać, że na okładce znalazły się jednak ładne tłoczenia z folii, a do wnętrza książki wybrano przyjemny w dotyku papier.

Moim zdaniem, nie zaszkodziłaby także tej pozycji jeszcze jedna redakcja i korekta. Czasami mam wrażenie, że tłumacz zbyt dosłownie chciał przetłumaczyć słowa Dawkinsa, idąc na kompromis z lekkością oraz charakterem tekstu w odbiorze.

Poza tymi drobiazgami, Na skrzydłach wyobraźni. Walka człowieka i ewolucji z grawitacją zachęcą Was do odkrywania podróży – czy to do świata wypełnionego wiedzą, ciekawostkami i faktami, czy taką pełną marzeń, w której wszystko jest możliwe – nawet oparcie się grawitacji.

Bardzo polecam jej lekturę osobom powyżej 13 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://helion.pl/ksiazki/na-skrzydlach-wyobrazni-walka-czlowieka-i-ewolucji-z-grawitacja-richard-dawkins,naskwy.htm#format/d

Artykuł Na skrzydłach wyobraźni. Walka człowieka i ewolucji z grawitacją – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Wszyscy lubimy spać. Położenie głowy na swojej poduszce po długim dniu to niezwykle kojący moment. Jeszcze milej jest tylko wtedy, kiedy podczas snu przychodzi do nas przyjemny, bajkowy sen… z którego dobrze się rano obudzić!

Seria książek dla dzieci

Nie wszyscy mają to szczęście, że pamiętają swoje sny. Niektórzy uważają nawet, że nic im się nie śni! Ja utożsamiam się jednak z dziewczynką będącą główną bohaterką pewnej serii książek dla dzieci. Chociaż takich fantastycznych oraz niezwykle satysfakcjonujących snów, jak ma ona, pewnie może jej pozazdrościć większość czytelników!

Sny Małgosi oraz Sny Małgosi. Nowe przygody to książki, których autorem jest Rafał Czerwonka. Trudno rozpatrywać je jako dwie indywidualne pozycje, bo zarówno pierwsza jak i druga część to zbiory opowiadań o tytułowej bohaterce. Można swoją przygodę z Małgosią zacząć więc od pierwszego lub drugiego tomu i nie zgubić się w meandrach fabuły.

Pobudka ze snu

Tytułowa Małgosia ma sny. Śnią jej się rzeczy, które można określić ukrytymi pragnieniami – utarcie nosa klasowemu rozrabiace, bycie bardziej pewną siebie czy… zyskanie niemal paranormalnych zdolności bycia niewidzialnym czy widzenia przez ściany.

W Snach Małgosi oraz Snach Małgosi. Nowe przygody każdy rozdział to osobny sen. Opowiadania mają bardzo zbliżoną do siebie konstrukcję – narracja prowadzona jest w taki sposób, że na początku czytelnik nie ma świadomości, że czyta o śnie. Dopiero ich zakończenie jest zawsze zwrotem akcji, który świadczy, że czas wrócić do rzeczywistości.

Dziewczynka zawsze budzi się w momencie, gdy emocje sięgają zenitu – dzięki też czemu czytelnik może mieć pewność, że każde opowiadanie dobrze się skończy. Dobrze, czyli z korzyścią dla Gosi, bo Romka, jej szkolnego kolegę, niemal każdorazowo spotykają jakieś nieprzyjemności (mniej lub bardziej zasłużone).

Na czym polega fenomen snów?

Tematyka snów jest bardzo wdzięczna, bo można podróżować w nich po przedziwnych światach, cofać się w przeszłość czy nawet stać kimś zupełnie innym. Wyobraźnia autora zdaje się pod tym kątem nieograniczona. Każde opowiadanie jest więc zaskoczeniem, choć (co jest zdecydowanie miłym akcentem) czasami powtarzają się ich bohaterowie – najczęściej dziewczynka bowiem śni o kolegach z klasy lub swoich najbliższych.

Mam nawet wrażenie, że Rafał Czerwonka przeprowadził bardzo udaną analizę snu, zanim przystąpił do pisania książek. Znajdziecie w nich elementy, które rzeczywiście kojarzą się ze śnieniem, zasypianiem czy charakterystycznymi momentami wybudzania się – spadania lub pojawiającego się elementu dźwiękowego.

Myślę jednak, że tym, co najlepiej się autorowi udało, to przekazanie całej tej fascynacji snami. Przekonanie czytelników, że sny są jak pisane przez świat dla nas dedykowane historie. Z kolei książki – to sny, które wszyscy możemy przeżywać na swój własny sposób.

Sny Małgosi oraz Sny Małgosi. Nowe przygody mają przyjemny, mały i poręczny format. Nie rekomendowałabym ich raczej bardzo małym dzieciom. To lektura dla nieco już mocniej świadomego odbiorcy, najlepiej takiego powyżej 9 roku życia. Książki nie tylko zabiorą dzieci w fajną, literacką podróż, ale także pozwolą zastanowić się nad ważnymi zagadnieniami – obecnością smartfonów w naszym życiu, odpowiedzialnym podróżowaniem, relacjami z innymi czy empatią.

Książki znajdziecie na dedykowanej im stronie. W komentarzu do zamówienia można poprosić tam o autograf autora: https://snymalgosi.pl/
Kolejny tom, czyli Sny Małgosi. Po bandzie został już zapowiedziany!

Artykuł Sny Małgosi oraz Sny Małgosi. Nowe przygody – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Tatu i Patu. Fantastyczna przygoda
➜ Seria: Tatu i Patu
➜ Autorzy: Aino Havukainen, Sami Toivonen
➜ Tłumaczenie: Iwona Kiuru
➜ Wydawnictwo: Bona
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: wybitna

Ten, kto kiedykolwiek podejrzewał, że szczoteczka do zębów, patyczki do uszu czy mydło to nudne przybory toaletowe, srogo się zdziwi, gdy tylko przeczyta najnowszą przygodę dwójki nietuzinkowych braci!

Nowa książka z Tatu i Patu

Tatu i Patu powracają w kolejnej, trzeciej już książce, która ukazuje się nakładem wydawnictwa Bona! Bliźniaków po wcześniejszych perypetiach w:

• Tatu i Patu. Szalone maszyny,
• Tatu i Patu w przedszkolu,

czeka prawdziwa, rycerska przygoda, w której będą musieli wykazać się odwagą, sprytem oraz (jak zawsze)… wielką wyobraźnią!

Duet doskonałych twórców – Aino Havukainen oraz Sami Toivonen zapraszają nas tym razem do średniowiecznego świata pełnego czarów, rozmaitych stworków oraz zaginionych prakamieni. Z przyjemnością daję także znać, że Tatu i Patu. Fantastyczna przygoda to kolejna książką, którą objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym!

Prawdziwa przygoda zaczyna się… w łazience

Historia zaczyna się tak, jak mogłoby życzyć sobie większość czytelników. Tatu i Patu właśnie skończyli kolejny już raz czytać ukochaną książkę i w najlepszym z możliwych foteli ciągle są w wielkich emocjach po lekturze. Gdy postanawiają jednak pójść spać i idą do łazienki na wieczorną toaletę – coś przykuwa ich uwagę.

Okazuje się, że za lustrem pojawiło się nietypowe, żółte światło. Kiedy zaglądają do jego wnętrza… dostrzegają dziwnie znajome miejsce z jeszcze bardziej znajomą postacią z charakterystyczną koroną.

Dzielni wojowie i mnóstwo śmiechu

W Tatu i Patu. Fantastyczna przygoda mamy karykaturę historii fantasy, w której grupa dzielnych bohaterów wyrusza z trudną i niebezpieczną misją. Są w niej wszystkie elementy, jakich należy się w tego typu opowieściach spodziewać, począwszy od czarnych charakterów, po wędrówkę, bitwy i element nadprzyrodzony.

Z Tatu i Patu jednak każda przygoda dodatkowo okraszona jest niewiarygodną wręcz dawką… śmiechu! Zarówno w tekście jak i w obrazku można dopatrzeć się mnóstwo zabawnych sformułowań i akcentów, dzięki którym buzia nie przestaje się uśmiechać.

Książki, w których najważniejsza jest wyobraźnia

Ta seria jest tak cudownie błyskotliwa, nieszablonowa i satysfakcjonująca, że spodoba się nie tylko dzieciom, ale i dorosłym. Tym, co jednak jest w niej najważniejsze, to wyobraźnia.

Tatu i Patu pokazują dzieciakom, że podczas zabawy, nawet zwykła szczoteczka elektryczna może stać się potężnym mieczem, a ściągacz wody pod prysznic – magiczną różdżką! Nie trzeba mieć drogich zabawek, żeby znaleźć się w niezwykłej krainie, stoczyć emocjonujący bój z wrogiem oraz odnieść imponujące zwycięstwo.

Tatu i Patu. Fantastyczna przygoda bardzo polecam wszystkim dzieciom powyżej 4 roku życia. Sprawdzi się jako świetny prezent z okazji Dnia Dziecka czy urodzin.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwobona.pl/pl/p/Tatu-i-Patu.-Fantastyczna-przygoda-NOWOSC/191

Artykuł Tatu i Patu. Fantastyczna przygoda – recenzja patronatu medialnego pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.