Nie jest to z całą pewnością przypadek. Regina Golińska-Barancewicz jest psycholożką i polonistką, pracuje z dziećmi w przedszkolu integracyjnym oraz na dziecięcym oddziale onkologicznym.  Na swoim koncie ma już kilka bardzo ważnych tytułów: Mój brat Feliks, Pierwszy dzień wiosny, Dziadek naszego Kota.

Lisek, syn Rudego, którego mam ogromną przyjemność objąć patronatem medialnym, jest kolejną po Wilczynka – córka Mikity książką autorki ilustrowaną przez Zuzannę Mukoid. To seria, której pierwszy tom ukazał się w księgarniach na początku 2025 roku.

➜ Tytuł: Lisek, syn Rudego
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Zuzanna Mukoid
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Z Wilczej Puszczy do Dębowego Lasu

Czytelnicy Wilczynki – córki Mikity szybko odnajdą się w tym świecie. To właśnie tam poznaliśmy Słoneczny Las i położoną po drugiej stronie wąwozu Wilczą Puszczę, w której rządy sprawował Mikita. Historia opowiadała o wojnie, przemocy, ale i o odwadze małej Wilczynki, która musiała zdecydować, czy lojalność wobec własnej rodziny jest ważniejsza od jawnego przeciwstawiania się złu. 

W Lisku, synu Rudego wracamy w to samo miejsce, jednak zmieniają się okoliczności. Dawna Wilcza Puszcza nosi teraz nazwę Dębowego Lasu, Mikita odsunął się w cień (przynajmniej do pewnego momentu), a między mieszkańcami panuje spokój. O ile jednak w Wilczynce przemoc pochodziła z zewnątrz, miała przywódcę oraz była ukierunkowana na  konkretnym celu, to tym razem jest znacznie trudniejsza do dostrzeżenia, ponieważ… chowa się za drzwiami rodzinnego domu.

Co dzieje się w lisiej norze?

Do Dębowego Lasu sprowadza się rodzina lisów. Robi to po pod osłoną nocy, próbując uniknąć tłumaczeń oraz niewygodnych pytań. Zajmuje opuszczoną norę, nikogo o tym nie informując. O nowych mieszkańcach przypadkiem dowiadują się dzieci pana Miszki oraz pani Maszy, należące do rodziny niedźwiedzi.

Na pierwszy rzut oka sytuacja nie wydaje się szczególnie niepokojąca. Być może akurat te lisy są nieśmiałe lub cenią sobie prywatność. Lisica wydaje się być zaangażowana w przydomowe porządki, lisięta nie szukają co prawda kontaktu z innymi dziećmi, a ich ojciec nie wzbudza sympatii tylko w oczach Maszy, jednak żaden z tych elementów osobno nie musi przecież o niczym przesądzać.

Czytając Liska, kilka razy musiałam świadomie przestawić się na perspektywę dziecka. Dorosły czytelnik bardzo szybko zaczyna bowiem zauważać rozmaite sygnały ostrzegawcze. 

Lisek pomyślał, trochę z żalem, a trochę z zazdrością, że małe miśki nawet nie wiedzą, jakimi są szczęściarzami, że przyszły na świat akurat w tej rodzinie.

Regina Golińska-Barancewicz, Lisek, syn Rudego, Wielka osobistość, str. 34

Przemoc nie zamyka się w jednym schemacie

Dziecko pozbawione doświadczenia jeszcze nie wyłapuje tych tzw. czerwonych lampek. Nie zdaje sobie sprawy, że milczenie może często wynikać ze strachu, przesadna ostrożność nie zawsze jest nieśmiałością, a ktoś, kto przy obcych potrafi się doskonale kontrolować – za zamkniętymi drzwiami „ściąga maskę”.

Specjaliści podkreślają, że nie istnieje jeden schemat zachowań u dziecka doświadczającego przemocy. Niepokojące mogą być jednak nagłe zmiany w funkcjonowaniu, wycofanie, lęk, nadmierna uległość, problemy ze snem, niechęć do powrotu do domu czy wyraźna zmiana postawy w obecności konkretnego opiekuna. Jednocześnie pojedynczy sygnał nie jest na nic dowodem – co nie znaczy, że nie powinien skłaniać obserwatora do większej uważności. 

Książka rozbija bardzo wygodny stereotyp, według którego dziecko krzywdzone musi wyglądać jak dziecko krzywdzone. Prawda jest taka, że nie tylko nie musi, ale wręcz często będzie sprawiało pozory bardziej zadbanego.

Może być czyste, uczesane i schludnie ubrane. Jego rodzina nie musi żyć w ubóstwie. W domu będzie panował porządek, a dorosły który budzi lęk dziecka – na zewnątrz będzie sprawiał wrażenie duszy towarzystwa i erudyty. Przemoc wobec dzieci wielokrotnie ukrywana jest właśnie dlatego, że rzeczywistość może znacząco różnić się od stereotypowego obrazka „patologicznej rodziny”.

Czy wolno się wtrącać?

Moją ulubioną postacią w Lisku – synu Rudego, wbrew pozorom, wcale nie jest ani tytułowy Lisek (choć to postać ujmująca), ani Wilczynka, choć jej obecność w tej książce także mnie poruszyła. Zostałam jednak rozłożona na łopatki za sprawą… pani Maszy. 

Charyzmatyczna niedźwiedzica, uważna, zawzięta, irytująco dociekliwa i kompletnie nie będąca w stanie ignorować cierpienia dziecka. Jest jedną z moich ulubionych bohaterek tej książki, ponieważ reprezentuje rodzaj dorosłego, którego każde dziecko powinno mieć blisko siebie. 

Lisek, syn Rudego z jej pomocą stawia bardzo niewygodne pytanie: gdzie kończy się szacunek wobec prywatności rodziny, a zaczyna obojętność?

Odpowiedź wypływająca z narracji jest właściwie jednoznaczna. Jeżeli istnieje poważne podejrzenie, że dziecko jest krzywdzone, „to nie moja sprawa” przestaje być jakimkolwiek usprawiedliwieniem. Nie oznacza to oczywiście samodzielnego wydawania wyroków czy konfrontowania potencjalnego sprawcy. 

Zalecenia dotyczące ochrony dzieci informują raczej o uważnym słuchaniu, traktowaniu sygnałów poważnie, zapewnieniu dziecku bezpieczeństwa oraz uruchomieniu odpowiedniej pomocy. 

Na dobrego liska nie wyrasta się ze strachu

Jest jeszcze jedna rzecz, którą bardzo chciałabym dopowiedzieć przy rodzinnej lekturze tej książki. Dziecko może jednocześnie kochać rodzica i się go bać. Może go bronić, tęsknić za nim, być wobec niego lojalne, a nawet nie rozumieć, że to, czego doświadcza, jest przemocą. 

Niedopuszczalna jest sytuacja, w której ktoś mający dawać mu bezpieczeństwo staje się jednak źródłem ciągłego strachu. Właśnie dlatego zakończenie Liska, syna Rudego tak mocno zapada w pamięć, wbija w fotel i wyciska łzy.

Czytałam tę książkę właściwie na jednym wdechu. Jest wspaniale napisana, dialogi są rewelacyjne – to gotowy scenariusz spektaklu lub animacji. I ja po prostu wiem, że jak będziecie czytać tę książkę razem, w rodzinnym gronie, to będziecie płakać, bo przy niej nie da się nie płakać. 

Nie dlatego, że są w niej jakieś drastyczne sceny – bo nie ma. Będziecie płakać, kiedy lisek będzie już bezpieczny. Gdy jego los zacznie się zmieniać. Gdy odważy się powiedzieć prawdę i zrozumie, że na dobrego liska nie wyrasta się na skutek bezsensownych zasad, ale w skutek bezinteresownej, rodzicielskiej miłości.

Wilczynka – córka Mikity nauczyła nas, że nawet ktoś mały może sprzeciwić się przemocy silniejszych. W Lisku, synu Rudego czytamy, że aby wykazać się odwagą, nie trzeba przeciwstawiać się całemu zastępowi wrogów. Znacznie trudniejsze może okazać się powiedzenie jednemu dobremu dorosłemu, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami własnego domu.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Literatura.

Reklama:

FAQ – Lisek, syn Rudego

O czym jest książka Lisek, syn Rudego?

Lisek, syn Rudego Reginy Golińskiej-Barancewicz to książka dla dzieci poruszająca temat przemocy w rodzinie, strachu przed rodzicem oraz odwagi potrzebnej, by powiedzieć komuś dorosłemu o tym, co dzieje się w domu. Historia rozgrywa się w świecie zwierząt, znanym z Wilczynki – córki Mikity, ale podejmuje zupełnie nowy problem.

Czy Lisek, syn Rudego jest kontynuacją Wilczynki – córki Mikity?

Tak. Książki rozgrywają się w tym samym świecie i powracają w nich znani już bohaterowie. Dawna Wilcza Puszcza jest teraz Dębowym Lasem, a postacie z Wilczynki pojawiają się również w historii Liska. Jednocześnie Lisek, syn Rudego opowiada odrębną historię, dlatego można czytać go także bez znajomości poprzedniego tomu.

Jaki temat porusza Lisek, syn Rudego?

Jednym z najważniejszych tematów książki jest przemoc wobec dziecka ukryta za pozorami zwyczajnego życia rodzinnego. Autorka pokazuje, że krzywdzone dziecko nie zawsze wygląda na zaniedbane, a problemy w domu mogą długo pozostawać niewidoczne dla otoczenia.

Dla jakiego wieku jest książka Lisek, syn Rudego?

Książka należy do serii Z parasolem, przeznaczonej przez Wydawnictwo Literatura dla dzieci w wieku około 6–10 lat, które zaczynają już samodzielnie czytać. Ze względu na poruszany temat szczególnie wartościowa może być jednak wspólna lektura dziecka z dorosłym, dająca przestrzeń do rozmowy o bezpieczeństwie i proszeniu o pomoc. 

Czy w Lisku, synu Rudego są drastyczne sceny?

Nie. Książka mówi o poważnym i bolesnym problemie, ale nie epatuje przemocą. Napięcie budowane jest poprzez zachowania bohaterów, rozmowy, niedopowiedzenia i emocje Liska. Dzięki temu historia pozostaje odpowiednia dla młodszych czytelników, choć może być dla nich bardzo poruszająca.

Czego uczy książka Lisek, syn Rudego?

Przede wszystkim tego, że dziecko nie powinno pozostawać samo ze swoim strachem, a powiedzenie zaufanemu dorosłemu o krzywdzie nie jest donoszeniem ani zdradą rodziny. Książka przypomina również dorosłym, że lepiej zainteresować się sytuacją dziecka niż zignorować niepokojące sygnały w imię niewtrącania się w cudze sprawy.

Artykuł Strach przed rodzicem nie jest normalny. „Lisek, syn Rudego” – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Wilk
➜ Seria: Seria z Poczwarką
➜ Autor: Saša Stanišić
➜ Ilustracje: Regina Kehn
➜ Tłumaczenie: Małgorzata Gralińska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kozioł ofiarny

Kemi nie jest entuzjastą lasu, biwaków oraz bliskiego przebywania ze swoimi rówieśnikami w czasie, gdy mógłby pozostać w samotni swojego pokoju. Mimo to trafia na wakacyjny obóz, na który rodzice wysłali też większość z jego szkolnych kolegów. 

Jednym z nich jest Jörg – chłopak, który pełni w grupie bezwolną funkcję kozła ofiarnego. Kemi dzieli z nim domek. Zna sytuację kolegi i wie, że nie ma on łatwego życia z Marko oraz jego przybocznymi, ale jednocześnie odczuwa ulgę, że sam nie jest obiektem drwin i prześladowań. Do czasu, bo wewnętrznie nie godzi się jednak na takie traktowanie kolegi.

Milcząca większość

To kwintesencja bycia nastolatkiem – robienie czegoś przeciwnego, niż chce się zrobić oraz trzymanie buzi na kłódkę, kiedy wewnętrzny głos krzyczy z poczucia niesprawiedliwości. 

Stanišić nie opowiada tej historii z perspektywy ofiary ani sprawcy. Interesuje go postronny obserwator. Ktoś, kto mógłby zmienić bieg wydarzeń, ale z wygody, strachu lub przez brak pewności siebie tego nie robi. Autor daje do zrozumienia, jak w łatwy sposób stać się częścią przemocowej sytuacji, pozostając zupełnie biernym. Im więcej osób przymyka oko na niewłaściwie zachowanie rówieśników, tym daje prześladowcom większe przyzwolenie na to, co ma miejsce.

Kim jest wilk?

Wilk pojawia się w tej książce nie tylko w tytule. Zwierzęca postać odwiedza Kemiego nocą. Przenika do jego snów. Zjawia się, gdy doświadczenia minionego dnia stają się dla bohatera wyjątkowo przytłaczające i trudne do przepracowania. Wilk, który jest zarazem dziką bestią oraz podobnym do psa symbolem przywiązania, staje się uosobieniem wewnętrznego konfliktu. Może być strachem przed staniem się kolejną ofiarą albo materializacją tego, czego Kemi nie potrafi wypowiedzieć na głos. 

Rzeczywistość w Wilku przeplata się z bujną wyobraźnią chłopaka. Czasem nie wiadomo, czy widzi on rzeczy, których nie ma – czy może dostrzega je wyraźniej niż pozostali. Taki zabieg odzwierciedla emocje głównego bohatera, pozwalając głębiej zanurzyć się w fabułę.

Las i człowiek, za którym można się wstawić

Kemi zaczyna działać dopiero wtedy, gdy strach o Jörga staje się większy, niż strach o samego siebie. Narracja książki jest bardzo klarowna i może pomóc nastolatkom w głośniejszym zabieraniu głosu, ale także śmielszym zwracaniu się do dorosłych o pomoc. Choć trzeba przyznać, że dorośli w tej książce nie zawsze reagują we właściwy sposób. Ich sama obecność może być niewystarczająca, co nie znaczy, że nie warto próbować zainteresować ich swoją sprawą. 

Ciekawie wybrzmiewa też wątek lasu. W pewnym momencie można go odczytać, jako miejsce, które nie obroni się samo przed działaniem człowieka – podobnie jak niektórzy ludzie potrzebuje wsparcia oraz wstawienia się w jego imieniu. Za sprawą takiego zabiegu tworzy się w Wilku klamra kompozycja, która spina fabułę i pozwala jej mocniej wybrzmieć w finale.

O czym jest Wilk Sašy Stanišicia?

To książka dla nastolatków o tym, jak trudno być nastolatkiem. Jak trudno być innym, gdy grupa nie toleruje inności. O wstydzie, gdy wybiera się milczenie zamiast działania; o strachu i odwadze, która nie zawsze oznacza zwycięstwo. 

Wilk zdobył Deutscher Jugendliteraturpreis 2024 i znalazł się na liście White Ravens 2024. To książka pod wieloma względami niepozorna, skupiona przede wszystkim na międzyludzkich relacjach czy potrzebie zabierania głosu (nie zawsze w kwestiach, które są ważne). Dzięki kontrastowym, bardzo dobrze wpisującym się w narrację ilustracjom, zachęci do lektury nawet tych, którzy rzadziej sięgają po lekturę. Rekomenduję ją czytelnikom powyżej 11. roku życia. Sprawdzajcie dostępność Wilka na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Wilk Sašy Stanišicia

Czy Wilk jest książką o bullyingu i przemocy rówieśniczej?

Tak. Jednym z najważniejszych tematów powieści jest przemoc rówieśnicza, ale Saša Stanišić nie koncentruje się wyłącznie na sprawcy i ofierze. Pokazuje przede wszystkim udział osób stojących z boku.

Dlaczego Kemi nie broni Jörga od razu?

Kemi zdaje sobie sprawę z niesprawiedliwości, ale jednocześnie boi się sam zostać odrzucony. Chce pozostać częścią grupy i nie zwracać na siebie uwagi. Jego zachowanie dobrze pokazuje mechanizm konformizmu i konflikt między potrzebą przynależności, a własnym poczuciem dobra i zła.

Czy Wilk ma dobre zakończenie?

Wilk nie proponuje prostego, bajkowego rozwiązania wszystkich problemów. Stanišić pokazuje raczej, że nie każdą krzywdę można natychmiast naprawić. Ważniejsza staje się decyzja, by przestać biernie patrzeć i nie pozostawić drugiej osoby samej.

Artykuł Wilk – recenzja książki Sašy Stanišicia o przyzwoleniu na przemoc pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Czarny pies
➜ Autor: Levi Pinfold
➜ Ilustracje: Levi Pinfold
➜ Tłumaczenie: Marcin Brykczyński
➜ Wydawnictwo: Tako
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Strach u progu drzwi

Pewnego dnia rodzina Nadziejaków zauważa przed domem czarnego psa. Panu Nadziejakowi wygląda on na dużego. Kiedy przez okno zerka pani Nadziejak – pies jest już według niej wielkości słonia. Z kolei chwilę później, starsza córka państwa Nadziejaków, Ania, porównana go z tyranozaurem. Choć mowa ciągle o tym samym psie, każdemu z członków rodziny wydaje się on większy i większy. Domownicy zamykają się więc w środku, wyglądają przez okna i dzielą swoim niepokojem. Żaden z nich nie wychodzi przed domu – ale każdy żywi swoją wyobraźnię opowieściami poprzedników, pozwalając psu rosnąć do niemożliwych rozmiarów.

Pinfold wykorzystuje tu psychologicznie celną metaforę. Lęk nie musi być osadzony w realizmie. Jeżeli się czegoś boimy, wielokrotnie trudno nam to zracjonalizować. Choć przecież wiemy, że nie istnieją psy wielkości dinozaurów, a nawet że nie istnieją dinozaury – strach nie przyjmuje do świadomości logicznych argumentów.

Najmłodsza z Nadziejaków

Impas przerywa Mała, czyli najmłodsza członkini rodziny Nadziejaków. Jest ona także najważniejszą postacią tej historii. Wbrew atmosferze narastającego strachu, wychodzi na zewnątrz. Staje oko w oko z psem wielkości ich domu. Uważa, że cała ta afera jest po prostu niemądra. Jej prostolinijny, dziecięcy punkt widzenia nie pozwala zaakceptować zachowania rodziny.

Dziewczynka prowadzi psa przez zimowy krajobraz, rozmawia z nim, stopniowo go oswaja, zachęcając do tego by szedł za nią i wchodził w coraz mniejsze przestrzenie. Sukcesywnie zwierzak się zmienia. Chcąc podążać za dziewczynką, nie ma wyboru – w pozostałym przypadku jej zwinna, szybka postać dawno by go zgubiła.

Choć Czarnego psa można odbierać w sposób bardzo dosłowny, to właśnie te głębsze spojrzenie – na psa, który jest metaforą strachu – sprawia, że książka jest tak znacząca. Dziewczynka pokazuje bowiem, że na każdy strach jest jakiś sposób. Nie da się co prawda od niego uciec, ale znacznie lepiej skompresować go do rozmiaru, gdy nie będzie już taki przytłaczający.

Baśniowe ilustracje w służbie ważnemu tematowi

Czarny pies jest książką, której treści nie da się oddzielić od obrazu. Ilustracje Leviego Pinfolda mają w sobie coś z klasycznej baśni i zarazem z lekko niepokojącego snu. Dom rodziny Nadziejaków jest pełen ciepła, drobiazgów, znajomych elementów, rodzinnego rozgardiaszu, ale przede wszystkim – bezpieczeństwa. Zimowy świat za oknem jest nieprzyjemny, może nawet ciut przytłaczający. Do domu Nadziejaków nikt nie ma jednak wstępu – nawet gigantyczny pies, jeżeli drzwi pozostają zamknięte. 

Bardzo interesującym aspektem książki jest podział na ilustracje w kolorze oraz sepii. Te drugie są znacznie mniej oczywiste. Dostrzegą je starsze dzieci i dorośli. Na kolorowych, dużych ilustracjach skupią się młodsi odbiorcy. Obraz pokazuje to, czego czasem nie da się prosto wytłumaczyć słowami. Jest w nim czytelny kontrast między domowym, rozjaśnionym lampami wnętrzem, a stalowym niebem i pozbawionymi liści czarnymi drzewami.

Dlaczego warto przeczytać Czarnego psa?

Bo to książka piękna, mądra, wspaniale zilustrowana i nieoczywista. Dla małych dzieci może być po prostu opowieścią o wielkim psie, który pod wpływem obecności dziewczynki robi się mniejszy. Dla starszych – historią o tym, że strach może rosnąć do niewyobrażalnych rozmiarów, jeżeli w porę nie stawimy mu czoła. Dla dorosłych z kolei książka będzie dobrym przypomnieniem, że dzieci bardzo uważnie obserwują nasze reakcje i mogą starać się nas naśladować – ale też potrafią samodzielnie myśleć i mogą okazać się znacznie bardziej bystre od starszych od siebie.

Czarny pies Leviego Pinfolda zasługuje na uznanie jako jedna z tych książek, które nie narzucają odgórnie gotowej interpretacji. Pozwalają wyciągać wnioski na własną rękę i pokazują, że: nie taki diabeł straszny, jak go malują.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Tako.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Czarny pies Leviego Pinfolda?

Czarny pies to książka obrazkowa o rodzinie, przed której domem pewnego dnia pojawia się ogromny czarny pies. Dorośli i starsze dzieci zaczynają panikować, a zwierzę w ich oczach staje się coraz większe. Tylko najmłodsza dziewczynka, Mała, wychodzi na zewnątrz, żeby skonfrontować się ze strachem.

Dla kogo jest książka Czarny pies?

To picturebook dla dzieci od około 4 lat, ale jego metaforyczny charakter sprawia, że dobrze sprawdzi się także w pracy ze starszymi dziećmi. Szczególnie warto sięgnąć po niego wtedy, gdy chcemy porozmawiać o lęku, odwadze, wyobraźni oraz oswajaniu tego, co nieznane.

Czy Czarny pies to książka terapeutyczna?

Czarny pies może pełnić funkcję terapeutyczną, ale nie jest typowym poradnikiem o emocjach. Levi Pinfold nie tłumaczy dzieciom strachu wprost, lecz pokazuje go poprzez baśniową metaforę psa, który rośnie wtedy, gdy domownicy coraz bardziej się go boją.

Dlaczego warto przeczytać dziecku Czarnego psa?

Warto przeczytać Czarnego psa, ponieważ książka pomaga rozmawiać z dzieckiem o strachu bez moralizowania i bez prostych komunikatów w stylu „nie bój się”. Pokazuje, że lęk często rośnie, gdy unikamy konfrontacji, a maleje wtedy, gdy próbujemy go lepiej poznać.

Czy Czarny pies może przestraszyć dziecko?

Książka ma lekko mroczny, baśniowy klimat, ale jej przekaz jest wzmacniający. Zamiast potęgować strach, historia prowadzi dziecko w stronę oswojenia tego, co nieznane. W przypadku bardzo wrażliwych dzieci warto czytać ją wspólnie i rozmawiać.

Artykuł Strach ma wielkie oczy. ,,Czarny pies” – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To przygodowa, psychologiczna książka dla młodych (i całkiem dorosłych) czytelników o tym, dlaczego nie warto tłamsić oraz uciszać swoich emocji.

➜ Tytuł: Królestwo Pięciu Krain
➜ Autorka: Aleksandra Srokowska-Ziółkowska
➜ Ilustracja okładkowa: Joanna Czarnecka
➜ Wydawnictwo: Skórka Pomarańczy
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Królestwo Pięciu Krain?

Miałam już przyjemność opowiadać Wam o Wydawnictwie Skórka Pomarańczy. Jego wydawczyni oraz autorka książek Aleksandra Srokowska-Ziółkowska jest specjalistką od naturalnego oswajania z ważnymi tematami, dotyczącymi samoświadomości czy samoakceptacji.

Muszę jednak przyznać, że choć znałam jej wcześniejsze książki, Królestwo Pięciu Krain absolutnie zmiotło mnie z planszy. Słowo daję, takiej opowieści jeszcze nie czytałam!

Wszystko zaczęło się od złości. A dokładniej: od złości Maksa w stosunku do ojca, który tak się składa – był władcą Królestwa Pięciu Krain. Chłopak i zarazem młody książę, zamiast zmierzyć się z tym, co czuje i zdobyć na szczerą rozmowę, postanawił pójść nieco na skróty. Pewne nieopatrzne zaklęcie wystarczyło, żeby mieszkańcy całego archipelagu stracili po jednej bardzo ważnej emocji.

Ktoś nieostrożny, mógłby wyjść z założenia, że np. pozbycie się smutku, to prawie jak zrobienie komuś przysługi, prawda? Może się wydawać, że gdyby miało się wybór, nie chciałoby być się smutnym czy wystraszonym. Autorka bardzo dobitnie udowadnia jednak, że świat bez emocji to… prawdziwe utrapienie.

Maks razem ze swoim przyjacielem Noblenem musi bezzwłocznie wyruszyć w podróż przez pięć wysp i naprawić liczne szkody, które wydarzyły się od tego czasu. Każda z krain powiązana jest ze stratą jednej emocji: Medryni muszą radzić sobie chwilowo bez wstrętu, Ferroni strachu, Lirianie smutku, Arbolanowie złości, a Nobloni radości. Żeby odwrócić skutki zaklęcia i przywrócić ład w Królestwie, bohaterowie muszą dotrzeć do źródeł każdej wyspy i połączyć ze sobą zdobyte tam krople. Ktoś jednak cały czas depcze im po piętach…

Fantasy psychologiczne dla młodych czytelników

Z jednej strony Królestwo Pięciu Krain można czytać jako klasyczną powieść przygodową. Występuje w niej motyw drogi, są liczne tajemnice, niebezpieczeństwa oraz przeszkody. Każda kraina zostaje zamieszkana przez inną nację – autorka wspięła się tutaj na wyżyny kreatywności. Przyznaję, że gdyby jakieś studio gier zdecydowało się wziąć ten tytuł pod swoje skrzydła, to każdy gracz byłby zachwycony zróżnicowaniem następujących po sobie map.

Autorka nie ogranicza się jednak tylko do prostej fantastyki. Ona zanurza się głębiej, dotykając powracających wyrzutów sumienia, wstydu, żałoby czy potrzeby bycia usłyszanym. Książka jest więc doskonałym połączeniem między, nomen omen, emocjonującą lekturą fantasy, a lekką w odbiorze powieścią psychologiczną. 

Zaskakująca jest przenikliwość Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej oraz jej zmysł logicznego łączenia wątków. Nie można niczego zarzucić narracji i dialogom – tym wewnętrznym, a także tym prowadzonym między bohaterami. Wsłuchajcie się w nie, a następnie wyciągnijcie jak najwięcej dla samych siebie.

– Ostatnio całkiem często wydaje mi się, że walka o to, by czegoś nie czuć, szczególnie smutku i złości, bywa bardziej wyczerpująca, niż pozwolenie sobie na przeżycie tych emocji.

Aleksandra Srokowska-Ziółkowska, Królestwo Pięciu Krain, Rozdział trzydziesty czwarty, str. 150

Dlaczego warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Najważniejszym morałem (choć w przypadku tej historii wskazanie jednego wydaje się sporym uproszczeniem) jest pozwolenie sobie na złość, strach, smutek. Usłyszenie własnych potrzeb i pragnień – sprzeciwienie się, gdy nie czujemy się z czymś dobrze. Autorka wyraźnie zaznacza, że w całej tej koncepcji nauki wsłuchiwania się w wewnętrzny głos, nie chodzi o traktowanie siebie jak pępka świata. Ważne, żeby pamiętać, że nie jest się centrum wszystkiego – a mimo to, jest się szaleniem ważnym. 

Królestwo Pięciu Krain to więc książka przygodowa, ale i bardzo mądra opowieść, która ubogaci wnętrze każdego czytelnika. Polecam ją odbiorcom powyżej 9 lat.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Skórka Pomarańczy.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej to powieść fantasy o Maksie, synu władcy Królestwa, który pod wpływem złości rzuca zaklęcie zaburzające działanie emocji na wszystkich wyspach. Żeby odwrócić jego skutki, chłopak wyrusza w podróż do pięciu krain, z których każda związana jest z innym uczuciem.

Dla kogo jest Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain sprawdzi się przede wszystkim u młodych czytelników, którzy lubią powieści przygodowe, fantasy, tajemnice i wyprawy przez niezwykłe krainy. To także dobra książka dla dzieci oraz młodzieży zainteresowanych tematami emocji, relacji, wstydu, poczucia winy i dojrzewania.

Czy Królestwo Pięciu Krain jest książką fantasy?

Tak, Królestwo Pięciu Krain jest powieścią fantasy. Pojawia się w niej magiczne królestwo, zaklęcie, wyprawa przez pięć wysp, tajemnicza postać podążająca za bohaterami oraz wyraźnie zbudowany świat przedstawiony. Jednocześnie fantasy służy tu rozmowie o emocjach i dojrzewaniu.

Czy warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Tak, warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain, zwłaszcza jeśli szuka się książki dla młodych czytelników, która łączy przygodę z głębszym przesłaniem. To opowieść dobrze skonstruowana, mądra i emocjonalnie uważna, a jednocześnie atrakcyjna fabularnie dzięki motywowi podróży.

Artykuł Kim będziemy, gdy przestaniemy odczuwać emocje? Recenzja książki ,,Królestwo Pięciu Krain” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: ANCYmonstra. Wersja demo
➜ Seria: ANCYmonstra
➜ Scenariusz: Ewa Betlewska
➜ Rysunki: Łukasz Mazur
➜ Wydawnictwo: Selfpublishing
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pierwsza sprawa, którą należy sobie wyjaśnić już na początku to ta, że ancymonstra nie są arcymonstrami. Bo gdyby tak było, nie mogłyby być nazywane małymi ancymonami, ale stałyby się jakimiś poważnymi arcymistrzami szachowymi, a w tym komiksie zupełnie nie o to chodzi.

Wersja DEMO nowego komiksu dla dzieci

Na rynku polskiej książki dla dzieci właśnie zadebiutowała nowa seria. A właściwie zapowiedź nowej serii, bo na okładce komiksu umieszczono napis ,,Wersja DEMO!”. Natychmiast wróciły do mnie wspomnienia gier, którymi zagrywałam się jako dzieciak – co trzeba przyznać, jest świetnym chwytem marketingowym na rodziców!

Czy jednak ANCYmonstra potrzebują jakichś specjalnych chwytów? Wystarczy szepnąć młodym czytelnikom, że ma się dla nich książkę o potworach i sprawa powinna być załatwiona. Bo które dziecko nie lubi potworów?

Dlaczego dzieci lubią się bać?

Historia literatury pamięta świetne książki dla niedorosłych, poświęcone właśnie temu zagadnieniu. Jeżeli mówimy o komiksach, nie sposób pominąć Małego Wampira (widzę nawiązania do niego w ANCYmonstrach, ale nie wiem czy są one intencjonalne). 

Dobrym przykładem jest też na przykład Warren XIII, choć to już inny rodzaj powieści graficznej. Dzieci lubią się bać – oczywiście, w kontrolowanych oraz bezpiecznych okolicznościach przytulnego, domowego fotela. 

Możliwość kontrolowania strachu pozwala im poczuć się bardziej dorosłym, ale także uczy jak sobie radzić np. z poczuciem dyskomfortu na dźwięk skrzypiących drzwi czy tajemniczych cieni.

Wampirka, monstrum, duch i mumia

ANCYmonstra, wymyślone przez Ewę Betlewską oraz Łukasza Mazura, trochę z tym strachem i potworami mimo wszystko oszukują. Bo niby mamy głównych bohaterów: małą wampirkę Irkę, monstrum Franka, ducha Henryka oraz mumię, ale oni wcale nie zachowują się specjalnie inaczej, niż zwykłe dzieci w podobnym do nich wieku.

A że należą do grupy określanej bohaterami horrorów i lubią bawić się w prawdziwym, zapajęczonym zamczysku? Wygląda na to, że rodzice im na to pozwalają, więc co nam do tego?

W związku z tym, że ANCYmonstra są wersją demonstracyjną, to zawierają jedną pełną historyjkę, a nie na przykład kilka (zapowiadany pierwszy tom ma mieć 70 stron więc tam spodziewam się zdecydowanie czegoś bardziej złożonego fabularnie). Już jednak dzięki tej opowiastce poznajemy postacie, zarysowują się nam jakieś potencjalne wątki i dowiadujemy się, że w pobliżu czają się ,,tamci”. 

Komiks, naklejki oraz zadania aktywizujące

Komiks jest zdecydowanie przygotowywany z myślą o młodych czytelnikach – dużo się w nim dzieje, czasami w warstwie wizualnej można odczuć, że nawet jest trochę zbyt chaotyczny, ale zapewniam… współczesne dzieci bardzo dobrze poradzą sobie z natężeniem onomatopej, zmian kadrowania czy detali tła.

Rekomendowałabym go czytelnikom, którzy już mieli wcześniej styczność z medium komiksowym. ANCYmonstra. Wersja demo będą prawdziwą gratką dla fanów opowieści z dreszczykiem, charyzmatycznych bohaterów i szalonych przygód. Czekam na ich pełną wersję!

Istnieje możliwość dorwać ANCYmonstra w wersji ze świetnymi naklejkami oraz arkuszem aktywizującym, zachęcającym m.in. do szukania drobiazgów w komiksie, rozwiązywania najlepszych z możliwych zadań matematycznych czy też zrobienia sobie testu osobowości na podobieństwo do bohaterów historii.

Polecam ten komiks poszukującym kreatywnych historii czytelnikom od lat 7. Znajdziecie go tutaj: https://gildia.pl/ancymonstra-wersja-demo.html

A na bieżąco z serią będziecie bezpośrednio na profilu ANCYmonstrów: https://www.instagram.com/ancymonstra

Artykuł ANCYmonstra. Wersja demo – recenzja komiksu dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Kroniki ze Stambułu 2
➜ Seria: Kroniki ze Stambułu
➜ Scenariusz: Ersin Karabulut
➜ Rysunki: Ersin Karabulut
➜ Tłumaczenie: Ada Wapniarska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nie spodziewałam się, że lekturę tej książki przerwę zaraz po prologu. Na szczęście, stało się to tylko na chwilę, żeby zdążyć wklepać w przeglądarkę imię i nazwisko autora oraz dowiedzieć się, co dokładnie zobaczył pracownik kontroli granicznej USA, po wpisaniu tam jego danych.

Nowy album komiksowy Ersina Karabuluta

Grafiki, które tam znalazł pozwoliły Ersinowi zostać w Los Angeles aż sześć miesięcy. Miał po prostu szczęście, że trafił mu się ktoś z dobrym gustem.

Akcja Kronik ze Stambułu 2, podobnie jak fabuła komiksu Kroniki ze Stambułu 1 toczy się jednak przede wszystkim w Turcji. Ersin Karabulut w kolejnym autobiograficznym albumie opisuje nie tylko swoje wspomnienia, ale także nakreśla rys historyczno-społeczny kraju, w którym się urodził i mieszkał.

Nowy etap w życiu artysty 

Warto sięgać po te pozycje w porządku chronologicznym, żeby lepiej poznać motywacje oraz środowisko, w którym wychował się artysta. Jego opowieść jest zresztą silnie związana z grupą tworzącą dla tureckich magazynów satyryczno-informacyjnych.

Marzeniem Ersina było stać się częścią tej społeczności. Kroniki ze Stambułu 2 rozpoczynają się w momencie, kiedy rysownik pracował już dla jednego z największych tytułów w kraju. Razem z przyjaciółmi postanowili jednak wykonać krok naprzód.

Wydania, które mają wpływ na czytelników

Komiks jest opowieścią o uczuciu, które towarzyszy, kiedy robimy coś, co ma realny wpływ na innych. Czasopismo Ersina oraz jego wspólników ,,Uykusuz” okazało się być przełomowe oraz potrzebne dla nowego pokolenia świadomych obywateli.

Opisywane i zwizualizowane wydarzenia z okresu od około 2000 do 2015 roku, istotne w historii Turcji, stały się przełomowe dla tego miejsca. Sposób, w jaki artysta mówi o tym wpływie na innych, jest niezwykle skromny i jednocześnie przepełniony dumą.

W Kronikach ze Stambułu 2 pokazuje on młodych ludzi zdecydowanych walczyć o swoje wartości. W kontrze stawia zazwyczaj niewykształconych ludzi starszej daty, którzy pałając żądzą zemsty i niszczenia, podążają oślepieni za prymitywnymi ,,ideałami” autorytetów politycznych.

Walka o wolność słowa

Zadziwiające, w jak łatwy sposób można utożsamić się z tym komiksem. Czytając Kroniki ze Stambułu 2 momentami zapominałam, że nie śledzę akcji z naszego własnego kraju, ale kraju o – teoretycznie – zupełnie innych wartościach.

W tej opowieści czeka na czytelników mnóstwo skrajnych emocji, zwroty akcji, walka o wolność słowa, niezwykle ważne wydarzenia, humor (przy sekwencji z kotem śmiałam się w głos) i to jedno przesłanie, które szczególnie zapada w pamięć – że nic tak nie boli jak zdrada wieloletniego przyjaciela.

Bardzo polecam obie części Kronik ze Stambułu odbiorcom powyżej 16 lat. Dla wszystkich, którzy szukają wartościowej literatury.

Link do sklepu wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Kroniki ze Stambułu 2 – recenzja autobiograficznego komiksu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Lęki, których czasami doświadczamy w dzieciństwie, mogą później urosnąć do rangi poważnego problemu. A to dlatego, że dziecięca wyobraźnia lubi dopowiadać sobie to, o czym dorośli zazwyczaj nie chcą mówić otwarcie.

Wyróżniający się polski komiks niepokoju

Smoła jest ponad 300-stronicowym komiksem Piotra Marca. Przyznam, że sięgnęłam po tę pozycję pod wpływem jej nominacji do Nagrody Literackiej Warszawy (w kategorii Komiks i Powieść Graficzna), a także nominacji do Nagród ,,Nowej Fantastyki” 2025 (w kategorii Polski Komiks Roku).

I choć finalnie nie udało się Smole zdobyć żadnej nagrody, trzeba uczciwie przyznać, że to książka odważna, wybijająca się ponad przeciętność oraz… niezwykle niepokojąca. Przygotujcie się na mroczną, symboliczną podróż przez twórczość, traumę i rozliczenia z przeszłością.

Fabuła komiksu Smoła – historia o pamięci, przemocy i sztuce

Susan, która zajmuje się tworzeniem komiksów, wyrusza w podróż w poszukiwaniu inspiracji. Po drodze spotyka Sheilę, autostopowiczkę wracającą do domu swojej nieżyjącej już babci, który umiejscowiony jest – nie bez znaczenia – na zupełnym odludziu. 

Kiedy jednak Sheila wysiada z samochodu, niespodziewanie okazuje się, że to jej mamy towarzyszyć w dalszej drodze i że to ona będzie główną bohaterką. Rola Susan nie jest w Smole bez znaczenia, ale bardziej trafnie można byłoby określić ją jako przewodnika po bardzo złożonej przeszłości Sheili. 

To spotkanie będzie więc prowadziło do zmierzenia się z bolesnymi wspomnieniami oraz stawianiem pytań dotyczących granic pamięci, sztuki i przemocy. Smoła jako swego rodzaju komiks grozy psychologicznej, ukazuje horror nie jako wynikową krwiożerczych, namacalnych bestii, ale wewnętrznych potworów, czających się w umyśle bohaterów.

Styl graficzny i narracyjny, czyli wizualna podróż do sedna traumy

Piotr Marzec nie tylko napisał scenariusz, ale również odpowiada za wizualną stronę tej opowieści. Konsekwentnie używa kolorów – w zależności od tego czy mamy do czynienia z akcją rzeczywistą, wspomnieniem, wizją lub snem. 

Komiks jest spójny wizualnie. Można doszukać się w nim nawiązań do Miasteczka Twin Peaks; jego wygaszonej palety z mocniejszymi akcentami kolorystycznymi. Mnogość elementów na rozkładówkach to jednak dosłowne ukazanie chaosu, zagubienia oraz potrzeby uporządkowania swojego życia.

Żeby cieszyć się Smołą, należy poświęcić jej trochę czasu, nie nastawiać się na gotowe odpowiedzi. To komiks dla czytelników dojrzałych, szukających głębokiej, psychologicznej narracji, która nie podaje wszystkiego na tacy. To lektura wymagająca, ale w pewnym sensie także przynosząca satysfakcję. 

Warto pamiętać, że w Smole, to nie smoła jest istotna, która wypływa, i której obecności nie da się przemilczeć. Ważna jest szczelina, która powstawała na skutek konkretnych wydarzeń, i za sprawą której smoła nie może teraz przestać płynąć.

Komiks będzie odpowiedzi na osób powyżej 18 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/575-smola.html

Artykuł Smoła – recenzja polskiego komiksu Piotra Marca pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Circus Magnum
➜ Scenariusz: Paweł Rzodkiewicz
➜ Rysunki: Jakub Kwiatkowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pamiętam, kiedy byłam bardzo mała, chodziłam z rodzicami do objazdowego cyrku. Przyjeżdżał do naszego miasta dwa razy w roku. Za każdym razem było to dla mnie wielkie wydarzenie.

Cyrk od wewnątrz

Wtedy nie mówiło się o drugiej stronie cyrków – szczególnie tej związanej ze zwierzętami. Zresztą, nawet teraz, kiedy wracam wspomnieniami do tamtych czasów, nie pamiętam lwów czy słoni, ale właśnie przede wszystkim ludzi – niepokojących klaunów oraz nieustraszonych akrobatów.

Circus Magnum to komiks polskich twórców, Pawła Rzodkiewicza (od Będzie dobrze) i Jakuba Kwiatkowskiego, który pokazuje niezwykły, świeży, a nawet innowacyjny sposób na to, jak można czytać tematykę cyrkową.

Nieubłagany czas i ambicja nowego pokolenia

Artystom udało się pokazać wiele punktów widzenia, nie narzucając czytelnikom jednego, głównego bohatera. Mamy więc tutaj opowieść dyrektora cyrku i zarazem konferansjera, mamy relację ojciec-syn, rozważania nieoczywistego, postawnego mężczyzny bez rąk, który momentami wydaje się nie być stabilny psychicznie czy marzenia młodej kobiety, żyjącej w przeświadczeniu marnowanego potencjału.

Każdy z tych wątków jest przedstawiony bardzo realistycznie. Ma się wrażenie, że autorzy naprawdę wiedzą, o czym tworzą. Nie zabrakło tutaj również elementów piłki nożnej – czasami ukazanej w humorystyczny, prześmiewczy sposób.

Circus Magnum jest to jednak przede wszystkim zestawienie młodości ze starością, nowego pokolenia z minionym. Próba pogodzenia się z tym, co nieuniknione. Pozwolenie sobie na to, by dać działać młodszym, a samemu przyznać przed samym sobą, że czas jest nieubłagany i nie zawsze będzie się na szczycie.

Wielowymiarowy komiks dla dorosłych

Komiks, oprócz tego, że jest bardzo sprawnie zrealizowany, ma także kilka szalenie dobrych momentów. Najciekawsze jest oczywiście zakończenie, które przedstawia iluzję prawdziwego pokazu cyrkowego. Drugim, który z powodzeniem mógłby być osobną historią, jest moment opowiadania bajki 10-letniemu chłopcu.

Choć sama historia jest tam prosta, to sposób jej zwizualizowania, budowanie napięcia i przechodzenie z wyobrażeń bohaterów do ich rzeczywistości, jest fenomenalny. Ta idea opowieści szkatułkowej dodatkowa pogłębia całość, sprawiając, że komiks jest jeszcze bardziej wielowymiarowy.

W podsumowaniu więc, Circus Magnum to pozycja niezwykle interesująca. Do miana wybitnej brakuje jej tylko objętości. Gdyby zamiast 144 miała 200 lub 300 stron, z bardziej szczegółowymi charakterystykami bohaterów oraz większą ilością konfrontacji pomiędzy nimi – na pewno wyszłoby jej to na dobre.

Mimo wszystko, sięgajcie po nią, czytacie i sprawdźcie, jak dobrze można opowiadać o cyrku – w sposób niesztampowy oraz bardzo oryginalny. Polecam Circus Magnum dorosłym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Circus-Magnum/949

Artykuł Circus Magnum – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Są takie… stwory, które mogą budzić strach lub nawet przerażenie. Znacznie częściej jednak nie samych stworów się boimy, ale pewnego ich wyobrażenia.

Straszne rzeczy spod łóżka

Strasznostwory to najnowsza książka Niny Igielskiej z ilustracjami Pauliny Wojciechowskiej, która łączy siostrzaną miłość i przywiązanie z tym, co można nieopatrznie odkryć pod swoim własnym łóżkiem.

Dziecięca wyobraźnia potrafi płatać figle. Z jakiegoś jednak niewytłumaczonego powodu wszystkie dzieci na całym świecie boją się potworów, które mieszkają pod ich łóżkami. Nic zresztą w tym dziwnego – nie od dzisiaj wiadomo, że pod łóżkiem giną także różne drobiazgi, a jak pokazuje fabuła tej książki… również małe dziewczynki.

Strasznostwory w natarciu!

Głównymi bohaterami tej historii jest rodzeństwo – Elenka oraz jej młodsza siostra zwana Liskiem. Pewnego wieczora dziewczynki przygotowują się do snu i już mają pójść spać, kiedy wpadają na pomysł zabawy w chowanego.

Lisek chowa się tak skutecznie, że Elena nie potrafi go znaleźć. Z każdą chwilą sprawa robi się coraz bardziej poważna i już wkrótce prawda wychodzi na jaw – młodsza siostrzyczka została uprowadzona przez strasznostwory.

Trudne rozmowy o strachu

Z książkami o strachach i straszkach zawsze należy być ostrożnym. W zależności od dziecka można mu pomóc przezwyciężyć strach przed ciemnością i wyimaginowanymi potworami lub taką obawę nieopatrznie w nim rozbudzić. Maluch powinien być gotowy na rozmowę o strachach, ale także rozumieć, co jest fikcją, a co rzeczywiście może mu się przytrafić.

W Strasznostworach autorka z potencjalnie strasznych potworów robi… pomocników. To z nimi Elena wyrusza na poszukiwania siostry. Z kolei tytułowe strasznostwory… od obrazu przerażających istot zdają się zupełnie odbiegać.

Nie oceniaj potwora po wyglądzie

Taki zabieg sprawia, że dzieci nieco inaczej podchodzą do kwestii stereotypowo wyglądających potworów. Pokazuje się im tutaj, że nikogo nie warto oceniać przez pryzmat wyglądu, bo na dłuższą metę nie ma on większego znaczenia.

Tym, co jest naprawdę ważne, to chęć niesienia pomocy oraz empatia, które największego potwora mogą zamienić… w kogoś godnego zaufania (nawet przy jego niepohamowanym apetycie na cukierki).

Dla kogo jest ta książka?

Strasznostwory zostały uzupełnione o szereg zadań aktywizujących i poszerzających tematykę oswajania strachu. Dzięki nim zastanowicie się nad tym, czego tak naprawdę się boicie oraz jak można te małe lęki jeszcze bardziej zminimalizować. 

Dzięki książce będziecie mogli podjąć z dzieckiem temat potworów, jednocześnie wcale nie zaprzeczając, że one nie istnieją. Na dobrą sprawę, jak gdyby się nad tym porządnie zastanowić, to przecież całkiem oczywiste, że pod każdym łóżkiem mieszka ktoś jeszcze. Wystarczy oswoić się z tą myślą i starać… nie wyciągać stóp spod kołdry podczas spania

Strasznostwory polecam dzieciom powyżej 6 roku życia. W przypadku maluchów bardzo wrażliwych, najlepiej kiedy rodzic najpierw sam ją przeczyta i oceni gotowość małego odbiorcy do lektury.

Link do sklepu: https://bit.ly/strasznostwory

Artykuł Strasznostwory – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Wyobraźnia jest skarbem. Jest też domeną dzieci. Kiedy jednak dzieje się coś niedobrego, dzieci muszą szybko wydorośleć i porzucić znany sobie wcześniej świat fantazji. 

Czy możliwym jest, aby oddać tym dzieciom, które doświadczyły smutku i strachu – utracone dzieciństwo? Czy można przywrócić im wyobraźnię?

W poszukiwaniu małych okruchów radości 

Duet Maja Lunde oraz Lisa Aisato powracają w kolejnej, wybitnej książce z serii o porach roku. Po Śnieżnej siostrze oraz Strażniczce Słońca przyszedł czas na wiosenną Panią Wiatru.

To historia pełna nadziei, a jednocześnie ściskająca za serce, piękna, smutna oraz wypełniona poszukiwaniem małych okruchów radości. 

Z jednej strony opowiadająca o powojennej traumie oraz powolnym godzeniu się ze stratą (bliskich czy też po prostu dotychczasowego życia),  a z drugiej – o przyjaźni i miłości silniejszych niż wszystkie wichury czy klęski świata.

Nowe życie Tobiasa po wojnie

Rodzice odprowadzili Tobiasa na pociąg. To smutne pożegnanie. Nie zobaczą się przez kolejne miesiące lata. Cała trójka nie na jednak wyjścia – w mieście brakuje jedzenia, po wojnie która dopiero co się skończyła. Tobias wyjeżdżając z innymi dziećmi na wieś, ma szansę wreszcie się najeść i odpocząć od huku bomb oraz widoku zgliszcz spalonych kamienic.

Kiedy trafia do Pogodowa, jest pełen nadziei. To piękne, nadmorskie miasteczko, w którym mili ludzie z otwartymi ramionami witają się z dziećmi, które na najbliższe tygodnie trafią pod ich opiekę. Po Tobiasa nikt jednak nie wychodzi. 

Wkrótce okazuje się, że chłopiec będzie mieszkał z rybaczką Lothe – oschłą i zimną kobietą, która wcale go nie chce. Niewielki domek na szczycie klifu wypełniony jest hukiem fal oraz krzykiem mew. Czy Tobias znajdzie tam spokój? Czy uda mu się odkryć tajemnicę Lothe? Jaka przyszłość czeka jego, ale też niektórych mieszkańców Pogodowa?

Książka dla dzieci i dorosłych, dzięki której docenimy to, co mamy

Pani Wiatru to opowiedziana w 25 rozdziałach historia nietypowej przyjaźni, przepracowywania traum, oswajania się z nową rzeczywistością, ale też lękiem, bezsilnością i nienawiścią. 

Fabuła o budzeniu w sobie odwagi i szukania prawdy. Opowieść szkatułkowa – z elementami baśni oraz legendy. 

Niezwykle zilustrowana, z portretami bohaterów, w oczach których widać prawdziwe emocje. To jest książka, po której dzieci przybiegną do swoich rodziców i mocno ich przytulą, a rodzice nie wypuszczą swych maluchów z ramion. 

Pani Wiatru – czy warto ją przeczytać?

Książka, która pozwala docenić to, w jakim miejscu jesteśmy – że mamy bezpieczny dom oraz mamę i tatę obok siebie. Że mamy wpływ na siebie oraz innych. Że czasami warto odsunąć strach, porozmawiać oraz otworzyć się na innych.

Pani Wiatru będzie prawdopodobnie jedną z piękniejszych książek, po które można sięgnąć niezależnie od okoliczności. Polecam ją wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5280/pani-wiatru

Artykuł Pani Wiatru – recenzja wybitnej książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.