➜ Tytuł: Tajemnica śmierci
➜ Autor i ilustracje: Jonathan Lindström
➜ Tłumaczenie: Magdalena Kostrzewska
➜ Wydawnictwo: Czarna Owieczka
➜ Rok wydania: 2011
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Śmierć wiąże się ze smutkiem, stratą, tęsknotą lub bólem. To jeden z najtrudniejszych tematów, z którym warto skonfrontować dzieci, bo śmierć jest zjawiskiem nieuniknionym.

Tajemnica śmierci 

Można to zrobić na wiele sposobów. Literatura jest jednym z nich. Odnalazłam dla Was książkę, która od dawna jest już niedostępna w regularnej sprzedaży. Warto jej jednak poszukać z drugiej ręki lub w bibliotekach.

Tajemnica śmierci Jonathana Lindstroma to pozycja nieoczywista, która posługując się bardzo wymownymi obrazkami, zadaje czytelnikom ważne pytania i próbuje rozjaśnić to, co kojarzone jest z ciemnością.

Próba zrozumienia ludzkiej natury

Był sobie kiedyś autor, który postanowił zastanowić się nad tym, czym jest śmierć. Sporo wiedział o świecie, kulturze i zwyczajach, dlatego to stało się bazą do jego dociekań.

Lindstrom mocno podpierając się naukowymi faktami, stara się rozważać różne scenariusze tego, co dzieje się, kiedy umrzemy. Podkreśla, że niczego nie można być pewnym i nic nie zostało do tej pory potwierdzone. Tego typu gdybanie jest jednak niezwykle satysfakcjonujące. Pozwala ono lepiej zrozumieć młodszym odbiorcą ludzką naturę i znacząco wpływa na ich percepcję postrzegania człowieka jako jednostki.

Kwestia umierania, czyli co dzieje się z nami po śmierci

W Tajemnicy śmierci pojawia się temat duszy i tego, czym może ona być; sposobów na pochówek oraz związanych z nimi wierzeń; reinkarnacji, życia wiecznego i alternatywnych rzeczywistości.

Książka pozwala uświadomić sobie własną i bliskich śmiertelność oraz spojrzeć na kwestię umierania z zupełnie innej perspektywy. Ta trudna tematyka skontrastowana jednak z kolorowymi, nieco prymitywnymi ilustracjami sprawami, że trochę łatwiej ją przyswajać.

Celem Tajemnicy śmierci nie jest bowiem wywołać w czytelniku strachu, ale zachęcić go do rozważań i choć częściowo, zaspokoić ciekawość na pytania, na które nie ma jednej, dobrej odpowiedzi.

Nie bez znaczenia zostaje kilka ostatnich zdań lektury, które pozwolę sobie teraz tutaj zacytować:

Niezależnie od tego, co nas czeka, nie powinniśmy się śpieszyć do śmierci. Trzeba się cieszyć życiem i bawić, dopóki się żyje.

Życie jest ciekawe, trudne, przyjemne, smutne, ciężkie i absolutnie wspaniałe.

Polecam książkę Tajemnica śmierci każdemu powyżej 7 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.czarnaowca.pl/kategorie/dla-dzieci/tajemnica-smierci,p607923153

Artykuł Tajemnica śmierci – recenzja książki dla dzieci na ważny temat pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Są takie książki, które sprawiają, że serce pęka na pół i nie sposób powstrzymać łez wzruszenia. Które, choć nie składają się na długie akapity tekstu, potrafią uchwycić pewną znaczącą chwilę. Przede wszystkim jednak, są to książki, których bohaterów chcielibyśmy mieć za swoich przyjaciół. 

,,Kiedyś kiedyś, czyli Kasia, Panjan i Pangór” to wznowienie bestsellera, znajdującego się na Liście Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej. Jej autorem jest Jarosław Mikołajewski (autor tłumaczeń m.in. ,,Pinokio”, ,,Był sobie dwa razy baron Lamberto” oraz po prostu autor ,,Kuferek Adama Mickiewicza”). Za wyjątkową oprawę graficzną odpowiada z kolei Dorota Łoskot-Cichocka.

POCZĄTEK DŁUGIEJ PODRÓŻY BEZ POWROTU

Książka o Kasi i jej sąsiedzie Panjanie to zupełnie niewinna opowiastka o pogodnym odchodzeniu z punktu widzenia małego dziecka. Dziewczynka przyzwyczajona jest do staruszka i lubi jego towarzystwo. Pewnego dnia orientuje się jednak, że Panjan wygląda inaczej. 

Mija trochę czasu i Kasia dostrzega kolejne małe zmiany w swoim sąsiedzie. Jej mama mówi jej, że Panjan był w szpitalu, ponieważ chorował. Dziewczynka jest bardzo prostolinijna i jak to dziecko, wszystko tłumaczy sobie po swojemu.

Kiedy mężczyzna nagle znika, jej rodzice wydają się bardzo smutni, ale Kasia zna tajemnicę Panjana. Wie, że wyruszył on w długą i ciekawą podróż.

KSIĄŻKA O ODCHODZENIU

Motyw staruszka, który odchodzi w literaturze dziecięcej zawsze niezwykle mnie wzrusza. Pisałam już o kilku książkach, gdzie można odnaleźć podobny zamysł:

• Mój dziadek był drzewem czereśniowym,
• Czy umiesz gwizdać, Joanno?,
• Wdzięczny kwiat,
• Cudowna wyspa dziadka,
• Pan Stanisław odlatuje.

Muszę jednak przyznać, że w ,,Kiedyś kiedyś, czyli Kasia, Panjan i Pangór” wzruszyłam się jeszcze bardziej, właśnie ze względu na postać sąsiada. On nie pozwala smucić się dziewczynce, ale do końca zachowuje dobry humor i wyobraźnię.  

Potrafi uzasadnić swoje trzęsące dłonie, plasterki na czole i ukłucia po igłach. Sprawia wrażenie radosnego i właśnie tak zapamięta go Kasia. Dodatkowo Panjan pozostawia jej historię. Żegna się z nią w możliwie najpiękniejszy sposób.

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA

,,Kiedyś kiedyś, czyli Kasia, Panjan i Pangór” to książka o śmierci dla bardzo wrażliwych lub małych dzieci. Nie ma w niej aniołów, ale jest Pangór – mistyczny przyjaciel Panjana, z którym razem wybierają się na ciekawą i radosną wyprawę.

Ta książka uwrażliwia oraz pozwala skupiać uwagę na rzeczach z pozoru małych i nieznaczących. Polecam ją czytelnikom powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.slowne.pl/ksiazki/dla-dzieci/kiedy-kiedys-czyli-czyli-kasia-panjan-i-pangor/

Artykuł Kiedyś kiedyś, czyli Kasia, Panjan i Pangór – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorka: Elisabeth Helland Larsen

Ilustracje: Marine Schneider

Tłumaczenie: Katarzyna Tunkiel

Wydawnictwo: Kultura Gniewu (Krótkie Gatki)

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Niektóre książki są jak ogień i woda – oddziałują na siebie na zasadzie przeciwieństw, ale mimo to nie mogą istnieć oraz funkcjonować bez siebie. ,,Jestem Życie” i ,,Jestem Śmierć” to literackie siostry spisane przez Elisabeth Helland Larsen oraz zilustrowane przez Marine Schneider. Trzeba je czytać parami, bo tworzą pewien cykl, a w zasadzie ucieleśniają krąg życia.

Ukazały się w Polsce dzięki staraniom Wydawnictwa Kultura Gniewu (Krótkie Gatki) i natychmiast zwróciły moją uwagę. Poruszają ważne tematy w poetyckiej formie – opisują świat na symbolach, które są zrozumiałe nawet dla najmłodszych.

Naturalnym wydawało mi się rozpocząć lekturę od ,,Jestem Życie”, chociaż w rzeczywistości kolejność nie jest tutaj istotna. Główną bohaterką jest istota nieco przypominająca połączenie człowieka, ptaka i liścia. To swego rodzaju duch, iskra lub energia – jakkolwiek byśmy jej nie nazwali, to ona jest odpowiedzialna za Istnienie. Dzięki niej zwierzęta budzą się ze snu, ludzie rodzą dzieci, a rośliny kwitną pięknymi kwiatami.

,,Jestem Życie” to zachwyt nad światem, celebracja małych przyjemności, dostrzeganie w codzienności szans i możliwości. Ta książka jest pełna optymizmu, lekka i radosna – trudno się od niej oderwać.

Nie spodziewajcie się jednak, że ,,Jestem Śmierć” stoi po drugiej stronie estetyki. To prawda; jej bohaterka jest lustrzanym odbiciem postaci z ,,Jestem życie”, ale autorki niezmiennie prowadzą nas przez krainę w beztroskich, pastelowych barwach. 

,,(…) Najczęściej przychodzę

do tych ze zmarszczkami,

tych, którzy żyli najdłużej.

Do tych, którzy nasycili się życiem

jak dobrym jedzeniem. (…)”

Elisabeth Helland Larsen, Jestem Śmierć

Ze względu na tematykę ta druga książka jest nieco bardziej nostalgiczna jednak podobnie jak pierwsza, posiada optymistyczny element. Zarówno w ,,Jestem Życie” jak i ,,Jestem Śmierć” siłą napędową działania tych dwóch sióstr jest miłość, która jako jedyna potrafi oprzeć się przemijającemu czasowi. To właśnie za sprawą tego silnego akcentu na duchowość i emocje, te książki mają tak szerokie pole oddziaływania. 

Nie bez znaczenia są także pełne subtelności ilustracje, które doskonale uzupełniają się z teksem. Te dwa elementy tworzą tutaj pełne wrażliwości połączenie, zabierające czytelników do świata, gdzie przeszłość i przyszłość żyją ze sobą w pełnej symbiozie. 

Niezwykle polecam te dwie książki wszystkim odbiorcom powyżej 5 roku życia. Mogą być one udanym początkiem rozmowy na trudny temat.

Link do strony Wydawnictwa: https://kultura.com.pl/

Artykuł Jestem Życie, Jestem Śmierć – recenzja książek dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Lista najważniejszych 15 dziecięcych książek o śmierci 

Najważniejsze książki o śmierci, chorobach i przemijaniu. Bardzo dobry początek do trudnej rozmowy o ulotności ludzkiego życia. 

Książki na liście zostały uszeregowane w kolejności alfabetycznej. 

1. Chusta babci

Autor: Åsa Lind

Ilustracje: Joanna Hellgren

Wydawnictwo: Zakamarki

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 4+

Babcia dzieci właśnie wróciła ze szpitala i w związku z jej przyjazdem, pojawia się cała rodzina, żeby się z nią zobaczyć.

Kuzyni starają się w tym całym zamieszaniu znaleźć miejsce dla siebie. Nie bardzo rozumieją co się dzieje. Z jednej strony ludzie płaczą, ale rodzice zapewniają ich, że to ze szczęścia. Z drugiej strony są już na tyle duzi, że wiedzą, że ze szczęścia człowiek się śmieje, a nie smuci.

2. Cudowna wyspa dziadka

Autor: Benji Davies

Ilustracje: Benji Davies

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Dla kogo: dla najmłodszych , 2+

To opowieść o pożegnaniu, ale nie związanym ze smutkiem i tęsknotą. To przyjemne pożegnanie, podczas którego ukochana osoba pozostaje w najpiękniejszym miejscu na świecie. Dziadek zostaje na wyspie, gdzie nie potrzebuje laski, jest zdrowy, może cały dzień odpoczywać i spędzać czas z przyjaciółmi.

3. Czas czarodziej

Autor: Isabel Minhos Martins

Ilustracje: Madalena Matoso

Wydawnictwo: Babaryba

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 4+

,,Czas czarodziej” to także to, co wiąże się nieodłącznie z czasem – historia o przemijaniu. (…)

Często mamy jednak do czynienia ze zmianami, które szczególnie nas dotykają.

Mówię tutaj o śmierci bliskich, chorobie albo innym, nieszczęśliwym przypadku. Szczególnie trudno wytłumaczyć dziecku, które nagle traci np. babcię lub dziadka, dlaczego jej lub jego już nie ma.

Ta książka może pomóc. Tym bardziej, że kończy się pięknymi słowami: ,,I choć wszystko minie, nasi bliscy zawsze będą przy nas!” , bo miłość działa poza czasem.

4. Czy umiesz gwizdać, Joanno?

Autor: Ulf Stark

Ilustracje: Anna Höglund

Wydawnictwo: Zakamarki

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

,,Czy umiesz gwizdać, Joanno?” jest historią małego chłopca Bertila, który bardzo chciałby mieć dziadka. Jego kolega Ulf ciągle opowiada jak przyjemnie spędza czas ze swoim.

Wspólnie postanawiają poszukać dziadka dla Bertila. Idą do domu starców i tam trafiają na Nilsa, który prawdopodobnie cierpi na chorobę Alzheimera. Z radością przyjmuje wiadomość o posiadaniu wnuka. Od tej pory on oraz Bertil stają się nierozłączni.

5. Długa wędrówka

Autor: Martin Widmark

Ilustracje: Emilia Dziubak

Wydawnictwo: Mamania

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

,,Długa wędrówka” to krótka opowieść przede wszystkim o emocjach, w której autor próbuje pokazać z jaką łatwością możemy przejść ze stanu euforii do smutku. Jak często odwraca się od nas los, żeby za chwilę znów nam sprzyjać. W końcu, to historia o zawiązywaniu się przyjaźni, o sensie życia i o utracie najbliższej istoty.

6. Dokąd idziemy, kiedy znikamy?

Autor: Isabel Minhós Martins

Ilustracje: Madalena Matoso

Wydawnictwo: Kinderkulka

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

Ilustratorka za pomocą geometrycznych obrazów i ciągnącej się przez wszystkie strony czarnej kreski, daje do zrozumienia, że wszystko jest ze sobą powiązane. Wszystko ma swój początek i koniec, podobnie jak wszystko ma swoje wytłumaczenie.

Nawet, jeżeli coś jest dla nas zbyt trudne, pozostaje nadzieja, że to, co znika, trafia w miejsce, gdzie także jest COŚ. Jak mówi autorka – na pewno jest GDZIEŚ.

7. Do widzenia, dzień dobry

Tekst: Cori Doerrfeld

Ilustracje: Cori Doerrfeld

Wydawnictwo: Mamania

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 2+

Najnowszy tytuł artystki porusza ważny temat przemijania – początków i końców. Pokazuje dzieciom, że ludzkie życie składa się z ciągłych momentów, kiedy musimy się z czymś żegnać, co przeważnie nas smuci, ale z drugiej strony czeka nas mnóstwo chwil, kiedy będzie nam dane doświadczyć czegoś po raz pierwszy.

8. Listy do A.

Autor: Anna Sakowicz

Ilustracje: Ewa Beniak-Haremska

Wydawnictwo: Poradnia K

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu ,7+ 

Anna Sakowicz opisała, jak choroba Alzheimera wpływa nie tylko na obarczoną nią osobę, ale przede wszystkim na najbliższych, których życie wywraca się do góry nogami. Rodzina musi żyć w poczuciu bezsilności, patrząc jak stan ich ukochanej osoby z dnia na dzień coraz bardziej się pogarsza.

9. Mój dziadek był drzewem czereśniowym

Autor: Angela Nanetti

Ilustracje: Anastasia Stefurak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu , 7+

To bardzo ciepła historia, której głównym tematem jest nie tylko przemijanie, ale przede wszystkim rodzina i miłość. To, jacy jesteśmy, jest przeważnie wypadkową tego, kim byli ludzie, którymi się otaczaliśmy. Nawet, jeżeli będziemy zaprzeczać lub starać się nie zauważać podobieństw, finalnie i tak je w sobie odkryjemy.

10. Pan Stanisław odlatuje

Autor: Justyna Bednarek

Ilustracje: Paweł Pawlak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu , 4+

Pan Stanisław decyduje się odejść, żeby móc ,,z góry” mieć oko na swojego wnuka. To właśnie jemu powierza swojego ukochanego psa. Wie, że z chłopcem będzie bezpieczny i szczęśliwy.

Mężczyzna jest spełniony i radosny. Cała opowieść pełna jest optymizmu i spokoju, a samą śmierć nietypowo opisuje się tutaj, jako piękne wydarzenie, bogate w nieznane na ziemi kolory i kształty.

11. Smacznego, proszę wilka!

Autor: Marta Guśniowska

Ilustracje: Jaga Słowińska

Wydawnictwo: Tashka

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu , 6+

,,Smacznego, proszę wilka!”  opowiada czytelnikowi o tym, czym jest śmierć, w jaki sposób można ją postrzegać i jak wygląda samo umieranie. Pokazuje także, że nawet najbardziej zła istota, może się zmienić i nie należy ocenić innych po pozorach.

12. Ściśle tajne

Autor: Paweł Beręsewicz

Ilustracje: Maciej Szymanowicz

Wydawnictwo: Literatura

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

Autor książki wyszedł z założenia, że nie ma takich słów, którymi nie można zdradzić nawet największej tajemnicy. Słowa mają ogromną moc i są w stanie przekroczyć nie tylko próbę czasu, ale również próbę życia i śmierci.

13. Wdzięczny kwiat

Autor: Sarolta Szulyovszky, Luca Morandini

Ilustracje: Sarolta Szulyovszky

Wydawnictwo: Namas

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

Ta krótka opowieść ma bardzo ładne przesłanie. Mówi o tym, że w ogrodzie jest wiele kwiatów. Jedne dopiero co wyrosły, inne są jeszcze nasionkiem, a jeszcze inne przekwitają. Na miejsce starych kwiatów wyrastają nowe. Na tym polega życia oraz tak można określić przemijanie.

14. Wszędzie i we wszystkim

Autor: Pimm van Hest

Ilustracje: Sassafras De Bruyn

Wydawnictwo: CoJaNaTo?

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 5+

,,Wszędzie i we wszystkim” pokazuje, że nie ma jednej dobrej odpowiedzi na to, czym jest śmierć. Podkreśla jednak, że odejście bliskich nie jest definitywnym końcem. Daje czytelnikowi nadzieję i pozwala na dalsze zadawanie pytań.

15. Wszystkie dżinsy M.

Autor: Teresa Monika Rudzka

Ilustracje: Adam Ruszkowski (NEUS)

Wydawnictwo: Poławiacze Pereł

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu , 10+

,,Wszystkie dżinsy M.”  to jednak nie tyle książka o smutku, ale o próbie jego pokonania. Autorka nie chce przekonać czytelników, że śmierć należy zignorować, ale że trzeba odnaleźć w życiu balans. Nie ważne są okoliczności, najważniejsza zawsze pozostaje wewnętrzna równowaga.

Artykuł 15 najważniejszych książek dla dzieci o śmierci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Justyna Bednarek

Ilustracje: Paweł Pawlak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Książki, które poruszają temat śmierci zazwyczaj mają w sobie coś nostalgicznego, łapią za gardło i wywołują w czytelniku smutek i wzruszenie. Czasami jednak zdarzają się wyjątki i o takim wyjątku chciałabym opowiedzieć dzisiaj.

,,Pan Stanisław odlatuje” to książka doskonałego duetu, czyli Justyny Bednarek i Pawła Pawlaka. W zasadzie można byłoby ,,brać ją w ciemno”, mając na uwadze poprzednie osiągnięcia tej autorki i tego ilustratora.

Justyna Bednarek jest znana chyba przede wszystkim z serii o ,,Niesamowitych przygodach dziesięciu skarpetek”, ale napisała także m.in. bardzo sympatyczną serię dla początkujących przedszkolaków, czyli ,,Dusia i Psinek – Świnek. Pierwszy dzień w przedszkolu” oraz ,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi”.

Z kolei Paweł Pawlak to współautor na przykład ,,Małego atlasu motyli”, o którym także pisałam już na blogu.

,,Pan Stanisław odlatuje” to opowieść o tytułowym staruszku, który pewnego dnia wysłuchuje w radiu bardzo ciekawej audycji. Dowiaduje się o pewnym mężczyźnie, który przeleciał nad Afryką na krześle ogrodowym. Stanisław chce powtórzyć ten wyczyn, ale postanawia użyć do swoich celów materaca w kwiatki.

Ta książka składa się z bardzo wielu abstrakcyjnych elementów, a ilustracje jeszcze mocniej je potęgują. Nie należy doszukiwać się w niej logiki, ponieważ bazuje ona przede wszystkim na metaforach.

Historia wytwarza w czytelniku poczucie bezpieczeństwa. Namawia, żeby zachwycić się światem, zwracać uwagę na przyrodę i uczyć się nią cieszyć. Jest pełna fantazji, nie buduje barier, nie stawia ograniczeń. Pokazuje, że cała otaczająca nas rzeczywistość działa zgodnie z przeznaczeniem, a jej mechanizm jest zachwycający i godny podziwu.

Pan Stanisław decyduje się odejść, żeby móc ,,z góry” mieć oko na swojego wnuka. To właśnie jemu powierza swojego ukochanego psa. Wie, że z chłopcem będzie bezpieczny i szczęśliwy.

Mężczyzna jest spełniony i radosny. Cała opowieść pełna jest optymizmu i spokoju, a samą śmierć nietypowo opisuje się tutaj, jako piękne wydarzenie, bogate w nieznane na ziemi kolory i kształty.

Doskonałym uzupełnieniem całości są ilustracje, które wykonane zostały z niezwykłą precyzją. Widać na nich pociągnięcia pędza, czasami na pierwszy plan wyrywa się pozostawiona grubsza warstwa farby.

,,Pan Stanisław odlatuje” to co prawda książka o śmierci dziadka, ale skupiająca się na życiu. Wyróżnia się na tle pozostałych i może być z powodzeniem czytana już 4 – latkom.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/pan-stanislaw-odlatuje/2675/ksiazka.html#.XQkc_9MzZE4

Artykuł Pan Stanisław odlatuje – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Marta Guśniowska

Ilustracje: Jaga Słowińska

Wydawnictwo: Tashka

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Często przypinamy komuś ,,łatkę” tylko dlatego, że jesteśmy do czegoś przyzwyczajeni. Wszelkie odstępstwa od ,,normy” są traktowane jako anomalie i patologie. Okazuje się jednak, że wyjście przed szereg nie zawsze może skończyć się katastrofą. Czasami wybranie zupełnie innej ścieżki i zachowanie się wbrew oczekiwaniom, może dać niespodziewane skutki!

,,Smacznego, proszę wilka!” to książka nieszablonowa pod wieloma względami. Jej autorka, Marta Guśniowska znana jest szczególnie w środowisku teatralnym. Pisze scenariusze spektakli dla dzieci i młodzieży. Jej teksty można zobaczyć na deskach wielu polskich i europejskich teatrów.

,,Smacznego, proszę wilka!” także zostało wyreżyserowane w ramach spektaklu i obecnie można go zobaczyć w Opolskim Teatrze Lalki i Aktora o tym samym tytule.

To 11-sto rozdziałowa historia o pewnym wilku, który ze względu na wiek, powoli żegnał się ze światem. Los jednak postanowił spłatać mu figla i wysłał do niego małego zajączka, który pozbawiony rodziców, zupełnie nie wiedział na czym ten świat stoi.

Wilk byłby go pewnie zjadł, ale powstrzymała go przyjaciółka i w ten sposób, mały szarak stał się adoptowanym dzieckiem drapieżnika.

W książce obaj bohaterowie mają wiele przygód, których celem jest zmiana myślenia wilka i jednocześnie nauczenie malucha bezpiecznego i świadomego życia w lesie. Podjęta zostaje decyzja, żeby zajączek został odprowadzony do swojej babci przez staruszka, i to właśnie w trakcie tej podróży zachodzą w obojgu największe zmiany.

,,Smacznego, proszę wilka!”  opowiada czytelnikowi o tym, czym jest śmierć, w jaki sposób można ją postrzegać i jak wygląda samo umieranie. Pokazuje także, że nawet najbardziej zła istota, może się zmienić i nie należy ocenić innych po pozorach.

Autorka ma bardzo lekkie pióro, często korzysta ze związków frazeologicznych i zabawy słowem, a przy okazji potrafi oprószyć całość sympatycznym i zmuszającym do śmiechu humorem.

Książka ma bardzo interesujący, podłużny format i została wzbogacona o kolorowe i zarazem poetyckie ilustracje Jagi Słowińskiej.

Polecam tę lekturę, jako rodzaj powolnego oswajania się z tematem śmierci, ale także opis nietypowych przyjaźni i ponad podziałowych relacji.

Będzie to książka dla dzieci powyżej 6. roku życia.

Artykuł Smacznego, proszę wilka! – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Wszędzie i we wszystkim”

Autor: Pimm van Hest

Ilustracje: Sassafras De Bruyn

Tłumaczenie: Magdalena Stonawska

Wydawnictwo: CoJaNaTo?

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jak wytłumaczyć, czym jest śmierć? Wielu dorosłych ma problem z uformowaniem właściwej odpowiedzi. Śmierci nie da się opisać w kilku słowach. Jedyne, z czym godzi się większość osób jest to, że śmierć jest nieuchronna. Wszystko inne to niewiadoma.

Mimo to, dzieci, które spotyka tragedia, chcą wiedzieć. Czują się zagubione i szukają odpowiedzi wśród dorosłych. Podobnie jak robiła to bohaterka książki ,,Wszędzie i we wszystkim”.

To jedna z piękniejszych i bardziej wzruszających pozycji na temat kresu życia.

Głównej bohaterce, Yolandzie umiera mama. Dziewczynka chce dowiedzieć się, gdzie ona teraz jest, jednak każda napotkana osoba odpowiada na jej pytanie w inny sposób.

Tata mówi, że mama jest w namalowanym przez nią obrazie, ciocia, że we wspomnieniach, a dziadek czuje jej obecność w zasianym przez nią ogrodzie różanym.

Yolanda składa z tych różnych punktów widzenia swoją własną odpowiedź i wtedy wreszcie osiąga spokój.

,,Wszędzie i we wszystkim” jest picturebookiem, który absolutnie zachwyca zarówno od strony wizualnej, ale również w żaden sposób nie odstaje treścią od całokształtu.

To małe dzieło sztuki, które w możliwie najlepszej formie próbuje zmierzyć się z jednym z bardziej wymagających tematów w literaturze.

W swojej definicji śmierci nie odnosi się do aspektów duchowych, które dla dzieci mogłyby być zbyt trudne i abstrakcyjne, a przy tym niezrozumiałe. Tłumaczy, że obecność zmarłych może być indywidualnie rozpatrywana przez każdego w inny sposób.

,,Wszędzie i we wszystkim” pokazuje, że nie ma jednej dobrej odpowiedzi na to, czym jest śmierć. Podkreśla jednak, że odejście bliskich nie jest definitywnym końcem. Daje czytelnikowi nadzieję i pozwala na dalsze zadawanie pytań.

Bardzo polecam tę książkę dzieciom powyżej 5. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://cojanato.pl/produkt/wszedzie-i-we-wszystkim/

Artykuł Wszędzie i we wszystkim – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.