Na stronie znajdziecie już recenzję pierwszej części, Cyrku martwych makabresek, i właśnie od tej pozycji rekomenduję rozpoczęcie przygody z rodzeństwem obdarzonym bardzo interesującymi mocami. Uprzedzam jednak, że pewnie na pierwszym tomie się nie skończy, dlatego od razu można sobie przygotować kontynuację: Franek i Finka. Szczwane sztuczki.

➜ Tytuł: Franek i Finka. Tom 2. Szczwane sztuczki
➜ Seria: Franek i Finka
➜ Autorka: Aneta Jadowska
➜ Ilustracje: Magdalena Babińska
➜ Wydawnictwo: SQN WOW!
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Franek i Finka. Szczwane sztuczki – o czym jest drugi tom?

Mogłoby się wydawać, że po wydarzeniach z pierwszej części reszta wakacji u dziadka upłynie Frankowi i Fince bez większych niespodzianek. O ile oczywiście można w ten sposób mówić o krainie, w której magia stoi na porządku dziennym, a mały smok jest pupilem kilkunastoletniej dziewczynki.

To właśnie Sznurówka – niewielki jak na smoka, ale dość pokaźny jak na zwierzę domowe przyjaciel Finki – jako pierwszy wyczuwa zbliżające się niebezpieczeństwo. Wkrótce dostrzega je również cyrkowa trupa. Nad Rubieże nadciąga bowiem burza, i zdecydowanie nie chodzi tutaj o zwyczajny, przelotny deszczyk. Magiczna wichura potrafi bowiem zmieniać ludzi w potwory, wyrywać drzewa, a nawet pozostawiać po sobie wyjątkowo krwiożerczą roślinność.

Burza to jednak dopiero początek trudności, z którym przyjdzie się zmierzyć bohaterom. Niefortunnie kłopotów przysporzy im również pasażerka wzięta na gapę, brak porozumienia pomiędzy maestrami cyrku oraz pewna przemiana postaci (dość brzemienna w skutkach). 

Franek i Finka coraz lepiej poznają własne zdolności, ale Aneta Jadowska po raz kolejny pokazuje, że magia nie rozwiązuje tutaj wszystkich problemów. Znacznie częściej potrzebne są choćby bystrość umysłu, odwaga i umiejętność współpracy. A przydadzą się one bardzo, bo na drodze rodzeństwa pojawią się m.in.: żyjące wieże, gryfy i bardzo obślizgłe macki w bardzo głębokiej wodzie.

Szczwane sztuczki i naprawdę szczwane lisy

Tytuł drugiej części nie jest oczywisty i może nawiązywać zarówno do żywej wieży, jak i pewnej z bohaterek oraz jej ognistoogoniastych przyjaciół. W historii pojawia się bowiem prawdziwa wiedźma rodem ze słowiańskich opowieści – wraz z domkiem na kurzej łapce. Towarzyszy jej stadko rudych lisów. 

Sama wiedźma przedstawia się jako Gaja i również trudno uznać ten wybór za zupełnie przypadkowy. Staje ona bowiem w obronie zwierząt z cyrku, o które już od poprzedniego tomu toczy się zawzięta batalia. Autorka w umiejętny sposób wprowadza więc do książki wątek ochrony zwierząt oraz ich wykorzystywania w cyrkach.

Gaja ma wiele wspólnego z Babą Jagą, ale nią nie jest. Aneta Jadowska czerpiąc ze znanych motywów, baśni i folkloru, przetwarza je i pozwala istnieć obok stworzeniom pochodzącym z różnych legend. Dzięki temu Rubieże mogą wydawać się znajome, a jednocześnie pozostają nieprzewidywalne.

Nie każdy troll musi być największy i najsilniejszy

Seria o Franku i Fince ma wielu ciekawych bohaterów – łącznie z tymi tytułowymi. Przy okazji drugiego tomu chciałabym jednak przyjrzeć się z Wami postaciom pobocznym. Szczególnie ciekawy jest Jewgienij – troll wyraźnie odstający od swoich bliskich. 

Ma starszych braci, znacznie potężniejszych i silniejszych, przy których od dawna wypada blado. Trudno nie przyrównać go z Hagridem – bohaterem, któremu również daleko było do tego, czego oczekiwała od niego część jego rodziny i własnego gatunku.

Jewgienij porzucił dotychczasowe życie dla cyrku. Odnalazł w nim powołanie i mógł pielęgnować talent. Czy powracając po latach do domu, zdoła przekonać rodzinę, że dobrze wybrał?

To nie taki zły wynik, pomyślała dziewczynka, musimy jeszcze tylko znaleźć Ulę i niedźwiedzia, wydostać się stąd i zdjąć urok Gai. A po drodze pewnie pokonać Impostora. Nic trudnego, mamrotała pod nosem. Z rozpędu może poradzimy sobie też z kryzysem klimatycznym.

Aneta Jadowska, Franek i Finka. Tom 2. Szczwane sztuczki, Rozdział 21. Nie wkurza się wiedźmy!, str. 211

Ula – jedna z najciekawszych bohaterek tej historii

Dużo większe znaczenie w drugim tomie zyskuje jednak Ula. Formalnie pozostaje postacią drugoplanową, ale została napisana w taki sposób, że trudno przejść obok niej obojętnie. Autorka wyposażyła ją w cały zestaw skrzętnie ukrywanych emocji i doświadczeń, które bardzo szybko wzbudzają empatię.

Kiedy czytam o tej dziewczynce, jednocześnie się wzruszam i nie mogę wyjść z podziwu, jak ciekawą bohaterkę udało się Anecie Jadowskiej stworzyć. Ula nauczyła się funkcjonować u boku dziadka zmienionego w niedźwiedzia. Dziadka, który niemal zapomniał, jak być człowiekiem.

Dostrzegam tutaj – w dużym uproszczeniu – jedną z najbardziej poruszających warstw tej powieści. Ich relację można odczytać jak subtelną metaforę sytuacji dzieci dorastających przy boku dorosłych, którzy z różnych powodów przestali dostrzegać ich potrzeb. Dorosłych skupionych przede wszystkim na sobie, nieprzewidywalnych, wzbudzających strach i wymuszających „grzeczność”, która wcale nie oznacza poczucia bezpieczeństwa.

Autorka nie wykłada tego czytelnikowi wprost – jest daleka od moralizatorskich treści. Pozwala natomiast zobaczyć, że za zachowaniem dziecka może stać znacznie więcej, niż dostrzegamy to na pierwszy rzut oka.

Nie tylko magia i przygoda

To właśnie dlatego Szczwane sztuczki tak dobrze rezonują z czytelnikiem na kilku poziomach. Osoby poszukujący wątków przygodowych i fantastycznych, dostają je. Podobnie jak ci, którym zależy na bohaterach z krwi i kości, z którymi będzie można łatwo się utożsamić, kibicować im i czekać z utęsknieniem na kolejne książki.

Pod całą tą fantastyczną warstewką akcji kryją się bowiem rodzinne napięcia, poczucie odrzucenia, samotność, potrzeba akceptacji i postacie, którzy dopiero uczą się rozumieć samych siebie.

Najbardziej podoba mi się jednak to, że te poziomy wcale ze sobą nie konkurują. Autorka w mistrzowski sposób pozwala trudniejszym emocjom naturalnie wybrzmiewać pomiędzy kolejnymi przygodami, nie spowalniając w żaden sposób fabuły.

Barwione brzegi

Podobnie jak w pierwszej części, także tutaj pojawiają się ilustracje. Celowo ich jednak nie pokazuję, ponieważ zdradzają zaskakująco dużo o postaciach pojawiających się w fabule. Szkoda odbierać sobie tę niespodziankę.

Powracają również barwione brzegi. Tym razem na bloku książki znalazła się Czerwona Wieża, która odegrała w tej historii znaczącą rolę. Oba tomy ustawione obok siebie zaczynają więc tworzyć naprawdę ciekawą wizualnie kolekcję.

Szczwane sztuczki są powieścią zaskakującą i wielowymiarową. Dajcie ją dziecku, które skończyło 9 lat, a zdziwicie się jak odczaruje go ona od potrzeby korzystania z telefonów czy laptopów. Ja czekam na kolejny tom.

Sprawdzajcie dostępność serii Franek i Finka na stronie Wydawnictwa SQN.

FAQ – Franek i Finka. Szczwane sztuczki

O czym jest książka Franek i Finka. Szczwane sztuczki?

To drugi tom fantastycznej serii Anety Jadowskiej o rodzeństwie obdarzonym magicznymi zdolnościami. Tym razem Franek i Finka muszą zmierzyć się między innymi z niebezpieczną burzą, tajemniczymi stworzeniami i kolejnymi problemami pojawiającymi się w magicznych Rubieżach.

Czy trzeba znać pierwszy tom przed przeczytaniem Szczwanych sztuczek?

Warto zacząć od pierwszej części, Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek. Bohaterowie, ich relacje oraz zasady magicznego świata są rozwijane z tomu na tom, dlatego czytanie serii po kolei daje znacznie większą satysfakcję.

Dla jakiego wieku jest książka Franek i Finka. Szczwane sztuczki?

Książka jest kierowana przede wszystkim do starszych dzieci, mniej więcej od 9/10. roku życia. Sprawdzi się szczególnie u czytelników, którzy lubią fantastykę, magię, dynamiczne przygody i nieco mroczniejsze baśniowe motywy.

Czy Szczwane sztuczki są straszne?

W książce pojawiają się niebezpieczne stworzenia, groźna magia i momenty budujące napięcie, ale całość nadal pozostaje przygodową fantastyką dla młodszych czytelników. Groza przeplata się tutaj z humorem, akcją i relacjami między bohaterami.

Czy w Szczwanych sztuczkach pojawiają się motywy słowiańskie?

Tak. W drugim tomie pojawiają się między innymi wiedźmy, domek na kurzej łapce oraz nawiązania do postaci znanych ze słowiańskich baśni i folkloru. Aneta Jadowska nie kopiuje jednak tych motywów wprost, lecz wykorzystuje je do budowania własnego fantastycznego świata.

Czy w książce Franek i Finka. Szczwane sztuczki są ilustracje?

Tak. Podobnie jak w pierwszym tomie, także tutaj wewnątrz książki pojawiają się ilustracje. Część z nich zdradza jednak wygląd nowych bohaterów, dlatego warto odkrywać je dopiero podczas czytania.

Czy warto przeczytać Franek i Finka. Szczwane sztuczki?

To dobra propozycja dla dzieci, które lubią fantastykę pełną magii i przygód, ale jednocześnie oczekują ciekawych, wielowymiarowych bohaterów. Powieść łączy dynamiczną akcję z tematami samotności, odrzucenia, akceptacji i relacji rodzinnych.

Artykuł Szczwane sztuczki. Właśnie takiej fantastyki potrzebują dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Widowisko
➜ Autorka: Chiara Raineri
➜ Ilustracje: Chiara Raineri
➜ Tłumaczenie: Ewa Nicewcz
➜ Wydawnictwo: Polarny Lis
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Bilety do cyrku – fabuła bez spoilerów

To pozycja z lekką nutą nostalgii oraz uroku minionej epoki. Opowiada o grupie dzieciaków, które bawią się i spędzają ze sobą czas, aż do momentu, gdy dołącza do nich ostatni z przyjaciół. Chłopak przynosi towarzyszom prezenty – bilety do cyrku. Podobno dostał je od tajemniczego mężczyzny, który obiecał mu świetną zabawę. Dzieci są ostrożne, wahają się chwilę, czy powinny pójść w miejsce, gdzie ma znajdować się cyrk.

Finalnie ciekawość wygrywa – postanawiają pójść, ale na wszelki wypadek zachować czujność. Kiedy jednak docierają do umówionego punktu, niczego tam nie ma. Ale czy na pewno?

Paryż oczami dziecka – o czym jest Widowisko?

Widowisko to prosta narracyjnie historia, której największem atutem jest uczynienie z wyobraźni postaci pierwszoplanowej. Całość ma w sobie urok dziecięcego szwendania się po mieście, spędzania czasu ze znajomymi oraz szukania sobie prostych zajęć, które mogłyby wypełnić dzień. 

Tekst momentami ustępuje jednak obrazowi. Ilustracje artystki są muśnięte światłem – choć widać na nich wyraźnie bohaterów oraz poszczególne elementy tła. Za sprawą doboru kolorystyki i umieszczenia w kadrze dodatkowych postaci – Widowisko przywodzi na myśl sen albo wspomnienie. Te zachwycające obrazki doskonale oddają ideę książki – zachwycania się i uważnego patrzenia.

Odwaga w odkrywaniu

Pozycję można także uznać za zachętę do odważnego eksplorowania otoczenia, przy jednoczesnym zachowaniu ostrożności. Najciekawsze rzeczy mogą nam się przydarzyć wtedy, gdy damy im na to szansę. Z drugiej strony – akcja Widowiska toczy się w samym centrum miasta. I chociaż mówimy tutaj o Paryżu, to jednak mało kto mógłby się spodziewać, że można znaleźć tam magię. A jednak.

W kontekście współczesnych dzieciaków, które rzadko kiedy spędzają już czas na dworze – Widowisko to piękny przykład tego, że warto powrócić do zabaw na świeżym powietrzu. Bohaterowie tworzą świetną wspólnotę (choć wolałabym, żebym pozostawiono im w książce oryginalne imiona, np. Jean zamiast Janek). Udowadniają, że kluczem do dobrej zabawy jest współpraca. 

Dla kogo

Widowisko to książka, która dobrze sprawdzi się w przypadku przedszkolaków oraz uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej. Zaskakujący zwrot akcji oraz ponadczasowa magia wyobraźni to argumenty, które sprawiają, że zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję. Widowisko dostępne jest na stronie wydawnictwa Polarny Lis.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Czy Widowisko nadaje się do wspólnego czytania?

Tak, to picture book, który świetnie sprawdza się do głośnego czytania oraz wspólnego oglądania ilustracji.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Najlepiej dla dzieci w wieku 4 – 8 lat.

Jakie tematy porusza książka?

Uważność, współpraca w grupie, bezpieczne odkrywanie miasta, docenianie „małych” rzeczy.

Czy to dobra książka na zajęcia w przedszkolu/szkole?

Tak. Można ją wykorzystać do rozmów o bezpieczeństwie w mieście, pracy zespołowej i o tym, czym jest wyobraźnia.

Czym Widowisko wyróżnia się na tle innych książek o Paryżu?

Zamiast pocztówkowych atrakcji pokazuje codzienny Paryż oczami dzieci i prowadzi do zaskakującego, „miniaturowego” spektaklu.

Artykuł Widowisko Chiary Raineri – recenzja książki o uważności pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Circus Magnum
➜ Scenariusz: Paweł Rzodkiewicz
➜ Rysunki: Jakub Kwiatkowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pamiętam, kiedy byłam bardzo mała, chodziłam z rodzicami do objazdowego cyrku. Przyjeżdżał do naszego miasta dwa razy w roku. Za każdym razem było to dla mnie wielkie wydarzenie.

Cyrk od wewnątrz

Wtedy nie mówiło się o drugiej stronie cyrków – szczególnie tej związanej ze zwierzętami. Zresztą, nawet teraz, kiedy wracam wspomnieniami do tamtych czasów, nie pamiętam lwów czy słoni, ale właśnie przede wszystkim ludzi – niepokojących klaunów oraz nieustraszonych akrobatów.

Circus Magnum to komiks polskich twórców, Pawła Rzodkiewicza (od Będzie dobrze) i Jakuba Kwiatkowskiego, który pokazuje niezwykły, świeży, a nawet innowacyjny sposób na to, jak można czytać tematykę cyrkową.

Nieubłagany czas i ambicja nowego pokolenia

Artystom udało się pokazać wiele punktów widzenia, nie narzucając czytelnikom jednego, głównego bohatera. Mamy więc tutaj opowieść dyrektora cyrku i zarazem konferansjera, mamy relację ojciec-syn, rozważania nieoczywistego, postawnego mężczyzny bez rąk, który momentami wydaje się nie być stabilny psychicznie czy marzenia młodej kobiety, żyjącej w przeświadczeniu marnowanego potencjału.

Każdy z tych wątków jest przedstawiony bardzo realistycznie. Ma się wrażenie, że autorzy naprawdę wiedzą, o czym tworzą. Nie zabrakło tutaj również elementów piłki nożnej – czasami ukazanej w humorystyczny, prześmiewczy sposób.

Circus Magnum jest to jednak przede wszystkim zestawienie młodości ze starością, nowego pokolenia z minionym. Próba pogodzenia się z tym, co nieuniknione. Pozwolenie sobie na to, by dać działać młodszym, a samemu przyznać przed samym sobą, że czas jest nieubłagany i nie zawsze będzie się na szczycie.

Wielowymiarowy komiks dla dorosłych

Komiks, oprócz tego, że jest bardzo sprawnie zrealizowany, ma także kilka szalenie dobrych momentów. Najciekawsze jest oczywiście zakończenie, które przedstawia iluzję prawdziwego pokazu cyrkowego. Drugim, który z powodzeniem mógłby być osobną historią, jest moment opowiadania bajki 10-letniemu chłopcu.

Choć sama historia jest tam prosta, to sposób jej zwizualizowania, budowanie napięcia i przechodzenie z wyobrażeń bohaterów do ich rzeczywistości, jest fenomenalny. Ta idea opowieści szkatułkowej dodatkowa pogłębia całość, sprawiając, że komiks jest jeszcze bardziej wielowymiarowy.

W podsumowaniu więc, Circus Magnum to pozycja niezwykle interesująca. Do miana wybitnej brakuje jej tylko objętości. Gdyby zamiast 144 miała 200 lub 300 stron, z bardziej szczegółowymi charakterystykami bohaterów oraz większą ilością konfrontacji pomiędzy nimi – na pewno wyszłoby jej to na dobre.

Mimo wszystko, sięgajcie po nią, czytacie i sprawdźcie, jak dobrze można opowiadać o cyrku – w sposób niesztampowy oraz bardzo oryginalny. Polecam Circus Magnum dorosłym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Circus-Magnum/949

Artykuł Circus Magnum – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Co się dzieje z klaunem, który nikogo już nie bawi? Czy klauni muszą być zawsze weseli? Kto pozbiera rozsypanego błazna?

Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie to książka duetu Gerarda Moncomble oraz polskiego artysty Pawła Pawlaka, znanego m.in. z serii Małych atlasów czy pozycji Pan Stanisław odlatuje.

Cyrk bez zwierząt

Przyznam, że zawsze z dużą ostrożnością podchodzę do książek, których akcja rozgrywa się w cyrku. Choć fabuła Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie ma tam miejsce zaledwie przez chwilę, całość została wymyślona tak, aby nie przyczyniać się do promowania niewłaściwych ,,atrakcji”.

Cyrk w książce jest bowiem cyrkiem bez zwierząt. Występują w nim jedynie ludzie – żonglerzy, akrobaci, magicy i oczywiście tytułowy bohater, czyli Moko.

Klaun Moko zostaje zwolniony 

Klaun jest gwiazdą programu. Jego wizerunek widnieje na afiszach w różnych językach, co może świadczyć o tym, że zrobił on duże wrażenie na widowni w wielu krajach.

Kiedy występy cyrku rozpoczynają się w nowym mieście, Moko czuje się jednak jakiś nieswój. Jest smutny, zrezygnowany i nie potrafi już rozśmieszać ludzi. Dyrektor o bardzo wymownym imieniu, postanawia więc go zwolnić. 

Każdy ma prawo do smutku

Co pozostaje z klauna, który nie może już dłużej występować w cyrku? Rozpada się. W książce rozpada się on dosłownie. Wiele rzeczy pokazanych jest tutaj w bardzo bezpośredni sposób, żeby jeszcze intensywniej oddziaływały one na młodych czytelników.

W Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie mamy pogłębiony obraz śmieszka, który za grymasem szeroko rozciągniętych w uśmiechu ust, skrywa smutny sekret. 

Okazuje się, że każdy ma prawo czuć się smutnym. Są momenty, żeby żartować i dobrze się bawić, ale nie sposób też uniknąć gorszych dni, gdy nastrój ściąga nas na sam dół. 

Jesteśmy wydzieranką, która potrzebuje uwagi

Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie to bardzo ciekawa propozycja książki obrazkowej, a na kolejny poziom wznoszą ją ilustracje Pawła Pawlaka. Te wydzierankowe portrety, bohaterowie i elementy składające się na sceny sprawiają, że każdy z nas może poczuć się jak całość złożona z małych części. 

Wewnątrz siebie składamy się na wiele takich fragmentów, wydzieranek. Dzięki nim jesteśmy jedyni w swoim rodzaju, ale również przez wzgląd na ich obecność – możemy czuć w środku chaos oraz stać się czasami nieco zagubieni.

W książce pojawia się jednak remedium. Wystarczy zainteresowanie drugiej osoby, aby Moko stanął na nogi. Bo bardzo często potrzeba niewiele – cień zainteresowania, okruch empatii, żeby odnaleźć w sobie radość.

Polecam Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie dzieciom powyżej 5 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/moko–najsmieszniejszy-klaun-na-swiecie/p3371.html

Artykuł Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

W 2019 roku w Polsce miała miejsce sytuacja, która wstrząsnęła setkami tysięcy osób. Na polsko-białoruskiej granicy w Koroszczynie została zatrzymana ciężarówka, w której nielegalnie przewożono dzikie zwierzęta. 10 tygrysów w tragicznych warunkach, bez dostępu do świeżej wody, w nieczystościach. Umierające, wygłodzone, pozbawione chęci do życia, sprowadzone do rangi ,,towaru”. 

Wielu ludziom nawet nie przyszłoby do głowy, że tak można traktować żywe istoty. Niestety przestępcy, którzy brali w tym udział nie byli i nie są odosobnionymi przypadkami. Często potrzeba zysku zasłania to, co powinno być na pierwszym miejscu – empatia, zrozumienie i szacunek.

Książka oparta na faktach

Nakładem Wydawnictwa Agora Dla Dzieci ukazała się ostatnio książka, należąca do uwielbianej przez czytelników serii Zwierzaki. Prawdopodobnie dobrze już kojarzycie choć niektóre tytuły, które wydano w jej ramach:

• Ośmiornica Zośka,
• Bercia i Orson,
• Tarmosia,
• Dzik Dzikus,
• Ambaras.

W tym jednak przypadku zrezygnowano z melodyjnego imienia i postawiano w tytule na jedno, mocne słowo. Słowo, które wyraża siłę, ale też jest wzruszającym uhonorowaniem zwierzęcia, które nie przeżyło wspomnianego transportu – ,,Tygrys”. Autorem tekstu jest Cezary Harasimowicz, a niezwykłe ilustracje stworzyła Marta Kurczewska.

Tigre z Paradiso

Głównym bohaterem książki jest wspomniany tygrys o imieniu Tigre, który nigdy do końca nie poznał smaku wolności. Fabułę poznajemy dzięki pierwszoosobowej narracji z jego punktu widzenia – choć część pierwsza lektury znacznie różni się percepcją od tej kolejnej.

Tigre był cały życie poddawany tresurze i występował w cyrku. Nie liczono się z jego potrzebami – miał zarabiać, bawić publiczność i grać potulnego kotka. Pod wpływem pewnego zdarzenia postanowił się jednak zbuntować. Właściciel cyrku szybko zadecydował więc o jego sprzedaży. Wkrótce tygrys miał udać się w jedną ze swoich najtrudniejszych i zarazem ostatnich podróży.

O tym, co jest naprawdę ważne

,,Tygrys” to jedna z najbardziej poruszających książek, jakie zostały wydane w 2022 roku. Poetycki język przeplatany z tragicznymi faktami ukazuje całą esencję ludzkiej natury. Jej dwojakość, dobre i złe strony oraz przede wszystkim mnóstwo cech, które należałoby w społeczeństwie poprawić.

Tygrys, główny bohater opowieści, szybo staje się bliski każdemu czytelnikowi. On nie czuje do ludzi nienawiści, ale dostrzega również te osoby, które chcą i potrafią pomagać. Przemawia przez niego mądrość zwierzęcia, które wie, co jest naprawdę ważne.

Sięgnijcie po tę książkę i posłuchajcie historii, która zdarzyła się naprawdę. Naszym obowiązkiem jest zrobić wszystko, aby nigdy się ona nie powtórzyła.

Polecam ,,Tygrysa” czytelnikom powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwoagora.pl/tygrys/

Artykuł Tygrys – recenzja książki dla dzieci i dorosłych pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Zaginione wesołe miasteczko. Opowieść o Dicku Graysonie
➜ Cykl: DC Powieść graficzna 13+
➜ Scenariusz: Michael Moreci
➜ Rysunki: Sas Milledge
➜ Tłumaczenie: Alicja Laskowska
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: ma dużo zalet

Dobrze jest czasami przeczytać (i obejrzeć) komiks, którego historia mieści się w jednym tomie. Wiem, że tutaj bardzo często polecam serie, ale zdaję sobie również sprawę, że wielu czytelników ceni i poszukuje książek mniej złożonych. Z tego powodu ten recenzowany komiks, a właściwie – powieść graficzna, wydaje się ciekawą propozycją (należy on do cyklu Wydawnictwa Egmont ,,DC powieść graficzna 13+”).

Życie w cyrku

,,Zaginione wesołe miasteczko. Opowieść o Dicku Graysonie” to historia nastolatka, tytułowego Dicka, który należał wraz ze swoimi rodzicami do słynnej grupy Latających Graysonów. Razem z nimi pracował i mieszkał w cyrku Haly’ego. Pokazy akrobatyczne były niemal jego codziennością. Dick nie czerpał jednak z nich satysfakcji. Skomplikowane dla widowni układy z jego perspektywy były nudne i przewidywalne.

Pragnął odmiany. Poszukiwał adrenaliny i niestety okazało się, że wkrótce ją odnalazł.

Tajemnica wesołego miasteczka

Akcja książki toczy się wokół kilku światów. Pierwszym jest uniwersum cyrkowe. To w nim żyje główny bohater oraz wszyscy ludzie, których zna. Pragnie zakosztować życia poza cyrkiem, ale nawet kiedy podejmuje próbę, okazuje się, że trafia na osoby… z innego cyrku – a właściwie z wesołego miasteczka.

Drugim uniwersum jest bowiem wesołe miasteczko, które nie tylko zostało zaznaczone kolorystycznie w komiksie (przedstawiane jest za pomocą ciepłych barw, w kontraście do świata cyrku, który jest błękitny i zimny). Miasteczko skrywa pewną tajemnicę, którą Dick będzie musiał odkryć, aby ocalić swoją przyjaciółkę.

Co zaginęło w komiksie?

Ogólnie ,,Zaginione wesołe miasteczko” jest dość gęste od akcji. Zawiera w sobie wątki emocjonalnej i wybuchowej młodzieńczej miłości, potrzeby buntu czy paranormalnych zjawisk, które znacznie przekraczają granicę między niewinnymi sztuczkami iluzjonistów. Ma się jednak wrażenie, że tej historii brakuje głębi. 

Z przykrością stwierdzam, że ta opowieść jest za krótka, aby mogła być w pełni satysfakcjonująca. Scenarzysta Michael Moreci wziął sobie na warsztat zbyt złożoną historię, żeby przekazać ją na niecałych 200 stronach. To mógł być wspaniały, wieloodcinkowy serial na Netflixa, a tak – wyszedł pilot z którego niewiele wynika.

Dla kogo jest ta książka?

Opowieść o Dicku Graysonie może wpłynąć na wyobraźnię, a nawet wzruszyć przy finalne. Zabrakło tu jednak cyrku w cyrku, mistycyzmu w mistycyzmie i ciekawych charakterów w kilku dobrze zapowiadających się postaciach.

Książka będzie odpowiednia dla nastolatków powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Zaginione-wesole-miasteczko.-Opowiesc-o-Dicku-Graysonie,66890759,p.html

Artykuł Zaginione wesołe miasteczko. Opowieść o Dicku Graysonie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Dumbo

Seria: DISNEY. Najpiękniejsze filmy

Adaptacja: Adrianna Zabrzewska

Ilustracje: Disney Storybook Art Team

Wydawnictwo: Egmont Polska

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Cyrk jest bardzo specyficznym miejscem. Z jednej strony – niezwykle utalentowani ludzie wykonujący akrobatyczne sztuczki, z drugiej – zwierzęta niestety do tych sztuczek zmuszane.

,,Dumbo” to klasyczna bajka Disneya, która może wzbudzać kontrowersje, ale przesłanie, jakie ze sobą niesie jest z pewnością warte uwagi.

Zasłynęła jako amerykański film animowany w 1941 roku, czyli prawie 80 lat temu! Od tej pory nieustannie sięgają po nią zarówno dzieci, jak i rodzice.

Wydawnictwo Egmont Polska wznowiło ostatnio nakład i wydało ją w ramach serii ,,Disney. Najpiękniejsze filmy”. Okazją była także premiera wchodzącego właśnie do kin filmu o tym samym tytule. Po sukcesie odświeżonego ,,Króla Lwa”, Disney postawił tym razem na Dumbo. Warto zauważyć, że stworzył go jednak na nowo, jako film z aktorami i rewelacyjnymi efektami specjalnymi. Reżyserii z kolei podjął się sam Tim Burton!

Książka, co prawda z klasycznymi, oryginalnymi ilustracjami także prezentuje się pięknie. Bardzo ciekawa faktura okładki, ładny papier oraz wygodny zeszytowy format przemawiają ,,na plus” tej pozycji. Warta uwagi jest także niska cena.

,,Dumbo” to wartościowa pozycja, ponieważ nikogo nie krytykuje wprost, ale pozostawia w czytelniku miejsce do namysłu. Pomaga kształtować w dziecku poczucie tego, co jest dobre, a co złe.

Kończy się happy endem, gdzie zarówno słoniątko, jak i jego mama odzyskują upragnioną wolność, ale moment porzucenia ich poprzedniego życia też jest bardzo istotny.

Postać Dumbo uczy wiary w siebie i we własne możliwości. Podkreśla, jak krzywdzące może być ocenianie innych przez pryzmat ich cech fizycznych. Nie każdy jest idealny, ale istotnym jest, żeby z mankamenty przekuwać w atuty, podobnie jak zrobił to słonik. Ze swoich wielkich uszu, dzięki pomocy przyjaznej myszy, uczynił ogromną zaletę i stały się one jego powodem do dumy.

,,Dumbo” to książka, która pozostawia szerokie pole do rozmów z dziećmi. Można po jej lekturze dyskutować na tematy: miłości, rozdzielenia, zazdrości, zawiści, przemocy czy tęsknoty. Każdy z nich jest niezwykle ważny z perspektywy najmłodszych i wspólna dyskusja z pewnością pomoże w ich lepszym zrozumieniu.

Polecam tę pozycję dzieciom powyżej 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Dumbo.-Disney.-Najpiekniejsze-filmy,15295496,p.html

Artykuł Dumbo – recenzja klasyki Disney’a pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Grzegorz Kasdepke

Ilustracje: Daniel de Latour

Z komentarzami: Ryszard Petru

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2016

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dlaczego świat dorosłych z perspektywy dziecka jest zawsze taki pociągający? Oczywiście możliwość podejmowania decyzji i robienia tego, na co ma się właśnie ochotę (przynajmniej pozornie) jest niezwykle kusząca, ale cały mit dorosłości opiera się jednak głównie na tajemnicach.

Dorośli używają słów, które dla dzieci brzmią jak zaklęcia czarnej magii. Co więcej, podsycają tylko ciekawość, kiedy maluchy pytają o ich znaczenie, a rodzice, dziadkowie czy krewni odpowiadają tylko: jesteś jeszcze za mały, albo – i tak nic nie zrozumiesz.

Grzegorz Kasdepke (zresztą nie pierwszy już raz) postanowił zakończyć epokę w której dzieci traktowane są jak bezrozumne, małe, ale słodkie organizmy i przygotował dla nich wielką księgę z pojęciami z dziedziny ekonomii.

Choć na pierwszy rzut oka ,,Zaskórniki i inne dziwadła z krainy portfela” może rzeczywiście wydawać się, jak trudna i ciężka encyklopedia, to już przy pierwszym zapoznaniu doskonale widać, że to raczej nauka przez zabawę ( i to w dodatku jak pożyteczna!).

,,Zaskórniki i inne dziwadła z krainy portfela”  została podzielona na dwie części, czyli ,,Ogród Dziwnych Stworów” oraz ,,Cyrk”. Zawiera łącznie ponad 50 krótkich opowiadań, w których główną rolę grają pojęcia, przemienione za sprawą fabuły w osobliwe stworzenia.

Autor opisując ich zwyczaje, nawiązuje do ogólnego ich znaczenia, ale używa przy tym prostych sformułowań i nawiązań do życia codziennego. Żeby jednak całość była jeszcze bardziej merytoryczna, książka została opatrzona komentarzami Ryszarda Petru, który już bardziej formalnie podsumowuje wybrane pojęcia z ekonomii.

Tym, co jednak doskonale zespala wszystkie elementy i nadaje im niezwykłego charakteru są ilustracje Daniela de Latour, który ze znanym sobie poczuciem humoru przemienia słowo w kolorowe i pełne życia obrazki.

Książka obfituje w rozmaite, czasami trudne nawet dla dorosłego pojęcia, traktując każdego czytelnika w ten sam, równy sposób. Autor nie rezygnuje tutaj z takich sformułowań, jak: recesja, rating, marża, manko czy dywidenda, jednocześnie uwzględniając słowa bardziej powszechne, ale może niewystarczająco dobrze na co dzień wyjaśniane, czyli: cena, zysk, ustawa, giełda, konkurencja, przelew, umowa, konto i wiele, wiele innych.

,,Zaskórniki i inne dziwadła z krainy portfela”  to więc książka, która naprawdę może bardzo dużo zaoferować przyszłym ekonomistom. Z jej pomocą na wiele kwestii młody człowiek będzie mógł spojrzeć bardziej rozumnym okiem, a może w dziesiątkach dzieci zaszczepi ona miłość do tego finansowego świata.

Polecam ją czytelnikom powyżej 7. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.zysk.com.pl/zaskorniaki-i-inne-dziwadla-z-krainy-portfela-50-opowiastek-z-ekonomia-w-tle-plus-jedna.html

Artykuł Zaskórniaki i inne dziwadła z krainy portfela – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.