➜ Tytuł: Potyczki z Arcymagiem
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Kasia Cerazy
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nowa książka Reginy Golińskiej-Barancewicz

Regina Golińska-Barancewicz jest jedną z najlepszych współczesnych polskich pisarek dla dzieci. Mam wrażenie, że każdy temat, za który się zabiera, zamienia w złoto. Nie trzeba daleko szukać. Wystarczy wspomnieć o poruszających Mój brat Feliks czy Pierwszy dzień lata, humorystycznej lekturze Dziadek naszego Kota czy wrażliwej, uświadamiającej serii Wilczynka – córka Mikity i Lisek, syn Rudego.

Najnowsza książka autorki, Potyczki z Arcymagiem, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym, to połączenie doskonałego, absurdalnego humoru z niezwykle ważnym zagadnieniem przemocy rówieśniczej. Tylko Regina Golińska-Barancewicz mogła napisać książkę, w której znajdziecie baśniowe królewny, trójgłowego smoka zamienionego w yorka o imieniu Pusia oraz Janka – chłopca, który stał się kozłem ofiarnym swoich kolegów z klasy. Zacznijmy jednak od początku.

Potyczki z Arcymagiem – o czym jest książka?

Główną bohaterką książki jest Jaśmina, w swoim pierwotnym świecie zwana Jaśnie Królewną Jaśminą. Mimo uroczych złotych loków oraz ślicznych strojów nikt za królewną w bajce nie przepadał. Zawsze stawiała siebie na pierwszym miejscu, okropnie się nudziła, ustawiała ludzi (oraz stworzenia) po kątach oraz miała w nosie uczucia innych. 

W związku z tym paskudnym zachowaniem jej nauczyciel, czyli tytułowy Arcymag, w konspiracji z tatą-królem oraz osobistym bodyguardem – gadającym smokiem – ustalili, że Jaśminkę trzeba pilnie wysłać na obóz behawioralny… na Ziemię. Królewna pozbawiona nie tylko korony, ale i królewskiej fryzury, sukienek oraz całej świty, musi nie tylko zacząć zajmować się domowymi obowiązkami, ale także poznaje realia szkoły i zwyczajnego życia.

Prawdziwy świat to nie bajka

Szybko przekonuje się, że prawdziwy świat bywa równie nieprzyjemny, co jej smok w kontaktach z rycerzami. Jaśmina zostaje świadkiem znęcania się nad kolegą z klasy. To od niej będzie zależało, czy w jakiś sposób na to zareaguje, czy – jak wcześniej – pozostanie skupiona tylko na sobie.

Potyczki z Arcymagiem to cudownie nietuzinkowa opowieść o diametralnej przemianie głównej bohaterki, która odkrywając, że ma wpływ na innych, decyduje się do naprawdę imponujące poświęcenia. Jaśmina odrzuca bezpieczeństwo i przewidywalność królewskiego życia na rzecz możliwości, jakie daje jej bycie dziewczynką w świecie ludzi.

Bohaterka już wie, że nie chce wychodzić za przypadkowego księcia. Pragnie zostać astronautką, pomagać zwierzętom oraz dalej się uczyć. Odkrywa, że szkoła jest inspirującym i ciekawym miejscem, a prawdziwe przyjaźnie budowane są na wzajemnym zaufaniu oraz pomaganiu sobie w trudnych chwilach.

Dla kogo jest książka Potyczki z Arcymagiem?

Ta książka – wbrew powierzchownym przypuszczeniom – będzie idealną lekturą zarówno dla dziewczyn jak i dla chłopców. Język, jakim operuje autorka, sprawia, że trudno nie pokochać Ognistej Bestii vel Pusi, a los królewny wcale nie wydaje się już tak kuszącą perspektywą. Zwłaszcza, gdy okazuje się, jak wiele ciekawszych możliwości czeka poza murami zamku.

Polecam Potyczki z Arcymagiem wszystkim powyżej 7. roku życia. Znajdziecie tutaj mnóstwo nawiązań do innych baśni, absurdalny humor oraz uniwersalne wartości, które nie tracą na znaczeniu niezależnie od wieku.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura.

FAQ – Potyczki z Arcymagiem

O czym jest książka Potyczki z Arcymagiem?

Potyczki z Arcymagiem to pełna humoru opowieść o rozpieszczonej królewnie Jaśminie, która za karę zostaje przeniesiona z baśniowego królestwa do świata ludzi. Musi odnaleźć się w zwyczajnej szkole, nauczyć samodzielności i zrozumieć, dlaczego warto troszczyć się o innych.

Kto jest autorką książki Potyczki z Arcymagiem?

Autorką książki jest Regina Golińska-Barancewicz, polska pisarka literatury dziecięcej, znana również z takich tytułów jak Mój brat Feliks, Pierwszy dzień lata, Wilczynka – córka Mikity oraz Lisek, syn Rudego.

Dla dzieci w jakim wieku przeznaczone są Potyczki z Arcymagiem?

Książkę Potyczki z Arcymagiem polecam dzieciom powyżej 7. roku życia. Baśniowa fabuła, zabawne postacie i absurdalny humor sprawiają, że historia może zainteresować zarówno młodszych czytelników, jak i starsze dzieci.

Czy Potyczki z Arcymagiem poruszają temat przemocy rówieśniczej?

Tak. Jednym z ważniejszych wątków książki jest przemoc rówieśnicza, której doświadcza Janek, kolega Jaśminy z klasy. Autorka pokazuje, jak istotne są empatia, reagowanie na krzywdę innych oraz odwaga w przeciwstawianiu się niesprawiedliwości.

Czy Potyczki z Arcymagiem to książka tylko dla dziewczynek?

Zdecydowanie nie. Choć główną bohaterką jest królewna, historia została napisana z myślą o wszystkich młodych czytelnikach. Znajdziemy w niej magiczne stworzenia, zabawne sytuacje, szkolne przygody oraz uniwersalne problemy, z którymi mogą utożsamiać się zarówno dziewczynki, jak i chłopcy.

Czy warto przeczytać Potyczki z Arcymagiem?

Tak! Regina Golińska-Barancewicz umiejętnie łączy absurdalny humor z poważnymi tematami. Potyczki z Arcymagiem to nietuzinkowa opowieść o dorastaniu, odkrywaniu własnych marzeń i dostrzeganiu potrzeb innych. Idealna dla czytelników, którzy lubią baśnie opowiedziane na nowo.

Artykuł Potyczki z Arcymagiem – recenzja książki o królewnie w prawdziwym świecie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Aubrey Hartman, znana już polskim czytelnikom z powieści Lis z Martwego Lasu, powraca z nową, zupełnie inną powieścią (choć w porządku chronologicznym, to właśnie Lew był jej literackim debiutem). Autorka połączyła w niej klasyczną dziecięcą fantastykę z historią o samotności, wyobcowaniu, rodzinie oraz poszukiwaniu własnego głosu. To pozycja dla czytelników już od 8 lat. Z niezwykłą przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Lew, który się odważył
➜ Autorka: Aubrey Hartman
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Tłumaczenie: Maria Jaszczurowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Uważaj, czego sobie życzysz

Dwunastoletnia Poppy Woodlock przeprowadza się z rodziną na wybrzeże Oregonu. Jej rodzice mają odrestaurować podupadłą posiadłość Lark-Hayes Manor, która już na pierwszy rzut oka (a właściwie węch nosa) skrywa pewną tajemnicę. Starszy brat dziewczynki szybko odnajduje się w nowym otoczeniu. Poppy nie ma tyle szczęścia – w szkole czuje się pomijana, a w domu ciągle słyszy zmartwione głosy, że nie potrafi się dopasować.

Schronienia szuka więc tam, gdzie zawsze czuła się najlepiej: w książkach. Wierzy również, że magia naprawdę istnieje, tylko trzeba wiedzieć, gdzie jej szukać… i ma rację. Podczas nocnej wyprawy po posiadłości, odkrywa wodną nimfę uwięzioną w zniszczonym basenie. Istota obiecuje spełnić życzenie dziewczynki, ale nie zrobi tego za darmo. Ceną ma być ukochana książka Poppy – Lew, czarownica i stara szafa. 

Bohaterka otrzymuje w zamian Samsona, skrzydlate lwiątko przypominające jego filmowy odpowiednik Aslana. Początkowo wydaje się, że spełniło się jej największe marzenie. Wkrótce jednak wychodzi na jaw to, co w umowie z nimfą zostało ukryte „małym druczkiem”. Każdej nocy, gdy Samson rośnie, ze świata znika kolejna książka. Co gorsza, Poppy jest jedyną osobą, która pamięta, że te historie kiedykolwiek istniały. 

Książki przestają istnieć

Trudno sobie wyobrazić, jak katastrofalne w skutkach mogłoby być to, że z powierzchni Ziemi, ale też ze świadomości wszystkich ludzi znikają kultowe książki. Aubrey Hartman słusznie zwraca uwagę w fabule, że razem z opowieścią przepada także jej wpływ na człowieka. 

Bohaterowie tracą wspomnienia, zainteresowania, wiedzę oraz część własnej tożsamości. Kiedy przestaje istnieć rodzinny dziennik zawierający przepisy oraz zapiski bliskiej osoby, Poppy zaczyna rozumieć, że historie mogą być nośnikami pamięci równie ważnymi jak fotografie czy rodzinne pamiątki. 

Każda książka, która jest dla czytelnika istotna, zostawia po sobie pewien ślad. Dzięki niej zapamiętujemy konkretne słowa, potrafimy nazwać nieznane wcześniej uczucia, doświadczamy sytuacji czy zjawisk, których w innym wypadku nie mielibyśmy możliwości doświadczyć. Czasem może także decydować o przyszłości – wpłynąć na wybór zawodu albo wartości. Lew, który się odważył opowiada więc nie tylko o ratowaniu literatury. To historia o ludziach ukształtowanych przez przeczytane opowieści. 

Fantasy bazujące na klasyce literatury dziecięcej

W Lwie, który się odważył wyraźnie słychać echo klasycznych powieści fantasy. Najważniejszym punktem odniesienia są Opowieści z Narnii, ale znajdziecie tam nawiązania także m.in. do Niekończącej się historii. Zakazane pomieszczenia, stara posiadłość, lekkomyślne zaufanie osobie, której nie powinno się ufać – to znane już motywy. W książce Aubrey Hartman odkryjecie je na nowo.

Autorka nie ucieka przy tym od zwyczajnych problemów. Obok magii pojawiają się trudności z odnalezieniem się w nowej szkole, rodzinne kłótnie i poczucie bycia pomijanym. Dzięki temu stawką jest nie tylko uratowanie skrzydlatego lwa czy odzyskanie książek.

Poppy musi zrozumieć, że odwaga oznacza również przyznanie się do błędu i poniesienie konsekwencji pochopnej decyzji. Dziewczynka powinna także nauczyć się bycia asertywną, bo choć czytanie książek jest piękną przygodą – chowanie się wśród stron powieści nie powinno być jedynym rozwiązaniem na problemy.

Lew, który się odważył to książka o magii – zarówno tej dotyczącej fantastycznych istot, jak i magii słów zdolnej być przedłużeniem naszej pamięci. Aubrey Hartman przypomina, że każda ważna opowieść może pozostawić w nas coś, czego nie sposób usunąć bez zmienienia nas samych. Pochłaniając piękne książki, karmimy swój umysł i poszerzamy horyzonty.

Sprawdzajcie dostępność tej na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – Lew, który się odważył

O czym jest książka Lew, który się odważył?

Lew, który się odważył Aubrey Hartman opowiada o Poppy Woodlock, która wraz z rodziną przeprowadza się do starej posiadłości w Oregonie. Czująca się niewidzialną dziewczynka zawiera niebezpieczną umowę z wodną nimfą. W zamian za ukochaną książkę otrzymuje magiczne, skrzydlate lwiątko. Wkrótce odkrywa jednak, że każdej nocy ze świata znika kolejna opowieść.

Kto napisał książkę Lew, który się odważył?

Autorką książki jest amerykańska pisarka Aubrey Hartman. Powieść ukazała się w 2023 roku pod oryginalnym tytułem The Lion of Lark-Hayes Manor i była jej literackim debiutem.

Dla dzieci w jakim wieku jest Lew, który się odważył?

Polecam tę książkę czytelnikom w wieku od 8 do 14 lat. To powieść typu middle grade, odpowiednia dla dzieci lubiących rozbudowane historie fantasy, tajemnicze posiadłości, magiczne stworzenia i bohaterów mierzących się z codziennymi problemami.

Czy Lew, który się odważył jest książką fantasy?

Tak. Lew, który się odważył to książka fantasy dla dzieci, w której pojawiają się stara magia, wodna nimfa oraz skrzydlaty lew uczący się ryczeć. Fantastyczna przygoda łączy się jednak z realistyczną opowieścią o samotności, rodzinnych relacjach, przeprowadzce i potrzebie bycia wysłuchanym.

Czy warto przeczytać książkę Lew, który się odważył?

To interesująca propozycja dla dzieci, które lubią magiczne przygody, tajemnicze domy i fantastyczne stworzenia. Powieść może spodobać się również dorosłym czytelnikom, ponieważ skłania do zastanowienia się nad tym, jak wyglądałby świat pozbawiony ukochanych książek i jak wiele zawdzięczamy przeczytanym historiom.

Artykuł Harry Potter i Muminki znikają. Recenzja Lew, który się odważył pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Dokładnie tak zrobiła bohaterka urokliwej i humorystycznej książki Mój pies i ja Luki Tortolini z ilustracjami Felicity Sali. Wystarczy rzucić okiem na okładkę, żeby bardzo szybko uświadomić sobie, że coś tu – kolokwialnie mówiąc – nie gra.

Choć tytuł przekonuje, że to książka z psem w fabule, na ilustracjach zdecydowanie nie widać psa. Może jednak jakaś niespodzianka czeka na nas po zagłębieniu się w historię?

➜ Tytuł: Mój pies i ja
➜ Autor: Luca Tortolini
➜ Ilustracje: Felicita Sala
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Widnokrąg
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pies, którego widzi tylko dziewczynka

Nie będę trzymać Was w niepewności i od razu zdradzę, że właśnie tak jest. Fabuła wzbogacona została kilkoma niespodziewanymi zwrotami akcji, które rozkładają na łopatki. Początkowo poznajemy historię dziewczynki, która spotyka w parku wystraszonego i zagubionego „psa”. Jej wyjątkowa empatia oraz miłość do czworonogów skłaniają ją do zaopiekowania się znajdą.

Wystarczy jednak spojrzeć na reakcje ludzi czy pozostałych zwierząt na ilustracjach, żeby uświadomić sobie, że to tylko dziewczynka widzi psa w kimś, komu bardzo daleko do łagodnego kanapowca. Taka podwójna perspektywa widzenia świata stwarza jednak wiele zabawnych sytuacji.

Obserwujemy bohaterkę, która spaceruje ze swoim „pieskiem” po mieście. Nikt nie śmie jej zaczepić, ale zdecydowanie przyciąga ona mnóstwo spojrzeń. Dziewczynka jest jednak szczęśliwa – do momentu, aż jej nowy pupil znika. Nie jest to dla niej łatwy czas, ale pewien sen przynosi ukojenie… oraz kolejne, bardzo zaskakujące spotkanie.

Ilustracje opowiadają inną historię

Jednym z największych atutów Mojego psa i mnie jest właśnie rozbieżność pomiędzy tym, co mówi bohaterka, a tym, co widzimy na ilustracjach. Tekst ani przez chwilę nie burzy jej przekonania, natomiast Felicita Sala pozwala czytelnikowi poznać zupełnie inną wersję wydarzeń. Dzięki temu nawet bardzo małe dziecko może dostrzec więcej, niż sama narratorka i samodzielnie wyłapać żart sytuacyjny, mając przy tym sporo satysfakcji,

Humor nie wynika więc tylko z wyglądu niezwykłego „pupila”, ale również z reakcji otoczenia. Dorośli, dzieci oraz zwierzęta doskonale zdają sobie sprawę z tego, z kim mają do czynienia. Tylko bohaterka konsekwentnie patrzy na swojego przyjaciela przez „różowe okulary”.

O czym jest Mój pies i ja?

Dla mnie Mój pies i ja to przede wszystkim historia o dziecięcej wyobraźni, która nie przejmuje się oceną otoczenia. To również uniwersalna opowieść o potrzebie bliskości, poczucia bezpieczeństwa i posiadania kogoś tylko dla siebie. Dziewczynka nie zastanawia się, czy jej nowy przyjaciel pasuje do wyobrażenia idealnego pupila. Widzi zagubione stworzenie, które potrzebuje opieki, i na tę potrzebę właśnie odpowiada.

Nowa przyjaźń pomaga bohaterce poradzić sobie także z wcześniejszymi lękami – między innymi strachem przed ciemnością czy dziećmi, które jej dokuczają. Mając przy sobie kogoś tak imponującego, wie że nie musi się już niczego obawiać.

Czy warto sięgnąć po Mój pies i ja?

Bierzcie ją bez zastanowienia. W tej książce tekst i obraz prowadzą ze sobą nieustanną grę, do której czytelnicy dostają bardzo sympatyczne zaproszenie. Mój pies i ja jest zabawna, przewrotna i pełna ciepła. 

Napisałam już, że można ją czytać jako historię o marzeniach o własnym zwierzaku, o przyjaźni czy o dziecięcej wyobraźni. Została jeszcze jedna, godna odnotowania interpretacja. W Mój pies i ja bohaterka ani przez moment nie ocenia swojego przyjaciela przez pryzmat tego, kim powinien być. Po prostu widzi w nim kogoś, kto potrzebuje pomocy – i kogo sama potrzebuje w równym stopniu.

Polecam ją czytelnikom powyżej 3 lat. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Widnokrąg.

FAQ – Mój pies i ja

O czym jest książka Mój pies i ja?

Mój pies i ja opowiada o dziewczynce, która znajduje w parku zagubione stworzenie i postanawia się nim zaopiekować. Bohaterka widzi w nim psa, choć ilustracje bardzo szybko pokazują czytelnikowi, że sprawa jest znacznie bardziej nieoczywista.

Kto jest autorem książki Mój pies i ja?

Autorem tekstu jest Luca Tortolini, a ilustracje stworzyła Felicita Sala.

Czy Mój pies i ja to książka o psie?

Tak, ale tylko z perspektywy bohaterki. Jednym z najważniejszych pomysłów książki jest rozbieżność między tym, co mówi dziewczynka, a tym, co pokazują ilustracje.

Dla jakiego wieku jest książka Mój pies i ja?

To książka obrazkowa odpowiednia przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Młodszych czytelników przyciąga humor i niezwykły „pies”, starsi mogą docenić również tematykę samotności, przyjaźni i potrzeby bezpieczeństwa.

O czym naprawdę opowiada Mój pies i ja?

Poza humorem książka opowiada o dziecięcej wyobraźni, empatii, potrzebie bliskości i oswajaniu lęków. Ważne jest także to, że bohaterka nie ocenia swojego przyjaciela przez pryzmat tego, kim „powinien” być.

Artykuł To nie jest pies! Recenzja książki „Mój pies i ja” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Shannon Hale, znana m.in. z serii Przyjaciółki, powraca z nową, częściowo autobiograficzną książką, która porusza wątki dotyczące dorastania i wrażliwości. Siła marzeń opowiada o pieniądzach (oraz ich braku), przyjaźni i dziecięcym fantazjowaniu, ale przede wszystkim to historia o bohaterce, która czuje więcej, niż chciałaby czuć, i przez długi czas uważa to za swoją słabość.

➜ Tytuł: Siła marzeń
➜ Scenariusz: Shannon Hale
➜ Rysunki: Marcela Cespedes
➜ Tłumaczenie: Patrycja Pokora
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wrażliwa dziewczynka z wielkimi marzeniami

Cassie chodzi do czwartej klasy i wychowuje się w dużej rodzinie w Utah w latach 80-tych. Jej rodzice ciężko pracują (tata zawodowo, mama opiekując się rodziną), w domu jest głośno, a pieniędzy brakuje nawet na rzeczy, które dla innych wydają się czymś oczywistym. Dziewczynka dzieli z siostrami pokój oraz łóżko. Właśnie przechodzi przez trudny okres ze swoją najlepszą przyjaciółką, która coraz więcej czasu spędza z kimś innym.

Cassie ma ogromną wyobraźnię więc z niezwykłą intensywnością przeżywa zarówno przykre, jak i te dobre chwile. Shannon Hale przyznała, że stworzyła ją na podstawie własnych wspomnień, rozwijając historie oraz wątki, które nie zmieściły się w autobiograficznych Prawdziwych przyjaciółkach. Cassie nie jest więc jeden do jednego alter ego autorki, ale wiele doświadczonych przez nią emocji z dorastania w dużej rodzinie czy tych związanych z poczuciem zagubienia – zostało zaczerpnięte bezpośrednio z dzieciństwa Hale.

Wygrana, która ma wszystko naprawić

Punktem zapalnym fabuły staje się list informujący Cassie o wygranej w korespondencyjnej loterii. Wraz z marzeniem o nagrodzie dziewczynka przypadkowo zamawia prenumeraty, za które jej rodzice będą musieli zapłacić. Wie, że rodziny na nie nie stać i ma palące poczucie winy, że zamiast sprawić im radość nagrodami – będą musieli ponieść koszty jej wybryku.

A Cassie chciałaby po prostu wygrać dla rodziny większy samochód, wymienić stare meble albo zabrać przyjaciółkę Vali na fantastyczną wycieczkę. Hale szybko demaskuje jednak potrzebę stojącą za tymi marzeniami: bohaterka nie pragnie właściwie rzeczy, tylko tego, co – w jej wyobrażeniu – można dzięki nim otrzymać. Chce zostać zauważona, mieć więcej czasu z mamą i odzyskać wyłączną uwagę najlepszej przyjaciółki.

To jeden z najciekawszych wątków Siły marzeń, bo pieniądze nie zostają tutaj sprowadzone do prostego morału, że „szczęścia nie można kupić”. Mogą przecież ułatwić codzienne funkcjonowanie rodziny Cassie, która naprawdę mierzy się z finansowymi ograniczeniami. Nie potrafią jednak przełożyć się na szacunek, przywiązanie czy wdzięczność. Drogim prezentem można kogoś ucieszyć, lecz nie da się sprawić, żeby dzięki niemu czuł się z nami bardziej związany.

Wrażliwość ma swoje dobre strony

Nie wiem, jak się zachowywać. Nie wiem, jak powinnam się czuć. Ja po prostu nie wiem… jak być.

Shannon Hale, Siła marzeń, Rozdział czwarty, str. 155

Bohaterka wielokrotnie słyszy, że przesadza, jest zbyt emocjonalna albo za bardzo się przejmuje, dlatego też zaczyna podejrzewać, że problemem jest ona sama. Autorka zamiast jednak sugerować, że Cassie powinna mieć bardziej lekceważący stosunek do rzeczywistości – uwypukla te cechy dziewczynki, pokazując że mają one wartość.

Skoro bohaterka tak dotkliwie odczuwa wstyd, rozczarowanie czy odrzucenie, równie intensywnie potrafi doświadczać zachwytu, radości czy bliskości. Wrażliwość nie jest więc wadą, którą Cassie powinna finalnie w sobie przezwyciężyć. W trakcie procesu uczenia się o sobie, zmienia się raczej jej stosunek do samej siebie i świadomość, że intensywne odczuwanie nie ogranicza się wyłącznie do tego, co bolesne. Ma również swoją dobrą stronę, pozwalającą dostrzegać rzeczy, obok których inni przechodzą obojętnie.

Najcenniejszych rzeczy nie da się kupić

Najbardziej wzruszające w Sile marzeń jest dla mnie to, jak niewielkie okazują się ostatecznie największe pragnienia Cassie. Spędzenie czasu z ważną osobą i poczucie, że przez chwilę naprawdę ma się ją tylko dla siebie, jest dla dziewczynki niemal euforyczne.

Marcela Cespedes bardzo dobrze wykorzystuje komiksową formę do pokazania bogatego wnętrza oraz wyobraźni bohaterki. Dzięki temu Siłę marzeń czyta się ekspresowo, choć sama historia zostaje w pamięci zdecydowanie na dłużej. Mnie przede wszystkim ta opowieść wzruszyła. Gdyby więcej osób zachowało zdolność Cassie do dostrzegania wszystkich cudowności świata, prawdopodobnie byłby on lepszym miejscem. 

Siła marzeń nie przekonuje więc dzieci, żeby przestały być wrażliwe, lecz pokazuje, że nie powinny przed własną wrażliwością uciekać. Jestem przekonana, że ta książka będzie bardzo ważna dla młodych czytelników, którzy dopiero uczą się swojej emocjonalności.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Jaguar.

FAQ – Siła marzeń

O czym jest książka Siła marzeń Shannon Hale?

Siła marzeń opowiada o Cassie, dziewczynce wychowującej się w dużej rodzinie, w której nie zawsze wystarcza pieniędzy i czasu dla każdego. Kiedy bohaterka zaczyna wierzyć, że wielka wygrana rozwiąże jej problemy, stopniowo odkrywa, że przyjaźni, bliskości i czyjejś uwagi nie da się kupić. 

Dla jakiego wieku jest Siła marzeń?

Polecam Siłę marzeń jako komiks dla dzieci od 9. roku życia. Tematy przyjaźni, zazdrości, sytuacji materialnej rodziny i dużej wrażliwości bohaterki sprawiają jednak, że może być ciekawa także dla starszych czytelników. 

Jakie tematy porusza Siła marzeń?

Shannon Hale pisze między innymi o przyjaźni, zazdrości, potrzebie bycia zauważonym, różnicach materialnych, presji rówieśniczej oraz radzeniu sobie z dużą emocjonalnością. Jednym z najważniejszych motywów jest również odkrywanie, że rzeczy i pieniądze nie mogą zastąpić prawdziwej bliskości. 

Czy Siła marzeń to książka o wrażliwym dziecku?

Tak i właśnie ten wątek należy do najciekawszych elementów historii. Cassie mocno przeżywa wstyd, odrzucenie i niepewność, ale ta sama wrażliwość pozwala jej intensywniej doświadczać radości, zachwytu i bliskości. Książka nie przekonuje więc, że bohaterka powinna „mniej się przejmować”, lecz pokazuje wartość jej sposobu odbierania świata. 

Czy Siła marzeń jest początkiem serii?

Tak. Oryginalne Dream On rozpoczyna serię o Cassie. Kolejna część nosi tytuł Dream Big i ponownie koncentruje się na emocjach, lękach oraz marzeniach bohaterki. 

Czy warto przeczytać Siłę marzeń Shannon Hale?

Warto, szczególnie wtedy, gdy szuka się mądrej powieści graficznej o emocjach, przyjaźni i dziecięcej potrzebie akceptacji. Siła marzeń nie upraszcza problemów Cassie i nie sprowadza wrażliwości do słabości, dlatego może stać się również dobrym punktem wyjścia do rozmowy z dzieckiem o poczuciu własnej wartości i relacjach z rówieśnikami.

Artykuł Nie uciekajmy od wrażliwości. Siła marzeń – recenzja komiksu Shannon Hale pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Wilk
➜ Seria: Seria z Poczwarką
➜ Autor: Saša Stanišić
➜ Ilustracje: Regina Kehn
➜ Tłumaczenie: Małgorzata Gralińska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kozioł ofiarny

Kemi nie jest entuzjastą lasu, biwaków oraz bliskiego przebywania ze swoimi rówieśnikami w czasie, gdy mógłby pozostać w samotni swojego pokoju. Mimo to trafia na wakacyjny obóz, na który rodzice wysłali też większość z jego szkolnych kolegów. 

Jednym z nich jest Jörg – chłopak, który pełni w grupie bezwolną funkcję kozła ofiarnego. Kemi dzieli z nim domek. Zna sytuację kolegi i wie, że nie ma on łatwego życia z Marko oraz jego przybocznymi, ale jednocześnie odczuwa ulgę, że sam nie jest obiektem drwin i prześladowań. Do czasu, bo wewnętrznie nie godzi się jednak na takie traktowanie kolegi.

Milcząca większość

To kwintesencja bycia nastolatkiem – robienie czegoś przeciwnego, niż chce się zrobić oraz trzymanie buzi na kłódkę, kiedy wewnętrzny głos krzyczy z poczucia niesprawiedliwości. 

Stanišić nie opowiada tej historii z perspektywy ofiary ani sprawcy. Interesuje go postronny obserwator. Ktoś, kto mógłby zmienić bieg wydarzeń, ale z wygody, strachu lub przez brak pewności siebie tego nie robi. Autor daje do zrozumienia, jak w łatwy sposób stać się częścią przemocowej sytuacji, pozostając zupełnie biernym. Im więcej osób przymyka oko na niewłaściwie zachowanie rówieśników, tym daje prześladowcom większe przyzwolenie na to, co ma miejsce.

Kim jest wilk?

Wilk pojawia się w tej książce nie tylko w tytule. Zwierzęca postać odwiedza Kemiego nocą. Przenika do jego snów. Zjawia się, gdy doświadczenia minionego dnia stają się dla bohatera wyjątkowo przytłaczające i trudne do przepracowania. Wilk, który jest zarazem dziką bestią oraz podobnym do psa symbolem przywiązania, staje się uosobieniem wewnętrznego konfliktu. Może być strachem przed staniem się kolejną ofiarą albo materializacją tego, czego Kemi nie potrafi wypowiedzieć na głos. 

Rzeczywistość w Wilku przeplata się z bujną wyobraźnią chłopaka. Czasem nie wiadomo, czy widzi on rzeczy, których nie ma – czy może dostrzega je wyraźniej niż pozostali. Taki zabieg odzwierciedla emocje głównego bohatera, pozwalając głębiej zanurzyć się w fabułę.

Las i człowiek, za którym można się wstawić

Kemi zaczyna działać dopiero wtedy, gdy strach o Jörga staje się większy, niż strach o samego siebie. Narracja książki jest bardzo klarowna i może pomóc nastolatkom w głośniejszym zabieraniu głosu, ale także śmielszym zwracaniu się do dorosłych o pomoc. Choć trzeba przyznać, że dorośli w tej książce nie zawsze reagują we właściwy sposób. Ich sama obecność może być niewystarczająca, co nie znaczy, że nie warto próbować zainteresować ich swoją sprawą. 

Ciekawie wybrzmiewa też wątek lasu. W pewnym momencie można go odczytać, jako miejsce, które nie obroni się samo przed działaniem człowieka – podobnie jak niektórzy ludzie potrzebuje wsparcia oraz wstawienia się w jego imieniu. Za sprawą takiego zabiegu tworzy się w Wilku klamra kompozycja, która spina fabułę i pozwala jej mocniej wybrzmieć w finale.

O czym jest Wilk Sašy Stanišicia?

To książka dla nastolatków o tym, jak trudno być nastolatkiem. Jak trudno być innym, gdy grupa nie toleruje inności. O wstydzie, gdy wybiera się milczenie zamiast działania; o strachu i odwadze, która nie zawsze oznacza zwycięstwo. 

Wilk zdobył Deutscher Jugendliteraturpreis 2024 i znalazł się na liście White Ravens 2024. To książka pod wieloma względami niepozorna, skupiona przede wszystkim na międzyludzkich relacjach czy potrzebie zabierania głosu (nie zawsze w kwestiach, które są ważne). Dzięki kontrastowym, bardzo dobrze wpisującym się w narrację ilustracjom, zachęci do lektury nawet tych, którzy rzadziej sięgają po lekturę. Rekomenduję ją czytelnikom powyżej 11. roku życia. Sprawdzajcie dostępność Wilka na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Wilk Sašy Stanišicia

Czy Wilk jest książką o bullyingu i przemocy rówieśniczej?

Tak. Jednym z najważniejszych tematów powieści jest przemoc rówieśnicza, ale Saša Stanišić nie koncentruje się wyłącznie na sprawcy i ofierze. Pokazuje przede wszystkim udział osób stojących z boku.

Dlaczego Kemi nie broni Jörga od razu?

Kemi zdaje sobie sprawę z niesprawiedliwości, ale jednocześnie boi się sam zostać odrzucony. Chce pozostać częścią grupy i nie zwracać na siebie uwagi. Jego zachowanie dobrze pokazuje mechanizm konformizmu i konflikt między potrzebą przynależności, a własnym poczuciem dobra i zła.

Czy Wilk ma dobre zakończenie?

Wilk nie proponuje prostego, bajkowego rozwiązania wszystkich problemów. Stanišić pokazuje raczej, że nie każdą krzywdę można natychmiast naprawić. Ważniejsza staje się decyzja, by przestać biernie patrzeć i nie pozostawić drugiej osoby samej.

Artykuł Wilk – recenzja książki Sašy Stanišicia o przyzwoleniu na przemoc pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Po doświadczeniach z poprzednich lektur tej serii, czyli Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka, powracamy do znajomego uniwersum oraz bohaterów. Tym razem jednak – zamiast podróżować między światami – czeka nas wyprawa w czasie. Nowa misja, której stawką jest dochodzenie do prawdy oraz przywracanie pamięci o tych, o których wcześniej zapomniano.

Z przyjemnością również ten tom serii objęłam swoim patronatem medialnym. 

➜ Tytuł: Sekretny pokój
➜ Autorka: Małgorzata Starosta
➜ Ilustracje (okładka): Przemek Szukaj
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Sekretny pokój?

Na to pytanie nie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Książka zawiera bowiem tyle znaczeń, że aby dobrze sformułować tę wypowiedź, trzeba podejść do zadania metodycznie.

Na pierwszy plan z całą pewnością wysuwa się postać 8,5-letniego Rolo, który jednak dzięki swojej przenikliwości, elokwencji oraz poczuciu humoru, spokojnie mógłby uchodzić za znacznie starszego. Tak się składa, że to właśnie on znajduje pewne, kieszonkowe urządzenie w dawnym pokoju Elizy i dość szybko przekonuje się, jakiego jest ono przeznaczenia.

Chłopak odkrywa bowiem czasocofacz, który przenosi go kilka pokoleń wstecz, do chwili, gdy Hebanowy Dworek był znacznie młodszą, choć już pełną tajemnic budowlą. Dzięki tej pierwszej podróży Rolo uruchamia machinę zdarzeń, doprowadzając (niemal) wszystkich do nowego, sekretnego pomieszczenia. To właśnie tam, pod grubą warstwą kurzu, kryją się prawdziwe tajemnice oraz wyzwania dla całej rodziny i przyjaciół.

Trzeci tom, który zmienia perspektywę serii

Pierwsza część cyklu wprowadzała czytelników do świata Hebanowego Dworku jako miejsca, w którym realizm przenika się z legendami, a dziecięca ciekawość prowadzi czytelników w stronę tego, co wymyka się prostym wyjaśnieniom. 

Drugi tom, Zaklęte Miasteczko, rozwijał to uniwersum jeszcze szerzej. Powrót Niny oraz Bianki z krainy stworzonej wokół legendy przodków Grimmów nie zamykał wątków, ale kreował nowe zagadki i kolejne rodzinne powiązania z magią. Na tym etapie żaden czytelnik nie miał już wątpliwości, że Godzina czarów będzie cyklem wielowymiarowym (dosłownie!), w której każda kolejna część dorzuca nowe składniki do zupy fabuły i energicznie w niej miesza chochlą dynamicznej akcji. 

Sekretny pokój wyłamuje się jednak nieco z poprzednich schematów, tworząc narrację bardziej detektywistyczną oraz baśniową. Nie mam na myśli wyłącznie tego, że w tej części pojawia się… syrena, ale że historia ma charakter szkatułkowy. Żeby bowiem dotrzeć do kluczowego wątku, trzeba najpierw odnaleźć drogę w korytarzach i w odpowiednim miejscu nacisnąć czy przesunąć, by w końcu trafić na właściwą, dobrze ukrytą szufladkę.

Dzięki tym zabiegom widać, że seria dojrzewa wraz z czytelnikiem. Zamiast bez końca powielać ten sam efekt zachwytu nieznanym, Małgorzata Starosta przesuwa akcent opowieści w stronę pytań o pamięć, dziedziczenie historii i odpowiedzialność za to, co kiedyś zostało przemilczane.

Hebanowy Dworek jako pierwszoplanowy bohater tej opowieści

Punktem zwrotnym (kolejnym już) dla tej historii jest odkrycie sekretnego pokoju, w którym znajduje się sekretara należąca do Edmunda Grinna. W jednej z przegródek dzieci znajdują pamiętnik z 1935 roku, zawierający istotne wskazówki dotyczące zaginięcia Brygidy – przyjaciółki z dawnych lat Elizy. Śledztwo prowadzi bohaterów do jeziora oraz związanej z nim legendy.

Cała akcja rozgrywa się bowiem albo w Hebanowym Dworku, albo w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Nie jest on z pewnością zwykłym miejscem akcji. To pełna sekretów przestrzeń, która zawiera w sobie wszystkie historie dawnych i obecnych mieszkańców. 

Tytułowe pomieszczenie można odczytywać wprost lub potraktować symbolicznie – jako składowisko dawnych pamiątek, tego co przeminęło, ale nie znaczy, że nie może zostać ponownie odkryte. Niektóre przedmioty mogły się tam znaleźć, bo przestały być użyteczne lub wręcz przeciwnie – są nadal zbyt niebezpieczne albo niewygodne.

To także metafora tego, jak funkcjonują rodzinne historie. Najważniejsze przedmioty rzadko eksponowane są na widoku. Są schowane i zabezpieczone. Jeżeli chce się do nich dotrzeć, trzeba porozmawiać z odpowiednimi ludźmi, mieć trochę szczęścia, być otwartym na prawdę, ale też znaleźć się w odpowiednim miejscu i czasie.

Co ta książka stara się powiedzieć czytelnikom

Najciekawsze w Sekretnym pokoju wydaje mi się to, że pod warstwą przygodowej narracji kryje się kilka ,,złotych myśli”, które jeszcze długo po lekturze, wybrzmiewają w umysłach odbiorców. Nie bez powodu autorka głównymi i najbardziej sprawczymi bohaterami uczyniła dzieci. To właśnie ich ciekawość oraz chęć rozwiązywania dawnych trudności napędza fabułę. Gdybyśmy tylko skupiali się na konsekwencjach (jak zawsze nam powtarzano), niewiele byśmy w życiu doświadczyli.

Właśnie dzięki nim możemy też odczuć jak istotne są wydarzenia z przeszłości w naszym życiu, i pewnie jak niewiele by trzeba było, żeby je zamienić. Wystarczyłaby tylko mała decyzja przodka, by nie tylko losy rodziny potoczyły się inaczej, ale by wpłynąć na zwykłą codzienność wielu osób.

Bohaterowie Sekretnego pokoju udowadniają jednak, że wszystko jest możliwe. Jedyny warunek to… wspólne działanie!

Dlaczego Sekretny pokój może stać się ulubioną serią młodych czytelników?

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać twórczości Małgorzaty Starosty – zapewniam, że już od pierwszych stron docenicie styl autorki. Za każdym razem, kiedy sięgam po tę serię, czuję się tak jak wtedy, gdy miałam osiem lat i po raz pierwszy pochłaniałam cykl o Potterze.

Sekretny pokój to książka, która z jednej strony ma wszystko, czego można oczekiwać od dobrego fantasy: zagadkę, odpowiedni nastrój, niekończące się sekrety, lekki dreszczyk niepokoju oraz grupę bohaterów, którym chce się kibicować. 

Z drugiej jednak strony, nie powiela znanych motywów, potrafi zaskakiwać oraz stopniowo buduje napięcie, która przykuwa każdego odbiorcę do książki na wiele godzin. Hebanowy Dworek ma w sobie coś z baśniowego domu, ale również kilka elementów z dobrej obyczajowej powieści osadzonej w uniwersalnym czasie oraz miejscu. 

Czy warto sięgnąć po Sekretny pokój?

Jeżeli kiedykolwiek mieliście okazję być w starym domu i przyszło Wam do głowy, że gdzieś w ścianie ukryte jest tajemnicze przejście do zagadkowego pokoju – ta książka jest dla Was. Błyskotliwa historia pełna zwrotów akcji i emocjonującej fabuły fantastycznie się sprawdzi dla czytelników powyżej 9. roku życia.

Sprawdzajcie dostępność Sekretnego pokoju na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Sekretny pokój Małgorzaty Starosty?

Sekretny pokój to trzeci tom serii Godzina czarów. Fabuła koncentruje się wokół odkrycia tajemniczego pokoju, sekretery Edmunda Grinna oraz pamiętnika z 1935 roku, który prowadzi bohaterów do zagadki zaginięcia Brygidy i związanej z jeziorem legendy. 

Czy Sekretny pokój to osobna historia, czy część serii?

To część serii Godzina czarów i zarazem jej trzeci tom. Książka rozwija wcześniej zbudowane uniwersum Hebanowego Dworku oraz wraca do znanych bohaterów i rodzinnych tajemnic. 

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy, żeby przeczytać Sekretny pokój?

Ponieważ jest to trzeci tom cyklu, znajomość Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka pomoże lepiej zrozumieć relacje między bohaterami oraz historię Hebanowego Dworku. Zalecam odkrywanie tej serii w kolejności ukazywania się części.

Dla jakiego wieku jest książka Sekretny pokój?

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 9 lat – spodoba się także nastolatkom.

Kim jest Małgorzata Starosta?

Małgorzata Starosta jest poetką i prozatorką, autorką opowiadań obyczajowych i kryminalnych, a także twórczynią bajek dla dzieci. W swojej twórczości porusza tematy relacji, trudnych wyborów oraz poszukiwania siebie. 

Czy Sekretny pokój to książka fantasy dla dzieci?

Tak, ale nie jest to fantasy oparte wyłącznie na widowiskowej magii. Książka łączy elementy fantastyczne z tajemnicą, śledztwem i rodzinną historią, dlatego można ją traktować jako połączenie dziecięcej fantasy oraz powieści przygodowo-zagadkowej. 

Artykuł Sekretny pokój – recenzja trzeciego tomu serii. Czy dasz się zaprosić do Hebanowego Dworku? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Kapibary na gigancie
➜ Autor: Matthäus Bär
➜ Ilustracje: Anika Voigt
➜ Tłumaczenie: Danuta Fryzowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Co istnieje za ogrodzeniem?

Polskie wydanie, które ukazało się nakładem Wydawnictwa Kropka opowiada o bohaterach, którzy wydają się ostatnio niezwykle popularni. Mowa o kapibarach, a właściwie trzech mieszkańcach zoo: Emmy, Raulu i Tristanie. Żyją spokojnie na swoim wybiegu, aż w końcu zaczynają podejrzewać, że za ogrodzeniem musi istnieć coś więcej. 

I właśnie to „więcej” okazuje się w tej książce słowem-kluczem. Z jednej strony chodzi oczywiście o przygodę: pierwszy raz poza ogrodzeniem, pierwsze samodzielnie podejmowane decyzje, pierwsze zetknięcia z tym, co obce, nieznane, czasem dziwne, śmieszne, a czasem po prostu… niepokojące. 

Z drugiej jednak strony Bär nie pisze wyłącznie o zwierzętach na nocnej wyprawie. Pisze o tym szczególnym momencie, kiedy bezpieczny, zamknięty świat przestaje nam wystarczać, bo ciekawość okazuje się silniejsza niż lęk.

Ciekawość jako siła napędowa rozwoju

W tym sensie Kapibary na gigancie są książką bardzo dobrze pomyślaną pod względem psychologicznym. To opowieść o robieniu czegoś po raz pierwszy i o ogromnej satysfakcji, która się z tym wiąże. Dzieci doskonale rozumieją ten mechanizm. Pierwszy samodzielny pomysł, pierwsze wdrapanie się na drabinkę, czy odważenie się po raz pierwszy by nie dawać wiary we wszystko co się słyszy – ale przekonać się o czymś ,,na własne oczy”.

Autor ubiera to w humorystyczną, lekką formę, ale nie infantylizuje swoich czytelników. Dzięki temu książka nie sprowadza ciekawości do prostego „zróbmy coś, bo będzie fajnie”, lecz pokazuje ją jako realną siłę napędową rozwoju.

Morze możliwości, czyli co dzieje się poza ogrodzeniem

Ciekawość ma jednak także swoją cenę. Nie wszystkim można bowiem ufać, ale trzeba pamiętać, że nie wszystkich trzeba się też bać. To jedno z najcenniejszych przesłań tej historii. Książka pokazuje dzieciom, że świat nie jest prosty ani jednowymiarowy. Zdarzają się osoby czy sytuacje, wobec których trzeba zachować ostrożność, bo nie każdy ma wobec nas dobre intencje. Ale równie często to właśnie plotka, stereotyp albo zasłyszane ostrzeżenie okazują się zbyt łatwym uproszczeniem. Ci, którzy wydają się groźni, w rzeczywistości mogą być życzliwi. Ci zaś, którzy obiecują wiele, nie zawsze zasługują na zaufanie.

To duża zaleta Kapibar na gigancie: książka nie uczy dzieci ślepej podejrzliwości, tylko samodzielnego myślenia. Nie zachęca do naiwności, ale też nie buduje świata na prostym podziale na dobrych i złych. To opowieść o patrzeniu własnymi oczami i o mierzeniu rzeczywistości własnym rozumem. A to w literaturze dziecięcej – zwłaszcza tej dla młodszych odbiorców, wcale nie jest takie częste.

Kapibary, brokuły i współpraca

I o ile samodzielne myślenie jest na wagę złota, to trudno ,,zdobywać góry” w pojedynkę. Potrzeba celu, współpraca i wzajemne uzupełnianie się są znaczącą częścią Kapibar na gigancie. Bär bardzo dobrze rozumie sposób, w jaki dzieci używają swojej wyobraźni. W świecie najmłodszych wielkie plany bardzo często zaczynają się od czegoś zaskakująco prostego oraz konkretnego. Dokładnie tak jak z tymi brokułami – wystarczy drobna, ale przemawiająca do nas motywacja, żeby nie tylko dać z siebie wszystko, ale przede wszystkim uwierzyć we własne możliwości.

Choć Emmy, Raul i Tristan różnią się od siebie, to właśnie ich siła bierze się z odmiennych temperamentów. To wyraziste postacie, które dobrze działają razem właśnie dlatego, że każda wnosi do wyprawy coś innego. Nie trzeba być największym, najsilniejszym ani najgłośniejszym, żeby coś osiągnąć. Czasem wystarczy umieć działać wspólnie, słuchać innych i dobrze wykorzystać swoje mocne strony.

Czy warto sięgnąć po Kapibary na gigancie?

To książka dla dzieci, która jest bardzo dobrą równoważnią pomiędzy lekturą przygodową, a pozycją, która ma do zaoferowania coś więcej. Rozśmiesza, ale zarazem nie ucieka od ważnych tematów. Oferuje wątki pełne akcji, ale nie zapomina o emocjach – strachu, odwadze, przyjaźni, trosce. I co najważniejsze, zostawia czytelnika z czymś znacznie cenniejszym niż sama sympatia do bohaterów: z poczuciem, że świat jest większy i znacznie ciekawszy, niż można to sobie wyobrazić.

Kapibary na gigancie to opowieść o wolności, współpracy i odwadze w wyruszaniu w nieznane. Można bezpiecznie spędzić życie na swojej łączce, ale jeżeli budzi się w nas zew przygody – dobrze jest go wysłuchać i na niego odpowiedzieć. Polecam tę książkę dzieciom powyżej 6 lat. Sprawdzajcie dostępność Kapibar na gigancie na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Kapibary na gigancie?

To opowieść o trzech kapibarach – Emmy, Raulu i Tristanie – które opuszczają wybieg w zoo, by sprawdzić, co kryje się poza ogrodzeniem. Mamy tu motywy przygody, ciekawości świata i spotkań z innymi zwierzętami. 

Dla jakiego wieku są Kapibary na gigancie?

Polecam jako książkę dla dzieci 6+. 

Kto stworzył książkę Kapibary na gigancie?

Autorem jest Matthäus Bär, ilustracje przygotowała Anika Voigt, a polski przekład opracowała Danuta Fryzowska. 

Czy Kapibary na gigancie to początek serii?

Tak, wszystko na to wskazuje. Polskie wydanie odpowiada pierwszemu tomowi niemieckiej serii Die Wasserschwein-Reihe, a w Niemczech ukazały się już kolejne części. 

Czy oryginał był nagradzany?

Tak. Kapibary na gigancie otrzymały Austriacką Nagrodę Książki Dziecięcej i Młodzieżowej 2025. 

Artykuł Kapibary na gigancie – książka, która obudzi w dzieciach ciekawość świata pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: Scena cieni. K-Pop Academy. Tom 1, Klątwa świateł. K-Pop Academy. Tom 2
➜ Seria: K-Pop Academy
➜ Autorka: Mina Finch
➜ Tłumaczenie: Kaja Makowska
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: ma dużo zalet

Cena marzeń

Główną bohaterką serii jest dwunastoletnia Hana, która dostaje się do prestiżowej akademii szkolącej przyszłe idolki muzyki k-popowej. W teorii jest to spełnienie marzeń – tętniący życiem Seul, profesjonalne treningi wokalne czy taneczne oraz mnóstwo pełnych pasji rówieśników. 

W praktyce jednak oznacza to nieustanną rywalizację, testy talentu i presję bycia doskonałym. Tu nie ma miejsca na potknięcia czy zawahania. Wystarczy jeden mały błąd, żeby zostać zdegradowanym i pożegnać się z wielką karierą. Hana, która zawiązuje więź z Tae oraz Nari, będzie musiała jednak stawić czoła nie tylko tym ,,przyziemnym” problemom. Dziewczyny wspierają się w chwilach zwątpienia, ale szybko okazuje się, że w murach akademii czai się coś więcej niż tylko trema lub zwykła konkurencja.

Scena cieni – walka z cieniami

W pierwszym tomie, Scena cieni, pojawia się motyw mrocznych bytów, które żywią się strachem i niepewnością uczniów. „Cienie” można czytać dosłownie – jako element fantastyczny, ale bardziej trafnie będzie odbierać je w sposób symboliczny (podejrzewam, że właśnie taki był zamysł autorki). To metafora wewnętrznych kompleksów, porównań z innymi oraz poczucia bycia „niewystarczającym”.

Świat K-popu, znany z perfekcyjnych występów i idealnego wizerunku wokalistów, w tej odsłonie zostaje odarty z blasku. Za choreografią i uśmiechem kryje się ciężka praca oraz ogromne napięcie psychiczne. Seria K-Pop Academy jak w lustrzanym odbiciu pokazuje, z czym naprawdę muszą mierzyć się adepci tego zawodu.

Klątwa świateł – presja sukcesu

Drugi tom, Klątwa świateł, rozwija temat rywalizacji i wprowadza legendę o rzekomej klątwie związanej z wyróżnieniem Świetlistego Solo. W tej części jedną z bardziej znaczących ról – podobnie zresztą jak w poprzedniej – odgrywa Nari. Gdy to właśnie ona zostaje wyróżniona, zamiast radości i ekscytacji czuje strach. Światła reflektorów nie tylko mogą oślepić, ale też w doskonały sposób obnażają ludzkie słabości.

To część serii, w której wyraźnie widać, że bohaterki – choć mają tylko dwanaście lat – funkcjonują emocjonalnie jak nieco starsze osoby. Ich rozmowy, ambicje oraz lęki wykraczają poza typową szkolną codzienność. Autorka nie idealizuje wykonawców muzyki K-Pop. Pokazuje, że za każdym sukcesem kryje się mnóstwo pracy (również nad sobą), ale i że znacznie łatwiej pokonywać trudności w grupie przyjaciół, niż robić to w pojedynkę.

K-pop jako zjawisko kulturowe

K-pop (Korean pop) to dziś globalny fenomen. Perfekcyjnie dopracowane układy taneczne, estetyczne, dynamiczne teledyski i ogromna rola fandomów sprawiają, że zespoły takie jak BTS czy BLACKPINK stały się ikonami popkultury. System trainees – wieloletnich treningów przed debiutem, który ,,szlifuje talenty” u wybranych osób już od najmłodszych lat – jest wymagający i bezwzględny. 

Takie miejsca jak K-Pop Academy naprawdę istnieją (no, może poza tymi dosłownymi demonami). Seria Miny Finch bazuje na tej rzeczywistości, tworząc dla historii wiarygodne tło. Szkoła jest miejscem ciężkiej pracy, dyscypliny i ciągłego oceniania.

Jedzenie w K-Pop Academy

W książkach regularnie pojawiają się sceny wspólnych posiłków – tteokbokki, kimbapy czy rozmaite przekąski dzielone między treningami są normą. To szczegół, który wzmacnia autentyczność oraz mocniej umiejscawia akcję w konkretnej kulturze. W Korei Południowej wspólne jedzenie jest fundamentem relacji społecznych. „Zjadłaś?” bywa formą ich powitania, a posiłek może stać się przestrzenią rozmowy oraz budowania wspólnoty.

Inspiracja K-popowymi Łowczyniami Demonów

Wydawnictwo Jaguar wprost komunikuje inspirację serii kultową już (choć przecież całkiem nową) animacją KPop Demon Hunters (w Polsce znaną pod tytułem K-popowe Łowczynie Demonów), w której dziewczęcy zespół łączy występy sceniczne z walką z siłami nadprzyrodzonymi. Motyw idolki jako wojowniczki świetnie wpisuje się w wyobraźnię młodego pokolenia. Pokazuje, że muzyka to nie tylko sposób na relaks, ale i siła, dzięki której łatwiej pokonywać rozmaite trudności.

O czym naprawdę jest ta seria?

Pod warstwą fantastyki i popkulturowych odniesień kryje się opowieść o lękach współczesnych nastolatek. O porównywaniu się, o presji bycia idealną, o strachu przed porażką. Każdy z nas mierzy się z własnymi cieniami, które mogą przytłaczać i zniewalać. To, czy uda się je pokonać, zależy nie tylko od siły charakteru, ale też od ludzi, którzy stoją obok.

Warto jednak dodać, że to seria pisana bardzo prostym językiem – bez poetyckich opisów i ozdobników, z narracją skupioną wyłącznie na kluczowych emocjach i wydarzeniach, co nadaje jej nowoczesny, momentami „tiktokowy” ton.

Czy podbije serca młodych fanek K-popu?

Jeśli odbiorca kocha muzykę (a szczególnie K-Pop), marzy o scenie lub lubi historie o przyjaźni oraz walce z własnymi słabościami – ta seria ma duże szanse go wciągnąć. Scena cieni i Klątwa świateł nie są literacko wyrafinowaną prozą, ale trafiają w emocje i wrażliwość pokolenia wychowanego na szybkiej, dynamicznej narracji.

To opowieść o idolach, które muszą najpierw pokonać własny strach, zanim staną w świetle reflektorów. AURA, czyli grupa, którą tworzą głównego bohaterki, świeci najjaśniej wtedy, gdy dziewczyny trzymają się razem – i być może właśnie to jest najważniejszym przesłaniem tej historii. Seria będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 lat.

Sprawdzajcie dostępność K-Pop Academy oraz informacje o kolejnych tomach na stronie wydawnictwa Jaguar.

FAQ – Seria K-Pop Academy

O czym jest seria K-Pop Academy?

To opowieść o dwunastoletniej Hanie i jej przyjaciółkach z grupy AURA, które uczą się w prestiżowej akademii szkolącej przyszłe idolki K-popu. Dziewczyny mierzą się nie tylko z wymagającymi treningami i rywalizacją, lecz także z tajemniczymi „cieniami” – metaforą lęków, kompleksów i presji sukcesu.

Ile tomów liczy seria K-Pop Academy?

Obecnie dostępne są dwa tomy: Scena cieni oraz Klątwa świateł. 

Dla jakiego wieku jest przeznaczona seria?

Książki kierowane są głównie do czytelniczek i czytelników w wieku 9-14 lat. Bohaterki mają 12 lat, choć emocjonalnie i fabularnie momentami wydają się dojrzalsze.

Czy K-Pop Academy to fantastyka?

Tak, seria zawiera elementy nadprzyrodzone – pojawiają się demoniczne „cienie”, które oddziałują na bohaterki. Warstwa fantastyczna łączy się jednak z realistycznym tłem świata K-popu i presji związanej z karierą muzyczną.

Czy książki realistycznie pokazują świat K-popu?

Autorka korzysta z realnych elementów kultury K-popowej: systemu trainees, wielogodzinnych treningów, presji debiutu i znaczenia wizerunku. To tło jest wiarygodne, choć podporządkowane młodzieżowej, dynamicznej narracji.

Czy seria jest inspirowana filmem o K-popowych Łowczyniach Demonów?

W konstrukcji świata i motywie idolki walczącej z demonami można dostrzec podobieństwa do filmu K-popowe Łowczynie Demonów (KPop Demon Hunters). Seria literacka mocniej koncentruje się jednak na emocjach i psychologii postaci.

Czy w książkach pojawiają się elementy kultury koreańskiej?

Tak, m.in. w scenach wspólnych posiłków, które w kulturze Korei Południowej mają ważne znaczenie społeczne. Jedzenie staje się w serii momentem budowania relacji i czasem odpoczynku od treningów.

Artykuł K-Pop Academy: idolki kontra demony. Czy ta seria podbije serca młodych fanek K-popu? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Skunks i Borsuk 3. Kamień, papier, gryzonie
➜ Seria: Skunks i borsuk
➜ Autorka: Amy Timberlake
➜ Ilustracje: Jon Klassen
➜ Tłumaczenie: Barbara Łukomska
➜ Wydawnictwo: Mamania
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowe wyzwania Skunksa i Borsuka

W tym tomie powracamy do domu Borsuka – miejsca, które w teorii powinno być oazą spokoju. Odkąd jednak zamieszkał w nim Skunks, wszystko stało się bardziej zaskakujące i nieprzewidywalne (nie wspominając o minionych, brzemiennych w skutkach przygodach z poprzednich części).

Pod opiekę Skunksa i Borsuka trafiają bowiem dwa osierocone szczurki, Zefir i Zenon. Ich mama zginęła w dość tragicznych okolicznościach, o których mogliśmy już przeczytać wcześniej. Uporządkowany Borsuk oraz emocjonalny Skunks staną teraz przed wyzwaniem, którego zupełnie nie są świadomi. Dwójka maleńkich, pełnych energii gryzoni pojawia się w ich domu niczym żywioł: rozsadza plan dnia, niezwykle „ważną pracę nad skałami” i starannie wypracowaną rutynę między tym, że „Skunks gotuje” a „Borsuk sprząta”. 

Niespodziewana odpowiedzialność

Timberlake świetnie wplata do całej tej historii motyw odpowiedzialności. Borsuk jest przekonany, że skoro potrafi godzinami patrzeć na skały, to doglądanie dwóch małych szczurków nie powinno być problemem. Oczywiście wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż planował.

Szczurki wymagają opieki, cierpliwości, karmienia, pilnowania, wyjaśniania reguł i… ciągłego upominania. Borsuk reaguje na to w typowy dorosły sposób kogoś, kto nie miał wcześniej wiele wspólnego z dziećmi: tworzy zasady, harmonogramy, plan dnia i liczy na to, że „trochę główkowania i kilka strategicznych drzemek” wystarczy, żeby wszystko szło gładko. 

Odpowiedzialność w tym tomie nie jest więc abstrakcyjnym pojęciem, tylko czymś bardzo realnym: zmęczeniem, wyrzutami sumienia, złością, kiedy znowu coś się nie udaje, i dumą, gdy szczurki uczą się nowych rzeczy. Czytelnicy otrzymują historię o tym, że opiekowanie się kimś to nie tylko przywilej, ale i praca, która bywa trudna – zwłaszcza gdy spada na nas z zaskoczenia, ale zdecydowanie przynosi też ogrom satysfakcji.

Gdyby szczury stawały się po prostu coraz większe, wszystko byłoby w porządku. Ale problem polega na tym, że one są też coraz szybsze. I coraz cichsze! Wpadają na coraz to nowe pomysły. Przychodzą im do głowy różne przedsięwzięcia i realizują je w nocy. To nocne zwierzęta! Wychowanie szczurów… – Podrapał się po pasiastym grzbiecie. – To NIE JEST łatwe. 

Amy Timberlake, Skunks i Borsuk 3. Kamień, papier, gryzonie, Rozdział piąty, str. 64

Relacja bohaterów – jeszcze pełniejsza i wielowymiarowa

Jeśli pierwszy tom był historią o zderzeniu charakterów, a drugi o budowaniu lojalności, trzeci jest opowieścią o odpowiedzialności – zarówno za siebie, jak i za innych. Skunks, jak zawsze impulsywny, rzuca się w każdą sytuację z pełnym entuzjazmem. Borsuk natomiast próbuje trzymać się swojego uporządkowanego świata, choć w głębi duszy coraz lepiej rozumie, że pewne zmiany są nie tylko nieuniknione, ale wręcz potrzebne.

W Kamień, papier, gryzonie ta relacja jest najdojrzalsza z całej serii. Bardziej empatyczna, ale też prawdziwsza – z napięciami, stresem, ale także wsparciem oraz czułymi, rozbrajającymi momentami.

Ilustracje Jonathana Bean’a – jak zawsze ,,w punkt”

Estetyka tomu pozostaje spójna z poprzednimi częściami. Ilustracje są pełne charakteru, nieco retro, trochę surowe, a jednocześnie ujmujące. To styl, który doskonale pasuje do humorystyczno-refleksyjnego tonu serii. I tak jak przy poprzednich częściach, rysunki nadają postaciom dodatkowej głębi.

Miękka okładka

Pod względem treści – ta część broni się tak dobrze jak poprzednie. Jednak muszę przyznać, że przejście z twardej oprawy (tom 1 i 2) na miękką okładkę jest nieco rozczarowujące. Nie jest to jednak temat, który przyćmiewa jakość książki – po prostu dla czytelników posiadających pierwsze wydania w twardej oprawie, takie rozwiązanie może być niezbyt korzystne. Jeżeli ktoś jednak nie zdążył jeszcze zapoznać się z wcześniejszymi częściami – widziałam, że pierwszy tom został wznowiony w miękkiej okładce, więc prawdopodobnie będzie to nowy standard dla tej serii.

Komu polecam Kamień, papier, gryzonie?

To tom, który spokojnie można podsunąć dzieciom mniej więcej od 7. roku życia, ale – tak jak w przypadku całej serii – dobrze sprawdzi się do głośnego, wspólnego czytania. Dla fanów Skunksa i Borsuka będzie to naturalna kontynuacja, dla nowych czytelników – zachęta do sięgnięcia po resztę części.

Jeżeli szukasz książki:

• o odpowiedzialności ukazanej w oryginalny sposób,
• o nagłych zmianach w życiu rodziny,
• o nieszablonowej przyjaźni,

to Kamień, papier, gryzonie sprawdzą się bardzo dobrze.

To książka pełna błyskotliwości, życiowej mądrości i znakomitego humoru. Timberlake po raz kolejny udowadnia, że opowieści o zwierzętach potrafią mówić o człowieku często bardziej trafnie niż realistyczne historie. Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie wydawnictwa Mamania.

FAQ – Skunks i Borsuk. Kamień, papier, gryzonie

1. O czym jest książka Skunks i Borsuk. Kamień, papier, gryzonie?

To trzeci tom serii o duecie Skunksa i Borsuka. Tym razem pod ich dach trafiają dwa osierocone szczurki, Zenon i Zefir, co całkowicie wywraca do góry nogami dotychczasowy rytm życia bohaterów i wystawia ich przyjaźń oraz poczucie odpowiedzialności na najpoważniejszą próbę.

2. Czy Kamień, papier, gryzonie można czytać bez znajomości poprzednich tomów?

Można, bo fabuła jest zamkniętą historią, ale pełnię smaczków, nawiązań i rozwoju relacji Skunksa i Borsuka najlepiej widać po przeczytaniu dwóch wcześniejszych części: Skunks i Borsuk oraz Miejsce jest oznaczone jajkiem.

3. Dla jakiego wieku jest odpowiedni trzeci tom Skunksa i Borsuka?

Książka dobrze sprawdzi się dla dzieci mniej więcej od 7. roku życia.

4. Jakie tematy porusza Kamień, papier, gryzonie?

Książka mówi o odpowiedzialności, nagłych zmianach w życiu, żałobie po mamie szczurków, dorastaniu do roli opiekuna, ale też o przyjaźni, współpracy i sile społeczności. Ważny jest również motyw godzenia pracy (naukowych ambicji Borsuka) z obowiązkami domowymi.

5. Co dziecko może wynieść z lektury tego tomu?

Młody czytelnik zobaczy, że opiekowanie się kimś to nie tylko przygoda, ale też wysiłek, kompromisy i uczenie się na błędach. Książka pomaga zrozumieć, że dorośli również miewają dylematy, są zmęczeni, boją się o przyszłość, a mimo to próbują robić to, co uważają za najlepsze dla innych.

Artykuł Skunks i Borsuk: Kamień, papier, gryzonie – recenzja trzeciego tomu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: W stronę morza
➜ Autor: Cale Atkinson
➜ Ilustracje: Cale Atkinson
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: CzytaLisek
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

 W domu Tim nie mógł przestać myśleć o Samie. Nie co dzień poznaje się przyjaciela.

Chyba nie ma lepszych słów, którymi można byłoby rozpocząć opowieść o książce tak ciepłej, pełnej nadziei i wiary w ideę przyjaźni, że nawet deszczowa aura staje się w niej atutem.

Książka do podziwiania

,,W stronę morza” to oryginalny i niezwykle ciekawy picturebook, którego z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym. Jego autorem jest Cale Atkinson – debiutujący tą pozycją w 2015 roku. Artysta od tego czasu opracował już mnóstwo książek dla dzieci, dla których nie tylko wykonuje ilustracje, ale również pisze teksty. Wiele zostało nagrodzonych w konkursach na całym świecie i otrzymało ważne wyróżnienia.

Wydana przez CzytaLiska pozycja ujmuje prostotą i jednocześnie siłą przekazu. Jej niezwykle graficzna strona zachwyca odbiorców w każdym wieku sprawiając, że ciągle chce się wracać do historii małego chłopca oraz największego ssaka na Ziemi.

Nowa znajomość na wielorybią skalę

Głównym bohaterem ,,W stronę morza” jest Tim. Malec czuje się odrobinę samotny – niedostrzegany przez inne dzieci. Kiedy pewnego dnia wraca po szkole do domu, na swojej drodze dostrzega Sama. Sam jest wielorybem i choć rozmiarem dziesięciokrotnie przerasta chłopca, inne dzieci zupełnie go nie dostrzegają.

Tim postanawia mu pomóc. Wieloryb zwierza się, że chciałby wrócić do domu – do morza i chłopiec decyduje się zrobić wszystko, aby mu to ułatwić.

Kiedy poznaje się przyjaciela

,,W stronę morza” to opowiastka definiująca przyjaźń, jako wydarzenie na które nie do końca mamy wpływ. Ona się po prostu przytrafia, jest przypadkowa i sprawiedliwa – może dotknąć każdego, dzięki czemu ma taką wartość oraz urok. W książce Tim poświęca się dla swojego nowego przyjaciela, zupełnie nie oczekując nic w zamian. Bezinteresowność tej relacji wzmacnia przecież i fakt, że chłopiec tak bardzo różni się od Sama. Bycie odmiennym od przyjaciela nie jest tu jednak przeszkodą, a wręcz atutem.

Jedna z najpiękniejszych książek dla dzieci 2022 roku

Choć jest przecież już tyle pięknych książek o przyjaźni (jak np. także wydana przez CzytaLiska – ,,Prawdziwi przyjaciele”), to ,,W stronę morza” zdecydowanie wyróżnia się ciemną oprawą graficzną. Deszcz ukazany jest w niej jako pionowe strugi, a wszystko, co uznawane za tło, np. inne dzieci lub szkoła – posiada mniejszy kontrast. 

Jednak nawet w ,,W stronę morza” w finalne wychodzi słońce. Koniec książki staje się początkiem kolejnej, niezwykłej relacji.

Pozycja będzie odpowiednia dla każdego powyżej 4 roku życia. Piękne wydana, urzekająca treścią oraz poruszająca wrażliwe struny czytelników pozwala uwierzyć, że na każdego gdzieś tam czeka ukryty przyjaciel.

Uwaga – kod rabatowy!

W związku z przedsprzedażą ,,W stronę morza” – mam dla Was kod rabatowy 15% (łączy się z innymi rabatami więc można upolować książkę naprawdę w fantastycznej cenie!). Wystarczy hasło: BAJKOCHLONKA wpisać przy zamówieniu tutaj: https://sensus.pl/ksiazki/w-strone-morza-cale-atkinson,wstrmo.htm#format/d

Kod ważny jest do końca października!

Artykuł W stronę morza – przedpremierowa recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.