Trudno nie pomyśleć też o tym, jak długą drogę przeszły Will, Irma, Taranee, Cornelia i Hay Lin od swoich pierwszych magicznych misji. Tym razem jednak miałam wrażenie, że tom wyraźnie różni się od poprzednich. Magii oczywiście w nim nie brakuje, ale jeszcze mocniej niż zwykle na pierwszy plan wysuwa się zwyczajna codzienność: szkoła, relacje, kompleksy, zauroczenia, rodzina i pytanie o to, kim dziewczyny chciałyby zostać w przyszłości.

➜ Tytuł: Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 20
➜ Seria: W.I.T.C.H.
➜ Scenariusz: Bruno Enna, Alessandro Ferrari, Augusto Macchetto, Teresa Radice
➜ Ilustracje: Paolo Campinoti, Antonello Dalena, Lucio Leoni, Giada Perissinotto, Alberto Zanon
➜ Tłumaczenie: Joanna Szabunio
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia! 
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Szkoła W.I.T.C.H. i codzienność czarodziejek

Księga 20 składa się z siedmiu rozdziałów, ale zanim rozpocznie się właściwa akcja, czytelników czeka bardzo przyjemny dodatek: Szkoła W.I.T.C.H.. To kilka pierwszych rozkładówek, na których zaglądamy do szkolnych ławek bohaterek, poznajemy ich ulubione miejscówki i bardziej zakulisowe życie w murach placówki. To prawdziwa gratka dla fanów serii, ale także bardzo miłe urozmaicenie, wybiegające nieco poza tę standardową, komiksową formułę przygód.

Pierwszy rozdział poświęcony jest postanowieniom Cornelii. Dziewczyna chce zacząć biegać, być milsza dla rodziny, nauczyć się przepraszać i mniej przejmować swoim wyglądem. Te założenia oraz (nie do końca) skuteczny sposób ich realizacji sprawią czytelnikom mnóstwo frajdy, ale skłonią również ku kilku przemyśleniom. Jestem pewna, że wiele nastolatek bez trudu rozpozna w Cornelii własne ambicje, presję i nie zawsze realistyczne oczekiwania wobec siebie.

Lady Giga, Lady Crash i magia innych żywiołów

W tomie pojawiają się także dwie nowe antagonistki: Lady Giga (nie mylić z Lady Gagą ) oraz Lady Crash. Są tajemnicze, silne i również czerpią moce z żywiołów, choć zupełnie innego rodzaju niż czarodziejki. Nie za wiele o nich wiadomo, no może oprócz tego, że to siostry i podobno jest ich więcej. Ciekawe, kiedy spotkamy się z kolejną Lady w serii o W.I.T.C.H.?

Drugi rozdział skupia się z kolei na zauroczeniu Hay Lin, a znaczącą rolę odgrywa w nim muzyka. Twórcy komiksu kładą więc nacisk na nastoletnie życie oraz związane z nimi emocje. To bardzo uroczy wątek, rozwijający się wokół kwitnącego uczucia, ale także tęsknocie za potrzebą bliskości drugiej osoby.

Kim będą dziewczyny za 10 lat?

Najciekawszym momentem tomu jest zdecydowanie ten rozdział, gdy czarodziejki dowiadują się kim będą za dziesięć lat. Mieliśmy już do czynienia z podobnym zabiegiem w tej serii, ale wówczas dotyczyło to hipotetycznej przyszłości pozbawionej magii. Tutaj bohaterki mają szanse zderzyć się z własnymi pragnieniami oraz lękami. Nie każda z nich będzie zadowolona z tego, co zobaczy. Nie każda będzie chciała zaakceptować taką wersję przyszłości. Jest jednak jedna czarodziejka, która niczego by nie zmieniła. Jak myślicie, kto to?

Ten rozdział pięknie pokazuje, że W.I.T.C.H. nadal potrafi mówić o dorastaniu bez moralizowania. Przyszłość nie jest tu prostą nagrodą ani karą. Jest pytaniem dotyczącym tego, czego naprawdę się chce i czy jest się w stanie przyjąć konsekwencje własnych wyborów?

Smok w świecie W.I.T.C.H.? Dlaczego nie!

Na uwagę zasługuje także finałowy rozdział, w którym ważną rolę odgrywa mały smoczek. Smok w uniwersum W.I.T.C.H.? Brzmi fantastycznie! Ten motyw dodaje tomowi baśniowej aury i przypomina, że choć seria bardzo często odwołuje się do zwyczajnego życia nastolatek, wciąż pozostaje pełnoprawną opowieścią magiczną.

Księga 20 to tom w którym rzadziej opuszczamy Heatherfield, ale zdecydowanie bardziej poznajemy nasze bohaterki. Pokazuje, że czarodziejki między lekcjami, rodzinnymi sprzeczkami, pierwszymi uczuciami, wizjami przyszłości czy magicznymi przeciwniczkami, wciąż mają mnóstwo do zaoferowania. 

Sprawdzajcie dostępność kolekcjonerskich ksiąg Czarodziejek W.I.T.C.H. na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Moje pozostałe recenzje:

https://bajkochlonka.pl/2026/03/26/powrot-do-w-i-t-c-h-ksiegi-18-i-19-gwarantuja-cos-wiecej-niz-tylko-nostalgie/

FAQ, czyli pytania o Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Tom 20

O czym jest W.I.T.C.H. Księga 20?

W.I.T.C.H. Księga 20 to kolejny zbiorczy tom kultowej serii o Will, Irmie, Taranee, Cornelii i Hay Lin. Tym razem obok magicznych pojedynków ważną rolę odgrywają codzienne sprawy bohaterek: szkoła, relacje rodzinne, zauroczenia, postanowienia i pytania o przyszłość.

Ile rozdziałów zawiera W.I.T.C.H. Księga 20?

Tom zawiera siedem rozdziałów oraz dodatkowe materiały otwierające książkę. Szczególnie ciekawy jest rozdział Szkoła W.I.T.C.H., w którym można zajrzeć do szkolnego życia czarodziejek i poznać ich ulubione tam miejsca.

Czy W.I.T.C.H. Księga 20 jest dobra dla nowych czytelników?

Najlepiej czytać W.I.T.C.H. od wcześniejszych tomów, ponieważ relacje między bohaterkami i większe wątki rozwijają się przez wiele ksiąg. Księga 20 może jednak zainteresować także osoby, które lubią komiksy fantasy o nastolatkach, magii i szkolnej codzienności.

Dla kogo jest W.I.T.C.H. Księga 20?

To propozycja dla fanów serii, czytelników wychowanych na magazynie W.I.T.C.H. oraz młodszych odbiorców, którzy lubią komiksy o przyjaźni, magii, dojrzewaniu i emocjach. Tom dobrze łączy nostalgię z tematami bliskimi współczesnym nastolatkom.

Czy warto kupić W.I.T.C.H. Księga 20?

Warto, szczególnie jeśli zbierasz zbiorcze wydania serii albo chcesz zobaczyć bardziej codzienną, szkolną i emocjonalną odsłonę przygód czarodziejek.

Artykuł W.I.T.C.H. Księga 20 – magia codzienności i smok w Heatherfield pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Zbiorcze, kolekcjonerskie Księgi 19 i 20 to już nie lekka, dziewczęca fantastyka o walce dobra ze złem. To wielowymiarowe historie o wyborach, konsekwencjach i o tym, że magia – choć nadal obecna – przestaje być tym najważniejszym czynnikiem w codziennym życiu. Że przyjaźń, lojalność oraz możliwość samodzielnie podejmowanych wyborów to siła, której nie da się zastąpić nawet mocą żywiołów.

➜ Tytuł: Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 18, Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 19
➜ Seria: W.I.T.C.H.
➜ Scenariusz: Teresa Radice, Alessandro Ferrari, Augusto Macchetto, Bruno Enna
➜ Ilustracje: Paolo Campinoti, Lucio Leoni, Giada Perissinotto, Daniela Vetro, Alberto Zanon, Antonello Dalena, Manuela Razzi, Federica Salfo
➜ Tłumaczenie: Joanna Szabunio
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2025, 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia! 
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czym są zbiorcze Księgi W.I.T.C.H. i dlaczego warto do nich wrócić?

Zbiorcze wydania porządkują historię i pozwalają dostrzec coś, co w zeszytowej formie łatwo umykało – rozwój bohaterek.

Na tym etapie serii wyraźnie widać zmianę:

• konflikty między postaciami nie są czarno-białe i powierzchowne,
• przeciwnicy działają bardziej subtelnie,
• a największe wyzwania dotyczą życia codziennego.

Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 18 oraz Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 19 reprezentują fabułę, w której cykl zaczyna mówić o rzeczach trudniejszych – i robi to nie tylko w zaskakująco dojrzały, ale również niesamowicie przyjemnie angażujący sposób.

Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 18 – przeznaczenie, które można zakwestionować

Ten tom przeznaczony jest w pierwszej części tematyce znaków zodiaku. Fabuła kręci się wokół horoskopów, ale głównym czarnym charakterem rozdziału jest Nihila, zła władczyni ze starożytnego Egiptu, która tka losy swoich poddanych, doprowadzając ich do upadku. Po setkach latach milczenia, odzyskuje swoją moc i próbuje zniszczyć Heatherfield. Czarodziejki muszą odwrócić bieg historii oraz ocalić przyszłość swoich bliskich. Czy im się uda?

Świat jest w dłoniach tych, którzy mają jeszcze życie przed sobą.

str. 97

Jednocześnie Księga 18 jest niezwykle bogata w treści poboczne – i to one nadają jej wyjątkowy charakter. Relacje z rodzicami, różnice między mamami i ojcami, ekologiczne wybory czy nawet sport oraz rywalizacja – wszystko to buduje opowieść o codzienności, która staje się równie ważna jak walka ze złem.

Na szczególną uwagę zasługuje też wzmianka o We. W tym tomie jego obecność jest wyraźnie silniejsza niż wcześniej – i ta mała istotka przestaje być tylko ciekawostką, a zaczyna mieć fabularne znaczenie.

Zrozumiały, że aby coś zmienić, nie potrzeba żadnej magii. Wystarczy tylko chcieć. Wystarczy zadbać o proste sprawy. … sprawy, na które mamy wpływ.

str. 193

Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 19 – dorastanie bez prostych odpowiedzi

Jeśli Księga 18 w dużej mierze stawia pytania o przeznaczenie, to kolejna skupia się przede wszystkim na wyborach. W tym tomie twórcy książki także przygotowali dla czytelników fanowskie rozkładówki. Tuż przed rozpoczęciem historii możemy zajrzeć do Instytutu Sheffield, a także poczytać o tej szkole z punktu widzenia naszych bohaterek. Znajdziecie tu naprawdę sporo zaskakujących niespodzianek. To chyba jeden z najbardziej zasobnych dodatków w historii tej serii!

Paradoksalnie jednak ten tom zaczyna się od… wakacji. Każda z czarodziejek ma inny pomysł na spędzenie tego czasu: kurs francuskiego w Paryżu, nauka jazdy konnej, bycie opiekunką na obozie dla dzieci. Pojawiają się i wątki romantyczne. Jest też stworek We. 

Po chwilowej rozłące dziewczyny spędzają razem tydzień wakacji (to chyba już tradycja, prawda?). Tym razem trafiają do Southgate. Spotykają tam kogoś bardzo wyjątkowego. I nie będzie to TYLKO syrena

W ich wieku byliście dzieciakami! I było fantastycznie! Ale zapomnieliście o tym… by nie było wam żal!

str. 58

Każde wakacje kiedyś się jednak kończą. Tak jest i w tomie Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 19. Dziewczyny wracają do szkoły, ale… to będzie ich najbardziej zadziwiający początek roku szkolnego. Z kilku powodów. Jednym z nich jest mocne nawiązanie do popularnego teraz serialu… Bridgertonowie. Ale zupełnie nieintencjonalne, bo przecież te komiksy powstały jeszcze na długo przed erą Netflixa. Czytelników ucieszy pewnie jednak wiadomość, że będą mogli zobaczyć swoje ulubione bohaterki w strojach z epoki! 

A na sam koniec – ochłodzenie, bo rozdział Najwspanialsza impreza uwięzi część z naszych bohaterek w tajemniczej, górskiej chatce. Niestety w 19 tomie nie mieliśmy kontynuacji z Nashem, ale może pojawi się ona w części 20?

Reguły nie obowiązują, gdy nie ma od nich wyjątków, moja mała!

str. 242

Dodatki i worldbuilding – sekret rozpoznawalności W.I.T.C.H.?

Jednym z najbardziej niedocenianych elementów serii są dodatki.

To nie tylko „fanowskie strony”. To:

• profile postaci,
• opisy miejsc,
• ciekawostki fabularne,
• rozkładówki budujące kontekst świata.

Dzięki nim W.I.T.C.H. działa jak pełnoprawne uniwersum, a nie tylko seria komiksów. Choćby Księga 18 zaczyna się od fanowskich sekcji ,,Popołudnie z…” – dodatków, dotyczących Cornelii oraz jej pasji do łyżwiarstwa, a także Hay Lin i jej zamiłowania do zajęć kreatywnych. W tej księdze pojawia się również strona podpowiadająca kim w ogóle jest stworek We, skąd się wziął oraz ciekawostki na jego temat.

Dlaczego W.I.T.C.H. wciąż się sprawdza (i to lepiej niż wiele nowych serii)?

Z dzisiejszej perspektywy widać wyraźnie, że W.I.T.C.H. było projektem wyprzedzającym swoją epokę.

To seria, która:

• traktowała młodych odbiorców poważnie,
• nie upraszczała emocji,
• pokazywała dorastanie jako proces, a nie krótkotrwały etap.

Księgi 18 i 19 są tego najlepszym dowodem. To już nie jest historia o tym, jak pokonać czarny charakter za pomocą efektywnej magii ognia, wody czy serca. To historia o tym, w jaki sposób odnaleźć siebie i co robić, gdy codzienność wydaje się zbyt wymagająca.

Czy warto sięgnąć po Księgi 18 i 19 W.I.T.C.H.?

Zdecydowanie tak – szczególnie jeśli wracasz do tej serii po latach. To jedne z tych tomów, które zmieniają sposób patrzenia na całość. Pokazują, że W.I.T.C.H. nie zatrzymało się w czasie, tylko rozwijało razem z czytelnikami. I że czasem największa magia dzieje się tam, gdzie najmniej się jej spodziewamy. 

Sprawdzajcie dostępność kolekcjonerskich ksiąg serii Czarodziejki WITCH na stronie wydawnictwa Egmont Polska. 

Moje pozostałe recenzje znajdziecie tutaj: 

• https://bajkochlonka.pl/2026/01/10/w-i-t-c-h-ksiega-17-oraz-retro-magiczne-ksiazki-czarodziejki-od-innej-strony/

FAQ

Czy Księgi 18 i 19 W.I.T.C.H. można czytać bez znajomości wcześniejszych tomów?

Tak, ale znajomość wcześniejszych części pozwala lepiej zrozumieć rozwój postaci i relacji.

O czym jest Księga 18 W.I.T.C.H.?

Skupia się na motywie przeznaczenia, znaków zodiaku i walce z Nihilą.

Co wyróżnia Księgę 19?

Motyw wakacji, indywidualnych wyborów bohaterek i bardziej emocjonalne, kameralne historie.

Kim jest We w serii W.I.T.C.H.?

To postać o rosnącym znaczeniu, która z czasem przestaje być tylko dodatkiem, a zaczyna pełnić bardziej znaczącą rolę w fabule.

Dla jakiego wieku jest W.I.T.C.H.?

Pierwotnie dla nastolatek 13+, ale dziś trafia także do dorosłych czytelników wracających do niej z nostalgią.

Artykuł Powrót do W.I.T.C.H. Księgi 18 i 19 gwarantują coś więcej, niż tylko nostalgię pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Louca. Feniksy. Tom 5
➜ Seria: Louca
➜ Scenariusz: Bruno Dequier
➜ Rysunki: Bruno Dequier
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Każdemu, kto ciężko zapracuje na sukces, należy się nagroda. Nawet Louce, który po spektakularnie zwyciężonym meczu (z małą pomocą nadprzyrodzonych mocy) chciałby świętować na corocznym balu. Kiedy jednak okazuje się, że w nocy był pożar i budynek sekcji piłkarskiej został spalony, a przyjęcie odwołane, pod znakiem zapytania staje nie tylko dobra zabawa, ale także cała przyszłość drużyny.

,,Louca. Feniksy. Tom 5” to kolejny z serii komiksowych albumów o nieco nieporadnym, a jednak zupełnie zwyczajnym nastolatku, który z pomocą… ducha, ciągle pracuje nad swoją pewnością siebie (na boisku jak i poza nim). Autorem książek jest Bruno Dequier. Poniżej znajdziecie recenzje pozostałych tomów:

• Louca. Piłka w grze. Tom 1,
• Louca. Twarzą w twarz. Tom 2,
• Louca. Oby się udało! Tom 3,
• Louca. Nadzieja uskrzydla. Tom 4.

Pech czy lekkomyślność?

,,Louca. Feniksy. Tom 5” jest bezpośrednią kontynuacją poprzednich części. W życiu tytułowego bohatera sporo się ostatnio wydarzyło. Nie tylko wygrał mecz, ale jego sprawy sercowe wydają się stabilizować. Ciągle pomaga także swojemu niewidzialnemu, ale jak najbardziej prawdziwemu przyjacielowi dowiedzieć się, co było przyczyną śmierci młodego chłopaka i kto za nią stoi.

W książkach, tak jak i w życiu, nie zawsze idzie jednak wszystko po myśli głównych postaci. Pod znakiem zapytania staje przyszłość drużyny, związek z Julią, a nawet reputacja Louci. A wszystko przez ciąg nieszczęśliwych wypadków oraz… lekkomyślność chłopaka.

Mroczna strona historii

Nie bez powodu jednak tytułem komiksu jest mityczny feniks. Ptak odrodzony z popiołów symbolizuje tutaj nie tylko – dosłownie – wskrzeszaną mozolnie drużynę, której stara siedziba zamieniła się w pył. To także próba, a w zasadzie zapowiedź, odbudowania wizerunku Louci i odzyskania zaufania jego sympatii.

,,Louca. Feniksy” stają się także coraz bardziej poważne również dzięki pobocznemu wątkowi niczym z prawdziwego kryminału. To mroczna strona opowieści w której czarni bohaterowie działają po cichu, a jednak ich decyzje mają wpływ na wszystkich niemal bez wyjątku.

Komiks o piłce nożnej

,,Louca” jest oczywiście historią w której piłka nożna odgrywa niezwykle znaczącą rolę. W tej części jednak pojawia się również duży wątek związany z… tenisem! A to dopiero początek. Okazuje się, że w związku z nową misją chłopaka, będzie musiał on sam stawić czoła różnym dyscyplinom sportowym.

,,Louca. Feniksy. Tom 5” to emocjonujący, świetnie opowiedziany komiks, który zachęci do lektury nawet najbardziej opornych czytelników. Polecam tą część wszystkim powyżej 11 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Louca.-Feniksy.-Tom-5,72313867,p.html

Artykuł Louca. Feniksy. Tom 5 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Lore Olympus. Tom pierwszy
➜ Autorka: Rachel Smythe
➜ Rysunki: Rachel Smythe
➜ Tłumaczenie: Wojtek Cajgner
➜ Wydawnictwo: You&YA
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Mitologia to zbiór niekończących się inspiracji, na których artyści wzorują się już od niepamiętnych czasów. Nic w tym dziwnego – opisane tam historie miłosne, o bohaterach, trudnych relacjach z rodzicami czy bliskimi, a także niezwykle prozaiczne, ludzkie cechy, pozwalają utożsamić się z bohaterami zwykłym czytelnikom. 

Rachel Smythe jest nowozelandzką rysowniczką komiksową, która międzynarodową sławę osiągnęła właśnie dzięki stworzeniu popularnego, internetowego komiksu ,,Lore Olympus”. Wielostronicowe dzieło jest współczesną interpretacją greckiego mitu ,,Porwanie Persefony” i teraz, dzięki staraniom Wydawnictwa You & YA, dostępne jest również dla polskich odbiorców!

Fenomen Lore Olympus

,,Lore Olympus. Tom pierwszy” składa się na 25 odcinków komiksów. Otrzymał on Nagrodę Eisnera, która przez wiele osób uważana jest za ,,Oscara komiksu”. Powieść publikowana jest również na #WEBTOON w formie animowanych odcinków. W języku angielskim ukazały się już do tej pory trzy tego rodzaju pokaźne tomy – można mieć więc nadzieję, że w Polsce śladem pierwszej części, szybko pokażą się i kolejne.

Zanim jednak do tego dojdzie, warto wspomnieć skąd wziął się fenomen ,,Lore Olympus” i w jaki sposób tak znana opowieść zyskała drugie, świeże spojrzenie.

Panteon Olimpu

Myślę, że każdy dobrze pamięta ze szkoły mit o uprowadzeniu Persefony przez Hadesa. Wówczas ta historia przedstawiała biedną, uciśnioną dziewczynę bez prawa głosu, która nagle znalazła się w niewoli u strasznego Władcy Podziemi. Rachel Smythe podchodzi do tej relacji zupełnie inaczej. 

Przede wszystkim kreuje nowoczesny świat z szybkimi samochodami, telefonami komórkowymi i światłami neonów, w którym umieszcza bogów z Panteonu Olimpu. Przedstawia ich jako młodych i atrakcyjnych (bo przecież bogowie się nie starzeją), którzy sporo czasu poświęcają na spotkaniach towarzyskich (taka bardziej wytworna wersja ,,Gossip Girl”).

Persefona oraz Hades

Choć głównym bohaterom poświęca się tutaj najwięcej miejsca, to jednak ,,Lore Olympus” bogaty jest w anegdoty, łączące się z charakterystyką innych postaci, np. Erosa, Hery, Zeusa, Posejdona czy Apolla. Czytelnik ma jednak szanse najbardziej utożsamić się zarówno z Persefoną jak i Hadesem. Ich pierwsze spotkanie, flirt oraz rozwijająca się relacja z pewnością przypadną do gustu nastolatkom.

Nie ma tutaj porwań (ale jest sprytnie poprowadzone fabularnie uprowadzenie). Młoda bogini ma jednak sporo charakteru i choć jeszcze trochę gubi się w swoich uczuciach – jest na dobrej drodze, żeby się odnaleźć.

Trudne tematy z mitologii

Znajomość Persefony i Hadesa będzie usiana jednak rozmaitymi trudnościami. W książce pojawia się również sporo wątków pobocznych, które poruszają wymagające tematy, takie jak np. przemoc fizyczna oraz psychiczna, wykorzystanie seksualne czy toksyczne relacje między dziećmi a rodzicami czy rodzeństwem.

Biorąc pod uwagę jednak fakt, że mimo wszystko – autorka dość mocno trzyma się znanych z książek o mitologii faktów, łatwo być pod wrażeniem tego, w jaki sposób angażuje czytelników w wir historii. Pomaga w tym również lekkość rysunków – teoretycznie niezobowiązujący i przystępny styl, który mocno operuje na kolorystyce.

,,Lore Olympus. Tom pierwszy” pozostawia zakończenie otwarte i ja jestem przekonana, że każdy będzie czekał na kontynuację tej książki z wypiekami na twarzy! To emocjonująca, świetna pod względem narracyjnym powieść graficzna, którą szczerze polecam każdemu powyżej 15 roku życia.

Linki do strony Wydawnictwa: https://www.youandya.pl/ksiazki/lore-olympus

https://muza.com.pl/pl/products/lore-olympus-9423.html

Artykuł Lore Olympus. Tom pierwszy – recenzja powieści graficznej pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: 

Seria: Kot rabina

Scenariusz: Joann Sfar

Rysunki: Joann Sfar

Tłumaczenie: Wojciech Birek

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nie od razu zachwyciłam się tą książką. Bardzo charakterystyczny styl Joann Sfar z całą masą detali i pełnego chaosu konturowania nie ujął mnie w pierwszej chwili. Kiedy jednak pozwoliłam sobie na zanurzenie się w historii, poczułam, że muszę bardzo szybko sięgnąć po pozostałe 7 tomów tej serii.

,,Kot rabina. Koszyczek migdałów” jest bowiem ósmym tytułem, który opowiada o kocie obdarzonym darem mowy, i jednocześnie jest komiksem, który miał niedawno swoją premierę. 

Nietypowy bohater należy (jeżeli tak w ogóle można pisać o kotach) do żony rabina, która ma dość jego poglądów na prowadzone przez ludzi życie. Być może ciężko słucha się opinii kota, który w dodatku mówi niezbyt wygodną prawdę.

Pewnego dnia do rabina przychodzi para zakochanych w sobie ludzi. Mężczyzna jest Żydem, jego narzeczona to katoliczka, która pragnie zostać Żydówką. 

Rabin dość sugestywnie odmawia nawrócenia, przez co doznaje uszczerbku na zdrowiu. Splotem losu jego żona Zlabia zostaje wynajęta przez nieugiętą parę, żeby nauczyć przyszłą żonę żydowskich zwyczajów. 

Jej ukochany jednak w tym czasie nie próżnuje i zakochuje się w kobiecie o imieniu Knidellette, które oznacza koszyczek migdałów. Chcąc jednak nie doprowadzić do zdrady swojej narzeczonej – kupuje nowo poznanej dziewczynie sukienkę, w ten sposób znajdując ujście dla swoich emocji.

Ósmy tom ,,Kota rabina” jest historią pełną absurdalnych zdarzeń, w których jednak każdy zauważy wiele nawiązań do codziennego życia. Bohaterowie – mimo dość krótkiego formatu komiksu zostali naszkicowani bardzo realistycznie. Ich motywacje, wybory i działania sprawiają, że widzimy złożone i wielowymiarowe postaci, z którymi możemy się utożsamić (jeżeli starczy nam na to odwagi). 

Nikogo też chyba nie zdziwi, że z całego towarzystwa to jednak Kot jest tym najbardziej przenikliwym i błyskotliwym bohaterem. Pełni on swojego rodzaju funkcję narratora, który niezwykle trafnie podsumowuje nie tylko toczącą się akcję, ale także zachowania konkretnych osób, pojawiających się w historii. 

Gdyby spróbować pokusić się o podsumowanie o czym właściwie jest ten tom, można powiedzieć, że to opowieść o racjonalnym znaczeniu religii, jej ostrych obostrzeń oraz zasad, do których należy się stosować. O miłości, która jest niezwykle ulotna i doskonała, gdzie na jej tle ludzie wypadają wyjątkowo niedoskonale, a wręcz ułomnie. 

Jest to historia o sile przyzwyczajeń, chęci poświęcenia się w imię czegoś wyższego i bardziej wzniosłego, a w końcu o ludzkich wyborach, które prędzej czy później będą musiały odbić się na losie człowieka. 

Polecam ,,Kota rabina. Koszyczek migdałów” każdemu, kto ceni sobie dobrą literaturę z filozoficznym zacięciem. Komiks będzie odpowiedni dla czytelników powyżej 17. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Kot+Rabina+8%3A+Koszyczek+migdałów/pokaz.html

Artykuł Kot rabina. 8: Koszyczek migdałów – recenzja komiksu dla młodzieży i dorosłych pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: 

Seria: Lincoln

Scenariusz: Olivier Jouvray

Rysunki: Jérôme Jouvray

Kolor: Anne-Claire Jouvray

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Odwieczna walka dobra ze złem jest inspiracją dla wielu twórców, oferuje nieskończone możliwości fabularne, a przede wszystkim potrafi zaangażować każdego czytelnika. 

,,Lincoln” to komiksowa seria od Wydawnictwa Timof Comics, która opowiada o pewnym nieśmiertelnym rewolwerowcu, którego Bóg i Diabeł próbują przeciągnąć na swoją stronę. 

Rozpoczęłam swoją przygodę z tym cyklem od piątej części, moja recenzja będzie więc pozbawiona kontekstu całości. Z pełnym jednak przekonaniem stwierdzam, że czytanie ,,Lincolna” nie zważając na kolejność jest wykonalne, a co więcej – sprawia dużo dzikiej przyjemności. 

Główny bohater ,,Lincoln 5” zażywa przyjemnej, odwiecznej drzemki, kiedy jego sen zakłóca sprzeczka Boga z Diabłem. Na pierwszy rzut oka wyglądają oni jak normalni mężczyźni w bardziej zaawansowanym wieku, ale z tego co do siebie mówią jasno wynika, że z normalnością mają niewiele wspólnego.

Lincoln budzi się i po raz kolejny musi zakosztować życia i opowiedzieć się po właściwej stronie sporu. Trafia do Francji początków XX wieku, krótko po zakończeniu I wojny światowej. Szybko spotyka głośnego Amerykanina włoskiego pochodzenia, któremu udaje się przeciągnąć go na stronę rodzącego się nurtu komunistycznego. 

Lincolnowi podobają się wykrzykiwane przez niego hasła o braku panów i boga. Wspólnie wyruszają do Ameryki, żeby walczyć z tamtejszą burżuazją oraz próbować wyrównać poziom życia społeczeństwa. 

Kiedy jednak Włosi zbyt radykalnie podchodzą do zmieniania świata, Lincoln próbuje się wycofać. W między czasie odwiedza go także Diabeł oraz Bóg. Ten pierwszy (starym zwyczajem) zastosuje pewną zasadzkę, w którą Lincoln z przyjemnością wpadnie. 

Ostatnie strony piątej części serii mają dość niespodziewany finał. Trzeba przyznać, że najbardziej zszokowany będzie chyba sam Bóg.

,,Lincoln 5” to pełna humoru opowieść w formie świetnie narysowanego komiksu, która przez pryzmat historycznych wydarzeń pokazuje ludzką naturę, skłonność człowieka do podejmowania prób zmieniania świata i układania go na obraz swoich własnych wyobrażeń. 

To ukazanie uniwersum w którym wszystko rządzi się prawem przypadku, gdzie Bóg z jednej strony daje ludziom własną wolę, ale z drugiej nie do końca wierzy, że sobie z nią poradzą. Gdzie w końcu Diabeł przesuwa granice, wydaje się bardziej współczesny i wyrozumiały dla ludzkiego gatunku. 

,,Lincoln 5” to bardzo ciekawa propozycja dla starszych czytelników. Polecam ją każdemu powyżej 16-ego roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Lincoln+5/pokaz.html

Artykuł Lincoln 5 – recenzja komiksu dla nastolatków i dorosłych pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Powrót do Kosowa”

Scenariusz: Gani Jakupi

Rysunki: Jorge González

Tłumaczenie: Wojciech Birek

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Spór pomiędzy Serbią a Albanią o Kosowo sięga czasów sprzed wielu setek lat. Te tereny odkąd pamięta historia przechodziły z rąk do rąk, a zmieniała się na nich jedynie proporcja ludności różnego pochodzenia.

,,Powrót do Kosowa” to osobista relacja autora, Ganiego Jakupiego, który był świadkiem dziejących się tam konfliktów zbrojnych.

Urodzony w Prisztinie mężczyzna pewną część swojego życia spędził poza granicami kraju. W Kosowie pozostawił jednak rodzinę i wspomnienia.

Kiedy w latach dziewięćdziesiątych XX wieku rozpoczynają się represje pomiędzy stronami, a swój głos zabiera także UÇK (Armia Wyzwolenia Kosowa), Gani ze strachem obserwuje światowe media, żeby dowiedzieć się, co dzieje się w jego kraju.

Czytelnik ma sposobność śledzić punkt widzenia emigranta, który może tylko czekać na złe wieści. Który czuje się bezczynny, nierozumiany i pozbawiony woli.

,,Powrót do Kosowa” to komiks, który przywołuje najgorsze wspomnienia autora, bo jego zadaniem jest rozliczenie się z przeszłością. Jakupi stara się przedstawić historię z punktu widzenia siebie, swoich bliskich oraz zwykłych ludzi. Ludzi, którzy żyli obok całe życie, nie zwracając uwagi jakiego są pochodzenia.

Największe wrażenie w tej książce robi to, że opisywana w niej wojna jest niezrozumiała dla ich mieszkańców. To osoby, które mieszkają za serbską granicą potęgowały konflikt. Ludzie, którzy nigdy nie byli w Kosowie odważali się oceniać, do kogo ono bardziej należy.

,,Ofiary nie mają narodowości. Wszystkie dzielą to nieszczęście, na które nie zasłużyły”. Gani Jakupi, Powrót do Kosowa, 2. Pokój w płomieniach

 

Gani Jakupi opisuje także wpływ mediów oraz ich sposób działania. Będąc kosowskim emigrantem cieszy się dużo popularnością. Kiedy jednak temat zaczyna nużyć odbiorców, dziennikarze pozostawiają go samemu sobie, choć wojna w Kosowie nadal trwa. Interesowność i bezwzględność mediów przyprawia tutaj o przysłowiowe ciarki.

Pierwiastek ludzki sprowadza się w ,,Powrocie do Kosowa” albo do liczb, albo do pinesek wbitych w mapę. Jest w tym komiksie dużo cierpienia i niezrozumiałego okrucieństwa. Jest w nim jednak także miejsce na odrodzenie i nową nadzieję.

To komiks do którego przyda się pewna znajomość historii. Na końcu książki znajduje się komentarz autora ze zdjęciami, jest on ważny w kontekście całości, bo uzupełnia informacje, które nie zmieściły się we właściwej fabule. Żeby jednak lepiej zrozumieć całość, powinno się sięgnąć do jeszcze innych źródeł. Ta pozycja sama do tego inspiruje i namawia.

,,Powrót do Kosowa” to bardzo ważny komiks z kilku względów. Przede wszystkim, mam wrażenie, że wielu Polaków nie zdaje sobie sprawy, jak naprawdę wyglądała tamtejsza sytuacja. Ta historia pomaga walczyć z tą nieświadomością i być bardziej poinformowanym.

Przy okazji to kawał dobrze napisanej i narysowanej opowieści. Angażuje, zmusza do refleksji i przypomina jak bezcelowa i pozbawiona sensu jest wojna.

Polecam dla młodzieży powyżej 15. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.timof.pl/

Artykuł Powrót do Kosowa – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Scenariusz: Gipi (Gianni Pacinotti)

Rysunki: Gipi (Gianni Pacinotti)

Tłumaczenie: Anna Karolina Teruzzi

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2017

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czasami rodzice chcąc wychować swoje dzieci na silne i samodzielne jednostki, zatracają umiar. Przestają okazywać im uczucia, żeby nie osłabić ich charakteru, ukrywają prawdę o świecie, żeby je chronić.

W ,,Ziemi swoich synów” zostało pokazane, jak tłumione emocje szukają ujścia, oraz że nie można całkowicie pozbawić kogoś empatii.

Teoretycznie jest to komiks bardzo pesymistyczny, opowiadający o post apokaliptycznej rzeczywistości, zatrutej wodzie, chorobach i tajemniczych śmierciach. W tym świecie żyje ojciec z dwoma synami. Jeden jest bardziej posłuszny i wycofany. Drugi – poznajemy go jako Lino, to narwany i w głębi ducha poczuwający się do śmierci matki młody chłopak.

W ich codzienności zabroniony jest płacz, czytanie i używanie słowa ,,miłość”. Ojciec  stara się ich wychować na mężczyzn, którzy będą potrafili o siebie zadbać, którzy będą samodzielni i poradzą sobie w każdych okolicznościach.

Na pierwszy rzut oka wydaje się być dla nich kimś obcym. Jest oschły, pozbawiony wszelkich emocji, często ich obraża i bije. Prowadzi jednak tajemniczy dziennik w którym dużo notuje. Chłopcy mają jednak całkowity zakaz zbliżania się do niego, poza tym nie potrafią czytać.

Kiedy ojciec umiera z powodu jakiejś wewnętrznej choroby, zostają sami. Powoli zaczynają odkrywać świat, przed którym bronił ich mężczyzna. Dowiadują się o innych, żyjących ludziach, a na wierzch wychodzą mroczne sekrety otaczającej ich rzeczywistości.

Lino odkrywa jednak coś znacznie ważniejszego. W pewnym momencie dowiaduje się, że ojciec go kochał, i zapisał to w swoim dzienniku.

,,Ziemia swoich synów” to niezwykle emocjonalny komiks zarówno w warstwie tekstowej, jak i wizualnej. To przede wszystkim kawał sprawnie napisanej historii, którą z powodzeniem można byłoby zekranizować.

Kontrastowe rysunki, składające się na wiele z pozoru chaotycznych kresek tworzących obrazy świata, które są pełne niepokoju, ale równocześnie w których jest także miejsce na dobro, bezinteresowność czy nadzieję.

W rzeczywistości trudno powiedzieć o czym jest naprawdę ta książka, bo na jej całokształt składa się wiele elementów. Z pewnością jednak autorowi i scenarzyście zarazem udało się uchwycić prawdziwe ludzkie charaktery i ogromną potrzebę czucia się kochanym.

Bardzo polecam dla nastolatków powyżej 16. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Ziemia+swoich+syn%C3%B3w/pokaz.html

Artykuł Ziemia swoich synów – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Rysunki: Cyril Pedrosa

Scenariusz: Cyril Pedrosa, Roxanne Moreil

Tłumaczenie: Wojciech Birek

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2018

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Nic nie zachwyca i nie odrywa mnie od rzeczywistości tak, jak baśnie. Na nich było oparte moje dzieciństwo i one towarzyszą mi niezmiennie w życiu dorosłym.

,,Złoty Wiek” duetu Cyrila Pedrosa oraz Roxanne Moreil ma w sobie elementy fantastyki, średniowiecznego eposu oraz bohaterskiego mitu. Zawiera się w nim i subtelna poezja słowa, romantyzm, nastrojowość, ale także walka, dramatyzm i zaskakujące czytelnika zwroty akcji.

Główną bohaterką komiksu jest młoda księżniczka Tilda. Jej ojciec, król Ronan umiera i to ona zostaje wyznaczona na następczynię. Jest gotowa ulżyć ciężkiemu losowi swoich poddanych i mądrze rządzić królestwem Lantreverss.

Na drodze stają jednak niezadowoleni z takiego obrotu sprawy wasale, których interesy są zagrożone. Na przyszłego króla wybierają podatnego na wpływy młodszego brata Tildy, a ona zostaje uprowadzona i wygnana.

To jednak dopiero początek opowieści i zarazem wstęp do prawdziwego ,,Złotego Wieku”, buntu oraz rewolucji, który wywołany legendą o tajemniczej księdze, opisującej losy wszystkich ludzi, jako równych sobie, stanie się powodem do poruszenia oraz zmian.

W komiksie wyraźnie odcinają się dwie linie fabularne z różnymi grupami bohaterów. Niezwykle płynnie narratorzy przechodzą z opowiadania o bieżącej akcji, aż do czasów daleko wybiegających w przyszłość.

Gdy tylko zobaczyłam tytułową stronę ,,Złotego Wieku”, od razu w mojej głowie zagrała muzyka. Połączenie czerni, pomarańczu i czerwieni, mocne wejście akcji na początku charakteryzuje ten komiks, jako niezwykle dobrze przemyślany pod względem dynamiki opowieści.

Nie zdziwiłam się kiedy na drugiej stronie zobaczyłam fragment polowania i dmących w rogi łowczych, żeby już za chwilę stać się słuchaczem opowieści, snutej przez przypadkowych wieśniaków.

Kolory odgrywają tutaj ważną rolę na każdym etapie historii. Dominujące barwy zmieniają się wraz z miejscem akcji, nastrojem bohaterów czy podkreślają wizje lub sny postaci.

Dość nietypowy jest także ruch wewnątrz kadrów. Rysownik umieszcza na jednym obrazku kilka razy tę samą postać, ale w różnej skali i przy różnych ułożeniach, żeby pokazać jej przemieszczanie się.

Na ogromną uwagę zasługuje także samo wydanie ,,Złotego Wieku”. Ma twardą, naprawdę solidną oprawę i duży format. Już swoim wyglądem dużo obiecuje czytelnikom, ale te obietnice nie zostają bez pokrycia.

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 10. roku życia oraz wszystkim dorosłym. Choć to dopiero pierwsza część, a jej zakończenie nie jest zamknięte, komiks daje ogromną, czytelniczą przyjemność.

Link do strony wydawnictwa:  https://timof.pl/katalog/Z%C5%82oty+wiek+1/pokaz.html

Artykuł Złoty Wiek – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Tony Sandoval

Rysunki: Tony Sandoval

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Czy można dobrze zrozumieć historię, zaczynając od drugiej części cyklu?

Można. Pod warunkiem, że sporo w niej fantazji, oderwania od rzeczywistości i niedopowiedzeń.

,,Futura Nostalgia. Część 2” jest kolejno trzecim i czwartym rozdziałem historii napisanej i narysowanej przez Tony’ego Sandovala, meksykańskiego scenarzysty i twórcy komiksowego.

To zarówno poetycka wizualnie jak i treściowo opowieść o młodej dziewczynie, której dorastanie wiążę się z niepokojem, burzliwą przyszłością oraz stanem ciągłego zagubienia.

Marie jest dziewczyną Iggy’ego, chłopaka którego bardziej interesują rysunki, niż miłość, przynajmniej takie można odnieść wrażenie, po krótkim ukazaniu ich młodej relacji. Rozmowa obojga zostaje zdominowana jednak przez temat infekcji i tajemniczego śladu na ramieniu dziewczyny, powstałego na skutek ugryzienia jakiegoś owada. Poza tym, mówią także o niewyjaśnionych morderstwach, które mają miejsce w niedalekiej odległości od ich miasteczka.

Mimo, że całe ich spotkanie zostało ukazane w bardzo romantycznych okolicznościach, zupełnie nie przypomina typowej dla nastolatków relacji. Jest wyczuwalny między nimi dystans i wiszące w powietrzu widmo zmian.

Marie ma także przyjaciela żabę, który potrafi mówić. Nie jest on jednak uroczą przytulanką, ale czymś w rodzaju niebezpiecznego starszego kolegi, którego obecność z jednej strony daje poczucie bezpieczeństwa, ale z drugiej jest bardzo złudna. To także doskonała postać do oddania seksualnego podtekstu w kontekście dorastającej Marie, zmieniającej się w kobietę.

W ,,Futura Nostalgia. Część 2” bardzo dużą rolę odgrywają żywioły. Przeplata się tutaj ogień z wodą i wiatrem. Szczególnie jeden z tych elementów ma bardzo duży wpływ na dziewczynę. Co więcej, w tym tomie możemy odnaleźć zapowiedź dorosłej Marie, która nie dość, że na stałe zwiąże się z jednym z żywiołów, to w dodatku… sama się nim stanie.

W tej części jest również sporo nawiązań do apokaliptycznej przyszłości i niepewnych losów bohaterów. Niepewność, która ma źródło u głównej bohaterki, sączy się także w stronę czytelnika. Fabuła nie daje jasnych odpowiedzi, ale pozostawia poszlaki. Ukoronowaniem tego zabiegu jest otwarte zakończenie i zapowiedź kontynuacji w części 3.

Na końcu komiksu dołączono ,,Bonus”, rozdział z portretami bohaterek oraz szkice z różnych etapów pracy nad książką.

,,Futura Nostalgia. Część 2” jest wizualnym majstersztykiem. To rysunki tworzą tutaj nastrój całości, a pojedyncze kadry skupiające się na detalach podbijają jej oniryczny wydźwięk i metaforyczne znaczenie.

Polecam ten komiks czytelnikom powyżej 14. roku życia. Jeżeli ktoś lubi trudne do zdefiniowania historie, będzie tą zachwycony.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Futura+nostalgia+%E2%80%93+Cz%C4%99%C5%9B%C4%87+2./pokaz.html

Artykuł Futura Nostalgia. Część 2 – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.