Maud Begon udowadnia jednak, że komiks nie musi być jedynie skróconą wersją znanej opowieści. Potrafi opowiedzieć ją własnym językiem – językiem obrazów.

➜ Tytuł: Adaptacje literatury. Tajemniczy ogród
➜ Scenariusz: Maud Begon
➜ Rysunki: Maud Begon
➜ Tłumaczenie: Marek Puszczewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Mary rozkwita niczym kwiat

Moim zdaniem ta książka opiera swój ponadczasowy charakter oraz ogromną wartość na przemianie głównych bohaterów. Czytelnicy uwielbiają śledzić jak postać której kibicują, zaczyna dostrzegać to, co wcześniej jej umykało. Jak staje się silniejsza, lepsza, zdrowieje i nabiera chęci do życia.

Mary Lennox od pierwszych stron przypomina zapomnianą roślinkę, którą pozostawiono samej sobie. Jest wychudzona, zamknięta we własnej skorupce, opryskliwa i pozbawiona jakiegokolwiek płomyka empatii. Maud Begon prowadzi czytelnika w sposób wizualny przez proces jej odradzania. Z każdą kolejną planszą dziewczynka nabiera kolorów i energii.

To nie jest wyłącznie przemiana charakteru. Odnosi się wrażenie, że autorka rysuje Mary dokładnie tak, jak rysowałaby kwiat przesadzony do żyznej ziemi i wystawiony na słońce. Początkowo zmizerniały, później coraz silniejszy, aż wreszcie rozkwitający pełnią barw.

Obrazy robią to, czego słowa nie potrafią

Największą przewagą komiksu nad klasyczną powieścią okazuje się możliwość wizualizowania wyobraźni bohaterów. Kiedy Mary, Dick czy Colin opowiadają o kwiatach, gałęziach i budzącej się do życia przyrodzie, Maud Begon dosłownie pokazuje ich opowieści czy fantazje. Rośliny zaczynają oplatać kadry, liście wychodzą poza ramki, a śpiew rudzika zostaje dosłownie narysowany w formie zapisu nutowego. 

Takie rozwiązania sprawiają, że komiks staje się doświadczeniem znacznie bardziej zmysłowym niż klasyczna adaptacja. Ta subtelna kreska, lekka kompozycja plansz i umiejętność wykorzystania natury jako aktywnego elementu narracji, a nie wyłącznie tła wydarzeń – pozwala odbierać Tajemniczy ogród na zupełnie nowym, nieznanym nawet z filmu czy serialu poziomie.

To adaptacja, która świadomie wybiera najważniejsze sceny

Czy komiks może jednak w pełni zastąpić powieść? Nie do końca. Osoby dobrze znające oryginał prawdopodobnie odczują, że niektóre wątki zostały skrócone lub uproszczone. To naturalna konsekwencja zmiany medium. Ponad dwustustronicowy album nie jest w stanie pomieścić wszystkich niuansów wielowątkowej książki Burnett.

Co ważne, nie odnosi się jednocześnie wrażenia, że historia została poszatkowana. Wręcz przeciwnie – komiks pozostaje opowieścią kompletną, z wyraźnym początkiem, rozwinięciem oraz satysfakcjonującym zakończeniem.

Dlatego znakomicie sprawdzi się zarówno dla młodszych czytelników poznających Tajemniczy ogród po raz pierwszy, jak i dla tych, którzy chcą ponownie odwiedzić wiekową oraz pełną tajemnic posiadłość wśród wrzosowisk.

Najmocniejsza scena całej historii

Maud Begon znakomicie rozumie emocjonalne fundamenty tej opowieści. Najlepiej widać to podczas kłótni Mary i Colina. To jedna z najważniejszych scen całej historii. Dziewczynka jako jedyna ma odwagę przeciwstawić się chłopcu, którego wszyscy traktują jak osobę odgórnie skazaną na śmierć. Nie ulega jego złości ani histerii. Nie wierzy, że Colin musi umrzeć.

Mary, mimo młodego wieku, zdążyła doświadczyć samotności, utraty rodziców oraz życia pozbawionego miłości. Wie, że człowieka potrafi zniszczyć nie tylko choroba, ale również przekonanie, że nic już nie ma sensu. W komiksie emocjonalny ciężar tej sceny wybrzmiewa wyjątkowo mocno przede wszystkim dzięki mimice postaci oraz kompozycji kadrów. Czytając tę scenę, można usłyszeć krzyk głównych bohaterów, serio. 

Dlaczego Tajemniczy ogród to książka ponadczasowa?

Powieść Frances Hodgson Burnett ukazała się w 1911 roku, a mimo to nadal przemawia do kolejnych pokoleń czytelników. Tytułowy tajemniczy ogród, choć wokół niego kręci się cała historia, wcale nie jest głównym powodem jej ponadczasowości. Bo tajemnica, choć ważna, nie dorównuje opowieści o samotności, żałobie, przyjaźni oraz uzdrawiającej sile relacji i kontaktu z naturą.

To właśnie ten ponadczasowy wymiar sprawia, że kolejne adaptacje – filmowe, teatralne i komiksowe – wciąż znajdują swoich odbiorców. Maud Begon nie próbuje tego przesłania modernizować ani zmieniać. Podkreśla je obrazem oraz pozwala cieszyć się sentymentalną, klasyczną historią bez udziwnień i uwspółcześniania jej na siłę.

Czy warto przeczytać komiks Tajemniczy ogród?

Zdecydowanie tak. To jedna z tych adaptacji, które nie konkurują z literackim oryginałem, lecz go uzupełniają. Pozwalają spojrzeć na znaną historię z nowej perspektywy i zauważyć szczegóły, które wcześniej mogły nam umknąć.

Ta opowieść zawsze była piękna. Dzięki ilustracjom Maud Begon stała się po prostu zachwycająca. I chyba najbardziej szkoda mi tych wszystkich osób, które nigdy nie zdecydują się sięgnąć po ten album. Stracą okazję, żeby zobaczyć, jak w komiksie można narysować zapach kwiatów, śpiew ptaków i decydujący dla opowieści moment, w którym bohaterowie – podobnie jak ogród – zaczynają na nowo rozkwitać.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada komiks Tajemniczy ogród?

Komiks Maud Begon jest adaptacją klasycznej powieści Frances Hodgson Burnett. Opowiada historię Mary Lennox – osamotnionej dziewczynki, która po przeprowadzce do posiadłości wuja odkrywa zapomniany ogród. Wraz z jego odradzaniem się, zmieniają się również bohaterowie, ucząc się przyjaźni, empatii i wiary we własne możliwości.

Czy komiks Tajemniczy ogród jest wierny książce?

Tak, adaptacja zachowuje najważniejsze wydarzenia i przesłanie powieści, choć – jak większość komiksowych adaptacji – upraszcza lub skraca część wątków. Dzięki temu historia jest bardziej przystępna dla młodszych czytelników, jednocześnie pozostając wierną duchowi oryginału.

Kim jest Maud Begon?

Maud Begon to francuska ilustratorka i autorka komiksów, ceniona za subtelny, malarski styl oraz umiejętność przekładania klasycznej literatury na język komiksu. W adaptacji Tajemniczego ogrodu szczególną uwagę poświęca emocjom bohaterów i pięknu przyrody.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest komiks Tajemniczy ogród?

To propozycja dla dzieci od około 7-9 roku życia, ale także dla nastolatków i dorosłych. Młodsi czytelnicy poznają dzięki niemu klasyczną historię w bardziej przystępnej formie, natomiast starsi mogą odkryć ją na nowo dzięki wyjątkowej oprawie graficznej.

Czy warto przeczytać komiks zamiast powieści Tajemniczy ogród?

Najlepiej potraktować komiks jako uzupełnienie, a nie zastępstwo powieści. Adaptacja pozwala szybko zanurzyć się w historii i zachwyca warstwą wizualną, jednak osoby chcące poznać wszystkie wątki i bohaterów powinny sięgnąć również po oryginalną książkę Frances Hodgson Burnett.

Artykuł Tajemniczy ogród w komiksie. Historia, która rozkwita na naszych oczach pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Palomino jest serią, w której to właśnie tytułowa, czterokopytna postać skrywa pewne, bardzo konkretne pragnienie. Ten pomysł Michaëla Escoffiera i Matthieu Maudeta składa się na jedną z bardziej przewrotnych propozycji książkowych dla przedszkolaków. 

Trzy wydane po polsku tomy – Palomino, Zwolnij, Palomino! oraz Sto lat, Palomino! – pokazują, że nie chodzi tu jednak wyłącznie o zabawny koncept. To seria o dziecięcych marzeniach, ekscytacji i przyjaźniach, która wydaje się potwierdzać, że absurd bywa czasem najlepszym językiem rozmowy w komunikacji z małymi czytelnikami.

➜ Tytuły: Palomino, Zwolnij, Palomino!, Sto lat, Palomino!
➜ Seria: Palomino
➜ Autor: Michaël Escoffier
➜ Ilustracje: Matthieu Maudet
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Seria Palomino – książka obrazkowa z elementami komiksu

Formalnie Palomino to przede wszystkim książki obrazkowe dla dzieci 3+. Z łatwością jednak można odnaleźć w nich sporo elementów komiksowych. Dużo dzieje się w dialogach, w mimice bohaterów, w rozkładówkach rozdzielanych planszami, a nawet w konkretnych sytuacjach, które składane są na wzór komiksowych kadrów. 

Ogromną rolę odgrywają tu ilustracje Matthieu Maudeta. Są proste, wyraziste oraz pełne fantastycznie intensywnych barw. Nie zagłębiałam się czy został tu zastosowany druk Pantone, ale wizualnie tak to właśnie wygląda. I trzeba przyznać, że w kontekście temperamentu głównego bohatera, te kolory sprawdzają się znakomicie.

Palomino – chcę mieć dziewczynkę!

Pierwszy tom, po prostu zatytułowany Palomino, wprowadza czytelników do świata, który można uznać za „odwrócony do góry nogami”. W historii to nie dziecko prosi rodziców o zwierzątko, ale kucyk próbuje przekonać własną rodzinę, że koniecznie potrzebuje dziewczynki. 

Rodzice oczywiście wysuwają argumenty dobrze znane każdemu dorosłemu: dziewczynkę trzeba karmić, wyprowadzać, czesać, zajmować się nią w wakacje. Brzmi znajomo? Właśnie na tym polega główna, żartobliwa koncepcja cyklu.

Podobny mechanizm przewrotnego odwrócenia ról pojawiał się już w serii Minus Trzy, gdzie zamiast kucyka mieliśmy dinozaury, a relacja dziecko–zwierzę również została ukazana tam w krzywym zwierciadle. Palomino bazuje właśnie na tym pomyśle, ale opracowany jest pod kątem młodszego odbiorcy. Historie są więc nieco prostsze, jednak równie ciekawe. Escoffier inspiruje się bowiem tematem odpowiedzialności i ma do niego niezwykle kreatywne podejście. 

Dziecko, zwykle stawiane w roli opiekuna albo właściciela zwierzątka, staje się tutaj „pupilką” – istotą wymagającą troski, uwagi oraz odpowiedniej organizacji. Ten lekko absurdalny zabieg świetnie się sprawdza, bo nie ma nic wspólnego z moralizowaniem. Maluch może się śmiać z Palomina, ale przy okazji dobrze rozumie, że każda decyzja niesie ze sobą jakieś konsekwencje.

Zwolnij, Palomino!

Drugi tom, Zwolnij, Palomino!, wydaje się jeszcze bardziej rozbrykany. Palomino kocha pęd, wyścigi i wiatr tańczący w grzywie. Chce być zawsze pierwszy, lubi wygrywać oraz ma słabość do poczucia wolności związanego z galopowaniem ile pary w kopytach. 

To dobra analogia dla przedszkolnych szaleństw – najpierw dziecko coś zrobi, pobiegnie, podskoczy, a dopiero później będzie miało szansę się zastanowić, czy to aby na pewno było do końca bezpieczne. 

Ten tom można odbierać więc jako opowieść o impulsywności, ale znowu – bez moralizowania. Palomino nie jest „niegrzeczny”. To po prostu bardzo energiczny oraz entuzjastycznie nastawiony do świata kucyk. Dzięki niemu dzieci mogą zobaczyć swoje własne reakcje oraz uświadomić sobie, że czasem warto najpierw pomyśleć, zanim coś się zrobi.

Sto lat, Palomino!

W trzecim tomie, Sto lat, Palomino!, bohater obchodzi urodziny. Dostaje prezent i oczywiście nie ma mowy, żeby spokojnie zaczekał na odpowiednie warunki jego odpakowania. Nowe siodło trzeba od razu przetestować.

Kolejny raz dzieci mogą obejrzeć się w Palomino jak w lustrze, bo na pewno wielu z młodych czytelników ma podobnie. Może nie konkretnie z siodłem, ale kiedy dostanie się coś wymarzonego, trzeba od razu zacząć się tym bawić, a wszystko inne przestaje mieć znaczenie.

W tej części szczególnie dobrze widać, jak seria łączy codzienne dziecięce doświadczenia z absurdalnym tonem książek. Urodziny, przyjaciele, prezent, wyprawa, pogoda, burza – wszystko jest znajome, ale przepuszczone przez osobowość kucyka, który w sprawach rozsądku wydaje się być bardzo asertywnym.

Dlaczego warto sięgnąć po serię Palomino?

Palomino to świetna seria dla dzieci, które lubią humor oraz bohaterów, którym często zdarza się popełniać błędy – i to jest w porządku. Palomino jest uparty, impulsywny, czasem bezmyślny, ale nigdy jednowymiarowy. Ma w sobie dziecięcy entuzjazm.

Właśnie dlatego te książki mogą spodobać się przedszkolakom. Są krótkie, intensywne, pełne dialogów oraz wizualnych gagów. Dobrze sprawdzą się zarówno jako pierwsze książki obrazkowe z bardziej komiksową narracją, ale również jako wspólna lektura dla dzieci, które lubią wartką akcję.

Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – seria Palomino

O czym jest seria Palomino?

Palomino to pełna humoru seria książek obrazkowych dla dzieci o kucyku, który marzy o własnej dziewczynce. Cykl przewrotnie odwraca znany motyw dziecka proszącego rodziców o zwierzątko – tutaj to zwierzątko chce mieć dziecko.

Jakie tomy serii Palomino ukazały się po polsku?

Po polsku ukazały się trzy tomy serii: Palomino, Zwolnij, Palomino! oraz Sto lat, Palomino!.

Dla jakiego wieku jest seria Palomino?

Seria Palomino przeznaczona jest przede wszystkim dla dzieci od 3. roku życia. To odpowiednie książki dla przedszkolaków, które lubią absurdalny humor, wyraziste ilustracje oraz nietuzinkowych bohaterów.

Artykuł Palomino od Dwóch Sióstr. Recenzja rozbrykanego cyklu dla dzieci 3+ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Nie wiem, czy jest to jeszcze możliwe, ale akcja w serii Louca zagęszcza się coraz bardziej. Dwunasty tom przynosi kilka kluczowych zdarzeń, na które – nie ukrywam – jako czytelniczka i miłośniczka tej serii bardzo czekałam. Bruno Dequier znowu udowadnia, że komiks o piłce nożnej może być jednocześnie opowieścią o sporcie, historią o dorastaniu, komedią, dramatem oraz pełną napięcia przygodą.

Louca. Fenomenalny. Tom 12 to bezpośrednia kontynuacja wydarzeń z Pucharu Gryfów, dlatego zachęcam do zachowania chronologii podczas czytania. Louca wraca na boisko po dłuższej nieobecności i bardzo szybko okazuje się, że nie jest już tym samym chłopakiem, którego poznaliśmy w pierwszych tomach. Kiedyś był nieporadny i zakompleksiony. Teraz sprawia wrażenie zawodnika, którego trudno będzie… prześcignąć.

➜ Tytuł: Louca. Fenomenalny. Tom 12
➜ Seria: Louca
➜ Scenariusz: Bruno Dequier
➜ Rysunki: Bruno Dequier
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Louca osiąga szczyt swoich możliwości

Na boisku Louca jest szybki, skuteczny oraz zaskakująco precyzyjny. Bezbłędnie strzela do bramki, świetnie unika przeciwników i potrafi celnie podawać piłkę kolegom z drużyny. Feniksy walczą o awans do wielkiego finału Pucharu Gryfów, a obecność Louki może przesądzić o końcowym wyniku meczu.

Autor doskonale buduje napięcie. Sparing jest nie tylko sportowym wydarzeniem – to moment próby, w którym bohater musi pokazać, czy jego przemiana jest prawdziwa. Louca zdążył dać już popis swoich umiejętności na tyle spektakularny, że zrobiło się o nim niezwykle głośno. Pozostaje jednak najważniejsze pytanie: czy on naprawdę wierzy w siebie, a może za źródło swoich umiejętności uważa relację z bardzo nietypowym przyjacielem?

Czy Louca umie grać bez Nathana?

Najciekawszy wątek tomu nie dotyczy więc samej piłki, ale relacji Louci z Nathanem. Przez całą serię niewidzialny przyjaciel był jego trenerem, wsparciem, głosem rozsądku i kimś, kto popychał go do działania. Teraz coraz wyraźniej widać, że Louca czerpie z tej relacji ogromną siłę. Może nawet zbyt dużą.

Bo jeśli Nathan w końcu miałby odejść, co zostałoby z pewności siebie Louki? Czy chłopak byłby w stanie zagrać bez niego?

To właśnie w tej części, Louca. Fenomenalny, komiks przypomina jak bardzo wielowymiarowa jest to historia. To opowieść o dojrzewaniu do samodzielności. O momencie, w którym trzeba przestać polegać wyłącznie na cudzym wsparciu i zacząć ufać temu, co samemu się wypracowało.

Fenomenalny, ale nadal niepewny

Louca zmężniał, wydoroślał i zyskał sportowy sznyt. Wydaje się pewny siebie, ale ta pewność ma bardzo niestabilne nogi. Dequier bardzo dobrze pokazuje, że dojrzewanie nie polega na tym, że nagle przestajemy się bać. Raczej na tym, że uczymy się działać mimo niepewności.

W dwunastym tomie znajdziecie więc to, co najlepsze w tym cyklu – szybki futbol, cięty humor, pierwsze zauroczenia, rywalizację i poczucie, że przed bohaterami szykują się bardzo poważne zmiany. 

Komiks dla fanów piłki nożnej? Tak, ale nie tylko

Seria Louca ma w sobie ogromną lekkość. Plansze są dynamiczne, sceny meczowe czyta się niemal jak animację, a tempo kolejnych zwrotów akcji sprawia, że naprawdę trudno odłożyć tę pozycję na bok. To jeden z tych komiksów, które pochłania się szybko, z przyjemnością i z natychmiastową ochotą na kontynuację.

Nie trzeba być fanem piłki nożnej, żeby sięgnąć po Loucę. Sport jest tu ważny, ale nie najważniejszy. Najważniejsze są emocje: przyjaźń, strach przed porażką, potrzeba akceptacji, pierwsze uczucia i pragnienie, żeby wreszcie stać się kimś, kto nie ucieka przed własnym potencjałem.

Jeśli jednak lubicie piłkę nożną, lektura sprawi Wam jeszcze więcej przyjemności. Mecze w tej serii mają rozmach oraz dramaturgię, która świetnie wpisuje się w komiksową konwencję. 

Louca. Fenomenalny. Tom 12 – czy warto?

Zdecydowanie tak. Dwunasty tom potwierdza, że Louca to jedna z najlepszych współczesnych serii komiksowych dla starszych dzieci i młodszych nastolatków. Jest zabawna, emocjonująca, świetnie narysowana i coraz bardziej angażująca.

Louca. Fenomenalny oferuje wszystko, za co można kochać tę serię. To komiks dla czytelników, którzy lubią historie z ciekawymi bohaterami. Sprawdzajcie jego dostępność na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Louca. Fenomenalny. Tom 12?

Louca. Fenomenalny. Tom 12 kontynuuje historię młodego piłkarza, który po wielu trudnościach wraca na boisko w imponującej formie. Feniksy walczą o awans w Pucharze Gryfów, a Louca musi zmierzyć się nie tylko z rywalami, ale też z własną niepewnością.

Czy trzeba znać poprzednie tomy serii Louca, żeby czytać tom 12?

Najlepiej czytać serię Louca po kolei, ponieważ dwunasty tom mocno rozwija wcześniejsze wątki, zwłaszcza relację Louki z Nathanem. Bez znajomości poprzednich części można śledzić sportową akcję, ale część emocjonalnych momentów będzie mniej czytelna.

Czy Louca. Fenomenalny to komiks tylko dla fanów piłki nożnej?

Nie. Piłka nożna jest bardzo ważnym elementem fabuły, ale seria Louca opowiada także o przyjaźni, dorastaniu, odwadze, rywalizacji i budowaniu pewności siebie. Dzięki temu mogą po nią sięgnąć również czytelnicy, którzy na co dzień nie interesują się futbolem.

Dla jakiego wieku jest komiks Louca. Fenomenalny. Tom 12?

To komiks odpowiedni przede wszystkim dla starszych dzieci i młodszych nastolatków, mniej więcej od 10. roku życia. Spodoba się czytelnikom, którzy lubią dynamiczne historie, sportowe emocje, humor i bohaterów przechodzących wyraźną przemianę.

Czy warto kupić Louca. Fenomenalny. Tom 12?

Tak, szczególnie jeśli znacie wcześniejsze tomy i chcecie zobaczyć, jak daleko zaszedł Louca od początku serii. To dynamiczny, emocjonujący i bardzo angażujący komiks, który świetnie sprawdza się dla dzieci lubiących przygody z humorem i sportową energią.

Artykuł Czy Louca poradzi sobie bez Nathana? Recenzja 12 tomu komiksu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

W Bestiariuszu Isy jeden nierozważny gest wystarczy, żeby narazić się na ogromne niebezpieczeństwo, ale przy okazji także przemeblować swoje życie.

➜ Tytuł: Bestiariusz Isy
➜ Scenariusz: Joana Afonso
➜ Rysunki: Joana Afonso
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zwierzoły są wszędzie

Joana Afonso opowiada historię Isy, pracowniczki firmy zwalczającej plagi. Tyle że w jej świecie „plaga” nie jest równoznaczna z inwazją mrówek czy karaluchów. Firma specjalizuje się w wyłapywaniu oraz usuwaniu z życia zwykłych śmiertelników istot dziwnych, mitycznych, często niebezpiecznych, ale zarazem niezwykle fascynujących. Isa nie chce ich tylko łapać. To empatyczna dusza, która pragnie zrozumieć te bestyjki oraz jak najlepiej chce  opisać je światu. Isa marzy o własnym bestiariuszu.

Pewnego dnia zabiera do pracy siostrzeńca, Miguela. To właśnie jego obecność przyczynia się do zmiany perspektywy dziewczyny. Miguel jako kilkulatek jest nieco lekkomyślny, ale zarazem niebywale odważny i pełen entuzjazmu. Dzięki niemu komiks staje się opowieścią o ciekawości, wrażliwości i patrzeniu uważniej na to, co inni są w stanie łatwo przeoczyć.

Miejski bestiariusz

Jeżeli mieliście kiedyś wrażenie, że coś Wam mignęło przy śmietniku – możliwe, że nie był to tylko gołąb czy zabłąkany szczur. W Bestiariuszu Isy taki miejski krajobraz to plac zabaw, ale i naturalne siedlisko rozmaitych stworzeń. Zwierzoły, które można tam spotkać niemal na każdym kroku, są przypomnieniem, że miasto nie należy wyłącznie do ludzi.

Afonso świetnie korzysta z języka komiksu. Jej plansze są pełne ekspresji i ruchu, a stworzenia mają w sobie jednocześnie śmieszność, urok oraz grozę. To istoty, które z całą pewnością mogłyby się czaić za śmietnikiem, na strychu albo pod klapą studzienki – właśnie dlatego tak łatwo uwierzyć, że istnieją naprawdę.

Początek czegoś większego

Ten komiks czyta się z dużą przyjemnością, ale…  pozostawia po sobie lekki niedosyt. Choć niczego mu brakuje, trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że świat Isy nie powinien mieć jeszcze jednej części – lub kilkunastu. Każdy zwierzoł mógłby posiadać w tej serii własną historię, a każde zlecenie byłoby powodem do kolejnych spotkań z bohaterami. Relacja Isy i Miguela ma bowiem ogromny potencjał do dalszego rozwoju.

Bestiariusz Isy to propozycja dla dzieci, nastolatków oraz dorosłych, którzy lubią komiksy przygodowe oraz pasjonują się fantastycznymi stworzeniami. To historia o podążaniu drogą marzeń i aspiracji – żeby starać się robić w życiu to, co jest dla nas naprawdę znaczące.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania o Bestiariusz Isy

O czym jest komiks Bestiariusz Isy?

Bestiariusz Isy to komiks przygodowy o Isie, która zajmuje się tropieniem i opisywaniem niezwykłych stworzeń zwanych zwierzołami. Wraz z Miguelem trafia na kolejne dziwne istoty, a zwyczajne miejskie przestrzenie zmieniają się w teren pełen tajemnic, pościgów i niespodziewanych odkryć.

Kim są zwierzoły w komiksie Bestiariusz Isy?

Zwierzoły to fantastyczne stworzenia, które żyją blisko ludzi, choć nie zawsze są przez nich zauważane. Mogą być groźne, zabawne, dziwaczne i fascynujące jednocześnie. Dzięki nim komiks łączy klimat miejskiej przygody z elementami bestiariusza i opowieści o potworach.

Czy Bestiariusz Isy to komiks dla dzieci?

Tak, Bestiariusz Isy sprawdzi się jako komiks dla dzieci. To opowieść pełna humoru i przygody, ale bez przesadnie mrocznego klimatu.

Czy warto przeczytać Bestiariusz Isy?

Tak, szczególnie jeśli szuka się komiksu lekkiego oraz pomysłowego. Bestiariusz Isy wyróżnia się wyrazistymi stworzeniami i światem, do którego chciałoby się wracać.

Artykuł Nie śmieć, bo przyjdzie zwierzoł. Recenzja komiksu „Bestiariusz Isy” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jeżeli jeszcze nie znacie tej serii, koniecznie zerknijcie wcześniej tutaj: Misja. Tom 1. Pani z bajora.

➜ Tytuł: Misja. Tom 2. Zamek Króla Rybaka
➜ Seria: Misja
➜ Scenariusz: Frédéric Maupomé
➜ Rysunki: Wauter Mannaert
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pościg za Bestią i ucieczka przed Morganą

W drugim tomie akcja nabiera tempa, bo Pelli i Nimue nie tylko kontynuują pogoń za Ujadającą Bestią, ale też sami stają się celem pościgu. Na ich tropie są ludzie pracujący dla Morgany Czar, właścicielki wielkiej firmy, której najwyraźniej bardzo zależy na tym, żeby bohaterowie nie zrealizowali swoich zamierzeń. Dlaczego Morgana chce pokrzyżować ich plany i przy okazji zniszczyć legendę o Arturze? Tego dowiecie się sięgając po komiks Misja. 

Frédéric Maupomé i Wauter Mannaert świetnie łączą wątki przygodowe, błyskotliwe poczucie humoru oraz współczesną, aktualną tematykę. Zamek Króla Rybaka jest miejscem, w którym spotykają się dawne opowieści i pytanie o to, kto ma prawo decydować o naszym przeznaczeniu i rzeczywistości wokół nas. Dzięki temu ten tom Misji sprawdzi się nie tylko jako komiks przygodowy dla dzieci, ale też jako szerzej rozumiana opowieść o odpowiedzialności.

Sekret ojca Pelliego oraz tożsamość rycerza

Jednym z najbardziej znaczących wątków tej części jest ten dotyczący ojca Pelliego. Wreszcie dowiadujemy się, dlaczego porzucił on rodzinną misję i nie chciał kontynuować tradycji tropienia Bestii. Historia zyskuje więc kolejny wymiar. Zaczyna opowiadać także o dziedziczeniu oczekiwań, o rodzinnej presji, oczekiwaniu pozostałych członków rodziny i o tym, że czasem odmowa udziału w misji również może mieć swoje ważne powody.

Wróżka Nimue z kolei, która cały czas towarzyszy Pelliemu, a którą jego ojciec nie obdarzył sympatią, zaczyna się wahać. Nie jest już tylko magiczną kompanką podróży, ale postacią, która sama musi zdecydować, komu ufa i którą ścieżką chce naprawdę podążać. 

Ta niezależność oraz potrzeba wolności przejawia się także we współczesnych wątkach postrzegania rycerza. Bohaterowie spotykają bowiem kobietę, która jest rycerką. Taka perspektywa pozwala bez nachalnego moralizowania przypomnieć, że rycerz nie musi być wcale mężczyzną, żeby podążać za swoją misją. Każdy może być rycerzem – pod warunkiem, że ma odwagę i jest gotowy na każdą ewentualność.

Komiks arturiański, ale osadzony we współczesności 

Misja. Zamek Króla Rybaka spodoba się czytelnikom, którzy lubią pełne akcji komiksy przygodowe, pościgi, tajemnice, nietuzinkowych bohaterów oraz fantastyczne stworzenia. To dobry wybór dla odbiorców zainteresowanych legendami arturiańskimi, ale także dla tych, którzy dopiero mają je poznać. Historia nie wymaga od odbiorcy wcześniejszej wiedzy o średniowiecznych mitach, choć są w niej obecni Król Rybak, Nimue, Morgana czy rozmaici rycerze.

Twórcy komiksu bazując na słynnej legendzie, tworzą zupełnie nową opowieść. Konfrontują ją z problemami współczesnego świata i uwypuklają kwestie, które mogły się przez te setki lat zdezaktualizować. Dlatego drugi tom Misji jest nie tylko zabawny i pełen akcji, ale też ciekawy pod kątem poruszanych zagadnień. To komiks o poszukiwaniu Bestii, ale również o szukaniu własnego miejsca w historii, którą ktoś inny próbuje napisać za nas.

Sprawdzajcie jego dostępność na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ o komiksie Misja. Tom 2. Zamek Króla Rybaka

O czym jest komiks Misja. Tom 2. Zamek Króla Rybaka?

Misja. Tom 2. Zamek Króla Rybaka kontynuuje historię Pelliego, który tropi Ujadającą Bestię. Tym razem bohaterowie sami stają się celem pościgu, a przygoda łączy humor, tajemnicę, legendy arturiańskie i wątki ekologiczne.

Czy Zamek Króla Rybaka można czytać bez znajomości tomu 1?

Najlepiej zacząć od pierwszego tomu, ponieważ Zamek Króla Rybaka jest jego bezpośrednią kontynuacją. 

Dla kogo jest komiks Misja. Zamek Króla Rybaka?

To komiks dla dzieci powyżej 9 lat, które lubią przygodę, humor, pościgi, tajemnice i nowoczesne wersje dawnych legend. Dobrze sprawdzi się także u czytelników zainteresowanych opowieściami o królu Arturze, Nimue, Morganie i rycerzach Okrągłego Stołu.

Czy komiks Misja nawiązuje do legend arturiańskich?

Tak. Seria Misja czerpie z legend arturiańskich, ale przenosi je we współczesny kontekst. Pojawiają się tu m.in. Nimue, Morgana, Król Rybak i motyw rodzinnej misji związanej z tropieniem Ujadającej Bestii.

Czy Misja. Zamek Króla Rybaka to komiks humorystyczny?

Częściowo tak, humor jest jednym z elementów serii. Komiks łączy dynamiczną przygodę, pościgi i tajemnice z lekkim, często zabawnym podejściem do legend arturiańskich oraz mitu bohatera.

Artykuł Kto chce zniszczyć legendę Króla Artura? Recenzja komiksu Misja 2 pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Zwierzogród
➜ Seria: Magiczny świat Disneya w komiksie
➜ Scenariusz: Alessandro Ferrari
➜ Ilustracje: autor zbiorowy
➜ Tłumaczenie: Maria Białek
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina 
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Komiksowa adaptacja filmu Disneya

Album Zwierzogród ukazał się jako część serii Magiczny świat Disneya w komiksie, w ramach której Egmont publikuje komiksowe wersje współczesnych animacji studia. Scenariusz dla tej pozycji przygotował Alessandro Ferrari, a polskie tłumaczenie opracowała Maria Białek. 

To adaptacja Zwierzogrodu z 2016 roku, nagrodzonego Oscarem dla najlepszego pełnometrażowego filmu animowanego. Jest on opowieścią o metropolii zwierząt, w której „każdy może być kim chce”. Pod tą familijną przygodówką kryje się jednak ważny temat, dotyczący stereotypów, lęku, niepewności, walki o marzenia oraz społecznych etykiet, które mogą na stałe do nas przylgnąć. 

Judy Hops i Nick Bajer, czyli śledztwo ponad podziałami

Fabuła rozpoczyna się od dzieciństwa Judy Hops. Króliczka już jako mały kicak marzy o zostaniu pierwszą policjantką w swoim gatunku. Kiedy jednak przyjeżdża do Zwierzogrodu i nią rzeczywiście zostaje, szybko odkrywa, że w wielkim mieście sam dyplom i dobre chęci mogą nie wystarczyć. Trafia do jednostki pełnej znacznie większych oraz silniejszych zwierząt, a gdy tylko pojawia się szansa na prawdziwe śledztwo, musi skorzystać z pomocy kogoś, komu z pozoru nie powinna ufać – wygadanego lisa Nicka Bajera. 

Ta komiksowa adaptacja bardzo dobrze się sprawdzi w przypadku młodszych odbiorców. Plansze porządkują dynamiczną akcję, pozwalają zatrzymać się przy mimice postaci, scenografii i szczegółach miasta, a jednocześnie zachowują rytm detektywistycznej opowieści. Zwierzogród podkreśla, że nie warto brać wszystkiego za pewnik, a książkowa wersja dobrze dostosowuje się do percepcyjnych potrzeb każdego czytelnika.

Dlaczego warto wrócić do Zwierzogrodu w komiksowej wersji?

Pod koniec 2025 roku do polskich kin wszedł Zwierzogród 2, a obecnie (połowa 2026 roku) jest on dostępny już na kilku portalach streamingowych. To więc dobry moment, żeby sięgnąć do klasycznej historii – przed zobaczeniem drugiej części filmu, albo potraktować komiksowe wydanie jako początek znajomości tego uniwersum. Jestem przekonana, że Zwierzogród Wydawnictwa Egmont będzie także sentymentalną podróżą dla wielu młodszych i starszych dzieci.

Ta historia to dobry pretekst, by rozmawiać o uprzedzeniach, pierwszym wrażeniu i presji społecznych ról. Zwierzogród to jednak przede wszystkim świetna rozrywka, przy której dobrze bawi się cała rodzina. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Zwierzogród wydany przez Wydawnictwo Egmont?

Zwierzogród to komiksowa adaptacja filmu Disneya o Judy Hops, króliczce, która spełnia marzenie o pracy w policji. Gdy w mieście zaczynają znikać zwierzęta, Judy rozpoczyna śledztwo razem z lisem Nickiem Bajerem.

Czy komiks Zwierzogród jest oparty na filmie Disneya?

Tak. Komiks Zwierzogród wydany przez Egmont jest adaptacją animowanego filmu Disneya z 2016 roku. Przenosi najważniejsze wątki filmowej historii do formy komiksowej.

Dla kogo jest komiks Zwierzogród od Egmont Polska?

Komiks będzie odpowiedni przede wszystkim dla dzieci, które lubią historie Disneya, przygody detektywistyczne, zwierzęcych bohaterów i dynamiczne opowieści obrazkowe. Może sprawdzić się także jako pierwsze komiksowe spotkanie z Judy Hops i Nickiem Bajerem.

Czy trzeba znać film Zwierzogród, żeby przeczytać komiks?

Nie. Komiks opowiada historię w sposób samodzielny, więc można czytać go bez wcześniejszej znajomości filmu. Znajomość animacji może jednak zwiększyć przyjemność z rozpoznawania bohaterów oraz konkretnych scen.

Jakie tematy porusza Zwierzogród?

Pod warstwą przygodowej historii komiks porusza tematy stereotypów, uprzedzeń, odwagi, zaufania, ambicji i oceniania innych po pozorach. To jedna z tych familijnych opowieści, które mogą być punktem wyjścia do ważnej rozmowy z dzieckiem.

Czy warto kupić komiks Zwierzogród Egmontu?

Warto, szczególnie jeśli dziecko lubi komiksy Disneya i historie z wyrazistymi bohaterami. To lekka, dynamiczna adaptacja znanej animacji, ale z tematem, który nie traci aktualności.

Artykuł Disney w komiksie: ,,Zwierzogród” Wydawnictwa Egmont i miasto pełne stereotypów pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Rakiety. Pokonać grawitację Anne Drozd i Jerzego Drozda to książka zabierająca czytelników w kosmiczną podróż, podczas której będziemy przekraczać granice nauki, badać niebezpieczne technologie, podziwiać naprawdę odważnych odkrywców czy próbować zrozumieć jak działają rakiety.

➜ Tytuł: Rakiety – pokonać grawitację
➜ Seria: Naukomiks
➜ Scenariusz: Anne Drozd, Jerzy Drozd
➜ Ilustracje: Anne Drozd, Jerzy Drozd
➜ Tłumaczenie: Ewa L. Łokas, Bogumił Bieniok
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest książka Rakiety. Pokonać grawitację?

Najprościej można powiedzieć, że to komiks o tym, w jaki sposób ludzkość nauczyła się wykorzystywać siłę wybuchu. Ale byłoby to zbyt duże uproszczenie w kontekście książki, która traktuje o jednym z najbardziej widowiskowych zjawisk cywilizacji: oderwaniu się od Ziemi i wzniesieniu ponad jej atmosferę.

Cały tom poświęcony jest idei pokonania grawitacji. Rakieta jest przecież czymś bardzo nieoczywistym – to ogromna konstrukcja, która dzięki spalaniu, sile, przyspieszeniu i precyzyjnemu sterowaniu może spełniać swoją funkcję. Sama książka poświęca więc sporo miejsca nie tylko jej, ale i kosmosowi czy wynalazkom. To niemal 2000 lat w pigułce, przy okazji nawiązujące do wielu ważnych odkryć czy kultowych nazwisk świata nauki.

Moje pozostałe recenzje książek z serii Naukomiks:

• Skały i minerały. Od jaskiń do kosmosu,
• Rekiny. Najlepsi myśliwi w przyrodzie,
• Roboty i drony. Dawno temu, teraz i w przyszłości,
• Samochody i ich fascynujące silniki,
• Psy. Od drapieżników do obrońców,
• Wielcy filozofowie. Prawdziwi mędrcy to buntownicy,
• Mitologia Greków i Rzymian w komiksie,
• Wulkany. Ogień i życie,
• Zwariowana pogoda – burze, meteorologia i klimat,
• Pierwiastki – tajemnice cząstek budujących świat,
• Na tropie DNA,
• Elektryczność – energia w działaniu.

Jak ciekawie mówić o fizyce

W Rakiety. Pokonać grawitację wiedza płynnie przenika się z fabułą. Definicje, trudniejsze wyrażenia czy przykłady teoretyczne uzupełnione są odpowiednim wstępem lub wprowadzeniem. Całość składa się na dynamiczną narrację, w której kolejne fakty pojawiają się właśnie dlatego, żeby łatwiej było odbiorcom zrozumieć ruch, lot, ciąg, opór albo kierunek.

Czytelnicy otrzymują tutaj lekcję grawitacji, siły, przyspieszenia, prawa Newtona oraz historię rakiet dawnych, współczesnych i przyszłych. Z kolei wątek ewolucji technologii prowadzi m.in. od konstrukcji parowych do paliwa odrzutowego. Rakiety. Pokonać grawitację nie mydlą oczów, że fizyka jest łatwa, ale pokazują, że może być logiczna oraz bardzo emocjonująca. 

Dla wielu dzieci właśnie taki komiksowy sposób tłumaczenia nauki może okazać się skuteczny. Będzie świetnym uzupełnienim zajęć w szkole i może zachęcić najmłodszych do dalszego zgłębiania tematu.

Kto opowiada tę historię

Co może być zaskakujące, narratorami Rakiety. Pokonać grawitację są zwierzęta. Przejmują one prowadzenie opowieści i wprowadzają do książki sporo humoru. Z całą pewnością nie jest to oczywiste rozwiązanie, ale dzięki temu książka jest bardziej przystępna. Mimo sporej liczby dat, nazwisk czy technologicznych detali – czytelnik nie traci zainteresowania lekturą. 

Zwierzęta bardzo dobrze oddają ideę omylności, przypadkowych odkryć, umiejętności obserwacji czy zadawania pytań (nawet tych najbardziej oczywistych lub prostolinijnych). Taki wybór przewodników pozwala także z komiksu uczynić opowieść o ludzkiej pomysłowości, ryzyku, wyobraźni oraz bardzo długiej i mozolnej drodze do tego finalnego efektu, który znamy dzisiaj.

Dla kogo jest Rakiety. Pokonać grawitację?

To książka dla dzieci, które lubią kosmos, eksperymenty, maszyny, historię wynalazków oraz dociekania na rozmaite tematy. Dobrze sprawdzi się u czytelników, którzy niekoniecznie sami sięgnęliby po książkę o fizyce, ale lubią komiksy i nieco absurdalne poczucie humoru.

To pozycja, która może spodobać się przyszłym inżynierom, dzieciom zafascynowanym pojazdami, ale też tym czytelnikom, którzy potrzebują przekonać się, że nauka to nie tylko nudne definicje. Rakiety. Pokonać grawitację to bardzo udany tom serii Naukomiks, po lekturze którego łatwiej zrozumieć nie tylko to, jak działa rakieta, ale też dlaczego człowiek w ogóle zapragnął ją zbudować.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Rakiety. Pokonać grawitację?

Rakiety. Pokonać grawitację to popularnonaukowy komiks dla dzieci z serii Naukomiks, który wyjaśnia, jak działają rakiety, czym jest grawitacja, na czym polega siła ciągu i dlaczego lot w kosmos wymaga nie tylko odwagi, ale przede wszystkim znajomości fizyki, matematyki oraz inżynierii.

Dla kogo jest książka Rakiety. Pokonać grawitację?

Książka najlepiej sprawdzi się u dzieci w wieku szkolnym, szczególnie tych, które interesują się kosmosem, wynalazkami, techniką, pojazdami i nauką. To także dobry wybór dla czytelników, którzy łatwiej przyswajają wiedzę przez obraz, humor oraz komiksową narrację.

Jak działa rakieta według książki Rakiety. Pokonać grawitację?

Komiks pokazuje zasadę działania rakiety w przystępny sposób: rakieta wyrzuca gazy spalinowe w jednym kierunku, a sama porusza się w przeciwnym. Dzięki temu czytelnik może łatwiej zrozumieć siłę ciągu, prawa Newtona, przyspieszenie i to, dlaczego rakieta jest w stanie oderwać się od Ziemi.

Czy Rakiety. Pokonać grawitację pomaga zrozumieć fizykę?

Tak. Książka tłumaczy podstawowe pojęcia fizyczne na przykładach i w sekwencjach komiksowych, dzięki czemu takie zagadnienia jak grawitacja, siła, ruch, przyspieszenie czy prawa Newtona stają się bardziej obrazowe oraz mniej abstrakcyjne.

Czy trzeba znać się na fizyce, żeby przeczytać ten Naukomiks?

Nie. Rakiety. Pokonać grawitację zostały przygotowane tak, aby wprowadzać czytelnika w temat krok po kroku. Komiks może być dobrą pierwszą lekturą o technice rakietowej, szczególnie dla tych dzieci, które lubią wiedzieć, „jak coś działa”.

Czy Rakiety. Pokonać grawitację nadaje się do szkoły?

Tak, książka może być ciekawym uzupełnieniem lekcji fizyki, techniki, przyrody lub zajęć poświęconych kosmosowi. Dzięki komiksowej formie pomaga tłumaczyć zjawiska, które w podręcznikach bywają dla dzieci trudne lub zbyt abstrakcyjne.

Czy warto przeczytać Rakiety. Pokonać grawitację?

Tak, szczególnie jeśli szukasz książki, która łączy wiedzę, humor i opowieść wypełnioną dynamiczną akcją. To dobry wybór dla dzieci ciekawych świata, fanów kosmosu oraz wszystkich czytelników, którzy lubią popularnonaukowe książki pokazujące, że nauka może być fascynującą przygodą.

Artykuł Jak działa rakieta? Recenzja książki ,,Rakiety. Pokonać grawitację” z serii Naukomiks pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Z wielu nowości wybrałam więc pięć pozycji, którymi chcę się teraz podzielić także z Wami. Każda jest znacząca, ale choć bardzo różnią się od siebie, jestem przekonana, że dostrzeżecie w nich te same wartości, jakie i ja w nich doceniłam.

Wydawnictwo No Bell i co je wyróżnia

To młode wydawnictwo powiązane z szerszym projektem edukacyjnym o tej samej nazwie. Marka wydawnicza wystartowała w 2023 roku i od początku wyraźnie pozycjonuje się nie jako oficyna „od ładnych książek dla dzieci z obrazkami”, ale jako miejsce, w którym literatura ma wspierać rozwój, uczyć krytycznego myślenia, rozwijać wrażliwość i pomagać rozmawiać o sprawach trudnych, ale istotnych. 

Na stronie Wydawnictwa No Bell możecie przeczytać, że książki są jednym z najlepszych narzędzi do zmieniania świata – ich katalog wydaje się to potwierdzać: obok tytułów dla dzieci pojawiają się książki kierowane do pedagogów, rodziców, pozycje filozoficzne, rozwojowe oraz takie, które oswajają emocje, stratę, wojnę czy kryzys psychiczny. 

Jest więc to ambitna oficyna edukacyjno-społeczna, która stara się łączyć wysoką jakość edytorską ze wsparciem dzieci i dorosłych w mierzeniu się ze współczesnymi problemami. Zacznijmy więc mój przegląd od książki, która choć na pierwszy rzut oka może wydawać się poruszać tematykę sprzed kilkudziesięciu lat, wciąż jest jednak niezwykle aktualna.

Zakazana książka, Jonah Winter

Od razu rzucam Wam tytuł, który nie tyle zaprasza do rozmowy, ale staje się samoczynnym zapalnikiem do wypowiadania własnych opinii na jej temat. Zakazana książka Jonaha Wintera z ilustracjami Gary’ego Kelleya (w przekładzie Tomasza Zymera), to – mimo niewielkiej ilości tekstu – wyjątkowo wymowny picture book o cenzurze oraz wolności słowa. 

Nie odnosi się on do konkretnych przykładów,  ale pokazuje sam mechanizm wymazywania treści: najpierw z książki znikają pojedyncze słowa, potem całe fragmenty, a w końcu sama lektura zostaje usunięta z biblioteki. Za sprawą tak dobitnie ukazanego schematu działania cenzorów, czytelnicy mogą wyraźnie zobaczyć, że cenzura często zaczyna się od pozornie drobnych ingerencji w język i znaczenie treści. 

To książka ważna nie tylko pod kątem literackim, ale i edukacyjnym. Może stać się punktem wyjścia do rozmowy o tym, czym jest wolność słowa, kto decyduje o tym, co wolno mówić, a czego nie wolno; oraz dlaczego biblioteki mają tak duże znaczenie w propagowaniu idei samodzielnego myślenia. 

Nieco mroczne, ale zarazem malarskie ilustracje Gary’ego Kelleya wzmacniają przekaz, a ukryty pod owijką płócienny grzbiet oraz ilustracja chłopaka dodaje Zakazanej książce dodatkowe znaczenia i jeszcze większą wartość. Polecam tę lekturę czytelnikom powyżej 8 lat. Spróbujcie zrobić sobie ćwiczenie i uzupełnijcie zamazane przez cenzorów słowa. Jestem bardzo ciekawa jaki efekt otrzymacie.

Zakazana książka na stronie Wydawnictwa No Bell.

Hilbert, Bárður Oskarsson

Przyjrzyjmy się teraz innej książce, zupełnie różnej od tej poprzedniej (ostrzegałam, prawda?). W przypadku Hilberta z tekstem oraz ilustracjami Bárðura Oskarssona (w przekładzie Kingi Eysturland) nie mamy do czynienia z oczywistym przesłaniem. To niepozorna objętościowo książka, która pokazuje jak wiele można opowiedzieć przy pomocy kilku zdań, prostych ilustracji oraz jednego zaskakującego pomysłu. 

Jej głównymi bohaterami jest królik Bob oraz pies Hilbert. Pewnego dnia królik odbiera naglącego SMS-a od przyjaciela z prośbą o pomoc. Gdy dociera na miejsce okazuje się, że Hilbert unosi się w powietrzu i nie ma pojęcia jak z powrotem zejść na dół. Z tego pozornie  absurdalnego punktu wyjścia rodzi się opowieść o wyobraźni, zaufaniu, dziecięcym zdumieniu oraz granicy między tym, co wymyślone a tym, co prawdziwe. 

Hilbert to picture book charakterystyczny dla twórczości Oskarssona: oszczędny, minimalistyczny – zarówno pod kątem ilustracji jak i tekstu, ale jednocześnie zabawny oraz pozwalający się interpretować na różne sposoby. Książka zaprasza odbiorcę do myślenia i zadawania pytań. Dlaczego Bob nie chciał oddać przyjacielowi marchewki? Jak to się stało, że w ogóle Hilbert zaczął latać? Czy rolą przyjaciela jest sprowadzać na ziemię, gdy zachodzi taka potrzeba?

To książka odpowiednia dla dzieci z pierwszych klas szkoły podstawowej – jeżeli chcemy o niej dyskutować, ale myślę że i młodsi znajdą ciekawe interpretacje perypetii tych dwojga bohaterów.

Książka Hilbert na stronie Wydawnictwa No Bell.

Pies w kształcie królika, András Dániel

Czy czuliście się kiedyś w swoim ciele obco? Myślę, że w okresie dojrzewania to dość powszechne zjawisko. Pies w kształcie królika Andrása Dániela (w przekładzie Karoliny Wilamowskiej) jest jedną z tych książek, które pod pozornie prostą, niemal przewrotną formą ukrywają wyjątkowo intrygującą opowieść o tożsamości, braku zrozumienia, samotności i potrzebie przynależności do grupy. 

Jej bohater żyje w rozdarciu: dla jednych jest psem, dla innych królikiem. Choć wygląda jak typowy przedstawiciel tych drugich, to wewnątrz jest zwyczajnym ,,burkiem”. Tę książkę można więc czytać jako bardzo poruszającą historię bycia źle rozumianym oraz ocenianym wyłącznie przez pryzmat wyglądu zewnętrznego. Ale nie tylko, bo to również opowieść o wyobcowaniu. András Dániel snuje refleksję o dorastaniu, lęku przed odrzuceniem czy trudzie tworzenia własnej tożsamości. 

W Pies w kształcie królika ważna jest także strona wizualna: szkicowa, eksperymentalna i celowo nieoczywista warstwa graficzna, która pełni szalenie istotną funkcję – wzmacnia sens oraz ukazuje zagubienie głównego bohatera. Ta pozycja bardzo uczciwie opowiada o doświadczeniu bycia kimś „pomiędzy”. Doskonale sprawdzi się w przypadku czytelników, którzy czują się inni, odmienni od swoich rówieśników. Polecam ją odbiorcom powyżej 10. roku życia.

Książka Pies w kształcie królika na stronie Wydawnictwa No Bell.

Niezła historia, Zack Rock

Specjalnie zestawiłam te książki jedna po drugiej, bo właściwie można je nazwać bliźniaczymi – pod kilkoma względami. Obie są o poczuciu wyobcowania i o tym, że nie zawsze czujemy się tym, za kogo mają nas inni. W przypadku Niezłej historii Zack’a Rocka (w przekładzie Tomasza Zymera) sprawa ma się jednak nieco inaczej. W tym przypadku nie istotny jest wygląd, ale to, co czujemy oraz w jaki sposób chcemy buntować się wobec zastanej rzeczywistości. 

Jesteś młodszym rachmistrzem fasoli nr 1138.

Zostałeś policzony. Twoje dni są policzone.

Liczysz się tylko wtedy, kiedy liczysz.

Zack Rock, Niezła historia

Jest to książka obrazkowa, która – pod pozorem lekkiej, osobliwej opowieści – stawia bardzo poważne pytania o tożsamość, konformizm oraz prawo do własnej narracji. Bohaterem jest rachmistrz nr 1138, żyjący w świecie uporządkowanym przez liczby, a jednak podskórnie czujący, że jest kimś więcej, niż pozwala mu na to przypisana rola. 

Zack Rock opowiada o bohaterze zamkniętym w historii napisanej przez innych oraz o potrzebie odnalezienia własnego głosu. To historia zachęcająca do dążenia do indywidualności, wsłuchiwania się w siebie oraz swoje potrzeby, a także kwestionowania tego, co znajome i ,,bezpieczne”. 

Pod owijką tutaj także czeka mała niespodzianka – miękki, wręcz pluszowy grzbiet, który może podkreślać drugie znaczenie tej książki. Niezła historia to bowiem pochwała literatury. To właśnie w książkach spotykamy światy oraz bohaterów, którzy motywują nas do lepszych rzeczy. Ta pozycja będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 lat.

Książka Niezła historia na stronie Wydawnictwa No Bell.

Po falach, Sandrine Kao

Z całego zestawienia powyższych książek, ta jest najbardziej poetycka, subtelna, rozkoszna, wypełniona motywującymi treściami oraz dająca poczucie bezpieczeństwa. Po falach Sandrine Kao, w przekładzie Karoliny Kulpy, to bogaty w symbole komiks, który w uroczych, słodkich kadrach skrywa opowieść o zagubieniu, wewnętrznej podróży i odzyskiwaniu sensu po doświadczeniu, które zachwiało dotychczasowym porządkiem. 

To książka mniej o samych wydarzeniach widocznych na stronach, a bardziej o chwilach w życiu, gdy człowiek wypływa w nieznane, nie mając pewności, dokąd zmierza, a mimo to uczy się iść dalej. Moim zdaniem to przede wszystkim uniwersalna pozycja o rodzinie, bliskich i wspólnym pokonywaniu trudności. 

Po falach funkcjonuje pomiędzy albumem, picture bookiem i komiksem, a jego artystyczną wartość potwierdza specjalne wyróżnienie BolognaRagazzi Award 2023 w kategorii Comics Early Reader. To sprawia, że pozycję tę można czytać nie tylko jako pięknie zilustrowaną opowieść, ale też jako bardzo czułą refleksję o lęku, zmianach, wspólnocie i o tym, że czasem dopiero po tych pokonanych falach zaczynamy rozumieć, kim naprawdę jesteśmy.

Bardzo polecam tę lekturę wszystkim powyżej 5 roku życia. Będzie wspaniałym prezentem np. dla świeżo upieczonych rodziców.

Książka Na falach na stronie Wydawnictwa No Bell.

Artykuł Co nowego w wydawnictwie No Bell? Przegląd książek dla dzieci i dorosłych pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Giganci. Nangali. Tom 8
➜ Seria: Giganci
➜ Scenariusz: Lylian, Ingrid Chabbert
➜ Rysunki: Paul Drouin, Charline Forns
➜ Tłumaczenie: Nika Sztorc
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Australia, kosmos i początek końca

Nangali poznajemy jako dziewczynkę zapatrzoną w gwiazdy. Kosmos jest jej obsesją, ucieczką i pasją jednocześnie. To podczas jednej z nocnych obserwacji dostrzega coś niepokojącego – spadający meteoryt. Chwilę później niebo nad Sydney rozświetlają kolejne ogniste obiekty. Miasto staje w płomieniach.

Twórcy serii nie pierwszy raz sięgają po motyw globalnej katastrofy, ale tym razem wizualnie i dramaturgicznie skala zniszczenia jest wyjątkowo sugestywna. Australia – z jej pustynnym krajobrazem oraz niekończącymi się drogami – staje się naturalną scenerią dla historii drogi, ucieczki i konfrontacji z siłą znacznie większą niż człowiek.

Fantastyka przeplatana codziennością

Giganci. Nangali. Tom 8 to wciąż opowieść o prastarych gigantach, paranormalnych mocach i siłach, które wykraczają poza ludzkie rozumienie. Jednak tym, co wyróżnia serię na tle innych komiksów fantasy dla młodszych czytelników, jest konsekwentne osadzanie tej spektakularności pomiędzy realizmem zwyczajnego życia nastolatków.

Nangali żyje tylko z mamą. Ojciec mieszka daleko. Dziewczynka nosi w sobie przekonanie – tak typowe dla wielu dzieci po rozstaniu rodziców – że to ona jest powodem ich decyzji. To poczucie winy, choć nienazwane wprost, wpływa na jej relacje i sposób patrzenia na świat.

Dzięki temu bohaterka nie jest wyłącznie „wybraną”, która musi ocalić świat. Jest jedenastolatką, która próbuje zrozumieć więzi z bliskimi oraz swoją rolę w rodzinie.

Moc i niezależność – czy na pewno?

Pod koniec historii Nangali mówi, że skoro poznała swojego giganta, nie potrzebuje już rodziców. W kontekście symboliki serii można to czytać jako metaforę wewnętrznej siły, odnalezienia własnej tożsamości i autonomii.

Jednak dosłownie to zdanie wypowiedziane przez jedenastolatkę budzi we mnie pewne zastrzeżenia. Czytelnik w tym wieku wciąż potrzebuje dorosłych – ich obecności, wsparcia, stabilności. Dlatego warto, by rodzic czy opiekun towarzyszył młodemu odbiorcy w lekturze i pomógł osadzić tę deklarację w bezpiecznym kontekście: jako figurę retoryczną, a nie zachętę do emocjonalnego odcięcia się od rodziny.

To mała uwaga, ale warta odnotowania w kontekście całego tomu.

Wizualna siła serii

Seria Giganci od początku wyróżnia się dynamiczną kreską i umiejętnym budowaniem napięcia obrazem. W tomie australijskim szczególne wrażenie robią sceny spadających meteorytów oraz walki: kontrast nocnego nieba i ognia, monumentalność gigantów czy przestrzeń krajobrazu.

Twórcy umiejętnie balansują między intensywną akcją a wypełnioną refleksjami ciszą, w których bohaterka mierzy się z własnym lękiem, niepewnością oraz poczuciem winy.

Recenzje pozostałych części serii komiksowej Giganci:

• Giganci. Erin. Tom 1,
• Giganci. Siegfried. Tom 2,
• Giganci. Bora i Leap. Tom 3,
• Giganci. Celestin. Tom 4,
• Giganci. Luyana. Tom 5, Giganci. Yatho. Tom 6,
• Giganci. Moon. Tom 7.

Dla kogo jest ten komiks?

Giganci. Nangali. Tom 8 to opowieść o kosmicznym zagrożeniu i bardzo przyziemnych sprawach, z którymi z łatwością będą identyfikować się czytelnicy w wieku 9+. To opowieść o dziewczynce, która właśnie wśród gwiazd znajduje swoje przeznaczenie – musi jednak zejść na ziemię, żeby stanąć w obronie ludzkości. Sprawdzajcie dostępność tego komiksu na stronie wydawnictwa Egmont.

FAQ – Giganci. Nangali. Tom 8

O czym jest komiks Giganci. Nangali. Tom 8?

Ósmy tom serii przenosi czytelników do Australii, gdzie poznajemy Nangali – dziewczynkę zafascynowaną kosmosem. Podczas obserwacji nocnego nieba dostrzega spadające meteoryty, które prowadzą do katastrofy w Sydney. Historia łączy spektakularne wydarzenia z wątkiem dojrzewania i problemami rodzinnymi bohaterki.

Czy Giganci. Nangali można czytać bez znajomości poprzednich tomów?

Tak, każdy tom serii skupia się na innym bohaterze i innej części świata, dlatego historię Nangali można czytać samodzielnie. Jednak znajomość wcześniejszych części pozwala lepiej zrozumieć uniwersum gigantów oraz powtarzające się motywy.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest tom 8 serii Giganci?

Komiks najlepiej sprawdzi się dla czytelników w wieku 9-16 lat. Zawiera dynamiczne sceny katastroficzne i elementy fantasy, ale równocześnie porusza tematy emocjonalne bliskie nastolatkom.

Jakie tematy porusza Giganci. Nangali. Tom 8?

Poza fantastyką i motywem prastarych gigantów komiks porusza kwestie rozstania rodziców, poczucia winy dziecka oraz budowania własnej tożsamości. To historia drogi – zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej.

Artykuł Giganci. Nangali. Tom 8 – recenzja komiksu o walce ze złem i dojrzewaniu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: Jaśmina i ziemniakożercy. Tom 1, Jaśmina i ziemniakożercy. Tom 2
➜ Seria: Jaśmina i ziemniakożercy
➜ Scenariusz: Wauter Mannaert
➜ Rysunki: Wauter Mannaert
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kim jest główna bohaterka?

Wauter Mannaert to artysta, z którym mieliśmy się już szansę zetknąć przy okazji innego komiksowego cyklu – Misja. Pani z bajora. Tom 1. Powraca z kolejnym charyzmatycznym i interesującym bohaterem. Tym razem postacią pierwszoplanową jest tytułowa Jaśmina. Dziewczyna, która pasjonuje się gotowaniem oraz ziołami.

Mieszka razem ze swoim tatą w centrum dużego miasta. Jest niezwykle przedsiębiorcza oraz kreatywna. Można powiedzieć, że pełni w tej relacji funkcję rodzica. Ojciec wydaje się być przytłoczony codziennością – chyba także wciąż nie uporał się z odejściem matki dziewczynki. 

Jakie tomy zawiera seria Jaśmina i ziemniakożercy

Cykl składa się na dwie części:

• Jaśmina i ziemniakożercy. Tom 1,
• Jaśmina i ziemniakożercy. Tom 2.

Można byłoby je uznać za zamkniętą całość, ale zrobiłam małe śledztwo i okazało się, że już jest napisanych kilka kolejnych części. Jeżeli jednak chcecie sprawdzić czy ten cykl komiksowy jest dla Was – od razu sięgajcie po te dwa tomy.

Jaka jest stawka w tym komiksie?

Choć wspominałam o dość wymagającym życiu córki z ojcem, to jednak oś fabularna tej historii budowana jest na zupełnie innym fundamencie. W grę wchodzi bowiem zupełnie nowy wynalazek, który ma zrewolucjonizować przemysł spożywczy. Za pomocą urządzenia można połączyć kluczowe cechy dwóch roślin lub… organizmów. Jak każda przełomowa maszyna, ma ona jednak niewykryte początkowo skutki uboczne.

Kiedy więc do wszystkich sklepów trafiają pyszne, ziemniaczane chipsy w wielu smakach – ludzie są zachwyceni. Wprost nie mogą oderwać się od kolejnych paczek. Ich zachowanie jednak szybko ulega zmianie, a chciwy właściciel nowej firmy tylko zaciera ręce. Czy Jaśminie uda się przywrócić porządek w mieście? Oraz jak tego dokona? 

Dla kogo

Jeżeli szukacie odświeżającej, ale przy okazji dającej do myślenia lektury dla czytelników powyżej 9. roku życia – koniecznie sięgnijcie po te komiksy. Jaśmina i ziemniakożercy to historia, przy której nie tylko miło spędzicie czas, ale także która z pewnością zaostrzy Wasz apetyt… na warzywa!

Komiksy dostępne są na stronie wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Dla kogo jest ten komiks? Jaki wiek?

Najlepiej dla czytelników 9+ i starszych. Sprawdzi się u dzieci ciekawych kuchni, nauki i… teorii spisków o jedzeniu, ale też lubiących szybkie tempo i humor w książkach.

Ile części ma seria Jaśmina i ziemniakożercy i w jakiej kolejności je czytać?

W polskim wydaniu są dwa tomy: Tom 1 i Tom 2. Czytaj po kolei – wątek wynalazku i relacje bohaterów rozwijają się pomiędzy częściami.

Czy Jaśmina i ziemniakożercy to komiks „o zdrowym żywieniu”?

Nie jest on poradnikiem. To fabularna historia z tematem: skąd się bierze jedzenie i jak działa przemysł spożywczy (ale w nieco przerysowanej wersji). Komiks skłania do rozmowy o pochodzeniu jedzenia i naszych wyborach żywieniowych.

Jakie są główne tematy i wartości w komiksie?

Ciekawość i samodzielne myślenie, odpowiedzialność (Jaśmina bywa „tym dorosłym” w domu), przyjaźń, uważność na to, co jemy, oraz konsekwencje „magicznych” rozwiązań technologicznych.

Czy chipsy naprawdę „uzależniają”?

Badania nie mówią o uzależnieniu klinicznym jak przy substancjach, ale o „hiper-smakowitości” i łatwej nadkonsumpcji – szczególnie w UPF. Dlatego w recenzowanym komiksie motyw „nie można się oderwać od paczki” trafnie rezonuje z rzeczywistością.

Artykuł Jaśmina i ziemniakożercy: dlaczego nie wiemy, co jemy? Recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.