Czasami zdarza się, że nie doceniamy tego, co mamy. Wydaje nam się, że gdzieś tam daleko, poza linią horyzontu czai się dla nas prawdziwe szczęście.

To, czego potrzebujemy

Trzeba iść i go szukać. Zostawić wszystko za sobą, bez skrupułów, a następnie wyruszyć na poszukiwanie tego, co zawsze było nam przeznaczone.

Co jednak, jeżeli tym czego szukamy nie są odległe krainy? Co, jeżeli to czego potrzebujemy, od dawna było tuż obok nas?

Książki dla dzieci pełne wrażliwości

Medalion jest najnowszą książką z serii wrażliwych, obrazkowych lektur dla młodych czytelników. Ich autorką jest Ewa Zawisza-Wilk, a ilustracje tworzy Paweł Wąsowicz. Wcześniej w cyklu ukazały się już:

• Plasterki na tęsknotę,
• Szalik ciotki Melancholii.

Każda z nich opowiada o dość wymagającym zagadnieniu, robiąc to jednak w sposób niezwykle subtelny, przystępny i poetycki. Autorka w pięknym stylu komponuje zdania, zapraszając czytelników do świata zadumy, refleksji oraz mądrych, ciekawych bohaterów.

Poszukiwanie prawdziwej przyjaźni

W Medalionie nasza pierwszoplanowa postać Szczurek postanawia ruszyć na wyprawę. Choć zaczyna się spokojne i nieco leniwe lato, bohater czuje w sobie niepokój.

W głębi duszy czegoś mu brak – chciałby odnaleźć prawdziwą przyjaźń. Zanim jednak wyjedzie, żegna się z Myszką, Motylem, Szczygłem. Jest im smutno, że Szczurek ich opuszcza. Wiedzą, że będą za nim tęsknić. A czy on zatęskni za nimi?

Orzeźwiająca burza u Szczurka

Medalion to książka, która nie podsuwa na tacy gotowych rozwiązań. Pozwala dziecku wysnuwać własne wnioski i krok po kroku prowadzi je do ważnych przemyśleń.

Szczurek, choć ma przy sobie wiernych przyjaciół, zupełnie tego nie zauważa. Aby przejrzeć na oczy, potrzebuje dopiero dalekiej podróży, kilku orzeźwiających słów oraz burzy – takiej w jego głowie i nie tylko.

Jest to pozycja, którą należy czytać niespiesznie. Można ją jednak odnieść do wielu życiowych sytuacji, nie tylko tych związanych z przyjaźnią.

Niezwykle gładki w dotyku papier stron, pozwala się głaskać, jak można by było głaskać aksamitny fotel. Pięknie wydany Medalion pozostawi w każdym czytelniku poczucie miękkości, ciepła i nadziei.

Polecam tę książkę każdemu powyżej 4 roku życia. Nauczy ona z większą łaskawością patrzeć na to, co nas otacza.
Link do strony wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Medalion/115

Artykuł Medalion – recenzja książki dla dzieci pełnej wrażliwości pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Blue Monday (Niebieski Poniedziałek), czyli Najbardziej Depresyjny Dzień w Roku przypada zawsze w trzeci poniedziałek stycznia. Termin ten został wprowadzony w 2005 roku, żeby podkreślić moment, w którym największa liczba osób, czuje się najgorzej (statystycznie rzecz ujmując).

Choć w praktyce jest to jednak tylko pseudonaukowe wydarzenie, które nie ma poparcia w realnych badaniach, sama jego obecność uświadamia o kilku bardzo ważnych sprawach.

W przyjaznej formie o smutku, poczuciu przygnębienia i wycofaniu z życia mówi książka ,,Blue. Jaki kolor ma smutek?”. Jej autorką jest Sarah Christou, a pozycja ukazała się nakładem wydawnictwa Studio Koloru. I to właśnie o kolorach w dużej mierze będzie ta recenzja.

Jaki jest kolor smutku?

Jest wiele książek dla dzieci, (ale i nie tylko dla dzieci), które traktują o kolorach czy też ich oddziaływaniu na ludzi. Nawet na studiach miałam zajęcia z teorii koloru, podczas których profesor pokazywał nam na przykładach, w jaki sposób ubiór aktora, scenografia czy nawet zabarwienie danej sceny w filmie, może wpływać na odbiór historii przez widzów.

Przyjęło się, że smutek ma kolor niebieski – nieco melancholijny i wycofany. Bohaterka książki ,,Blue. Jak kolor ma smutek?” nazwała w ten sposób swój stan i zmaterializowała go jako dużego, puchatego stwora z zaciętą miną. Jego obecność wprawiała ją w niepokój, ograniczała w kontaktach z innymi czy też przez niego czuła się ciągle zmartwiona.

Prosty przepis na smutek

Jako czytelnicy nie widzimy powodów, przez które bohaterka tej historii ma być smutna. Nie one są tutaj istotne. Ważny jest sam stan, który nie pozwala jej normalnie funkcjonować. 

Dla każdego człowieka powód smutku może być inny. Istotny jest sposób na radzenie sobie z nim. Autorka książki podaje prosty przepis na smutek – jest nim rozmowa. Wystarczy zwierzyć się komuś zaufanemu, żeby od razu poczuć się lepiej. Ta myśl może wydawać się banalna dorosłemu, ale jestem przekonana, że będzie cenną lekcją dla najmłodszych.

Co ważne, choć to właśnie Blue-Niebieski jest głównym bohaterem tej pozycji, to morał wyraźnie wskazuje, że to tylko jeden z wielu kolorów. Kolorów, które ilustrują nasze emocje.

Książki dla dzieci o emocjach

,,Blue. Jaki kolor ma smutek?” to pozycja zachęcająca do dyskusji na temat samopoczucia Waszych dzieci. Może być pierwszym krokiem do zrozumienia, dlaczego czasami czujemy się nieco gorzej. Przede wszystkim jednak upewnia najmłodszych w przekonaniu, że są to stany przejściowe, które towarzyszą każdemu.

Ważne jest, aby dzieci wiedziały czym jest smutek i jak sobie radzić w jego obliczu – a książka o Blue na pewno im w tym pomoże. Polecam ją do czytania osobom już powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Blue.-Jaki-kolor-ma-smutek/101

Artykuł Blue. Jaki kolor ma smutek? – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Melancholia pojawia się często nieproszona, zazwyczaj w towarzystwie jesiennych deszczy i szaro-burych dni. Mogą ją wywołać wspomnienia, samotność lub brak perspektyw na kolejne tygodnie oraz miesiące. Melancholię miał lepiej poznać bohater, którego możliwe, że już znacie. Szczurek z pięknej książki ,,Plasterki na tęsknotę”.

,,Szalik ciotki Melancholii” jest poniekąd kontynuacją tej opowieści, a z drugiej strony – zupełnie osobną historią. Pozwala młodym czytelnikom wytłumaczyć tak trudne pojęcia jak smutek, przygnębienie, apatia, załamanie, a nawet depresja. Autorką zarówno tej jak i poprzedniej książki jest Ewa Zawisza-Wilk, a nastrojowe, poetyckie ilustracje stworzył Paweł Wąsowicz.

Kiedy pojawia się melancholia

W ,,Szaliku ciotki Melancholii” narrator delikatnie waży słowa, żeby trafić z przekazem nawet do bardzo wrażliwych odbiorców. Opisuje perypetie starszego wiekiem Szczurka, który wspominając swoją nieżyjącą przyjaciółkę Wiewiórkę, wpada w pewien stan odrętwienia.

Tak się składa, że jednocześnie trwa jesień i nieuchronnie do norki bohatera zbliża się zima. Pogoda psuje się, chłód wypełnia przestrzenie i Szczurek zaczyna wspominać chwile, które w żaden sposób nie mogą już powrócić.

Jak pomóc przyjacielowi?

Stan Szczurka ukazany jest jako pewien proces. Młody czytelnik może obserwować jak bohater powoli, pod wpływem różnych bodźców, zamyka się w sobie – to, co dotychczas sprawiało mu radość, przestaje go cieszyć. Nie zwraca uwagi na przyjaciół, ich towarzystwo zamiast dawać mu ukojenie – męczy go oraz wprawia w dyskomfort.

W ,,Szaliku ciotki Melancholii” to właśnie bliscy Szczurka biorą sprawy w swoje ręce. Nie pozwalają się zbyć – postanawiają zasięgnąć rady kogoś bardziej doświadczonego, żeby pomóc przyjacielowi, bo przecież wyraźnie widzą, że on tej pomocy bardzo potrzebuje.

Szalik pełen melancholii

I kolejny raz – co uważam za niezwykle wartościowe w tej książce, pokazuje się nam pewien proces. Leczenie Szczurka nie odbywa się za pomocą dotknięcia czarodziejską różdżką. Musi upłynąć trochę czasu, żeby bohater mógł znów odnaleźć sens życia.

Całości towarzyszy piękny oraz wzruszający motyw tytułowego szalika. Szalika, który oplata się wokół szyi i nie pozwala ściągnąć. Odbiera dech, drapie w szyję i choć jego obecność jest uciążliwa, potrzeba zaangażowania kilku osób, by wreszcie udało się go skutecznie pozbyć.

Książka ,,Szalik ciotki Melancholii” to niezwykle ważna lektura w domowej biblioteczce. Pozwala przepracować trudny temat i spojrzeć na niego także z perspektywy osoby, która może pomóc bliskim ponownie odnaleźć w sobie wiosnę.

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Ilustrowana-ksiazka-dla-dzieci-Szalik-ciotki-Melancholii/82

Artykuł Szalik ciotki Melancholii – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

,,Miałam kiedyś ogród” – od tych słów zaczyna się nowa książka Wydawnictwa Studio Koloru. Słów, które stały się także jej tytułem. Autorka Katarzyna Samosiej kolejny raz zabiera czytelników w podróż po subtelnych niedosłownościach, krainie wrażliwości oraz ważnych myśli, ujętych w obraz i poezję.

Możecie już ją kojarzyć z takich pozycji jak ,,Boso” czy ,,Sam Cukier”. W najnowszej, ,,Miałam kiedyś ogród” stawia poprzeczkę sobie i nam, czytelnikom, jeszcze wyżej. Ale nie ma się co dziwić – wysoka jest także stawka samego tematu. Opowieść o trudnych i bardzo znaczących emocjach, które mogą rozbudzić w nas płomień nadziei lub pozwolić pogrążyć się w wiecznej ciemności.

Jaki jest ogród?

Tekst książki poprzedza fragmentem wiersza Wisławy Szymborskiej ,,Nic dwa razy”, który jest jak drogowskaz oraz zapowiedź tego, co nas czeka dalej. Narrator wprowadza czytelników do swojego świata – świata beztroskiego ogrodu. Między słowami, w półcieniach, skrywa się jednak pewien zwiastun zbliżającej się tragedii.

Podpowiedzią jest tutaj użyty czas przeszły. Narrator z jednej strony roztacza więc wizje pięknego ogrodu – oazy bezpieczeństwa, symbolu beztroski. Z drugiej, jest to pewna oznaka czegoś, czego już nie ma. To coś, co było. Fragment przeszłości do którego nie sposób jest powrócić.

Aż pewnego dnia…

W ,,Miałam kiedyś ogród” nie ma łagodnego przejścia między beztroską, a tragedią. Wszystko zmienia się w mgnieniu oka – z rozkładówki na rozkładówkę, zupełnie tak, jak dzieje się to w życiu. Czytelnik zostaje zaskoczony tą zmianą. I choć ma nadzieję, że kolejna strona przyniesie ukojenie – na nowy początek trzeba jeszcze chwilę poczekać.

Finalnie jednak spokój zostaje odnaleziony, a równowaga przywrócona. Nie ma jednak już poprzedniego ogrodu – jest nowy początek, nowe wyzwania i nowe strony do zapełnienia. Pozostała ta symboliczna pestka – symbol czegoś nowego, kolejnych możliwości oraz życia.

Dlaczego tak trudno jest odnaleźć szczęście?

,,Miałam kiedyś ogród” to pełna symboliki książka o utraconym poczuciu bezpieczeństwa. To przewodnik dla ludzi dużych oraz małych, których życie nagle diametralnie się zmieniło – dla tych, którzy poczuli, że wszystko wypada im z rąk i stali się zupełnie bezradni. Książka, która daje nadzieję i w oryginalny sposób przekazuje ważną myśl – po burzy zawsze wychodzi słońce.

Do tej pozycji nie sięga się raczej przypadkiem. Może być podarunkiem od serca od przyjaciela dla przyjaciela. Wsparciem, ciepłym uśmiechem oraz zapewnieniem, że wszystko będzie dobrze. 

,,Miałam kiedyś ogród” przynosi ukojenie i spokój. Pozwala uwierzyć, że znowu ma się kontrolę nad sobą oraz swoim ogrodem. Polecam ją czytelnikom powyżej 8 roku życia, ale i wszystkim dorosłym.

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Mialam-kiedys-ogrod/83

Artykuł Miałam kiedyś ogród – recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Seria Wydawnictwa Studio Koloru ,,Zmieniamy świat” składa się z dwóch nowości – książek obrazkowych pisanych prostym, fragmentami rymowanym tekstem, który niesie bardzo ważne przesłania. 

Początkowo powstała jako wspólny projekt artystów, którzy w trakcie pandemii w 2020 roku poszukiwali sposobu, aby wspomóc rodziców i dzieci w trudnym dla nich okresie. Z czasem jego formuła ewoluowała i stała się napędem do… zmieniania świata.

Zarówno ,,Slow Fashion” jak i ,,Zero Waste” wychodzą na przeciw współczesnym tendencjom, kładą nacisk na uświadamianie, ale jednocześnie robią to w sposób łagodny, wręcz ubrany w rodzaj zabawy. Ich autorką jest Megan Anderson – australijska dziennikarka, copywriterka oraz redaktorka. Za stronę wizualną książek odpowiada Genna Campton (ilustratorka) oraz Carolyn Ang (graficzka).

SLOW FASHION – czym jest i jak to ugryźć?

,,Slow Fashion – na śmiecenie w imię mody nie dajemy naszej zgody” jest książką, która, jak wskazuje sam tytuł, opowiada nam o zagadnieniu związanym z ubraniami. 

Slow Fashion – według angielskojęzycznej wersji Wikipedii opisuje zjawisko bardziej świadomej mody. To przeciwieństwo zalewającej rynek mody przemysłowej, tkanin niskiej jakości oraz firm wyzyskujących swoich pracowników. Slow Fashion stawia na pracę lokalnych rzemieślników oraz wykorzystywanie materiałów ze sprawdzonych źródeł.

Choć książka nie zagłębia się w szczegóły, a jedynie zdawkowo zachęca do innego podejścia do kwestii mody, można z niej zapamiętać kilka znaczących faktów:

• Strój może wyrażać osobowość nawet wtedy, kiedy nie jest kupiony w popularnym sklepie.
• Ubrania nie powinny być jednorazowe. Aby je zmieniać, można je przerabiać lub doszywać do nich nowe elementy.
• Jeżeli będziemy lepiej dbać o ubrania – będą dłużej nam służyły.
• Wymienianie się ubraniami lub kupowanie ich z drugiej ręki może być świetną zabawą.

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Slow-Fashion-na-smiecenie-w-imie-mody-nie-dajemy-naszej-zgody/80

ZERO WASTE – życie bez śmieci

,,Zero Waste – napraw, oddaj, wykorzystaj, żeby Ziemia była czysta” to druga książka z serii ,,Zmieniamy świat”. Temat zero waste jest z pewnością dużo bardziej popularny niż poprzedni i odnosi się przede wszystkim do takiego stylu życia, które nie generuje dużo śmieci.

Ogólnie ludzie wyznający zasady zero waste kupują tylko to, co im niezbędne. Często na zakupach w supermarkecie używają swoich własnych wielorazowych toreb, zamiast korzystać z plastikowych torebek. Do kawiarni chodzą z własnym kubkiem, a zamiast np. wyrzucać obierki z warzyw, gotują na nich pyszny bulion.

Książka zwraca jeszcze uwagę na inne kwestie, które zawierają się w pojęciu zero waste. Podczas lektury można zapamiętać, że:

• Ważna jest segregacja śmieci.
• Posiadanie własnego kompostu można wykorzystać w uprawach.
• Nie należy korzystać z plastikowych jednorazowego użytku sztućców lub naczyń.
• Robienie własnych przetworów i kiszonek sprawia mnóstwo frajdy!

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Zero-Waste-napraw%2C-oddaj-wykorzystaj%2C-zeby-Ziemia-byla-czysta/79

ZMIENIAMY ŚWIAT – podsumowanie wrażeń

Zarówno ,,Slow Fashion” jak i ,,Zero Waste” to, tak jak już wspomniałam, książki poruszające szalenie ważne tematy. Moim zdaniem ciągle za mało jest tego typu pozycji na polskim rynku.

Aby być jednak sprawiedliwą, wspomnę również o sprawach, które w tej serii nieco mi przeszkadzały. Przede wszystkim tekst w książkach jest miejscami rymowanymi, a miejscami pisany prozą. Ma się wrażenie, jakby narrator nie potrafił się finalnie zdecydować, którą drogą podążyć – i szczególnie przy głośnym czytaniu, zdania nie wybrzmiewają tak jak powinny.

Drugą kwestią jest pewien niedosyt. W związku z tym, że w książkach poruszono zagadnienia bardzo ogólnikowo, mam wrażenie, że nie wykorzystano także drzemiącego w tych tematach potencjału. 

Ogólnie jednak ,,Zmieniamy świat” to seria interesująca. Może posłużyć jako świetny materiał dydaktyczny podczas zajęć w przedszkolu lub szkole. Dobrze sprawdzi się w przypadku dzieci już od 4 roku życia.

Artykuł Zmieniamy świat – recenzja nowej serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Do tej pory ukazały się:

• Mały Bóbr,
• Mały Ryś,
• Mały Jelonek,
• Mały Wilczek.

KTO STOI ZA SERIĄ ,,ZWIERZĘTA Z MOJEGO LASU”?

Wszystkie książki łączy osoba ilustratorki oraz autorki serii. Za barwne, piękne obrazki odpowiada Paulina Nachman, z kolei Joannę Kowalczyk-Bednarczyk, która tworzy teksty, możecie kojarzyć z bloga bieganizm.com . Pisze tam o sobie m.in., że: 

Z wykształcenia jestem biologiem z doktoratem medycznym. (…) Organizuję imprezy biegowe oraz terenowe warsztaty przyrodnicze z nauką o lesie i wilkach w roli głównej.

MAŁY BÓBR

Ostatnia nowość ukazuje się nieprzypadkowo wiosną! Po przeczytaniu ,,Małego Bobra” można dowiedzieć się wielu ciekawostek o tych zwierzętach – m.in. tego, że maluchy tego gatunku rodzą się właśnie między zimą a latem.

Głównym bohaterem jest tytułowy Bóbr. Poznajemy jego rodzinę, przyzwyczajenia oraz jadłospis. Autorka oferując fabularną historię, przemyca mnóstwo ważnych informacji z życia bobrzej społeczności. Co ciekawe, w książce pojawia się także człowiek (to stały element serii), który żyje z tymi zwierzętami w zgodzie, czerpie z ich pomysłowości i stara się o nie dbać.

Z ,,Małym Bobrem” dowiecie się np.:

• jak wyglądają żeremia od wewnątrz,
• dlaczego bobry nie marzną w lodowatej wodzie,
• dlaczego budowane przez nie tamy są tak ważne dla środowiska.

Na końcu książki znajdziecie również rozdział ,,Fakty”, dopowiadający wiele informacji oraz zapraszający na stronę Stowarzyszenia Nasz Bóbr. https://www.naszbobr.pl ,,Mały Bóbr” będzie odpowiedni dla dzieci już powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Maly-Bobr/78

MAŁY RYŚ

Wyjdźmy z wody, osuszmy czupryny i stańmy oko w oko z jednym z najciekawszych zwierzaków w polskim lesie! Książka ,,Mały Ryś” zaczyna się tym razem nie od tytułowego bohatera, ale od bliźniąt – Wojtusia i Julka. Wyruszają oni z tatą w góry szukać śladów rysiów, co ciekawe – także rodzeństwa! 

Bracia Rysie podążają za swoją mamą ucząc się nowych umiejętności i trenując skoki oraz biegi. W pewnym momencie słyszą głosy – muszą szybko się schować. Okazuje się, że to właśnie Wojtuś i Julek trafili na ich ślady ze swoim tatą! Jakie wnioski uda się wyciągnąć chłopcom z tego spotkania?

Z książki ,,Mały Ryś” dowiecie się m.in.:

• jak rozpoznać jednego rysia od drugiego,
• jak długo małe rysie pozostają ze swoją mamą,
• która cecha ich wyglądu wciąż pozostaje tajemnicą dla przyrodników.

Książkę polecam wszystkim dzieciom powyżej 3 roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Maly-Rys/51

MAŁY JELONEK

Najsłynniejszy jelonek ze świata literatury dziecięcej, czyli Bambi, właśnie znalazł konkurencję! ,,Mały Jelonek”, tytułowy bohater kolejnej książki z serii ,,Zwierzęta z mojego lasu” to maluch, który niezwykle marzy o imponującym, pięknym porożu. Kiedy spotyka dorosłego jelenia, nie może się doczekać, gdy na jego głowie także wyrosną pierwsze różki. 

,,Mały Jelonek” ze wszystkich książek tego cyklu ma chyba najprostszą fabułę. Ukazana w tej pozycji przemiana jelonka odbywa się bardzo szybko, jednocześnie przekazując czytelnikom istotne fakty z życia tych zwierząt. 

Wiele informacji zostaje uzupełnionych w rozdziale ,,Fakty”. ,,Mały Jelonek” uświadamia m.in.:

• kiedy dorosłe jelenie najczęściej zrzucają poroże,
• czym jest rykowisko,
• co jedzą jelonki.

Książka jest odpowiednia dla wszystkich dzieci już powyżej 3 (a nawet 2) roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Maly-Jelonek/46

MAŁY WILCZEK

Czas na książkę, od której wszystko się zaczęło! ,,Mały Wilczek” był pozycją inicjującą serię. Autorka wielokrotnie wspomina o swojej fascynacji tymi zwierzętami – nie ma się co dziwić, wilki to niezwykłe stworzenia, które wiele mogą nauczyć również ludzi.

W tej pozycji został zastosowany bardzo ciekawy zabieg. Na początku poznajemy wilczą rodzinę. Mały Wilczek przenoszony jest w pysku mamy do nowej nory. Choć fabularnie nie dzieje się tutaj zbyt wiele, to jednak każde słowo działa kojąco i angażuje w opowieść. 

Po fragmencie, gdzie wilki odgrywają główną rolę, przychodzi czas na ludzi. Okazuje się, że tę historię o nich słyszał także mały chłopiec. Prosi, żeby mama tak jak wilczyca otuliła go do snu.

To bardzo rozczulająca książka, która trafi do każdego czytelnika. Jeżeli jeszcze nie znacie serii ,,Zwierzęta z mojego lasu”, polecam rozpocząć przygodę z nią właśnie od tej pozycji.

Poza tym, dowiecie się z ,,Małego Wilczka”, np.:

• jak długo trwa ciąża wilczycy,
• kiedy wilki przychodzą na świat,
• kto zajmuje się szczeniętami, gdy rodzice są na polowaniu.

Polecam tę książkę wszystkim powyżej 3 roku życia. Jeżeli poszukujecie lektur, gdzie na pierwszym miejscu stawiane jest poczucie bezpieczeństwa, pozytywny przekaz, istota bliskości z naturą, ale i ważne ciekawostki przekazywane w prosty, zrozumiały sposób – to ten cykl jest zdecydowanie dla Was. Dodatkowo, duże litery oraz czytelny tekst pozwolą dzieciom uczącym się czytać, zmierzyć się z tymi książkami samodzielnie.

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Maly-Wilczek/44

Artykuł Mały Bóbr – nowa książka przyrodniczej serii! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorka: Ewa Zawisza-Wilk

Ilustracje: Paweł Wąsowicz

Wydawnictwo: Studio Koloru

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena: wybitna

Recenzja:

Zaparzcie sobie herbatę z listków pamięci i zanurzcie się w poetyckim świecie pewnego Szczurka, któremu pozostały już tylko piękne wspomnienia czasu spędzonego z przyjaciółką Wiewiórką.

,,Plasterki na tęsknotę” to absolutnie wyjątkowa książka, która ukazała się za sprawą Wydawnictwa Studio Koloru. Jej autorką jest Ewa Zawisza-Wilk, a niezwykłe ilustracje przygotowane po części techniką kolażu stworzył Paweł Wąsowicz. 

To lektura, która posługując się prostymi, ale zarazem pełnymi uroku metaforami, przybliża najmłodszym czytelnikom takie pojęcia jak: pożegnanie, strata i tęsknota.

Główny bohater Szczurek przyjaźni się z Wiatrem, a Czas wpada do niego w odwiedziny na herbatę. Bardzo lubi on jednak także Wiewiórkę, z którą widują się rzadziej, ponieważ ta daleko mieszka. Pewnego dnia otrzymuje od niej list na dębowym listku. Jego treść przysparza Szczurkowi wielu zmartwień. Okazuje się, że Wiewiórka jest bardzo chora i chciałaby ostatni raz zobaczyć się z przyjacielem.

Szczurek jest jednak tak samo wiekowy jak i nadawczyni listu, dlatego – przez wzgląd na obecną porę roku, nie może wyruszyć w drogę. Kiedy jednak mija jesień, zima i nastaje wiosna, postanawia odwiedzić Wiewiórkę. Po drodze jednak ciągle coś mu się przydarza, co znacznie opóźnia jego przybycie. Kiedy wreszcie dociera do domku przyjaciółki, okazuje się, że musi zmierzyć się z zupełnie nową dla niego sytuacją.

,,Plasterki na tęsknotę” jest książką, która czyta się więcej niż raz. To lektura do której można wielokrotnie wracać i wciąż odkrywać w niej nowe treści. W temacie pożegnania skupia się wyłącznie na pozytywach. Pozwala wierzyć czytelnikowi, że choć danej osoby już nie ma, jest w innym miejscu – szczęśliwa i pełna ciepłych wspomnień o nas. 

Autorka radzi, żeby nie zanurzać się w tęsknocie, ale pozwolić jej istnieć obok nas. Niech ulubione ciasteczka naszego nieobecnego już przyjaciela będą przypominały nam o nim podczas wybranych podwieczorków. Niech jego zdjęcie zerka na nas ze ściany, a sama myśl o bliskim napełnia nas wyłącznie czystą miłością.

To książka, która może przygotować na rozstanie, ukoić ból lub po prostu, być jedną z wielu pięknych podróży, jakie po prostu trzeba choć raz w życiu odbyć. 

Polecam ją serdecznie wszystkim czytelnikom powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Plasterki-na-tesknote/50

Artykuł Plasterki na tęsknotę – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorka: Katarzyna Samosiej

Ilustracje: Katarzyna Samosiej

Wydawnictwo: Studio Koloru

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nie jest być może zbyt wysublimowana analogia, ale po lekturze książki ,,Boso” Katarzyny Samosiej, w mojej głowie wciąż odtwarza się ta sama melodia: ,,Pójdę boso” zespołu Zakopower. Podobieństwa kończą się jednak na tych kluczowych tutaj słowach, bo i ich znaczenie jest inne, i dwójce tych artystów przyświecała zupełnie odmienna idea.

Książka artystyczna ,,Boso” jest połączeniem swego rodzaju poezji z feerią barw i obrazków, które wydają się ożywać na rozkładówkach! Autorkę tej nowości zapewne już znacie z innej opowiastki obrazkowej ,,Sam cukier”.

W swojej ostatniej książce skupia się przede wszystkim na wrażliwości i sferze zmysłowej. ,,Boso” jest tym symbolicznym, pierwszym krokiem, który należy zrobić w stronę poznania siebie i otoczenia.

Lektura składa się na pełnostronicowe ilustracje, które przywołują obrazy przyrody – szczególnie ziemi po której stąpamy w różnych porach roku. Chyba nic tak nie pozwala się zbliżyć do natury (no może poza przytulaniem drzew!) jak właśnie dotykanie bosą stopą trawy, kamyków, piasku na plaży.

Autorka w roli narratora zabiera nas w niemal medytacyjną podróż, która koi zmysły, wycisza i uspokaja. Książka pozwala zastanowić się nad tym, co jest w życiu ważne – gdzie szukać szczęścia, a przede wszystkim, jak poprowadzić dziecko, żeby w przyszłości mogło poczuć czystą, niczym nieskrępowaną radość.

W ,,Boso” natura jest dla wszystkich, otacza nas, ale zbyt rzadko pamiętamy, żeby z niej korzystać. Książka zachęca do spacerów, do cieszenia się z małych przyjemności i dostrzegania małych oznak piękna tego świata.

To wyjątkowa lekcja wrażliwości – także ze względu na wizualną stronę ,,Boso”. Wibrujące kolory ilustracji składają się na niedosłowne sceny, które przypominają bardzo przyjemny sen. Podobnie jak tekst, mają poetycki charakter, dlatego warto przyjrzeć im się dłużej. Pozwolić, żeby nastrój tych obrazków spłynął na nas, czytelników i zadziałał jak balsam.

Dla kogo jest ,,Boso”? To książka, którą można czytać równie dobrze z 3 jak i 13-latkiem. Działa tak samo bez zarzutu na zmysły w każdym z powyższych przypadków. Będzie pięknym prezentem, który sprawdzi się, gdy chce się podarować komuś kawałek ogródka, plaży czy trawnika. 

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Boso/49

Artykuł Boso – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: 

Autor: Justyna Zaręba

Ilustracje: Justyna Szychowska

Wydawnictwo: Studio Koloru

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna 

Recenzja:

Być może kojarzycie taki charakterystyczny plakat, który często wisi na przystankach – żółty, ze skulonym psem i napisem: UWAGA, ZŁY PAN. To projekt Anny Frydrych, który zwyciężył w konkursie organizowanym przez Galerię Plakatu AMS ,,Zwierzę też człowiek”. 

Ta grafika stała się ważnym elementem ostatniej nowości Wydawnictwa Studio Koloru, czyli ,,Niezły Bigos!”. Książka autorstwa Justyny Zaręby porusza szalenie ważny temat i przy okazji opowiada historię chłopca Franciszka i psa mieszkającego po sąsiedzku. 

Franek pewnej nocy słyszy podejrzane piski i zgrzyty. Nie może zasnąć, dlatego zastanawia się, skąd biorą się te dziwne dźwięki. Trop prowadzi na balkon sąsiada, gdzie chłopiec odkrywa… przywiązanego do balustrady psa. 

Kolejnego dnia zamierza przeprowadzić śledztwo, które wykaże czy nowy sąsiad jest złym panem z plakatu. Skrupulatnie przeprowadza zwiad, prowadzi dyskusje z wiekowymi, ale niezwykle przenikliwymi sąsiadkami i przede wszystkim chce obserwować podejrzanego. Szybko okazuje się, że panem piszczącego zza drzwiami psiaka jest szanowany lekarz, którego nikt nie chce podejrzewać o najgorsze.

Franek postanawia działać na własną rękę, jednak na szczęście w porę angażują się  w sprawę także jego rodzice. Prawda szybko wychodzi na jaw, a książka… kończy się happy endem.

W ,,Niezłym Bigosie!” jest jednak wyraźnie zaznaczone, że nie każda historia ma dobre zakończenie i nie każdy pies ma tyle szczęścia, co tytułowy Bigos. 

Najważniejszym przesłaniem tej opowieści jest swego rodzaju trening uważności i rozwijanie empatii młodych czytelników. Autorka stara się zwrócić uwagę dzieci, jakie zachowania powinny wzbudzić ich czujność. Kiedy widzimy, że ktoś trzyma psa na balkonie, rzadko wychodzi z nim na spacery i przede wszystkim – kiedy pies piszczy lub szczeka cały dzień w mieszkaniu, mogą to być poszlaki, które powinny zaalarmować dorosłych. Dorośli często są jednak pochłonięci pracą, a wtedy do akcji mogą wkroczyć dzieci. Poproszenie rodziców o sprawdzenie warunków w jakich żyje pies, czasami może uratować mu życie.

Momentami mam jednak wrażenie, że autorka stara się przekonać czytelnika, że posiadanie psa mieszkając w bloku, może być złym pomysłem. Od dawna jednak mówi się, że to nie metraż jest problemem. Zapewniając psu odpowiednio dużo ruchu w ciągu dnia sprawia, że może on mieszkać nawet w kawalerce. Większość czasu w mieszkaniu psy i tak przesypiają (jeśli są szczęśliwe). 

Poza tym, ,,Niezły Bigos!” to wartościowa książka, która powinna być lekturą obowiązkową w szkole podstawowej. Polecam ją dla dzieci powyżej 6 lat.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.studiokoloru.eu/?13,niezly-bigos

Artykuł Niezły Bigos! – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Leslie Crawford

Ilustracje: Sonja Stangl

Tłumaczenie: Małgorzata Rykowska

Wydawnictwo: Studio Koloru

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:wybitna

4 października obchodzimy Światowy Dzień Zwierząt i właśnie z tej okazji chciałabym opowiedzieć o dwóch książkach, które przypominają, że szacunek należy się nie tylko naszym pupilom, z którymi jesteśmy najbardziej emocjonalnie związani. Każde zwierzę ma prawa (lub powinno mieć), które pozwalają mu na życie bez strachu, głodu i w przyjaznym dla niego środowisku. 

Wydawnictwo Studio Koloru wydało książki, które uświadamiają jak inteligentne i niezwykłe mogą być zwierzęta, które niestety wiele osób traktuje bardzo przedmiotowo. Rozwijają empatię oraz pozwalają lepiej zrozumieć konsekwencje hodowania ich na mięso. Autorkami obu książek są Leslie Crawford oraz Sonja Stangl. 

,,Jasnopióra. Uratowana kura” to opowieść, która powstała na kanwie prawdziwych wydarzeń! W stanie Ohio, w miasteczku Croton pewnego dnia przeszło tornado, które zniszczyło kurzą fermę, jednak niektórym kurom udało się uciec i zostały szczęśliwie uratowane.

Główna bohaterka tej książki także początek swojego życia pamięta raczej w burych kolorach. Dopóki jej klatki nie porwał wielki wiatr, całe dnie spędzała w pozbawionym światła budynku, bez możliwości wyprostowania skrzydeł czy swobodnego wybiegania się. Kiedy porwało ją tornado i na szczęście udało jej się bezpiecznie wylądować, spotkała pewnego chłopca. Mateo postanowił zaopiekować się zwierzakiem i nieco lepiej poznać zwyczaje kur. 

,,Jaśminka. Uratowana świnka” to również historia luźno oparta na prawdziwych zdarzeniach. Tytułowa bohaterka będąc transportowana ciężarówką, wyskoczyła z niej i uciekła do lasu. Tam znalazła ją rodzina, która się nią zaopiekowała i przekazała opiekunom schroniska dla zwierząt, gdzie świnka mogła spokojnie dożyć późnej starości.

Obie pozycje są niezwykle wzruszające i pokazują piękną więź pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem.

Każde dziecko z tych dwóch opowieści, kiedy tylko spotyka zwierzątko, natychmiast postanawia je nazwać. Dla nich to niezwykle naturalna sprawa. Kiedy tylko obdarowujemy zwierzaka imieniem, staje się ono dla nas jeszcze bardziej ważne. 

Uratowane bohaterki obu książek pokazują, że bez względu na to czy jest się kurą czy świnią, pragnie się wolności, towarzystwa przedstawicieli swojego gatunku i spokoju. Ciasne przestrzenie oraz stresujące sytuacje nigdy nie są dobre dla żadnego zwierzęcia.

Na końcu każdej pozycji znajduje się także garść bardzo ciekawych informacji na temat wielu Jaśminek oraz Jasnopiórek. Można dowiedzieć się z nich np. że kury potrafią nie tylko dodawać i odejmować, ale że niektóre można nauczyć jeździć na rowerze, a nawet – grać na pianinie! Z kolei w części ,,Jaśminka. Uratowana świnka” przeczytamy, że świnki są pod wieloma względami bardzo podobne do psów, delfinów czy szympansów lub że to zwierzęta, które niezwykle lubią być czyste!

Piękne ilustracje Sonji Stangl dodatkowo wzbogacają te pozycje, dodając im poetyckiej warstwy.

Uważam, że ,,Jaśminka. Uratowana świnka” oraz ,,Jasnopióra. Uratowana kura” to lektury obowiązkowe dla wszystkich dzieci powyżej 4. roku życia.

Linki do strony Wydawnictwa: 

https://www.studiokoloru.eu/?6,jasnopiora-uratowana-kura-leslie-crawdford

https://www.studiokoloru.eu/?5,jasminka-uratowana-swinka-leslie-crawdford

Artykuł Jasnopióra i Jaśminka – dwie niezwykłe książki o zwierzętach pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.