➜ Tytuł: Zielona dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było
➜ Autorka: Anna Augustyniak
➜ Ilustracje: Kasia Augustyniak
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Zniknięcie Debory

Główną bohaterką jest Nutka. Kiedy ją poznajemy, rzeczywistość ma jeszcze pozory sielskiego, wiejskiego krajobrazu. Jest w nim dom, rodzina, codzienność, przestrzeń, w której powinno być miejsce na zabawę, rówieśników i dziecięcą swobodę. 

Tyle że Nutka coraz częściej ma poczucie, że jej życie nie należy wyłącznie do niej. Musi dostosowywać się do rodzinnej sytuacji, do nowych obowiązków, dorosłych niepodważalnych decyzji i niewypowiedzianych lęków. Dziewczyna nie od razu rozumie, co dzieje się z jej babcią – a być może wcale nie chce do końca tego rozumieć. 

Akcja zagęszcza się jednak, gdy podczas wizyty w wiejskim domku babci, znika czteroletnia siostra Nutki, czyli Debora. To wydarzenie wywołuje w bohaterce poczucie winy. Dziewczyna myśli, że powinna była lepiej jej pilnować. Tyle że autorka bardzo wyraźnie zaznacza w fabule, że odpowiedzialność za rodzeństwo nie powinna spoczywać na dziecku. 

Kim jest Zielona Dziewczynka?

Zielona Dziewczynka opowiada więc nie tylko o Alzheimerze, ale także o tym, jak w kryzysie rodzinnym dzieci bywają wciągane w świat dorosłych obowiązków. Czasem zbyt wcześnie muszą pomagać, rozumieć, dostosowywać się i rezygnować z tego, co powinno być ich naturalnym prawem: z beztroski.

Debora znika, ale zostawia po sobie ślad. Pewne wspomnienie – opowieść o Zielonej Dziewczynce. Można powiedzieć, że w tym miejscu zaczyna się kolejny rozdział książki. To moment, w którym fabuła – za pomocą symboliki baśniowego lisa – przekracza granicę realizmu i imaginacji.

Nie bez powodu Zieloną Dziewczynkę widzą właśnie babcia Anna i Debora. Obie znajdują się na granicy światów. Debora jest jeszcze bardzo mała, ale podatna na bujanie w obłokach. Babcia Anna coraz częściej przebywa natomiast w sferze wspomnień, w której czas nie do końca działa linearnie.

Zielona Dziewczynka jest więc kimś w rodzaju przewodniczki. To postać, dzięki której opowieść o chorobie otwiera się na pytania o to, czym właściwie jest obecność drugiego człowieka. Czy ktoś, kto nie uczestniczy już w naszej codzienności tak jak dawniej, naprawdę znika? A może trwa w nieco innej przestrzeni?

– Kiedy kogoś tracisz – powiedziała Zielona Dziewczynka – nie tracisz go raz. Tracisz go tysiące razy w ciągu każdego dnia. Tracisz to, w czym ten człowiek powinien uczestniczyć. (…) Tego będziecie się musieli nauczyć, ty i cała rodzina. Że babcia jest w pokoju swoich bardzo realnych wspomnień. I wyrywanie jej do waszej codzienności będzie ją bardzo bolało i przerażało. (…) 

Anna Augustyniak, Zielona Dziewczynka, str. 69

Rozmywanie się w czasie, czyli jak działa Alzheimer

Im bardziej opowieść zanurza się w symbolach, tym trafniej oddaje doświadczenie choroby. W demencji czas traci swoją oczywistą strukturę. To, co było, może nagle stać się teraźniejsze. To, co dzieje się teraz, staje się niezrozumiane lub przesunięte do innego etapu życia.

W tej książce granica między czasem i miejscem zaczyna się rozmywać. Obecność, wspomnienie, dzieciństwo, starość, dom, przeszłość i teraźniejszość zlewają się ze sobą. Nic wyraźnie nie oddziela tego, co było, od tego, co jest teraz. Zmysły nie nadążają za oczami. Autorka nie tłumaczy choroby wyłącznie pojęciami, lecz konstruuje narrację w taki sposób, żeby czytelnik mógł choć przez chwilę poczuć tę charakterystyczną dla tego stanu dezorientację oraz kruchość ludzkiego istnienia.

Ilustracje w Zielonej Dziewczynce

Szczególną rolę pełnią w tej książce ilustracje Kasi Augustyniak. Często pojawiają się pełnorozkładówkowe, jeden po drugim, następujące po sobie obrazy, które skutecznie zatrzymują czytelnika. Działają one jak pauzy w recytowanej poezji. Nie zawsze wiernie oddają to, co pojawia się w tekście. Są bardziej jakimś przebłyskiem wspomnienia, ulotnym momentem, który wpływa na całokształt odbioru Zielonej Dziewczynki.

Mocno nasycone kolory oraz graficzne kształty bawią się niedopowiedzeniami. Tworzą spójny obraz tego, co słyszymy czytając, z tym co jesteśmy w stanie dostrzec.

Zielona Dziewczynka a Listy do A.

To nie jest pierwsza książka o Alzheimerze, o której warto mówić w kontekście literatury dla młodych odbiorców. Równie istotnym tytułem, o którym wspominałam już kilka lat temu, są Listy do A. Mieszka z nami Alzheimer Anny Sakowicz. Książka o Anielce, która pisze listy do „pana A.”, czyli Alzheimera, próbując nakłonić go, by wyprowadził się od babci. Obie książki są potrzebne, ale bardzo od siebie różne.

Listy do A. pisane są z perspektywy dziecka, które nie wie, że jego bliska osoba choruje. Zielona Dziewczynka jest pod tym względem bardziej bezpośrednia. Stara się postawić w miejscu chorującego – tego, jak on się czuje. Czytelnik, podobnie jak Nutka, dochodzą do wielu wniosków stopniowo. Dzięki temu książka Anny Augustyniak oddaje sytuację dziecka, przed którym nikt nie tworzy szczelnej zasłony milczenia, ale które i tak musi samo poukładać sobie w głowie to, co widzi, słyszy i czuje.

Anna Augustyniak i trudne tematy w literaturze dziecięcej

Anna Augustyniak jest jedną z tych autorek, po których książki można sięgać w ciemno. To jedna z nielicznych twórczyń literatury dziecięcej, która nie stroni od trudnych tematów, ale potrafi je opakować w przystępną narrację oraz angażującą fabułę. Wcześniej pisała między innymi o depresji dziecięcej w Kałużysku, o nadpobudliwości psychoruchowej w Skoku i o napięciach społecznych oraz emocjonalnych w Mrówkach. 

W swoich książkach daje przestrzeń na rozmowę, uświadamia, ale nie przytłacza ciężarem nieuchronności. Pozwala wierzyć, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście.

Dla kogo jest Zielona Dziewczynka?

Najlepiej sprawdzi się u starszych dzieci oraz młodszej młodzieży – zwłaszcza u czytelników gotowych na historię wieloznaczną i emocjonalnie dość wymagającą. Może być ważna dla rodzin, w których pojawia się temat choroby neurodegeneracyjnej. Może także pomóc rozpocząć rozmowę o tym, dlaczego babcia lub dziadek zachowują się inaczej, dlaczego zapominają, boją się, złoszczą albo wracają myślami do przeszłości. 

Ale równie dobrze, może być też czytana jako opowieść o pamięci, stracie, odpowiedzialności i dziecięcym prawie do własnych emocji. Sprawdzajcie dostępność Zielonej Dziewczynki na stronie Wydawnictwa Albus.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zielona Dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było?

Zielona Dziewczynka Anny Augustyniak to poetycka, poruszająca opowieść o Nutce, jej młodszej siostrze Deborze, babci Annie oraz chorobie Alzheimera, która stopniowo zmienia życie całej rodziny. Książka mówi o pamięci, stracie, dziecięcym poczuciu winy i o tym, że choroba jednej osoby wpływa na wszystkich bliskich.

Kto napisał książkę Zielona Dziewczynka?

Autorką książki Zielona Dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było jest Anna Augustyniak, znana także z takich książek dla dzieci i młodzieży jak Mrówki, Skok czy Kałużysko.

Czy Zielona Dziewczynka to książka o Alzheimerze?

Tak, Zielona Dziewczynka jest książką o Alzheimerze, ale nie ma charakteru poradnika. Choroba pojawia się tu stopniowo, widziana oczami dziecka, które najpierw czuje niepokój, złość i niezrozumienie, a dopiero później zaczyna pojmować, co dzieje się z babcią.

Dla jakiego wieku jest książka Zielona Dziewczynka?

Książka najlepiej sprawdzi się u starszych dzieci i młodszej młodzieży. To lektura wymagająca emocjonalnie, dlatego warto czytać ją z uważnością, szczególnie wtedy, gdy temat choroby Alzheimera lub demencji dotyczy rodziny czytelnika.

Czy Zielona Dziewczynka jest smutną książką?

Tak, to książka poruszająca i momentami smutna, ale nie przygnębiająca. Anna Augustyniak pisze o chorobie, stracie i lęku z dużą delikatnością. W tej historii jest także miejsce na piękno, bliskość, czułość oraz próbę zrozumienia drugiego człowieka.

Czy Zielona Dziewczynka nadaje się do rozmowy z dzieckiem o chorobie babci lub dziadka?

Tak, książka może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy o Alzheimerze, demencji, starzeniu się i zmianach zachowania bliskiej osoby. Warto jednak pamiętać, że to nie jest instruktażowy poradnik, lecz literacka opowieść, którą najlepiej omawiać z dzieckiem po lekturze.

Dlaczego warto przeczytać Zieloną Dziewczynkę?

Warto po nią sięgnąć, ponieważ w mądry i nieoczywisty sposób opowiada o Alzheimerze, pamięci, dziecięcym poczuciu winy oraz rodzinie, która musi nauczyć się funkcjonować w nowej rzeczywistości. To jedna z tych książek, które pomagają nazwać emocje, ale nie odbierają czytelnikowi prawa do własnej interpretacji.

Artykuł Książka o Alzheimerze dla dzieci i młodzieży. Recenzja ,,Zielonej Dziewczynki” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka odpowiada tu nie tylko za tekst, ale także za ilustracje i cały projekt graficzny, co od razu przekłada się na niebywałą spójność tej książki. Jeżeli obawiacie się, że ta pozycja może być zbyt smutna – nic bardziej mylnego! Połezja składa się bowiem nie tylko z łez smutku, ale także szczęścia, złości, współczucia, spełnienia czy miłości. Łza jest tutaj pełnoprawnym bohaterem pierwszoplanowym. 

Dzięki temu Połezja nie należy ani do kategorii klasycznych wierszy, ani nie jest zwykłą książką popularnonaukową. To coś znacznie ciekawszego: literacko-edukacyjna opowieść o tym, że łez nie trzeba się wstydzić, bo są częścią życia, codzienności, relacji oraz biologii.

➜ Tytuł: Połezja. O niezwykłej mocy łez
➜ Autorka: Judyta Nadziejko-Walter
➜ Ilustracje: Judyta Nadziejko-Walter
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Połezja?

Punktem wyjścia są tu oczywiście łzy, ale szybko okazuje się, że w tej jednej kropli mieści się znacznie więcej, niż zwykle jesteśmy w stanie zobaczyć. Na stronach książki autorka oferuje nam historie opowiedziane wierszem, bazujące na dziecięcym punkcie widzenia, a pomiędzy nimi naprawdę interesujące rozkładówki z biologiczną wiedzą o płaczu, różnych rodzajach łez, składzie oraz miejscu, jakie zajmują w naszej codzienności. 

Jestem niemal przekonana, że nikt jeszcze tak szeroko oraz z takim zaangażowaniem nie opowiadał o łzach. A wiąże się z nimi naprawdę mnóstwo historii czy symboli. W niektórych baśniach zmieniają się w szlachetne kamienie, w innych są oznaką niewinności czy oczywiście smutku. Można znaleźć je na obrazach, w piosenkach czy wierszach najsłynniejszych poetów. 

Tymczasem Judyta Nadziejko-Walter wynosi je dodatkowo na piedestał: łzy w książce nie są efektem ubocznym historii, ale jej centrum. To one stają się przewodniczkami po emocjach, ciele i doświadczeniu człowieka. 

Czego dowiemy się tutaj o łzach?

Z medycznego punktu widzenia łzy nie są jedynie oznaką smutku. Autorka opowiada o naszych oczach, które produkują trzy rodzaje łez: podstawowe, odruchowe i emocjonalne. Każdy z tych typów pełni inną funkcję – jedne stale nawilżają i chronią oczy, inne wypłukują drażniące substancje, a jeszcze inne towarzyszą silnym emocjom. 

Kiedy dziecko dowiaduje się, że łzy mają kilka rodzajów i konkretne zadanie do spełnienia, zaczyna inaczej, bardziej świadomie myśleć o własnym ciele. Płacz przestaje być wtedy czymś „wstydliwym” albo „niepotrzebnym”. Staje się zjawiskiem naturalnym, częścią nas samych. 

A wiecie, że łzy mogą być także metodą na komunikowanie się? Płacz to przecież również sposób, w jaki niemowlę sygnalizuje swoje potrzeby. Noworodki płaczą z powodu głodu, dyskomfortu, zmęczenia, frustracji czy samotności. Zanim dziecko nauczy się opowiadać o sobie słowami, już wyraża emocje i potrzeby przez łzy. 

Połezja spełnia więc bardzo ważne zadanie. Nie ukazuje płaczu w banalny sposób, ale zachęca do rozważań na jego temat. To podejście szczególnie cenne współcześnie, kiedy tak wiele mówi się o regulacji emocji, a wciąż zbyt rzadko tłumaczy się najmłodszym, że płacz nie jest oznaką słabości. Może być zwyczajną reakcją organizmu lub po prostu drogą do odzyskania równowagi.

Najpiękniejsze w Połezji jest „zezwolenie na łzy”

Ta książka daje bowiem czytelnikowi zgodę na płacz. Nie tylko dlatego, że tłumaczy, po co są nam łzy, ale też dlatego, że odczarowuje ich znaczenie. Gdy autorka porównuje łzy do balastu, który czasem trzeba zrzucić, by poczuć się lepiej, nie moralizuje, tylko trafnie nazywa doświadczenie wielu ludzi. 

Połezja okazuje się więc książką bardzo nowoczesną – choć opartą na czymś elementarnym. Ludzie nie potrzebują bowiem wyłącznie pocieszania, ale przede wszystkim sensu i zrozumienia. Potrzebują wiedzieć, dlaczego coś się z nimi dzieje, i usłyszeć, że to nie czyni ich słabszymi. Łzy to nasza siła, atut, a nie coś, czego należałoby się wstydzić.

Czy warto sięgnąć po Połezję?

Zdecydowanie tak. Aż dziwne, że tak długo nie było książki o łzach, w której to właśnie one stałyby się głównymi bohaterkami. Nie „wyciskacza łez”, nie kolejnej historii o smutku, ale lektury, która pokazuje ich symbolikę oraz znaczenie biologiczne. A która przy okazji też kojarzy się ze wzruszeniem, krojeniem cebuli, deszczem czy wytrwałością (bo przecież kropla drąży skałę).

Połezja to pozycja zarówno dla dzieci od 5 lat, jak i nastolatków czy dorosłych. Tą książką zachwyci się każdy i każdy znajdzie w niej morze wartościowej, pięknej treści. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Albus.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Połezja. O niezwykłej mocy łez?

To książka dla dzieci o łzach, emocjach i znaczeniu płaczu, która łączy wiersze z ciekawostkami oraz wiedzą o tym, po co są nam łzy i jaką pełnią funkcję. Pokazuje łzy nie tylko jako symbol smutku, ale także wzruszenia, śmiechu, współczucia, radości i spełnienia. 

Kto napisał i zilustrował Połezję?

Autorką tekstu, ilustracji i projektu graficznego książki Połezja. O niezwykłej mocy łez jest Judyta Nadziejko-Walter. 

Czy Połezja pomaga rozmawiać z dzieckiem o emocjach?

Tak. To książka, która wspiera nazywanie uczuć i pokazuje płacz jako coś normalnego, a nawet potrzebnego. Dzięki temu może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy z dzieckiem o smutku, wzruszeniu, złości czy współczuciu. 

Co wyróżnia książkę Połezja na tle innych książek o emocjach dla dzieci?

Jej największą zaletą jest niecodzienny temat i sposób ujęcia. Zamiast ogólnie opowiadać o emocjach, autorka skupia się na samych łzach i pokazuje je przez pryzmat symboliki, literatury oraz biologii. To bardzo rzadkie połączenie poezji, wiedzy i obrazowej czułości. 

Czy warto kupić Połezję dziecku w wieku przedszkolnym lub wczesnoszkolnym?

Tak, zwłaszcza jeśli szukasz książki, która nie tylko pięknie mówi o emocjach, ale też rozwija ciekawość i daje dziecku poczucie, że łzy są czymś naturalnym. To lektura wartościowa zarówno dla wrażliwych dzieci, jak i dla tych, które lubią ciekawostki o świecie oraz ciele człowieka. 

Dlaczego tytuł Połezja jest tak trafny?

Bo sugeruje połączenie poezji i łez, a właśnie na tym opiera się koncepcja całej książki. To publikacja, która wykorzystuje poetycki język, ale jednocześnie bardzo konkretnie opowiada o płaczu, emocjach oraz fizjologii. 

Artykuł Połezja. O niezwykłej mocy łez – recenzja pięknej i jedynej w swoim rodzaju książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nie znajdziesz mnie po śladach stóp autorstwa Sylwi Błach z ilustracjami Karolina Jeske zmierza w zupełnie innym kierunku: nie znosi wagi tematu, lecz przenosi ją w do poziomu literackiego przeżycia. To poetycka opowiastka o niepełnosprawności. Bardzo osobista, zagłębiająca się w doświadczenia autorki, dla której choroba jest codziennością. 

➜ Tytuł: Nie znajdziesz mnie po śladach stóp
➜ Autorka: Sylwia Błach
➜ Ilustracje: Karolina Jeske
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Trudno o bardziej adekwatny tytuł

Ślady stóp są tutaj skrótem myślowym, który odsyła do nawyku definiowania człowieka przez sprawność, ruch, „samodzielność” rozumianą w sposób mechaniczny. Gdyby zastanowić się nad tym, co określa ludzkość, można byłoby wskazać emocje, możliwość decydowania lub nawiązywania relacji. Z całą pewnością nie byłaby to umiejętność chodzenia, skakania czy zjeżdżania zimą na nartach. 

Sylwia Błach wydaje się mówić: jeśli próbujesz mnie „rozpoznać” po tym, co widać tylko na pierwszy rzut oka, pozwalasz dojść do głosu stereotypom; jeśli chcesz mnie poznać jako osobę, musisz zajrzeć w głąb mnie. Ten tytuł ma w sobie coś z manifestu, ale manifestu pełnego subtelności i poetyki: nie krzyczy, tylko podsuwa inne, szalenie ważne kryterium rozumienia człowieka.

Dziecięcy punkt widzenia 

Bohaterka – alter ego autorki – spotyka się w parku ze swoją przyjaciółką, sześcioletnią Dobrawą. Ta decyzja fabularna jest znacząca: dziecko nie zostaje ukazane w roli ucznia, któremu trzeba wszystko „tłumaczyć”, lecz równego sobie rozmówcy, potrafiącego zadawać pytania rezolutne, a czasem i trudne oraz wymagające. Dobrawa zachęca Sylwię, żeby ta się otworzyła. Żeby odpowiedziała jej, jak to jest jeździć na wózku.

Ptaki jako mechanizm pamięci

To pytanie uwalnia ptaki z wnętrza bohaterki. Każdy metaforyczny ptak jest kolejnym posłańcem wspomnienia – ciepłego, przygnębiającego, pełnego radości lub smutku. Sylwia opowiada o swoich doświadczeniach Dobrawie, a ona przytakuje, dopytuje i wykazuje się ogromną empatią, którą mogłaby obdzielić wielu dorosłych.

Książka o postrzeganiu innych

Bohaterka dzieli się wspomnieniami, ale robi to na własnych zasadach. Będąc niepełnosprawną kobietą nie raz spotkała się z przedmiotowym traktowaniem. W Nie znajdziesz mnie po śladach stóp sama ustanawia ton opowieści i wybiera, co ujawnić, a czym się nie dzielić z czytelnikiem. Dzięki Sylwi Błach odbiorca ma szansę zobaczyć świat w sposób, w jaki ona go widzi. I jest to świat piękny, złożony, pełen wyzwań, ale także poruszających momentów – bardzo podobny do tego, jaki zna każdy z nas.

Poetyckie ilustracje Karoliny Jeske

Karolina Jeske doskonale oddała nastrojowymi obrazami charakter opowiastki. Jej ilustracje przywodzą na myśl cenne wspomnienia, które wyłaniają się z niedopowiedzeń, drobnych elementów, haseł, zbliżeń na to, co ważne może być tylko dla kogoś konkretnego. Są subtelne, nie przyćmiewają opowieści, ale wiernie jej towarzyszą. To doskonałe dopełnienie książki, który wynosi ją na kolejny poziom postrzegania i odczuwania.

Zadania aktywizujące, pozwalające zajrzeć w głąb siebie

Nie znajdziesz mnie po śladach stóp nie kończy się bez podsumowania. Przygotowane z myślą o najmłodszych odbiorcach zadania na końcu książki, mają pobudzać kreatywność oraz zachęcać do samodzielnego szukania rozwiązań. W praktyce to rozwiązanie można czytać jako próbę przełożenia doświadczenia lektury na rozmowę i autorefleksję. To szczególnie cenne, jeśli traktujemy książkę nie jako jednorazową „lekcję empatii”, ale jako punkt wyjścia do myślenia o różnorodności i o tym, w jaki sposób język buduje nasze relacje. Ćwiczenia będą pomocne nie tylko do wykonania w domu, ale także świetnie się sprawdzą jako podsumowanie lektury w trakcie szkolnych/bibliotecznych zajęć.

Jak rozmawiać z dziećmi o niepełnosprawności

Dzieci zadają pytania, bo chcą zrozumieć świat – a nie dlatego, że chcą kogoś ,,z góry” ocenić. Gdy po raz pierwszy dostrzegą wózek, protezę czy inny sposób poruszania się, rolą dorosłego nie jest ich uciszyć, lecz w domowych, prywatnych warunkach, zachęcić do naturalnej rozmowy. Organizacje zajmujące się edukacją włączającą podkreślają, że warto od początku normalizować różnicę: niepełnosprawność jest po prostu jedną z cech człowieka.

Równie ważne jest oddzielanie osoby od jej sprawności. Język, którego używamy, kształtuje sposób myślenia dziecka – dlatego zamiast definiować kogoś przez wózek czy ograniczenie, lepiej mówić o nim jako o człowieku, który po prostu funkcjonuje inaczej. To subtelna zmiana, która uczy szacunku oraz uważności.

Kolejnym elementem jest uwrażliwienie na prywatność i granice drugiego człowieka. Nie każda różnica wymaga komentarza oraz nie każda historia musi zostać opowiedziana. Dziecko może zauważyć, ale nie musi pytać, a już na pewno nie powinno nikogo oceniać.

Najważniejsze jednak, żeby rozmowa prowadziła do empatii, czyli próby wyobrażenia sobie perspektywy kogoś innego. W tym sensie książki takie jak Nie znajdziesz mnie po śladach stóp są na wagę złota.

Dlaczego ta książka jest potrzebna polskiej literaturze dziecięcej

Nie znajdziesz mnie po śladach stóp to książka doskonale zrozumiała, a jednocześnie bardzo świadomie skonstruowana pod kątem symboliki: metafora ptaków porządkuje emocje, relacja z Dobrawą wprowadza fabularny ton, ilustracje podkreślają jej poetycki charakter. W rezultacie powstaje pozycja, która nie tyle „uczy empatii”, ale porusza, zachwyca i zachęca do refleksji. Polecam go dzieciom powyżej 6. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Albus.

Inna książka autorki, o której pisałam:

• Wampiry, potwory, upiory i inne nieziemskie stwory.

FAQ – Nie znajdziesz mnie po śladach stóp

Czy Nie znajdziesz mnie po śladach stóp to książka edukacyjna czy literacka?

To przede wszystkim literacka, a nie dydaktyczna książka. Nie tłumaczy niepełnosprawności wprost, nie operuje pojęciami medycznymi. Zamiast tego buduje poetycką opowieść, opartą na metaforze i pamięci, która pozwala czytelnikowi wejść w perspektywę bohaterki.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Polecam ją dzieciom powyżej 6 lat – do wspólnego czytania z rodzicami lub nauczycielami. To książka „wielopoziomowa”, która działa inaczej w zależności od wieku czytelnika.

Czy książka skupia się na samej niepełnosprawności?

Nie. Niepełnosprawność nie jest tu tematem w sensie problemowym, lecz jednym z elementów tożsamości bohaterki. W centrum znajduje się jej świat emocjonalny, wspomnienia, relacja z dzieckiem oraz sposób, w jaki jest postrzegana przez innych. To książka o byciu widzianym jako osoba, a nie jako zestaw ograniczeń.

Czy to „smutna” książka?

Nie w tradycyjnym sensie. Choć dotyka trudnych doświadczeń, nie buduje nastroju żalu ani przygnębienia. Jest raczej refleksyjna, momentami wzruszająca, ale też pełna ciepła i wdzięczności za to, co możliwe. Emocjonalna równowaga jest jedną z jej największych wartości.

Artykuł Nie znajdziesz mnie po śladach stóp – recenzja poetyckiej książki dla dzieci o niepełnosprawności pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rodzice chcą chronić swoje dzieci. Wielu decyduje się unikać więc w domu tematu wojen, krzywd czy chorób. Niektórzy dorośli nie wspominają przy dzieciach o własnych problemach, robią ,,dobrą minę do złej gry” i udają, że wszystko jest w porządku.

Jednak dzieci widzą. Przeważnie maluchy potrafią bardzo szybko dostrzec, że coś jest inaczej, że mama lub tata nie czują się dobrze lub mają… kłopot. Czy lepiej więc zatajać przed nimi prawdę czy zdobyć się na szczerą rozmowę o nadchodzących zmianach?

Książki dla świadomych rodziców oraz ich dzieci

Mrówki to książka Anny Augustyniak z ilustracjami Kasi Augustyniak, która ukazała się nakładem wydawnictwa Albus. Ten duet twórczyń powinien być już czytelnikom dobrze znany, np. z takich książek jak:

• Kałużysko,
• Skok.

Krótkie, chwytliwe tytuły to nie jedyna wspólna cecha lektur, o których wspominam powyżej. Te trzy książki łączy wartościowa treść, poważna tematyka, a także troska dotycząca relacji rodzic-dziecko. 

Zmiany w życiu rodziny Kaczmarek

W Mrówkach główna bohaterka Gaja początkowo nie dostrzega niczego dziwnego. Oczywiście, jej uwadze nie umyka nagła plaga pracowitych owadów, ale jest to zjawisko, choć podejrzane, to jednak zupełnie naturalne i losowe.

Lampka ostrzegawcza powinna zapalić się dopiero wtedy, kiedy tata zostaje w domu, choć wcześniej spędzał w pracy naprawdę dużo czasu. I mimo, że mrówki wydają się sporym problemem w spokojnym funkcjonowaniu rodziny Kaczmarek, to jednak wszystko wskazuje na to, że to nie one tak naprawdę pochłaniają uwagę ojca Gai.

Codzienna rutyna oraz pewne przyzwyczajenia są ważne dla dorosłych – dla dzieci stanowią jednak coś znacznie bardziej znaczącego. Dają im poczucie bezpieczeństwa oraz umożliwiają bycie szczęśliwymi.

Kiedy jedna, nawet z pozoru niewielka rzecz, zmienia zwykły porządek dnia; jest to jasny sygnał, że rzeczywistość nie jest pewna i w niedługim czasie może ulec zmianom jeszcze więcej kwestii, na które nie ma się wpływu.

Łatwiejszy start w samodzielność

Rozmawiając z dziećmi o tych chwilowych trudnościach oraz uświadamiając je, że są one naturalnym zjawiskiem w życiu każdego człowieka, nie tylko pozwala się na przechodzenie zmian w kontrolowany, łagodniejszy sposób.

Takie podejście do wychowania daje także młodym, a później i dorosłym ludziom łatwiejszy start w samodzielność. Dzieci wychowywane pod kloszem, nieświadomie zmian i zagrożeń, znacznie gorzej mogą radzić sobie w późniejszym życiu. 

Mrówki z jednej więc strony pokazują rodzicom jak ważne jest właściwie podejście do rozmów z najmłodszym, a z drugiej są cenną lekcją dla niedorosłych czytelników, ukazujący im zwyczajne problemy mamy lub taty przez filtr fabuły.

To książka mądra, błyskotliwa jak jej główna bohaterka, a przede wszystkim przystępna w mierzeniu się z tematem utraty pracy przez jednego z rodziców. Polecam ją każdemu powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydanictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1259_mrowki

Artykuł Mrówki – recenzja książki dla dzieci o problemach rodziców pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy jesteśmy w żałobie, najgorszym co możemy zrobić, to nie pozwolić sobie na emocje – tłamsić je w sobie oraz odsuwać na dalszy plan. Co jednak z dziećmi, które nie zawsze rozumieją jeszcze swoje uczucia? W jaki sposób wytłumaczyć im, co czują oraz dlaczego czują to akurat teraz?

Książka o żałobie

Słowo żałoba jest podobne do słowa żaba, właśnie dlatego książka Żaba. Mała opowieść o żałobie mówi już tak dużo, zanim w ogóle zacznie się ją czytać i oglądać. Jej autorką jest Anja Franczak, którą kojarzyłam już wcześniej z Instytutu Dobrej Śmierci – miejsca, gdzie edukuje się z mówienia o umieraniu.

Tę książkę dla dzieci w żałobie napisała więc specjalistka. Osoba, której wrażliwość i doświadczenie sprawiają, że potrafi postawić się w miejscu człowieka dotkniętego stratą. To czuć na każdej stronie tej opowiastki.

Towarzystwo pewnej żaby

Żaba jest bowiem książką o dziewczynce, której umiera babcia i właśnie wtedy przychodzi do niej żaba. Żaba nie przypomina jednak do końca takich zwyczajnych żab widywanych przy sadzawkach. To żaba, która się zmienia – jednego dnia może być wielka, przysłaniać nam świat oraz oddzielać od przyjaciół, a innym razem prawie jej nie widać.

Ta żaba zawsze jednak towarzyszy bohaterce, bo – podobnie jak żałoba – nigdy nie jest w stanie jej opuścić. 

Jak poradzić sobie ze stratą bliskiego?

To pełna symboliki, piękna książka, dzięki której czytelnik może poczuć się mniej sam w swojej żałobie. Żaba pozwala dostrzec, że każdy stan jest tylko przejściowym momentem, mającym swój określony czas trwania. Choć początkowy smutek sprawia wrażenie przytłaczającego, z każdym kolejnym dniem będzie odrobinę lżejszy, albo osoba pozbawiona bliskiego nieco bardziej nauczy się z nim żyć.

Tekst dopełniają poetyckie, równie piękne ilustracje Marianny Sztymy, którą możecie kojarzyć również z innych, ważnych książek: Linka w mysim mieście, Bajka o Lęku czy Tkaczka chmur. Marianna Sztama stworzyła także swoją autorską książkę o żałobie. Nazywa się Pustka.

Żałoba w życiu dziecka

Żaba. Mała opowieść o żałobie choć opisuje wydarzenia dotyczące śmierci babci, jest w rzeczywistości lekturą bardzo uniwersalną. Bez względu bowiem z kim, kto był dla nas ważny, musimy się pożegnać, żałoba będzie podobna.

Najważniejsze, co bardzo dobrze pokazuje żaba – to skupić się na wspomnieniach oraz pozwolić dać ujść emocjom. Z taką książką, jako dobrym wsparciem na początek (także dla rodziców, nauczycieli czy terapeutów), żałoba w życiu dziecka na pewno będzie odrobiną łatwiejsza i bardziej zrozumiała.

Polecam ją czytelnikom powyżej 5 lat. To tego rodzaju książka, którą zawsze warto mieć na półce.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1252_zaba-mala-opowiesc-o-zalobie

Artykuł Żaba. Mała opowieść o żałobie – recenzja ważnej książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Ludzie lubią porównywać swój wzrost, punkty na teście wiedzy albo stan konta. Tak jest ten świat pomyślany, że nie da obejść się w nim bez liczb. Nawet jednak, gdybyśmy mieli tylko liczby, nie bylibyśmy w stanie niewiele nimi zmierzyć, bo do tego potrzeba – no właśnie! – samych miar.

Ciekawa książka z długim tytułem

Choć w Polsce najłatwiej zmierzyć wszystko za pomocą wagi lub centymetra, rodzajów miar jest na całym świecie całe mnóstwo. Niektóre są przedziwne (takie jak mierzenie odległości dźwiękiem ryczenia byka), a inne bardzo znane – jak m.in. długość jednego łokcia.

Te powyższe i jeszcze wiele, wiele więcej znajdziecie w najnowszej książce popularnonaukowej o bardzo intrygującym tytule: Uszatek, pięcipiędek i dziura w uchu. Jak zmierzyć świat?. Jej autorem jest Waldemar Kuligowski.

Książka dla dzieci o mierzeniu i miarach

Czym jest w ogóle ten uszatek, pięcipiędek czy dziura w uchu? Jeżeli wierzyć autorowi pięcipiędek to na przykład miara garnka, którą posługiwano się do przechowywania miodu – o pojemności 5 piędzi. Miód w Polsce przechowywano z kolei w nieco innym glinianym naczyniu, którego zawartość określano uroczym mianem uszatka.

A dziura w uchu? To miara wzięta aż z Etiopii, ale jest tak stara, że nikt dokładnie nie pamięta do czego jej używano – jedynie, że korzystano w niej w kwestii odmierzania leków.

Zadania aktywnościowe oraz ćwiczenia głowy

Uszatek, pięcipiędek i dziura w uchu. Jak zmierzyć świat? to książka wypełniona rozmaitymi ciekawostkami z różnych stron świata. Autor wraz z ilustratorką Pauliną Daniluk przedstawili uszeregowany pod kątem pochodzenia czy też użyteczności system miar, który obowiązywał wiele lat temu, jak i ten obecny do dzisiaj.

Pozycja zawiera również sporo humorystycznych smaczków, ale i zadań sformułowanych jako zachęcające do działania polecenia. Narrator namawia do tego, aby zaprezentować dawne sposoby mierzenia czy próby obliczenia jednej miary na drugą.

Można powiedzieć, że z tą książką zabawy jest co niemiara! Dzieci (ale i dorośli) zagłębiając się w jej treść, ucząc się dodatkowo ciekawostek o kulturach, geografii czy dawnych zwyczajach.

Uszatek, pięcipiędek i dziura w uchu. Jak zmierzyć świat? będzie ciekawą, na pewno odpowiadającą na mnóstwo dziecięcych pytań lekturą dla każdego powyżej 5 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1199_uszatek-piecipiedek-i-dziura-w-uchu-jak-zmierzyc-swiat

Artykuł Uszatek, pięcipiędek i dziura w uchu. Jak zmierzyć świat? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Guzikożerca na tropie słów
➜ Autorka: Olga Ptak
➜ Ilustracje: Dominika Czerniak-Chojnacka
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Podczas lektury tej książki żołądek wywrócił mi się kilka razy do góry nogami. Nie dlatego, że opisywane są w niej jakieś obrzydliwości. Wręcz przeciwnie. W tej lekturze można wejść w skórę i spojrzeć na świat oczami dziecka neuroatypowego. 

Książka o neuroatypowym dziecku

Guzikożerca na tropie słów pozwala, choć w niewielkim stopniu, uświadomić sobie jak inaczej postrzega rzeczywistość osoba neuroatypowa. Autorka Olga Ptak, założycielka i prezeska Fundacji ,,Kto ukradł jutro?”, terapeutka, pedgagożka oraz logopedka, stosuje pierwszoosobową narrację, żebym czytelnikom łatwiej było zrozumieć to, co jest bardzo trudne do wytłumaczenia.

Guzikożerca na tropie słów jest nowym skróconym wydaniem poprzedniej książki autorki, czyli właśnie Kto ukradł jutro?. Tutaj została zachowana tylko część wypowiedzi chłopca, pominięto w niej punkt widzenia matki.

Neuroatypowość i jego objawy

Leon Guzikożerca, czyli 5-latek ze stwierdzoną neuroatypowością dzieli się swoimi myślami z wyimaginowanym przyjacielem-czytelnikiem. Dlaczego myślami? Bo wypowiadanie słów sprawia mu trudność. Chłopiec nie rozumie komunikacji, która dla większości osób jest czymś jak najbardziej oczywistym.

Z tego powodu jego życie jest trudniejsze. Ale nie tylko. Leon źle znosi także dotyk na swojej skórze – nieważne czy jest to dotyk strumienia wody z prysznica, deszczu czy gest np. cioci lub pani w przedszkolu, które chcą go gdzieś pokierować. Chłopcu sprawia on ból.

Najbardziej jednak Leon nie znosi wszystkiego, co dzieje się nagle. Niespodziewane dźwięki, odruchy, szybko wypowiadane słowa – sprawiają, że chce się schować i zniknąć.

Doskonale jego stan podkreślają ilustracje Dominiki Czerniak-Chojnackiej. Mały bohater, który próbuje się odnaleźć na tle wielkich, przytłaczających liter. Proste i zarazem wymowne obrazki, zapadające w pamięć na długo.

Dla kogo jest ta książka?

Guzikożerca na tropie słów to książka, która potrafi ogromnie wiele uświadomić. Z jej pomocą, spojrzenie nawet na osoby, których nie znamy, a które mogą zachowywać się w konkretny sposób, powinno wywołać więcej empatii oraz zrozumienia.

Dzięki tej lekturze sprawimy, że życie naszego rodzeństwa, dzieci, czy nawet kolegów i koleżanek z klasy będzie nieco prostsze. Choć na początku wydawało mi się, że jest to książka wyłącznie dla dorosłych – finalnie zmieniam zdanie. Uważam, że Guzikożerca na tropie słów to ważna pozycja także dla wszystkich osób powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1203_guzikozerca-na-tropie-slow

Artykuł Guzikożerca na tropie słów – recenzja ważnej książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Między ziemią a niebem
➜ Autorka: Katarzyna Jackowska-Enemuo
➜ Ilustracje: Nika Jaworowska-Duchlińska
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Bez względu na porę dnia i roku, dobrze jest otulić się baśnią lub legendą. Jej mądrość działa oczyszczająco jak ogień, a fabuła dostarcza wrażeń z przygody, tak jak woda gasi pragnienie w upalny dzień.

Między ziemią a niebem

Kiedy jeszcze w historie wplecie się mitologię słowiańską, grecką, a nawet południowoamerykańską czy maoryską – i połączy z żywiołami oraz zjawiskami przyrodniczymi – otrzymać można opowieści niezwykłe, które przetrwają każdą próbę czasu.

Między ziemią a niebem to zbiór siedmiu baśni, komentarzy oraz piosenek z zapisem nutowym, które zostały wymyślone przez Katarzynę Jackowską-Enemuo. Autorkę z pewnością już znacie dzięki wybitnej Tkaczce chmur, która mnie samą oczarowała i do której wciąż lubię powracać.

Zbiór ponadczasowych baśni i legend

Kiedy zobaczyłam okładkę z ilustracją Niki Jaworowskiej-Duchlińskiej i przeczytałam tytuł, od razu poczułam, że będzie to historia mocno osadzona w duchowości. W ludzkich emocjach, pragnieniu, tęsknocie, ale też moralności i szukaniu własnej drogi.

W Między ziemią a niebem są wątki znane z klasycznych baśni czy mitów. Mamy mężczyznę oślepionego dobrami materialnymi i władzą; kobietę opętaną cierpieniem po stracie ukochanego czy dziewczynę, we włosach których mieszka wiatr.

Historie pełne ludowej mądrości

Są tu opowieści o żywiołach – wodzie, ogniu czy ziemi. Jest piękna baśń o płanetniku, który w każdej chmurze, nieważne czy deszczowej czy miękkiej jak baranek, dostrzegał wartość. Autorka zabiera czytelników do świata, gdzie dobro i ład triumfują, a zło i wszystko, co brzydkie oraz nieprzyjemne – przemijają.

Teksty są poetyckie, bogate w metafory oraz ludową mądrość. W przeciwieństwie do wielu klasycznych baśni, których z kilku powodów nie czytałabym dzieciom – te z Między ziemią a niebem reprezentują współczesne wartości, nie powielając szkodliwych stereotypów.

Ta książka pozwala się czytelnikowi zatrzymać, zamyślić i zachwycić. Dzięki ilustracjom przeplatającym teksty, można nie tylko poczuć, ale także zobaczyć kolory czy kształty historii, których one dotyczą. W Między ziemią a niebem obrazy są niczym muzyka, a muzyka niczym obrazy – można ją nucić i odtwarzać w wyobraźni, jak najpiękniejsze wspomnienia.

Jeżeli chcecie na chwilę oderwać się od świata – sięgnijcie po tę piękną książkę. Polecam ją wszystkim powyżej 10 roku życia. Będzie wspaniała na prezent, dla kogoś bliskiego lub samego siebie.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1200_miedzy-ziemia-a-niebem

Artykuł Między ziemią a niebem – recenzja zbioru baśni i legend pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rodziny lubią różnić się od siebie. Nie ma dwóch takich samych, nawet jeżeli na świecie jest pełno domów z mamą, tatą, siostrą czy bratem. Trudne więc może się wydawać napisanie książki, która trafi prosto z przesłaniem do każdej rodziny. Czasami jednak to się udaje.

Książka dla każdej rodziny

Tak jest w przypadku książki Skok Anny Augustyniak, którą czytelnicy mogli już poznać przy okazji innej, bardzo ważnej pozycji – Kałużysko. W najnowszej lekturze autorka skupia się na rodzinie, w której występuje problem nadpobudliwości psychoruchowej.

Zanim jednak pomyślicie, że jeżeli sami nie zmagacie się z takim tematem, nie macie czego szukać w Skoku, pozwólcie mi wyprowadzić Was z błędu. To pozycja niebywale uniwersalna, z której dorośli mogą czerpać garściami w celu stawania się lepszymi rodzicami, a maluchy – mogą poszukiwać odpowiedzi i zrozumienia dla otaczającego je świata.

Dom, który lubi skakać

Dorośli lubią planować. Lubią mieć kontrolę nad tym, co się dzieje, bo daje im to wrażenie bycia dobrym rodzicem – bycia przygotowanym na każdą ewentualność. Ten jednak kto ma dzieci, ten doskonale wie, że ,,planowanie” jest pojęciem często ocierającym się o abstrakcję.

Bohaterowie książki Skok, czyli rodzeństwo Luśka i Filip, a także ich rodzice, wielokrotnie mają się przekonać, że każdy dzień jest wyzwaniem – szczególnie w Domu, który lubi skakać…

Wielki kubeł zimnej wody

Autorka świetnie bowiem posługuje się metaforą domu, jako żyjącej i czującej istoty. Zachowania dzieci wynikające z danej sytuacji, przenosi na miejsce, które to otrzymało w pewien sposób niezależność i zdolność podejmowania decyzji. 

Dzięki temu pokazuje ona, że to, co robią najmłodsi, w dużej mierze zależne jest od ich własnej natury. Autorka zestawia punkty widzenia dzieci oraz rodziców, aby pokazać jak diametralnie mogą się one od siebie różnić. Dla czytelników w każdym wieku jest to wielki kubeł zimnej wody, wylanej na zapominalskie lub nieświadome głowy.

Pokazanie innego punktu widzenia w tak dobitny sposób, ale jednocześnie wysłanie dorosłym przypominajki, co liczy się w byciu dzieckiem – to wiedza na wagę złota, a w Skoku macie ją dostępną od ręki.

Jest to książką, którą moim zdaniem, powinien przeczytać każdy rodzic. Przeczytać ją sam, a jeszcze lepiej – przeczytać ją razem z dzieckiem przedszkolnym lub wczesnoszkolnym. Pokazać mu, dlaczego tak niepozorne rzeczy jak dbanie o własną przestrzeń, zachowywanie porządku czy nauka mogą wpłynąć na codzienność.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1182_skok

Artykuł Skok – recenzja książki, którą powinien przeczytać każdy rodzic pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Zatrzymałam się na chwilę, żeby zrobić w pamięci szybki przegląd książek dla dzieci o rozstaniu rodziców. To bardzo trudny temat, na który przychodzi czasami po prostu czas, aby się z nim zmierzyć. Wielu dorosłych poszukuje w literaturze wsparcia oraz fundamentu pod rozmowę z dziećmi.

Rozwód rodziców – książka dla dzieci

Znalazłam kilka książek, w których rozwód rodziców było jednym z wątków, m.in. ,,Lilana”, ,,Tata ma dziewczynę”, ,,Złodzieje snów”, ,,Życie Mrówki” czy ,,Nigdy Nigdy”. W żadnym jednak z powyższych przypadków, lektura nie jest poświęcona w pełni zagadnieniu rozwodu i nie podchodzi do tego tematu w sposób kompleksowy (choć nadal stanowi ciekawe punkty widzenia, które warto poznać).

Ostatnio jednak na ryku książki zawrzało, ponieważ pojawiła się pozycja wyjątkowa – zarazem uniwersalna pod kątem wieku odbiorców, a jednocześnie doskonale przekładająca punkt widzenia dziecka i dorosłego na język literacki. Mowa o ,,Czasami szczęśliwi rodzice mieszkają oddzielnie”.

Wizyta w Muzeum Miłości

Jej autorką jest Agnieszka Kacprzyk, którą możecie już kojarzyć m.in. z równie ciekawej ,,Skąd jestem?”. Z kolei za ilustracje odpowiada Aleksandra Kucharska-Cybuch –  wrażliwość artystki w sposób niezwykły zostawiła ślad na niedosłownych obrazkach; ale zarazem bardzo emocjonalnych, doskonale podążających za tekstem i dodających im iskry życia.

,,Czasami szczęśliwi rodzice mieszkają oddzielnie” to baśniowa opowieść o dziewczynce o imieniu Hela i chłopcu o imieniu Hektor. Obydwoje nie tylko się przyjaźnią, ale również doświadczają podobnych zawirowań losu. Do tego stopnia, że razem stają się gośćmi wyjątkowego Muzeum Miłości.

Jak cieszyć się z dobrych rzeczy?

Jest to książka, w której specjalnie wykreowany przez autorkę świat, przekształca się w tablicę do wyjaśniania trudnych emocji. Dzieci odwiedzając Muzeum Miłości, mogą spojrzeć na rzeczywistość oczami swoich rodziców, którzy przechodzą teraz rozstanie lub mają już rozwód za sobą.

Przy okazji są zapewniane o miłości, którą mama jak i tata ich obdarzają i która się nie zmienia. Agnieszka Kacprzyk w naprawdę piękny oraz poruszający sposób pisze o różnych obliczach miłości oraz potrzebie jej pielęgnacji. Nie stara się zapewniać jednak, że każda zmiana jest prosta i ma szczęśliwe zakończenie. 

Życie składa się z lepszych i gorszych momentów – kluczem jest to, aby umieć być wdzięcznym, a tym samym, aby cieszyć się z rzeczy dobrych.

Uważam, że ,,Czasami szczęśliwi rodzice mieszkają oddzielnie” to książka po którą warto sięgnąć nie tylko w sytuacji, kiedy poszukujemy lektury wspierającej nową sytuację w rodzinie. To również pozycja uniwersalna; pomocna w lepszym rozumieniu emocji, poszerzająca zakres postrzegania miłości czy relacji.

Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1179_czasami-szczesliwi-rodzice-mieszkaja-oddzielnie

Artykuł Czasami szczęśliwi rodzice mieszkają oddzielnie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.