Nie każdą zagadkę można jednak rozwiązać podążając zgodnie ze zwyczajowym tykaniem zegara. Czasami trzeba się cofnąć… dosłownie. W Portalu czasu, czyli trzecim tomie Lasu Szeptów, Andreas Suchanek zabiera swoich bohaterów w przeszłość, a przed czytelnikami uchyla rąbki tajemnic, które do tej pory były niedostępne. To emocjonująca odsłona cyklu, który po raz kolejny z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Portal czasu. Las Szeptów. Tom 3
➜ Seria: Las Szeptów
➜ Autor: Andreas Suchanek
➜ Ilustracje: Timo Grubing
➜ Tłumaczenie: Emilia Skwrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Las Szeptów – co wydarzyło się w poprzednich tomach?

Jeżeli nie mieliście jeszcze szansy poznać tej fantastycznej (podwójnie!) serii, czas na małe podsumowanie dwóch poprzednich części. W Początku przygody poznaliśmy Lukasa, który po przeprowadzce do Winterstein odkrył w nowym domu tajne przejście do tajemniczego gabinetu. To, co tam znalazł, umożliwiło mu wizytę w świecie zamieszkanym przez magiczne istoty. Świat ten zwany Lasem Szeptów nie tylko go zaskoczył. Poznał tam jednocześnie przyjaciół, jak i rozmaite niebezpieczeństwa.

W Zaginionym profesorze do przygody dołączyła Ella, poszukująca swojego zaginionego dziadka. Jej determinacja nadała wyprawie bardziej osobisty wymiar, a zaginięcie profesora okazało się elementem znacznie bardziej złożonej układanki. Układanki, która ma swoją bezpośrednią kontynuację w tomie trzecim.

Obie części recenzowałam już wcześniej: Początek przygody i Zaginiony profesor. I choć właśnie w początek trzeciej części wplatane są wzmianki z poprzednich powieści, bez ich całkowitej znajomości trudno docenić wszystkie wątki. Chronologiczna kolejność czytania jest tu więc zdecydowanie wskazana.

W tajnym pomieszczeniu roboczym profesora, ukrytym za drzwiami regału w pokoju Lukasa, znajdowało się mnóstwo eliksirów i proszków. Wśród nich brakowało jednak najważniejszego – proszku szeptu. Tylko dzięki niemu Ella i Lukas mogli wejść do Lasu Szeptów i zobaczyć, jaki jest naprawdę: każdej nocy rozświetlony i pełen magicznych istot.

Andreas Suchanek, Portal czasu. Las Szeptów. Tom 3, Nocna wyprawa, str. 12

Portal czasu – elementy układają się w całość

Tym razem Lukas, Ella i ich niezwykli towarzysze – elfia księżniczka Felicyta, menok Rani oraz kotka Punchy – muszą cofnąć się w czasie, żeby pomóc profesorowi wydostać się z magicznego więzienia. Problem w tym, że powinni bardzo uważać, żeby nie wpłynąć na jakąkolwiek część zastanego świata. Gdyby tylko zmienili choć mały szczegół, mogliby wywołać efekt domina, który diametralnie odmieniłby przeszłość. Czy jednak na pewno?

Andreas Suchanek mocno osądzając akcję tego tomu na motywie podróży w czasie, zadaje czytelnikowi ważne pytania. Pokazuje jak zmieniał się wykreowany przez niego świat i jak – niedostępne do tej pory jego elementy – zaczynają układać się w jedną, logiczną całość. Czy jednak mamy prawo naruszać granice czasu tylko po to, żeby uratować jednego człowieka? Czy kierując się tak bardzo ograniczoną motywacją, nie narażamy innych na znacznie większe niebezpieczeństwo? 

Felicyta i tajemnica jej matki

Ta podróż nie rodzi jednak tylko niewygodnych pytań. Dzięki niej niektórzy bohaterowie dowiadują się sporo o sobie samych. Szczególnie ważną rolę odgrywa w tym tomie Felicyta, która poznaje pochodzenie swojej niezwykłej mocy. To, co dotychczas ją uwierało i odbierało jej pewność siebie – staje się siłą oraz daje ukojenie i spokój.

Trudno powiedzieć o fabule znacznie więcej, nie odbierając Wam przyjemności z lektury. Co kilka rozdziałów pojawiają się nowe tropy, a odpowiedź na jedno pytanie zaraz zastępowane jest kolejną zagadką. Nie są to jednak zaskoczenia kreowane na bieżąco. Autor umiejętnie łączy elementy rozstawione wcześniej na fabularnej planszy.

Czy warto przeczytać trzeci tom Lasu Szeptów?

W krótkich rozdziałach i dynamicznych dialogach ukryto wiele satysfakcjonujących dla czytelnika momentów. Trudno znaleźć miejsce w fabule, które będzie odpowiednie na odłożenie książki. Pochłania się ją bez reszty, bo każdy poprzedni rozdział pozostawia nas w momencie zawieszenia, zachęcając do kontynuowania lektury. 

Polecam Portal czasu. Las Szeptów. Tom 3 każdemu powyżej około dziewiątego roku życia. Szczególnie przypadnie do gustu tym, którzy lubią fantastykę, zagadki oraz przygodowe historie rozwijające się przez kilka tomów.

Po skończonej lekturze mam ochotę wrócić do pierwszej i drugiej części. Chciałabym sprawdzić, ile wskazówek autor zostawił tam przed ujawnieniem odpowiedzi. To chyba najlepszy komplement dla trzeciego tomu serii i zarazem największa zachęta, żeby sięgnąć po cały cykl. Nie tylko bowiem motywuje on do czytania, ale pozwala inaczej spojrzeć na wszystko, co wydarzyło się do tej pory w fabule. 

Czekam z ekscytacją na kontynuację! Sprawdzajcie dostępność serii na stronie Wydawnictwa Dwukropek.

FAQ – Portal czasu. Las Szeptów. Tom 3

O czym jest trzeci tom Lasu Szeptów Andreasa Suchanka?

W Portalu czasu Lukas, Ella i ich magiczni przyjaciele podróżują w przeszłość, aby zdobyć remedium na przełamanie klątwy i uwolnienie profesora. Przy okazji odkrywają tajemnice związane z historią Lasu Szeptów. 

Czy można czytać Las Szeptów 3 bez znajomości poprzednich tomów?

Nie jest to zalecane. Chociaż autor przypomina najważniejsze wydarzenia, fabuła bezpośrednio nawiązuje do wcześniejszych części. Najlepiej czytać serię chronologicznie.

W jakiej kolejności czytać serię Las Szeptów?

Pierwsze trzy tomy serii Andreasa Suchanka to:

1. Początek przygody – tom 1
2. Zaginiony profesor – tom 2
3. Portal czasu – tom 3
   

Dla dzieci w jakim wieku jest książka Portal czasu?

Trzeci tom Lasu Szeptów polecam dzieciom od około 9. roku życia. To propozycja szczególnie dla miłośników fantastyki, tajemnic i pełnych akcji przygód. 

Czy w trzecim tomie Lasu Szeptów pojawiają się podróże w czasie?

Tak. Podróże w czasie są jednym z najważniejszych elementów fabuły. Pozwalają bohaterom poznać przeszłość magicznego lasu, a czytelnikom lepiej zrozumieć wydarzenia z wcześniejszych tomów.

Czy trzeci tom kończy serię Lasu Szeptów?

Nie. Portal czasu jest trzecią częścią pierwszego cyklu, który obejmuje cztery tomy. Kolejna książka nosi w oryginale tytuł Der Schattenmeister erwacht. 

Czy warto przeczytać Portal czasu Andreasa Suchanka?

Tak, szczególnie jeśli podobały się wcześniejsze tomy. Trzecia część wyróżnia się dynamiczną fabułą, podróżami w czasie i odkrywaniem tajemnic bohaterów. To również książka, która zachęca do ponownej lektury całej serii.

Artykuł Portal czasu. Las Szeptów. Tom 3 – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Barbara Kosmowska w książce Nie jestem już jajem!, którą z nieukrywaną przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym, przygląda się złożonym relacjom międzypokoleniowym. Scenerią tych rozważań stają się korony drzew, a w roli bohaterów autorka obsadza… polskie gatunki ptaków.

To opowieść o dorastaniu i odwadze – nie tylko w kontekście samodzielności, co gotowości do podążania własną drogą. Nawet jeśli oznacza to sprzeciwienie się oczekiwaniom najbliższych.

➜ Tytuł: Nie jestem już jajem!
➜ Autorka: Barbara Kosmowska
➜ Ilustracje: Emilia Dziubak
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nie jestem już jajem! – czyli, co się z nich wykluło

Przewodniczką po tym niezwykłym świecie zostaje sroka Fryga. Bystra obserwatorka leśnego życia, a przy okazji reporterka pracująca w rozgłośni radiowej Niesie Się Po Lesie.

Nie mniej ważnymi bohaterami są trzy ledwo opierzone ptaszęta, znajdujące się na granicy dzieciństwa i dorosłości. Grzywacz Grzywuś, dudek Pupa oraz kruk Junior Krukowski nie godzą się na przypisane im role i odgórnie ustalone zasady.

Grzywuś pochodzi z rodziny gołębi grzywaczy, a ten gatunek nie przykłada szczególnej wagi do budowanych gniazd. Kilka luźno ułożonych gałązek najczęściej okazuje się wystarczającymi do stworzenia przyszłego domu dla piskląt. Tymczasem Grzywuś marzy o zostaniu altannikiem i tworzeniu imponujących konstrukcji. To zajęcie, które w jego rodzinie wydaje się kompletnie pozbawione sensu. Młody grzywacz nie zamierza jednak rezygnować ze swoich ambicji i postanawia (bez pożegnania) opuścić rodzinne gniazdo.

Nie mniej skomplikowana jest sytuacja Pupy Dudek, która należy do Chóru Czubków. Problem w tym, że Pupa nie tylko nie ma zamiłowania do śpiewu, ale również nie wykazuje szczególnych predyspozycji wokalnych. Kiedy próby uwolnienia się od rodzinnej tradycji zawodzą, decyduje się na radykalny krok – obcina swój charakterystyczny czub, licząc, że zostanie wyrzucona z zespołu.

Z kolei Junior Krukowski, zamiast kontynuować pracę w rodzinnym biznesie funeralnym, marzy o wielkiej scenie i raperskiej karierze. Te trzy różne historie łączy potrzeba decydowania o własnym życiu, obawy o akceptację bliskich oraz odwaga w stawianiu na siebie i swoje potrzeby.

(…) Możesz być, kim chcesz. Raperem i sprzedawcą lodów, podróżnikiem i księgowym. Możesz chodzić spać z kurami i wstawać ze skowronkiem. Ale w głębi duszy na zawsze pozostań krukiem…

Barbara Kosmowska, Nie jestem już jajem!, Ptasi móżdżek to najlepsze, z czym możesz się urodzić…, str. 59

Rodzic wie lepiej

Z perspektywy Grzywusia i jego rówieśników sprawa wydaje się prosta – chcą decydować o własnym życiu. Rodzice widzą w tym jednak nie tyle samodzielność, ile niepotrzebne ryzyko. Skoro od pokoleń postępuje się w określony sposób, po co cokolwiek zmieniać? Zwłaszcza, że sprawdzone rozwiązania mają przecież gwarantować bezpieczeństwo. Przynajmniej w przekonaniu tych, którzy je narzucają.

W rodzinnych sporach pojawiają się argumenty, które trudno uznać za zarezerwowane wyłącznie dla ptasiego świata. Tradycja, opinia otoczenia, obawa przed ośmieszeniem czy wreszcie zarzut niewdzięczności. Barbara Kosmowska pokazuje, jak łatwo troska o przyszłość potomstwa może przerodzić się w próbę decydowania o nim za wszelką cenę. Jak można pomylić troskę z próbą narzucenia komuś własnej wizji szczęścia. 

Autorka nie sprowadza jednak rodziców do roli bezwzględnych przeciwników młodego pokolenia. Oni rzeczywiście wierzą, że wiedzą, co jest najlepsze dla ich dzieci – niektórzy są nawet otwarci i bardzo wspierający.

Życie po swojemu nie jest jednak łatwe, bo często wymaga wystąpienia przeciwko oczekiwaniom najbliższych. Potrzeba do tego odwagi i samozaparcia, ale również gotowości do popełniania własnych błędów. W tym sensie Nie jestem już jajem! opowiada zarówno o dojrzewaniu dzieci, jak i o postawie rodziców, którzy muszą nauczyć się pozwalać im na samodzielność.

Ptasie obyczaje, humor i zaskakujące przyjaźnie

To jednak nie wszystkie wątki, jakie znajdziecie w tej książce. Lektura opisuje także nietypową przyjaźń mazurka i bielika, dążenie do spełnienia marzeń niewielkiego mysikrólika czy historię samotnika, który samotny wcale być nie chce.

Bohaterowie zostali zainspirowani rzeczywistymi gatunkami ptaków oraz ich charakterystycznymi zwyczajami. Grzywacz, jak już wspominałam, słynie z budowy prostych gniazd, dudek wyróżnia się efektownym czubem, a mysikrólik należy do najmniejszych ptaków Europy. Wszystkie te szczegóły stają się pretekstem do budowania osobowości bohaterów oraz zabawnych sytuacji. Za poprawność przyrodniczą książki odpowiadał ornitolog, dr Jacek Antczak.

Szczególnie udanym zabiegiem są wstawki radiowe, które przeplatają fabułę. Audycje sroki Frygi pełnią funkcję komentarza do bieżących wydarzeń, a czasami stają się ich merytorycznym lub humorystycznym podsumowaniem.

Barbara Kosmowska chętnie wykorzystuje również gry słowne, dwuznaczności i związki frazeologiczne. Przyznam, że dopiero podczas lektury zaczęłam się zastanawiać, jak wiele popularnych polskich powiedzeń związanych jest z ptakami. W tej książce tego rodzaju sformułowania nabierają nowego znaczenia, a humor skutecznie równoważy poważniejsze tematy.

Ilustracje Emilii Dziubak

Nie mniej ważnym elementem Nie jestem już jajem! są zachwycające ilustracje Emilii Dziubak. Malarskie, pełne światła przebijającego się przez leśne gałązki oraz subtelnych elementów zaczerpniętych ze świata ludzi, które jeszcze bardziej przybliżają nam ptasich bohaterów.

Emilia Dziubak potrafi oddać charakterystyczne cechy poszczególnych gatunków, a jednocześnie nadać im nieco ludzkiej emocjonalności i osobowości. Dzięki temu leśna sceneria pozostaje wiarygodna, choć przedstawione wydarzenia mają niewiele wspólnego z typowym życiem ptaków.

To zresztą nie pierwsze spotkanie Barbary Kosmowskiej i Emilii Dziubak. Obie twórczynie współpracowały już przy serii Tru, którą zdecydowanie warto znać. Tam również zwierzęcy bohaterowie stawali się pretekstem do opowiadania o ludzkich problemach, uprzedzeniach oraz społecznych podziałach.

Nie jestem już jajem! – dla kogo jest ta książka?

Nie jestem już jajem! to książka, którą moim zdaniem warto czytać wspólnie z dziećmi już od około 6. roku życia – choć starsi odbiorcy z pewnością dostrzegą w niej więcej ukrytych znaczeń.

Pod warstwą humoru i ptasich przygód Barbara Kosmowska przemyca ważne refleksje dotyczące rodzinnych oczekiwań, samodzielności i prawa do realizowania własnych marzeń. Robi to bez nadmiernego moralizowania, z charakterystyczną dla siebie lekkością oraz błyskotliwością.

Najbardziej podoba mi się jednak to, że autorka nie przedstawia wyfrunięcia z rodzinnego gniazda jako zerwania więzi z najbliższymi. Przeciwnie – pokazuje, że można kochać swoich rodziców, szanować rodzinne tradycje, a mimo to nie chcieć powielać ich wyborów.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura.

FAQ – Nie jestem już jajem! Barbary Kosmowskiej

O czym jest książka Nie jestem już jajem! Barbary Kosmowskiej?

To pełna humoru opowieść o młodych ptakach, które postanawiają żyć wbrew rodzinnym tradycjom i oczekiwaniom rodziców. Książka porusza tematy dorastania, samodzielności, odwagi i realizowania własnych marzeń.

Dla dzieci w jakim wieku jest książka Nie jestem już jajem!?

Moim zdaniem nadaje się ona do wspólnego czytania już z sześciolatkami. Starsi czytelnicy lepiej zrozumieją przedstawione w niej konflikty międzypokoleniowe.

Czy Nie jestem już jajem! to książka edukacyjna o ptakach?

Książka łączy fikcyjną fabułę z rzeczywistymi zwyczajami i cechami różnych gatunków ptaków. Może więc rozbudzić zainteresowanie ornitologią, choć jej głównym celem jest opowiedzenie historii o dorastaniu i rodzinnych relacjach.

Kto zilustrował książkę Nie jestem już jajem!?

Autorką ilustracji jest Emilia Dziubak, znana z malarskich przedstawień przyrody i zwierząt. Artystka współpracowała wcześniej z Barbarą Kosmowską, m.in. rzy serii Tru.

Jakie wartości przekazuje książka Nie jestem już jajem!?

Książka podkreśla znaczenie samodzielności, wzajemnego szacunku, akceptacji odmiennych wyborów i odwagi w realizowaniu marzeń. Pokazuje również, że rodzicielska troska nie powinna oznaczać narzucania dzieciom własnej wizji przyszłości.

Czy warto przeczytać Nie jestem już jajem! wspólnie z dzieckiem?

Tak. Humorystyczna fabuła, wyraziste postacie i liczne gry słowne sprawiają, że książka dostarcza rozrywki, a jednocześnie stwarza okazję do rozmowy o rodzinnych oczekiwaniach, samodzielności i prawie do podejmowania własnych decyzji.

Artykuł Nie jestem już jajem! – o odwadze, by żyć po swojemu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Potyczki z Arcymagiem
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Kasia Cerazy
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nowa książka Reginy Golińskiej-Barancewicz

Regina Golińska-Barancewicz jest jedną z najlepszych współczesnych polskich pisarek dla dzieci. Mam wrażenie, że każdy temat, za który się zabiera, zamienia w złoto. Nie trzeba daleko szukać. Wystarczy wspomnieć o poruszających Mój brat Feliks czy Pierwszy dzień lata, humorystycznej lekturze Dziadek naszego Kota czy wrażliwej, uświadamiającej serii Wilczynka – córka Mikity i Lisek, syn Rudego.

Najnowsza książka autorki, Potyczki z Arcymagiem, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym, to połączenie doskonałego, absurdalnego humoru z niezwykle ważnym zagadnieniem przemocy rówieśniczej. Tylko Regina Golińska-Barancewicz mogła napisać książkę, w której znajdziecie baśniowe królewny, trójgłowego smoka zamienionego w yorka o imieniu Pusia oraz Janka – chłopca, który stał się kozłem ofiarnym swoich kolegów z klasy. Zacznijmy jednak od początku.

Potyczki z Arcymagiem – o czym jest książka?

Główną bohaterką książki jest Jaśmina, w swoim pierwotnym świecie zwana Jaśnie Królewną Jaśminą. Mimo uroczych złotych loków oraz ślicznych strojów nikt za królewną w bajce nie przepadał. Zawsze stawiała siebie na pierwszym miejscu, okropnie się nudziła, ustawiała ludzi (oraz stworzenia) po kątach oraz miała w nosie uczucia innych. 

W związku z tym paskudnym zachowaniem jej nauczyciel, czyli tytułowy Arcymag, w konspiracji z tatą-królem oraz osobistym bodyguardem – gadającym smokiem – ustalili, że Jaśminkę trzeba pilnie wysłać na obóz behawioralny… na Ziemię. Królewna pozbawiona nie tylko korony, ale i królewskiej fryzury, sukienek oraz całej świty, musi nie tylko zacząć zajmować się domowymi obowiązkami, ale także poznaje realia szkoły i zwyczajnego życia.

Prawdziwy świat to nie bajka

Szybko przekonuje się, że prawdziwy świat bywa równie nieprzyjemny, co jej smok w kontaktach z rycerzami. Jaśmina zostaje świadkiem znęcania się nad kolegą z klasy. To od niej będzie zależało, czy w jakiś sposób na to zareaguje, czy – jak wcześniej – pozostanie skupiona tylko na sobie.

Potyczki z Arcymagiem to cudownie nietuzinkowa opowieść o diametralnej przemianie głównej bohaterki, która odkrywając, że ma wpływ na innych, decyduje się do naprawdę imponujące poświęcenia. Jaśmina odrzuca bezpieczeństwo i przewidywalność królewskiego życia na rzecz możliwości, jakie daje jej bycie dziewczynką w świecie ludzi.

Bohaterka już wie, że nie chce wychodzić za przypadkowego księcia. Pragnie zostać astronautką, pomagać zwierzętom oraz dalej się uczyć. Odkrywa, że szkoła jest inspirującym i ciekawym miejscem, a prawdziwe przyjaźnie budowane są na wzajemnym zaufaniu oraz pomaganiu sobie w trudnych chwilach.

Dla kogo jest książka Potyczki z Arcymagiem?

Ta książka – wbrew powierzchownym przypuszczeniom – będzie idealną lekturą zarówno dla dziewczyn jak i dla chłopców. Język, jakim operuje autorka, sprawia, że trudno nie pokochać Ognistej Bestii vel Pusi, a los królewny wcale nie wydaje się już tak kuszącą perspektywą. Zwłaszcza, gdy okazuje się, jak wiele ciekawszych możliwości czeka poza murami zamku.

Polecam Potyczki z Arcymagiem wszystkim powyżej 7. roku życia. Znajdziecie tutaj mnóstwo nawiązań do innych baśni, absurdalny humor oraz uniwersalne wartości, które nie tracą na znaczeniu niezależnie od wieku.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura.

FAQ – Potyczki z Arcymagiem

O czym jest książka Potyczki z Arcymagiem?

Potyczki z Arcymagiem to pełna humoru opowieść o rozpieszczonej królewnie Jaśminie, która za karę zostaje przeniesiona z baśniowego królestwa do świata ludzi. Musi odnaleźć się w zwyczajnej szkole, nauczyć samodzielności i zrozumieć, dlaczego warto troszczyć się o innych.

Kto jest autorką książki Potyczki z Arcymagiem?

Autorką książki jest Regina Golińska-Barancewicz, polska pisarka literatury dziecięcej, znana również z takich tytułów jak Mój brat Feliks, Pierwszy dzień lata, Wilczynka – córka Mikity oraz Lisek, syn Rudego.

Dla dzieci w jakim wieku przeznaczone są Potyczki z Arcymagiem?

Książkę Potyczki z Arcymagiem polecam dzieciom powyżej 7. roku życia. Baśniowa fabuła, zabawne postacie i absurdalny humor sprawiają, że historia może zainteresować zarówno młodszych czytelników, jak i starsze dzieci.

Czy Potyczki z Arcymagiem poruszają temat przemocy rówieśniczej?

Tak. Jednym z ważniejszych wątków książki jest przemoc rówieśnicza, której doświadcza Janek, kolega Jaśminy z klasy. Autorka pokazuje, jak istotne są empatia, reagowanie na krzywdę innych oraz odwaga w przeciwstawianiu się niesprawiedliwości.

Czy Potyczki z Arcymagiem to książka tylko dla dziewczynek?

Zdecydowanie nie. Choć główną bohaterką jest królewna, historia została napisana z myślą o wszystkich młodych czytelnikach. Znajdziemy w niej magiczne stworzenia, zabawne sytuacje, szkolne przygody oraz uniwersalne problemy, z którymi mogą utożsamiać się zarówno dziewczynki, jak i chłopcy.

Czy warto przeczytać Potyczki z Arcymagiem?

Tak! Regina Golińska-Barancewicz umiejętnie łączy absurdalny humor z poważnymi tematami. Potyczki z Arcymagiem to nietuzinkowa opowieść o dorastaniu, odkrywaniu własnych marzeń i dostrzeganiu potrzeb innych. Idealna dla czytelników, którzy lubią baśnie opowiedziane na nowo.

Artykuł Potyczki z Arcymagiem – recenzja książki o królewnie w prawdziwym świecie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun
➜ Seria: Roryk. Nieśmiały detektyw
➜ Autor: Oliver Schlick
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Na palcach jednej ręki można policzyć wszystkie tomy tej rewelacyjnej serii detektywistycznej dla dzieci! A to dlatego, że właśnie ukazała się piąta część przygód nietuzinkowego duetu – przesadnie nieśmiałego detektywa oraz jego asystentki, która mimo wieku i braku doświadczenia, nadrabia sprytem oraz gadatliwością.

Najlepsza seria książek detektywistycznych dla dzieci?

Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun to kolejna książka Olivera Schlicka w przekładzie Emilii Skowrońskiej, która serwuje czytelnikom prawdziwy trening dla szarych komórek! 

Od pierwszego tomu, niezmiennie obejmuję tę serię swoim patronatem medialnym, za każdym razem upewniając się, że to jeden z ciekawszych cykli detektywistycznych, kierowanych do młodego odbiorcy. 

Jeżeli nie zdecydowaliście się wcześniej sięgnąć po którykolwiek z tomów (nie trzeba czytać ich w kolejności chronologicznej, choć z pewnością warto), sprawdźcie pozostałe ich recenzje tutaj: 

• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa zaginionej perły,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Tajemnica zamku Wiewiórzec,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent.

Strach przed klaunami

Kolejną zagadką do rozwiązania okazuje się tajemnicza sprawa potrącenia pieszego. Wszystko jednak się komplikuje, gdy wychodzi na jaw, że sprawcą był… klaun, a poszkodowany właśnie zmierzał na spotkanie z dziennikarką, by wyjawić jej pewne machlojki w miejscu pracy.

Matylda korzystając z ponownej, tymczasowej nieobecności rodziców w domu, może pozwolić sobie na prowadzenie śledztwa ze słynnym detektywem. Podczas tej przygody dziewczynka będzie mogła przekonać się m.in., jak niebywale odważny jest jej psi przyjaciel. 

Roryka z kolei czeka konfrontacja z jedną z jego największych traum – czyli pomieszczeniem pełnym klaunów.

Dwóch detektyw i mnóstwo detektywistycznych wskazówek

Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun to mistrzowsko skonstruowana historia, w której początkowe tropy oraz pewniki, z czasem stają pod znakiem zapytania. Autor przestrzega młodych czytelników przed przedwczesnym wyciąganiem wniosków, pokazuje na co zwracać uwagę w śledztwie oraz jak prowadzić wywiady z podejrzanymi.

Niczym prawdziwy mentor z zakresu kryminologii, pozostawia odbiorcom mnóstwo wskazówek dotyczących tego, co jest ważne w zawodzie detektywa, a czego zdecydowanie należy w tej profesji unikać. 

Dla kogo jest ta książka?

Ciekawostka – w piątym tomie serii pojawia się również zupełnie nowy detektyw, u którego Roryk kiedyś praktykował! Jestem przekonana, że będziecie oczarowani tą postacią

Książka Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun to historia o chciwości, złudnych pierwszych wrażeniach i pokonywaniu swoich wewnętrznych, czasami bardzo nietypowych lęków. Jestem przekonana, że będziecie szczęśliwi, mogąc wspólnie z Matyldą i Rorykiem prowadzić śledztwo oraz tropiąc tajemniczego klauna.

Polecam tę lekturę każdemu powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/roryk-niesmialy-detektyw-podejrzany-klaun/

Artykuł Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun – recenzja premierowa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei
➜ Seria: Zuza Wróbel na tropie. Detektywi Domu pod Dębem
➜ Autor: Tomasz Duszyński
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nawet nie wiem, kiedy zleciało to 300 stron, bo kiedy powieść jest wciągająca, ekscytująca oraz bezbłędnie napisana – czas wydaje się płynąć szybciej. 

Drugi tom Zuzy Wróbel na tropie

I tak też się właśnie składa, że akurat czas odgrywa w tej historii rolę szczególną. Może nawet nie tyle czas, co urządzenie do jego pomiaru. Jeżeli więc jesteście fanami zegarów, ich tajemniczych mechanizmów oraz jeszcze ciekawszych kulis tworzenia tego typu zaawansowanych urządzeń (oraz ich poszukiwań) – nadstawcie dobrze uszu.

Drugi tom fenomenalnej Zuzy Wróbel na tropie Tomasza Duszyńskiego, to książka na którą czekałam z wielką niecierpliwością. Po zeszłorocznej Zuza Wróbel na tropie. Detektywi Domu pod Dębem, moje oczekiwania były bardzo wygórowane, ale nie dość, że ani trochę się nie zawiodłam, to mam wrażenie, że moje zadowolenie z lektury jeszcze się spotęgowało.

Tajemnicze śledztwo w sprawie Wielkiego Magnetyzera

W Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei przenosimy się ponownie do przedwojennej Warszawy, gdzie tytułowa bohaterka wraz ze swoją przyjaciółką przygotowują się do zakończenia roku szkolnego.

W jeden z czerwcowych dni wuj Zuzy, słynny na całą stolicę komisarz policji, postanowił sprawić dziewczynce oraz jej ciotce niespodziankę i zabrał je na występ słynnego Magnetyzera. Jak szybko się jednak okazało – nie był to wypad zupełnie prywatny.

Antoni Wróbel miał bowiem przeczucie, że za sukcesem Wielkiego Magnetyzera czai się jakaś tajemnica. Kiedy Zuza stała się świadkiem pewnej drobnej, choć widowiskowej kradzieży, również ruszyła tropem zagadki. 

Obydwoje nawet nie spodziewali się, że te dwie sprawy mogą być ze sobą powiązane, a ich śledztwa przetną się kilkukrotnie, prowadząc do wielkiego finału.

Powieść detektywistyczna dla dzieci

Tomasz Duszyński opierając się na historii Warszawy oraz korzystając z szerokiej popularnonaukowej wiedzy, stworzył fantastyczny kolaż pełen akcji, ciekawostek, zabytkowych budynków – ale i sieć powiązanych ze sobą wątków, bohaterów oraz pięknie rozwijących się relacji.

Muszę przyznać, że mało jest tak wybitnych powieści detektywistycznych dla dzieci, które jednocześnie są tak bardzo uniwersalne. Z całą pewnością mogłabym napisać, że Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei trafi zarówno do każdego 10-latka jak i nastolatka lub dorosłego.

Tajemniczy nowy bohater, podążanie za tropami oraz wysilanie szarych komórek w celu łączenia faktów, hipnoza, dążenie do sprawiedliwości, a nawet zwinni złodzieje, którzy zwracają ukradzione przedmioty – ta książka nie wypuści Was ,,z objęć”, dopóki nie przewrócicie jej ostatniej strony.

Wysoka półka literatury dziecięcej i młodzieżowej

Mnie pozostaje mieć tylko nadzieję, że autor nie pozwoli nam długo czekać i już za kilka kolejnych miesięcy, znowu będziemy mieć szansę przenieść się w czasie, żeby wziąć udział w ekscytującej przygodzie Zuzy oraz wszystkich młodych detektywów Domu pod Dębem.

A jest na co czekać, bowiem zakończenie powieści otwiera nie jedną, ale nawet kilka kolejnych spraw! 

Z przyjemnością daję znać, że objęłam książkę Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei swoim patronatem medialnym. Ta książka to wysoka półka jakościowej literatury dziecięcej i młodzieżowej.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/mechaniczny-czlowiek-i-szkola-zlodziei/

Artykuł Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent
➜ Seria: Roryk. Nieśmiały detektyw
➜ Autor: Oliver Schlick
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Gdyby ktoś zapytał mnie, jaka jest najpiękniejsza pora roku, bez wahania odpowiedziałabym, że… jesień. Złoto-żółto-rdzawe kolory liści, rześki wiatr i wszędzie pełno pomarańczowych dyni, które same w sobie wyglądają już jak coś, co stworzono do tulenia.

Nowy tom książek o nieśmiałym detektywie

Zupełnie nie dziwi mnie więc fakt, że jesień upodobał sobie także bohater pewnej słynnej serii powieści detektywistycznych dla dzieci (i nie tylko). A że jest to wyjątkowo nieśmiała postać, zawsze warto ją na początku przedstawić – mowa o Roryku Nieśmiale.

Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent to już czwarty tom cyklu o detektywie, który z pomocą pewnej rezolutnej 12-latki wprowadza czytelników w świat zbrodni, zagadek oraz poszlak. Z przyjemnością objęłam go swoim patronatem medialnym! 

Do tej pory ukazały się:

• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa zaginionej perły,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Tajemnica zamku Wiewiórzec.

Nietuzinkowy duet na tropie tajemnic

Jeżeli jednak spodziewacie się, że tytułowy detektyw ma tylko jedną nietypową przypadłość dla swojej profesji, szybko muszę wyprowadzić Was z niewiedzy. Roryk nie tylko jest chorobliwie nieśmiały, ale odkąd uderzono go w głowę… przejawia również bardzo osobliwy talent.

Za pomocą dotyku otrzymuje informacje, które w innym razie byłyby dla niego niedostępne. Z tego też powodu nie skupia się w swoich śledztwach na przepytywaniu świadków – od tego ma właśnie wspomnianą 12-letnią Matyldę, która z rozkoszą używa swojego gadulstwa do ciągnięcia za język poszkodowanych lub przypadkowych gapiów.

Zaginiona pisarka powieści kryminalnych

W przypadku Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent nie będzie jednak poszkodowanego, przynajmniej nie na początku – chyba, że nazwać tak zaniepokojoną córkę pewnej pisarki. Początkowo przesłuchanie autorki okaże się niemożliwe. 

Kiedy Matylda z Rorykiem dowiadują się, że słynna autorka powieści kryminalnych i zarazem bestsellerowej serii o inspektorze Joysie przepadła jak kamień wodę, rzucają wszytko, aby ruszyć ku zagadce!

W jakiej kolejności sięgać po Roryk. Nieśmiały detektyw?

Oliver Schlick, czyli prawdziwy autor bestsellerowych książek detektywistycznych, tutaj jak i w poprzednich trzech tomach, mistrzowsko prowadzi akcję, wodząc czytelnika za nos. Zarzuca przynętę i niczym wytrawny wędkarz łowi na intrygi odbiorców, przynosząc im niemało satysfakcji swoim sprytem oraz inteligencją.

Po Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent nie trzeba sięgać w chronologicznej kolejności, ale na pewno warto. Dzięki temu nie umkną Wam żadne niuanse i trochę lepiej zrozumiecie relacje między dwójką głównych bohaterów, ale także pobocznymi postaciami, jak np. niezbyt rozgarniętym komisarzem Valko.

Książka uczy zwracania uwagi na drobiazgi i nie podsuwa oczywistych, banalnych zakończeń. Możecie się więc spodziewać, że finał Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent będzie wyjątkowo satysfakcjonujący, a umiejętności głównych bohaterów wpłyną na rozwiązanie nie tylko obecnej sprawy, ale i takiej, która ciągnie się już od wielu, wielu lat.

Polecam ten tom jak i całą serię czytelnikom powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/roryk-niesmialy-detektyw-znikniecie-amandy-kent/

Artykuł Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent – recenzja premierowa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Zuza Wróbel na tropie
➜ Seria: Detektywi Domu pod Dębem
➜ Autor: Tomasz Duszyński
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Przedwojenna Warszawa musiała być niezwykłym miejscem. Ilekroć sięgam po książkę, której akcja dzieje się przed 1939 roku, odzywa się we mnie trudna do wyartykułowania tęsknota.

Choć tamtej Warszawy już nie ma, żyje ona w pamięci ludzi oraz na kartach różnych opowieści. Czasami staje się też częścią współczesnych książek, pozwalając młodym czytelnikom poznać stolicę, która inspiruje i w której wszystko jest możliwe.

Nowa seria detektywistyczna dla dzieci, nastolatków i dorosłych

Jedną z takich książek jest świeżo dostarczona z drukarni Zuza Wróbel na tropie, z nowej serii Detektywi Domu pod Dębem. Jej autor Tomasz Duszyński to człowiek wielu talentów. Jest uznanym dziennikarzem, ale także pisarzem różnych gatunków literatury – od kryminałów, przez fantasy, science fiction, aż po horror.

Tym razem mamy jednak do czynienia z powieścią detektywistyczną dla dzieci i nastolatków (a moim zdaniem nawet dla dorosłych). Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim patronatem medialnym i zaraz wyjaśnię, dlaczego to zrobiłam, bez wahania.

Zuza Wróbel na tropie… niebezpiecznej oraz intrygującej przygody!

Nastolatki czasami bywają lekkomyślni. Na przykład wtedy, kiedy świadomie wplątują się w aferę z zaginionym, lub co gorsza – porwanym matematykiem. I nie ma znaczenia, czy mamy rok 2024, czy… 1932.

Zuza, główna bohaterka książki z jej imieniem oraz nazwiskiem w tytule, razem z koleżanką Anią tworzą ptasią ekipę detektywistyczną – Wróblowej oraz Sikory. Czternastolatka bardzo chce pójść w ślady swojego słynnego wujka, komisarza stołecznej policji.

Kiedy jednak okazuje się, że niemal ociera się o śmierć, a niewinne początkowo tropy z szyfrowaniem, prowadzą ją w stronę międzynarodowej afery – podejmuje decyzję, że nie powie swoim bliskim o tym, co ją spotkało… przynajmniej do czasu, kiedy nie rozgryzie całej zagadki!

Dług wdzięczności w Domu pod Dębem

Smaczku całej sprawie dodaje również fakt, że nastolatka ma konkurenta! Rówieśnik o jednym zmyślonym, a drugim prawdziwym imieniu, urządził we własnej willi na warszawskich Filtrach prawdziwą tajną kwaterę.

Ze względu na powiązania ze wspomnianym nauczycielem matematyki, postanawia sam dojść do prawdy z jego zniknięciem. Czy jednak jest godnym przeciwnikiem dla Zuzy? I w jaki sposób dziewczyna dorobi się u niego naprawdę poważnego długu… wdzięczności?

Międzywojenna Warszawa w książce dla dzieci

Zuza Wróbel na tropie to niezwykle interesująca i wielowymiarowa książka, która angażuje czytelnika oraz przykuwa go do swoich stron, niczym najsilniejszy magnes. Jest w niej urok międzywojennej Warszawy – z opisem znanych do dzisiaj uliczek czy budynków, ale także nieco egzotycznej współcześnie warszawskiej gwary.

Autor postanowił nie unikać w niej także trudnych tematów. Pokazał krajobraz stolicy dokładnie taki, jakim był on przed laty. Ze wspaniałą architekturą, ale także ulicznikami, chłopcami sprzedającymi gazety, żyjącymi na ulicy, wplątującymi się w różne afery. Momentami można poczuć, jakby Tomasz Duszyński pisał polskiego Olivera Twista.

Podczas lektury przychodzi więc na myśl, że choć żyjemy teraz w innych czasach, niż te sto lat temu, to jednak ciągle znajdujemy się w swoich bańkach. Zuza Wróbel na tropie pokazuje czytelnikom, jak często nie doceniamy tego, co mamy. Zamykamy się w swojej grupie, zamykamy się na innych, nie zastanawiając jak wygląda świat trochę dalej niż czubek własnego nosa.

Wiedziałam, że ten obraz utkwi mi w pamięci. (…) Kryje się w zakamarkach miasta, w ciemnych uliczkach albo w takich miejscach jak to, które człowiek ma niemal pod nosem, a choćby żył w pobliżu dziesiątki lat, to i tak go nie dostrzeże. Czasem pewnie nie chce dostrzegać.

Tomasz Duszyński, Zuza Wróbel na tropie, Rozdział 26, str. 240

Nastoletnia ciekawość, ponadprzeciętny spryt czyli Sherlock Holmes w spódnicy

W pewnym momencie robi się w książce naprawdę poważnie – niczym w najlepszych filmach akcji, pełnych zwrotów, tajemniczych typów oraz emocjonujących spotkań. Zresztą, nie ma się co dziwić. W końcu stawką jest prawda o Enigmie – najbardziej osławionej maszynie szyfrującej w historii.

Tomasz Duszyński, inspirując się tą międzywojenną historią dobrze wie, w jaki sposób podejść do tematu, żeby wydobyć z niego najciekawsze wątki. A łącząc je z nastoletnią ciekawością, ponadprzeciętnym sprytem i zespołową pracą – stworzył mieszankę skutkującą doskonałą książką, w której będą zaczytywali się i dorośli i nie-dorośli.

Bardzo polecam ją wszystkim powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/zuza-wrobel-na-tropie/

Oficjalna premiera: 24.04.2024 rok

Artykuł Zuza Wróbel na tropie – recenzja patronatu medialnego pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki
➜ Seria: Roryk. Nieśmiały detektyw
➜ Autor: Oliver Schlick
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nierozwiązane sprawy sprzed lat są jak porzucone w trakcie czytania książki – często znamy ich bohaterów na tyle, że zdążyliśmy się z nimi w pewien sposób związać, ale brakuje nam najważniejszego, czyli zakończenia.

Najlepsza seria książek detektywistycznych dla dzieci

Właśnie z taką nierozwiązaną sprawą będzie musiał się zmierzyć duet najmilszych detektywów pod literackim słońcem – Roryk nieśmiały detektyw oraz jego urocza asystentka, dwunastoletnia Matylda.

Z pełną śmiałością informuję, że trzeci tom jednej z najlepszych serii detektywistycznych dla dzieci, objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem. Podobnie jak i dwie poprzednie części cyklu, o których możecie przeczytać tutaj:

• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa zaginionej perły,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki.

Widzę, że ta sprawa wiąże się z ekstremalnymi wyzwaniami. I to dla każdego z nas: ja nagle muszę radzić sobie ze spontaniczną nieśmiałością. Doktor Herkenrat musi stawić czoła nie tylko swojej fobii na punkcie wiewiórek, lecz także nieprzyjaznemu dozorcy. A nieszczęsny Roryk musi zmierzyć się z ogrodem francuskim, a teraz także z kolekcją lalek. 

Oliver Schlick, Roryk. Nieśmiały detektyw. Tajemnica zamku Wiewiórzec, 12. Nowe odkrycia i napad, str. 179

Zbrodnia sprzed 25 lat

,,Roryk. Nieśmiały detektyw. Tajemnica zamku Wiewiórzec” Olivera Schlicka prowadzi nas tym razem na peryferia miasta, gdzie mieści się elitarna szkoła z internatem. Są jednak wakacje i placówka pozostaje niemal wyludniona. Pozostają w niej jedynie osoby, które częściowo mogą mieć coś wspólnego ze sprawą morderstwa sprzed 25 lat…

Roryk z Matyldą oraz oczywiście Doktorem Herkenratem, czyli niemożliwie strachliwym psem dziewczynki, przybywają na zaproszenie dyrektorki szkoły, aby rozwiązać tę zagadkę. Czy uda im się pokonać barierę czasu i odkryć nowe dowody? Jaki motyw stoi za tą paskudną zbrodnią? Oraz dlaczego życie w latach 90-tych wyglądało zupełnie inaczej?

Książka z wartościami

Czytelnicy, którzy znają już tę serię, na pewno znają też jej mocne strony. Wiedzą, że autor doskonale żongluje humorem, niezawodną logiką oraz elementami zaskoczenia. Niemniej ważne są zawoalowane wartości, które cały cykl reprezentuje.

Jedną z nich jest oczywiście pochwała różnorodności. Bez względu na to, kim się jest, można spełniać swoje marzenia. Najlepszym tego przykładem jest sam tytułowy bohater. Można przecież wyjść z błędnego założenia, że detektyw powinien być wyłącznie pewny siebie i odważny. Roryk jest tego dokładnym przeciwieństwem.

Pochwała nieśmiałości

W części ,,Tajemnica zamku Wiewiórzec” nieśmiała jednak staje się również… niezwykle gadatliwa do tej pory Matylda. Jej nieśmiałość jest jednak wyjątkowo wybiórcza i objawia się wyłącznie w kontakcie z pewnym czarującym jej rówieśnikiem.

Na drugim planie świetnie został podjęty również wątek cech charakteru, które ogólnie postrzegane są często jako negatywne, a w rzeczywistości które spełniają jednak równie ważne funkcje jak pozostałe przymioty osobowości. Doskonałym tutaj przykładem jest właśnie m.in. ta osławiona nieśmiałość, ale też np. strach przed wiewiórkami (i wszystkim innym) psiaka Matyldy. 

,,Roryk. Nieśmiały detektyw. Tajemnica zamku Wiewiórzec” jest bez wątpienia książką wybitną, bez pudła. Taką, która przynosi mnóstwo czytelniczej frajdy oraz satysfakcji we wspólnym (z bohaterami) dążeniu do rozwiązania zagadki. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 roku życia. Bardzo polecam!

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/roryk-niesmialy-detektyw-tajemnica-zamku-wiewiorzec/

Artykuł Roryk. Nieśmiały detektyw. Tajemnica zamku Wiewiórzec – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Panda na scenie
➜ Autorki: Emma Read, Sarah Horne
➜ Ilustracje: Sarah Horne
➜ Tłumaczenie: Ewa Rosa
➜ Wydawnictwo: Wilga
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

No tak, magazyny plotkarskie słyną z tego, że lubią siać zamęt i wymyślać niestworzone historie o rozmaitych celebrytach. Co jednak w przypadku, kiedy tym razem trafili na trop czegoś po części prawdziwego, co może zrujnować życie… pandy oraz jej miłej rodziny?

,,Panda na scenie” to już drugi tom fantastycznej serii o bardzo nietypowej bohaterce. Jej autorką jest Emma Read i Sarah Horne (ostatnio pisałam o książce ,,Beki, smarki, pierdy”, w której Sarah była ilustratorką). Co więcej, jest mi bardzo przyjemnie obwieścić, że najnowszą część jak i poprzednią – ,,Panda na progu” objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym!

Panda robi się sławna

Panda o jakże słodkim imieniu Pudding uciekła z zoo w Edynburgu, kiedy dotarły do niej plotki o planach ośrodka. Stała rezydentka miała zostać odesłana bezpowrotnie do Chin. Pandzie się to nie spodobało i jako wielka fanka wszystkich filmów o Mary Poppins, a także gwiazda sceny w zoo – postanowiła poszukać nowego miejsca dla siebie.

Po perypetiach z pierwszej części (serdecznie zachęcam do nadrobienia), zamieszkała u rodziny 9-letniego Calluma. Z jego ojcem zaczęła brać udział w ,,Pandomimach” – spektaklach, które w szybkim tempie zaczęły stawać się coraz bardziej popularne.

Tajemnica może zostać odkryta

Sława Puddinga ściągnęła na nią uwagę pewnej dziennikarki z ,,Edynburskich Ploteczek”. Kobieta dostała cynk, że aktorka w kostiumie pandy… w rzeczywistości jest pandą! Skrywana przez rodzinę tajemnica, która miała chronić nowego członka rodziny, może wkrótce zostać odkryta!

Co zrobi Callum, który jako jedyny wie o zasadce przygotowywanej przez dziennikarkę? Jak przekona rodziców, siostrę i pandę, że kobieta ma wobec nich złe zamiary, a obiecana kariera w Los Angeles to tylko brzydki wabik?

Poczucie humoru i mądry przekaz

,,Panda na scenie” to książka, która pod płaszczykiem humoru oraz zabawnych splotów akcji, kryje w sobie ważne przesłania. Zwraca uwagę jak istotne jest, aby potrafić wysłuchać każdego i nie pozwolić, żeby nasze wyobrażenie o świecie przysłoniło punkt widzenia kogoś, kogo kochamy.

Historia uczy również, aby nie ufać plotkom – wszystko wielokrotnie sprawdzać i weryfikować, żeby nikogo nie skrzywdzić. Ale ,,Panda na scenie” to także opowieść o odnalezieniu w sobie odwagi oraz samozaparcia, by chronić swoich bliskich. Choć odpowiedzialność ta spadła na niemal najmłodszego członka rodziny, Callum nie zrezygnował z działania. Wiedział, że będzie trudno, a mimo to stanął na rzęsach, żeby zakończenie książki ,,Panda na scenie” na pewno Wam się spodobało

Polecam tę książkę dzieciom już powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/panda-na-scenie-sarah-horne-skua89ed8888599dea6e943.html

Artykuł Panda na scenie – recenzja książki dla dzieci i patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Kosmitek
➜ Autorka: Iwona Banach
➜ Ilustracje: Sviatlana Shkil
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Z czym najczęściej kojarzą się Wam Święta? Ze Świętym Mikołajem oraz jego reniferowym zaprzęgiem, z choinką i prezentami, ze śniegiem, pierniczkami, a także małymi uśmiechniętymi elfami. Z czym na pewno się nie kojarzą? Z odkryciami archeologicznymi, latającymi spodkami oraz… kosmitami! 

Najbardziej nietypowa książka świąteczna dla dzieci!

A jednak, Iwona Banach w książce, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym udowadnia, że jeżeli mamy wystarczająco bujną wyobraźnię, nie ma rzeczy niemożliwych! 

,,Kosmitek” jest bowiem opowieścią o rodzeństwie, a także fioletowym przybyszu z kosmosu, który w swojej kosmicznej szkole zupełnie nie radzi sobie z przedmiotem dotyczącym znajomości Ziemian. Z tego względu dzieci – Gnatek, Linka i Milunia postanawiają mu pomóc otrzaskać się z tradycji świątecznych i innych ważnych, ziemskich spraw. 

Czy jednak finalnie znajdą czas na naukę nowego znajomego, jeżeli jednocześnie stają się świadkami bardzo niepokojącego ciągu zdarzeń?

Podejrzany wujek Karol

Książka została podzielona tradycyjnie na 24 rozdziały, łatwo więc policzyć, że jej akcja rozgrywa się na przestrzeni 24 dni. Począwszy od pojawienia się fioletowego Xilixa w lustrzanym portalu na strychu, aż do momentu… niezwykłego celebrowania Wigilii!

Zanim jednak przyjdzie czas na świętowanie, dzieci najpierw podejmują się odnalezienia zagubionego klucza do portalu, a następnie uważnie tropią swojego podejrzanego wujka Karola, który w niczym nie przypomina dobrotliwych i kochanych dorosłych. 

Lubiący niewybrednie żartować mężczyzna okazuje się skrywać pewien sekret – a jego słabość do cennych przedmiotów i ziemi zdobywanej kosztem innych, może wkrótce obrócić się przeciwko niemu! 

(Spodek w Katowicach – czy takimi pojazdami mogą przemieszczać się Kosmici?)

Kosmitek i święta Bożego Narodzenia

,,Kosmitek” to książka, która Was rozśmieszy, wprawi w świąteczny nastrój i jednocześnie – zachęci do fantazjowania o istnieniu życia w kosmosie! Co za wspaniała oraz szalona mieszanka! 

Przy okazji fabuła pozwoli Wam kibicować w słusznej sprawie ocalenia schroniska, a także poważnie zastanowić się nad tajemnicami, które skrywają przed nami nasze babcie.

Z ,,Kosmitkiem” dowiecie się jak ważne jest pomaganie innym (nie tylko w Święta), obdarowywanie prezentami (najlepiej tymi, zrobionymi własnoręcznie) i wierzenie w to, co mówią dzieci (nawet jeżeli wydaje się to… kosmicznie niemożliwe).

Polecam tę lekturę wszystkim czytelnikom powyżej 7 roku życia. Obiecuję, że będziecie się dobrze bawić!

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/kosmitek/

Artykuł Kosmitek – przedpremierowa recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.