Pewien księgarz napisał kiedyś książkę. Była to opowieść o poszukiwaniu wspomnień, o wielkiej przyjaźni i o odnalezionych zakończeniach. Tym księgarzem był Mickaël Brun-Arnaud, francuski twórca, który w maju 2018 roku otworzył własną Le Renard Doré2 w piątej dzielnicy Paryża.

Na tropie zaginionych wspomnień

Kiedy przeczytacie jednak tę książkę zrozumiecie, że ma ona z samym autorem całkiem sporo wspólnego. Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień to lektura pełna wzruszeń, ciepła, długo wyczekiwanych przygód i bohaterów, których (w większości) chciałoby się mieć zawsze blisko siebie.

To też jednak historia o zapominalii – fikcyjnej chorobie, pewnie szerzej znanej wielu dorosłym. Objawia się ona nieodwracalnym i stale postępującym zapominaniem. Nie ma na nią lekarstwa, jest wymagająca, a każdego kto na nią zapada, wprowadza w stan zagubienia i samotności.

W wyniku zachorowania na zapominalię Ferdynand stał się kimś na kształt podróżnika w czasie, który błąka się między epokami, całkiem jakby przechodził z jednego do drugiego rozdziału w wielkiej księdze życia.

Mickael Brun-Arnaud, W domu Ferdynanda, str. 172

Ponadczasowa powieść dla każdego

Głównym bohaterem powieści jest lis księgarz o dostojnym imieniu Archibald. Można w ogóle odnieść wrażenie, że jest to książka opowiadana z punktu widzenia dobrze wychowanego jegomościa, który ceni ambitną literaturę, poprawny sposób wysławiania się i kulturę – i co więcej, będzie to wrażenie bardzo trafne.

Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień ze względu na dobór postaci, ale i miejsce akcji czy też tematykę, wydaje się więc lekturą ponadczasową. Taką, którą można czytać nie tylko niezależnie od czasów, ale i wieku odbiorcy.

Ma to tym większe znaczenie, że na każdym etapie naszego życia, inaczej będziemy ją odbierać. Zawsze będzie jednak to lektura ważna, poruszająca oraz po prostu ciekawa.

Zaginiona autobiografia kreta Ferdynanda 

Pewnego dnia do Archibalda zwraca się z prośbą kret Ferdynand. W księgarni, którą prowadzi lis, znajdują się wyłącznie pojedyncze egzemplarze książek, które podarowały mu zwierzęta. 

Ferdynand także napisał kiedyś powieść. Była to jego autobiografia, wypełniona szczegółami z prywatnego życia. Kiedy kret zaczął tracić pamięć, zapragnął ponownie ją przeczytać i dowiedzieć się, dlaczego jego ukochanej żony Malwiny nie ma już przy nim.

Przypadkowo jednak lis Archibald sprzedał chwilę wcześniej ten egzemplarz tajemniczemu klientowi. Jedyną nadzieją, żeby odzyskać utracone wspomnienia, jest udać się w podróż śladem kilku ocalałych fotografii kreta. Będzie to wyprawa pod wieloma względami wymagająca, a jednak – być może po nitce do kłębka, uda się odnaleźć nawet coś więcej, niż tylko pamięć Ferdynanda.

Zaproszenie do Leśnej Księgarni 

Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień to pełna niespodzianek książka, która mnie autentycznie poruszyła. Raz, że jest napisana pięknym językiem – a dwa, że o alzheimerze mówi w sposób niezwykle delikatny, prawie poetycki, oswajając czytelnika z tym trudnym tematem.

Pokochałam Leśną Księgarnię i bardzo się cieszę, że seria składa się aż z czterech tomów. Mam nadzieję, że wydawnictwo Babaryba nie pozwoli nam długo czekać na kontynuację i już niebawem będziemy mogli zanurzyć się ponownie w tym magicznym świecie zwierząt, tak bardzo podobnych do ludzi.

Polecam Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień wszystkim czytelnikom powyżej 8 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://babaryba.pl/ZWIERZOKSIAG-tom-1-Na-tropie-zaginionych-wspomnien-powiesc-dla-dzieci-i-mlodziezy-Brun-Arnaud-Sanoe

Artykuł Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Dinotopia. Wyprawa do Czandary
➜ Autor: James Gurney
➜ Ilustracje: James Gurney
➜ Tłumaczenie: Paulina Kielan
➜ Wydawnictwo: Debit
➜ Rok wydania: 2007
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Naprawdę nie wiem, dlaczego w niektórych książkach, ktoś w ogóle zawraca sobie głowę czymś takim, jak wstążka do zaznaczania postępów czytania. Choć to bardzo elegancki dodatek, są takie lektury, które pochłania się za jednym zamachem. W tego rodzaju sytuacjach wszelkie zakładki są więc po prostu zbędne.

Czym jest Dinotopia?

Pisząc o ,,takich lekturach” mam na myśli oczywiście Dinotopię. Wyprawę do Czandary. To książka, której poszukiwałam jakiś czas, zanim trafiłam na egzemplarz z drugiej ręki, w miarę w przyzwoitej cenie. Jej autorem jest James Gurney, amerykański artysta, który zasłynął serią o świecie, którego nie ma na naszych mapach.

No właśnie, bo Dinotopia jest serią, a opisywana tutaj część wcale nie jest jej początkiem. Pierwszy tom o tytule po prostu Dinotopia ukazał się w 1992 roku. W języku polskim nie jest on absolutnie już do dostania. Kolejne dwa – Dinotopia. World Beneath oraz Dinotopia. First Flight nigdy nie ukazały się w naszym kraju.

Dinotopia. Wyprawa do Czandary to jednak pozycja samodzielna, o której sam autor pisze, że może być doskonałym wprowadzeniem do serii. Zdecydowanie zgadzam się z tym stwierdzeniem.

Świat ludzi i dinozaurów

No dobrze, to teraz wyobraźcie sobie miasto umiejscowione na wyspie między kilkoma wodospadami. Na jego ziemi żyją w symbiozie mądre dinozaury z całkiem rozsądnymi ludźmi. Brzmi bajkowo?

W Dinotopii niewiele trzeba sobie wyobrazić. Trudno byłoby zrobić to tak dobrze, jak za pomocą farb olejnych oraz świetnego warsztatu pisarskiego, zobrazował ją sam autor. Bogato ilustrowana książka zabiera czytelników w niezapomnianą podróż (i nie jest to tylko figura retoryczna) do świata ojca oraz syna, którzy w Dinotopii znaleźli się przypadkiem, na skutek zniszczenia ich szkunera. 

Wyprawa do Czandary – książka, która byłaby świetną grą

Ojciec, Artur Denison będący od przybycia naukowcem zgłębiającym tajemnice Dinotopii, szczególnie marzył o odwiedzeniu Czandary. Odkąd relacje tego państwa-miasta pogorszyły się z Wodospadowem, gdzie obecnie przebywali bohaterowie, odwiedzenie jej należało do prawdziwych wyzwań.

Na skutek jednak nieustających prób, Artur otrzymuje finalnie zaproszenie od samego cesarza Czandary i wyrusza w drogę pełną przygód. Co spotka go na szlaku? Z jakimi trudnościami będzie musiał się zmierzyć? Kim okaże się tajemniczy cesarz Czandary?

Mogę sobie tylko wyobrażać jak fantastyczna byłaby gra stworzona na podstawie tej książki! Mam nadzieję, że kiedyś jeszcze odkryje ją jakieś studio.

Bilet na najpiękniejszą, literacką podróż

Dinotopia. Wyprawa do Czandary to jedna z najbardziej baśniowych, fantastycznych, mądrych i pięknych wizualnie książek, jaką kiedykolwiek miałam w swoich rękach. Prawdopodobnie, gdyby kazano mi ograniczyć mój księgozbiór tylko do liczby pięciu lektur, tę zdecydowanie bym zachowała.

Jestem więc bardzo wdzięczna, że podczas rozmowy w ramach serii wywiadów Strefa Rozmów z Rochem Urbaniakiem, wskazał on Dinotopię właśnie jako swoją najważniejszą książkę z czasów dzieciństwa. To właśnie wtedy usłyszałam o niej po raz pierwszy.

Jeżeli również macie ochotę wyruszyć do świata ludzi i dinozaurów, ale także zachwycającej przyrody, imponującej architektury oraz wartościowych rozmów i idei – rozejrzyjcie się za egzemplarzem książki, która będzie biletem do najpiękniejszej, literackiej podróży. Polecam ją wszystkim powyżej 7 roku życia.

Link do strony autora (książki są swobodnie dostępne w języku angielskim): https://jamesgurney.com

Artykuł Dinotopia. Wyprawa do Czandary – recenzja poszukiwanej książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Krótka opowieść o miłości
➜ Autor: Ulf Stark
➜ Ilustracje: Ida Björs
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Skalska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Rodzice dali mi na imię Fred. To znaczy ,,pokój”. Jednak to nie pomogło. Wojna wybuchła i tak.

Ulf Stark, Krótka opowieść o miłości, Rozdział 1. Rozmowa z wywietrznikiem, str. 9

Czym jest miłość?

Ulf Stark – czy trzeba czegoś więcej, żeby skierować uwagę na książkę, która jest piękna, mądra, wzruszająca oraz rozgrzewa serca w największe mrozy? Ten autor niejednokrotnie udowadniał już, że jest jednym z najwybitniejszych twórców literatury dziecięcej.

Choć mogłabym zaryzykować stwierdzeniem, że Krótka opowieść o miłości jest jego najlepszą książką, jaką do tej pory czytałam i… właściwie to prawdopodobnie najlepsza książka 2024 roku. To lektura, która i dzieciom, ale także dorosłym pokaże czym jest miłość.

Chłopiec się zakochał

Głównym bohaterem tej historii jest chłopiec o imieniu Fred. Na świecie szaleje II wojna światowa, której skutki odczuwa się również w Szwecji. Fred został z mamą. Jego tata broni granicy i chłopak od dawna go nie widział.

Życie toczy się jednak dalej. Fred się zakochał w koleżance z klasy – wyjątkowo silnej Elsie, która mówi przez nos. A że chłopiec nie ma komu się zwierzyć, rozmawia z wyobrażeniem swojego ojca, które składa się na powieszony w szafie garnitur oraz stojącą pod nim parę butów.

Krótka opowieść o miłości to książeczka niewielka formatem, ale potężna treścią, a właściwie jej znaczeniem. Bo tak jak każdą historię Ulfa Starka, tak tę także czyta się z wielką przyjemnością. 

Lekki tekst, krótkie zdania i dużo rozmów – czy to tych z mniej lub bardziej zmyślonymi bohaterami. Każdy akapit składa się tutaj na prostą historię o życiu, które jest najpiękniejsze właśnie w takiej zwyczajnej postaci.

Najpiękniejsza książka dla dzieci i dorosłych 2024 roku

Książka przypomina czytelnikom jak ważna jest miłość, ale również dlaczego potrzebujemy jej szczególnie, kiedy jest trudno. Poza tym, to cenna lekcja jeszcze z kilku powodów. Krótka opowieść o miłości nie pozwala zapomnieć, że miłość nie jest stanem dla tchórzy oraz będąc zakochanym – nigdy nie powinno się oszukiwać.

Jak poradził sobie Fred ze swoją miłością? I dlaczego w tej książce jest znacznie więcej miłości, niż w każdym przeciętnym romansidle dla dorosłych? 

Bardzo polecam rozgrywającą się na kilka dni przed Wigilią oraz w samą Wigilię Krótką opowieść o miłości każdemu powyżej 7 roku życia. Jestem przekonana, że na pewno się przy niej wzruszycie – bez względu jaka jest akurat za oknem pora roku.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/krotka-opowiesc-o-milosci/

Recenzje pozostałych książek Ulfa Starka:

• Uciekinierzy,
• Święta w Wielkim Lesie,
• Mój przyjaciel Percy, Buffalo Bill i ja,
• Chłopiec, dziewczynka i mur,
• Czy umiesz gwizdać, Joanno?,
• Jak tata się z nami bawił,
• Jak tata pokazał mi wszechświat,
• Jak mama została Indianką.

Artykuł Krótka opowieść o miłości – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Wstrząsy. Czasami mamy wrażenie, jakby ktoś nami potrząsał, albo jakby walił nam się dotychczasowy świat i z tych gruzów powstawało coś nowego. Czujemy, że otwierają się w naszej głowie okienka, które jeszcze do niedawna pozostawały zamknięte.

Pragnienie wolności

Tak właśnie miała bohaterka książki Figgrotten i tak mam ja, tuż po lekturze tej opowiastki. To historia napisana przez April Stevens, opisująca wzloty oraz upadki dorastania. Jest opowieścią o tytułowej Figgrotten, która nadała sobie to dziwne imię, żeby lepiej było jej zrozumieć kim jest.

Książka jest więc tekstem o nietypowej dziewczynce, wypełnionej potrzebą wolności. Dziewczynką, której dni wypełnia obserwacja kruków, czytanie encyklopedii oraz nauka świata.

Siostrzana trudna relacja

Figgrotten ma siostrę, która wydaje się jej zupełnym przeciwieństwem. Christinię można określić jako zwyczajną nastolatkę. Figgrotten nie jest zwyczajna. Choć, kiedy jej starsza siostra nazywa ją Dziwadłem – jest jej najzwyczajniej w świecie przykro.

Gdy jednak Christinia mówi swoim koleżankom, że Figgrotten jest adoptowana (choć nie jest) – główna bohaterka postanawia nigdy więcej nie odezwać się do swojej siostry.

W książce opisywane, siostrzane relacje można nazwać skrajnymi. Ale to dlatego, że charaktery dziewczynek diametralnie się od siebie różnią.

Pewnie każdy, kto tylko ma rodzeństwo, przeżywał gorsze i lepsze chwile z bratem czy siostrą. W Figgrotten widać wyraźnie, że to docieranie się, ale i sprzeczki czy nieporozumienia to wynikowa różnych osobowości, ale także emocji i przywiązania, które mimo wszystko zawsze jest w takich sytuacjach obecne.

Dorosły, który ma wpływ na dziecko

Figgrotten wypełnione jest inspirującymi postaciami. Jest tu pan Stanley nakłaniający do myślenia i potrafiący przekonać człowieka nawet do tego, że matematyka może być inspirująca.

Jest również Alvin, czyli kierowca szkolnego autobusu. Staruszek, który potrafi słuchać, ale przede wszystkim jest ciekawy świata. Można powiedzieć, że to jedna z bardziej kluczowych postaci w tej historii i jestem przekonana, że wzruszy Was ona do łez.

W końcu – są naukowcy, słynni politycy, rodzice. Okazuje się, że obecność interesujących dorosłych ludzi w życiu dziecka jest nieodzowna. Jeżeli młody człowiek ma obok siebie kogoś, z kim może rezonować i czuć, że zawsze jest czas na rozmowę – będzie szybciej się rozwijał i chętniej otwierał na siebie oraz innych.

Książka o dorastaniu

Figgrotten to książka zaskakująca, choć z pozoru bardzo prosta. Teoretycznie opowiada tylko o życiu pewnej dziewczynki. Praktycznie – jest pogłębionym opisem relacji, życia w społeczeństwie i przede wszystkim dorastania.

W Figgrotten to właśnie trudne oraz wymagające momenty prowadzą do dorastania. Kiedy zaczynamy brać do siebie to, co słyszymy na swój temat od innych, albo zmienia się nasze zachowanie względem ludzi, którzy są z nami od dawna – to znaczy, że przechodzimy przemianę.

Myślę, że każde dziecko, które przeczyta Figgrotten przejdzie przemianę. Nie tylko dlatego, że książka pozwoli mu lepiej rozumieć samego siebie, ale także że nauczy go empatii, wybaczania i szukania w ludziach tego, co dobre.

Polecam ją czytelnikom powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://levyz.pl/shop/figgrotten/

Artykuł Figgrotten – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Barbro Lindgren

Ilustracje: Eva Eriksson

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Nie jest tajemnicą, że ludzie wrażliwi często mają w życiu trudniej – wzruszają się pięknem przyrody (przez co nie wszyscy traktują ich poważnie), są mili i uczynni (przez co czasami nie potrafią walczyć o swoje) i są podatni na krzywdę innych (przez co poświęcają się oraz zaniedbują samych siebie). Czy bycie wrażliwym jest jednak złe? 

,,Opowiastka o staruszku i psie” to historia, która rozpuściłaby nawet najbardziej lodowe serce. Jej autorką jest pisarka, którą na pewno już znacie, czyli Barbro Lindgren. Spod jej pióra wyszły bajki o Bolusiu (np. ,,Ładnie, Bolusiu!”) lub książka ,,Teraz będziesz kurą”. Z kolei ilustracje stworzyła Eva Eriksson, którą także możecie już kojarzyć z mnóstwa tytułów, np.: ,,Rycerze i smoki”, ,,Księżniczki i smoki” czy ,,Jak tata pokazał mi wszechświat”.

Głównym bohaterem ,,Opowiastki o staruszku i psie” jest tytułowy mężczyzna w podeszłym wieku. To typ takiego cichego staruszka, który ma rumianą i pogodną twarz pokrytą zmarszczkami, w towarzystwie jest zawsze uśmiechnięty i wiecznie wszystkim się kłania. 

Czytelnicy dowiadują się jednak jak czuje się ów staruszek, kiedy zamykają się za nim drzwi jego domu. Jak dopada go samotność i jak bardzo potrzebuje kogoś, kto pokaże mu, że jest dla niego ważny.

Nasz główny bohater postanawia wywiesić ogłoszenie. Poleca się w nim jako przyjaciel, ale nikt na nie nie odpowiada. Dopiero po którymś dniu czekania przychodzi do niego ktoś, kto z pewnością nie potrafi czytać. W życiu staruszka pojawia się duży pies. 

,,Opowiastka o staruszku i psie” pokazuje cały wachlarz rozmaitych uczuć – od momentu, kiedy zawiązujemy z kimś znajomość. Niecierpliwie oczekujemy nowego kolegi, dzielimy się z nim dobrym jedzeniem i mamy nadzieję, że zobaczymy go także kolejnego dnia. Do momentu, kiedy nasza nowa więź zostaje wystawiona na próbę – pojawia się niepewność, może nawet zazdrość, wraca też smutek.

Ta niewielka objętościowo książka zawiera w sobie mnóstwo pięknych emocji. Wzrusza i pokazuje jak silna może być relacja pomiędzy człowiekiem, a zwierzęciem. Daje do myślenia. Nieważne ile ma się lat – czy się jest mężczyzną, dzieckiem czy psem – zawsze potrzeba posiadania kogoś bliskiego jest niezwykle silna.

Bardzo polecam tę historię na granicy baśni, która pokazuje jak pięknie jest mieć przyjaciela. Będzie odpowiednia dla każdego czytelnika powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl

Artykuł Opowiastka o staruszku i psie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Sam McBratney

Ilustracje: Anita Jeram

Tłumaczenie: Jarosław Mikołajewski

Wydawnictwo: Harper Kids Polska (HarperCollins Polska)

Rok wydania: 2020 (1994)

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Czasami łatwo się zapomina jak ważne jest codzienne wyrażanie uczuć. Dziecko musi czuć się kochane, bo dzięki temu będzie mogło prawidłowo się rozwijać i być szczęśliwe. 

,,Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham” jest bestsellerem, który pokochały miliony małych i dużych czytelników na całym świecie! Książka została sprzedana w ponad 47 milionach egzemplarzy, a jej nakłady są ciągle wznawiane. Korzystając właśnie z ostatniego dodruku Wydawnictwa Harper Kids Polska, postanowiłam przypomnieć o tej pięknej, ponadczasowej książce, która ma mnóstwo zalet. 

Jej autorem jest Sam McBratney, a piękne, bajkowe ilustracje stworzyła Anita Jeram. Książka opowiada o dwójce bohaterów – dużym i małym brązowym zajączku. Wspaniałe w tej historii jest to, że niezależnie od tego czy czyta ją mama czy tata, a dzieckiem jest chłopiec czy dziewczynka – łatwo mogą oni utożsamić się z głównymi postaciami. Jedyne co charakteryzuje te zajączki to właśnie wielkość i rola, jaka została im przypisana. 

Mały zajączek próbuje pokazać jak bardzo kocha większego zajączka. Miłość jednak trudno zmierzyć jakąś miarą, dlatego malec podaje różne przykłady, które mogą w jakiś sposób choć trochę oddać jego uczucie. 

Duży zajączek nie pozostaje mu dłużny. Każdy podany przez malucha przykład pomnaża, starają się tym samym pokazać swoje emocje.

Można powiedzieć, że ta nietypowa licytacja jest manifestacją miłości – uwolnioną potrzebą mówienia sobie jak bardzo jesteśmy dla kogoś ważni i jak ktoś jest ważny dla nas. 

,,Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham” pozwala najmłodszym słuchaczom poczuć się bezpieczenie. Książka emanuje niezwykłym ciepłem, które równie dobrze utuli do snu jak i wypełni mnóstwem pozytywnej energii na nowy dzień. 

Wbrew pozorom nie jest to pozycja tylko dla malutkich dzieci. Z powodzeniem można czytać ją również ze starszymi słuchaczami lub podarować na prezent z okazji urodzin lub Świąt każdemu, kto jest dla nas ważny. 

Polecam tę klasyczną, obrazkową powiastkę wszystkim odbiorcom powyżej 2 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Nawet-nie-wiesz-jak-bardzo-Cie-kocham,37089282,p.html

Artykuł Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Sydney Smith

Ilustracje: Sydney Smith

Tłumaczenie: Wojciech Szot

Wydawnictwo: Sto Stron

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Nadchodzi w życiu każdego dziecka taki moment, kiedy stwierdza, że jest w stanie zrobić coś samemu. Kolejne dni, miesiące i lata to coraz większa potrzeba udowadniania sobie i bliskim, że nie potrzebuje się niczyjej pomocy – trzymania za rękę, asekuracji i czujnego odprowadzania wzrokiem przez zatroskanych rodziców. 

,,Sam w mieście” jest książką absolutnie niezwykłą, bo to zarazem opowieść o małym chłopcu i małym kocie – samodzielności i równocześnie potrzebie posiadania bezpiecznej przystani. Jej autorem jest kanadyjski artysta Sydney Smith.  Pozycja została nagrodzona tytułem Najlepszej Książki Dziecięcej przez New York Times w 2019 roku. To samo wyróżnienie nadał jej Wall Street Journal oraz Washington Post.

Pewnego dnia chłopiec wyrusza w miasto. Jedzie tramwajem, mija zatłoczone ulice i place budowy. Malec wygląda jednak na dość pewnego siebie. Wydaje się, jakby to nie był pierwszy raz, kiedy odwiedza te miejsca w pojedynkę. 

Im czytelnik głębiej zanurza się w opowieści, tym bardziej zaczyna zauważać pewną prawidłowość. Okazuje się, że chłopiec kogoś szuka. Na niektórych rozkładówkach widać nawet, że rozwiesza gdzieniegdzie czerwone ogłoszenia. Słowa, które myśleliśmy, że tyczą się małego bohatera, okazują się być jego głosem… aż do pewnego momentu. Na końcu książki czeka na czytelnika kolejny twist, wzruszający i łapiący za serce.

,,Sam w mieście” to książka wielowymiarowa. Historia, która wzbudza poczucie bezpieczeństwa. Pokazuje, że dorastanie to nie tylko samodzielność, ale i odpowiedzialność. Daje najmłodszym czytelnikom wskazówki, zostawiając tę najważniejszą na sam koniec. 

Wydana w czerwonej okładce z tłoczeniem i piękną obwolutą, może być świetną propozycją prezentową. 

Ręcznie tworzone przez artystę ilustracje za pomocą atramentu, akwareli oraz gwaszu (rodzaju farby wodnej z kredą) zachwycają głębią i wrażliwością. Narastająca z każdą rozkładówką śnieżyca, dodatkowo buduje napięcie, zmierzając do wzruszającego zakończenia.

,,Sam w mieście” uważana jest za książkę, która ma szansę stać się ponadczasowym klasykiem. Doskonale nadaje się do czytania przed snem. Ma kojący przekaz, kształtuje wrażliwość i daje nadzieję. 

Na koniec napiszę jeszcze tylko – przyjrzyjcie się ponownie okładce. Możecie zobaczyć na niej małego chłopca siedzącego we wnętrzu tramwaju. W szybie odbijają się też samochody i budynki. Czy istnieje jednak prawdopodobieństwo, że w tej okładce zobaczycie także samych siebie? Czy czytelnik może stać się bohaterem ,,Samego w mieście”? 

Ogromnie polecam tę książkę wszystkim dorosłym i dzieciom powyżej 4 roku życia!

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwostostron.pl/ksiazka/przedsprzedaz-sam-w-miescie/

Artykuł Sam w mieście – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Susanna Isern

Ilustracje: Marco Soma

Tłumaczenie: Tomasz Pindel

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ta książka, choć miała premierę już jakiś czas temu, pojawia się na blogu dopiero teraz ze względu na pewne nieoczekiwane zawirowania losu. Jakoś tak się stało, że początkowo trafiła pod mój stary adres zamieszkania i gdy już wydawało mi się, że jej nie odzyskam – szczęśliwie wylądowała w moich rękach! 

Przyznam szczerze, że chyba nie będzie bardziej dogodnego momentu niż ten teraz, żeby opowiedzieć o Idealnej chwili. 

Z pewnością kojarzycie już książkę duetu – Susanny Isern oraz Marco Soma, czyli ,,Siedem łóżek malutkiej Popielicy”, która potrafi zauroczyć i zachwycić czytelnika w każdym wieku! 

Najnowsza propozycja od Wydawnictwa Tako ma bardzo podobny nastrój, jednak tutaj bohaterką jest pewna Wiewiórka, a głównym tematem – przeznaczenie, które pozwala dziać się rzeczom w odpowiedniej chwili. 

Historia rozpoczyna się od pewnego listu, który przychodzi z samego rana do domu Wiewiórki. Dowiaduje się ona, że jest pilnie potrzebna na drugim końcu lasu. Czytelnik jednak nie zna treści listu, będzie on dla niego niespodzianką, aż do samego końca tej opowieści. 

Kiedy bohaterka stara się dotrzeć na miejsce, spotyka po drodze wielu przyjaciół i okazuje się, że i oni pilnie potrzebują jej pomocy. Wiewiórka nie potrafi nikomu z nich odmówić i jej podróż do celu znacznie się wydłuża. 

Na pięknych, poetyckich ilustracjach, charakterystycznych dla tego artysty, możemy obserwować jak mała bohaterka ozdabia poroże Jelenia na spotkanie z Łanią, pomaga zdobyć Żółwicy kłębek włóczki czy ściąga brzoskwinie z kolców Jeża. Kiedy dociera na miejsce jest już bardzo późno, a dodatkowo orientuje się, że nie zdążyła przygotować żadnego upominku z okazji swojej wizyty. Na szczęście ci, którym pomogła, nie zapomnieli wyrazić jej swojej wdzięczności. 

Dzięki temu mamy podwójnie miłe zakończenie o spotęgowanym przesłaniu. Pierwszym jest to o rezygnowaniu z własnych planów na rzecz przyjaciół. Kiedy stawiamy naszych bliskich na pierwszym miejscu, możemy być pewni, że jesteśmy dobrymi osobami. Z drugiej strony książka pozwala wierzyć w to, że postępując zgodnie z naszym sumieniem, działamy w odpowiednim kierunku i poniekąd – cały świat będzie nam sprzyjał. 

(Poznajecie książkę z tej ilustracji? To Mały żółty i mały niebieski!)

Idealna chwila to piękny i poetycki picturebook nie tylko ze względu na jego warstwę wizualną, ale także na przyjemny tekst i ważne przesłanie. Polecam go jako doskonałą propozycję prezentową lub dla własnej przyjemności korzystania każdemu powyżej 3. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.tako.biz.pl/p,669,idealna-chwila.html

Artykuł Idealna chwila – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Barbara Kosmowska

Ilustracje: Emilia Dziubak

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ulubiony szarak na całym świecie? Oczywiście – Tru! (Jak do tej pory, choć nie ukrywam, że skrobie mu marchewki zajączek Filip.)

Muszę przyznać, że bardzo miło wspominam lekturę pierwszej części ,,Tru”, która została wydana już 4 lata temu! Chcę jednak wprost powiedzieć, że drugi, wyczekany tom (a w zasadzie tomik) – ,,Tru. Love story” jest jeszcze znacznie lepszy i, o ile to możliwe, jego lektura przynosi jeszcze więcej satysfakcji!

Tym razem autorka Barbara Kosmowska skupiła się na opowiastkach, w których pojawia się miłość pod różnymi postaciami. Czasami przejawia się ona w sympatii do całego, zajęczego gatunku, innym razem jest to niezrozumiała dla młodych – miłość dorosłych czy pierwsze, pełne uroku i niepewności zauroczenia dorastających podlotków.

Główny bohater, tytułowy Tru otrzymał wyjątkowy zeszyt w którym ma zapisywać swoje wynalazki – opisywać ich działanie oraz tłumaczyć procesy powstawania. Im dalej w las, tym bardziej okazuje się, że Tru traktuje owy zeszyt nie do końca zgodnie z przeznaczeniem. Zapisuje tam także swoje przemyślenia i obserwacje, które po stokroć ubogacają lekturę tego wyjątkowego dziełka!

Mały zając w swych najnowszych przygodach w dalszym ciągu będzie starał się zdobyć serce Słodkiej Dzidzi. Zanim jednak zapłonie ich miłość, musi naprawić błędy przeszłości i porządnie się wykazać. Tru jest typowym przedstawicielem tzw. Emigrantów, którym przyszło zmagać się w lesie z częściowym brakiem akceptacji i gorszymi warunkami bytowymi. Mama zajączka – Zajęcza Warga jest wojującej feministką walczącą o prawa kobiet-zajęcy. Bardzo jednak wierzy w zdolności swojego syna i gorąco go wspiera. 

,,Ci, co mają talent, muszą się nim dzielić z innymi. Ci, co go nie mają, mogą korzystać z przyjemności, bo nie wiedzą, co zrobić z wolnym czasem”. Barbara Kosmowska, Tru. Love story, str.13

W tej części zając pomoże swojemu szkolnemu koledze w walce z otyłością, wynajdzie świetną alternatywę dla niebezpiecznych, kolorowych kaloszy czy wpadnie na wyborny pomysł, co zrobić z niechcianymi prezentami świątecznymi. 

,,Tru. Love story” to kolejna dawka niezwykłej wrażliwości i mądrego tekstu, który wzrusza i wytłuszcza pogrubioną czcionką – co w życiu liczy się najbardziej. Uroku całości dodają bezbłędne ilustracje Emilii Dziubak. 

Żałuję, że nie ma więcej opowieści o Tru, ale pozostaje mi mieć nadzieję, że kolejne jeszcze się ukażą. 

Bardzo polecam całą serię dzieciom powyżej 7. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.mediarodzina.pl/produkt/tru-love-story

Artykuł Tru. Love story – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Philip C. Stead

Ilustracje: Erin E. Stead

Tłumaczenie: Maria Grabska – Ryńska

Wydawnictwo: Debit

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych, dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Wiele jest pięknych książek o przyjaźni, ale dawno żadna nie zrobiła na mnie tak dużego wrażenia, jak ta!

,,Gdzie jest pan Amos?” to picturebook, w którym główną i zarazem tytułową postacią jest właśnie pan Amos.

To starszy lekko zgarbiony i bardzo szczupły, ale także zawsze uśmiechnięty mężczyzna. Natychmiast wzbudza sympatię w czytelniku, a jego radość z jaką wstaje do pracy, jest godna podziwu, a nawet wzruszająca.

Pan Amos jest pracownikiem zoo. Mimo wielu obowiązków, jakie mu przydzielono, znajduje zawsze czas także na to, żeby dotrzymać towarzystwa zwierzętom. Grywa w szachy ze słoniem i jest przy tym niesamowicie cierpliwy, ściga się z żółwiem i zawsze pozwala mu zwyciężyć czy pomaga sowie walczyć ze strachem przed ciemnością i czyta jej bajki.

Pan Amos ma w zoo wielu przyjaciół. Kiedy pewnego dnia choroba zatrzymuje go w łóżku i mężczyzna zostaje w domu, zwierzęta zaczynają się niepokoić. W końcu słoń, żółw, pingwin, nosorożec i sowa postanawiają odwiedzić pana Amosa i sprawdzić co u niego słychać.

Mężczyzna bardzo cieszy się z tych nieoczekiwanych odwiedzin, a zwierzęta opiekują się nim w ten sam sposób, w jaki on nauczył je opieki nad nimi.

,,Gdzie jest pan Amos?” to piękna, poetycka opowieść, ale także absolutnie zachwycające ilustracje, gdzie realizm łączy się z bajkowością. Gdzie rzeczywistość przeplata się z abstrakcją, stwarzając w ten sposób obrazy jak ze snu.

To książka, która w bardzo subtelny sposób pokazuje czym jest przyjaźń, ale także bezinteresowna pomoc, dobro czy empatia. Uczy pewnej wrażliwości nie tylko na piękno, ale i uwrażliwia na zachowanie innych.

Polecam ją jako piękny prezent lub dla własnej przyjemności, do ciągłego oglądania.

Będzie idealna dla dzieci już od 3-ego roku życia, uczniów szkoły podstawowej czy każdego, kto tylko będzie chciał ją przeczytać.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-debit.pl/6-9-lat/517-gdzie-jest-pan-amos.html

Artykuł Gdzie jest pan Amos? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.