Do worka karmy, książeczki szczepień i smyczy dorzuciliśmy także… rozpiskę ulubionych miejsc na spacery (z mapką!), godziny karmienia, gramaturę porcji, numery telefonów do specjalistów ,,w razie Wu” czy ulubione zabawy. 

Książka Dziadek naszego Kota niezmiernie mnie jednak pociesza, że nie jesteśmy jedynymi ludźmi na świecie, którzy upadli na głowę z powodu swojego pupila. A ta ,,lekko” absurdalna troska o zwierzęta – w pewnych kręgach – to coś zupełnie normalnego.

➜ Tytuł: Dziadek naszego Kota
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Hubert Grajczak
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka do bezustannego chichrania się

Regina Golińska-Barancewicz, która należy do grona moich ulubionych polskich autorek, powraca z kolejną lekturą, która zachwyca przenikliwością obserwacji, rozbawia i zajmuje. Jej lekkie pióro, ale i nietuzinkowych bohaterów mogliście już poznać przy okazji książek:

• Mój brat Feliks,
• Wilczynka – córka Mikity,
• Pierwszy dzień wiosny.

Dziadek naszego Kota to pozycja zupełnie inna. Najłatwiej określić ją słowami: lekturą do bezustannego chichrania! Z przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

O czym jest Dziadek naszego Kota? 

Znacie ten mem z tatą, który nie lubił kotów? A po tygodniu tata i kot zostają najlepszymi przyjaciółmi i świata poza sobą nie widzą. Można powiedzieć, że właśnie ten koncept przyświecał autorce podczas procesu tworzenia historii.

Bohaterami książki jest pewna rodzina, którą jako narrator reprezentuje 10-letni Krzysiek. To z jego perspektywy poznajemy historię Kota, który znalazł się przypadkiem w domu dziadków. Początkowo z inicjatywy babci, a finalnie – stał się nierozłącznym towarzyszem sceptycznego wcześniej staruszka. 

Akcja właściwa zaczyna się jednak w chwili, kiedy dziadkowie wyjeżdżają na urlop, a Krzysiek wraz ze swoją mamą i młodszą siostrą, przyjeżdżają opiekować się Kotem.

Przeszukaliśmy całą kuchnię, ale kartki nigdzie nie było.

– Nie ma żadnej kartki! – zawołała Ula, kiedy mama siedziała pod szafą i próbowała obsłaskawić kota. – Jest tylko jakiś zeszyt.

– Jaki zeszyt? – Mama zerwała się na równe nogi i przybiegła do kuchni. – Tylko nie to!

Ale to było to. ,,Instrukcja obsługi kota” sporządzona przez dziadka nie zmieściłaby się na kartce. Liczyła sobie dokładnie piętnaście i pół strony dużego zeszyt.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Dzień pierwszy, str. 32

Podwójna narracja – kot kontra człowiek

Co jednak ciekawe, książka prezentuje nie tylko jedną perspektywę. Czytelnik otrzymuje bowiem również punkt widzenia samego Kota. Trzeba przyznać, że istotnie jest to bestyjka z charakterem. Można powiedzieć – typowy przedstawiciel swojego gatunku. To zestawienie ludzkiej narracji z kocią perspektywą tworzy fascynującą, niezwykle zabawną mieszankę wybuchową.

Wyobraźcie sobie bowiem kota, który nie toleruje świnki Peppy, musi mieć kulkę z folii w misce z wodą (ale tylko rano), o 3 w nocy jada świeżo przyrządzonego mintaja (wyłącznie z Lidla) i na noc trzeba mu zostawiać włączone światło, bo lubi obserwować sobie rybiki. Brzmi absurdalnie? Ale to przecież samo życie!

Ech, życie kota… cała noc zmarnowana na szkolenie człowieka, a jakość ryby pięć na dziesięć. Obsługa – dwie gwiazdki. No, niech będą trzy. Ale tylko dlatego, że pod koniec próbowała udawać miłą.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Noc pierwsza, str. 50

Humor, który pokochają dzieci i dorośli

Nastawcie się więc na wspaniałą, pełną zwrotów akcji zabawę. Możecie być bowiem pewni, że finał tej historii bardzo Was zaskoczy. Czy rodzina Krzyśka poradzi sobie z obsługą Kota? A może to Kot ogra ich wszystkich w swoją grę? Koniecznie sięgnijcie po Dziadek naszego Kota, żeby poznać odpowiedzi na m.in. powyższe pytania. Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 6 lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura. Dziadek naszego Kota należy do cyklu To lubię!.

FAQ – Dziadek naszego Kota

O czym jest książka Dziadek naszego Kota?

To humorystyczna opowieść o rodzinie, która musi zaopiekować się wymagającym kotem pozostawionym przez dziadków. Książka ukazuje relacje człowieka ze zwierzęciem z dużą dozą humoru.

Kto jest autorem książki Dziadek naszego Kota?

Autorką jest Regina Golińska-Barancewicz – polska pisarka znana z ambitnych książek dla dzieci.

Dla jakiego wieku jest książka Dziadek naszego Kota?

Książka polecana jest dla dzieci od około 6 lat, ale doskonale sprawdzi się także jako lektura dla całej rodziny.

Czy Dziadek naszego Kota to zabawna książka?

Tak – to jedna z najbardziej humorystycznych książek dla dzieci, oparta na codziennych sytuacjach i charakterystycznych zachowaniach zwierząt.

Czy książka należy do jakiejś serii?

Tak, książka została wydana w ramach popularnej serii To lubię! wydawnictwa Literatura.

Artykuł Dziadek naszego Kota – recenzja najzabawniejszej książki o kocie, który rządzi ludźmi pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nie jestem milutki Mii Öström z ilustracjami Marii Jönsson jest obrazkową książką, która w pozornie prostej, humorystycznej historii pokazuje ich prawdziwe oblicze! Przy okazji podejmuje również niezwykle istotne zagadnienie: traktowania zwierząt domowych jak maskotek oraz braku respektowania ich granic.

➜ Tytuł: Nie jestem milutki
➜ Autorka: Mia Öström
➜ Ilustracje: Maria Jönsson
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kot kontra człowiek

Koty to krwiożercze bestie. Drapieżcy, których jedynym celem jest polowanie i… dużo spanka. W Nie jestem milutki narracja prowadzona jest z perspektywy głównego bohatera, czyli kota. Czytelnik wchodzi więc w kocie buty – do świata, w którym wszystko wygląda inaczej niż z ludzkiej perspektywy. 

Sam kot widzi siebie jako odważnego strażnika domu – czujnego i niezależnego. Kogoś, kto ratuje sytuację, gdy tylko pojawia się ryzyko zagrożenia. W jego narracji nie ma miejsca na infantylizację. Jest duma, poczucie sprawczości oraz świadomość własnej wartości.

Tymczasem ludzie traktują kociego bohatera zupełnie inaczej. Zamiast podziwu i głębokiego szacunku, oferują mu tarmoszenie i głaski. Zamiast uczucia trwogi, którą powinien wywoływać – odczuwają wobec niego jedynie tkliwość i zasypują czułymi zdrobnieniami. 

Nie jestem milutki zestawia więc ze sobą ta dwa zupełnie różne punty widzenia, na których opiera ten nietypowy ,,konflikt”. 

Kot to nie zabawka

Człowiek ma czasami skłonność do traktowania zwierząt w sposób, jakby nie do końca były one autonomicznymi istotami. Chcemy, żeby były wdzięczne oraz w wyraźny sposób nam to okazywały, na przykład entuzjastycznie reagowały na nasz widok lub tuliły się, sygnalizując potrzebę bliskości.

Kot w Nie jestem milutki stawia na głowie te oczekiwania. Oryginalny tytuł książki brzmi Jag är inte gosig, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy „Nie jestem do przytulania/Nie jestem przytulaśny”.

Koty nie muszą reagować zgodnie z wyobrażeniem opiekuna, bo – tak jak nasz bohater – nie czują potrzeby spełniania czyichś oczekiwań. I nic dziwnego, że właśnie te ich cechy: indywidualizm oraz niezależność; często traktuje się jako główne zalety. Na tym polega kocia natura, a książka Nie jestem milutki jest ważną lekcją dotyczącą szanowania granic zwierząt oraz nauczenia się ich ,,języka”.

Humorystyczny ton oraz karykatura

Mia Öström prowadzi narrację bez mówienia komukolwiek, co się powinno robić. Nie tworzy dydaktycznej przypowieści o prawidłowej opiece nad zwierzęciem. Zamiast tego buduje opowieść opartą na ironii sytuacyjnej oraz subtelnym przerysowaniu.

Kot jest bardzo charakterny, a ludzie – rozczulająco nieświadomi. Już sam ten kontrast może wywoływać uśmiech, jednak zdecydowanie nie jest to uśmiech pozbawiony refleksji.

Ilustracje Marii Jönsson są z kolei niezwykle ekspresyjne. Mimika kota, dynamika kadrów oraz sposób ukazywania poszczególnych scen – wszystko składa się na historię, która każdemu z czytelników pozostanie ,,z tyłu głowy”.

Dzień Kota

17. lutego to data w kalendarzu, która może być doskonałym pretekstem, by sięgnąć po tę książkę. Zamiast kolejnej opowieści o „słodkim kociaku”, dostajemy bowiem historię, która zachęca do rozmowy:

• Dlaczego nie każdy lubi być przytulany (i to nie tylko w kontekście kota)?
• Jak rozpoznać, że ktoś potrzebuje przestrzeni?
• Czy wszystkie koty mają takie same charaktery?

Dlaczego warto ją przeczytać?

Choć książka opowiada o kocie, jej przesłanie można czytać znacznie szerzej. To historia o autonomii, o prawie do własnej tożsamości i o odwadze bycia innym. Dla wszystkich dzieci powyżej 4 lat może być cenną lekcją empatii. Sprawdzajcie dostępność Nie jestem milutki na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Nie jestem milutki?

Nie jestem milutki to picturebook o kocie, który nie chce być traktowany jak maskotka. Bohater opowiada historię z własnej perspektywy, pokazując, że ma prawo do niezależności i swoich granic. To zabawna, ale refleksyjna opowieść o relacji człowiek–zwierzę.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Książkę polecam dzieciom od około 4. roku życia. Prosty tekst i wyraziste ilustracje sprawiają, że młodzi odbiorcy z łatwością mogą śledzą historię, a dorośli wykorzystać ją jako punkt wyjścia do rozmowy o granicach i emocjach.

Czy Nie jestem milutki to dobra książka na Dzień Kota?

Tak. 17 lutego, czyli w Dzień Kota, książka może stać się pretekstem do rozmowy o tym, jak właściwie okazywać zwierzętom czułość i jak rozpoznawać ich potrzeby.

Artykuł Nie jestem milutki – recenzja książki na Dzień Kota (i nie tylko) pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jeżeli na czymś komuś zależy, zazwyczaj ciężko mu się z tym rozstać. W pewnych sytuacjach jesteśmy w stanie sporo poświęcić – musimy jednak mieć pewność, że nasze starania nie pójdą na marne.

Nowa książka Sonji Danowski

Nocny kotek jest książką niezwykłą – piękną, wzruszającą, ale i poruszającą istotną kwestię dzielenia się oraz empatyzowania ze słabszymi. Jej autorką jest Sonja Danowski, uzdolniona artystka z Niemiec, która za swoje ilustracje oraz teksty otrzymała już kilka znaczących nagród.

W Polsce mieliśmy okazję ją poznać przy okazji innej pozycji wydanej nieco wcześniej, również przez wydawnictwo Tako – Teatr po sąsiedzku. O ile tamta lektura zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie, tak Nocny kotek zupełnie rozłożył mnie na łopatki.

Mały bohater o wielkim sercu

Jest to historia o pewnym kilkulatku, który bardzo kochał zwierzęta – w szczególności koty. Niemal równie wielkim uczuciem darzył swoje pluszaki. Każdego dnia pozwalały mu one zasypiać, dotrzymywały towarzystwa oraz dawały wsparcie. 

Kiedy jednak chłopiec zaczął rozmyślać o planowanej loterii w pobliskim schronisku, postanowił zrobić wszystko, żeby pomóc temu miejscu uzbierać jak najwięcej pieniędzy. Mały bohater zdecydował się przekazać wszystkie swoje pluszaki na fanty.

Dobro zwierząt ważniejsze niż własna wygoda

Nocny kotek jest historią o sile bezinteresowności oraz o tym, że dobro powraca. Choć malec jako zaledwie kilkulatek nie mógł rozumieć wiele spraw, doskonale zdawał sobie sprawę, że koty i psy ze schroniska potrzebują jedzenia. Z kolei, żeby kupić karmę, ważne są pieniądze.

Mały bohater umiejscowił więc w skali potrzeb dobro obcych zwierząt znacznie wyżej, niż swoją własną wygodę. Takiej postawy mogliby uczyć się od niego również dorośli – choć w książce wcale nie jest pokazane, że była to decyzja prosta oraz nienaznaczona żadnymi konsekwencjami.

Piękne, realistyczne ilustracje

Jak każda dobra historia, również Nocny kotek ma swoje pozytywne zakończenie. Dla dzieci będzie ono magiczne – dla rodziców bardziej oczywiste, ale wciąż piękne i znaczące. 

Dzięki realistycznym ilustracjom ma się wrażenie, że ta opowiastka wydarzyła się naprawdę, a jej bohaterowie istnieją w rzeczywistości. Być może dzięki Nocnemu kotku mali czytelnicy zdecydują się wesprzeć jakieś schronisko lub po prostu staną się bardziej wrażliwi na potrzeby słabszych i bezbronnych, czyli domowych zwierząt.

Polecam Nocnego kotka wszystkim powyżej 3 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://tako.biz.pl/p,1201,nocny-kotek.html

Artykuł Nocny kotek – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Mały atlas

Autorzy, ilustracje, zdjęcia: Ewa Kozyra-Pawlak, Paweł Pawlak

Rysunki: Ola Iwanczewska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Seria ,,Małych atlasów” od Wydawnictwa Nasza Księgarnia to jedna z najbardziej kreatywnych propozycji książek przyrodniczych dla najmłodszych. Pełna kolekcja liczy już cztery części: ,,Mały atlas ptaków”, ,,Mały atlas motyli”, ,,Mały atlas zwierzaków”, a teraz także ,,Mały atlas kotów (i kociaków)”.

Książki te charakteryzują się kartonowymi stronami, dość dużym formatem oraz przede wszystkim – wyjątkową warstwą graficzną. Ewa oraz Paweł Pawlakowie umieścili w nich nie tylko realistyczne ilustracje, zdjęcia kotów przesłanych przez przyjaciół, ale także bardzo charakterystyczne obrazy, które powstają ze skrawków materiałów, włóczek, nitek oraz rozmaitych, miękkich tekstur. Między akapitami tekstu można dostrzec również rysunki małej artystki oraz zdjęcia rzeźb!

Ostatnia nowość spodoba się szczególnie miłośnikom kotów (ja liczę w duchu, że powstanie też taka książka o pieskach (i szczeniakach)). To wspaniały przewodnik po rozmaitych rasach, ale także zbiór ciekawostek o mowie ciała kotów oraz ich bardziej dzikich krewnych.

Oprócz charakterystyki maine coona, ragdolla, syjama czy m.in. brytyjskiego krótkowłosego poczytacie także różnorakie ciekawostki o danych kotach i poznacie osobiste historie sierściuchów wymienionych z imienia.

Za wielki atut tej książki uważam także obecność solidnej reprezentacji dachowców – dachowiec biało-rudy, bury, popielaty w prążki lub szylkretowy z białym (a to oczywiście nie wszystkie)! Tutaj występują na równi z kotami typowo rasowymi, co jest niezwykle wartościowe i pozwala odszukać opiekunom swoich sierściuchów nierasowych podobieństwa w bohaterach na kartach książki. 

,,Mały atlas kotów (i kociaków)” można czytać nie tylko jako mini-encyklopedię, ale także jako fabułę. Ze względu na przyjemne wstawki humorystyczne, historie z życia kociaków i ich cechy szczególne, ta książka staje się czymś więcej niż tylko bezosobowym wykazem czy prezentacją.

Nie znam kociego fana, który nie westchnąłby z zachwytu na widok tej pozycji! ,,Mały atlas kotów (i kociaków)” sprawi mnóstwo przyjemności wszystkim czytelnikom powyżej 3 roku życia. Rekomendowany także przy uczuleniu na sierść!

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/maly-atlas-kotow–i-kociakow–ewy-i-pawla-pawlakow/p2950.html

Artykuł Mały atlas kotów (i kociaków) – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Koci Zaułek. Sekrety Leny

Seria: Koci Zaułek

Autorka: Beata Sarnowska

Ilustracje: Joanna Rusinek

Wydawnictwo: Wilga

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kocie fanki i koci fani, jeżeli jakaś wiadomość powinna być szczególnie ze względów literackich dedykowana dla Was, to właśnie ta! 

,,Koci Zaułek. Sekrety Leny” to drugi tom serii o BFF, czyli czterech najlepszych przyjaciółkach-nastolatkach, które choć bardzo różnią się od siebie, łączy jedna pasja. Jej autorką jest Beata Sarnowska, a jeżeli nie znajcie jeszcze poprzedniej części, z pewnością zainteresuje Was ta recenzja ,,Kociego zaułka” (wystarczy, że kliknięcie w tytuł). Miło mi także poinformować, że tę premierę objęłam patronatem medialnym!

Bohaterki książki chodzą do tej samej szkoły i zmagają się z różnymi problemami – czy to związanymi z nauką, zauroczeniami czy sytuacjach w domu. Mają jednak jedno miejsce, w którym mogą pozostawić swoje zmartwienia za drzwiami. Tym miejscem jest oczywiście tytułowy Koci Zaułek, czyli fundacja prowadzona przez pewnego zaprzyjaźnione z dziewczynkami małżeństwo, która opiekuje się bezdomnymi kociakami, szukając im nowych rodzin.

Julka, Zuzia, Ola oraz Lena są bardzo zaangażowane w wolontariat fundacji, ale to przede wszystkim przyjaciółki, które choć czasami mają trudności z komunikacją, zawsze starają się sobie pomóc i przezwyciężyć tymczasowe niedogodności. 

Choć mamy tutaj cztery bohaterki, tak naprawdę każdy tom (przynajmniej takie jest zamierzenie) ma skupiać się na jednej z nich. W ,,Koci Zaułek. Sekrety Leny” – jak łatwo domyślić się zerkając na sam tytuł, naszą uwagę skupiamy przede wszystkim na Lenie. To dziewczynka, która pasjonuje się sportem i piłką nożną. Uwielbia aktywności ruchowe, choć cechuje ją także niezwykle roztrzepana natura. Lena postanawia jednak z tym walczyć i zakłada tzw. bullet journal – dziennik, w którym ma zapisywać prace domowy, zobowiązania i daty spotkań. Dziewczynka jednak powoli zaczyna traktować go jak coś niezwykle ważnego. Umieszcza tam swoje złote myśli i zwykły zeszyt staje się w jej życiu czymś znaczącym. Niestety, pewnego dnia zeszyt ginie. Lena nie może się na niczym skupić i choć ma swoje podejrzenia kto za tym stoi, nie dzieli się nimi z przyjaciółkami.

,,Koci Zaułek. Sekrety Leny” to niezwykle wciągająca opowieść z kilkoma równoległymi wątkami, którą pochłania się na jednym posiedzeniu. Dodatkowo to także cenne źródło wiedzy na temat kociej adopcji. W tej części dziewczynki tworzą poradnik dla przyszłych opiekunów kotów, dlatego – szczególnie jeżeli ktoś nie jest obeznany z tematem, ma szansę dużo dowiedzieć się jak odpowiednio przygotować się do tej nowej roli.

Z książki można także zaczerpnąć dla siebie kilka wartościowych przesłań. Przede wszystkim warto mówić o wszystkim osobom, którym się ufa. Szczerość w przyjaźni jest bardzo ważna. Poza tym, nie powinno się oceniać innych swoją miarą, pamiętać o tym, aby być wyrozumiałym dla innych i… wielbić koty!  

Nawet jeżeli jednak nie jesteście największymi fanami tych cicho stąpających i miauczących włochaczy – z pewnością polubicie tę książkę. Polecam ją wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/koci-zaulek-sekrety-leny-tom-2-457086.html

Artykuł Koci Zaułek. Sekrety Leny – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuły: 

Autor: Kimberlie Hamilton

Ilustracje: praca zbiorowa

Tłumaczenie: Małgorzata Bortnowska

Wydawnictwo: Znak emotikon

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Na lekcjach historii od podstawówki uczymy się o rozmaitych bohaterach – odważnych wojownikach, bezkompromisowych politykach czy wielkich wynalazcach. Zupełnie jednak pomijamy wątek dzielnych czworonogów, które od tysięcy lat towarzyszą nam, niezależnie od tego czy trwa wojna, czy akurat mamy szczęście i cieszymy się pokojem. 

Inspirująca seria od Wydawnictwa Znak Emotikon pozwala nadrobić zaległości ze znajomości sławnych i zasłużonych zwierząt. Bez względu jednak na to jak wieloma tytułami nie byłyby one odznaczone, to jednak ,,mój sierściuch” zawsze będzie tym najważniejszym.

Zarówno ,,Opowieści o psach, które ratowały świat” jak i ,,Opowieści o kotach, które rządziły światem” (jakże wymowne, prawda?) napisała ta sama osoba – Kimberlie Hamilton. Do tej pierwszej, wybrała 31 psiaków, które w znaczący sposób zapisały się na kartach historii, a do drugiej 30 kociaków, których nie sposób zapomnieć. 

W ,,Opowieściach o psach, które ratowały świat”  znajdziemy jednak nie tylko psie sylwetki, ale również krótkie rozdziały poświęcone bardzo konkretnym zagadnieniom. Autorka przygotowała krótki rys czasowy (z którego można się dowiedzieć np., kiedy żył najstarszy pies na Ziemi) – identycznie jest w przypadku kotów, tylko zmienia się bohater. 

Poza tym przeczytamy w tym tomie o psich pionierach, dowiemy się czym jest dogspotting, na jakie wydarzenia udać się ze swoim psiakiem (Woofstock wydaje się być czymś wspaniałym!), kto towarzyszył prezydentom, a kto spędził całe życie na królewskim dworze czy jakie są niewiarygodne fakty o psach, w których nigdy wcześniej nawet nie pomyśleliśmy. 

,,Opowieści o psach, które ratowały świat” to jednak przede wszystkim książka z masą ogromnie wzruszających opowieści, inspirujących ciekawostek i specjalistycznej wiedzy, którą każdy psiarz powinien mieć w małym paluszku. 

Z jakiegoś tajemniczego powodu, choć w ,,Opowieściach o kotach, które rządziły światem” jest mniej imiennych opisów kotów, to jednak jest ona o kilka rozkładówek grubsza. Podejrzewam, że spowodowane może to być osobistymi preferencjami autorki (ma dwa koty, o czym możemy przeczytać na końcu książki). 

W przypadku tego tomu pozostajemy z tym samym schematem co poprzednio, zmieniają się oczywiście poszczególne tematy oraz bohaterowie. 

Kociarzy zainteresują prawdopodobnie wątki poświęcone okazywaniu ludziom miłości przez te puchate kulki, kocim zdolnościom przewidywania pogody, ich myśliwskim umiejętnościom, uzdrawiającej mocy czy boskim korzeniom. 

Pojawia się tutaj także quiz i najbardziej niewiarygodne fakty (które również można odnaleźć w części poprzedniej).

Z kocich przedstawicieli z pewnością warto zaznajomić się z opowieściami o niezwykle utalentowanej muzycznie Norze, najsłynniejszym kocie bibliotecznym świata czy kocie, który podbił Hollywood. 

Co ciekawe, obie te pozycje powstały z ilustracji rozmaitych artystów, których sylwetki możecie sobie przybliżyć zerkając na koniec książki (taki sam pomysł zastosowałam w ,,Zielonym Latawcu. Przyjaźń przez 6 kontynentów”).

Jestem przekonana, że zarówno ,,Opowieści o psach, które ratowały świat” jak i ,,Opowieści o kotach, które rządziły światem” zachwycą czytelników swoją różnorodnością, bogactwem tematów i wzruszającymi historiami.

Polecam je dzieciom powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa z ,,Opowieści o psach, które ratowały świat”:

https://www.znak.com.pl/ksiazka/opowiesci-o-psach-ktore-ratowaly-swiat-31-wiernych-zwierzakow-ktore-odcisnely-slady-swoich-lap-w-historii–178957

Link do strony Wydawnictwa z ,,Opowieści o kotach, które rządziły światem”:

https://www.znak.com.pl/ksiazka/opowiesci-o-kotach-ktore-rzadzily-swiatem-30-kocich-bohaterow-ktorzy-dokonali-niezwyklych-rzeczy-hamilton-kimberlie-178958

Artykuł Opowieści o psach i kotach – podwójna recenzja książek o milusińskich! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Agnieszka Starok

Ilustracje: Karolina Cichoń – Wydrych

Wydawnictwo: Tekturka

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  ma dużo zalet

Recenzja:

Przeprowadzki nie są łatwe. Także dla kota jest to niewygodny czas, kiedy zamiast spać, trzeba kombinować jak pocieszyć 6-letnią Karolcię. Czasami nie jest jednak tak, jak się zaplanowało, a cała intryga powoduje nieprzyjemne konsekwencje.

,,Kot Kocisław i jego ludzie” to historia, którą poznajemy z punktu widzenia puchatego i wszędobylskiego mruczka. On wraz ze swoją rodziną, czyli mamą, tatą oraz ich mała córką, przeprowadzają się z miasta na wieś. Czeka ich tam wiele atrakcji, zanim jednak się do nich przekonają, musi upłynąć trochę czasu.

W książce pojawia się wątek, kiedy bohaterka oskarża inną dziewczynkę o kradzież. To dla mnie najmocniejszy punkt tej historii. Mama trochę próbuję złagodzić sytuacje, ale żałuję, że autorka nie przedstawiła późniejszej rozmowy dziewczynek. Była to rozmowa, która je pojednała i pogodziła. Kot Kocisław zdecydowanie powinien być przy niej obecny, podobnie jak reszta czytelników.

Maluchy powinny wiedzieć, że oskarżenie kogoś o kradzież to bardzo poważna sprawa. Może to być także dobry powód do rozmowy dziecka z rodzicami.

To jednak książka, która na pewno spodoba się wszystkim fanom kotów. Autorka opisuje Kocisława jako sztandarowy model swojego gatunku. To bohater, który lubi spać, być w centrum uwagi oraz ma o sobie oraz jemu podobnych bardzo wysokie mniemanie.

Oprócz tego jest jednak empatyczny. Dostrzega, kiedy, któremuś z członków jego rodziny jest smutno i stara się zrobić wszystko, żeby go pocieszyć.

Szczyci się także specjalną umiejętnością, którą nazywa ,,magiczną mocą”, a która jest niczym innym, jak po prostu przeczuciem.

,,Kot Kocisław i jego ludzie” to historia, która zaczyna się od przeprowadzki, ale jej zakończenie pozostaje otwarte. Czyżby autorka sugerowała czytelnikowi, że już wkrótce przeczytamy kolejne części książek o Kocisławie?

W książce użyto bardzo charakterystycznej ilustracji autorstwa Karoliny Cichoń – Wydrych. Jest bardzo prosta i może przypominać nieco dziecięce zabawy w znanym programie komputerowym Paint. Szczerze przyznam, że nie jestem fanką akurat takiej kreski, ale cieszę się, że ta książka na pewno wyróżni się pod względem wizualnym od innych.

Bardzo podoba mi się jej format. Ma grubą okładkę oraz do jej produkcji użyto dobrej jakości papieru.

,,Kot Kocisław i jego ludzie” to książka, którą z powodzeniem można czytać już z 4-letnimi maluchami. Stosunkowo niewielka Ilość tekstu na każdej stronie nie przytłoczy ich oraz nie znudzi. Warto także wspomnieć o audiobooku, który autorka przewidziała dla swoich czytelników. Link do niego możecie znaleźć na tylnej stronie okładki.

Jestem bardzo ciekawa jak potoczą się dalsze losy kota Kocisława.

Tymczasem zajrzyjcie na stronę twórców książki: https://wydawnictwo-tekturka.pl/content/23-kot-kocislaw-i-jego-ludzie

PREMIERA: 06.07.2018

Artykuł Kot Kocisław i jego ludzie – recenzja przedpremierowa pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Galia Bernstein

Ilustracje: Galia Bernstein

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Każdy z nas jest kotem! Przynajmniej takim kotem według rozumowania Felka, czyli głównego bohatera ,,Jestem kotem”.

To świetna książka, która uczy najmłodszych tolerancji oraz tego, że pozory czasami mogą mylić.

Dawno się tak nie uśmiałam czytając i oglądając jakąś książkę! Fantastyczne ilustracje autorki Galii Bernstein rozśmieszą każde dziecko.

Bardzo prosta w formie, oszczędna w ilustracjach książka sprawia wrażenie uporządkowanej. Tutaj wszystko jest na swoim miejscu. Nie jest ani przegadana – treść jest skondensowana i bardzo dobrze wyważona. Nie jest także ,,przedobrzona” w kwestii graficznej. Ogląda się ją bardzo przyjemnie i skupia dokładnie na tym, na czym należy.

A do tego pomysł – opowiedzenie historii kota, który musi udowodnić innym kotom, że jest taki jak one, po prostu majstersztyk! Felek podchodzi jednak do tego z dużym dystansem. Nie obraża się, kiedy się z niego śmieją. Nie jest mu nawet przykro, bo on po prostu wie, że bardzo mało się od nich różni. I co więcej, udaje mu się to udowodnić.

Oczywiście tę historię można, a nawet należy przełożyć na świat ludzi. Wszyscy na pierwszy rzut oka bardzo się różnimy. Wystarczy się jednak lepiej poznać, żeby zobaczyć, że niezależnie od tego czy mieszkamy w Polsce czy w Hiszpanii czy nawet w Australii to tak naprawdę jesteśmy do siebie bardzo podobni.

Nieważne, że jedni z nas są silni jak Tygrysy, a inni smukli jak Gepardy, wciąż należymy do tego samego gatunku.

Potrzeba nam tylko takiej odwagi i pewności siebie, jaką miał Felek, żeby to zrozumieć.

,,Jestem kotem” doskonale sprawdzi się także w roli książki do nauki czytania. Mała ilość tekstu i proste dialogi znacznie to ułatwią.

Serdecznie polecam ją każdemu, nie tylko miłośnikom kotów!

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/jestem-kotem/2535/ksiazka.html#.Wt4BHdNuZE4

Artykuł Jestem kotem – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.