Chyba nie ma bardziej tajemniczego miejsca niż kosmos. Nawet głębiny oceanów – także w dużej mierze niezbadane oraz nieprzeniknione, nie kryją tylu zagadek ile odległe galaktyki, gwiazdy czy planety. 

Aina Bestard kolejny raz zaprasza czytelników w niezwykłą wizualno-merytoryczną podróż po otaczającym nas świecie, która zachwyca oraz inspiruje na wielu poziomach. Artystkę możecie już kojarzyć chociażby z książek:

• Narodziny,
• Co kryje las?.

Wyjątkowa książka o kosmosie

,,Wokół słońca. Nasze miejsce w kosmosie” to pięknie wydana książka dla dzieci i dorosłych, która ukazała się dzięki staraniom Wydawnictwa Tatarak. W jej treść zaangażowani zostali naukowcy m.in. z Alma (Atacama Large Millimeter/Submillimeter Array) – ogromnego centrum badawczego na pustyni Atacama w Chile, gdzie znajduje się 66 precyzyjnych radioteleskopów oraz doktor astrofizyki Uniwersytetu Londyńskiego i pracownik naukowy Północnoamerykańskiego Narodowego Obserwatorium Radioastronomicznego (NRAO), w tym także kierownik ALMY – dr Antonio Hales.

Choć te wszystkie tytuły i nazwy instytucji brzmią niezwykle poważnie, to sama książka jest przystępna w odbiorze oraz niezwykle ciekawa.

Podróż przez galaktyki i Układ Słoneczny

Składa się na siedemnaście rozdziałów, gdzie każdy poświęcony jest nieco innemu zagadnieniu. Początkowo wprowadza się czytelnika w podstawy – definiowane są takie pojęcia jak galaktyka, planeta czy komety, aby w dalszej części umiejscowić Ziemię w odpowiedniej skali i wskazać jej miejsce w Układzie Słonecznym.

Kolejne rozdziały poświęcone są indywidualnym planetom, czasami również ich księżycom czy pasowi planetoid. W krótkich notkach wypisane zostały najważniejsze cechy, ale opisywane są także ciekawsze wyróżniki – np. kratery, wulkany czy pierścienie.

Pergaminowe oraz rozkładane strony 

Zdecydowanie jednak najwięcej przestrzeni w ,,Wokół słońca. Nasze miejsce w kosmosie” zajmują ilustracje, a w zasadzie wierne szkice. Jeżeli kojarzycie poprzednie książki Ainy Bestard to pewnie wiecie, że ich wyróżnikiem są przezroczyste, pergaminowe strony, które skumulowane obok siebie, tworzą niemal przestrzenne obrazy omawianego tematu.

W tym przypadku także się pojawiły w kilku przykładach, pozwalając łatwiej uzmysłowić sobie warunki panujące na różnych planetach. Co ciekawe, książka zawiera także powiększoną rozkładówkę, na której pięknie prezentuje się cały Układ Słoneczny.

Polecam tę pozycję czytelnikom powyżej 8 roku życia. ,,Wokół słońca. Nasze miejsce w kosmosie” jest dostępna w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Wokół słońca. Nasze miejsce w kosmosie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tekst: Mireia Trius

Ilustracje: Aina Bestard

Tłumaczenie: Monika Lutz

Wydawnictwo: Tatarak

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją ,

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czasami, kiedy piszę o książkach, mam momenty zawahania. Zastanawiam się czy recenzuję literaturę czy… DZIEŁA SZTUKI! 

Autorkę ,,Co kryje las?”, czyli Ainę Bestard miałam okazję już ,,poznać” przy lekturze innej książki dla dzieci ,,Narodziny”, która także ukazała się nakładem Wydawnictwa Tatarak.

W ostatniej nowości również porusza kwestie przyrody i opowiada obrazami w oryginalny sposób, ale jednak te dwie pozycje dość wyraźnie różnią się między sobą. Przede wszystkim w ,,Co kryje las?” zastosowano metodę opartą na eliminowaniu konkretnych kolorów za pomocą ,,magicznych szkiełek”. 

Do książki została dołączona plansza z ilustracjami trzech lupek. W każdej z nich wycięto dziurę i umieszczono folie: czerwoną, zieloną i niebieską. Same obrazki także stworzono w bardzo ograniczonej palecie kolorystycznej, dzięki czemu patrząc przez konkretną lupkę, widzimy zupełnie inne rzeczy. 

Być może niektórzy znają już ten sposób ilustrowania z książek Carnovsky’ego (pisałam np. o ,,Gabinet zoologii”), ale także ze znacznie mniej skomplikowanej pozycji – ,,Abecadło pod lupą”. 

Muszę jednak zupełnie szczerze przyznać, że dotychczas najlepiej bawiłam się w ,,Co kryje las?”. Oprócz tych ,,bajerów” wizualnych, poprowadzona została bardzo prosta linia fabularna. Autorka zachęca czytelników, żeby używali lupek w kolejności, dzięki czemu każda rozkładówka opowie im pewną historię.

Co więcej, użycie tej metody akurat przy tematyce odwiedzin lasu, zwierząt i roślin wydaje mi się najbardziej uzasadnione. Dzięki niej możemy zerknąć pod liście, zobaczyć kto pływa w strumieniu czy co skrywa się w wysokiej trawie. 

(To ta sama rozkładówka co powyżej!)

,,Co kryje las?” zapewnia ekscytujące wręcz wrażenia, a przy tym jest niezwykle piękna i dobrze wydana. Być może nie jest to pozycja stworzona idealnie w duchu Montessori, ponieważ zwierzaki są bardzo bajkowe, brak też większości nazw roślin czy owadów – jednak nie da się ukryć, że książka zachęca do dalszego zgłębiania tematu. 

To przede wszystkim pozycja, która pomaga dzieciom zaprzyjaźnić się z literaturą. Pokazuje jak wiele książki mają do zaoferowania i że warto sięgać po nie jak najczęściej.

Książkę ,,Co kryje las?” można kupić w dobrych księgarniach internetowych. Polecam ją wszystkim powyżej 4 roku życia. 

Artykuł Co kryje las? – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Moja pierwsza książka o domach zwierząt”

Seria: Moja pierwsza książka

Autor: Eric Carle

Ilustracje: Eric Carle

Wydawnictwo: Tatarak

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Gdzie mieszka ryba, pies czy wiewiórka? Gdzie ptak składa swoje jajeczka? Gdzie wlatuje nietoperz po całonocnych podróżach? Gdzie pszczoły składują kwiatowy nektar?

,,Moja pierwsza książka o domach zwierząt” to nowość od Wydawnictwa Tatarak. Jej autorem jest fenomenalny artysta, Eric Carle, który nie tylko rozumie potrzeby dzieci, ale doskonale potrafi na nie odpowiedzieć, tworząc pozycje, które uczą i bawią jednocześnie.

Wcześniej pisałam o jego zimowej propozycji ,,Śnieżne marzenie” oraz książce opowiadającej o ojcowskiej miłości ,,Tato, zdobądź dla mnie Księżyc”.

,,Moja pierwsza książka o domach zwierząt”  to kartonówka z grubymi stronami, które w połowie są przedzielone na pół. Zadaniem czytelnika jest dopasowanie obrazka z górnej części kartki do tego z dolnej. Na szczycie strony widzimy miejsca, które zamieszkują różne zwierzęta, a poniżej różnych lokatorów.

Ogólnie w książce znajduje się 11 par, czyli 22 obrazków.

Dziecko korzystając z tej pozycji ćwiczy pamiętać, zapamiętując gdzie jest dany element, przewraca strony i tym samym przyzwyczaja się do korzystania z książek. Poznaje różne zwierzęta i miejsca, oraz jest w stanie je ze sobą kojarzyć.

W tej serii, czyli ,,Moja pierwsza książka” ukazały się także pozycje związane z kolorami, kształtami i liczbami.

,,Moja pierwsza książka o domach zwierząt”  to bardzo ciekawa propozycja dla najmłodszych – już od pierwszych miesięcy życia. Solidne i bezpieczne wykonanie przyczynią się do korzystania z niej podczas wielu zabaw.

Link do strony wydawnictwa: https://www.tatarak.com/0-2-lata/127-moja-pierwsza-ksiazka-o-domach-zwierzat.html

Artykuł Moja pierwsza książka o domach zwierząt – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Eric Carle

Ilustracje: Eric Carle

Tłumaczenie: Lena Hadder

Wydawnictwo: Tatarak

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Mam ogromną słabość do książek i pomysłów Erica Carla. Jakiś czas temu pisałam o ,,Tato, zdobądź dla mnie Księżyc”  i od tego czasu mój zachwyt nad tym tytułem ciągle trwa.

Całkiem niedawno swoją premierę miały kolejne trzy książki w Wydawnictwie Tatarak. O jednej z nich powiem dzisiaj, o kolejnej przeczytacie już lada dzień!

,,Śnieżne marzenie” to kartonówka o niewielkich rozmiarach, której akcja rozgrywa się w grudniu.

Głównym bohaterem jest Gospodarz, który opiekuje się pięciorgiem zwierząt. Mieszkają one w stodole (choć to raczej nietypowe), za którą znajduje się Drzewo.

Mężczyzna jest troskliwym i pracowitym opiekunem. Pewnego dnia usypia w fotelu i zaczyna śnić mu się coś niezwykłego. We śnie widzi jak zaczyna padać śnieg i przykrywa jego oraz jego zwierzęta. Płatki delikatnie ich otulają co sprawia, że wyglądają jakby byli schowani pod prześcieradłami.

To w połączeniu z otwieranymi okienkami daje ciekawy efekt. Dzieci mogą zabawić się w odgadywanie, które ze zwierząt jest białym kształtem.

Carle stosuje także w warstwie tekstowej dużo powtórzeń, które dla maluchów są szczególnie atrakcyjne. Przez wielokrotne wyliczanie zwierząt Gospodarza oraz powtarzania jego kwestii, dzieci zapamiętają fabułę i łatwiej jest im się na niej skupić.

Główny bohater ,,Śnieżnego marzenia” wkrótce budzi się ze snu i zauważa, że na zewnątrz rzeczywiście spadł śnieg! Szybko coś sobie przypomina, ubiera się, zabiera ze sobą tajemnicze pakunki. Zarówno na jego zwierzaki, jak i czytelników czeka na ostatniej rozkładówce wspaniała, błyszcząca niespodzianka!

Ta książka zachwyca na wielu poziomach. Począwszy od okładki, którą ozdobiono brokatem, dzięki czemu wyczuwalna jest faktura pod opuszkami palców. Ma bardzo ładne ilustracje. Jest porządnie wykonana i wydaje się bardzo trwała.

Polecam ją szczególnie teraz, w czasie zbliżających się Świąt dla każdego malucha, nawet od 1-ego roku życia (z opieką rodziców, żeby nie uszkodzić okienek).

Link do strony wydawnictwa: https://www.tatarak.com/0-2-lata/116-sniezne-marzenie.html

Artykuł Śnieżne marzenie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorzy: Christophe Ylla – Somers, Yvan Pommaux

Ilustracje: Nicole Pommaux

Tłumaczenie: Katarzyna Rodak

Wydawnictwo: Tatarak

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Ktoś kiedyś chciał zebrać całą dostępną wiedzę i umieścić ją w jednym miejscu. Nie wiemy czy tym kimś był Marek Terencjusz Warron w 50 r.p.n.e czy może Pilniusz Starszy w I wieku naszej ery. Bardzo prawdopodobne, że takich osób było więcej i żyli jeszcze wcześniej, niż ci wymienieni.

Pewne jest jednak to, że ludzie od dawna mają potrzebę segregowania wiedzy, umieszczania różnych faktów z przeszłości w kolejności chronologicznej czy względem innych wydarzeń, oraz zapisywania i zapamiętywania ważnych dat oraz postaci historycznych.

Dzieci najczęściej żyją jednak teraźniejszością. Dla nich nauka historii często jest niezrozumiała, a sposób przedstawianych faktów zbyt toporny. Na szczęście w takich momentach pojawiają się ludzie kreatywni, którzy z zestawem odpowiednich umiejętności, oferują nam książkę w której wszystko jest łatwe, czytelne i rozbudza pragnienie wiedzy.

,,My i nasza historia” to książka niezwykła pod wieloma względami. Począwszy od tego, co widzimy na pierwszy rzut oka, czyli dużego, niebanalnego formatu, grubej oprawy oraz jednolitej identyfikacji graficznej. Za ilustracje odpowiada w książce Nicole Pommaux, z kolei za treść duet Christophe Ylla – Somers oraz Yvan Pommaux.

Trzeba przyznać, że obrazy stanowią w tej książce dobre 80%, jednak o tym, że jest ona godna uwagi, świadczy przede wszystkim treść. Autorzy w tym tytule nie skupili się przede wszystkim na datach, ale starali się pokazać historię, jako część teraźniejszości.

W zdaniach często przeczytamy ,,my”, ,,nasze”, ,,zaczynamy” czy ,,tworzymy”. Stawia się tutaj bardzo duży nacisk na to, że osoby z przeszłości, niczym nie różniły się od nas. Do czytelnika podchodzi się jak do jednostki, która bez przerwy także tworzy historię. To wyjątkowe doświadczenie, nieznane z podręczników do tego przedmiotu w szkole.

,,My i nasza historia” rozpoczyna się od samego początku. Od chwili, kiedy powstaje Ziemia. Przypomina jednak, że losy naszego istnienia mogły rozpocząć się dużo wcześniej, ale prawdopodobnie nigdy nie będziemy w stanie ich odkryć. Prowadzi czytelnika przez perypetie ludzi żyjących 11 tys. lat temu, 6 tys. lat temu, 5 tys, 4 tys. itd. Podchodzi bardzo skrupulatnie do czasów, które w szkole streszcza się na dwóch lekcjach. Opowiada nam o ludziach, ich zwyczajach. Zdradza ciekawostki, aż uszy pieką od nadmiaru wrażeń.

Temat chrześcijaństwa, który w Polsce, nawet na lekcjach historii wyznacza nową erę i wszystko co było przed, traktuje po macoszemu, tutaj autorzy zachowują się względem niego, jak z każdym innym faktem historycznym. Nie faworyzują go, ale i nie omijają.

,,My i nasza historia” urywa się na roku 2000, komputeryzacji i tworzeniu robotów. Autorzy jednak podkreślają, że przyszłość jest zagadką, a współczesność ocenią osoby, które prawdopodobnie jeszcze się nie narodziły. 

W książce stosuje się różne metody, żeby rozbudzić jeszcze bardziej ciekawość czytelnika. Elementy komiksu, wywiadu czy monologu są tu bardzo popularne.

Na końcu pozycji można znaleźć także listę z wizerunkami niezwykłych postaci, które w wyjątkowy sposób wpisały się na stałe do historii świata.  Niektóre z nazwisk będą brzmiały Wam znajomo, inne zupełnie obco, jeszcze inne znacie doskonale. Warto przyjrzeć się tej liście i samodzielnie poszukać ciekawostek na temat wymienionych osób.

,,My i nasza historia” jest fantastycznym opowiadaniem. Czytając tę książkę nie czytamy o nieznanych i obcych nam ludziach, ale o nas samych. Dzięki bardzo inteligentnemu podejściu do czytelnika, nie dystansujemy się od odległych nam faktów, ale mamy mocne wrażenie, że one także nas dotyczą, nawet teraz, 2000 lub 3000 lat później.

Polecam ją wszystkim dzieciom od 7-ego roku życia, choć dorośli też nauczą się z niej mnóstwa ciekawostek i jestem niemal pewna, że porwą ją do samodzielnej lektury.

Link do strony wydawnictwa: https://www.tatarak.com/10-lat/48-my-i-nasza-historia.html

Artykuł My i nasza historia – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tekst: na podstawie tradycyjnej piosenki ludowej

Ilustracje:  Katarzyna Bogucka

Wydawnictwo: Tatarak

Rok wydania: 2011

Objętość: chudzina

Dla kogo:dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena: wybitna

Recenzja:

Z taką książką kucharską na pewno jeszcze nie mieliście do czynienia!

Katarzyna Bogucka, ilustratorka, wykonała serię graficznych obrazów, które wprowadzają czytelnika w klimat lat 20-stych.

Książka ,,Maryna, gotuj pierogi!” powstała w oparciu o tradycyjną piosenkę ludową. Ktoś słusznie dostrzegł jej potencjał i przelał tekst na papier, dzięki czemu dużo łatwiej ją docenić.

Wersji tej piosenki jest niezliczona ilość. Udało mi się znaleźć bardzo podobną do tej z książki, jednak zdecydowanie z innym zakończeniem: https://www.youtube.com/watch?v=htlBlyIYduA

Trzeba przyznać, że ,,Maryna, gotuj pierogi!” kończy się bardzo współcześnie i zadowalająco! Ale od początku.

Cała fabuła krąży wokół Macieja, któremu przyszła ogromna chęć na zjedzenie pierogów. Prosi więc swoją żonę Marynę, żeby zagniotła ciasto i przygotowała mu pyszny obiad. Kobieta jednak co rusz znajduje sposób, żeby odwlec przygotowanie pierogów w czasie. A to brakuje jej mąki, a to nie ma jajek, a to potrzebuje miski. Maciek cierpliwie wysłuchuje jej poleceń i biega ze sprawunkami. Maryna w tym czasie (widać to przede wszystkim na ilustracjach) czyta książkę, przegląda się w lustrze czy bawi się z psem.

W końcu przyznaje się Maćkowi, że jej się nie chce gotować. Wtedy mężczyzna złości się na nią okropnie, ale sam postanawia zabrać się do wyrobu pierogów.

Szczególną uwagę należy zwrócić na bardzo ciekawy format książki oraz piękne 4 kolorowe ilustracje. W tej historii dominuje przede wszystkim srebrna szarość, począwszy od okładki po strony, które nawet delikatnie błyszczą. Połączenie tego koloru z pomarańczem oraz niebieskim stwarza bardzo elegancki efekt, który wpasowuje się w przedstawione sytuacje, także stylizowane na wspomniane już przeze mnie lata ’20 XX wieku.

Książka jest pełna humoru, ale może mieć także wartości edukacyjne. Młodszym czytelnikom pokazuje przede wszystkim, że jeżeli mamy na coś ochotę, może nie warto wyręczać się innymi, ale samemu przejąć inicjatywę.

Tym bardziej, że autorzy książki zamieszczają w niej przepis zarówno na ciasto, jak i różnego rodzaju farsze, zachęcając tym samym do własnoręcznego lepienia pierogów

,,Maryna, gotuj pierogi!” to książka, którą bardzo polecam dzieciom od 6-ego roku, ale i dorośli ubawią się przy niej do łez!

Link do strony wydawnictwa: https://www.tatarak.com/2-5-lat/42-maryna-gotuj-pierogi.html

Artykuł Maryna, gotuj pierogi! – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Canizales

Ilustracje: Canizales

Wydawnictwo: Tatarak

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czym powinna cechować się dobra książka dla najmłodszego odbiorcy?

– Powinna być wartościowa, ale prosta w odbiorze.

– Powinna być ciekawa i przygotowana według potrzeb.

– Powinna być trwała. Najlepiej wykonana z dobrego jakościowo papieru, z tekturowymi stronami.

– Powinna być bezpieczna. Z zaokrąglonymi rogami i nie za ciężka.

– Powinna być ładna wizualnie i estetyczna. Kolorowa, ale bez krzykliwych, gryzących się między sobą kolorów.

Wszystkie te wytyczne, które wymieniłam powyżej, spełnia książka ,,Ta-da!”. Nie dość, że wypełniła wszystkie punkty z listy, to jeszcze oferuje coś więcej. O tym ,,więcej” chciałabym tutaj napisać.

,,Ta-da!” to książka skierowana dla młodszych czytelników od 2-ego roku życia. Na pierwszy rzut oka to kartonikowa pozycja z wyciętymi wewnątrz kształtami. Uczy malucha je odróżniać, oraz zgadywać tylko na podstawie konturów z czym ma do czynienia. To ćwiczenie rozwija dziecięcą wyobraźnię i pomaga w lepszym funkcjonowaniu.

,,Ta-da!” to jednak książka robiąca jeszcze jeden krok naprzód. Pokazuje, że pierwsze wrażenie nie zawsze musi być trafione. Poza tym jeden kształt może oznaczać równocześnie dwie różne rzeczy. Przykładem niech będzie tutaj kształt konia. Wystarczy, że w kontury wstawimy kreski (które jeszcze przed chwilą mogły być deszczem) i mamy zebrę!

Takich przykładów w tej książce nie brakuje. Dzieci świetnie się przy niej bawią, bo co chwilę są zaskakiwane nowymi interpretacjami. Lwica za sprawą pizzy zostaje jaguarem, a łosoś dzięki krzesłu z białymi nogami staje się błazenkiem.

Książka jednak kończy się w zupełnie zadziwiający sposób. Ostatnim przedstawionym zwierzęciem jest motyl, który po odwróceniu strony, zamienia się w chłopca ubranego w piżamę. Autor wysyła tym samym sygnał do czytelnika, że książka się skończyła i pora iść spać.

Dodatkowo każda strona ma inny kolor, co ułatwia naukę nazywania barw. Jednak w zestawieniu z monochromatyczną bielą i czernią książka nie jest pstrokata, ale wręcz stylowa.

Sam jej tytuł ma także bardzo duże znaczenie. Wykrzykiwanie tego wyrażenia po każdej transformacji zwierzęcia w coś innego, wzmacnia jeszcze efekt i urozmaica zabawę. Pojawia się tutaj efekt podobny do tego z cyrku, kiedy artyści podczas przedstawienia wykonują jakiś trudny manewr, chociażby ten z saltem na linie.

Autorem książki jest Canizales, artysta specjalizujący się w książkach dla dzieci. Jego tytuły publikowane są w Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, we Włoszech, Francji, Korei Południowej oraz oczywiście w Polsce. Jeżeli chcecie zerknąć na jego wszystkie publikacje, kliknijcie tutaj: https://www.canizales.eu/

,,Ta-da!” to piękna i bardzo ciekawa książka, która zachwyci zarówno dzieci, jak i ich rodziców. Doskonale nada się na prezent oraz będzie służyć czytelnikom przez wiele długich miesięcy.

Link do strony wydawnictwa: https://www.tatarak.com/2-5-lat/16-ta-da.html

Artykuł Ta-da! – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Ana Gallo & Pablo Acosta

Ilustracje: Aina Bestard

Tłumaczenie: Karolina Jaszecka

Wydawnictwo: Tatarak

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

,,Każde nowe istnienie jest tak samo wyjątkowe i cenne, a świat stoi przed nim otworem i oferuje mu nieskończoną liczbę możliwości”, takie zdanie możemy przeczytać we wstępie do ,,Narodzin” z ilustracjami Ainy Bestard. Książki niezwykłej nie tylko ze względu na walory wizualne, ale także właśnie przez wzgląd na treść i przekaz, jaki ze sobą niesie.

Wiele już było pozycji, próbujących w przystępny sposób wytłumaczyć dzieciom w jaki sposób odbywa się powstawanie nowego życia w świecie zwierząt. Często taką wiedzę przekazywano po prostu w encyklopediach lub albumach, gdzie definicje były zbyt trudno przyswajalne dla maluchów.

Nie najlepszym rozwiązaniem była także publikacja zdjęć, które często były zbyt dosłowne. Z drugiej strony, przedstawianie zagadnienia za pomocą kiczowatych rysunków także się nie sprawdzało.

Książka ,,Narodziny” jest złotym środkiem, ponieważ zawiera piękne ilustracje (przypominające trochę szkice naukowe z dawnych lat), ale jest pełna kolorów i daleka od posądzenia jej o kicz.

Chyba do tej pory, nie miałam jeszcze takiej zagwozdki, przy fotografowaniu jakiegokolwiek tytułu. ,,Narodziny” było naprawdę bardzo trudno uwiecznić na zdjęciach. Ta książka wygląda rewelacyjnie na żywo, bo cały jej urok opiera się na przezroczystościach.

Pozycja zawiera 7 opisów wybranych zwierząt z różnych środowisk. W gronie wybranych znalazł się np. pingwin cesarski, żółw lądowy, kangur rudy, motyl danaid zwyczajny czy płetwal błękitny.

Każde zwierzę autorka opisuje, korzystając z tego samego schematu. Najpierw stwarza jego naturalną przestrzeń, do której my, jako czytelnik, jesteśmy w stanie zajrzeć. Kartka po kartce omawiany bohater staje się coraz bardziej wyraźny. Pokazane są etapy zbliżania się samca i samicy, uzupełnione kilku zdaniowymi komentarzami.

Tekst z następnych stron jest sprytnie zasłaniany przez, ja to nazywam ,,elementy scenograficzne”, czyli np. góry lodowe, koralowce, itd. Rośliny lub naturalne pomniki, które występują w środowisku opisywanego zwierzęcia.

Ostatnia strona w opisie jest już normalną, papierową kartką. Oddziela od siebie omawiane zwierzęta. Pozostałe wykonane są z pergaminu, który mimo pozorów jest równie trwały jak standardowy papier.

Opisy są bardzo rzeczowe oraz pozbawione trudnej terminologii. Ich zadaniem jest tylko zarysować zagadnienie i zachęcić czytelnika do dalszych eksploracji. Ta książka jest swego rodzaju inspiracją. Ma prowokować do myślenia oraz zachęcać do rozmów przy wspólnym jej odkrywaniu z innymi.

,,Narodziny” polecam absolutnie każdemu, bo obcowanie z tą książką to swego rodzaju niezwykłe przeżycie. Myślę, że docenią go dzieci przede wszystkim od 5-ego roku życia. Świetnie sprawdzi się także jako prezent z okazji narodzenia się dziecka.

Link do strony wydawnictwa: https://www.tatarak.com/5-9-lat/111-narodziny.html

Artykuł Narodziny – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Eric Carle

Ilustracje: Eric Carle

Tłumaczenie: Lena Hadder

Wydawnictwo: Tatarak

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Rzadko kiedy w książkach porusza się temat miłości ojcowskiej. Zdecydowanie częściej można spotkać się z opisywanym wątkiem miłości matki do dziecka.

W książce ,,Tato, zdobądź dla mnie Księżyc” autor, Eric Carle zdecydował się opowiedzieć o uczuciu taty do córki. Nic zresztą dziwnego, skoro sam ma córkę, a omawianą książkę zadedykował właśnie dla niej.

,,Tato, zdobądź dla mnie Księżyc” to bardzo prosta historia o dziewczynce Monice, które zapragnęła pobawić się z księżycem. Jako mało dziewczynka nie zdawała sobie sprawy z dzielącej ich odległości. Swoim życzeniem podzieliła się z ukochanym tatą.

Mężczyzna nie próbował tłumaczyć czym naprawdę jest księżyc, ale zdecydował się zrobić coś z pozoru niemożliwego. Pokonał długą drogę i spełnił życzenie swojej córki.

Dla dorosłych czytelników oczywista jest metafora, którą autor doskonale tutaj przedstawił. Ojciec jest w stanie zrobić dla swojego dziecka naprawdę bardzo wiele. Poruszy niebo i ziemię, żeby uszczęśliwić córkę i sprawi, żeby nie czuła się rozczarowana.

Rodzice są skorzy do wielkich czynów, kiedy w grę wchodzą ich dzieci. Ta książka jest tego doskonałym przykładem. Nawet najbardziej szalone metody mogą okazać się skuteczne, kiedy idzie o spełnianie marzeń najbliższych.

Ta książka ma jednak znacznie więcej atutów. Została także fantastycznie wydana, jest pięknie ilustrowana. Ma grube, tekturowe strony oraz została wyposażona w otwierane okienka oraz rozkładane części.

Dzieci (ale i rodzice również) będą fantastycznie się bawić odkrywając ją raz po razie.

Eric Carle jest bardzo znanym twórcą literatury dziecięcej. Każda jego książka zachwyca oryginalnością i wrażliwością poruszanego tematu. Łatwość, z jaką dzieci je przyswajają pozwala sądzić, że to prawdziwy czarodziej, który posiadł niezwykłą moc przemawiania do najmłodszych słuchaczy.

,,Tato, zdobądź dla mnie Księżyc” jest jedną z najbardziej magicznych książek w jego dorobku. To pozycja obowiązkowa w biblioteczce dzieci od 3-ego roku życia. Będzie doskonała także na prezent.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.tatarak.com

Artykuł Tato, zdobądź dla mnie Księżyc – recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.