Autor: Maria Strzelecka

Ilustracje: Maria Strzelecka

Wydawnictwo: Libra

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Sięgając po tę książkę, nie miałam pojęcia jak wiele obudzi ona we mnie wspomnień! Będąc małą dziewczynką spędzałam ogromną ilość czasu na wsi. Dobrą chwilę przed rozpoczęciem roku 2000, towarzyszyłam dziadkom podczas żniw, biegałam wśród łąk, jeździłam na wozie pełnym gryzącego siana czy prowadziłam krowy na pastwisko i uważałam, żeby zbyt daleko się nie oddaliły.

Niezwykle ciepło wspominam tamte chwile. Towarzyszyła im beztroska, poczucie bezpieczeństwa, ale także wyjątkowa bliskość z naturą, która była swego rodzaju mistycznym przeżyciem.

Książka ,,Beskid bez kitu” Mari Strzeleckiej pozwoliła mi nie tylko przenieść się z powrotem do tamtych miejsc, ale także przeniosła mnie w czasie – nawet do chwil z dzieciństwa moich rodziców, którzy właśnie na wsi spędzili cały swój początek życia.

Historia rozpoczyna się w 1960 roku i choć akcja pierwszej części opowieści rozgrywa się na Beskidzie Niskim to wiem, że wiele osób z różnych zakątków w Polsce odnajdzie w niej mnóstwo podobieństw do chwil, które same przeżyły.

Druga część (znacznie krótsza) to z kolei współczesne spojrzenie na miejsce akcji. 

Bohaterką jaką poznajemy w pierwszej kolejności jest mała dziewczynka – Terka. Teresa na co dzień chodzi do szkoły i trochę się tam nudzi. Najwięcej radości sprawiają jej przejażdżki na rowerze i możliwość obcowania z naturą. Śledzenie dzierzby czy obserwowanie z ukrycia jelenia w buczynie to dla niej ogromna frajda!

Kiedy zaczynają się wakacje i przeprowadza się do przyszywanej babci, która ma się nią zajmować, odkrywa starą cerkiew i udaje jej się zajrzeć do środka. Razem z babcią wystawia przedstawienie – nietypową interpretację Czerwonego Kapturka i buduje fort, który ma być tylko jej tajemnicą. 

Narrację ,,Beskidu bez kitu” można określić jako niespieszną. Nie znajdziemy w książce dramatycznych zwrotów akcji czy wyszukanych intryg.

Podobnie ma się rzecz także w drugiej części. Tutaj – prawdopodobnie dorosła już Terka wraz ze swoją córką Nelą urządzają sobie obozowisko na łąkach Beskidu Niskiego. Kobieta z wielką pasją opowiada o rosnących tam roślinach, ich budowie i czasami… magicznych właściwościach. 

W ,,Beskidzie bez kitu” podoba mi się właściwie wszystko. Podejście autorki do religii, zwierząt i przyrody – jest świeże, dość odważne, ale jednak bardzo uzasadnione. Nawiązania do klasyki i ,,Elementarza” Mariana Falskiego – bezbłędne, zarówno w tekście jak i w warstwie wizualnej. Okładka jest piękna, tak jak i załączone do pozycji plansze. 

Jedynym co może nie grać, jest… sam tytuł. ,,Beskid bez kitu” brzmi bardzo młodzieżowo, nawet trochę nachalnie. Książka z kolei jest poetycka, z piękną i ambitną treścią i wydaniem na bardzo wysokim poziomie. 

Pomijając jednak te małe potknięcie, pozycja jest zdecydowanie warta uwagi. Sama już biografia autorki powinna być świetną rekomendacją, a jeśli to z jakiegoś powodu nie wystarcza, niech szalę na korzyść książki przechylą piękne ilustracje.

Polecam ją czytelnikom powyżej 8. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.libra.pl/produkt/beskid-bez-kitu,298776.html

Artykuł Beskid bez kitu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł:

Autor: dr Sarah Herlofsen

Ilustracje: Dagmar Geisler

Tłumaczenie: Jowita Maksymowicz-Hamann

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Gdyby ktoś kiedyś zdecydował się sporządzić listę najtrudniejszych tematów, na jakie należy porozmawiać z dzieckiem, rak prawdopodobnie byłby na jednej z wyższych pozycji. 

Każda choroba wywołuje negatywne emocje. Nawet zwykłe przeziębienie czy grypa mogą być uciążliwe zarówno dla chorującego jak i najbliższych osób w jego otoczeniu. Nie równają się one jednak z rakiem, na którego nie ma się wpływu i którego trudno wyleczyć.

,,Co to ten rak?” to ostatnia nowość od Wydawnictwa Mamania, której autorką jest dr Sarah Herlofsen, specjalizująca się w biomedycynie oraz badaniach klinicznych z udziałem komórek macierzystych. To także nauczycielka oraz mama, która musiała opowiedzieć swoim dzieciom, na co zachorował ich dziadek. 

To niewielka objętościowo książka, która porusza najbardziej istotne zagadnienia – mówi skąd bierze się rak, jak wygląda obrona organizmu, w jaki sposób można leczyć chorego oraz ile potrzeba czasu, żeby wyzdrowieć. Choć lektura skupia się i wielokrotnie podkreśla przede wszystkim możliwość szybkiego powrotu do zdrowia, to jednak uwzględnia także najsmutniejszy scenariusz, czyli śmierć pacjenta. 

Książkę uzupełniają dziecięce pytania i odpowiedzi autorki na bardzo ważne kwestie, które wyjaśniają na przykład czy komórki nowotworowe są złe, czy można przytulać się do chorej osoby, czy to boli, kiedy wypadają włosy lub czy rak może wrócić.

Najbardziej wartościowe jest jednak w ,,Co to ten rak?” przedstawienie nowotworu nie jako niszczycielskiego potwora, który pragnie kogoś zniszczyć, ale prostego wyjaśnienia z udziałem komórek, że to tylko nieświadome zmiany w organizmie, na które nie ma się wpływu. 

Ciekawa jest także metafora, której używa autorka – porównuje raka z chwastami, które rosną w ogrodzie. Ich jedynym celem jest tylko wzrost, a to, że przy okazji odbierają kwiatom cenne składniki odżywcze to tylko efekt uboczny ich obecności. 

Książka ma wiele ilustracji Dagmar Geisler, którymi prawdopodobnie trudno się zachwycać, jednak zdecydowanie spełniają swoją rolę. Pomagają zrozumieć zachodzące w człowieku procesy oraz przedstawiają różne sytuacje, które jednocześnie stają się bardziej przystępne dla czytelnika. 

,,Co to ten rak?” to szalenie ważna książka, która pozwoli lepiej zrozumieć tę chorobę bez względu na to czy czytamy ją z dzieckiem, które dopiero co dowiedziało się o diagnozie, czy maluchowi, który ma w rodzinie lub najbliższym otoczeniu kogoś, kto choruje na raka. 

Polecam dla wszystkich czytelników powyżej 8. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-434-Co-to-ten-rak.html

Artykuł Co to ten rak? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Święta dzieci z dachów”

Autor: Marten Sanden

Ilustracje: Lina Boden

Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2019 (2016)

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena: wybitna

Recenzja:

Bardzo trudno wytypować swoją ulubioną książkę ze świątecznej serii Wydawnictwa Zakamarki. Można powiedzieć, że najbardziej lubi się ,,Kosmiczne święta”, najbardzej wzrusza ,,Prezent dla Cebulki”, najbardziej świąteczną jest ,,Wierzcie w Mikołaja!”, a najbardziej zabawną – ,,Hurra, są Święta!”. 

Czy można jednak powiedzieć, która z nich jest najlepsza? 

Urok tej serii polega właśnie na tym, że z pewnością każde dziecko pokocha inny tytuł. Nie da się przewidzieć, która z nich zrobi na małym czytelniku największe wrażenie; można tylko podejrzewać, że z całym przekonaniem każdą dobrze zapamięta.

Mnie jednak w największym stopniu ujęła książka, która długo była niedostępna, ale która znów powróciła na sklepowe półki, czyli ,,Święta dzieci z dachów”! 

To opowieść, która zawiera wszystkie najbardziej magiczne elementy Bożego Narodzenia. 

Tak jak wszystkie pozycje z tej serii składa się na 24 rozdziały, które nawiązują do 24 dni, odliczanych od pierwszego grudnia do Świąt.

Głównymi bohaterami ,,Świąt dzieci z dachów” jest troje dzieci – Mago, Issa oraz Stella. Razem postanowili uciec z domu dziecka i poszukać dla siebie miejsca, w którym będą czuły się kochane.

Mago jest najstarsza z nich i to ona ma największy plan odmiany ich losu. Wierzy, że listy, które wysyła tacie, dotrą do niego i mężczyzna odnajdzie ją oraz jej przyjaciół, a następnie zabierze ich wszystkich do domu.

Issa jest bardzo tajemniczym chłopcem, który niewiele mówi, ale bardzo dużo potrafi! Z kolei Stella jest naszym narratorem. Nie zna innego życia od tego z domu dziecka, ale ma bardzo bujną wyobraźnię i pewien ukryty talent.

Ta trójka spotyka na dworcu pewnego staruszka – Niklassona oraz dziewczynkę Piranię, którym udaje się odmienić ich los. 

,,Święta dzieci z dachów” to baśniowa opowieść o nadziei, rodzinie, potrzebie posiadania blisko drugiego człowieka oraz o wierze w to, co niemożliwe. 

Świat jest pełen nieszczęśliwych osób, niezależnie od tego czy jest się staruszkiem czy dzieckiem. Najgorszym scenariuszem jest jednak ten, kiedy przestaje się w siebie wierzyć i nie ma nikogo obok, kto mógłby pomóc odwrócić ten przykry stan rzeczy.

Na szczęście opowieść o niezwykłych dzieciach i widmie utraty Bożego Narodzenia kończy się szczęśliwie. Przy okazji co prawda, wyciska trochę łez i mocno wzrusza, ale taka właśnie jest istota świątecznych opowieści – muszą poruszać i pokazywać, że dobro zawsze zwycięża, a nadzieja nigdy nie gaśnie.

Polecam tę piękną wizualnie i treściowo książkę dla wszystkich dzieci powyżej 6. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/index.php/swieta-dzieci-z-dachow.html

Artykuł Święta dzieci z dachów – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Wojciech Widłak

Ilustracje: Elżbieta Wasiuczyńska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Wojciech Widłak od lat bawi dzieci swoim inteligentnym humorem i wnikliwą obserwacją rzeczywistości. Razem z ilustratorką Elżbietą Wasiuczyńską tworzą niezwykle charakterystyczny duet, także m.in. w serii o Panu Kuleczce.

,,Figiel i Psikus” to ich kolejny wspólny projekt. ,,Między nami, chochlikami” jest drugą pozycją, która powstała w ramach tego cyklu. Każda z książek to jednak nie związane nicią dramaturgiczną przygody, dlatego równie dobrze można rozpocząć zabawę z tymi bohaterami od tej pozycji!

Figiel i Psikus to dwójka przyjaciół, którzy nie wyobrażają sobie życia bez siebie. W tym pięknie wydanym zbiorze pięciu opowiastek można dostrzec pochwałę mądrych wartości i zachwytu nad przyrodą.

Zarówno autor jak i ilustratorka wydają się nawiązywać do klasyki literatury, czyli ,,Bajek z mchu i paproci”, w których głównymi bohaterami byli niezwykle rozpoznawalni – Żwirek i Muchomorek. 

Chochliki o przewrotnych imionach z książki Wojciecha Widłaka to – jak można domyślić się z treści – ich prawnukowie, którzy zamieszkują las i z ciekawością wspominają chwile, kiedy ich przodkowie żyli wśród ludzi. 

Każda z opowiastek traktuje na inny temat. Pierwsza dotyczy smutku, który pojawił się odkąd jeden z chochlików został sam. Pozostawiony przez przyjaciela czuł się samotnie i nie odczuwał przyjemności z tego, co dotychczas go cieszyło. 

Ta krótka historia pięknie pokazuje, jak ważna jest przyjaźń w życiu każdego z nas, i jak wiele może się zmienić dzięki jej obecności. 

Kolejne opowiastki dotyczą bohaterskiego i niezwykle odważnego gestu, który jednak swoje podłoże ma w naturalnej potrzebie działania oraz sprawy tajemniczego złoczyńcy, który w rzeczywistości okazuje się być… nieposkromionym apetytem! 

,,Figiel i Psikus. Między nami, chochlikami” to bardzo trafiona i ujmująca pomysłowością książka, która ma duże szanse zostać – tą ulubioną. 

Jedyne co można byłoby jej zarzucić, to zbyt mała różnorodność głównych bohaterów. Czasami nawet dorośli mają kłopot, żeby odróżnić jednego chochlika od drugiego. Z drugiej strony – w rzeczywistości nie ma to większego znaczenia, bo w każdym z opowiadań tylko jeden z nich gra główną rolę. 

Polecam tę książkę dzieciom już od 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/figiel-i-psikus-miedzy-nami-chochlikami/2719/ksiazka.html#.XZOmgC3USDU

Artykuł Figiel i Psikus. Między nami, chochlikami – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Jan Paul Schutten

Ilustracje: Floor Rieder

Tłumaczenie: Małgorzata Diederen – Woźniak, Iwona Mączka

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Chyba nikt nie ma wątpliwości, że jednym z najbardziej fascynujących organizmów, który żyje na Ziemi jest… sam człowiek. Mnogość elementów z których się składa i procesy, które w nim zachodzą przez wiele lat były zagadką nawet dla największych uczonych.

Obecnie wiemy o sobie już coraz więcej, ale doskonale zdajemy sobie sprawę, że jeszcze wiele jest do odkrycia przed nami.

,,Ciało. Ty i miliardy Twoich mieszkańców” to książka duetu Jana Paula Schuttena oraz Floor Rieder. To także jedna z dwóch pięknie wydanych pozycji naukowych, w skład których wchodzi także ,,Ewolucja. Zagadka życia na ziemi”.

Ten ostatni tytuł ukazał się jako pierwszy i zgarnął mnóstwo prestiżowych nagród, m. in. Gouden Tulp 2014 (za najlepszą książkę popularnonaukową), Gouden Penseel 2014 (za najlepiej zilustrowaną książkę dla dzieci) czy chociażby Nienke van Hichtumprijs (nagrodę przyznawaną co dwa lata za najlepszą książkę dla dzieci od lat 13).

W ,,Ciało. Ty i miliardy Twoich mieszkańców” autorzy starali się przekazać wartościową i trudną wiedzę dotyczącą anatomii, biologii, często także chemii czy fizyki, ale w sposób przystępny i zrozumiały dla dzieci.

Przede wszystkim Jan Pau Schutten przy komponowaniu tekstów unikał trudnej terminologii, ale nie zrezygnował z niezbędnego nazewnictwa. W opisach zastosował wiele porównań, które znacznie ułatwiają zrozumienie wielu dziejących się w człowieku mechanizmów.

W ,,Ciało. Ty i miliardy Twoich mieszkańców” przeczytałam chyba najzabawniejszy opis poczęcia, jaki mógł zostać napisany! Jestem przekonana, że po lekturze takiej relacji nie sposób o niej zapomnieć na długi czas.

Co prawda w książce można także natknąć się na fragmenty dość obrzydliwe jak choćby te z rozdziału ,,W środku nocy na cmentarzu”, w których przytacza się działania Andreasa van Wesele, który kradł nieboszczyków i przeprowadzał na nich nielegalne sekcje zwłok.

Jednak nie da się ukryć, że te działające na wyobraźnie opisy – raz, że są niezwykle ciekawe, a dwa,  to także za ich pomocą można dowiedzieć się wielu interesujących faktów.

Na każdym kroku autorzy starają się udowodnić czytelnikowi, jak bardzo człowiek jest niezwykły. Robią to przytaczając ciekawostki, ale także… żartując. Niezwykle rozbawiła mnie rycina ewolucji mózgu, na której pokazana została jego wielkość w zależności od gatunku. Człowiek ze swoją dużą głową wcale nie był na ostatnim zaszczytnym miejscu

Warto wspomnieć, że ilustracje Floor Rieder do tej książki to nie tylko umiejętnie odwzorowanie anatomii. Każdy obrazek jest niezwykle szczegółowy i przywodzi na myśl rysunki z cennych ksiąg sprzed setek lat.

Dzięki nim ,,Ciało. Ty i miliardy Twoich mieszkańców” wygląda nieco jak szkicownik szalonego naukowca z czasów średniowiecza.

To bez wątpienia bardzo wartościowa książka. Zdecydowanie jedna z ciekawszych, jaką można polecić dla nastolatka, który chce albo uzupełnić swoją wiedzę z zakresu biologii, albo wyjść nią nieco ponad program.

Pozycja sprawdzi się także jako prezent dla każdego powyżej 13. roku życia.

Link do strony ,,Tu się czyta”: https://tusieczyta.pl/pl/strona-glowna/624-cialo-ty-i-miliardy-twoich-mieszkancow-9788361488552.html

Artykuł Ciało. Ty i miliardy Twoich mieszkańców – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Gipi (Gianni Pacinotti)

Rysunki: Gipi (Gianni Pacinotti)

Tłumaczenie: Anna Karolina Teruzzi

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2017

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czasami rodzice chcąc wychować swoje dzieci na silne i samodzielne jednostki, zatracają umiar. Przestają okazywać im uczucia, żeby nie osłabić ich charakteru, ukrywają prawdę o świecie, żeby je chronić.

W ,,Ziemi swoich synów” zostało pokazane, jak tłumione emocje szukają ujścia, oraz że nie można całkowicie pozbawić kogoś empatii.

Teoretycznie jest to komiks bardzo pesymistyczny, opowiadający o post apokaliptycznej rzeczywistości, zatrutej wodzie, chorobach i tajemniczych śmierciach. W tym świecie żyje ojciec z dwoma synami. Jeden jest bardziej posłuszny i wycofany. Drugi – poznajemy go jako Lino, to narwany i w głębi ducha poczuwający się do śmierci matki młody chłopak.

W ich codzienności zabroniony jest płacz, czytanie i używanie słowa ,,miłość”. Ojciec  stara się ich wychować na mężczyzn, którzy będą potrafili o siebie zadbać, którzy będą samodzielni i poradzą sobie w każdych okolicznościach.

Na pierwszy rzut oka wydaje się być dla nich kimś obcym. Jest oschły, pozbawiony wszelkich emocji, często ich obraża i bije. Prowadzi jednak tajemniczy dziennik w którym dużo notuje. Chłopcy mają jednak całkowity zakaz zbliżania się do niego, poza tym nie potrafią czytać.

Kiedy ojciec umiera z powodu jakiejś wewnętrznej choroby, zostają sami. Powoli zaczynają odkrywać świat, przed którym bronił ich mężczyzna. Dowiadują się o innych, żyjących ludziach, a na wierzch wychodzą mroczne sekrety otaczającej ich rzeczywistości.

Lino odkrywa jednak coś znacznie ważniejszego. W pewnym momencie dowiaduje się, że ojciec go kochał, i zapisał to w swoim dzienniku.

,,Ziemia swoich synów” to niezwykle emocjonalny komiks zarówno w warstwie tekstowej, jak i wizualnej. To przede wszystkim kawał sprawnie napisanej historii, którą z powodzeniem można byłoby zekranizować.

Kontrastowe rysunki, składające się na wiele z pozoru chaotycznych kresek tworzących obrazy świata, które są pełne niepokoju, ale równocześnie w których jest także miejsce na dobro, bezinteresowność czy nadzieję.

W rzeczywistości trudno powiedzieć o czym jest naprawdę ta książka, bo na jej całokształt składa się wiele elementów. Z pewnością jednak autorowi i scenarzyście zarazem udało się uchwycić prawdziwe ludzkie charaktery i ogromną potrzebę czucia się kochanym.

Bardzo polecam dla nastolatków powyżej 16. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Ziemia+swoich+syn%C3%B3w/pokaz.html

Artykuł Ziemia swoich synów – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Zuzanna Orlińska

Ilustracje: Wanda Orlińska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Nie zawsze wszystko jest po naszej myśli. Czasami przykre wydarzenia kumulują się i nas bombardują. Czasami przyjaźń jest trudna, a miłość niespodziewana. Czasami wszystko jest dużo bardziej ciekawe, niż powieść, którą samemu się wymyśla.

,,Pisklak” Zuzanny Orlińskiej to moje tegoroczne odkrycie. Miałam pewne podejrzenia, co do tej lektury, ale nie spodziewałam się, że będzie mi się aż tak podobać.

Przede wszystkim książka została napisana już w 2012 roku, jednak jej najnowsze wydanie jest bezsprzecznie dużo bardziej estetyczne. Na uznanie zasługuje także decyzja o grubej oprawie. Mam wrażenie, że kiedy trzyma się w dłoniach książkę z twardą okładką, automatycznie zyskuje ona w oczach czytelnika.

Najmocniejszą stroną ,,Pisklaka” jest jednak fabuła i język, którym posługuje się autorka.

Książka opowiada historię dorastającej Klary. Dziewczynka mieszka z tatą w wiejskim domu. Jej mama jest w szpitalu z dopiero co narodzonym braciszkiem. Chłopiec jest chory i nikt nie wie czy przeżyje. Rodzina przechodzi ciężkie chwile, a dodatkowo w życiu Klary pojawia się chłopiec, który wydaje się przyćmiewać wszystko inne.

,,Pisklak” jest pisany prostym językiem, ale jednocześnie trafia w najbardziej wrażliwe struny odbiorcy. Nie ma tu zbędnej gadaniny, każde słowo wydaje się spełniać określoną rolę. Każdy ruch bohaterów przekłada się na fabułę, a ich wybory budują dramaturgię i wciągają czytelnika w wir opowieści.

Byłam pod wrażeniem, jak bardzo opisywane losy postaci przypominają mi moje własne dzieciństwo. W książce opisywane dramaty, są rzeczywiście dramatami dzieci. Czymś, co w dorosłym życiu byłoby postrzegane z zupełnie innej perspektywy, a co w oczach najmłodszych jest często bardzo ważnymi i emocjonalnymi przeżyciami.

Tutaj wszystko wydaje się bardzo prawdziwe (na końcu książki autorka zdradza co rzeczywiście było). Czytelnik bardzo szybko odnajduje więź i utożsamia się z Klarą oraz pozostałymi bohaterami.

,,Pisklak” ma także w pewnym stopniu wymiar powiastki metafizycznej. Pojawia się tu temat śmierci, kruchości życia, przemijania czy zmian. Udaje się te wątki ująć dzięki ogromnej wrażliwości głównej postaci, która ma zdolność obserwacji oraz charakteryzuje się dużą dozą empatii.

– Myślałaś, że dorośli nie płaczą?

Klara kiwa głową. Tak właśnie myślała.

– To ciekawe – mówi Kuba cicho, jakby do siebie. – Bo ja właśnie myślę, że dopiero teraz, kiedy nauczyłem się płakać, jestem naprawdę dorosły.

Zuzanna Orlińska, Pisklak, Wtorek, str. 85

Książka bardzo zyskuje także dzięki ilustracjom wybitnej Wandy Orlińskiej, która prywatnie jest mamą autorki. Czarno – białe, bardzo proste szkice obrazują najbardziej kluczowe dla fabuły momenty.

Polecam tę piękną opowieść o dorastaniu dzieciom od 10. roku życia. Jestem jednak przekonana, że zauroczy się nią także każdy starszy czytelnik.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/pisklak/2665/ksiazka.html#.XNmsOtMzZE4

Artykuł Pisklak – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Alicja Pismenko

Ilustracje: Alicja Pismenko

Wydawnictwo: Latające Oko

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Bajki opowiada się najczęściej dzieciom, żeby poszerzyć ich horyzonty, przestrzec przed czymś, czasami czegoś nauczyć. Wskazanym jest, żeby bajka miała dobre zakończenie, a mały słuchacz często chciał do niej wracać.

Zdarzają się jednak takie historie, które bajkami są tylko z nazwy, a to co mogą zaoferować, znacznie wychodzi poza ramy jakiegokolwiek gatunku.

,,Bajka o górze” to autorska książka Alicji Pismenko i jednocześnie współzałożycielki Wydawnictwa Latające Oko.

To pozycja artystyczna, która opowiada historię w sposób, w jaki słowa i obrazy jednoczą się i zarazem walczą o uwagę odbiorcy.

Z jednej strony nic nie należy brać tu dosłownie, a z drugiej – ścisłość niektórych tekstów nie pozwala zapomnieć o otaczającej nas rzeczywistości.

Autorka snuje opowieść o bohaterze, który (jak w wielu bajkach) powinien być za górami i za lasami. Tutaj jednak odległości są bardziej poetyckie i metaforyczne. Z kolei sam cel jest tytułową górą, a nie tylko pośrednim przystankiem.

Choć prowadzi do niego długa droga, jest ktoś, komu udało się dotrzeć na miejsce. Niebieskie ptaki za sprawą skrzydeł odnalazły niezwykłą górę, a ta zauroczona ich pięknem, stała się bezbronna i gotowa do poświęceń.

W książce góra jest czymś nieuchwytnym. Jej miłość do niebieskich ptaków jest ślepa i prowadzi do samozagłady. Być może góra jest tutaj ziemią, a ptaki to ludzie, którzy, często nieświadomie, niszczą ją i prowadzą do jej destrukcji. Z drugiej strony może to zbyt daleko posunięta interpretacja i powinno się dać płynąć historii bez próby wkładania jej w jakieś ramy.

Fabularny tekst bajki, autorka zestawia jednak z wtrąceniami, które mocno kojarzą się nie tylko ze światem dorosłych (przez wzgląd na trudną terminologię, naukowe opisy czy w końcu – prozę życia), ale także przez nawiązania do geometrii, fizyki i biologii są jej mocnym kontrastem.

Mamy tutaj konglomerat ilustracji i historii która z nich wynika oraz białe, puste strony z krótkimi wstawkami, nie mającymi na pierwszy rzut oka powiązania z bajką.

Dzięki odważnej mieszaninie różnych stylów i nastrojów przekazywanej treści, ma się wrażenie, że ,,Bajka o górze” nie jest książką, ale teatrem, który oddziałuje na wiele naszych zmysłów.

Ukoronowaniem jej jest okładka, w której można się przejrzeć, tak jak ptaki przeglądały się w górze, pokrytej złotą lawą. Tutaj także można spekulować czy jest to nawiązanie do ludzkiego egoizmu i próżności, czy może po prostu to autorski zabieg, mający na celu zachęcić nas do spojrzenia w głąb siebie.

Polecam tę niezwykłą książkę, nie jako lekturę do wieczornego czytania, ale bardziej jako przeżycie. Pewne doświadczenie, które na pewno zachwyci nasz zmysł estetyki, ale także da nam nieco do myślenia.

,,Bajka o górze” będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 10. roku życia i dla dorosłych.

Link do strony wydawnictwa: http://www.lataoko.com/pl/book_specific/4

Artykuł Bajka o górze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,To wszystko rodzina!”

Autor: Alexandra Maxeiner

Ilustracje: Anke Kuhl

Tłumaczenie: Katarzyna Weintraub

Wydawnictwo: Sam

Rok wydania: 2019 (2011)

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czym jest rodzina? Dlaczego odgrywa w życiu każdego człowieka tak ważną rolę? Czy nasze rozumienie rodziny powinno się zmieniać z biegiem czasu?

Na te pytania i jeszcze więcej, można znaleźć odpowiedzi w pięknie wznowionym bestsellerze ,,To wszystko rodzina!” od Wydawnictwa Sam.

Książka święci triumfy od chwili, kiedy została napisana w 2011 roku. Wkrótce potem otrzymała prestiżową niemiecką nagrodę Deutscher Jugendliteraturpreis 2011.

Nie ma się co dziwić. To pozycja, która powinna być obowiązkowa w każdym domu, ponieważ nie tylko pozwala zrozumieć sposób w jaki funkcjonuje własna rodzina, ale przede wszystkim uczy zrozumienia i otwartości na inne.

,,To wszystko rodzina!” składa się z zebranych różnych zagadnień dotyczących np. pokrewieństwa, relacji czy terminów, jakimi możemy określać naszych bliskich. Są one ułożone ze sobą w logiczny i przemyślany sposób.

Autorka swoje rozważania rozpoczyna od samego początku – czyli naturalnej potrzeby tworzenia grup. Ludzie nie są przyzwyczajeni do samotnego trybu życia, dlatego większość z nich decyduje się na wspólnotę tworzoną z innymi.

Oczywiście w grę wchodzą także emocje, ale należy pamiętać, że budowanie społeczności to także pewne obowiązujące zasady, które wyróżniają jedną rodzinę od drugiej.

W książce pojawiają się tematy wielodzietności, tego jak wygląda współczesny model rodziny. Autorka sporo miejsca poświęca na relacje rodziców i dzieci po rozwodach. O tym, jak one funkcjonują i radzą sobie w obliczu rozdzielenia.

W ,,To wszystko rodzina!” można odnaleźć także prosto objaśnione pojęcie rodziny patchworkowej lub tęczowej. Jest temat adopcji czy przybranych rodziców.

Autorka skupia się także na relacjach, czyli szacunku do siebie, konfliktach, podobieństwie, dziedziczeniu różnych cech.

Wiele z poruszanych tematów to kwestie powszechnie uważane za kontrowersyjne lub niełatwe. Tym bardziej powinno rozmawiać się o nich z dziećmi. Tłumaczyć im i cierpliwie odpowiadać na pytanie.

Ta książka jest doskonałą podstawą, która wydaje się nie zapominać o żadnym istotnym zagadnieniu dotyczącym rodziny. Uczy docenić naszych bliskich i jednocześnie lepiej rozumieć niektóre ich zachowania.

Bardzo ważną rolę odgrywają w niej także ilustracje, które sprawiają, że jest ona jeszcze bardziej przystępna dla młodego czytelnika.

,,To wszystko rodzina!” polecam absolutnie wszystkim. W zależności od etapu rozwoju dziecka, można ją czytać już z 5-letnimi maluchami.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwosam.pl/produkt/to-wszystko-rodzina/

Artykuł To wszystko rodzina! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Złota rószczka

Autor: Heinrich Hoffmann

Ilustracje: Franciszek Kostrzewski

Tłumaczenie: Wacław Szymanowski

Wydawnictwo: Graf_ika

Rok wydania: 2018 (1892)

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna 

Recenzja:

Istnieją klasyki, które niezależnie od czasów, zawsze pozostają aktualne i wartościowe. Są też książki, które dawniej zachwycały, a obecnie wzbudzają jedynie dreszcze, i to bynajmniej nie te wynikające z ekscytacji.

,,Staś straszydło” to pozycja, która święci triumfy od 1844 roku, czyli już przeszło 175 lat! Jednak w wydaniu ,,Złota rószczka” jest znana dopiero od 1892 roku, kiedy to wydano ją nakładem Tow. M.C. Wolff.

Jej autorem był Heinrich Hoffmann, który z wykształcenia był niemieckim lekarzem. Postanowił jednak dzielić ze sobą dwie pasje i dorosłych leczył ze schorzeń psychicznych, a dzieci postanowił wychowywać za pomocą literatury.

,,Złota rószczka” wpisała się w historię bajek dla dzieci swoim wyjątkowym okrucieństwem, płynącym zarówno ze strony tekstowej, jak i wizualnej. Z pewnością przesłania, które płyną z krótkich rymowanych wierszy np. o dziewczynce, która bawiąc się zapałkami, przypadkowo się podpaliła czy o chłopcu, który ssał kciuki i krawiec obciął mu palce, muszą odpowiednio oddziaływać na dzieci, ale też z pewnością zafundują im niezłą traumę.

Ilustracje w omawianym w tym wydaniu reprincie są autorstwa Franciszka Kostrzewskiego i nic, a nic nie odbiegają od tego, co dzieje się w tekście.

Warto jednak wspomnieć, że w czasach, kiedy powstało tych 9 uroczych wierszy, wszystkie bajki bazowały na bardzo podobnym mechanizmie. Miały mieć jasny morał i wyraźnie nakreślać konsekwencje niecnych występków.

Wystarczy wspomnieć chociażby którąś z baśni Braci Grimm (mowa o oryginalne) czy bajki La Fontaine’a. We wszystkich pojawia się przemoc, okrucieństwo i śmierć.

,,Złota rószczka” współcześnie nie nadaje się oczywiście do czytania przez maluchy. Wiele osób wyznających zasadę rodzicielstwa bliskości nigdy nie zgodziłoby się, żeby ich pociechom serwowane tego typu poezję.

Trzeba jednak przyznać, że te wierszyki coś w sobie mają. Dlatego też można śmiało powiedzieć, że jest to książka dla dzieci. Najlepiej jednak takich powyżej 10-ego roku życia, które wiedzą, że umieszczonych w nich gróźb, nikt nie będzie chciał wprowadzać w życie.

,,Złota rószczka” to raczej pewnego rodzaju puszczenie oczka w stronę współczesnego czytelnika. Jakby nie było – tępienie rasizmu, sprzeciw wobec znęcania się nad zwierzętami czy zachęta do używania głowy – ciągle są niezwykle ważne i potrzebne.

Artykuł Złota rószczka – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.