➜ Tytuł: Szkicek – chłopiec niedokończony
➜ Autor: Jacques Goldstyn
➜ Ilustracje: Jacques Goldstyn
➜ Tłumaczenie: Anna Nowacka-Devillard
➜ Wydawnictwo: Widnokrąg
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tytułowy bohater od początku wygląda inaczej, niż jego rówieśnicy. Jest narysowany z wielu pociągnięć dobrze naostrzonego ołówka – jak pierwsza wersja ilustracji, nad którą ktoś ma w planach jeszcze popracować. Tymczasem otaczający go świat jest niemal już obsesyjnie uporządkowany: domy stoją równo jak od linijki, ulice biegną prostopadle względem siebie, dzieci maszerują w szeregu i tak samo równo, w szeregu, stawiają litery w zeszycie.

Wydawać by się mogło, że w tej gotowej rzeczywistości nie ma miejsca na kogoś, kto dopiero chce się zdefiniować i jest otwarty na twórcze poszukiwania.

Szkicek nie jest jak inni

Cały świat próbuje wtłoczyć dzieci w gotowe, odgórnie narzucone ramy. W szkole mają one podobnie odpowiadać, uczyć się tymi samymi metodami czy pisać równo, nie wyjeżdżając za linię. Szkicek tymczasem robi wszystko po swojemu. Eksperymentuje, popełnia błędy, tworzy, czasem robi bałagan i nie zawsze odnosi spektakularne sukcesy. Najważniejsze jednak, że nie traci przy tym ani ciekawości, ani radości.

Goldstyn nie pozostawia go zresztą całkowicie samego. Rodzice chłopca są bardziej kolorowi i wyrozumiali niż inni dorośli, a nauczycielka plastyki dostrzega w nim potencjał. Obecność właśnie tych konkretnych dorosłych uświadamia ważną rzecz –  ten owy potencjał, który wyróżnia Szkicka, może w nim wzrastać właśnie ze względu na wsparcie bliskich. Wystarczy, że wierzy w niego kilka osób, a jego twórcza natura nie zostaje stłumiona w zalążku.

Nie trzeba uciekać, żeby znaleźć swoje miejsce

Bycie sobą nie oznacza jednak, że zawsze jest łatwo. Szkicek czasami czuje się samotny. Dopiero później spotyka osoby, które również wyrażają siebie poprzez sztukę – i nie chodzi nawet o to, że są dokładnie takie jak on. Po prostu rozumieją potrzebę tworzenia.

W typowej opowieści outsiderzy prawdopodobnie ruszyliby więc razem szukać miejsca, do którego pasują. Szkicek nie chce jednak uciekać. On ma misje – wie, że musi zostać, bo świat potrzebuje takich jak on i jego przyjaciele.

Każdy z nas jest trochę niedokończony

To bardzo ładne podsumowanie całej książki. Szkicek bowiem dosłownie dorysowuje sobie swoją własną przyszłość. Zamiast szukać czegoś, co będzie pasowało do niego, udowadnia że jest w stanie stworzyć własną narrację. 

To pozycja, która szczególnie spodoba się dzieciom wrażliwym. Takim, które mają skłonność do wyrażania siebie przez sztukę i czasami czują się nieco zagubione w tym świecie narzuconych oczekiwań. Szkicek – chłopiec niedokończony pozwoli czytelnikom pamiętać, że nikt nie jest w pełni skończony. Ciągle, nawet jako dorośli, coś dopisujemy, wymazujemy, zaczynamy nowe rozdziały, albo nawet wychodzimy poza własne kontury. 

Jednolity świat byłby nudny. Rzeczywistość pełna Szkicków lubi nas zaskakiwać. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Widnokrąg.

FAQ – Szkicek – chłopiec niedokończony

O czym jest książka Szkicek – chłopiec niedokończony?

To opowieść o chłopcu, który nie pasuje do uporządkowanego, jednolitego świata. Szkicek funkcjonuje po swojemu, lubi eksperymentować, tworzyć i wyrażać siebie przez sztukę. Książka mówi o indywidualności, kreatywności i prawie do bycia innym.

Jaki jest główny temat książki Szkicek – chłopiec niedokończony?

Jednym z najważniejszych tematów jest sprzeciw wobec jednolitości i presji dopasowania się do innych. Książka pokazuje, że dziecko nie musi rozwijać się dokładnie tak samo jak jego rówieśnicy i może szukać własnych sposobów nauki, tworzenia i wyrażania siebie.

Dla jakiego wieku jest książka Szkicek?

Polecam ją dzieciom powyżej 7 lat. Szczególnie czytelnikom wrażliwym, którzy są twórczy i czasami czują się zagubieni w świecie posiadającym sztywno narzucone oczekiwania.

Czy Szkicek porusza temat samotności?

Tak. Bohater chwilami czuje się niezrozumiany i osamotniony, ale z czasem spotyka osoby, które również wyrażają siebie przez sztukę i podobnie patrzą na świat.

Czy Szkicek zdobył nagrody?

Tak. Oryginalne wydanie książki zostało docenione w Kanadzie i zdobyło m.in. Prix des libraires du Québec 2025 w kategorii literatury dziecięcej.

Artykuł Szkicek – recenzja książki o tym, że nie trzeba być jak wszyscy pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jakie to cudowne uczucie – być sobą!

– pisze autorka Małgorzata Faivre w książce Kos i kameleon z ilustracjami Justyny Szymańskiej. To historia będąca trochę bajką, a trochę baśnią. Znajdziecie w niej zwierzęcych bohaterów, wyraźne przesłanie, symboliczną podróż oraz pewnego rodzaju prostotę, która sprawia, że opowieść staje się ponadczasowa i może trafić do odbiorcy niemal w każdym wieku oraz o różnych doświadczeniach.

➜ Tytuł: Kos i kameleon
➜ Autorka: Małgorzata Faivre
➜ Ilustracje: Justyna Szymańska
➜ Wydawnictwo: Poligraf
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka o akceptacji siebie dla dzieci

W Kosie i kameleonie zwierzęta reprezentują typowo ludzkie cechy. Mówią o strachu przed byciem sobą. O poczuciu wykluczenia, niepewności która pojawia się wtedy, gdy zaczynamy wierzyć, że z powodu swojej inności jesteśmy dla pozostałych ciężarem.

Jednym z głównych bohaterów jest kameleon – obecny od pierwszej do ostatniej strony. To właśnie od niego zaczyna się cała historia, a dokładniej: od pewnego nieszczęśliwego wypadku, po którym traci wzrok w jednym oku. Od tej chwili jego miejsce w kameleoniej grupie staje się coraz bardziej niepewne. 

W tym niedługim czasie ktoś, kto wcześniej należał do społeczności, staje się kłopotem, ciężarem. A gdy dodatkowo skrzywdzona zostaje przyjaciółka kameleona i pojawiają się drwiny z jego wyglądu, bohater podejmuje decyzję o odejściu.

Opowieść drogi, czyli gdzie jest prawdziwy dom?

Kos i kameleon został stworzony wokół motywu podróży. Kameleon wyrusza nie tylko w poszukiwaniu nowego domu, ale też miejsca, w którym nie będzie musiał udowadniać swojej wartości. Nie chce być balastem i nie chce zawadzać. A jednak tli się w nim iskierka nadziei, że gdzieś istnieje przestrzeń, w której można być sobą bez lęku przed odrzuceniem.

W trakcie wędrówki spotyka innych bohaterów, w tym tytułowego kosa. On również skrywa tajemnicę dotyczącą swojej przeszłości. Ich podobne doświadczenia – ból niezrozumienia, samotność, potrzeba akceptacji – sprawiają, że zaczynają się do siebie wzajemnie zbliżać. Razem ruszają w stronę miejsca, które ma im dać odpowiedź. Zanim jednak dotrą do celu, staną się świadkami swojej wzajemnej przemiany.

Nie będzie to jednak zmiana wymuszona zachowaniem czy wymaganiami innych. Zmienią swoje podejście oraz inaczej spojrzą na potrzeby.

Bajka o byciu sobą i niedopasowaniu

Najmocniejszą stroną Kosa i kameleona jest pokrzepiające przesłanie. To historia, która przekonuje, że nie trzeba zmieniać się pod dyktando otoczenia. Nie powinno się stawać cichszym, bardziej pokornym czy za wszelką cenę – podobnym do innych. Czasami największą odwagą będzie pozostanie sobą i poszukiwanie takiego miejsca, w którym ta autentyczność nie będzie przeszkodą, lecz darem.

To dobra książka dla dzieci, które czują się inne, mniej pewne siebie albo z jakiegoś powodu odsunięte na bok. Ale także dla tych, które dopiero uczą się zauważać cudzą wrażliwość. Ta historia jest bowiem równie ważna jako fundament rozmowy o akceptacji siebie, ale też – jako cenna lekcja empatii i zrozumienia wobec innych.

Ilustracje Justyny Szymańskiej

Za warstwę wizualną odpowiada Justyna Szymańska. Ilustracje są urocze i dobrze oddają egzotyczne umiejscowienie akcji. Ich kojąca kolorystyka sprawia, że nie konkurują z tekstem, ale towarzyszą mu, budując atmosferę czułej, bezpiecznej opowieści.

Mam jednak poczucie, że w tej historii pod kątem wizualnym, można było pójść o krok dalej. Zwłaszcza że inne prace artystki pokazują większą odwagę formalną. W Kosie i kameleonie rysunki są raczej zachowawcze i dosłowne. Gdyby pojawiło się w nich więcej symboliki, mieszanych technik albo mniej oczywistych rozwiązań kompozycyjnych, książka mogłaby zyskać dodatkową głębię.

Debiut Małgorzaty Faivre

Kos i kameleon to debiut literacki Małgorzaty Faivre. Autorka wybiera prostą konstrukcję, zwierzęcych bohaterów i klasyczny schemat wędrówki, żeby mówić o sprawach bardzo bliskich dzieciom: o przyjaźni, odrzuceniu, niepewności, wstydzie i potrzebie bycia akceptowanym takim, jakim się jest.

To historia ze szczęśliwym zakończeniem, pokrzepiająca oraz dająca nadzieję. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 6 lat. Sprawdzajcie jej dostępność w księgarniach internetowych oraz na stronie wydawcy.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Kos i kameleon?

Kos i kameleon Małgorzaty Faivre to opowieść dla dzieci o kameleonie, który po nieszczęśliwym wypadku traci wzrok w jednym oku i zaczyna czuć się niepotrzebny w swojej społeczności. Wyrusza w drogę, by znaleźć nowe miejsce dla siebie, a po drodze spotyka bohaterów z podobnymi doświadczeniami.

Kto napisał książkę Kos i kameleon?

Autorką książki Kos i kameleon jest Małgorzata Faivre. To jej debiut literacki.

Dla kogo jest książka Kos i kameleon?

To książka szczególnie dla dzieci, które mierzą się z poczuciem niedopasowania, niepewnością, odrzuceniem albo potrzebą akceptacji. Sprawdzi się także jako lektura do rozmowy o empatii, przyjaźni i odwadze w byciu sobą.

Czy warto przeczytać książkę Kos i kameleon z dzieckiem?

Tak, szczególnie jeśli chcemy porozmawiać z dzieckiem o emocjach, samoakceptacji, wyśmiewaniu innych i potrzebie przynależności. Kos i kameleon może stać się dobrym punktem wyjścia do spokojnej rozmowy o tym, co znaczy naprawdę być sobą.

Artykuł „Kos i kameleon” – recenzja książki o odwadze w byciu sobą pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Z tego też powodu trudno wyobrazić sobie lepsze imię dla bohatera książki Doroty Niczyporuk. Mały Gżegżółka. Bajka dla za grzecznych dzieci to opowieść, która zaczyna się lekko i nieco psotnie, ale finalnie jest mądrą historią o lęku, szacunku, przemocy rówieśniczej oraz odzyskiwaniu odwagi.

➜ Tytuł: Mały Gżegżółka. Bajka dla za grzecznych dzieci
➜ Autorka: Dorota Niczyporuk
➜ Ilustracje: Beata Krupa
➜ Wydawnictwo: Norbertinum
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ptaszek, który musi nauczyć się wiary w siebie

To bajka w dwóch częściach poszatkowanych wieloma zwięzłymi rozdzialikami. Mały Gżegżółka jest początkowo lekkoduchem i urwisem. Psoci, nie zawsze zważa na innych, wydaje się bardzo pewny siebie – ale do czasu.

Po kilku wybrykach ptaszek ulega nieszczęśliwemu wypadkowi. Cała jego dawna krnąbrność wówczas wyparowuje, a jej miejsce zajmują niepewność oraz lęk. Na szczęście tuż obok są Babcia i Dziadek – ciepli, pełni empatii, niemal jak plasterki, które przykleja się na bolące rany. Cierpliwie opiekują się Gżegżółką, pomagając mu wrócić do zdrowia i próbując wypchnąć go z powrotem w świat.

Szkoła, strach i „za grzeczne dzieci”

Mały Gżegżółka zaczyna się jak prosta opowiastka o ptaszku i dziadkach, ale kiedy tytułowy ptaszek trafia do szkoły, historia nabiera bardziej psychologicznego wymiaru. Babcia ma nadzieję, że szkoła doda mu śmiałości i pozwoli znaleźć przyjaciół. Nie dzieje się jednak tak od razu.

Początkowo jest to bowiem książka dla dzieci o lęku, przemocy rówieśniczej oraz odzyskiwaniu poczucia własnej wartości. Pokazuje starszych, którzy pastwią się nad mniejszymi, oraz młodszych, którym trudno się sprzeciwić i znaleźć swój wewnętrzny głos (dosłownie, w książce ptaszkowi odbiera mowę). 

Tutaj można odnaleźć również sens podtytułu: „bajka dla za grzecznych dzieci”. Nie chodzi o to, by zadzierać nosa i zawsze chodzić z głową wysoko uniesioną w górze. Ważne jest, aby nie zgadzać się na złe traktowanie i wiedzieć, że szacunek oraz troska są w życiu naprawdę ważne – także te względem samego siebie.

Bez łopatologii, ale za to z czułością

Dorota Niczyporuk nie serwuje młodym czytelnikom łopatologicznych morałów. Jej debiut to historia mądra, ale zarazem lekka i przyjemna w odbiorze. Pod przyjazną powierzchnią tekstu opowiada o czymś bardzo ważnym: nawet zły poranek może skończyć się najlepszym dniem, jeżeli znajdziemy w sobie odrobinę odwagi i spotkamy ludzi, którzy dostrzegają w nas wartość.

Przy okazji tego tytułu, należy zwrócić uwagę także na ilustracje Beaty Krupy. Artystka również debiutuje jako twórczyni ilustracji w książce dla dzieci. Jej obrazki są dopracowane, ciepłe, sielskie oraz baśniowe zarazem. Dobrze uzupełniają pogodny ton tekstu. 

Całość została ładnie wydana: twarda oprawa i tasiemka w kolorze trawy sprawiają, że Mały Gżegżółka wygląda jak mała klasyczna pozycja, do której chce się ciągle wracać.

Dlaczego warto przeczytać Małego Gżegżółkę?

To opowieść o niespiesznym odzyskiwaniu własnego głosu. O tym, że po chwili słabości nie wraca się od razu do dawnej beztroski. Zranienie wymaga bycia blisko tych, którzy nie poganiają oraz nie wypominają dawnych zachowań. Są cierpliwi, otwarci, wyrozumiali. 

Dopiero wtedy można nauczyć się, że grzeczność nie powinna oznaczać zgody na krzywdę, a czułość wobec innych zaczyna się także od czułości wobec samego siebie. Bardzo polecam tę lekturę dzieciom powyżej 4 lat.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Norbertinum.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Mały Gżegżółka?

Mały Gżegżółka. Bajka dla za grzecznych dzieci to opowieść o małym ptaszku, który po nieszczęśliwym wypadku traci dawną pewność siebie. Z lekkoducha i urwisa zmienia się w kogoś zalęknionego, ostrożnego i wycofanego. Książka pokazuje jego drogę do odzyskiwania odwagi, poczucia własnej wartości oraz umiejętności stawiania granic.

Dla kogo jest Mały Gżegżółka. Bajka dla za grzecznych dzieci?

To książka dla dzieci, które bywają bardzo wrażliwe, nieśmiałe albo zbyt łatwo godzą się na złe traktowanie. Sprawdzi się także w rozmowach z dziećmi o przemocy rówieśniczej, lęku, szacunku do siebie i odwadze. Ze względu na baśniowy język i krótkie rozdziały nadaje się również do wspólnego czytania z dorosłym.

Dlaczego Mały Gżegżółka to „bajka dla za grzecznych dzieci”?

Podtytuł książki podpowiada jej najważniejszy sens. Nie chodzi tu o zachęcanie dzieci do nieposłuszeństwa, ale o pokazanie, że grzeczność nie może oznaczać zgody na krzywdę. Gżegżółka uczy się, że czasem trzeba się postawić, nazwać swoje emocje i nie pozwolić innym przekraczać własnych granic.

Czy Mały Gżegżółka porusza temat przemocy rówieśniczej?

Tak, książka w subtelny sposób pokazuje sytuację, w której starsi lub silniejsi pastwią się nad słabszymi. Nie robi tego łopatologicznie, ale wystarczająco wyraźnie, by stać się punktem wyjścia do rozmowy o strachu, samotności, wsparciu i reagowaniu na niesprawiedliwość.

Artykuł Mały Gżegżółka – recenzja bajki dla za grzecznych dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Lubię siebie! Książka o emocjach i budowaniu pewności siebie to kartonówka, która może stać się dobrym początkiem rozmowy o presji dopasowywania się i szukania akceptacji u innych.

➜ Tytuł: Aktywne Czytanie. Lubię siebie! Książka o emocjach i budowaniu pewności siebie
➜ Autorka: Anna Jankowska (Aktywne czytanie)
➜ Ilustracje: Magdalena Jakubowska
➜ Wydawnictwo: Papilon
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka o emocjach, ale nie tylko do czytania

Lubię siebie! to kolejna pozycja w serii kartonówek z tekstem Anny Jankowskiej oraz ilustracjami Magdaleny Jakubowskiej. Poprzednia książka, Lubię litery! Książka do nauki alfabetu, miała podobny format i spójną identyfikację graficzną, ale poruszała zupełnie odmienną tematykę. Tym razem nie chodzi o naukę, lecz o coś bardziej nieuchwytnego, a zarazem niezwykle znaczącego: o budowanie poczucia własnej wartości u najmłodszych.

Pozycję tą dobrze potraktować jako narzędzie do rozmowy czy też poznawania sposobu myślenia dziecka. Pytania oraz polecenia aktywizujące mogą wywołać zaskakująco ciekawe odpowiedzi u kilkulatków. Otworzyć je na to, co lubią, czego się boją, z czego są dumne i w jakich sytuacjach czują się najbardziej sobą.

Jesteśmy wyjątkowi, czyli jak mówić z dzieckiem o samoakceptacji

Książka zbudowana jest wokół prostych, czytelnych haseł, takich jak: „Jesteśmy wyjątkowi”, „Czasem próbuję nowych rzeczy”, „Moje imię” czy „Duma daje mi siłę”. Każdemu z nich towarzyszy ilustracja oraz krótkie zadanie: coś do odnalezienia, powtórzenia, pokazania gestem albo przemyślenia. Dzięki temu lektura naturalnie zachęca do aktywnego w niej uczestniczego, ale także zanurzania się w głąb siebie.

Największą wartością tej kartonówki jest jej przesłanie. Dziecko otrzymuje tu komunikat, że nie musi lubić tego samego co inni, zachowywać się identycznie jak grupa, ani mieścić się w odgórnie narzuconych przez społeczeństwo ramach. Różnorodność jest naturalną częścią świata. Twórczynie pokazują ją zarówno w tekście, jak i w ilustracjach: przez codzienne sytuacje, różne emocje, odmienne potrzeby i małe momenty wdzięczności.

Codzienne sceny bliskie przedszkolakom

Na stronach Lubię siebie! pojawiają się sytuacje dobrze znane małym dzieciom: z przedszkola, domu, ulicy, wakacji, basenu, wspólnego czasu z rodziną czy występów przed innymi. Zmieniają się pory roku, miejsca i okoliczności, ale cały czas przyświeca im jedna idea: dziecko może być sobą w różnych przestrzeniach oraz bez względu na towarzyszące mu akurat emocje.

Samoakceptacja ukazana tutaj została jako proces, który osiąga się dzięki małym momentom każdego dnia – kiedy ktoś zauważy dziecięcy wysiłek, pozwoli spróbować czegoś nowego, nazwie emocję albo pokaże, że odmienność nie wyklucza z grupy.

Dla kogo jest książka Lubię siebie

To wartościowa, solidnie wydana kartonówka dla dzieci powyżej 3 roku życia. Można ją czytać od deski do deski, ale wcale nie trzeba. Równie dobrze sprawdzi się do swobodnego wertowania, oglądania ilustracji, zadawania pytań i wracania do wybranych stron wtedy, gdy dziecko akurat potrzebuje rozmowy o dumie, nieśmiałości, odwadze albo różnicach między ludźmi.

Bez względu na sposób lektury, Lubię siebie! zostawia w głowie małego czytelnika bardzo potrzebną refleksję: mogę różnić się od innych i nadal zasługuję na to, żeby siebie lubić. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Papilon.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Lubię siebie!?

Lubię siebie! Książka o emocjach i budowaniu pewności siebie to kartonówka dla najmłodszych, która pomaga rozmawiać z dzieckiem o samoakceptacji, emocjach, różnorodności i poczuciu własnej wartości.

Dla jakiego wieku jest książka Lubię siebie!?

Książka jest odpowiednia dla dzieci powyżej 3 roku życia. Najlepiej sprawdzi się u przedszkolaków, które zaczynają coraz mocniej zauważać różnice między sobą a innymi dziećmi.

Dlaczego warto rozmawiać z dzieckiem o samoakceptacji?

Dzieci już od najmłodszych lat porównują się z rówieśnikami i obrazami, które widzą wokół siebie. Rozmowa o samoakceptacji pomaga im zrozumieć, że nie muszą być takie jak inni, żeby zasługiwać na szacunek, uwagę oraz sympatię.

Czy Lubię siebie! pomaga budować pewność siebie u dziecka?

Tak, książka wspiera budowanie pewności siebie przez proste komunikaty, codzienne sytuacje i pytania angażujące dziecko. Pokazuje, że różnorodność jest naturalna, a własne emocje i potrzeby są ważne.

Czy warto kupić książkę Lubię siebie!?

Tak, szczególnie jeśli szukacie książki dla przedszkolaka, która nie tylko zajmie dziecko, ale też stanie się początkiem ważnych rozmów. To solidnie wydana kartonówka o tym, że można różnić się od innych i nadal zasługiwać na to, żeby siebie lubić.

Artykuł Jak nauczyć dziecko lubić siebie? Recenzja kartonówki dla przedszkolaków pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To przygodowa, psychologiczna książka dla młodych (i całkiem dorosłych) czytelników o tym, dlaczego nie warto tłamsić oraz uciszać swoich emocji.

➜ Tytuł: Królestwo Pięciu Krain
➜ Autorka: Aleksandra Srokowska-Ziółkowska
➜ Ilustracja okładkowa: Joanna Czarnecka
➜ Wydawnictwo: Skórka Pomarańczy
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Królestwo Pięciu Krain?

Miałam już przyjemność opowiadać Wam o Wydawnictwie Skórka Pomarańczy. Jego wydawczyni oraz autorka książek Aleksandra Srokowska-Ziółkowska jest specjalistką od naturalnego oswajania z ważnymi tematami, dotyczącymi samoświadomości czy samoakceptacji.

Muszę jednak przyznać, że choć znałam jej wcześniejsze książki, Królestwo Pięciu Krain absolutnie zmiotło mnie z planszy. Słowo daję, takiej opowieści jeszcze nie czytałam!

Wszystko zaczęło się od złości. A dokładniej: od złości Maksa w stosunku do ojca, który tak się składa – był władcą Królestwa Pięciu Krain. Chłopak i zarazem młody książę, zamiast zmierzyć się z tym, co czuje i zdobyć na szczerą rozmowę, postanawił pójść nieco na skróty. Pewne nieopatrzne zaklęcie wystarczyło, żeby mieszkańcy całego archipelagu stracili po jednej bardzo ważnej emocji.

Ktoś nieostrożny, mógłby wyjść z założenia, że np. pozbycie się smutku, to prawie jak zrobienie komuś przysługi, prawda? Może się wydawać, że gdyby miało się wybór, nie chciałoby być się smutnym czy wystraszonym. Autorka bardzo dobitnie udowadnia jednak, że świat bez emocji to… prawdziwe utrapienie.

Maks razem ze swoim przyjacielem Noblenem musi bezzwłocznie wyruszyć w podróż przez pięć wysp i naprawić liczne szkody, które wydarzyły się od tego czasu. Każda z krain powiązana jest ze stratą jednej emocji: Medryni muszą radzić sobie chwilowo bez wstrętu, Ferroni strachu, Lirianie smutku, Arbolanowie złości, a Nobloni radości. Żeby odwrócić skutki zaklęcia i przywrócić ład w Królestwie, bohaterowie muszą dotrzeć do źródeł każdej wyspy i połączyć ze sobą zdobyte tam krople. Ktoś jednak cały czas depcze im po piętach…

Fantasy psychologiczne dla młodych czytelników

Z jednej strony Królestwo Pięciu Krain można czytać jako klasyczną powieść przygodową. Występuje w niej motyw drogi, są liczne tajemnice, niebezpieczeństwa oraz przeszkody. Każda kraina zostaje zamieszkana przez inną nację – autorka wspięła się tutaj na wyżyny kreatywności. Przyznaję, że gdyby jakieś studio gier zdecydowało się wziąć ten tytuł pod swoje skrzydła, to każdy gracz byłby zachwycony zróżnicowaniem następujących po sobie map.

Autorka nie ogranicza się jednak tylko do prostej fantastyki. Ona zanurza się głębiej, dotykając powracających wyrzutów sumienia, wstydu, żałoby czy potrzeby bycia usłyszanym. Książka jest więc doskonałym połączeniem między, nomen omen, emocjonującą lekturą fantasy, a lekką w odbiorze powieścią psychologiczną. 

Zaskakująca jest przenikliwość Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej oraz jej zmysł logicznego łączenia wątków. Nie można niczego zarzucić narracji i dialogom – tym wewnętrznym, a także tym prowadzonym między bohaterami. Wsłuchajcie się w nie, a następnie wyciągnijcie jak najwięcej dla samych siebie.

– Ostatnio całkiem często wydaje mi się, że walka o to, by czegoś nie czuć, szczególnie smutku i złości, bywa bardziej wyczerpująca, niż pozwolenie sobie na przeżycie tych emocji.

Aleksandra Srokowska-Ziółkowska, Królestwo Pięciu Krain, Rozdział trzydziesty czwarty, str. 150

Dlaczego warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Najważniejszym morałem (choć w przypadku tej historii wskazanie jednego wydaje się sporym uproszczeniem) jest pozwolenie sobie na złość, strach, smutek. Usłyszenie własnych potrzeb i pragnień – sprzeciwienie się, gdy nie czujemy się z czymś dobrze. Autorka wyraźnie zaznacza, że w całej tej koncepcji nauki wsłuchiwania się w wewnętrzny głos, nie chodzi o traktowanie siebie jak pępka świata. Ważne, żeby pamiętać, że nie jest się centrum wszystkiego – a mimo to, jest się szaleniem ważnym. 

Królestwo Pięciu Krain to więc książka przygodowa, ale i bardzo mądra opowieść, która ubogaci wnętrze każdego czytelnika. Polecam ją odbiorcom powyżej 9 lat.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Skórka Pomarańczy.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej to powieść fantasy o Maksie, synu władcy Królestwa, który pod wpływem złości rzuca zaklęcie zaburzające działanie emocji na wszystkich wyspach. Żeby odwrócić jego skutki, chłopak wyrusza w podróż do pięciu krain, z których każda związana jest z innym uczuciem.

Dla kogo jest Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain sprawdzi się przede wszystkim u młodych czytelników, którzy lubią powieści przygodowe, fantasy, tajemnice i wyprawy przez niezwykłe krainy. To także dobra książka dla dzieci oraz młodzieży zainteresowanych tematami emocji, relacji, wstydu, poczucia winy i dojrzewania.

Czy Królestwo Pięciu Krain jest książką fantasy?

Tak, Królestwo Pięciu Krain jest powieścią fantasy. Pojawia się w niej magiczne królestwo, zaklęcie, wyprawa przez pięć wysp, tajemnicza postać podążająca za bohaterami oraz wyraźnie zbudowany świat przedstawiony. Jednocześnie fantasy służy tu rozmowie o emocjach i dojrzewaniu.

Czy warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Tak, warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain, zwłaszcza jeśli szuka się książki dla młodych czytelników, która łączy przygodę z głębszym przesłaniem. To opowieść dobrze skonstruowana, mądra i emocjonalnie uważna, a jednocześnie atrakcyjna fabularnie dzięki motywowi podróży.

Artykuł Kim będziemy, gdy przestaniemy odczuwać emocje? Recenzja książki ,,Królestwo Pięciu Krain” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Gdybym miała opisać tę książkę jednym tylko słowem, byłoby to słowo: cudowna. Autor w Maja i czas motyli przedstawia perspektywę bohaterki tak przekonująco, że nie mam wątpliwości, że czytam o kimś prawdziwym – kimś z krwi i kości. Chociaż nie istnieje żadne konkretne potwierdzenie, że to historia stworzona na kanwie autentycznych wydarzeń.

➜ Tytuł: Maja i czas motyli
➜ Autor: Radek Rak
➜ Ilustracje: Aleksandra Krzanowska
➜ Wydawnictwo: Powergraph
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Maja i czas motyli?

Nastolatka mieszka tydzień z mamą, a tydzień z tatą. Po rozstaniu rodziców jej świat się rozpada – znika poczucie bezpieczeństwa, a pojawia się niepewność i poczucie zagubienia. Tata wynajmuje pokój w starym ,,Domu pod Dębami”, mama z kolei układa sobie życie na nowo w mieszkaniu na zamkniętym osiedlu. Maja próbuje się odnaleźć pomiędzy nową rzeczywistością, wstydem i potrzebą zachowania choćby resztek normalności w całym tym chaosie.  

Fabuła nie zamyka jednak dziewczyny w jednowymiarowej tematyce rozwodu rodziców. Zamiast tego pokazuje dorastające dziecko, które w tym nieuporządkowanym świecie, na pozór znacznie bardzie skomplikowanym, odnajduje schronienie, zachwyt, ciekawość i spokój. W starym domu, na strychu, w ogrodzie, wśród małych żyjątek, które dla innych często pozostają niewidzialne – Maja znajduje swój własny azyl.

Natura, która niesie wytchnienie i spokój

Książka ma niecodzienną formę. Fabularne rozdziały przeplatają się z krótkimi, przyrodniczymi wstawkami. Natura bowiem jest tu bardzo znaczącym elementem – czymś, co pozwala znaleźć bohaterce wytchnienie i spokój. 

Tym, co w wybitny sposób łączy strefę fikcji oraz realizmu, są ilustracje. Aleksandra Krzanowska stworzyła subtelne rysunki, które za pomocą wygaszonej palety barw, monochromatyczności oraz plam kolorystycznych tworzą baśniowo-obyczajowy pejzaż. Niektóre obrazki bez pudła mogłyby ilustrować książki przyrodnicze, inne – bajki dla najmłodszych. W tym koncepcie jest jednak wyjątkowa spójność, która zachwyca całokształtem, poetyckością oraz symboliką.

W Mai i czasie motyli pojawia się więc motyw biologicznych ciekawostek splecionych z historią bohaterki. Radek Rak i Aleksandra Krzanowska budują opowieść o jedności człowieka z naturą, ale robią to w sposób naturalny. Przyroda nie jest tu pretekstem do nauki, ale czymś, co reguluje nastrój oraz przynosi ukojenie.

Bardzo porusza mnie też sposób, w jaki Maja daje do zrozumienia, że czuje się bezpiecznie ze swoimi tajemnicami. A tymi tajemnicami są właśnie żyjątka, którymi się otacza i które mieszkają razem z nią oraz innymi współlokatorami starego domu. Nieważne, czy są to zimujące na strychu nietoperze, czy ukrywające się za dnia rybiki – wszystkie te drobne istnienia współtworzą jej prywatny, zamknięty wszechświat. Świat, do którego nie każdy ma dostęp, ale który pozwala jej przetrwać trudne chwile.

Dziesięć miesięcy w świecie Mai

Bardzo spodobał mi się również sam układ książki. Rozdziały zostały w niej zebrane w większe działy oraz oznaczone konkretnymi miesiącami, w których toczy się akcja. Ten podział porządkuje narrację oraz wyraźnie ukazuje upływ czasu. Maja i czas motyli to przecież historia przemiany, a może nawet przeobrażenia – i to nie tylko motyli.

Bohaterka dojrzewa, zaczyna inaczej patrzeć na pewne rzeczy. Uczy się nie przejmować tym, na co nie ma wpływu oraz czerpać z tego, co naprawdę sprawia jej radość. Człowiek – podobnie jak świat wokół niego – nie trwa w jednym stanie na zawsze. Czasami coś musi się zakończyć, żeby można było powitać nowy początek. To bardzo ładne i uniwersalne przesłanie.

Błyskotliwy styl, humor oraz słowotwórstwo

Ogromnie cenię u Radka Raka to, że potrafi pisać o tak ważnych sprawach w lekki oraz przystępny sposób. Choć mamy do czynienia z książką – jakby nie było – o mierzeniu się z wewnętrznymi troskami, tekst pozostaje pełen ciepła, wrażliwości i otwartości na innych oraz świat. To nie jest literatura, która chce wyłącznie „zaopiekować trudny temat”, ale pozycja, w której będzie mogło się przejrzeć wielu czytelników.

Błyskotliwy styl, zabawny język, słowotwórstwo – wszystko to, co lubię.  Historia pełna jest uważności i ciekawości świata. Ta lekkość nie unieważnia jednak problemów bohaterki, ale sprawia, że opowieść staje się prawdziwsza. W dzieciństwie przecież właśnie tak to bywa: nawet w czasie największych perturbacji można jednocześnie cierpieć, śmiać się, zachwycać i obserwować rzeczywistość z nieustającą ciekawością.

Czy warto przeczytać Maję i czas motyli?

Byłoby bardzo szkoda, gdybyście nie znaleźli na nią czasu. Maja i czas motyli jest opowieścią o dziecięcych lękach, o zmianie, o wstydzie, o potrzebie schronienia, ale też o tym, że świat wciąż potrafi być pełen cudów – nawet wtedy, gdy w domu nie wszystko układa się tak, jak powinno.

Dla mnie to książka naprawdę piękna: ciepła, mądra, zabawna, chwilami wzruszająca, a przy tym bardzo dobrze napisana. Taka, która zostawia po sobie nie tylko cały wachlarz emocji, ale też rodzaj pewnego wyciszenia. Bardzo mocno ją polecam wszystkom powyżej 9. lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Powergraph.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Maja i czas motyli?

Maja i czas motyli to opowieść o jedenastoletniej dziewczynce, która próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości po rozstaniu rodziców. To jednak nie tylko książka o rodzinnych zawirowaniach, ale również czuła historia o naturze, dziecięcej wrażliwości i szukaniu ukojenia w świecie natury.

Dla jakiego wieku jest książka Maja i czas motyli?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci w wieku od około 9 lat, ale książkę z powodzeniem mogą czytać także starsi czytelnicy oraz dorośli, którzy szukają mądrej literatury dziecięcej, poruszającej ważne emocjonalnie tematy.

Czy Maja i czas motyli to książka o rozwodzie?

Tak, ale nie tylko. Rozstanie rodziców stanowi w niej ważne tło dla historii, jednak książka skupia się szerzej na dziecięcych emocjach, poczuciu bezpieczeństwa, zmianach oraz próbie oswojenia nowej codzienności.

Dlaczego natura jest tak ważna w książce Maja i czas motyli?

Natura pełni w tej opowieści wyjątkową rolę, ponieważ staje się dla Mai przestrzenią spokoju, schronienia i uważnej obserwacji. Przyrodnicze wstawki nie są tu dodatkiem, ale ważną częścią historii i sposobem opowiadania o emocjach bohaterki.

Czy Maja i czas motyli to książka przyrodnicza?

Nie w dosłownym sensie, choć zawiera elementy przyrodnicze. To przede wszystkim powieść obyczajowa dla dzieci, w której wiedza o naturze została wpleciona w fabułę oraz emocjonalną historię głównej bohaterki.

Co wyróżnia Maję i czas motyli na tle innych książek dla dzieci?

Książkę wyróżnia wiarygodnie pokazana dziecięca perspektywa, ciepły i błyskotliwy język, a także nietypowa forma, w której rozdziały fabularne przeplatają się z krótkimi fragmentami poświęconymi przyrodzie. To połączenie sprawia, że historia jest jednocześnie poruszająca, mądra i pełna subtelnego uroku.

Czy warto przeczytać Maję i czas motyli?

Tak, szczególnie jeśli szuka się wartościowej książki dla dzieci o emocjach, zmianach i relacji człowieka z naturą. To tytuł, który może poruszyć zarówno młodszych, jak i dorosłych czytelników.

Jaką tematykę porusza Maja i czas motyli?

Książka porusza temat rozstania rodziców, dziecięcego wstydu, samotności, potrzeby bezpieczeństwa, dorastania, obserwacji przyrody oraz odnajdywania ukojenia w świecie, który nie zawsze jest prosty i przewidywalny.

Artykuł Maja i czas motyli – recenzja. Cudowna opowieść o dziecięcych troskach i kojącej sile natury pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jest to książka obrazkowa, w której każda strona to mała laurka dla najmłodszych – od rodziców, opiekunów czy dziadków. Jej wspólna lektura umacnia więzi, otwiera dyskusje na temat emocji, ale również staje się metaforyczną podróżą po uczuciach dziecka. Z przyjemnością objęłam tę książkę swoim patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Nazywam się miłość
➜ Autorka: Sonia Małgorzata
➜ Ilustracje: Ola Szwajda
➜ Wydawnictwo: self-publishing
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Historia opowiedziana przez… Miłość

Dla wielu rodziców miłość ma twarz ich dziecka. Zupełnie naturalnym wydaje się więc uczynienie narratorem tej książki pewną dziewczynkę. Historię opowiada mała Miłość, która przedstawia się czytelnikowi jako ktoś, kto jest obecny już od pierwszych chwil życia.

Miłość pojawia się w momencie narodzin bohaterki – właśnie wtedy, gdy rodzice trzymają ją w ramionach i patrzą jak na największy skarb. Od tej chwili ta emocja towarzyszy jej w poznawaniu świata: w pierwszych obserwacjach domu, rodziny, kota bawiącego się sznurkiem czy w nowych miejscach.

To niezwykle ważna perspektywa narracyjna oraz psychologiczna. Dzięki niej dziecko nie słyszy historii o konflikcie czy rozstaniu dorosłych, ale o niezmiennym uczuciu, które trwa niezależnie od sytuacji rodzinnej, mieszkaniowej czy materialnej.

Świat dziecka pełen zróżnicowanych emocji

Miłość gra w tej książce pierwsze skrzypce. Ona jest fundamentem i na niej można budować codzienność, składającą się na wiele różnych emocji. Na ilustracjach Ola Szwajda przedstawia uczucia jako elementy układanki:

• radość,
• spokój,
• smutek,
• złość.

To bardzo czytelny obraz tego, w jaki sposób dzieci uczą rozpoznawać się swoje stany emocjonalne. Książka nie próbuje ich upraszczać ani ukrywać trudnych doświadczeń – przeciwnie, pokazuje, że wszystkie emocje są naturalną częścią życia. Że dopiero kompletna ich obecność tworzy obraz tego, kim naprawdę jest człowiek.

Dwa domy – jedna miłość

Życie nie składa się bowiem tylko na beztroskie chwile wypełnione szczęściem. Jednak to właśnie miłość pomaga przetrwać w tych bardziej wymagających sytuacjach. Poruszającym fragmentem książki jest moment, gdy bohaterka zaczyna rozumieć, że jej świat nie jest stały – on ciągle się zmienia. Pojawia się metafora pokoi; jedne drzwi prowadzą do mamy, inne do taty, a za kolejnymi nie pali się już światło.

To wizualne nawiązanie do różnych przestrzeni świetnie oddaje doświadczenie wielu dzieci, które po rozstaniu rodziców zaczynają funkcjonować w dwóch domach. Jednocześnie książka bardzo wyraźnie podkreśla, że mimo fizycznego podziału przestrzeni miłość nie dzieli się na pół, tak jak i dziecko nie musi wybierać między rodzicami.

Ilustracje pełne symboliki

Warstwa graficzna książki jest równie ważna co sam tekst. Ilustracje są miękkie, pastelowe oraz pełne symboliki. Pojawiają się w nich obrazy:

• ogromnego kota – będącego w tym przypadku metaforą bezpiecznej, domowej przestrzeni oraz przytulności,
• puzzli symbolizujących emocje,
• klucza otwierającego kolejne uczucia,

Obrazki tworzą kolejną warstwę znaczeń i pogłębiają doświadczenie odkrywania Nazywam się miłość.

Dlaczego warto przeczytać tę książkę z dzieckiem

To pozycja, która może stać się ważnym narzędziem rozmowy – szczególnie w sytuacjach, gdy dziecko doświadcza zmian w rodzinie oraz jego poczucie własnej wartości zostaje zachwiane. Rodzice i opiekunowie powinni po nią sięgnąć, ponieważ Nazywam się miłość:

• pomaga dziecku zrozumieć emocje związane z rozstaniem rodziców,
• pokazuje, że miłość nie znika mimo zmian w rodzinie,
• oferuje wsparcie podczas rozmowy o trudnych uczuciach,
• wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i przynależności,
• pokazuje, że dziecko ma prawo kochać oboje rodziców, a uczucie miłości może być stałe – niezależnie od sytuacji.

Dla wielu rodzin może to być pierwszy krok do spokojnej rozmowy o zmianach w życiu dziecka. Jednocześnie, Nazywam się miłość to pozycja dla każdego malucha oraz każdej rodziny. Dzięki niej można się otworzyć oraz porozmawiać o znaczeniu miłości.

Książka, która zostaje z czytelnikiem na długo

Historia daleka jest od moralizowania. To poetycka opowiastka, która zaprasza małych odbiorców do odkrycia czegoś bardzo ważnego – że miłość można znaleźć także w sobie. W finale bohaterka zamyka oczy, kładzie dłoń na sercu i odkrywa, że jej miłość zawsze tam była. Że ona jest Miłością.

To piękna i bardzo potrzebna opowieść, która przypomina, że nawet gdy świat dziecka się zmienia, najważniejsze uczucie pozostaje niezmienne. 

Książka dostępna jest na autorskiej stronie Soni Małgorzaty. Znajdziecie ją na u-osteo.pl – podobnie jak Kartę Pracy (do pobrania za darmo), zawierającą zadanie zachęcające dziecka do zajrzenia wgłąb siebie.

FAQ o Nazywam się miłość

O czym jest książka Nazywam się Miłość?

To książka obrazkowa dla dzieci opowiadająca o emocjach związanych ze zmianami w życiu najmłodszych. Historia pokazuje, że mimo rozstań lub pożegnań w rodzinie dziecko nadal jest kochane.

Dla jakiego wieku jest książka Nazywam się Miłość?

Książka najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku około 3-9 lat.

Czy książka Nazywam się Miłość pomaga dzieciom zrozumieć rozwód rodziców?

Tak. Dzięki metaforom i spokojnej narracji pomaga dziecku oswoić trudne emocje i zrozumieć, że miłość rodziców nie znika po rozstaniu.

Czy to książka terapeutyczna?

Nie jest typowym poradnikiem psychologicznym, ale zawiera elementy biblioterapii – może wspierać rozmowy o emocjach i zmianach w rodzinie.

Artykuł Nazywam się miłość – recenzja książki dla dzieci, która otwiera drzwi z emocjami pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Dixit Kids (edycja polska)
➜ Autorzy: Élodie Clément, Théo Rivière, Jean-Louis Roubira
➜ Ilustracje: Seppyo, Lucie Dessertine, Emily Paik, Lemonjuiceday
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 20-30 minut
➜ Liczba graczy:  od 3 do 6 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Dixit Kids?

W Dixit Kids wcielamy się w Kictonoszy, którzy są Młodszymi Kictonoszami lub Naczelnym Kictonoszem. Zadaniem graczy jest zaprosić odpowiednich gości na jego urodziny. Ważny jest jednak czas – Kictonosze mają tylko tydzień, żeby wypełnić miejsca siedzące przy stole ośmioma odwiedzającymi jubilata króliczkami. Każdy z gości ma przypisany kafelek z określoną emocją, a zadaniem graczy jest dobranie takiej karty ilustracji, która najlepiej odda jego nastrój i sprawi, że zaproszenie trafi do właściwej osoby. 

Cała rozgrywka opiera się na wspólnym celu, a nie na rywalizacji, co sprawia, że od pierwszych minut dziecko rozumie, że nie chodzi tu o wygraną, lecz o współpracę oraz wzajemne wsparcie.

Pudełko zawiera:

• pięknie zaprojektowaną i pomyślaną planszę piętrową,
• 8 drewnianych pionków króliczków w różnych kolorach,
• 32 kafelek drzwi z podobiznami króliczków w różnych stanach emocjonalnych,
• pionek Naczelnego Kictonosza (także drewniany, trochę większy niż pozostałe),
• pionek Słońca, który bardzo łatwo nakłada się na obramowanie pudełka, zaznaczając mijające dni tygodnia,
• 84 karty w dużym formacie z uroczymi ilustracjami,
• pudełko na karty przypominające plecak, a właściwie tornister,
• bardzo zwięzła i krótka instrukcja.

Gra w emocje

To, co najmocniej odróżnia Dixit Kids od klasycznego Dixita, to fakt, że zamiast bazowania przede wszystkim na metaforycznych skojarzeniach, mamy tu pracę na emocjach. Nie trzeba zgadywać, „co autor miał na myśli”, ani tworzyć zawiłych interpretacji do których często potrzeba doświadczenia i odpowiedniego ,,zaplecza” – wystarczy spróbować poczuć, czy dana karta jest radosna, smutna, niepewna lub ekscytująca. 

Dzięki temu nawet bardzo młode dzieci są w stanie aktywnie uczestniczyć w rozgrywce i czuć, że ich głos naprawdę się liczy.

Gra w trzy osoby – jak się sprawdza?

Dixit Kids rekomendowany jest dla od 3 do 6 osób. My najczęściej graliśmy w składzie: dwoje dorosłych i trzyletnie dziecko. Początkowo zastanawialiśmy się, czy rozgrywka nie okaże się dla niego zbyt trudna lub frustrująca. Szybko jednak okazało się, że mechanika jest na tyle intuicyjna, że syn bez problemu rozumiał, co ma robić, a jego wybory kart często były zaskakująco trafne. Instrukcja jasno precyzuje, że przy trzech graczach zaproszenie uznaje się za doręczone, gdy dwie osoby wskażą tę samą kartę, co może być odrobinę trudniejsze, niż gra w więcej osób.

Wiek: dlaczego warto zacząć wcześniej, z dziećmi 3-4+ lat?

Choć wydawca sugeruje wiek graczy na 6+, nasze doświadczenie pokazuje, że Dixit Kids jest w pełni grywalny już dla dzieci w wieku 3–4 lat, zwłaszcza jeśli grają razem z dorosłymi. Ilustracje są mniej metaforyczne niż w klasycznym Dixicie, ale za to dużo bardziej dosadne, z wyraźną mimiką bohaterów i intensywną kolorystyką, która bardzo dobrze naprowadza na właściwie odpowiedzi małych graczy. Dziecko nie musi zastanawiać się nad znaczeniem symboli – ono po prostu wyczuwa, co dana ilustracja chce przekazać.

Urodzinowy temat i prawdziwa ,,stawka”

Motyw urodzin i zapraszania gości to nie tylko ładny koncept z bajkową oprawą graficzną, lecz także silny fundament emocjonalny całej rozgrywki. Nie zbieramy tu punktów i nie rywalizujemy o zwycięstwo – naszym celem jest pomóc królikowi nie czuć się samotnym w tym wyjątkowym dla niego dniu. Dla dziecka to bardzo czytelny komunikat, który sprawia, że gra przestaje być abstrakcyjną zabawą, a staje się historią o uważności i trosce o bohatera.

Małe trudności, którym uczymy się stawiać czoła

Jedynym momentem, w którym może pojawić się cień frustracji, jest sytuacja, gdy dziecko trafia na kartę, która zupełnie nie pasuje do jego wyobrażeń o danej emocji. Zamiast jednak traktować to jako wadę, można wykorzystać ten moment do rozmowy o tym, że każdy z nas inaczej postrzega świat i że nie zawsze mamy idealne narzędzia, by wyrazić to, co czujemy. W ten sposób gra staje się nie tylko rozrywką, ale też pretekstem do budowania empatii.

Dlaczego Dixit Kids bywa ciekawszy niż klasyczny Dixit?

Bo nie opiera się na rywalizacji, nie porównuje graczy i nie premiuje „najlepszego skojarzenia”. Zamiast tego zaprasza do rozmowy, współpracy i wspólnego szukania znaczeń, które rodzą się między uczestnikami. To pierwszy Dixit, który nie jest jedynie „wersją dla dzieci”, lecz pełnoprawnym doświadczeniem, w którym wygrywa się razem. Bardzo go polecamy!

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ – Dixit Kids, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Dla jakiego wieku jest Dixit Kids?

Choć wydawca sugeruje wiek od 6 lat, z doświadczenia mogę powiedzieć, że gra działa bardzo dobrze już z dziećmi w wieku 3–4 lat, zwłaszcza gdy biorą w niej udział dorośli. Mechanika oparta na emocjach, a nie na abstrakcyjnych skojarzeniach, sprawia, że młodsze dzieci szybciej rozumieją sens rozgrywki i czują się w niej pewniejsze.

Czy Dixit Kids to gra kooperacyjna?

Tak, to w pełni kooperacyjna gra rodzinna. Gracze nie rywalizują ze sobą, lecz wspólnie pomagają Naczelnemu Kictonoszowi zaprosić odpowiednich gości na urodziny. Wygrywa lub przegrywa cała drużyna, co zmienia dynamikę rozgrywki i sprzyja rozmowie oraz współpracy.

Czym Dixit Kids różni się od klasycznego Dixita?

Najważniejsza różnica polega na tym, że w Dixit Kids nie operujemy metaforycznymi skojarzeniami, lecz emocjami. Zamiast zgadywać, co autor miał na myśli, próbujemy dopasować kartę do nastroju. Dzięki temu gra jest bardziej intuicyjna dla dzieci i mniej abstrakcyjna.

Czy można grać w Dixit Kids w trzy osoby?

Tak, gra świetnie sprawdza się w składzie trzech osób. Zgodnie z instrukcją, aby zaproszenie zostało uznane za doręczone, dwie osoby muszą wskazać tę samą kartę, zarówno w wariancie trzy-, jak i czteroosobowym.

Ile trwa jedna rozgrywka?

Jedna partia trwa zazwyczaj 20–30 minut, w zależności od tego, jakie nastroje i karty pojawią się w trakcie gry. To idealny czas na wspólną zabawę bez zmęczenia młodszych dzieci.

Czy Dixit Kids nadaje się jako pierwszy „Dixit” dla dziecka?

Zdecydowanie tak. To bardzo dobra pierwsza gra z serii Dixit, która wprowadza dzieci w świat interpretowania obrazów i emocji, nie obciążając ich rywalizacją ani zbyt abstrakcyjną mechaniką.

Artykuł Dixit Kids – recenzja rodzinnej gry kooperacyjnej w emocje pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Kto mi powie, czym jest szczęście?
➜ Autorka: Luca Tortolini
➜ Ilustracje: Marco Somà
➜ Tłumaczenie: Ewa Nicewicz
➜ Wydawnictwo: Tako
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest ta książka?

Mała mysz wyrusza łódką w podróż. Każdy port/przystanek to dla niej nowe spojrzenie na szczęście. Zauważa, że dla jednych może być maleńkie, a dla innych ogromne; czasem ktoś próbuje je zamknąć, ktoś inny się go… boi. Powracające linijki tekstu, niczym refren w piosence, dodają lekturze rytmu oraz melodii. Sprawiają także, że dziecko samo zaczyna szukać odpowiedzi na to, czym jest szczęście – łącząc je z własnymi potrzebami oraz marzeniami.

Słowo ,,szczęście” istnieje we wszystkich językach.
Ale czy zawsze znaczy to samo?
I czy każdy może być szczęśliwy?
Luca Tortolini, Kto mi powie, czym jest szczęście?, str. 9

Różnorodne drogi do szczęścia

Tortolini pisze poetycko i prosto zarazem (jest laureatem prestiżowej we Włoszech – Premio Andersen 2024 – Miglior Scrittore, nagrody tytułującej go Najlepszym Pisarzem 2024 roku dla dzieci i młodzieży). Z kolei Somà maluje baśniowe, symboliczne sceny, od których trudno oderwać oczy. Tych twórców możecie już kojarzyć z uroczego picturebooka Co to jest szkoła?. Soma stworzył również ilustracje m.in. do: Teraz i na zawsze, Duży problem, Idealna chwila, Siedem łóżek malutkiej Popielicy.

Najważniejszym przekazem Kto mi powie, czym jest szczęście? jest: tyle dróg oraz możliwości, ile ludzi. Książka nie daje gotowej odpowiedzi, ale zaprasza do poszukiwań i do odbycia swojej własnej podróży w stronę szczęścia. Polecam ją każdemu powyżej 4. roku życia.

Gift book – idealna książka na prezent

Kto mi powie, czym jest szczęście? to klasyczny gift book – pięknie wydany picturebook z uniwersalnym przesłaniem. Poetycki tekst Luca Tortoliniego oraz zachwycające, bogate w symbolikę ilustracje Marco Somy tworzą dobrze przemyślany prezent i jednocześnie zachętę, żeby wspólnie zastanawiać się, czym jest szczęście oraz jak je znaleźć. Bo często obecność drugiej osoby, kogoś bliskiego, może nam właśnie to szczęście zapewnić.

Dlaczego sprawdzi się jako gift book:

• Ponadczasowy temat (szczęście, motyw drogi, miłość) – będzie można do niej wielokrotnie sięgać; zarówno teraz, jak i za 20 lat.
• Warstwa wizualna – rozkładówki zapraszają do niespiesznego oglądania oraz zwracania uwagi na szczegóły.
• Fundament rozmowy – po lekturze dobrze jest rozmawiać na temat własnej perspektywy na szczęście oraz sposobów jego pielęgnowania.
• Na różne okazje – urodziny, święta, zakończenie roku, prezent „na pocieszenie”.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku?

Najlepiej 4+, bez górnej granicy wieku.

Czy to dobra książka na prezent?

Tak. To klasyczny gift book – zachwycające ilustracje, twarda oprawa, ponadczasowa tematyka. 

Jak rozmawiać po lekturze?

Zapytaj: „Kiedy czujesz się szczęśliwy/a?”, „Na czym polega szczęście”, „Gdzie można szukać szczęścia?”

Gdzie kupić polskie wydanie?

W sklepie wydawnictwa Tako.

Artykuł Kto mi powie, czym jest szczęście? – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jeżeli szukasz ponadczasowej książki o przyjaźni dla dzieci od 5 lat – mam coś bardzo obiecującego. Jania i Iwo. Opowieść o przyjaźni to ujmująca oraz uwrażliwiająca lektura od wydawnictwa Literówka, która zachwyci początkujących czytelników, jak i ich rodziców. 

➜ Tytuł: Jania i Iwo. Opowieść o przyjaźni
➜ Autorka: Małgorzata Roman–Zakrzewska
➜ Ilustracje: Patrycja Pawlik
➜ Wydawnictwo: Literówka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Jania i Iwo?

Jania i Iwo mają po kilka lat – lada chwila pójdą do pierwszej klasy.  Zanim jednak się to stanie, widzimy ich podczas wspinaczek na ulubione drzewo, w chorobie oraz w zdrowiu; podczas drobnych kłótni i w przejmujących chwilach godzenia. Książka o tej dwójce bohaterów składa się z dziewięciu rozdziałów oraz wstępu. Utkane z mikro-scenek momenty są pochwałą uważności na drugiego człowieka.

Narracja prowadzona jest przede wszystkim z punktu widzenia Jani. Małgorzata Roman-Zakrzewska, autorka także m.in. uroczej książki Lusia. Opowieści o przygodach dzielnych urwisów, dobrze wie jak pisać, żeby doskonale oddać punkt widzenia dziecka. W historii o Jani i Iwo skupia się przede wszystkim na relacjach bohaterów oraz zwyczajnej codzienności, która często zmienia się w magiczny czas beztroskiego dzieciństwa.

Czego z tej książki nauczą się dzieci? 

Przyjaźń tytułowej dziewczynki oraz chłopca jest trochę jak wyścigi – ale nie takie które opierają się na rywalizacji. Im zależy na wzajemnym wyprzedzaniu się w uprzejmościach; myśleniu o drugiej osobie, przewidywaniu jej potrzeb oraz reagowaniu na nie – jeszcze zanim ona sama zdąży zdać sobie z nich sprawę. W efekcie dostajemy model przyjaźni, która nie idealizuje, ale uczy jak być blisko.

To świetny punkt wyjścia do rozmów o empatii i odpowiedzialności. Dzieci dostają czytelny wzorzec: „myślę o tobie, zanim zapytasz”. Dorośli – przypomnienie, że najbardziej zmieniają nas ludzie, których spotykamy na swojej drodze. W końcu, każdy z nas jest składową tych wszystkich osób, których poznaliśmy, którym zaufaliśmy i do których się zbliżyliśmy.

Polskie Dzieci z Bullerbyn

W opowieści czuć przekrój pór roku: zapach szarlotki, miękki śnieg pod stopami czy wiatr od morza, orzeźwiający nawet podczas upalnych dni lata. Książka jest pozbawiona nowinek technologicznych – brak w niej telefonów komórkowych czy nawet komputerów. Rodziny spędzają czas przy książce, grze planszowej lub tworząc prace z farb czy włóczki – zupełnie jak dawniej. 

Pojawiają się też delikatne, kulturowo obecne odniesienia religijne (na prawach kontekstu), które współtworzą pejzaż domu i sąsiedztwa, ale unikają dydaktycznych tez. W nastroju oraz rytmie codzienności ta opowieść, pod wieloma względami, przywodzi na myśl Dzieci z Bullerbyn – bliskość natury, sąsiedzką wspólnotę i dziecięcą beztroskę. Jania i Iwo. Opowieść o przyjaźni ma szansę, podobnie jak ten szwedzki bestseller, stać się lekturą ponadczasową.

Poetyckie ilustracje Patrycji Pawlik

Warstwa graficzna jest minimalistyczna, a jednak niezwykle poetycka, zapraszająca. Subtelnością humoru przywodzi na myśl kultową serię o Jasiu i Janeczce. Kiedy jednak po raz pierwszy zobaczyłam okładkę – moje skojarzenie natychmiast powędrowało w stronę Chłopca, kreta, lisa i konia.

W Jani i Iwo. Opowieść o przyjaźni wszystko wydaje się ze sobą współgrać. To książka, która będzie wyglądać dobrze na półce dziś i za kilka, a nawet kilkadziesiąt lat.

Dla kogo jest ta książka?

Dla przedszkolaków, „zerówkowiczów” i uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej – do czytania wspólnego oraz samodzielnej lektury przez tych trochę bardziej już ,,rozczytanych”. Sprawdzi się jako literatura na lekcję, do rozmów o przyjaźni, tęsknocie i dostrzeganiu pozytywów. Będzie też świetna dla rodziców poszukujących wyciszających historii – takich, które włączają bliskość oraz przesuwają znacznik na uważność i cieszenie się codziennością.

Janię i Iwo. Opowieść o przyjaźni znajdziesz bezpośrednio na stronie wydawnictwa Literówka.

FAQ, czyli pytania, które warto zadać

Od ilu lat jest Jania i Iwo?

Polecam ją dzieciom w wieku już od 5 lat – przedszkolakom, ,,zerówkowiczom” czy uczniom klas 1-3 szkoły podstawowej.

Czy Jania i Iwo jest podobna do Dzieci z Bullerbyn?

Tak – w klimacie codzienności, ciepła i „małych wielkich przygód”. Różnica polega na skupieniu na duecie bohaterów oraz przeniesieniu akcji do Polski.

Czy w książce pojawiają się wątki religijne?

Tak, delikatnie i nienachalnie – bardziej jako tło wartości niż temat przewodni. Dzięki temu łatwo dopasować rozmowę do wrażliwości rodziny lub klasy.

Czy to dobra lektura „na prezent” dla pierwszoklasisty?

Znakomita: pokazuje relację przyjaźni, która dodaje odwagi, uczy troski, ale także poszerza horyzonty i pozwala sobie radzić z przeciwnościami.

Jakie umiejętności społeczne wspiera ta książka?

Empatię, uważność, komunikację bez przemocy oraz „wyprzedzanie w trosce” – zauważanie potrzeb i reagowanie na nie.

Artykuł Jania i Iwo – recenzja książki o przyjaźni pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.