Ale się ubawiłam! Jeżeli bezgranicznie kochacie zwierzęta, lubicie nieoczywiste poczucie humoru oraz jesteście fanami literatury skandynawskiej – książka, o której opowiadam w tej recenzji, z pewnością powinna znaleźć się na Waszej obowiązkowej czytelniczej liście.

Skandynawska seria książek dla dzieci

Billy i świnki to druga ze świeżo wznowionego cyklu książek dla dzieci o chłopcu o imieniu Billy. Poprzednia, Billy i dziwny dzień, ukazała się nakładem wydawnictwa Zakamarki kilka miesięcy wcześniej. Autorką serii jest Birgitta Stenberg, a za ilustracje odpowiada Mati Lepp. Możecie go już kojarzyć z takich książek jak np.: 

• Jak tata się z nami bawił,
• Jak mam została Indianką.

W cyklu opowieści obrazkowych o 5-letnim Billym oraz jego nietuzinkowej rodzinie, poruszane są różne tematy, które dotyczą jego rówieśników. Te książki to okazje do rozmów na ważne tematy, oraz wprowadzenie do zagadnień, które prędzej czy później muszą zostać przedyskutowane w gronie najbliższych.

Wizyta u babci

W najnowszej części, czyli Billy i świnki, chłopiec odbiera telefon od swojej babci. Kobieta mieszka w samym centrum miasta, ale zaprasza wnuka w odwiedziny, w celu obejrzenia jej nowych świnek. Malucha nie trzeba dwa razy namawiać.

Choć w przeciwieństwie do swojej mamy, nawet przez chwilę nie kwestionuje tego, co właśnie usłyszał i po prostu niezwykle cieszy się na nową przygodę – organizacja tej wycieczki wymaga chwili przygotowań. Do babci chłopiec wyrusza ze swoją koleżanką oraz jej tatą. 

Kwestia wegetarianizmu w rozmowie z dziećmi

To, co spodoba się wielu dorosłym odbiorcom to m.in. fakt, że babcia chłopca nie została przedstawiona w tej książce jak starowinka, jak często ma to miejsce. Wygląda jak zwyczajna kobieta około 60-tki. Jej wyjątkowość opiera się przede wszystkim na zainteresowaniach oraz… byciu wegetarianką.

Choć babcia Billy’ego hoduje świnki na podwórku swojej kamienicy, nie zamierza ich zjadać. Traktuje je jak milusińskie zwierzątka, które można głaskać i podziwiać. Trzeba jednak przyznać autorce, że w książce przedstawione zostały dwa punkty widzenia na wegetarianizm. Pierwszy, czyli babci jedzącej rośliny i nie krzywdzącej zwierząt, a drugi taty koleżanki, któremu na sam widok świnek… zaczyna lecieć ślinka.

Dzięki książce Billy i świnki można porozmawiać więc z dziećmi o tym, czym jest wegetarianizm, ale także dlaczego należy traktować zwierzęta z troską i szacunkiem. Lektura pełna jest zabawnych gagów słownych oraz sytuacyjnych, a jej absurdalne poczucie humoru udzieli się z pewnością małym i dużym czytelnikom.

To do tej pory moja ulubiona książka z serii o Billym. Polecam ją dzieciom powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/billy-i-swinki/

Artykuł Billy i świnki – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Ulf Stark

Ilustracje: Magdalena Kucharska

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Po pierwszej części trylogii o życiu młodego Ulfa Starka – jednego z najciekawszych, szwedzkich pisarzy dziecięcych, bez wahania zabrałam się za drugim tom.

,,Mój przyjaciel szejk w Stureby” to bezpośrednia kontynuacja ,,Magicznych tenisówek mojego przyjaciela Percy’ego”, w której poznajemy dalsze losy mieszkańców dzielnicy na przedmieściach Szwecji, a przede wszystkim możemy przenieść się wiele lat wstecz i spojrzeć na świat z perspektywy kilkuletniego autora. 

W przygotowaniach (lada moment premiera!) jest trzecia i ostatnia część serii, czyli ,,Mój przyjaciel Percy, Buffalo Bill i ja”. 

Tym razem także czeka nas mnóstwo emocji, wzruszeń, powodów do śmiechu oraz dylematów młodego człowieka, którego problemy, nam dorosłym, być może wydają się zabawne, ale które dla rówieśników bohatera na pewno będą znajome. 

Ulf chodzi do szkoły i spotyka się ze swoimi przyjaciółmi. Prowadzi raczej beztroskie życie, które przeplatają mniej przyjemne momenty. Możemy do nich zaliczyć starszych chłopaków, którzy lubią wyżywać się na Ulfie i każą kupować sobie drożdżówki w pobliskiej piekarni. 

Nasz główny bohater postanawia poradzić się w tej kwestii taty, ale wcześniej trafia na bardzo interesującą książkę. Z niej dowiaduje się czym jest hipnoza i decyduje się wprowadzić w stan nieświadomości chłopaka, który prześladuje jego przyjaciół. 

Sztuczka się udaje i w ten sposób Ulf staje się posiadaczem ogromnej mocy. Kto jednak zna twórczość Ulfa Starka, ten będzie wiedział, że nie zajmuje się on raczej literaturą fantastyczną. Magiczna moc hipnozy to nic innego jak siła podświadomości, która – jak pewnie już się domyślacie – nie na wszystkich zadziała. 

W ten sposób dochodzimy w książce do kluczowego momentu, kiedy najlepszy przyjaciel Ulfa Percy przychodzi ze złą nowiną. Okazuje się, że chłopiec musi wkrótce przeprowadzić się z rodzicami do innego miasta. 

Jak tę wiadomość przyjmie Ulf? Co będzie miał z tym wspólnego szejk z Arabii Saudyjskiej oraz w jaki sposób można stracić swoją sympatię i pchnąć ją w ramiona innego? Odpowiedzi znajdziecie w książce ,,Mój przyjaciel szejk w Stureby”! Bądźcie pewni, że zaskoczą równie mocno, jak fabuła pierwszej części!

Mądra pozycja, doskonała dla treningu czytania, niezależnie od tego czy jest się chłopcem czy dziewczyną. Polecam dla osób powyżej 8. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/index.php/moj-przyjaciel-szejk-w-stureby.html

Artykuł Mój przyjaciel szejk w Stureby – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Ulf Stark

Ilustracje: Magdalena Kucharska

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Czy znacie Ulfa Starka? To jeden z najciekawszych szwedzkich pisarzy dziecięcych, którego większość książek można z całą pewnością określić mianem wybitnych. 

Przy tej postaci warto także zdawać sobie sprawę, że stworzyła ona trylogię krótkich opowieści, które są swego rodzaju autobiografią oraz spojrzeniem na jej własne dzieciństwo. 

,,Magiczne tenisówki mojego przyjaciela Percy’ego” to pierwszy tytuł z serii. Już od ekspozycji, z której dowiadujemy się o miejscu akcji – dzielnicy Stureby leżącej na przedmieściach Sztokholmu, możemy dostrzec kilka nawiązań do wydanych książek autora. 

Okazało się, że mieszkał on niedaleko domu starców. Prawdopodobnie był to budynek, który stał się inspiracją do wyjątkowej książki ,,Czy umiesz gwizdać, Joanno?”. Widać wyraźnie również, że w ciągu swojego życie spotkał się z wieloma typami ojców, stąd też zapewne jego upodobanie do przedstawiania ich na kartach swoich opowiadań. 

,,Jak tata pokazał mi wszechświat” czy ,,Jak tata się z nami bawił” to doskonałe przykłady zupełnie różnych typów ich osobowości. 

,,Magiczne tenisówki mojego przyjaciela Percy’ego” to to opis życia małego Ulfa, jego rodzinnego domu, czasu spędzanego w szkole i na podwórku, ale przede wszystkim to ukazanie relacji chłopca i jego przyjaciela – potrzeb bycia pewnym siebie i wiary we własne umiejętności. 

Ulf zawsze był trochę przy kości. Jego brat nim pomiatał, w szkole na wychowaniu fizycznym zupełnie sobie nie radził. Nie był także typem odważnego chłopaka, nie potrafił być spontaniczny, nie psocił. Koledzy nie do końca traktowali go poważnie, chociaż go lubili. 

Pewnego dnia w szkole pojawił się Percy. Był zupełnym przeciwieństwem Ulfa – nie znał strachu, nie bał się konsekwencji i nie dbał o nie. Polubił jednak naszego głównego bohatera i postanowił mu zdradzić wielką tajemnicę swojego sukcesu. Okazało się, że były nią zupełnie zniszczone tenisówki, które nosił. Pozwalały mu wykonywać trudne ćwiczenia, być nieustraszonym i przynosiły mu szczęście. 

Ulf zgodził się oddać niemal wszystkie swoje najlepsze zabawki oraz znacznie więcej w zamian za te buty. Wkrótce sam miał stać się niemal jak Percy. Czy jednak chłopiec nie pójdzie o krok dalej? Czy znajdzie umiar w swoich ekstrawaganckich występkach? 

,,Magiczne tenisówki mojego przyjaciela Percy’ego” to historia chłopca, który uwierzył, że stare buty mają niezwykłe właściwości. Myślał, że za pomocą przedmiotu jest niepokonany i może wszystko. To niezwykle pouczająca książka w której autor zupełnie się nie ogranicza. Pokazuje dziecięco-chłopięcy świat dokładnie w taki sposób, w jaki widzą go kilku/kilkunastoletni chłopcy. Są gołe panie, które wzbudzają duże emocje. Są skrajnie nieodpowiedzialne pomysły oraz zachowania. 

Całość została jednak napisana w taki sposób, że nie ma wątpliwości, co jest złe, a co należy pochwalać. 

Bardzo polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 8. roku życia, a sama z przyjemnością zabieram się do lektury drugiej części ,,Mój przyjaciel szejk w Stureby”. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/index.php/magiczne-tenisowki-mojego-przyjaciela-percy-ego.html

Artykuł Magiczne tenisówki mojego przyjaciela Percy’ego – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Kazik Pegazik

Autor: Philip Reeve

Ilustracje: Sarah McIntyre

Tłumaczenie: Iwona Libucha

Wydawnictwo: Akapit Press

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Chyba każde dziecko ma słabość do koników – tych bardziej realnych, jak i tych wyjętych ze świata bajek czy baśni. To piękne i dostojne zwierzęta, które towarzyszą ludziom od setek lat, a swoją mądrością zyskują uznanie i szacunek. 

Przykład takiej (no, prawie takiej) doskonałej przyjaźni można zaobserwować w książce ,,Kazik Pegazik” Philip’a Reeve’a oraz Sarah McIntyre. Jest mi ona tym bardziej bliska, że objęłam ją swoim patronatem! Dzięki temu na tylnej okładce zobaczycie moje logo. 

To wyjątkowa książka przy której śmiało można śmiać się w głos! Jest w niej bardzo dużo czarno-biało-niebieskich ilustracji, które urozmaicają historię, ale także wynoszą ją na nowy wymiar. 

Głównym bohaterem jest tytułowy Kazik, który – to chyba nie będzie dla nikogo zaskoczeniem – jest pegazem, czyli kucykiem ze skrzydełkami. Kazik nie zna wielu ludzkich słów, ale potrafi powtórzyć te, które dla niego najwięcej znaczą, czyli np. herbatniczki z kremem budyniowym.

Pegaz wygląda dokładnie tak, jak definiują go jego zainteresowania – jest okrąglutki, co przy jego małych skrzydełkach składa się na dość zabawny całokształt. 

Pewnego dnia w jego rodzinnych równinach pełnych dziwnych i magicznych zwierząt ma miejsce wielka burza. Wiatr porywa go ze sobą i porzuca na balkonie jednego z ludzkich bloków. Tak się składa, że tuż za szybą mieszka pewien chłopiec Maks. Jego największym marzeniem jest posiadanie własnego zwierzaka, jego rodzice nie chcą się jednak na to zgodzić.

Burza, która dociera także do miasteczka, sieje prawdziwego spustoszenie. Ulice pokrywa woda i wszystko staje na głowie. Okazuje się także, że wiele się zmienia w światopoglądzie rodziców chłopca. 

Maks i Kazik bardzo się zaprzyjaźniają. Czeka na nich także prawdziwe wyzwanie w związku z pomocą zalanym mieszkańcom, zdobyciem pożywienia i rozprawieniem się z uciążliwymi Wodnymi Małpiszonami. Jak sobie poradzą i czy ich przyjaźni uda się przetrwać?

,,Kazik Pegazik” to książka, którą pochłania się w niesamowitym tempie! Ma wiele krótkich rozdziałów, a dzięki dość dużej czcionce może służyć jako lektura dla wszystkich osób, które dopiero co szkolą się w nauce czytania. 

Warto też dodać, że polski tytuł tej książki wymiata! Po angielsku brzmi ona po prostu… ,,The Legend of Kevin”. Wiem, że to nie ostatnia książka z tej serii. Być może Wydawnictwo Akapit Press zdecyduje się wydać kolejne?

Byłoby też fantastycznie, gdyby można takiego Kazika Pegazika dostać w kształcie… pluszowej maskotki. Wtedy każdy mógłby mieć swojego zwierzaka, którego można byłoby otoczyć opieką. 

Polecam książkę dla wszystkich dzieci powyżej 5. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.akapit-press.pl/ksiazki/kazik-pegazik-396.html

Artykuł Kazik Pegazik – recenzja premierowa! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Łukasz ratuje misia, czyli jak udzielać pierwszej pomocy”

Autor: Izabela Michta

Ilustracje: Anna Gensler

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pamiętam dobrze, kiedy w 2013 roku media obiegła informacja, że 5-letni Kuba uratował życie swojej mamy. W 2017 roku najpierw w lipcu, dziewięciolatek zadzwonił po pogotowie, kiedy jego mama nie mogła się obudzić, a następnie w październiku 3-letni Krystian, mimo bardzo młodego wieku, wiedział co należy robić w sytuacji, kiedy jego rodzic jest nieprzytomny.

To tylko kilka przykładów, kiedy dzieci dzięki znajomości podstawowych zasad pierwszej pomocy uratowały swoich bliskich.

,,Łukasz ratuje misia, czyli jak udzielać pierwszej pomocy” jest książką bardzo ważną, bo nauka reagowania na niebezpieczne sytuacje może odmienić los wielu osób.

Na rynku jest całkiem sporo folderów, zeszytów z instrukcjami a nawet mini historii, które próbują opisać poszczególne kroki działania. Żadna z nich nie jest jednak tak estetyczna i napisana tak przejrzyście i zrozumiale jak ,,Łukasz ratuje misia”.

Jej głównym bohaterem jest mały chłopiec, którego w odpowiedzi na nudę mama zabiera na spacer. Kiedy wchodzą do lodziarni, dostrzegają spore zamieszanie. Mama Łukasza reaguje natychmiast i udziela pierwszej pomocy leżącemu na podłodze staruszkowi.

Chłopiec z przejęciem obserwuje co się dzieje, ale nie przeszkadza i cierpliwie czeka, aż mama pomoże nieznajomemu. Kobieta wydaje odpowiednie polecenia obserwującym i za chwilę przyjeżdża karetka.

W domu mama z Łukaszem rozmawia na temat tego, co wydarzyło się w lodziarni i na przykładzie misia, pokazuje synkowi w jaki sposób uratowała starszego pana.

Książka ,,Łukasz ratuje misia, czyli jak udzielać pierwszej pomocy” mimo tego, że autorka zawarła w niej trudne tematy, podchodzi do sceny zasłabnięcia mężczyzny w sposób bardzo subtelny. Mama ciągle jest na wyciągnięcie ręki dziecka, wydaje się być spokojna i opanowana, a na ostatniej stronie widzimy uśmiechniętego i w dobrym zdrowiu starszego pana, który wyszedł już ze szpitala.

Lektura tej pozycji na pewno będzie emocjonalna dla malucha, ale istotnym jest, żeby zapamiętał on, jak potrzebna jest umiejętność pomagania innym.

Inną ważną książką, która ukazała się dzięki Wydawnictwu Dwukropek jest ,,Gdy Pola się zgubi”, uwrażliwiająca maluchy na to, jak zachować się, kiedy oddalą się od rodziców. Link do jej recenzji znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/06/04/gdy-pola-sie-zgubi-recenzja/

Polecam ,,Łukasz ratuje misia, czyli jak udzielać pierwszej pomocy” dla dzieci już od 3-ego roku życia. To jedna z nielicznych książek, które można określić mianem obowiązkowych w domowej biblioteczce.

Link do strony wydawnictwa: http://www.dwukropek.com.pl/ksiazki/lukasz-ratuje-misia-czyli-jak-udzielac-pierwszej-pomocy/

Artykuł Łukasz ratuje misia, czyli jak udzielać pierwszej pomocy – recenzja premierowa! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Moje dwa kółka”

Autor: Sebastien Pelon

Ilustracje: Sebastien Pelon

Tłumaczenie: Ewa Balcer

Wydawnictwo: Tadam

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina  

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Pamiętam jak ważny jest to moment w życiu każdego dziecka, kiedy z czterech kółek przesiada się na dwa. Wydawnictwo Tadam słusznie zauważyło, że istnieje luka w literaturze dziecięcej, dotycząca tego zagadnienia.

Wczoraj swoją polską premierę miała książka ,,Moje dwa kółka” Sebastiena Pelon. Piękny picturebook o wygaszonych kolorach z mocnymi akcentami neonowego pomarańczu.

Jej głównym bohaterem jest chłopiec, któremu nudzi się w domu. Za namową mamy postanawia wyjść na świeże powietrze. Tam, zauważa dziwne ,,Coś” jadące na rowerze. Tym ,,Czymś” jest istota, która trochę przypomina człowieka, a trochę yeti. Jest biała, ale wydaje się mięciutka. Ma zawadiacką czapeczkę w mocnym kolorze oraz jest bardzo milcząca. To swego rodzaju duch rowerka, który czuwa przy chłopcu i daje mu poczucie bezpieczeństwa.

To za namową ,,Czegoś” nasz bohater postanawia się przemóc i spróbować jeździć na rowerze tylko na dwóch kółkach. Oczywiście zalicza upadki i trochę płacze, w końcu mocno starł sobie kolano. ,,Coś” jednak opatruje ranę i chłopiec próbuje raz jeszcze samodzielnej jazdy.

,,Moje dwa kółka” to bardzo prosta, ale i piękna opowieść, mówiąca o tym, że sukces może być okupiony ciężką pracą, ale osiągnięcie go, daje poczucie niesamowitej satysfakcji. Warto próbować, nawet jeżeli wiąże się to z potknięciami.

Jestem zupełnie zachwycona i treścią książki, i ilustracjami. Są nieco komiksowe, pełne dynamizmu, ale jednocześnie mają w sobie coś nieuchwytnego. Wisienką na torcie jest ostatnia rozkładówka na której maluch może wpisać datę zdjęcia swoich dwóch dodatkowych kółek. Książka staje się wtedy pewnego rodzaju album i pozostaje pięknym wspomnieniem.

Nauka jazdy tylko na dwóch kołach jest dla każdego dziecka ważnym krokiem naprzód. Uczy samodzielności, wzmacnia poczucie wartości i daje wrażenie bycia starszym i bardziej dojrzałym.

Bardzo się cieszę, że taka książka została napisana i wydana. Ogromnie zachęcam do zapoznania z nią każde dziecko od 4-ego roku życia. Jestem przekonana, że wspólne czytanie na pewno pomoże odgonić strach i obawy, związane z jazdą tylko na dwóch kółkach

Link do strony wydawnictwa: http://wydawnictwo-tadam.pl/publikacje/moje-dwa-kolka/

Artykuł Moje dwa kółka – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Benji Davies

Ilustracje: Benji Davies

Tłumaczenie: Małgorzata Pietrzyk

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Pisałam Wam ostatnio o pięknej książce Benji’ego Davies’a ,,Mój wieloryb”. Link do wpisu możecie znaleźć tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/06/26/moj-wieloryb/

Obiecałam wtedy, że zrecenzuję także drugi tytuł tego autora ,,Cudowną wyspę dziadka”, która również ukazała się drukiem Wydawnictwa Znak Emotikon.

Powiem szczerze, że po przeczytaniu ,,Mojego wieloryba” miałam wątpliwości czy uda się autorowi przebić tę książkę. Kto czytał recenzję, wie jak się nią zachwycałam. Jednak po lekturze ,,Cudownej wyspy dziadka” pojawiły się u mnie jeszcze inne wątpliwości, ponieważ zapytana o to, która z nich jest lepsza – nie potrafiłabym odpowiedzieć.

Zarówno jedna jak i druga mają niepodważalne walory wizualne, są dobrze napisane i nawiązują do najważniejszych w życiu człowieka wartości.

,,Cudowna wyspa dziadka” opowiada o bardzo smutnym temacie, którego jednak opracowanie może pomóc dziecku w przyszłości. To historia o śmierci dziadka ujęta w piękną metaforę. W książce ani razu nie pada słowo ,,śmierć”, ,,choroba”, ,,starość”, a mimo wszystko czytelnik doskonale odczytuje intencje autora.

To opowieść o pożegnaniu, ale nie związanym ze smutkiem i tęsknotą. To przyjemne pożegnanie, podczas którego ukochana osoba pozostaje w najpiękniejszym miejscu na świecie. Dziadek zostaje na wyspie, gdzie nie potrzebuje laski, jest zdrowy, może cały dzień odpoczywać i spędzać czas z przyjaciółmi.

Syd, czyli mały bohater książki, widzi że jego dziadek jest szczęśliwy i to jest dla niego najważniejsze. Na jego prośbę zostawia go na wyspie, a sam wraca do domu. Jednak piękny akcent, który autor pozostawia dla czytelnika na końcu książki, sugeruje, że chłopiec zawsze będzie o dziadku pamiętał, a on będzie żył w jego pamięci. To najpiękniejsze, co możemy podarować tym, których już nie ma.

,,Cudowna wyspa dziadka” to zachwycające, pełne kolorów ilustracje. Format, który uwielbiam w książkach dla dzieci. To ważna pozycja, do której ciągle chce się wracać.

Bardzo ją polecam dla wszystkich maluchów powyżej 2-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,112185,Cudowna-wyspa-dziadka

Artykuł Cudowna wyspa dziadka – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Benji Davies

Ilustracje: Benji Davies

Tłumaczenie: Małgorzata Pietrzyk

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Bardzo niedawno ukazały się dwie nowości autora Benji’ego Davies’a od Wydawnictwa Znak Emotikon. Obie książki napisane są pięknym językiem, wzruszają i zachwycają ilustracjami.

Dzisiejszy wpis pragnę poświęcić pierwszej z nich, ,,Mój wieloryb”, która w 2014 roku otrzymała nagrodę Oscar’s First Book Prize. To historia o potrzebie przyjaźni, która rodzi się wraz z młodym człowiekiem. Nieważne czy mamy kilkadziesiąt, kilkanaście czy kilka lat. Niezależnie od wieku chęć posiadania przyjaciela jest w nas tak duża, że możemy wiele zrobić, żeby go przy sobie zatrzymać.

Głównym bohaterem tej książki jest mały Noi, który mieszka z tatą i kotami nad morzem. Jego tata jest rybakiem i spędza całe dnie na wodzie, zaś chłopiec zostaje sam w domu.

Pewnego dnia spotyka na plaży małego wieloryba, którego musiały wyrzucić fale. Natychmiast postanawia się nim zaopiekować, chociaż zwierzątko jest dużo większe od niego. Wie, że wieloryby muszą mieć stały dostęp do wody, więc zabiera go do domu i umieszcza w wannie.

,,Mój wieloryb” to historia napisana prostym językiem. Na każdą rozkładówkę wypełnioną ilustracją, przypada do kilku zdań tekstu. Mimo pozornego spokoju, który z niej bije, ta historia będzie dla maluchów wciągająca i pełna emocji.

Począwszy od próby ukrycia wieloryba przed tatą, po rozstanie z przyjacielem.

Ta książka uczy ważnych wartości, takich jak empatia, troska o bliskich, potrzeba kontaktu z drugą osobą oraz wdzięczności. Ten ukryty przekaz, na pozór w bardzo prostej formie, jest zadziwiająco głęboki.

Polecam ją dla wszystkich maluchów od 2-ego roku życia. Będzie także idealna dla przedszkolaków, które uczą się czytać. Duża czcionka na pewno ułatwi im naukę składania liter.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,112186,Moj-wieloryb

Artykuł Mój wieloryb – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Ulf Stark

Ilustracje: Eva Eriksson

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Dziecku niewiele trzeba, żeby to co widzi, stało się w jego oczach czymś niezwykłym. Wystarczy trochę kreatywności, żeby zwykły ślimak stał się super ślimakiem, a źdźbło trawy najciekawszym źdźbłem na świecie.

Dokładnie to wydarzyło się w książce ,,Jak tata pokazał mi wszechświat” Ulfa Starka, doskonałego autora, którego jeden tytuł już gościł (i kolejne będą gościć już wkrótce) na mojej stronie (link do recenzji ,,Jak mama została Indianką”: http://bajkochlonka.pl/2018/05/09/nkom-jak-mama-zostala-indianka-recenzja/ ).

Ma on niesamowitą lekkość w opowiadaniu. Pisane przez niego historie są proste w zrozumieniu dla dzieci, ale jednocześnie odznaczają się niesamowitą głębią, którą nawet pełnoletni mogą rozkoszować się, jak niejedną ambitną prozą dla dorosłych.

W ,,Jak tata pokazał mi wszechświat” nie dzieje się nic, co nie mogłoby się nam zdarzyć każdego dnia. Tata małego chłopca obiecuje mu pokazać wszechświat. Nie lecą jednak nigdzie rakietą, ani nie używają teleportacji. Najzwyczajniej w świecie wybierają się na spacer. Istotne jest tylko to, że po drodze wstępują do sklepu po drobnostkę i zbliża się wieczór, więc robi się ciemno.

Rzadko spotykam się z książką, którą tak dobrze oddaje potrzebę kreowania ważnych chwil w życiu dziecka. Nawet, kiedy ono nie jest do końca świadome tego, co obecnie rozgrywa się dookoła niego. Takie momenty wrócą w przyszłości z nawiązką, pozostając śladem charakterze dziecka.

To nie jest jednak wzniosła historia. Jest bardzo przyziemna, ale dzięki odpowiednim zabiegom literackim staje się ważna. Autor doskonale potrafi wprowadzić czytelnika w świat pełen magii, ale równocześnie z równą śmiałością, opisuje sytuację, która przytrafiła się tacie chłopca. Dzięki temu w historii panuje równowaga.

Przez subtelny humor łatwiej trafić do dziecka z ważnym przekazem.

,,Jak tata pokazał mi wszechświat” to także ilustracje. Nie narzucają się czytelnikowi, nie rażą po oczach, nie krzyczą, ale doskonale komponują się z zawartym w książce tekstem. Dzięki temu, że ilustrator wykonał je kredkami, mały odbiorca może jeszcze bardziej utożsamiać się z chłopcem z opowiadania, ponieważ najczęściej takie obrazki widzi, bo sam jest ich autorem.

Polecam tę książkę absolutnie każdemu. Będzie odpowiednia dla dzieci już od trzech lat, ale niezależnie od wieku ta historia spodoba się wielu czytelnikom.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/produkt/jak-tata-pokazal-mi-wszechswiat/

Artykuł Jak tata pokazał mi wszechświat – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: José Mauro de Vasconcelos

Projekt okładki: Anita Graboś

Wydawnictwo: Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA

Rok wydania: 2009

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: wrażliwość, Brazylia, Portugalia, ubóstwo, bieda, chłopiec, rodzeństwo, rodzina, przyjaźń, wyobraźnia, fantazja, przyjaciel, przyjaźń, rozczarowanie, ból, tęsknota, inteligencja, rzeczywistość, drzewo, drzewko, pomarańcza, przeprowadzka, psoty, figle, łobuz, wsparcie, uczucia, ojciec, cierpienie, niewinność, beztroska

Ocena ogólna: wybitna

Dodatkowe atuty za: treść

Recenzja:

Właśnie dla takich książek prowadzę tę stronę! Na ,,Moje drzewko pomarańczowe” trafiłam przypadkiem, w jakimś zestawieniu dobrych książek na anglojęzycznym portalu. Odszukanie jej po polsku wcale nie było łatwe. Owszem, trafiłam w parę miejsc w których skan jej okładki wesoło ozdabiał stronę, ale sama książka nigdzie nie była dostępna. Bez większego problemu można dostać ją jako audiobook, ale ja uparłam się, że chcę ją mieć w wersji papierowej.

Finalnie, udało się ją odkupić od pewnej sympatycznej pani. Szczerze mówiąc jestem zaskoczona jej decyzją. Ja wiem, że już nigdy nie rozstanę się z ,,Moim drzewkiem pomarańczowym”. Zdecydowanie trafiła do mojej biblioteczki na stałe. Co więcej, jadą do mnie już kolejne dwie pozycje tego autora ,,Na rozstajach” oraz ,,Rozpalmy słońce” (recenzje już wkrótce!).

To książka prawie bez wad. Pisząc ,,prawie”, mam na myśli okładkę akurat tego wydania, które posiadam. Pomijając, że papier, którym została obłożona jest cienki i nietrwały, to jeszcze sama ilustracja pozostawia wiele do życzenia. Autorka, czyli pani Anita Graboś przy pracy nad okładką musiała zasugerować się wyłącznie tytułem, nie sięgając do treści. Projektując ją, krzywdząco uprościła wielowymiarowe dzieło.

Kiedy patrzę na tę książkę nie jestem pewna do kogo jest ona skierowana, czy to lektura dla starszej pani, melodramat czy broszura na temat pielęgnacji drzew owocowych. Wiedziona ciekawością postanowiłam sprawdzić inne wydania tej pozycji.

Dochodzę do wniosku, że ,,Moje drzewko pomarańczowe” nie ma szczęścia do okładek. Znalazłam raptem kilka perełek, które zwróciły moją uwagę. Porażająca większość nie dość, że jest nudna, to może odstraszyć potencjalnego czytelnika. Począwszy od oryginalnych wydań brazylijskich, gdzie jedynie najnowsze jest nieco interesujące, po wydania chińskie, gdzie obserwujemy przykład skrajnego, wydawniczego ubóstwa.

Miłym zaskoczeniem są okładki koreańskie. W pierwszym wydaniu widać przynajmniej, że jest to książka dla dzieci. Bardzo prosta, ale urokliwa ilustracja. Z kolei zupełnie zakochałam się w najnowszym, koreańskim wydaniu. Okładka pokazuje dokładnie to, co najważniejsze w tej książce – pięknie i rzeczowo.

Ciekawe ukazało się też polskie wydanie ,,Cała Polska czyta dzieciom”, jest jednak obecnie prawie nieosiągalne. Bardzo nowoczesną okładkę możemy oglądać OD DZISIAJ w wersji angielskiej. ,,My sweet orange tree” podobnie jak okładka koreańska skupia się na samochodzie, który to z kolei jest tożsamy z pewnym ,,Portugalem”; bardzo ważną postacią w książce.

,,Moje drzewko pomarańczowe” może być lekturą już dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym. 7 czy 8 lat to dobry moment, żeby poznać głównego bohatera Zeze. Oczywiście niezbędny będzie tu komentarz opiekuna. To wymagająca książka, ale to nie powód by czekać z nią do 12 roku życia (jak sugeruje wydawca).

Zeze, czyli 5-letni Brazylijczyk wrażliwy i nieprzeciętnie rozwinięty w porównaniu do swoich rówieśników. Pochodzi z biednej rodziny i już od najmłodszych lat narażony jest na konfrontację z bezdusznością, brakiem wyobraźni, a przede wszystkim utraconym przedwcześnie dzieciństwem.

Książka pełna jest wzruszających momentów, przeplatanych z dziecięcym poczuciem humoru. Fantazja 5-letniego Zeze maluje przed nami obrazy, które pamiętamy z czasów naszej młodości i do których teraz z nostalgią możemy powrócić.

,,Moje drzewko pomarańczowe” to idealnie wyważona lektura, która będzie dla naszych najmłodszych członków rodziny cenną lekcją wrażliwości, o której wiele osób wydaje się dzisiaj zapominać.

,,Wreszcie zrozumiałem, co to znaczy ból. Ból to wcale nie znaczy dostać takie lanie, że aż się mdleje. Ani nie znaczy rozciąć sobie stopę odłamkiem szkła tak, że lekarz musi ją zszywać. Ból zaczyna się dopiero wtedy, kiedy boli nas calutkie serce i zdaje się nam, że zaraz przez to umrzemy, i na dodatek nie możemy nikomu zdradzić naszego sekretu.”J. Mauro de Vasconcelos, Moje drzewko pomarańczowe str. 174

 

Artykuł Moje drzewko pomarańczowe pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.