➜ Tytuł: Wilk
➜ Seria: Seria z Poczwarką
➜ Autor: Saša Stanišić
➜ Ilustracje: Regina Kehn
➜ Tłumaczenie: Małgorzata Gralińska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kozioł ofiarny

Kemi nie jest entuzjastą lasu, biwaków oraz bliskiego przebywania ze swoimi rówieśnikami w czasie, gdy mógłby pozostać w samotni swojego pokoju. Mimo to trafia na wakacyjny obóz, na który rodzice wysłali też większość z jego szkolnych kolegów. 

Jednym z nich jest Jörg – chłopak, który pełni w grupie bezwolną funkcję kozła ofiarnego. Kemi dzieli z nim domek. Zna sytuację kolegi i wie, że nie ma on łatwego życia z Marko oraz jego przybocznymi, ale jednocześnie odczuwa ulgę, że sam nie jest obiektem drwin i prześladowań. Do czasu, bo wewnętrznie nie godzi się jednak na takie traktowanie kolegi.

Milcząca większość

To kwintesencja bycia nastolatkiem – robienie czegoś przeciwnego, niż chce się zrobić oraz trzymanie buzi na kłódkę, kiedy wewnętrzny głos krzyczy z poczucia niesprawiedliwości. 

Stanišić nie opowiada tej historii z perspektywy ofiary ani sprawcy. Interesuje go postronny obserwator. Ktoś, kto mógłby zmienić bieg wydarzeń, ale z wygody, strachu lub przez brak pewności siebie tego nie robi. Autor daje do zrozumienia, jak w łatwy sposób stać się częścią przemocowej sytuacji, pozostając zupełnie biernym. Im więcej osób przymyka oko na niewłaściwie zachowanie rówieśników, tym daje prześladowcom większe przyzwolenie na to, co ma miejsce.

Kim jest wilk?

Wilk pojawia się w tej książce nie tylko w tytule. Zwierzęca postać odwiedza Kemiego nocą. Przenika do jego snów. Zjawia się, gdy doświadczenia minionego dnia stają się dla bohatera wyjątkowo przytłaczające i trudne do przepracowania. Wilk, który jest zarazem dziką bestią oraz podobnym do psa symbolem przywiązania, staje się uosobieniem wewnętrznego konfliktu. Może być strachem przed staniem się kolejną ofiarą albo materializacją tego, czego Kemi nie potrafi wypowiedzieć na głos. 

Rzeczywistość w Wilku przeplata się z bujną wyobraźnią chłopaka. Czasem nie wiadomo, czy widzi on rzeczy, których nie ma – czy może dostrzega je wyraźniej niż pozostali. Taki zabieg odzwierciedla emocje głównego bohatera, pozwalając głębiej zanurzyć się w fabułę.

Las i człowiek, za którym można się wstawić

Kemi zaczyna działać dopiero wtedy, gdy strach o Jörga staje się większy, niż strach o samego siebie. Narracja książki jest bardzo klarowna i może pomóc nastolatkom w głośniejszym zabieraniu głosu, ale także śmielszym zwracaniu się do dorosłych o pomoc. Choć trzeba przyznać, że dorośli w tej książce nie zawsze reagują we właściwy sposób. Ich sama obecność może być niewystarczająca, co nie znaczy, że nie warto próbować zainteresować ich swoją sprawą. 

Ciekawie wybrzmiewa też wątek lasu. W pewnym momencie można go odczytać, jako miejsce, które nie obroni się samo przed działaniem człowieka – podobnie jak niektórzy ludzie potrzebuje wsparcia oraz wstawienia się w jego imieniu. Za sprawą takiego zabiegu tworzy się w Wilku klamra kompozycja, która spina fabułę i pozwala jej mocniej wybrzmieć w finale.

O czym jest Wilk Sašy Stanišicia?

To książka dla nastolatków o tym, jak trudno być nastolatkiem. Jak trudno być innym, gdy grupa nie toleruje inności. O wstydzie, gdy wybiera się milczenie zamiast działania; o strachu i odwadze, która nie zawsze oznacza zwycięstwo. 

Wilk zdobył Deutscher Jugendliteraturpreis 2024 i znalazł się na liście White Ravens 2024. To książka pod wieloma względami niepozorna, skupiona przede wszystkim na międzyludzkich relacjach czy potrzebie zabierania głosu (nie zawsze w kwestiach, które są ważne). Dzięki kontrastowym, bardzo dobrze wpisującym się w narrację ilustracjom, zachęci do lektury nawet tych, którzy rzadziej sięgają po lekturę. Rekomenduję ją czytelnikom powyżej 11. roku życia. Sprawdzajcie dostępność Wilka na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Wilk Sašy Stanišicia

Czy Wilk jest książką o bullyingu i przemocy rówieśniczej?

Tak. Jednym z najważniejszych tematów powieści jest przemoc rówieśnicza, ale Saša Stanišić nie koncentruje się wyłącznie na sprawcy i ofierze. Pokazuje przede wszystkim udział osób stojących z boku.

Dlaczego Kemi nie broni Jörga od razu?

Kemi zdaje sobie sprawę z niesprawiedliwości, ale jednocześnie boi się sam zostać odrzucony. Chce pozostać częścią grupy i nie zwracać na siebie uwagi. Jego zachowanie dobrze pokazuje mechanizm konformizmu i konflikt między potrzebą przynależności, a własnym poczuciem dobra i zła.

Czy Wilk ma dobre zakończenie?

Wilk nie proponuje prostego, bajkowego rozwiązania wszystkich problemów. Stanišić pokazuje raczej, że nie każdą krzywdę można natychmiast naprawić. Ważniejsza staje się decyzja, by przestać biernie patrzeć i nie pozostawić drugiej osoby samej.

Artykuł Wilk – recenzja książki Sašy Stanišicia o przyzwoleniu na przemoc pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Czarny pies
➜ Autor: Levi Pinfold
➜ Ilustracje: Levi Pinfold
➜ Tłumaczenie: Marcin Brykczyński
➜ Wydawnictwo: Tako
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Strach u progu drzwi

Pewnego dnia rodzina Nadziejaków zauważa przed domem czarnego psa. Panu Nadziejakowi wygląda on na dużego. Kiedy przez okno zerka pani Nadziejak – pies jest już według niej wielkości słonia. Z kolei chwilę później, starsza córka państwa Nadziejaków, Ania, porównana go z tyranozaurem. Choć mowa ciągle o tym samym psie, każdemu z członków rodziny wydaje się on większy i większy. Domownicy zamykają się więc w środku, wyglądają przez okna i dzielą swoim niepokojem. Żaden z nich nie wychodzi przed domu – ale każdy żywi swoją wyobraźnię opowieściami poprzedników, pozwalając psu rosnąć do niemożliwych rozmiarów.

Pinfold wykorzystuje tu psychologicznie celną metaforę. Lęk nie musi być osadzony w realizmie. Jeżeli się czegoś boimy, wielokrotnie trudno nam to zracjonalizować. Choć przecież wiemy, że nie istnieją psy wielkości dinozaurów, a nawet że nie istnieją dinozaury – strach nie przyjmuje do świadomości logicznych argumentów.

Najmłodsza z Nadziejaków

Impas przerywa Mała, czyli najmłodsza członkini rodziny Nadziejaków. Jest ona także najważniejszą postacią tej historii. Wbrew atmosferze narastającego strachu, wychodzi na zewnątrz. Staje oko w oko z psem wielkości ich domu. Uważa, że cała ta afera jest po prostu niemądra. Jej prostolinijny, dziecięcy punkt widzenia nie pozwala zaakceptować zachowania rodziny.

Dziewczynka prowadzi psa przez zimowy krajobraz, rozmawia z nim, stopniowo go oswaja, zachęcając do tego by szedł za nią i wchodził w coraz mniejsze przestrzenie. Sukcesywnie zwierzak się zmienia. Chcąc podążać za dziewczynką, nie ma wyboru – w pozostałym przypadku jej zwinna, szybka postać dawno by go zgubiła.

Choć Czarnego psa można odbierać w sposób bardzo dosłowny, to właśnie te głębsze spojrzenie – na psa, który jest metaforą strachu – sprawia, że książka jest tak znacząca. Dziewczynka pokazuje bowiem, że na każdy strach jest jakiś sposób. Nie da się co prawda od niego uciec, ale znacznie lepiej skompresować go do rozmiaru, gdy nie będzie już taki przytłaczający.

Baśniowe ilustracje w służbie ważnemu tematowi

Czarny pies jest książką, której treści nie da się oddzielić od obrazu. Ilustracje Leviego Pinfolda mają w sobie coś z klasycznej baśni i zarazem z lekko niepokojącego snu. Dom rodziny Nadziejaków jest pełen ciepła, drobiazgów, znajomych elementów, rodzinnego rozgardiaszu, ale przede wszystkim – bezpieczeństwa. Zimowy świat za oknem jest nieprzyjemny, może nawet ciut przytłaczający. Do domu Nadziejaków nikt nie ma jednak wstępu – nawet gigantyczny pies, jeżeli drzwi pozostają zamknięte. 

Bardzo interesującym aspektem książki jest podział na ilustracje w kolorze oraz sepii. Te drugie są znacznie mniej oczywiste. Dostrzegą je starsze dzieci i dorośli. Na kolorowych, dużych ilustracjach skupią się młodsi odbiorcy. Obraz pokazuje to, czego czasem nie da się prosto wytłumaczyć słowami. Jest w nim czytelny kontrast między domowym, rozjaśnionym lampami wnętrzem, a stalowym niebem i pozbawionymi liści czarnymi drzewami.

Dlaczego warto przeczytać Czarnego psa?

Bo to książka piękna, mądra, wspaniale zilustrowana i nieoczywista. Dla małych dzieci może być po prostu opowieścią o wielkim psie, który pod wpływem obecności dziewczynki robi się mniejszy. Dla starszych – historią o tym, że strach może rosnąć do niewyobrażalnych rozmiarów, jeżeli w porę nie stawimy mu czoła. Dla dorosłych z kolei książka będzie dobrym przypomnieniem, że dzieci bardzo uważnie obserwują nasze reakcje i mogą starać się nas naśladować – ale też potrafią samodzielnie myśleć i mogą okazać się znacznie bardziej bystre od starszych od siebie.

Czarny pies Leviego Pinfolda zasługuje na uznanie jako jedna z tych książek, które nie narzucają odgórnie gotowej interpretacji. Pozwalają wyciągać wnioski na własną rękę i pokazują, że: nie taki diabeł straszny, jak go malują.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Tako.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Czarny pies Leviego Pinfolda?

Czarny pies to książka obrazkowa o rodzinie, przed której domem pewnego dnia pojawia się ogromny czarny pies. Dorośli i starsze dzieci zaczynają panikować, a zwierzę w ich oczach staje się coraz większe. Tylko najmłodsza dziewczynka, Mała, wychodzi na zewnątrz, żeby skonfrontować się ze strachem.

Dla kogo jest książka Czarny pies?

To picturebook dla dzieci od około 4 lat, ale jego metaforyczny charakter sprawia, że dobrze sprawdzi się także w pracy ze starszymi dziećmi. Szczególnie warto sięgnąć po niego wtedy, gdy chcemy porozmawiać o lęku, odwadze, wyobraźni oraz oswajaniu tego, co nieznane.

Czy Czarny pies to książka terapeutyczna?

Czarny pies może pełnić funkcję terapeutyczną, ale nie jest typowym poradnikiem o emocjach. Levi Pinfold nie tłumaczy dzieciom strachu wprost, lecz pokazuje go poprzez baśniową metaforę psa, który rośnie wtedy, gdy domownicy coraz bardziej się go boją.

Dlaczego warto przeczytać dziecku Czarnego psa?

Warto przeczytać Czarnego psa, ponieważ książka pomaga rozmawiać z dzieckiem o strachu bez moralizowania i bez prostych komunikatów w stylu „nie bój się”. Pokazuje, że lęk często rośnie, gdy unikamy konfrontacji, a maleje wtedy, gdy próbujemy go lepiej poznać.

Czy Czarny pies może przestraszyć dziecko?

Książka ma lekko mroczny, baśniowy klimat, ale jej przekaz jest wzmacniający. Zamiast potęgować strach, historia prowadzi dziecko w stronę oswojenia tego, co nieznane. W przypadku bardzo wrażliwych dzieci warto czytać ją wspólnie i rozmawiać.

Artykuł Strach ma wielkie oczy. ,,Czarny pies” – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To przygodowa, psychologiczna książka dla młodych (i całkiem dorosłych) czytelników o tym, dlaczego nie warto tłamsić oraz uciszać swoich emocji.

➜ Tytuł: Królestwo Pięciu Krain
➜ Autorka: Aleksandra Srokowska-Ziółkowska
➜ Ilustracja okładkowa: Joanna Czarnecka
➜ Wydawnictwo: Skórka Pomarańczy
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Królestwo Pięciu Krain?

Miałam już przyjemność opowiadać Wam o Wydawnictwie Skórka Pomarańczy. Jego wydawczyni oraz autorka książek Aleksandra Srokowska-Ziółkowska jest specjalistką od naturalnego oswajania z ważnymi tematami, dotyczącymi samoświadomości czy samoakceptacji.

Muszę jednak przyznać, że choć znałam jej wcześniejsze książki, Królestwo Pięciu Krain absolutnie zmiotło mnie z planszy. Słowo daję, takiej opowieści jeszcze nie czytałam!

Wszystko zaczęło się od złości. A dokładniej: od złości Maksa w stosunku do ojca, który tak się składa – był władcą Królestwa Pięciu Krain. Chłopak i zarazem młody książę, zamiast zmierzyć się z tym, co czuje i zdobyć na szczerą rozmowę, postanawił pójść nieco na skróty. Pewne nieopatrzne zaklęcie wystarczyło, żeby mieszkańcy całego archipelagu stracili po jednej bardzo ważnej emocji.

Ktoś nieostrożny, mógłby wyjść z założenia, że np. pozbycie się smutku, to prawie jak zrobienie komuś przysługi, prawda? Może się wydawać, że gdyby miało się wybór, nie chciałoby być się smutnym czy wystraszonym. Autorka bardzo dobitnie udowadnia jednak, że świat bez emocji to… prawdziwe utrapienie.

Maks razem ze swoim przyjacielem Noblenem musi bezzwłocznie wyruszyć w podróż przez pięć wysp i naprawić liczne szkody, które wydarzyły się od tego czasu. Każda z krain powiązana jest ze stratą jednej emocji: Medryni muszą radzić sobie chwilowo bez wstrętu, Ferroni strachu, Lirianie smutku, Arbolanowie złości, a Nobloni radości. Żeby odwrócić skutki zaklęcia i przywrócić ład w Królestwie, bohaterowie muszą dotrzeć do źródeł każdej wyspy i połączyć ze sobą zdobyte tam krople. Ktoś jednak cały czas depcze im po piętach…

Fantasy psychologiczne dla młodych czytelników

Z jednej strony Królestwo Pięciu Krain można czytać jako klasyczną powieść przygodową. Występuje w niej motyw drogi, są liczne tajemnice, niebezpieczeństwa oraz przeszkody. Każda kraina zostaje zamieszkana przez inną nację – autorka wspięła się tutaj na wyżyny kreatywności. Przyznaję, że gdyby jakieś studio gier zdecydowało się wziąć ten tytuł pod swoje skrzydła, to każdy gracz byłby zachwycony zróżnicowaniem następujących po sobie map.

Autorka nie ogranicza się jednak tylko do prostej fantastyki. Ona zanurza się głębiej, dotykając powracających wyrzutów sumienia, wstydu, żałoby czy potrzeby bycia usłyszanym. Książka jest więc doskonałym połączeniem między, nomen omen, emocjonującą lekturą fantasy, a lekką w odbiorze powieścią psychologiczną. 

Zaskakująca jest przenikliwość Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej oraz jej zmysł logicznego łączenia wątków. Nie można niczego zarzucić narracji i dialogom – tym wewnętrznym, a także tym prowadzonym między bohaterami. Wsłuchajcie się w nie, a następnie wyciągnijcie jak najwięcej dla samych siebie.

– Ostatnio całkiem często wydaje mi się, że walka o to, by czegoś nie czuć, szczególnie smutku i złości, bywa bardziej wyczerpująca, niż pozwolenie sobie na przeżycie tych emocji.

Aleksandra Srokowska-Ziółkowska, Królestwo Pięciu Krain, Rozdział trzydziesty czwarty, str. 150

Dlaczego warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Najważniejszym morałem (choć w przypadku tej historii wskazanie jednego wydaje się sporym uproszczeniem) jest pozwolenie sobie na złość, strach, smutek. Usłyszenie własnych potrzeb i pragnień – sprzeciwienie się, gdy nie czujemy się z czymś dobrze. Autorka wyraźnie zaznacza, że w całej tej koncepcji nauki wsłuchiwania się w wewnętrzny głos, nie chodzi o traktowanie siebie jak pępka świata. Ważne, żeby pamiętać, że nie jest się centrum wszystkiego – a mimo to, jest się szaleniem ważnym. 

Królestwo Pięciu Krain to więc książka przygodowa, ale i bardzo mądra opowieść, która ubogaci wnętrze każdego czytelnika. Polecam ją odbiorcom powyżej 9 lat.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Skórka Pomarańczy.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej to powieść fantasy o Maksie, synu władcy Królestwa, który pod wpływem złości rzuca zaklęcie zaburzające działanie emocji na wszystkich wyspach. Żeby odwrócić jego skutki, chłopak wyrusza w podróż do pięciu krain, z których każda związana jest z innym uczuciem.

Dla kogo jest Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain sprawdzi się przede wszystkim u młodych czytelników, którzy lubią powieści przygodowe, fantasy, tajemnice i wyprawy przez niezwykłe krainy. To także dobra książka dla dzieci oraz młodzieży zainteresowanych tematami emocji, relacji, wstydu, poczucia winy i dojrzewania.

Czy Królestwo Pięciu Krain jest książką fantasy?

Tak, Królestwo Pięciu Krain jest powieścią fantasy. Pojawia się w niej magiczne królestwo, zaklęcie, wyprawa przez pięć wysp, tajemnicza postać podążająca za bohaterami oraz wyraźnie zbudowany świat przedstawiony. Jednocześnie fantasy służy tu rozmowie o emocjach i dojrzewaniu.

Czy warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Tak, warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain, zwłaszcza jeśli szuka się książki dla młodych czytelników, która łączy przygodę z głębszym przesłaniem. To opowieść dobrze skonstruowana, mądra i emocjonalnie uważna, a jednocześnie atrakcyjna fabularnie dzięki motywowi podróży.

Artykuł Kim będziemy, gdy przestaniemy odczuwać emocje? Recenzja książki ,,Królestwo Pięciu Krain” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Są takie… stwory, które mogą budzić strach lub nawet przerażenie. Znacznie częściej jednak nie samych stworów się boimy, ale pewnego ich wyobrażenia.

Straszne rzeczy spod łóżka

Strasznostwory to najnowsza książka Niny Igielskiej z ilustracjami Pauliny Wojciechowskiej, która łączy siostrzaną miłość i przywiązanie z tym, co można nieopatrznie odkryć pod swoim własnym łóżkiem.

Dziecięca wyobraźnia potrafi płatać figle. Z jakiegoś jednak niewytłumaczonego powodu wszystkie dzieci na całym świecie boją się potworów, które mieszkają pod ich łóżkami. Nic zresztą w tym dziwnego – nie od dzisiaj wiadomo, że pod łóżkiem giną także różne drobiazgi, a jak pokazuje fabuła tej książki… również małe dziewczynki.

Strasznostwory w natarciu!

Głównymi bohaterami tej historii jest rodzeństwo – Elenka oraz jej młodsza siostra zwana Liskiem. Pewnego wieczora dziewczynki przygotowują się do snu i już mają pójść spać, kiedy wpadają na pomysł zabawy w chowanego.

Lisek chowa się tak skutecznie, że Elena nie potrafi go znaleźć. Z każdą chwilą sprawa robi się coraz bardziej poważna i już wkrótce prawda wychodzi na jaw – młodsza siostrzyczka została uprowadzona przez strasznostwory.

Trudne rozmowy o strachu

Z książkami o strachach i straszkach zawsze należy być ostrożnym. W zależności od dziecka można mu pomóc przezwyciężyć strach przed ciemnością i wyimaginowanymi potworami lub taką obawę nieopatrznie w nim rozbudzić. Maluch powinien być gotowy na rozmowę o strachach, ale także rozumieć, co jest fikcją, a co rzeczywiście może mu się przytrafić.

W Strasznostworach autorka z potencjalnie strasznych potworów robi… pomocników. To z nimi Elena wyrusza na poszukiwania siostry. Z kolei tytułowe strasznostwory… od obrazu przerażających istot zdają się zupełnie odbiegać.

Nie oceniaj potwora po wyglądzie

Taki zabieg sprawia, że dzieci nieco inaczej podchodzą do kwestii stereotypowo wyglądających potworów. Pokazuje się im tutaj, że nikogo nie warto oceniać przez pryzmat wyglądu, bo na dłuższą metę nie ma on większego znaczenia.

Tym, co jest naprawdę ważne, to chęć niesienia pomocy oraz empatia, które największego potwora mogą zamienić… w kogoś godnego zaufania (nawet przy jego niepohamowanym apetycie na cukierki).

Dla kogo jest ta książka?

Strasznostwory zostały uzupełnione o szereg zadań aktywizujących i poszerzających tematykę oswajania strachu. Dzięki nim zastanowicie się nad tym, czego tak naprawdę się boicie oraz jak można te małe lęki jeszcze bardziej zminimalizować. 

Dzięki książce będziecie mogli podjąć z dzieckiem temat potworów, jednocześnie wcale nie zaprzeczając, że one nie istnieją. Na dobrą sprawę, jak gdyby się nad tym porządnie zastanowić, to przecież całkiem oczywiste, że pod każdym łóżkiem mieszka ktoś jeszcze. Wystarczy oswoić się z tą myślą i starać… nie wyciągać stóp spod kołdry podczas spania

Strasznostwory polecam dzieciom powyżej 6 roku życia. W przypadku maluchów bardzo wrażliwych, najlepiej kiedy rodzic najpierw sam ją przeczyta i oceni gotowość małego odbiorcy do lektury.

Link do sklepu: https://bit.ly/strasznostwory

Artykuł Strasznostwory – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorka: Ilona Kostecka

Ilustracje: Anna Simeone

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Odwaga to dobra cecha – pod warunkiem, że towarzyszy jej strach, który pozwala trzeźwo ocenić sytuację i nie kieruje się wyłączniem chęcią udowodnienia innym swojej śmiałości! 

,,Matylda Odważna i Pralkowy Potwór” to pierwsza część najnowszej serii dla przedszkolaków od Wydawnictwa Mamania! Jej autorką jest Ilona Kostecka, a ilustracje przygotowała Anna Simeone (możecie kojarzyć jej twórczość np. z ,,Gucio na tropie tajemnicy strychu”).

Główną bohaterką książki jest tytułowa Matylda. Dziewczynka ma cztery lata, jest wesoła, ciekawa świata i najbardziej na świecie lubi swojego brata Tymona. Kiedy tylko dowiaduje się, że pralkę w jej rodzinnym domu zamieszkuje jakiś straszny… potwór(!), postanawia coś z tym zrobić!

,,Matylda Odważna i Pralkowy Potwór” to urocza opowiastka obrazkowa, która zwraca uwagę dzieci na kilka ważnych spraw. Przede wszystkim pokazuje, że odwaga czy strach nie są determinowane płcią lub wiekiem – każdy może bać się różnych rzeczy, niezależnie czy jest dzieckiem, dorosłym, chłopcem czy dziewczynką. Poza tym książka daje najmłodszym narzędzia, które pomogą przezwyciężyć własne obawy w sytuacji, która będzie tego wymagać. Na przykładzie Matyldy można zapamiętać, że dopiero próba konfrontacji z tym, czego się boimy, może w jakiś sposób pomóc uświadomić, że źródło strachu jest znacznie mniej znaczące niż nam się wydaje! 

W książce bardzo ciekawie została pokazana także relacja dziewczynki z bratem oraz postawa mamy, która daje swoim dzieciom przestrzeń, nie ograniczając ich zbyt dużą liczbą zakazów czy troski.

,,Matylda Odważna i Pralkowy Potwór” pisana jest bardzo prostym językiem. Czasami miałam wrażenie, że jest on zbyt prosty, momentami nawet infantylny. W ogólnym podsumowaniu sprawdzi się jednak w przypadku dzieci, które mają trudności ze skupieniem uwagi na bardziej rozbudowanych fabułach. Ta książka wydaje się być stworzona dla małych czytelników, których zainteresowanie literaturą jest trudno utrzymać na dłużej.

Jeszcze w kontekście pralek, przypomniała mi się inna książka o której pisałam lata temu – ,,Balbina i Bambak. Pralka w lesie”, dla dzieci z tej samej grupy wiekowej.

Powracając jednak do ,,Matyldy Odważnej i Pralkowego Potwora” – polecam ją maluchom, które czasami boją się rzeczy lub przedmiotów w zupełności dorosłym lub starszym dzieciom niestrasznym. Lektura będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 3 roku życia. Ciekawe jaki temat poruszą kolejne części?

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-779-Zapowiedz-Matylda-Odwazna-i-Pralkowy-Potwor.html

Artykuł Matylda Odważna i Pralkowy Potwór – recenzja premierowa! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł:

Autor: Milada Rezkova

Ilustracje: Lukas Urbanek, Jakub Kase

Tłumaczenie: Anna Nowak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Panika, fobia, zgroza, trema, trwoga, przestrach czy stres, wszystkie te brzydkie słowa mają jeden wspólny mianownik, a jest nim strach. Choć mówi się, że ,,strach ma wielkie oczy” albo że ,,jest złym doradcą”, to nie da się zaprzeczyć, że bez niego nasze życie byłoby dużo trudniejsze.

Książka ,,Nie bój się!” była dla mnie zaskakująca z wielu względów, przede wszystkim jednak zupełnie nie spodziewałam się takiego podejścia do tematu, na jakie zdecydowali się jej twórcy. Autorka Milada Rezkova wraz z ilustratorami – Lukasem Urbanek oraz Jakubem Kase uczynili narratorem i zarazem głównym bohaterem tej historii sam Strach. 

Wedle oczekiwań nie jest to jednak opowieść fabularna, ale swego rodzaju encyklopedia strachu, która porusza wszystkie najciekawsze aspekty tego zagadnienia. Wędrując od rozkładówki do rozkładówki, mamy sposobność lepiej zrozumieć na czym polega ta emocja. 

Ktoś mądry powiedział kiedyś, że swojego wroga powinno dobrze się poznać, bo nasze obawy biorą się zazwyczaj z nieznajomości tematu. Mam wrażenie, że na tym właśnie polega główna rola ,,Nie bój się!”. 

Czytając na przykład o pochodzeniu słowa ,,panika”, o tym, że strach jest najstarszą emocją (tuż obok radości, złości i smutku), o koszmarach i ich roli w ludzkim organizmie czy o tym skąd bierze się strach – z biologicznego punktu widzenia, okazuje się, że wszystko ma swój cel!

Każdy ma prawo się bać (niezależnie od wieku) i każdy może bać się czegoś innego. Jest to bardzo indywidualna sprawa z której nie powinno się drwić i której nie wolno bagatelizować. 

Strach pomaga nam w podejmowaniu decyzji, chroni przed skoczeniem w przepaść czy dotknięciem gorącej kuchenki. Dzięki niemu jesteśmy bardziej wyczuleni na podejrzane dźwięki, a nawet na podejrzanych ludzi.

Trzymając go na wodzy, możemy zrobić z niego przyjaciela. Co ciekawe, autorka wyjaśnia również młodym czytelnikom skąd biorą się te wszystkie zakazy rodziców i że bardzo często są one powodowane właśnie ich strachem – strachem o własne dzieci. 

,,Nie bój się!” jest moim odkryciem. Choć podejrzewałam, że będzie to wartościowa książka, nie spodziewałam się, że okaże się AŻ TAK udana!

Dodatkowo znajdziecie w niej elementy aktywnościowe – rozwiążecie krzyżówkę, narysujecie własne obawy, opiszecie koszmar minionej nocy i spróbujecie wyciągnąć z niego wnioski. 

Zachwyca także strona graficzna ,,Nie bój się”. Mnie skojarzyła się z twórczością Serge’a Bloch’a – łączenie stylów i faktur, zabawa formą i kolorem, strach przedstawiany za pomocą nieokreślonych kształtów lub przy użyciu efektu spreyu. 

Wszystkie te elementy sprawiają, że jest to książka wybitnie dobra i powinno się choć raz do niej zajrzeć. Polecam dzieciom od 8. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa:  https://nk.com.pl/nie-boj-sie-wielka-ksiega-strachu-nie-tylko-dla-cykorkow/2764/ksiazka.html#.Xns70S2Bgnc

Artykuł Nie bój się! Wielka księga strachu (nie tylko) dla cykorków – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Justyna Bednarek

Ilustracje: Marta Kurczewska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna 

Recenzja:

Czasami nawet najbardziej niepozorny strach spod łóżka może okazać się dużym zmartwieniem, jeżeli nic o nim nie wiemy. Kiedy tylko słychać jakieś dziwne, nocne hałasy, za nic nie można usnąć.

,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi” to nowość od uzdolnionego duetu; autorki Justyny Bednarek i ilustratorki Marty Kurczewskiej.

Książka należy do serii o małej dziewczynce Dusi i jej pluszowej maskotce Psinku – Świnku. Łącznie zostały wydane w ramach tego cyklu 3 pozycje. O jednej z nich, czyli ,,Dusia i Psinek – Świnek. Pierwszy dzień w przedszkolu” pisałam już jakiś czas temu.

,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi” rozpoczyna się od cowieczornego rytuału czytania książek. Dusia postanawia tego dnia, że chciałaby usłyszeć jakąś straszną historię. W domu nie ma jednak takich lektur, ponieważ do tej pory dziewczynka lubiła tylko bezpieczne opowieści bez dreszczyku emocji.

Tata Dusi postanawia jednak sam wymyślić dla niej bajkę i opowiedzieć ją, na bohatera wybierając Zielonego Potwora. Początkowo dziewczynka niczego się nie boi, ale kiedy zostaje sama, zaczyna mieć pewne obawy.

Nie pomaga także kolejny dzień w przedszkolu, w którym pojawia się nowa pani z dziwnym balonikiem na czole.

Dopiero kolejne sploty akcji pozwalają lepiej poznać Zielonego Potwora i wyjaśnić zarówno Dusi jak i czytelnikowi, że to, co czasami wydaje nam się straszne, często jest zupełnie niegroźne.

,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi” w bardzo mądry sposób pomaga dzieciom w oswajaniu strachu. Tłumaczy, że jeżeli czegoś się obawiamy, najlepszym sposobem będzie z pomocą dorosłych i przyjaciół poznać i wspólnie się z tym czymś zmierzyć.

Czasami także rzeczy lub istoty, których się boimy, mogą odczuwać strach. W książce jest to Zielony Potwór, ale w rzeczywistości mogą to być owady czy zwierzęta. Autorka podkreśla jakie to ważne, żeby o tym pamiętać.

,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi” wyróżnia się spośród wielu książek dla przedszkolaków ciepłymi i zarazem pełnymi życia i energii ilustracjami. Różne tekstury, których używa artystka, wspaniale oddziałują na dziecięcą wyobraźnię.

Polecam zarówno tę książkę, jak i całą serię dzieciom od 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/dusia-i-psinek-swinek-nikt-sie-nie-boi/2663/ksiazka.html#.XMCwqJMzZE4

Artykuł Dusia i Psinek-Świnek. Nikt się nie boi – recenzja premierowa! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Rita Kaczmarska

Ilustracje: Rita Kaczmarska

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Rita Kaczmarska jest absolwentką Wydziału Grafiki ASP w Warszawie. Wiele osób może kojarzyć jej twórczość z poprzednim projektem, czyli ,,Tajemnicze miasto” Wydawnictwa Dwie Siostry, który był zestawem kart skierowanych dla dzieci.

Jej styl to mocno kontrastowe obrazy, w których kolor pełni ściśle określoną funkcję. Nie boi się niedopowiedzeń, często rezygnuje z detali na rzecz tajemnicy ukrytej w przedstawianym świecie. Stosuje mocny światłocień, a poszczególne elementy wydają się wyskakiwać z tła. W jej portfolio można zaobserwować wiele monochromatycznych obrazów i upodobanie dla czerni.

Nic więc dziwnego, że jej kolejna książka nosi tytuł ,,Czarna książka”.

Kiedy trzyma się ją w ręce, ma się wrażenie obcowania z czymś niebanalnym, pełnym artyzmu i wiele obiecującą lekturą, która na pierwszy rzut oka zupełnie nie wygląda jak pozycja przeznaczona dla dzieci. Nie dajcie się jednak zwieść! To książka idealna dla maluchów od 3-ego roku życia.

Autorka w ,,Czarnej książce” zastosowała wiele powtórzeń słowa ,,czarny” i jego odmian. Akcja rozpoczyna się od lasu na górze. Jest noc i cienie rzucane przez drzewa czy tajemnicze zwierzęta lub małe rośliny dają czytelnikowi duże pole do interpretacji.

Z każdą kolejną rozkładówką czujemy jednak, jak zbliżamy się do celu. Autorka buduje napięcie, prowadząc czytelnika coraz dalej w głąb lasu, chaty, korytarza, itd.

To bardzo tajemnicza książka, która pozwala najmłodszym poczuć dreszczyk emocji, ale zarazem przyzwyczaić ich do ciemności. Pokazać, że mimo naszej niewiedzy, co się w niej kryje, nie ma powodów do obaw.

Na końcu książki czeka na czytelników niespodzianka. Nie będę zdradzać, co znajduje się w docelowym miejscu, ale możecie być pewni, że na buzi każdego dziecka zobaczycie szeroki uśmiech.

,,Czarna książka” to pozycja w której z każdym kolejnym czytaniem i oglądaniem, dostrzega się coraz więcej atutów. To piękna książka, która mówi, że w każdej ciemności można odnaleźć sympatyczne światełko. Uczy oswajać strach i pokazuje, że w szafie wcale nie ma potworów.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-czarna_ksiazka.html

Artykuł Czarna książka – recenzja poetyckiej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,O duchu, który się bał”

Autor: Sanna Töringe

Ilustracje: Kristina Digman

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

W wielkim domu, w środku ciemnego lasu mieszkali różni osobliwi lokatorzy. Żyli jednak nieświadomi swojego towarzystwa, dopóki mama małej dziewczynki nie opowiedziała jej na dobranoc bajki. Wtedy wszystko się zmieniło.

Każdy czegoś się boi. Jest to sprawa naturalna i nie podlegająca dyskusjom. Często zapominamy jednak, że bojąc się z pozoru strasznych istot, one także odczuwają lęk. Nie trzeba nawet daleko szukać, jak wśród dobitnych i kolorowych przykładów z książki. Wystarczy wziąć za przykład pająka albo mysz, które w wielu wzbudzają paniczny lęk, a w rzeczywistości same boją się znacznie bardziej.

W ,,O duchu, który się bał” przeczytamy jednak o istotach, które rzeczywiście mogą wywołać gęsią skórkę. Duet Sanna Töringe oraz Kristiny Digman stworzyły swego rodzaju powieść z delikatnymi elementami horroru dla dzieci. Wywołuje ona dreszczyk niepokoju i wciąga bez reszty najmłodszych czytelników.

Kruszynka, bo tak nazywała mama swoją małą córeczkę, za nic nie chciała usnąć. Wydzierała się rzeczywiście jak z horroru i ciągle przedstawiała jakieś żądania. Zapragnęła, żeby mama opowiedziała jej do snu straszną historię. Kobieta się zgodziła i już za chwilę, leżały przytulone do siebie na łóżku, a opowieść snuła się po całym pokoju.

Wkrótce dotarła do uszu leżącego pod łóżkiem ducha. Co zabawne, mama dziewczynki właśnie o nim opowiadała! Kiedy jednak Kruszynka zaczęła się bać, mama uspokoiła ją, że ani duchy, ani wampiry, ani żadne strachy nie istnieją. Duch jednak rzeczywiście był pod łóżkiem i kiedy usłyszał, że takich jak on nie ma, postanowił się zbuntować.

Zdecydował postraszyć mamę i Kruszynkę. W tym celu udał się do piwnicy. Bardzo jednak uważał, żeby nie spotkać wampira. Okazuje się bowiem, że duchy najbardziej na świecie boją się wampirów. Wampiry z kolei przerażają kościotrupy. Kościotrupy potwory, a potwory myszy.

W ten sposób, każdy obawiając się spotkania ze swoim strachem, postanowił opuścić dom i udać się prosto do lasu. Zostały w nim tylko mama i Kruszynka, które przezornie sprawdziły każde pomieszczenie i okazało się, że nikogo w nich nie ma, co potwierdziło tylko słowa mamy, że nie ma czego się bać.

,,O duchu, który się bał” kończy się pozytywnym zakończeniem. Wszystkie upiory postanawiają zamieszkać w zamku, daleko od ludzkich domów. To dobry morał dla dzieci. Jeżeli maluchy będą się bać potworów albo duchów, wystarczy przeczytać z nimi tę książkę. Można także znaleźć coś, czego one się boją. Jeżeli można przekonać dziecko, że kościotrup drży ze strachu na myśl o ulubionej przytulance malucha, to dlaczego tego nie wykorzystać przeciwko walce z lękiem przed nieznanym?

Polecam tę książkę dla wszystkich dzieci powyżej 4-ego roku życia. Warto oswajać strach i uczyć sobie z nim radzić.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/index.php/o-duchu-ktory-sie-bal.html

Artykuł O duchu, który się bał – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.