Czym jest dom? Czy dom to miejsce, które chroni przed światem? Czy będąc w domu można pokonać strach? Czy dom można zabrać wszędzie ze sobą? Co zrobić, kiedy musimy opuścić dom i jednocześnie nie chcemy się bać?

Zwierzęcy punkt widzenia

,,To jest Maks” jest poetycką książką Patryka Pufelskiego z równie lirycznymi ilustracjami Justyny Sokołowskiej (znanej m.in. z ,,Amadeusz Foczka (ale z głową bobra)”). To debiut w dziedzinie literatury dziecięcej autora. Jego wcześniejszą książką dla dorosłych był doceniony ,,Pawilon małych ssaków”. Patryk Pufalski to również opiekun zwierząt we wrocławskim zoo.

Jego oddanie zwierzakom oraz postrzeganie świata przez pryzmat ich punktu widzenia jest zdecydowanie widoczne w ,,To jest Maks”. 

To jest Maks

Kim jest tytułowy Maks? Maks jest… ślimakiem. Olbrzymim ślimakiem afrykańskim, którym opiekował się chłopiec z Charkowa. Kiedy w Ukrainie wybuchła wojna, Maks wraz ze swoją nabytą rodziną musieli opuścić dotychczasowe miejsce zamieszkania. Udali się do Polski. Tam ślimak trafił do mężczyzny, który opiekuje się różnymi zwierzętami.

Maks stał się jednym z wielu potencjalnych bohaterów tej książki. Choć równie dobrze mogła być nim na przykład żółwica Gertruda, która została porzucona przez nieodpowiedzialnych właścicieli.

Jaka jest specjalna umiejętność Maksa?

Maks, ale i Gertruda noszą ze sobą swoje domy. Kiedy im źle, chowają się w ich wnętrzu, czując się bardziej bezpiecznie, niż gdyby mieliby pozostać ,,na zewnątrz”. Inne zwierzęta jednak, ale także ludzie nie noszą na plecach swoich domów. Muszą więc radzić sobie ze strachem w inny sposób. 

Dom jest domem tylko wtedy, kiedy my w nim jesteśmy. Bez nas dom jest tylko pustą skorupą. To, co w nim najważniejsze, mamy zawsze ze sobą.

Patryk Pufelski, To jest Maks

Czym jest dom?

,,To jest Maks” za pomocą prostych słów oraz odnosząc się do tego, co aktualnie dzieje się na świecie, składa w zdania istotę domu. Autor pisze w niej o poczuciu bezpieczeństwa, ale również odpowiedzialności, stracie i pokonywaniu strachu. Pozwala wierzyć, że każdy może pokonać obojętnie jaką przeszkodę, jeżeli tylko uwierzy, że wszystko czego potrzebuje, ma w sobie.

Książka jest pod wieloma względami wartościowa i ujmująca. Towarzyszące jej ilustracje oraz ograniczona paleta barw doskonale uzupełniają treść, nadając jej jeszcze większego znaczenia.

Polecam ,,To jest Maks” wszystkim czytelnikom powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/to-jest-maks.html

Artykuł To jest Maks – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorka: Anna Koprowska-Głowacka

Ilustracje: Justyna Sokołowska

Wydawnictwo: Bosz

Rok wydania: 2021

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Baśnie są moją wielką słabością. W swoim zbiorze oprócz tych klasycznych mam także te z Japonii, Tybetu, Persji (Iranu), Kurdystanu, Anglii czy Węgier. Ostatnio do kolekcji dołączyły także te z kraju szczególnie nam bliskiego, ponieważ dzieliliśmy z nim nie tylko granice, ale także i historię.

,,Opowieści z kraju nad Wilią. Baśnie i legendy litewskie” to zbiór 25 historii wybranych i opracowanych przez Annę Koprowską-Głowacką, która słynie z publikacji o tej tematyce. Nie jest to wyłącznie książka dla dzieci, a wręcz przeciwnie – zdecydowanie bardziej dedykowana jest starszym niż młodszym czytelnikom. 

W tekstach poruszane są jednak uniwersalne zagadnienia, które ściśle kojarzą się nam z baśniami. Pojawiają się w nich czarownice, potwory, dzielni i odważni mężowe oraz zwierzęta obdarzone darem mowy. Wiele z nich (np. ,,Ocalona Królewna”) są historiami, które spotykane są w różnych europejskich krajach, z nieznacznymi modyfikacjami (nieco inną wersję można znaleźć w ,,Bajarka opowiada. Zbiór baśni z całego świata”). 

Czy baśnie te wciąż są aktualne mimo upływu kilkuset lat, od chwil gdy je opowiadano ustnie? Z pewnością takie wartości jak odwaga, chęć niesienia pomocy, dotrzymywanie obietnic czy kierowanie się dobrocią są cechami, które ceni się po dziś dzień. Zgrzyt może pojawić się w przypadku opowieści utrzymujących, że ciekawość jest czymś szkodliwym (szczególnie w religii chrześcijańskiej wielokrotnie powtarzano, że ,,ciekawość to pierwszy stopień do piekła”), choć w rzeczywistości powinno się raczej zachęcać do pogłębiania i szukania wiedzy. W baśniach tych także, zgodnie z dawnym postrzeganiem świata, kobiety pełnią raczej role drugorzędne. To je trzeba ratować z opresji, powinny zachować czystość, być niewinne i poddawać się cierpieniu dla dobra innych. Zadaniem mężczyzn jest z kolei bycie odważnym, stawanie w walce o ideały czy ukrywanie emocji. 

Uwielbiam baśnie ze względu na ich uniwersalność oraz brak dopowiedzeń. Czy jednak powinno się je czytać małym dzieciom? Zdecydowanie lepiej sięgnąć po bajki dostosowane do wieku odbiorcy. Baśnie będą ciekawą alternatywą dla osób powyżej 9 roku życia, które mają już opanowane podstawy moralne i światopoglądowe.

,,Opowieści z kraju nad Wilią” zaskakuje jednak nie tylko wieloma opowieściami, ale i samym wydaniem. Historie uzupełniono ilustracjami Justyny Sokołowskiej, które tylko nieznacznie nawiązują do samego tekstu. Ich zadaniem jest raczej oddać charakter i nastrój miejsc, w których toczy się akcja. Sama kolorystyka kojarzy się nieco z pracami z czasów socjalizmu. Ograniczona paleta barw oraz brak widocznych twarzy z wypisanymi na nich emocjami doskonale wpisuje się w baśniową tematykę, pozbawioną zazwyczaj konkretnych bohaterów oraz czasu i miejsca akcji.

,,Opowieści z kraju nad Wilią. Baśnie i legendy litewskie” można kupić w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Opowieści z kraju nad Wilią. Baśnie i legendy litewskie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Maria Sternicka-Urbanke

Ilustracje: Justyna Sokołowska

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kiedy dzieci stają się bardziej świadome, zaczynają patrzeć na siebie przez pryzmat innych. Zastanawiają się jak są postrzegane, aż w końcu odkrywają metafizyczne ,,ja” i tym samym są bliżej zrozumienia swoich pragnień i potrzeb. Żeby jednak wszystko nie brzmiało tak strasznie skomplikowanie, wydawane są książki, które za pomocą prostego, ale kreatywnego przekazu pomagają odnaleźć prawdziwego siebie.

,,Amadeusz Foczka (ale z głową bobra)” to książka jakiej jeszcze nie było! Korzystając z abstrakcyjnego humoru i zaskakujących bohaterów pokazuje dzieciom, że można być tym, kim się chce – bez względu na to, co myślą o nas inni.

Za tekst odpowiada Maria Sternicka-Urbanke, a ilustracje to dzieło Justyny Sokołowskiej. Warto wspomnieć, że pozycja zdobyła główną nagrodę jury wydawniczego w III edycji międzynarodowego konkursu na projekt ilustrowanej książki dla dzieci Jasnowidze. 

Głównym bohaterem opowieści jest tytułowy Amadeusz Foczka, który prowadzi swój zakład fryzjerski ,,Dla Kreatur”. Nazwa nie jest przypadkowa, ponieważ podobnie jak on, także pozostali mieszkańcy okolicy to hybrydy dwóch (czasami zupełnie sprzecznych ze sobą) zwierząt. Amadeusz Foczka powyżej pasa jest eleganckim bobrem z wielkimi zębami, z kolei poniżej – uwielbiającą wszelkie ślizgawki foką. 

Bohater prowadzi przyjemne i beztroskie życie, dopóki pewnego dnia do jego salonu nie przychodzi Longina Dystans. Pani Longina ma zwinne ciało geparda, ale głowę powolnego żółwia. Klientka życzy sobie kąpiel błotną, a zadaniem Amadeusza jest jak najbardziej odpowiednie dobranie dla niej wody. 

Okazuje się to jednak zadaniem nadprzeciętnie trudnym – podobnie jak nie powinno się myć tym samym szamponem włosów kręconych co prostych, tak i trzeba wybrać odpowiedni rodzaj wody, żeby nie zaszkodzić klientce. Zarówno Amadeusz jak i Longina nie wiedzą kim są bardziej. Nie potrafią wybrać pomiędzy swoją jedną a drugą połową. Na szczęście wszystko się zmienia na skutek jednego wydarzenia. 

,,Amadeusz Foczka (ale z głową bobra)” to mądra, ale także humorystyczna opowieść, którą pokochają dzieci i dorośli. Warte wspomnienia są także jej ilustracje. Wydawnictwo zdecydowało się nie poprawiać niczego, ale przedstawić czytelnikom te obrazki, które pierwotnie wyszły spod ręki artystki – dzięki czemu przypominają one nieco dziecięce rysunki, w których wszelkie rozmazania, kropeczki czy przetarcia pełnią dodatkową, ważną rolę nadając im autentyczności. 

Polecam tę książkę słuchaczom i czytelnikom powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-amadeusz_foczka.html

Artykuł Amadeusz Foczka (ale z głową bobra) – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.