Jakby odór diabła Laurenta Lefeuvre’a to komiks grozy utkany z dawnych francuskich podań. Najlepiej czytać go przy zapalonym świetle.

➜ Tytuł: Jakby odór diabła
➜ Scenariusz: Laurent Lefeuvre na podstawie prozy Claude’a Seignolle
➜ Rysunki: Laurent Lefeuvre
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Od człowieka-legendy do artysty

Album otwiera nietypowa przedmowa Pierre’a Dubois. Francuski znawca baśni składa w niej hołd swojemu mistrzowi, Claude’owi Seignolle’owi, a zarazem łączy człowieka-legendę z twórcą, który przełożył jego prozę na komiks. 

Seignolle przez lata zbierał na francuskiej prowincji wierzenia, przesądy i ustne opowieści. Lefeuvre odkrył jego teksty jako nastolatek, a dwadzieścia lat później dzięki Dubois nawiązał kontakt z pisarzem. Przedmowa pokazuje więc, jak przypadek – a właściwie bardzo konkretne decyzje – potrafią poprowadzić człowieka ku własnemu przeznaczeniu.

Pięć opowieści do snucia przy ognisku

Jakby odór diabła zawiera pięć krótkich historii. Każdą poprzedza komentarz narratora-opowiadacza, który wprowadza czytelnika w świat wiejskich strachów. To nawiązanie do dawnych gawęd, ale również amerykańskich magazynów grozy, w których makabryczny gospodarz zapowiadał kolejne opowieści. Sam Seignolle zostaje przez Lefeuvre’a obsadzony w roli przewodnika podobnego do gospodarzy znanych z Opowieści z krypty, Creepy czy Eerie.

Historie Seignolle’a są odpowiednie do snucia przy kominku albo ognisku. Rozgrywają się na francuskiej prowincji, lecz równie dobrze ich akcja mogłaby wydarzyć się w każdej wsi, gdzie pamięta się o przeklętych przedmiotach, czarownicach i karach spadających na ludzi zbyt ciekawskich lub mało bogobojnych. Bohaterowie zaglądają tam, gdzie nie powinni, próbują przechytrzyć los albo sprawdzić, czy dawne przesądy mają prawo bytu. Odpowiedź okazuje się zazwyczaj bolesna.

Strach przed tym, co nieuniknione

Bardzo duże wrażenie wywarła na mnie opowieść „Człowiek, co wiedział z góry”. Bohater przewiduje śmierć innych, lecz dar nie daje mu władzy nad przeznaczeniem. Kiedy przeczuwa śmierć własnego syna, próby ratunku prowadzą do finału, którego właśnie chciał uniknąć. To esencja grozy całego zbioru: strach przed tym, co zapisane, oraz bezradność wobec konsekwencji własnych decyzji.

W żadnej z opowieści nie pojawia się fizyczny diabeł (choć w niektórych tradycjach wampirom przypisywano również rolę diabła). Ludzie tylko czują jego obecność, przypisują mu nieszczęścia i tłumaczą nim to, czego sami nie chcą lub nie potrafią zrozumieć. 

Zło nie przychodzi więc z zewnątrz. Zazwyczaj można upatrywać go w nadmiernej ciekawości, pysze albo przemocy – która nawet powodowana troską o bliskich, jest tylko pokazem siły względem słabszego. Odór diabła to woń czegoś znacznie bliższego – najgorszej części ludzkiej natury.

W pogoni za wiejskimi wierzeniami

Lefeuvre bazując na prozie Seignolle’a, niemal zrezygnował z klasycznych dialogów. Czarno-białe, niezwykle kontrastowe plansze powstałe z plam tuszu, drobnych kresek i faktur przypominających stare drzeworyty głęboko zapisują się w pamięci.

Jakby odór diabła wywołuje ciarki strachu, bo dotyka najczarniejszych, ludzkich emocji: strachu, cierpienia, smutku i ciekawości prowadzącej do rzeczy niewybaczalnych. Polecam go dorosłym odbiorcom. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ – Jakby odór diabła

O czym jest komiks Jakby odór diabła?

Jakby odór diabła Laurenta Lefeuvre’a to zbiór pięciu krótkich opowieści grozy inspirowanych prozą Claude’a Seignolle’a oraz dawnymi francuskimi wierzeniami ludowymi. Historie opowiadają o klątwach, przepowiedniach, przesądach i ludziach, którzy próbują przeciwstawić się przeznaczeniu.

Kim był Claude Seignolle?

Claude Seignolle był francuskim pisarzem, folklorystą i zbieraczem ludowych podań. W swojej twórczości wykorzystywał zasłyszane na prowincji opowieści o czarownicach, klątwach, diabłach i niewytłumaczalnych zdarzeniach. To właśnie jego historie Laurent Lefeuvre przeniósł na karty komiksu.

Czy Jakby odór diabła jest strasznym komiksem?

To komiks budujący grozę przede wszystkim atmosferą, poczuciem nieuchronności i bezradnością bohaterów. Nie opiera się na gwałtownych scenach ani dosłownych potworach, lecz na strachu przed przeznaczeniem, klątwą i konsekwencjami podejmowanych decyzji.

Dla kogo jest komiks Jakby odór diabła?

To propozycja dla dorosłych czytelników lubiących folklor, ludowe podania, czarno-białe komiksy oraz horror oparty na atmosferze strachu. Album może zainteresować również osoby, które cenią klasyczne opowieści grozy i historie przypominające dawne gawędy snute przy kominku.

Czy warto przeczytać Jakby odór diabła?

Warto, szczególnie jeśli szuka się komiksu grozy, który zamiast pokazywać fantastyczne potwory, pozostawia czytelnika z niepokojem i pytaniem o źródło zła. Jakby odór diabła łączy folklor, tragiczną nieuchronność i sugestywne czarno-białe ilustracje.

Artykuł Jakby odór diabła – pięć opowieści grozy do czytania przy włączonym świetle pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To książka raczej dla dorosłych, ale jej najważniejszy wniosek dotyczy również dzieci. Baśnie warto czytać. Nie tylko te wygładzone oraz uwspółcześnione. Baśnie są po to, żeby pozwolić sobie czasem na strach i niedogodności nieszczęśliwych zakończeń. Najlepiej oczywiście pod kocem oraz z ciepłym kakao – a także z dorosłym, który kojącym głosem przeczyta: „dawno, dawno temu i daleko stąd”; upewniając, że wszystko co złe, nie znajduje się przecież zbyt blisko nas.

➜ Tytuł: Na końcu wszyscy umierają. Brudna prawda o bajkach dla dzieci
➜ Scenariusz: Lou Lubie
➜ Rysunki: Lou Lubie
➜ Tłumaczenie: Wojciech Birek
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Grimm, Perrault, Basile – jak różnią się ich baśnie

Lou Lubie rozkłada najsłynniejsze historie na części pierwsze i pokazuje, jak bardzo różniły się wersje spisane przez baśniową „trójcę”: braci Grimm, Charles’a Perraulta i Giambattistę Basilego. To trochę jak porównywanie trzech rodzinnych przepisów na sernik. Niby wszyscy zmierzają w tym samym kierunku, ale u jednych są rodzynki, a u drugich ktoś włożył do pieca nie to, co trzeba (i na zbyt długo).

Autorka w sposób niezwykle swobodny i błyskotliwy porządkuje baśnie, dzieli je na kategorie, zagląda do ich źródeł oraz oprawia w ramkę psychoanalizy. Nie zapomina wspomnieć o pochodzeniu dawnych podań ustnych, nawiązuje do popularnych filmów Disney’a, dzieli baśnie według płci i sprawdza procentowy udział mężczyzn oraz kobiet w tych najsłynniejszych historiach. Pochyla się również nad twórczością Andersena oraz rozważa jego utożsamianie się z… Arielką.

Czy dzieci naprawdę trzeba chronić przed każdą strasznostką?

Na końcu wszyscy umierają. Brudna prawda o bajkach dla dzieci sprawiły mi tym większą radość, bo ostatnio pisałam artykuł o Jasiu i Małgosi w nowej interpretacji Stephena Kinga. Tam również pochyliłam się nad współczesnym odbiorem baśni, ale i zagadnieniu związanym ze strachem… sięgania po tego rodzaju literaturę (bo teraz mało kto przekazuje je ustnie). Przecież baśń to jeden z najbezpieczniejszych poligonów do testowania lęku. Baba Jaga jest przerażająca, ale finalnie zostaje skutecznie spacyfikowana. Wilk może połknąć babcię, ale nie wyskoczy spod łóżka na warszawskim Mokotowie.

Oczywiście nie chodzi o to, żeby serwować kilkulatkowi literacki horror na dobranoc. Mam na myśli bardziej to, żeby nie odbierać baśniom ich pierwotnej funkcji. Disneyowskie księżniczki niewiele mają wspólnego z prawdziwymi baśniami. To historie od oswajania tego, co trudne: samotności, zazdrości, śmierci, niesprawiedliwości, głodu, przemocy, straty czy dorastania. 

Brudna prawda bywa potrzebna

Lubie (co za wspaniałe nazwisko!) pokazuje też, że niektóre baśnie znikały albo zmieniały się pod wpływem ówczesnej „poprawności politycznej”. Każda epoka miała własne nożyczki i własną listę niewygodnych tematów. Współcześnie równie chętnie sięgamy po korektor, ale skupiamy się na wymazywaniu czegoś zgoła innego – przemocy, nierówności społecznej, braku różnorodności czy zgody na zniewolenie.

Dlatego Na końcu wszyscy umierają jest taką radosną, inteligentną prowokacją. Śmieszy, ale zarazem nie spłyca. Przypomina, że baśnie nie przetrwały dlatego, że były grzeczne oraz jasno formułowały morały. Przetrwały, bo są uniwersalne i ponadczasowe. Bawią oraz uczą z tą samą intensywnością, co niegdyś. 

To komiks dla dorosłych, ale po jego lekturze łatwiej zrozumieć, dlaczego dzieci też potrzebują baśni – i to tych nie odartych ze wszystkich strasznostek. Jestem absolutnie zachwycona tą książką. Mam nadzieję, że będziecie się przy niej bawić równie dobrze, co ja. Polecam odbiorcom powyżej 16 lat.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli co warto wiedzieć o Na końcu wszyscy umierają

O czym jest książka Na końcu wszyscy umierają Lou Lubie?

Na końcu wszyscy umierają. Brudna prawda o bajkach dla dzieci to komiks popularnonaukowy o baśniach, ich dawnych wersjach, mrocznych motywach i zmianach, które przez lata wprowadzali autorzy, wydawcy oraz które zmieniały się na skutek kolejnych epok. Lou Lubie pokazuje, że znane historie o Kopciuszku, Roszpunce, Jasiu i Małgosi czy Śpiącej Królewnie wcale nie zawsze były tak grzeczne, jak ich współczesne wersje.

Czy Na końcu wszyscy umierają to książka dla dzieci?

Nie, to książka raczej dla dorosłych i starszych czytelników, choć opowiada o bajkach kojarzonych z dzieciństwem. Jej humor, kontekst kulturowy, odniesienia do przemocy, seksualności, psychoanalizy i historii baśni sprawiają, że najlepiej czytać ją jako błyskotliwy komiks dla dorosłych miłośników literatury, folkloru oraz popkultury.

Dlaczego warto przeczytać Na końcu wszyscy umierają?

Warto, bo Lou Lubie w zabawny i bardzo przystępny sposób pokazuje, skąd wzięły się najsłynniejsze baśnie i jak bardzo różniły się ich wersje spisane przez braci Grimm, Charles’a Perraulta czy Giambattistę Basilego. To książka, po której inaczej patrzy się na klasyczne bajki, ich morały, okrucieństwo i ukryte społeczne mechanizmy.

Artykuł Na końcu wszyscy umierają – recenzja humorystycznej oraz przenikliwej analizy baśni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej
➜ Autorka: Aneta Lejwoda-Zielińska
➜ Zdjęcia: Anna Mituła
➜ Wydawnictwo: Omnibus
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Regionalne historie z okolic Kalisza

Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej to już druga część opowieści nawiązujących do obszaru wokół gminy Brzeziny, tuż obok Kalisza. Autorka, Aneta Lejwoda-Zielińska w pierwszym tomie O czym szumią drzewa nad Prosną wprowadza czytelnika w świat regionalnych symboli oraz postaci. W najnowszej pozycji kontynuuje zagłębienie się w opowieści, które choć inspirowane i osadzone w konkretnym miejscu – mogą być uniwersalnie implementowane na każdego odbiorcę.

Magia Ziemi Brzezińskiej

Możecie więc planować pobyt w Wielkopolsce i dać oprowadzić się czartowi Olbinie, albo rozpocząć ,,zwiedzanie” tych miejsc za sprawą zmysłu obserwacji autorki i fotografki (na końcu książki znajdziecie obszerny rozdział Album brzeziński z kolorowymi zdjęciami Anny Mituły). Zanurzając się w lekturę Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej nie tylko pozwalacie sobie z większą świadomością spojrzeć w tamtym kierunku, ale także zauroczyć się pewnego rodzaju mistycyzmem oraz przyrodą Ziemi Brzezińskiej.

Styl autorki Anety Lejwody-Zielińskiej

Wszechstronność oraz urok tych baśni i legend sięga jednak jeszcze dalej, niż można byłoby na pierwszy rzut oka przypuszczać. Aneta Lejwoda-Zielińska, w charakterystycznym dla siebie stylu, przemyca w nich subtelność poezji. Bardzo przyjemne pióro pisarki i jej kwiecisty język możecie już kojarzyć m.in. także z książki dla dzieci Z pamiętnika misia Porzucka. 

Ponadczasowe baśnie i legendy

W najnowszej książce znajdziecie historie, w których fundamentem są uniwersalne, ponadczasowe wartości. Dobro i zło ściera się ze sobą, czasami w niespodziewany sposób ustępując. Choć większość opowieści w Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej można uznać za klasyczne, to jednak z wielu bije powiew świeżości oraz nowoczesności. Czasami za sprawą niedopowiedzenia, nietypowości bohaterów lub zaskakującego zwrotu okazji.

Dla kogo jest to książka?

Znajdziecie tutaj motywy życia i śmierci, trudne wybory moralne czy kwestie duchowe, związane z religią chrześcijańską. Czasami podobne, a czasami zupełne różne – opowieści do czytania, rozmawiania, a najlepiej opowiadania. Żeby te historie, powstałe na kanwie odnalezionych w archiwach dawnych źródeł, mogły dalej trwać w społecznej świadomości. 

Polecam lekturę Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej czytelnikom powyżej 10. roku życia. Gdyby zbierać takie opowieści do własnej skrzyni wspomnień z ciekawym książkami, byłby to niezwykle ubogacający oraz wartościowy ,,bagaż”.

Lektura dostępna jest na stronie wydawnictwa Omnibus.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

1. Czy trzeba znać tom pierwszy (O czym szumią drzewa nad Prosną)?

Nie – to kontynuacja, ale historie są samodzielne; znajomość pierwszego tomu pogłębia kontekst regionalny.

2. Dla kogo jest ta książka (wiek)?

Moja rekomendacja: 10+.

3. Jakie tematy porusza książka?

Dobro i zło, wybory moralne, motywy duchowe, relacja człowieka z naturą oraz lokalne dziedzictwo – z uniwersalnym przesłaniem typowym dla legend i baśni.

4. Kim (albo czym) jest czart Olbina, przewodnik po książce?

To postać z miejscowych podań; w regionie funkcjonuje także rezerwat „Olbina”, a lokalne inicjatywy i rzeźby popularyzują legendy. 

5. Gdzie leży gmina Brzeziny opisywana w książce?

W Wielkopolsce, w powiecie kaliskim – w sąsiedztwie Kalisza.

6. Czy książka sprawdzi się w edukacji regionalnej (szkoła/biblioteka)?

Tak – tom łączy fabuły z elementami lokalnej historii i przyrody (Prosna, rezerwaty, dawne rzemiosła), co ułatwia scenariusze zajęć o „małej ojczyźnie”.

Zrealizowano przy pomocy budżetu województwa wielkopolskiego.

Artykuł Skrzynia legend i baśni ziemi brzezińskiej – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy na niebie dostrzegam szybką, czarną smugę z białym brzuchem i pomarańczowym gardziołkiem, od razu w mojej głowie zaczyna grać: ,,Jaskółka czarny sztylet, wydarty z piersi wiatru”, Stana Borysa. 

Nowa książka Marianny Oklejak

To ptaki, które – pewnie przez ten tekst i melodię – kojarzą mi się z pewną melancholią, ale nie tylko. U moich dziadków na wsi, jaskółki mieszkały pod obórką i rzeczywiście, kiedy miał spaść deszcz, latały zaraz przy samej ziemi.

Teraz o jaskółkach opowiada Marianna Oklejak, w swojej pięknej, artystycznej książce ,,Tam i z powrotem. Opowieści jaskółek”. Przyjęta forma pozycji przypomina wcześniejszą: ,,Cuda niewidy. Zagadki dla młodszych i starszych”.

Opowieści o jaskółkach

Artystka połączyła pod jednym tytułem wątki popularnonaukowe, elementy aktywnościowe i krótkie historie zawarte głównie w obrazkach o rozmaitych bohaterach. Jaskółkę postawiła tutaj w roli narratora, który przemierzając cały świat odwiedza rozmaite miejsca i spotka różnych ludzi.

W ,,Tam i z powrotem” każda rozkładówka ma swój tytuł. Są to często poetyckie zdania, które kondensują przesłania danych stron. Zazwyczaj nawiązują one także do informacji o jaskółkach, które autorka przekazuje w sposób zarówno wizualny jak i opisowy. Jeżeli jednak spodziewacie się garści niezwiązanych ze sobą ciekawostek – miło się zaskoczycie. 

Wyczekiwanie na jaskółki

Ta książka jest jedną, dużą, spójną opowieścią. Może nie jest najprostsza w odbiorze i wymaga ciut zaangażowania ze strony czytelnika, ale włożony w nią minimalny trud, na pewno zaowocuje. Jaskółki, które są niczym zegar wyznaczający czas – doskonale pokazują upływ czasu. Ich obecność, ale także rytuały i przyzwyczajenia mają wpływ na ludzi, którzy żyją w otoczeniu tych ptaków. Choć ich gniazda znajdują się na różnych szerokościach geograficznych – lubią powracać w te same miejsca. Wyczekiwanie na jaskółki może być więc formą rodzinnej tradycji. Podobnie jak jest nią na przykład oczekiwanie na Święta.

,,Tam i z powrotem. Opowieści jaskółek” to książka zachwycająca różnorodnością barw oraz kształtów. Weźcie ją do ręki, usiądźcie z dzieckiem i wsłuchajcie się w historie jaskółek, ludzi oraz roślin, które minęły one w trakcie swojej podróży.

A kiedy przyjdzie wiosna, wypatrujcie tych czarnych posłańców na niebie i… kolejny raz powróćcie do ,,Tam i z powrotem”. Niech stanie się to małym rytuałem, który pozwoli Wam być bliżej natury oraz tego, co piękne.

Polecam tę książkę odbiorcom powyżej 4 roku życia.

Link do strony sklepu wydawnictwa: https://www.libra.pl/produkt/tam-i-z-powrotem-opowiesci-jaskolek,328883.html

Artykuł Tam i z powrotem. Opowieści jaskółek – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Folklor można odnaleźć na tkaninach, w architekturze, ale też w baśniach i bajkach. Związany jest z twórczością ludzi będących blisko natury oraz związanych z konkretnym miejscem. To magia kolorów oraz kształtów, które przynoszą czystą i niezmąconą niczym radość.

Muszę przyznać, że niezwykle ucieszyłam się, że ,,Cuda niewidy” Marianny Oklejak znowu pojawiły się w księgarniach, dzięki staraniom wydawnictwa Libra. Książka, która długi czas była niedostępna, może znowu bawić oraz zachwycać nowe pokolenia starszych i młodszych odbiorców.

Książka z zagadkami dla dzieci

Lektur zawierających rozmaite zadania aktywnościowe jest sporo. Z całą pewnością nie ma jednak takiej drugiej jak ,,Cuda niewidy”. To pozycja, w której wszystko się zgadza – jest w niej mnóstwo kolorów, rymowana opowiastka spajającą całość oraz zagadki wizualne, na spostrzegawczość oraz wymagające chwilki zastanowienia.

Mało tego! ,,Cuda niewidy” to także swego rodzaju… paragrafówka! Książka, która – co prawda w niewielkim, ale jednak! – stopniu pozwala samemu zadecydować, którą ścieżką fabularną chcemy podążyć.

Folklor w literaturze dziecięcej

Dwaj bracia wyruszają w drogę – zaczyna się jak prawdziwa baśń. Jasieniek i Wojtuś mają zepsuty dach i nie najlepiej im się wiedzie. Podróż jest dla nich szansą na zdobycie środków oraz zapewnienie sobie lepszej przyszłość. Wyprawa ma im jednak nastręczać pewnych trudności. 

Pomóc mają czytelnicy – będą szukać drogi w labiryntach, próbować przechytrzyć diabła oraz czarownicę, poszukiwać w zaroślach paproci czy namierzać zgubioną biżuterię. Towarzyszyć odbiorcom na każdej rozkładówce będą symbole kojarzone z polskim folklorem.

Dla kogo jest ta książka?

,,Cuda niewidy” zostały wymyślone w taki sposób, że można je przechodzić kilkukrotnie. Przynajmniej dwa podejścia gwarantują zupełnie nowe wrażenia i jeszcze nieodkryte strony. Wymyślone przez autorkę Mariannę Oklejak rymowanki szybko wpadają w ucho i zachęcają do dalszego śledzenia losów bohaterów. Z kolei ujęte w prostych zdaniach polecenia, jasno wskazują, co należy robić, nie pozostawiając wątpliwości nawet młodszym odbiorcom.

Szczerze mówiąc, ja ,,Cuda niewidy” użytkowałam już także jako książkę kontrastową, stymulującą narząd wzroku dla kilkumiesięcznego malucha. Można więc śmiało stwierdzić, że to pozycja przeznaczona dla odbiorców już od pierwszych chwil życia (choć jej pełen potencjał wykorzystają dzieci czytające samodzielne, z nauczania początkowego).

Jeżeli także jesteście fanami twórczości Marianny Oklejak (polecam również jej autorską ,,No to gramy!”) lub po prostu lubicie folklor i zagadki – ,,Cuda niewidy” będą strzałem w dziesiątkę!

Link do strony wydawnictwa: http://wydawnictwo.libra.pl/?page_id=507

Artykuł Cuda niewidy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Ocena ogólna: wybitna

Nie bez powodu mówi się, że muzyka łączy ludzi. Nieważne kim się jest, ile ma się lat i w jakim języku się mówi – energiczne lub rzewne dźwięki poruszają wewnętrzne struny i można razem tańczyć lub płakać.

,,Karpaccy muzykanci” to ostatnia nowość, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Libra. Piękna baśń autorki Joanny Sarneckiej z ilustracjami Gabrieli Gorączko, którą możecie już kojarzyć m.in. z nagradzanej pozycji pod tytułem ,,Leśna sprawa”.

CZAS ZEBRAĆ KAPELĘ

Pisana poetyckiem językiem opowieść to historia pewnego chochlika, który pojawia się na świecie nie wiadomo skąd i za namową pewnej wiewiórki – chce poznać swoje imię. Zanim jednak wyruszy w podróż z misją dowiedzenia się jak się nazywa, dostaje inne zadanie od orła. 

Już na wiosnę ma odbyć się weselicho na cześć jego i jego narzeczonej orlicy. Chochlik będzie muzykował na tym wydarzeniu, ale wcześniej musi zebrać swoją kapelę. Ze świadomością, że nie ma wiele czasu, a przecież nie zna żadnego muzyka, bo dopiero co, pojawił się na tym świecie – wyrusza pełen wiary i nadziei.

PASJA DO MUZYKOWANIA

Akcja ,,Karpackich muzykantów” – jak sama nazwa wskazuje, toczy się na rozległej powierzchni Karpat. Przecina Rumunię, Słowację i Ukrainę, żeby finalnie powrócić do Polski. Konstrukcja opowiadania rzeczywiście przypomina tradycyjną baśń, gdzie główny bohater wyrusza z misją i po drodze zbiera ,,dzielnych wojów”.

W typ wypadku zamiast wojów są muzykanci. Zwierzęta różnego gatunku, bardzo od siebie inne, a jednak połączone pasją do muzykowania.

DROGA DO ODNALEZIENIA SIEBIE

Ta książka ma kojący wpływ na czytelnika. Jej ponadczasowy wydźwięk oraz wielobarwne, bogate w regionalizmy ilustracje sprawiają, że opowieść wydaje się każdemu z odbiorców bliska. Motyw poszukiwania siebie, zawiązywania przyjaźni, ale przede wszystkim – odnalezienia tego, co kocha się robić, pozwala wierzyć, że na każdego czeka gdzieś taka grupa karpackich muzykantów.

Dodatkowo, książka wplata w treść wiele nazw instrumentów, które na samym końcu zostają bardzo ciekawie wyjaśnione w słowniczku.

PODSUMOWANIE

Polecam ,,Karpackich muzykantów” dzieciom już powyżej 3 roku życia. To mądra i piękna książka, która zachwyca bliskością natury i magią Karpat. Podejrzewam, że zajmie ważne miejsce na regałach w prywatnych biblioteczkach wielu czytelników.

Link do strony Wydawnictwa: http://wydawnictwo.libra.pl/?wpsc-product=karpaccy-muzykanci

Artykuł Karpaccy muzykanci – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Claire Cock-Starkey

Ilustracje: Aitch

Tłumaczenie: Mateusz Rulski-Bożek

Wydawnictwo: Słowne

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dawno nie widziałam książki, która w tak ładny sposób emanowałaby folklorem (no, nie licząc może ,,Etnogadki. Opowiastki o dawnych obrzędach i zwyczajach”)! 

,,Dzikie mity. Wierzenia i legendy o naturze” to wgląd w najbardziej pierwotne przesądy i symbole. Prawdziwy zbiór zakorzenionych w nas nadziei i obaw, które przekazywane z pokolenia na pokolenie, wciąż obecne są w codziennym świecie.

Autorką tej książki jest Claire Cock-Starkey, a niezwykłą identyfikację graficzną stworzyła Aitch – rumuńska artystka słynąca właśnie z ilustracji bogatych w motywy roślinne oraz zwierzęce.

Pozycja składa się na kilka mitów pełno-rozkładówkowych oraz na rozmaite zbiory nawiązujące do wybranego, konkretnego zagadnienia. Cała książka otwiera się wzruszającą legendą o wilczarzu Gelerty. Przypomina mi nieco jedną ze scen (więc pewnie to właśnie nią inspirowali się twórcy) w bajce Disneya ,,Zakochany kundel”. Tam także pies bronił dziecka, lecz dorośli zupełnie inaczej ocenili zastaną sytuację.

Na kolejnych stronach autorka zebrała różnorakie przesądy dotyczące zwierząt. Począwszy od psów i kotów (wiedzieliście, że podobno ten kto spojrzy w kocie oczy, zobaczy świat wróżek?), po zwierzaki gospodarskie, ptaki, a nawet owady.

W ,,Dzikich mitach” można przeczytać również w opowieściach ludowych różnych krajów m.in. o pewnej skorej do poświęceń mrówce, która stoczyła potyczkę z niedźwiedziem, o tym, dlaczego drzewa przestały mówić czy dlaczego pech czasami może przynieść szczęście.

Na niemal 80 stronach ukryły się symbole związane ze zjawiskami atmosferycznymi, omenami oraz roślinnością. Na pewno przeglądając tę książkę dla dzieci (i nie tylko), przypomnicie sobie o przesądach związanych z czterolistną koniczynką, końskiej podkowie czy grubych łupinach cebuli. I wcale nie chodzi o to, czy ktoś w nie teraz wierzy czy nie. One mówią nam wiele o ludziach sprzed dziesiątek, a może i setek lat. Pozwalają na chwilę postawić się na ich miejscu oraz zacząć myśleć tymi dawnymi torami. 

Dodatkowo piękne wydanie oraz uszlachetnienia na okładce sprawią, że ,,Dzikie mity. Wierzenia i legendy o naturze” będą doskonałą książką do wręczenia na prezent. Ja jestem nią oczarowana i z pewnością zachowam tę pozycję na zawsze.

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 7 roku życia.

,,Dzikie mity” są do dostania w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Dzikie mity. Wierzenia i legendy o naturze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Michał Rusinek

Ilustracje:  Joanna Rusinek

Wydawnictwo: Bezdroża

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  wybitna

Cytując wieszcza: 

,,(…) Tymczasem, przenoś moją duszę utęsknioną

Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych (…)”.

 

Przyznam szczerze, że czekałam na tę książkę jak na wybawienie! Wcale się nie dziwię, jeżeli po tej recenzji i kilku zdjęciach sami poczujecie się dokładnie tak jak narrator z powyższego cytatu.

Niezwykle zdolne rodzeństwo (które pewnie już dobrze znacie) – Michał Rusinek oraz Joanna Rusinek stworzyli wyjątkowy ,,Od mikmaka do zazuli. Atlas regionalizmów dla dzieci”. Jest to książka, która ukazuje Polskę w pełnej krasie. Przypomina o wszystkich jej atutach, pięknie – nie tylko krajobrazu, ale i kultury, zwyczajów, historii oraz ludzi.

Odwiedzicie tutaj miejsca, w których pewnie nigdy wcześniej nie byliście, ale o których musieliście już słyszeć. Zostaniecie rozpieszczeni przez twórców tej pozycji, którzy bawią się w inteligentny sposób z czytelnikiem, oferując w warstwie tekstowej i wizualnej tylko to, co najlepsze (pierwszym z brzegu przykładem niech będzie ,,tradycyjny” dres polski, dumnie wyszywany kwiatami). 

Zacznijmy jednak od początku i zastanówmy się – cóż to za zagadkowy tytuł na atlas? Spieszę z wyjaśnieniem, będąc już mądrzejszą o treść książki, że mikmak to szczecińskie słowo określające cwaniaka, a zazula… no cóż, tego Wam nie powiem, żeby nie psuć późniejszej zabawy!

Trzeba bowiem zdawać sobie sprawę, że ,,Od mikmaka do zazuli” to prawdziwa gratka nie tylko dla dzieci. Najmłodsi czytelnicy będą mieć bez wątpienia ogromną frajdę z powtarzania co zabawniejszych wyrazów, ale należy przyznać, że niektóre z regionalizmów będą także nowością dla dorosłych odbiorców. 

Dzięki podróży przez Szczecin, Bory Tucholskie, Kaszuby, Kociewie, Grudziądz, Lubawę, Mazury, Kurpie, Suwałki, Lubsko, Bukówiec Górny, Leszno, Kościan, itd., itp. staniemy się bogatsi nie tylko o znajomość dodatkowych słów, ale przede wszystkim będziemy mogli na nowo rozkochać się w różnorodności naszego pięknego kraju. 

Książkę można potraktować jako inspirację – gdzie udać się w najbliższe wakacje, bo to aż nie do pomyślenia, że tak często podróżujemy za granicę, a tak niewiele widzieliśmy jeszcze u nas!

Jeżeli jeszcze zastanawiacie się, jakie zakątki do odwiedzenia przygotowali dla czytelników autorzy, to możecie być pewni, że będziecie pozytywnie zaskoczeni. Mnie na przykład bardzo ucieszyła na rozkładówce obecność Szczebrzeszyna i wzmianka o odbywającym się tam festiwalu ,,Stolicy Języka Polskiego”, przy którego pierwszej edycji miałam szczęście być odpowiedzialna za media. 

,,Od mikmaka do zazuli. Atlas regionalizmów dla dzieci” to książka wartościowa, pięknie zilustrowana i bardzo starannie wydana. Trudno przejść obok niej obojętnie, bo jej inspirująca treść poruszająca tak wiele zagadnień z codziennego życia, wciąga jak najlepszy serial przygodowy!

Bardzo polecam czytelnikom już od 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://bezdroza.pl/ksiazki/od-mikmaka-do-zazuli-atlas-regionalizmow-dla-dzieci-michal-rusinek,beregi.htm#format/d

OFICJALNA PREMIERA: 15.04.2020 (ale w niektórych księgarniach online można dostać ją wcześniej!)

Artykuł Od mikmaka do zazuli. Atlas regionalizmów dla dzieci – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Witold Przewoźny, Monika Michaluk

Ilustracje: Michał Stachowiak

Wydawnictwo: ALBUS

Rok wydania: 2018

Objętość:więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Chyba nikt nie ma wątpliwości, że nasz kraj ma fascynującą historię i jeszcze ciekawszą kulturę! Społeczności, które rodziły się setki lat temu, dały podwaliny naszemu państwu. My, czyli współczesne pokolenia możemy teraz sięgać do tamtych czasów z perspektywy wspaniałej literatury.

,,Etnogadki, opowiastki o dawnych obrzędach i zwyczajach” to książka, jakiej zdecydowanie jeszcze nie było. To zachwyt nad folklorem, ukłon w stronę natury oraz przede wszystkim wielki hołd złożony ludziom, którzy ciężką pracą pomogli zbudować naszą przyszłość.

Autorami książki są Witold Przewoźny oraz Monika Michaluk, a za piękną stronę wizualną odpowiada Michał Stachowiak.

Narratorem całości została sowa, która wierzy w magię i subtelnie prowadzi czytelników przez fabułę.

Podstawową linią chronologiczną ,,Etnogadek, opowiastek o dawnych obrzędach i zwyczajach” są pory roku. W książce kładzie się duży nacisk na czas oraz jego definicje. Podkreśla się różnice w jego postrzeganiu teraz, a kiedyś i wyjaśnia różne astrologiczne zdarzenia, istotne szczególnie dla ludzi żyjących dawniej, nie mających dostępu do kalendarzy czy zegarów.

,,Przez setki lat mieszkańcy wsi żyli w zgodzie z przyrodą, którą szanowano i podziwiano. Od niej zależał wszelki los, a człowiek czuł się w świecie tylko małym okruszkiem” Witold Przewoźny, Monika Michaluk, Etnogadki, opowiastki o dawnych obrzędach i zwyczajach, str. 10

 

Książka składa się z dość krótkich bloków tekstu, poprzedzonych wierszami (ogólnie w całej pozycji jest ich naprawdę dużo!). Sporo można się dowiedzieć także od narysowanych na ilustracjach postaci.

Na pierwszych stronach wyczytamy o tym, jakie zawody były dawniej uprawiane, dowiemy się o roli bednarza, młynarza, cieśli czy kołodzieja.

Książka przeplatana jest krótkimi historyjkami fabularnymi. Jedną z pierwszych jest ta jak konik wpadł w pranie i narobił ambarasu!

Można w lekturze odnaleźć także kilka zadań. Dzięki wskazówkom istnieje możliwość samodzielnego wykonania słomianej ozdoby świątecznej, upieczenia pysznych pączków czy ozdobienia pisanek woskiem.

Omawianie pór roku autorzy rozpoczynają od zimy, gdzie w poświęconych jej rozdziałach opisują Boże Narodzenie. Wspominają tam o św. Mikołaju i ani przez chwilę nie podważają jego istnienia! Sporo miejsca zajmuje także opis wigilijnych tradycji i obrzędów.

Czas zimowy to także karnawał, a tuż po nim nadchodzi wiosna i nadarza się sposobność, żeby pożegnać poprzednią porę roku. Topienie marzanny to pierwszy krok do zbliżającej się Wielkanocy. W poświęconych jej rozdziałach czytelnik sporo dowie się o palmach, pisankach czy śmigusie – dyngusie.

Zielone Świątki to już z kolei prawie początek lata, a noc świętojańska to jeden z najbardziej niezwykłych momentów w ciągu roku!

Pisząc o jesieni, autorzy skupili się przede wszystkim na związanych z nią jesiennych pracach. Zbiory i gromadzenie żywności na zimę było w dawnych czasach priorytetem, ale nie zapominano także o sprawach duchowych. Jesień to przecież także pora roku, gdzie pamięta się o zmarłych. Z książki dowiemy się, dlaczego Dzień Wszystkich Świętych oraz Zaduszki mają tak duże znaczenie.

,,Etnogadki, opowiastki o dawnych obrzędach i zwyczajach”  są pięknie wydane i niezwykle bogato ilustrowane! Większość obrazków składa się na bardzo dużo detali. Można się im długo przyglądać i zachwycać mnogością barw i elementów!

Jeżeli szukacie książki, która pokaże obraz dawnej Polski, wyjaśni obrzędy i ich etymologię oraz stanie się niezwykłą podróżą po naszym folklorze i kulturze, to ,,Etnogadki” będą idealne!

Polecam je dla dzieci już od 5. roku życia.

Link do sklepu: https://tusieczyta.pl/pl/ksiazki-6-12-lat/487-etnogadki-opowiastki-o-dawnych-obrzedach-i-zwyczajach.html

Artykuł Etnogadki, opowiastki o dawnych obrzędach i zwyczajach – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.