➜ Tytuł: Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei
➜ Seria: Zuza Wróbel na tropie. Detektywi Domu pod Dębem
➜ Autor: Tomasz Duszyński
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nawet nie wiem, kiedy zleciało to 300 stron, bo kiedy powieść jest wciągająca, ekscytująca oraz bezbłędnie napisana – czas wydaje się płynąć szybciej. 

Drugi tom Zuzy Wróbel na tropie

I tak też się właśnie składa, że akurat czas odgrywa w tej historii rolę szczególną. Może nawet nie tyle czas, co urządzenie do jego pomiaru. Jeżeli więc jesteście fanami zegarów, ich tajemniczych mechanizmów oraz jeszcze ciekawszych kulis tworzenia tego typu zaawansowanych urządzeń (oraz ich poszukiwań) – nadstawcie dobrze uszu.

Drugi tom fenomenalnej Zuzy Wróbel na tropie Tomasza Duszyńskiego, to książka na którą czekałam z wielką niecierpliwością. Po zeszłorocznej Zuza Wróbel na tropie. Detektywi Domu pod Dębem, moje oczekiwania były bardzo wygórowane, ale nie dość, że ani trochę się nie zawiodłam, to mam wrażenie, że moje zadowolenie z lektury jeszcze się spotęgowało.

Tajemnicze śledztwo w sprawie Wielkiego Magnetyzera

W Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei przenosimy się ponownie do przedwojennej Warszawy, gdzie tytułowa bohaterka wraz ze swoją przyjaciółką przygotowują się do zakończenia roku szkolnego.

W jeden z czerwcowych dni wuj Zuzy, słynny na całą stolicę komisarz policji, postanowił sprawić dziewczynce oraz jej ciotce niespodziankę i zabrał je na występ słynnego Magnetyzera. Jak szybko się jednak okazało – nie był to wypad zupełnie prywatny.

Antoni Wróbel miał bowiem przeczucie, że za sukcesem Wielkiego Magnetyzera czai się jakaś tajemnica. Kiedy Zuza stała się świadkiem pewnej drobnej, choć widowiskowej kradzieży, również ruszyła tropem zagadki. 

Obydwoje nawet nie spodziewali się, że te dwie sprawy mogą być ze sobą powiązane, a ich śledztwa przetną się kilkukrotnie, prowadząc do wielkiego finału.

Powieść detektywistyczna dla dzieci

Tomasz Duszyński opierając się na historii Warszawy oraz korzystając z szerokiej popularnonaukowej wiedzy, stworzył fantastyczny kolaż pełen akcji, ciekawostek, zabytkowych budynków – ale i sieć powiązanych ze sobą wątków, bohaterów oraz pięknie rozwijących się relacji.

Muszę przyznać, że mało jest tak wybitnych powieści detektywistycznych dla dzieci, które jednocześnie są tak bardzo uniwersalne. Z całą pewnością mogłabym napisać, że Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei trafi zarówno do każdego 10-latka jak i nastolatka lub dorosłego.

Tajemniczy nowy bohater, podążanie za tropami oraz wysilanie szarych komórek w celu łączenia faktów, hipnoza, dążenie do sprawiedliwości, a nawet zwinni złodzieje, którzy zwracają ukradzione przedmioty – ta książka nie wypuści Was ,,z objęć”, dopóki nie przewrócicie jej ostatniej strony.

Wysoka półka literatury dziecięcej i młodzieżowej

Mnie pozostaje mieć tylko nadzieję, że autor nie pozwoli nam długo czekać i już za kilka kolejnych miesięcy, znowu będziemy mieć szansę przenieść się w czasie, żeby wziąć udział w ekscytującej przygodzie Zuzy oraz wszystkich młodych detektywów Domu pod Dębem.

A jest na co czekać, bowiem zakończenie powieści otwiera nie jedną, ale nawet kilka kolejnych spraw! 

Z przyjemnością daję znać, że objęłam książkę Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei swoim patronatem medialnym. Ta książka to wysoka półka jakościowej literatury dziecięcej i młodzieżowej.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/mechaniczny-czlowiek-i-szkola-zlodziei/

Artykuł Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Po prostu magia
➜ Autorka: Katarzyna Rygiel
➜ Okładka: Mariusz Andryszczyk
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Magię trudno ujarzmić – tym trudniej, im większe jest źródło z którego się bierze. Nie obchodzą jej zasady, nie da się jej zdefiniować. Wystarczy chcieć, żeby rzeczy po prostu się działy. Oczywiście pod warunkiem, że ma się na imię Kal i robi się wszystko, żebym nie zostać magiem.

Magia, mitologia słowiańska i przyjaźń

Po prostu magia to książka, którą wielu miłośników Harrego Pottera pochłonie na jednym posiedzeniu. Kolejna powieść wybitnej polskiej pisarki Katarzyny Rygiel (warto poznać także jej poprzednią serię Strażnik Klejnotu, którą – podobnie jak tę książkę – objęłam z wielką radością swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym) ma jednak akcję, która toczy się niemal na naszych podwórkach.

Nie brakuje więc w nich słowiańskich motywów: Licha, które niczym Zgredek czasami bardziej szkodzi, niż pomaga (choć jego oddanie warte jest docenienia). Czy też Mateczki Doli splatającej losy głównych bohaterów nitką, która ma szansę stać się silnym węzłem przyjaźni.

Chłopiec i dziewczynka

Po prostu magia ma dwie pierwszoplanowe postacie – wspomnianego już Kala oraz dziewczynkę, jego rówieśnicę, czyli także dwunastolatkę, o imieniu Lina. Łączy ich nie tylko dzień narodzin, ale również zdolność do czarowania.

Magia chłopaka jest nieodgadniona, dzika. Dziewczynka ma z kolei niezwykłą intuicję co do świata roślin – potrafi czerpać z dobrodziejstw natury, znajdując rozmaite lekarstwa i lecząc choroby.

(…) Jesteście nauczycielami. Jeśli młodzi garną się do nauki, waszym obowiązkiem jest nimi pokierować, bez względu na to, czy noszą spodnie czy sukienki. Jeśli tego nie zrobicie, być może opóźnicie proces zmian, ale go nie zatrzymacie. Chcecie otwierać uczniom głowy. Dlaczego nie zaczniecie od własnych?

Katarzyna Rygiel, Po prostu magia, Część II Akademia Wszechrzeczy, rozdział XII, str. 395

Droga do Akademii Wszechrzeczy

Książka zawiera jednak pewien bardzo ważny twist. W świecie Po prostu magia dziewczynki bezwzględnie zostają wiedźmami, a chłopcy magami – nie na odwrót. Z Kalem i Liną jest jednak inaczej. Oni czują, że ciągnie ich właśnie do tego, co niepojęte.

Chłopak marzy o byciu wiedźmim, dziewczyna chce stać się magą. Wszystko rozstrzygnie się, kiedy oboje dotrą do Akademii Wszechrzeczy, gdzie młodzi obdarzeni talentem, mogą go rozwijać i próbować rozumieć. Szkoła nie przyjmuje jednak dziewczyn, a Kal i Lina już zdążyli poznać się w podróży. Jak potoczą się więc ich losy?

Książka, która pozwala uwierzyć w siebie

Po prostu magia jest książką dla dzieci, które czują się inne. Które nie chcą być postrzegane przez pryzmat kogoś obcego. Które chciałyby podążać własną, nie narzuconą przez nikogo ścieżką.

To książka o bohaterach, którzy chcą czuć się kochani, ale przede wszystkim – którzy uczą się kochać siebie. Autorka we wspaniałe wizualny sposób pokazuje jak ważna jest wiara we własne ,,ja”.

Dzięki temu, że znamy swoją wartość, wierzymy w mądrość czy talent, które w nas już są, ale także zdobywamy wiedzę oraz potrafimy z niej korzystać – możemy przenosić góry, w przenośni i dosłownie.

To lektura, którą pokochają dzieci i którą docenią dorośli. Mam wielką nadzieję, że autorka nie poprzestanie na tej jednej książce i jeszcze zabierze nas, czytelników, do świata, którego akcja dzieje się w kraju o nazwie Tutaj.

Polecam Po prostu magia wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/po-prostu-magia/

Artykuł Po prostu magia – recenzja premierowa książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Zuza Wróbel na tropie
➜ Seria: Detektywi Domu pod Dębem
➜ Autor: Tomasz Duszyński
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Przedwojenna Warszawa musiała być niezwykłym miejscem. Ilekroć sięgam po książkę, której akcja dzieje się przed 1939 roku, odzywa się we mnie trudna do wyartykułowania tęsknota.

Choć tamtej Warszawy już nie ma, żyje ona w pamięci ludzi oraz na kartach różnych opowieści. Czasami staje się też częścią współczesnych książek, pozwalając młodym czytelnikom poznać stolicę, która inspiruje i w której wszystko jest możliwe.

Nowa seria detektywistyczna dla dzieci, nastolatków i dorosłych

Jedną z takich książek jest świeżo dostarczona z drukarni Zuza Wróbel na tropie, z nowej serii Detektywi Domu pod Dębem. Jej autor Tomasz Duszyński to człowiek wielu talentów. Jest uznanym dziennikarzem, ale także pisarzem różnych gatunków literatury – od kryminałów, przez fantasy, science fiction, aż po horror.

Tym razem mamy jednak do czynienia z powieścią detektywistyczną dla dzieci i nastolatków (a moim zdaniem nawet dla dorosłych). Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim patronatem medialnym i zaraz wyjaśnię, dlaczego to zrobiłam, bez wahania.

Zuza Wróbel na tropie… niebezpiecznej oraz intrygującej przygody!

Nastolatki czasami bywają lekkomyślni. Na przykład wtedy, kiedy świadomie wplątują się w aferę z zaginionym, lub co gorsza – porwanym matematykiem. I nie ma znaczenia, czy mamy rok 2024, czy… 1932.

Zuza, główna bohaterka książki z jej imieniem oraz nazwiskiem w tytule, razem z koleżanką Anią tworzą ptasią ekipę detektywistyczną – Wróblowej oraz Sikory. Czternastolatka bardzo chce pójść w ślady swojego słynnego wujka, komisarza stołecznej policji.

Kiedy jednak okazuje się, że niemal ociera się o śmierć, a niewinne początkowo tropy z szyfrowaniem, prowadzą ją w stronę międzynarodowej afery – podejmuje decyzję, że nie powie swoim bliskim o tym, co ją spotkało… przynajmniej do czasu, kiedy nie rozgryzie całej zagadki!

Dług wdzięczności w Domu pod Dębem

Smaczku całej sprawie dodaje również fakt, że nastolatka ma konkurenta! Rówieśnik o jednym zmyślonym, a drugim prawdziwym imieniu, urządził we własnej willi na warszawskich Filtrach prawdziwą tajną kwaterę.

Ze względu na powiązania ze wspomnianym nauczycielem matematyki, postanawia sam dojść do prawdy z jego zniknięciem. Czy jednak jest godnym przeciwnikiem dla Zuzy? I w jaki sposób dziewczyna dorobi się u niego naprawdę poważnego długu… wdzięczności?

Międzywojenna Warszawa w książce dla dzieci

Zuza Wróbel na tropie to niezwykle interesująca i wielowymiarowa książka, która angażuje czytelnika oraz przykuwa go do swoich stron, niczym najsilniejszy magnes. Jest w niej urok międzywojennej Warszawy – z opisem znanych do dzisiaj uliczek czy budynków, ale także nieco egzotycznej współcześnie warszawskiej gwary.

Autor postanowił nie unikać w niej także trudnych tematów. Pokazał krajobraz stolicy dokładnie taki, jakim był on przed laty. Ze wspaniałą architekturą, ale także ulicznikami, chłopcami sprzedającymi gazety, żyjącymi na ulicy, wplątującymi się w różne afery. Momentami można poczuć, jakby Tomasz Duszyński pisał polskiego Olivera Twista.

Podczas lektury przychodzi więc na myśl, że choć żyjemy teraz w innych czasach, niż te sto lat temu, to jednak ciągle znajdujemy się w swoich bańkach. Zuza Wróbel na tropie pokazuje czytelnikom, jak często nie doceniamy tego, co mamy. Zamykamy się w swojej grupie, zamykamy się na innych, nie zastanawiając jak wygląda świat trochę dalej niż czubek własnego nosa.

Wiedziałam, że ten obraz utkwi mi w pamięci. (…) Kryje się w zakamarkach miasta, w ciemnych uliczkach albo w takich miejscach jak to, które człowiek ma niemal pod nosem, a choćby żył w pobliżu dziesiątki lat, to i tak go nie dostrzeże. Czasem pewnie nie chce dostrzegać.

Tomasz Duszyński, Zuza Wróbel na tropie, Rozdział 26, str. 240

Nastoletnia ciekawość, ponadprzeciętny spryt czyli Sherlock Holmes w spódnicy

W pewnym momencie robi się w książce naprawdę poważnie – niczym w najlepszych filmach akcji, pełnych zwrotów, tajemniczych typów oraz emocjonujących spotkań. Zresztą, nie ma się co dziwić. W końcu stawką jest prawda o Enigmie – najbardziej osławionej maszynie szyfrującej w historii.

Tomasz Duszyński, inspirując się tą międzywojenną historią dobrze wie, w jaki sposób podejść do tematu, żeby wydobyć z niego najciekawsze wątki. A łącząc je z nastoletnią ciekawością, ponadprzeciętnym sprytem i zespołową pracą – stworzył mieszankę skutkującą doskonałą książką, w której będą zaczytywali się i dorośli i nie-dorośli.

Bardzo polecam ją wszystkim powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/zuza-wrobel-na-tropie/

Oficjalna premiera: 24.04.2024 rok

Artykuł Zuza Wróbel na tropie – recenzja patronatu medialnego pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Pewnie zanim zaczęliście czytać tę recenzję, spojrzeliście na moją ocenę i teraz myślicie – czy ta książka na pewno jest wybitna? No, ale z drugiej strony jaka ma być? Skoro już w samym tytule ma ukryte słowo ,,super”.

Sekret starowinek

W ,,Superbabciach” ukryte są jednak nie tylko ważne słowa. Litewski autor Marius Macinkevicius stworzył fantastyczną opowieść o chłopcu Rochu i jego babcinym towarzystwie, które trochę zamęcza go pytaniami o dziewczynę, a trochę odstręcza zapachem śledzi pod pierzynką.

O ile jednak w ciągu dnia babcie są tylko… babciami, o tyle już pod osłoną nocy wyciągają specjalistyczny sprzęt, wychodzą z ukrycia i pokazują to, na co stać je naprawdę!

Książka o babciach, nie tylko dla babć

,,Superbabcie” jest tego rodzaju książką, która rozpędza się niczym kula śniegowa, aby z każdym przebytym odcinkiem rosnąć i rosnąć coraz bardziej! Im jesteśmy dalej w fabule, tym historia jest śmieszniejsza, dialogi bardziej trafiają w sedno, a niespodzianki fabularne wciskają w fotel.

W tej opowiastce nic nie jest przypadkowe. Autor znalazł świetne zastosowanie nie tylko dla samych śledzi, wcale nieskrywanych bączków czy nawet ostatnio uwolnionej do domeny publicznej Myszki Miki. A w imię czego to wszystko?

Tak się zdobywa uznanie dla starszych

W imię wzruszającego, rozczulającego i pięknego zakończenia. Choć, słowo daję – naprawdę trudno będzie Wam uwierzyć, że ,,Superbabcie” mogą mieć taki finał.

Kwestia (zasłużonego) szacunku do starszych, lepszego ich rozumienia, ale i wzajemnego porozumienia, to nie jest wielkie, współczesne odkrycie. Trzeba jednak przyznać, że dzięki książce ,,Superbabcie” jest duża szansa, aby dzieci zaczęły widzieć w swoich dziadkach – ludzi. Ludzi, którzy mogą być interesujący, pełni pasji i chęci do ratowania świata.

Bardzo polecam tę książkę czytelnikom powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/94-superbabcie

Artykuł Superbabcie – premierowa recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Zbliża się czas wyjazdów oraz podróży wakacyjnych. Chcąc się do nich dobrze przygotować, warto poszperać w literaturze dziecięcej i porozglądać za książkowym przewodnikiem, który stanie się drogowskazem w kreatywnym zwiedzaniu.

Rzuć wszystko i jedź w Bieszczady

Na stronie znajdziecie różne przewodniki dla dzieci i nie tylko, po Polsce oraz po świecie. W tej recenzji skupiam się jednak na jednym z najpiękniejszych zakątków kraju. Nie bez powodu w związku z nim doskonale przyjął się slogan: 

rzuć wszystko i jedź w Bieszczady.

,,Bieszczady. Przewodnik dla małych i dużych odkrywców” to książka, która ukazała się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Jej autorem jest Adrian Markowski, znany z wielu tytułów dla dzieci oraz dorosłych. Ilustracje stworzyła z kolei Agata Dobkowska (możecie ją kojarzyć m.in. z serii ,,Co zrobi Frania?” czy ,,Dobre Miastko”).

Przygotowanie do wyprawy w Bieszczady

Wielkoformatowa książka to swego rodzaju mapa najważniejszych atrakcji, przygotowana przez prawdziwego pasjonata oraz miłośnika Bieszczad. Głównymi bohaterami są w niej jednak dzieci – Patrycja oraz Kuba, którzy pojawiają się na większości ilustracji. Dzięki temu czytelnicy mają szansę utożsamić się z rodzeństwem i niemal poczuć, jakby byli na miejscu razem z nimi!

,,Bieszczady. Przewodnik dla małych i dużych odkrywców” zawiera w sobie ciekawostki geograficzne, historyczne, przyrodnicze, a nawet… architektoniczne! Książka uzupełniona jest rozmaitymi aktywnościami; począwszy od zagadek, po uzupełnianki, a nawet krzyżówki i testy! Możecie być więc pewni, że z nią doskonale przygotujecie się do wyprawy w Bieszczady.

O czym jest ten przewodnik

I jeśli o przygotowaniu mowa, to w pozycji przeczytacie również np.:

• co należy zabrać w góry,
• jak rozróżniać szlaki turystyczne,
• gdzie można znaleźć Chatkę Puchatka,
• jak zachowywać się w górach,
• co oferuje Bieszczadzki Park Narodowy,
• jaki jest najwyższy szczyt polskich Bieszczadów,
• jakie zwierzęta można spotkać w górach.

W przewodniku o Bieszczadach znajdziecie także opis imponującego Zalewu Solińskiego, zapory wodnej w Solinie, bieszczadzkiej kolejki leśnej, mnóstwo ciekawostek związanych z tamtejszą kulturą, a nawet zachętę do… zerknięcia w niebo. Dlaczego? O tym dowiecie się z książki! 

,,Bieszczady. Przewodnik dla małych i dużych odkrywców” to pozycja bogata merytorycznie, świetnie zilustrowana i pięknie wydana. Jedynym do czego można byłoby mieć zastrzeżenia jest skład – momentami ściany tekstu oraz mieszanka fontów może utrudnić odbiór początkującym czytelnikom. Poza tym książka sprawdzi się jako solidne przygotowania przed wyprawą w Bieszczady, ale także po prostu jako zbiór ciekawostek o jednym z najpiękniejszych rejonów Polski.

Polecam ją wszystkim powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.proszynski.pl/product/bieszczady-przewodnik-dla-malych-i-duzych-odkrywcow

Artykuł Bieszczady. Przewodnik dla małych i dużych odkrywców – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Światem od zawsze targają różne konflikty. Społeczeństwo często dzieli się na dwa lub więcej ugrupowań, które za nic nie chcą pójść do kompromis i walczą o swoje racje. Co gorsza, ludzie po obu stronach uważają, że prawda jest po ich stronie. W rzeczywistości jednak świat jest znacznie bardziej złożony. Czasami wystarczy na chwilę postawić się na cudzym miejscu, żeby zyskać zupełnie nową perspektywę.

Opowieść Makolągwy 

,,Zaklinaczka burz” jest książką Sophie Anderson, którą czytelnicy mogą kojarzyć również z takich pozycji jak: ,,Zaczarowany zamek”, ,,Baśnie Śnieżnego Lasu” czy ,,Dom na kurzych łapach”. W oryginalne tytuł nowości od wydawnictwa Świetlik brzmi ,,The Thief Who Sang Storms”, co dosłownie można przetłumaczyć jako ,,Złodziej, który wyśpiewał burze”.

Za pośrednictwem pierwszoosobowem narracji poznajemy główną bohaterkę o niezwykłym imieniu Makolągwa. Jest to również imię niewielkiego ptaszka o czerwono-brązowym umaszczeniu. Dziewczynka żyje na pływającej wyspie o nazwie Morowia. Zamieszkują ją istoty człowiecze oraz alkonosty, czyli postacie o ludzkiej posturze, ale z cechami ptaków.

Zatonięcie statku Radość

Alkonosty charakteryzują się jeszcze jedną, bardzo znaczącą cechą. Niemal wszystkie posiadają niezwykły dar śpiewania. W zależności od osoby, potrafią za pomocą intonowanej melodii wpłynąć na otoczenie, ukryć to, co dla nich cenne lub ukoić czyjś ból. 

Makolągwa jeszcze nie odkryła swojego daru. Pozostaje on uśpiony także wtedy, kiedy Morowię spotyka ogromna tragedia. Dotychczas żyjące w pokoju i wielkiej wspólnocie ludzie oraz alkonosty oddalają się od siebie na skutek katastrofy statku o nazwie Radość. Wyspa zostaje podzielona, a istoty z piórami zaczynają być prześladowane. Makolągwa wraz z ojcem Słowikiem ucieka na bagniska. Razem ukrywają się tam do momentu, kiedy jej tata zostaje pojmany i zesłany do Twierdzy…

W poszukiwaniu prawdziwej magii

,,Zaklinaczka burz” to fantastyczna książka z elementami baśniowymi, której wartościowa treść zachęca czytelników do rozmaitych refleksji. Począwszy od nawiedzanej konfliktem Morowii, która niemal z dnia na dzień poróżniła dotychczasowych przyjaciół, aż po bohaterów, dla których definicja dobra zmienia się w zależności od tego, jak bardzo strach wpływa na ich decyzje.

Finalnie jednak, co jest jednym z piękniejszych przesłań z książek, z jakimi miałam do czynienia – opowiada o tym, czym jest prawdziwa magia i gdzie warto jej szukać. Główna bohaterka przekonuje się bowiem, że czasami to, czego oczekujemy, zupełnie różni od tego, co przewidział dla nas Los. Na szczęście, w wielu przypadkach, prawdziwa magia jest znacznie bliżej, niż moglibyśmy przypuszczać.

Jeżeli macie więc ochotę zanurzyć się w starannie wykreowanym świecie, gdzie bohaterce towarzyszy szczur oraz ropucha, a nastrój dzikich, nieprzeniknionych lecz pięknych bagnisk udziela się również czytelnikowi – koniecznie sięgnijcie po ,,Zaklinaczkę burz”.

Polecam tę opowieść o wyspie zbliżonej kształtem do dwóch połówek serca każdemu powyżej 10 roku życia.

Link do książki: https://www.taniaksiazka.pl/zaklinaczka-burz-sophie-anderson-p-1767204.html

Artykuł Zaklinaczka burz – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Orkiestra świata
➜ Autorka: Magdalena Mrozińska
➜ Ilustracje: Kasia Walentynowicz
➜ Wydawnictwo: Wolno / Teatr Lalek ,,Pleciuga”
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Mogłoby się wydawać, że literatura dziecięca pełna jest tomików poezji dla najmłodszych. Okazuje się jednak, że napisać jeden, a co mówić więcej dobrych wierszy – melodyjnych, urokliwych i z morałem, jest naprawdę bardzo trudno. Czasami zdarzy się jednak perełka, obok której nie da się przejść obojętnie. 

Właśnie taką książką jest ,,Orkiestra świata” – zbiór wierszy Magdaleny Mrozińskiej, na podstawie którego powstał nawet spektakl w szczecińskim Teatrze Lalek PLECIUGA pod tytułem ,,Orkiestra świata, czyli bajki leśnej szajki”.

Przyrodniczy kalendarz

Pozycja została podzielona na cztery pory roku, gdzie każdej przypada kilka tematycznych wierszy. Choć traktują one zazwyczaj o naturze, zjawiskach przyrodniczych czy zwierzętach – pełne są dźwięków, onomatopei i wykrzykników. 

Autorka w ,,Orkiestrze świata” skupiła się na tym, co można usłyszeć latem, jesienią, zimą czy wiosną. Bez względu na to czy będzie to szelest liści, szum rzeki lub śpiew ptaków – każdy dźwięk zwiastuje w pewien sposób trochę inny czas w przyrodniczym kalendarzu. 

Ponadczasowy urok wierszy dla dzieci

Same wiersze są krótkie i łatwo wpadają w ucho. Czytanie ich maluchom lub samodzielne poznawanie przez dzieci, które potrafią już składać litery, to fantastyczna zabawa. Często humorystyczne akcenty pozwalają lepiej zapamiętać konkretny utwór, a mnogość nowych dla młodych odbiorców słów jest atutem, dzięki któremu można poznać znaczenie kolejnych pojęć.

Czas spędzony z ,,Orkiestrą świata” kojarzy mi się z własnym dzieciństwem, kiedy zaczytywałam się w piękne wiersze Ewy Szelburg-Zarembina. Teksty Magdaleny Mrozińskiej również w doskonały sposób opisują rzeczywistość, zdradzając wielką wrażliwość autorki na otaczający świat. 

Doskonała zabawa słowem

Gdybym miała jednak wskazać różnice między klasycznymi wierszami Szelburg-Zarembina czy Konopnickiej, a ,,Orkiestrą świata” z pewnością zwróciłabym uwagę na nowoczesny ton, który posiadają te drugie. Jest w nich trochę potocznego słownictwa, ale również swobodnego podejścia do omawianego tematu, dzięki któremu utwory z pewnością trafią w gust dzieci.

Te bardzo bezpośrednie i radosne podejście do twórczości nie stwarza bariery między tekstem, a odbiorcą. Pokazuje jednak najmłodszym, że słowem można się świetnie bawić!

Dla kogo jest ta książka?

Jestem przekonana, że maluchom spodobają się również ilustracje Kasi Walentynowicz – artystki znanej z m.in.  z książki ,,Coś i Nic”. Bogate w ciepłe kolory, proste, przypominające wręcz rysunki dzieci, pięknie uzupełniają wiersze, tworząc razem zgrany duet!

Polecam ,,Orkiestrę świata” wszystkim powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/orkiestra-swiata/

Artykuł Orkiestra świata – recenzja premierowa książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: 

Autor: Emmanuelle Walker

Ilustracje: Seraphine Menu

Tłumaczenie: Magdalena Żaboklicka

Wydawnictwo: Polarny Lis

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Lubimy inspirować się naturą. Często wystarczy nam spacer w pięknych okolicznościach przyrody, żeby poczuć natchnienie i chęć do tworzenia nowych rzeczy. 

Emmanuelle Walker oraz Seraphine Menu stworzyły książkę, której tematem jest właśnie zdolność ludzi do obserwowania, wyciągania wniosków i tworzenia na podstawie tego, co istnieje już w naturze.

,,Jak naśladujemy naturę?” ukazała się nakładem Wydawnictwa Polarny Lis i z całą pewnością można o niej stwierdzić, że takiej książki dla dzieci jeszcze nie było!

Wychodząc od pojęcia biomimetyki, czyli naśladownictwa przyrody przez człowieka, czytelnik dowiaduje się jak wiele dziedzin zostało stworzonych dzięki interpretacji praw ze świata natury i umiejętnego zaadaptowania ich do naszej codzienności. Największe zagadnienia fizyki czy inżynierii były tworzone na podstawie obserwacji ptaków, pogody czy zmienności pór roku. 

Choć stworzenie prawa grawitacji Newtona czy nawet skonstruowanie pierwszych maszyn latających miało miejsce już dość dawno temu, to jednak niezmiennie naukowcy oraz wynalazcy korzystają z dobrodziejstw natury, żeby ulepszać lub wymyślać zupełnie nowe urządzenia i udogodnienia dla ludzi.

W ,,Jak naśladujemy naturę?” znajdziemy wiele ciekawostek dotyczących powstawania np. taśmy klejącej dzięki obserwacji gekonów czy ledowych lamp – badając możliwości owadów świetlików. 

Przeczytamy w tej książce także o sposobie powstania radaru, kleju, plastiku, a nawet rozrusznika serca czy kamizelek kuloodpornych. 

Inspiracje naturą nie ograniczają się jednak wyłącznie do dziedzin użytkowych, ale wielokrotnie przyroda jest natchnieniem także dla tworzących artystów. To dzięki nim możemy dzisiaj podziwiać budowle architektoniczne imitujące kształty zwierząt (podobno nawet wieża Eiffla została zainspirowana jedną z… ludzkich kości). Celem budynków wzorujących się na naturze nie są jednak wyłącznie względy estetyczne. Współcześnie bardzo często ich główną rolą jest zminimalizowanie zapotrzebowania na energię elektryczną i sprawienie, by były one jak najbardziej samowystarczalne. W książce podano kilka bardzo ciekawych przykładów! 

,,Jak naśladujemy naturę?” przypomina nam jak ważna jest równowaga w przyrodzie i jak my, ludzie, mamy wiele do zrobienia, żeby ją zachować. Zadaniem obecnych oraz przyszłych pokoleń jest próba zbliżenia się do natury i nie obciążanie jej naszą obecnością. 

Niezwykle graficzna strona wizualna tej książki stawia nacisk na nowoczesne postrzeganie natury, ukazując zarazem jej perfekcyjny, nieco geometryczny charakter. Dzięki też takim ilustracjom, jej odbiorcą może być zarówno kilku jak i kilkunastolatek! Bardzo polecam!

Link do strony Wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/46/Jak-na?ladujemy-natur??

Artykuł Jak naśladujemy naturę? – recenzja premierowa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Kazik Pegazik

Autor: Philip Reeve

Ilustracje: Sarah McIntyre

Tłumaczenie: Iwona Libucha

Wydawnictwo: Akapit Press

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Chyba każde dziecko ma słabość do koników – tych bardziej realnych, jak i tych wyjętych ze świata bajek czy baśni. To piękne i dostojne zwierzęta, które towarzyszą ludziom od setek lat, a swoją mądrością zyskują uznanie i szacunek. 

Przykład takiej (no, prawie takiej) doskonałej przyjaźni można zaobserwować w książce ,,Kazik Pegazik” Philip’a Reeve’a oraz Sarah McIntyre. Jest mi ona tym bardziej bliska, że objęłam ją swoim patronatem! Dzięki temu na tylnej okładce zobaczycie moje logo. 

To wyjątkowa książka przy której śmiało można śmiać się w głos! Jest w niej bardzo dużo czarno-biało-niebieskich ilustracji, które urozmaicają historię, ale także wynoszą ją na nowy wymiar. 

Głównym bohaterem jest tytułowy Kazik, który – to chyba nie będzie dla nikogo zaskoczeniem – jest pegazem, czyli kucykiem ze skrzydełkami. Kazik nie zna wielu ludzkich słów, ale potrafi powtórzyć te, które dla niego najwięcej znaczą, czyli np. herbatniczki z kremem budyniowym.

Pegaz wygląda dokładnie tak, jak definiują go jego zainteresowania – jest okrąglutki, co przy jego małych skrzydełkach składa się na dość zabawny całokształt. 

Pewnego dnia w jego rodzinnych równinach pełnych dziwnych i magicznych zwierząt ma miejsce wielka burza. Wiatr porywa go ze sobą i porzuca na balkonie jednego z ludzkich bloków. Tak się składa, że tuż za szybą mieszka pewien chłopiec Maks. Jego największym marzeniem jest posiadanie własnego zwierzaka, jego rodzice nie chcą się jednak na to zgodzić.

Burza, która dociera także do miasteczka, sieje prawdziwego spustoszenie. Ulice pokrywa woda i wszystko staje na głowie. Okazuje się także, że wiele się zmienia w światopoglądzie rodziców chłopca. 

Maks i Kazik bardzo się zaprzyjaźniają. Czeka na nich także prawdziwe wyzwanie w związku z pomocą zalanym mieszkańcom, zdobyciem pożywienia i rozprawieniem się z uciążliwymi Wodnymi Małpiszonami. Jak sobie poradzą i czy ich przyjaźni uda się przetrwać?

,,Kazik Pegazik” to książka, którą pochłania się w niesamowitym tempie! Ma wiele krótkich rozdziałów, a dzięki dość dużej czcionce może służyć jako lektura dla wszystkich osób, które dopiero co szkolą się w nauce czytania. 

Warto też dodać, że polski tytuł tej książki wymiata! Po angielsku brzmi ona po prostu… ,,The Legend of Kevin”. Wiem, że to nie ostatnia książka z tej serii. Być może Wydawnictwo Akapit Press zdecyduje się wydać kolejne?

Byłoby też fantastycznie, gdyby można takiego Kazika Pegazika dostać w kształcie… pluszowej maskotki. Wtedy każdy mógłby mieć swojego zwierzaka, którego można byłoby otoczyć opieką. 

Polecam książkę dla wszystkich dzieci powyżej 5. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.akapit-press.pl/ksiazki/kazik-pegazik-396.html

Artykuł Kazik Pegazik – recenzja premierowa! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Zamarznięta luneta

Seria: Niezwyczajni

Autor: Jennifer Bell

Okładka: Karl James Mountford

Tłumaczenie: Magda Witkowska

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2019

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Po ,,Tajemniczej monecie” i ,,Zagadkowej klepsydrze” przyszedł czas na trzecią i niestety już ostatnią książkę z serii Niezwyczajnych Jennifer Bell.

,,Zamarznięta luneta”  nie tylko kończy trylogię wyjątkowego rodzeństwa, ale także wyjaśnia sporo zagadnień, które pojawiły się wcześniej oraz domyka wiele wątków. 

Poza tym trzeci tom to mnóstwo emocjonujących momentów, wzruszających spotkań i dowodów na odwagę głównych bohaterów. 

(W tym tygodniu na Facebooku będzie jeszcze rozdanie, także bądźcie czujni )

To seria, którą polecam czytać w kolejności. Obawiam się, że zapoznanie się z ,,Zamarzniętą lunetą” z pominięciem pierwszych dwóch pozycji, byłoby nie tylko dużą stratą, ale także znacznie utrudniłoby zrozumienie całej fabuły. 

Co wydarzy się w najnowszej książce? 

Rodzeństwo Ivy oraz Seb wyruszają do podziemnego targu w Nowym Jorku, żeby pomóc swojemu przyjacielowi Valianowi, odnaleźć jego zaginioną przed laty siostrę. 

W ,,Zagadkowej klepsydrze” zdobyli dość konkretne wskazówki, które miały wskazać im miejsce przebywania dziewczynki. Niestety wszystko komplikuje ponowne zagrożenie ze strony Lamentu – upadłej gildii potężnych Niezwyczajnych, którzy za punkt honoru powzięli sobie zniszczenie zwykłych ludzi oraz zawładnięcie każdą magiczną istotą. 

Tak się jednak składa, że niezwykle potrzebują czegoś, co ma mała Ivy i czego zdecydowanie nie zamierza oddawać.

Dzieci analizując wskazówkę po wskazówce, trafiają w końcu na właściwy trop siostry Valiana. Okazuje się jednak, że Lament osiągnął swoje cele i właśnie zamierza posunąć się do ostatecznego rozwiązania…

Nie napiszę już nic więcej na temat fabuły, żeby nie zdradzić zakończenia i nie pozbawić przyjemności czytania wszystkich fanów tej serii. 

Warto jednak zwrócić uwagę, że ,,Zamarznięta luneta” rzeczywiście stara się podsumować wszystkie rozpoczęte przez ostatnie 3 tytuły wątki.

Trochę jednak żałuję, że w tej książce zupełnie zabrakło niektórych postaci. Może jest to ogólny żal, spowodowany po prostu świadomością końca serii. 

Każdy czytelnik, który zapozna się z tym cyklem, na pewno poczuje potencjał na znacznie dłuższą opowieść, niż tylko tą zamkniętą w 3 tomach.

Świat, który wykreowała Jennifer Bell jest niezwykle oryginalny i wciągający. Z powodzeniem można byłoby na jego kanwie tworzyć kolejne udane historie. 

,,Zamarznięta luneta” to pozycja obowiązkowa dla tych, którzy z przyjemnością pochłonęli dwie pierwsze części. Mam nadzieję, że będzie ona także zachętą dla osób, które jeszcze nie spotkały się z tą serią, ale będą chciały rozpocząć z nią swoją przygodę.

Polecam ją dla dzieci powyżej 9. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.dwukropek.com.pl/ksiazki/zamarznieta-luneta/

PREMIERA: 16.10.2019 r.

Artykuł Zamarznięta luneta – recenzja premierowa! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.