➜ Tytuł: Kto mi powie, czym jest szczęście?
➜ Autorka: Luca Tortolini
➜ Ilustracje: Marco Somà
➜ Tłumaczenie: Ewa Nicewicz
➜ Wydawnictwo: Tako
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest ta książka?

Mała mysz wyrusza łódką w podróż. Każdy port/przystanek to dla niej nowe spojrzenie na szczęście. Zauważa, że dla jednych może być maleńkie, a dla innych ogromne; czasem ktoś próbuje je zamknąć, ktoś inny się go… boi. Powracające linijki tekstu, niczym refren w piosence, dodają lekturze rytmu oraz melodii. Sprawiają także, że dziecko samo zaczyna szukać odpowiedzi na to, czym jest szczęście – łącząc je z własnymi potrzebami oraz marzeniami.

Słowo ,,szczęście” istnieje we wszystkich językach.
Ale czy zawsze znaczy to samo?
I czy każdy może być szczęśliwy?
Luca Tortolini, Kto mi powie, czym jest szczęście?, str. 9

Różnorodne drogi do szczęścia

Tortolini pisze poetycko i prosto zarazem (jest laureatem prestiżowej we Włoszech – Premio Andersen 2024 – Miglior Scrittore, nagrody tytułującej go Najlepszym Pisarzem 2024 roku dla dzieci i młodzieży). Z kolei Somà maluje baśniowe, symboliczne sceny, od których trudno oderwać oczy. Tych twórców możecie już kojarzyć z uroczego picturebooka Co to jest szkoła?. Soma stworzył również ilustracje m.in. do: Teraz i na zawsze, Duży problem, Idealna chwila, Siedem łóżek malutkiej Popielicy.

Najważniejszym przekazem Kto mi powie, czym jest szczęście? jest: tyle dróg oraz możliwości, ile ludzi. Książka nie daje gotowej odpowiedzi, ale zaprasza do poszukiwań i do odbycia swojej własnej podróży w stronę szczęścia. Polecam ją każdemu powyżej 4. roku życia.

Gift book – idealna książka na prezent

Kto mi powie, czym jest szczęście? to klasyczny gift book – pięknie wydany picturebook z uniwersalnym przesłaniem. Poetycki tekst Luca Tortoliniego oraz zachwycające, bogate w symbolikę ilustracje Marco Somy tworzą dobrze przemyślany prezent i jednocześnie zachętę, żeby wspólnie zastanawiać się, czym jest szczęście oraz jak je znaleźć. Bo często obecność drugiej osoby, kogoś bliskiego, może nam właśnie to szczęście zapewnić.

Dlaczego sprawdzi się jako gift book:

• Ponadczasowy temat (szczęście, motyw drogi, miłość) – będzie można do niej wielokrotnie sięgać; zarówno teraz, jak i za 20 lat.
• Warstwa wizualna – rozkładówki zapraszają do niespiesznego oglądania oraz zwracania uwagi na szczegóły.
• Fundament rozmowy – po lekturze dobrze jest rozmawiać na temat własnej perspektywy na szczęście oraz sposobów jego pielęgnowania.
• Na różne okazje – urodziny, święta, zakończenie roku, prezent „na pocieszenie”.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku?

Najlepiej 4+, bez górnej granicy wieku.

Czy to dobra książka na prezent?

Tak. To klasyczny gift book – zachwycające ilustracje, twarda oprawa, ponadczasowa tematyka. 

Jak rozmawiać po lekturze?

Zapytaj: „Kiedy czujesz się szczęśliwy/a?”, „Na czym polega szczęście”, „Gdzie można szukać szczęścia?”

Gdzie kupić polskie wydanie?

W sklepie wydawnictwa Tako.

Artykuł Kto mi powie, czym jest szczęście? – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Serce olbrzyma
➜ Autorka: Hollie Hughes
➜ Ilustracje: Anna Wilson
➜ Tłumaczenie: Michał Rusinek
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nie trzeba być dużym, ani nawet dorosłym, żeby mieć wielkie serce. Bajki z najprostszymi przesłaniami są często najpiękniejsze. Tak właśnie jest z opowiastką, o której piszę w tej recenzji.

Serce olbrzyma to książka obrazkowa duetu Hollie Hughes (autorki m.in. Księżniczki Zielinki) oraz Anny Wilson. Poetycki, wierszowany tekst przetłumaczył Michał Rusinek.

Pomoc w odnalezieniu mamy

Historia opowiada o chłopcu o imieniu Tom, który lubił wiele czasu spędzać na wędrówce po okolicy. Czuł się samotny, bo nie miał mamy. Ten brak bardzo mu doskwierał, ale dzięki niemu był bardziej wrażliwy i empatyczny.

Kiedy pewnego dnia wzgórze okazało się być olbrzymem – i to w dodatku olbrzymem z zagubioną mamą, nie wahał się ani chwili. Tom ruszył z poznanym dopiero co gigantycznym chłopcem, żeby ten nie musiał czuć tego, co on sam czuł na co dzień.

Pocieszenie po stracie

Serce olbrzyma to opowiastka o tym, że każdy z nas chce czuć się kochany. Każde dziecko potrzebuje swoich rodziców, a tęsknota lub samotność to uczucia, które są trudne – ale które finalnie, w odpowiednim czasie oraz po pewnych konkretnych wydarzeniach, można zastąpić tymi pozytywnymi.

Tom, w chwilach zwątpienia oraz po długiej wędrówce, pociesza swojego nowego przyjaciela, że rodzice – nawet jeżeli nie ma ich już fizycznie z nami – towarzyszą swoim dzieciom duchem. Ich pokrzepiającą obecność można dostrzec w nas samych.

Znaczenie Domu po powrocie z wędrówki

Na szczęście w Sercu olbrzyma na czytelników czeka szczęśliwe zakończenie. To finał, który pozwala wierzyć, że rodzice czuwają nad swoimi dziećmi i zjawiają się wtedy, kiedy są potrzebni.

Ostatnie strony niosą również przesłanie o tym, że w domu zawsze będzie czekać na nas ktoś, kto nas kocha. Bo to nasz Dom – miejsce, w które my wkładamy serce i miejsce, z którego miłość wypływa w stronę nas samych.

Niesienie dobra

Serce olbrzyma to książka, która na pozór ma bardzo proste przesłanie, ale w której dorosły odbiorca świadomie może odnaleźć bardzo wiele wartościowych treści. Z jednej strony jest więc to historia o nowej przyjaźni, poszukiwaniach oraz radzeniu sobie z przeciwnościami.

W rzeczywistości jednak to książka, która małemu czytelnikowi pokaże szerokie spektrum emocji i oczywiście… olbrzymie serce. Bo niesienie dobra oraz zachęcanie do bycia bezinteresowanym to jej największe atuty.

Polecam ją wszystkim powyżej 3 roku życia. Dzięki pięknemu wydaniu – dużemu formatowi oraz tłoczeniom mieniącym się folią na okładce, sprawdzi się doskonale jako prezent na każdą okazję.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/105-serce-olbrzyma

Artykuł Serce olbrzyma – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Niektórzy rodzą się i od razu wiedzą, że są mrówką. Szybko zabierają się za mrówczą robotę i nie mają wiele czasu na rozmyślania. Inni, tak jak ludzie, potrzebują czasu, żeby dowiedzieć się, kim są. Jednym zajmuje to kilkanaście lat, a drugim nigdy nie udaje się znaleźć odpowiedzi na to pytanie. 

Kim jest bohater?

,,Powiedz mi, kim jestem” to urocza, pięknie wydana powiastka filozoficzna autorki Paoli Mastrocola z ilustracjami Franco Matticchio. Ukazała się w ramach nowej serii ,,Filigrany” wydawnictwa Dwie Siostry, gdzie niewielki format łączy się z przyjemną treścią zachęcającą do refleksji.

Większość swoich recenzji rozpoczynam od krótkiej charakterystyki bohatera, żeby czytelnik nabrał świadomości, z kim może mieć do czynienia. W przypadku ,,Powiedz mi, kim jestem” byłoby to jednak wysoce niestosowne. Nawet po kilku pierwszych rozdziałach nie wiadomo bowiem do końca, kto jest po drugiej stronie kartki. 

Imiona głównej bohaterki

Tajemnicza bohaterka rodzi się w dość przykrych okolicznościach. Los rzuca ją w okolicę kosza na śmieci, gdzie znajdując stary kapeć, zaczyna uważać go za swoją mamę. Niewiadomo jak się tam znalazła, ani kim jest. Ona sama nie wie nawet jak się nazywa.

Nie wie i długo nie będzie wiedzieć, bo w przeciwieństwie do innych postaci, które spotyka na swojej drodze, jej nikt nie powiedział, za kogo ma się uważać. Czytelnik stopniowo poznaje jej cechy wyglądu, ale przede wszystkim poznaje ją samą: Pierzastą, Księżniczkę, Bobrzycę, Nietoperza – w zależności od tego gdzie się znajduje, dostaje inne imię.

Książki filozoficzne dla dzieci

,,Powiedz mi, kim jestem” jest powiastką z elementami filozoficznymi. Autorka zainspirowana myślą swojego syna, zabiera czytelników w podróż, podczas której można wiele się dowiedzieć także o sobie samym.

To historia dla tych, co lubią czasami zastanowić się nad różnymi sprawami – nad, wydawałoby się, rzeczami oczywistymi, które po głębszym zapoznaniu, mogą się jawić w zupełnie w nowy sposób.

Poznając historię głównej bohaterki, mali czytelnicy być może wysnują wnioski, że często ludzie zajmują się czymś bez sensu (prowadzą nudne rozmowy, wykonują pracę z przyzwyczajenia czy fałszywego poczucia misji). Czasami jest im kazane robić coś, tylko dlatego, że tak wypada. Innym razem, definiują kogoś z potrzeby nazywania wszystkiego i wszystkich, choć ktoś zupełnie nie chce być definiowany. Najbardziej jednak w tym wszystkim – także w opowiastce, liczy się znalezienie kogoś sobie bliskiego. Wystarczy jedna osoba, żeby poczuć się szczęśliwym.

Polecam ,,Powiedz mi, kim jestem” wszystkim czytelnikom już powyżej 8 roku życia. Będzie to intrygująca historia, o której można dyskutować całymi rodzinami.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/powiedz-mi-kim-jestem.html

Artykuł Powiedz mi, kim jestem – recenzja powiastki filozoficznej pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Shira Gefen, Etgar Keret

Ilustracje: David Polonsky

Tłumaczenie: Agnieszka Maciejowska

Wydawnictwo: Wydawnictwo W.A.B.

Rok wydania: 2013

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Hasła:  noc, księżyc, przygoda, poszukiwanie, recenzja, książka, bajka, samotność, bezsenność, dziewczynka, bohater, kot, pełnia, nów, policjant, sen, kłamstwo, egoizm, wyobraźnia

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Nie wiem dlaczego, ale lektura tej książeczki przypomniała mi czasy mojej wczesnej młodości, kiedy wspólnie z mamą czytałyśmy bajki. Możliwe, że to kwestia formatu, może ilustracji lub prostej, ale wzruszającej treści, która zupełnie mnie ujęła.

,,Noc bez księżyca” to historia małej dziewczynki Zohar, która właśnie kładzie się spać, ale nie może zasnąć. W pokoju jest zbyt ciemno, a ona widocznie boi się ciemności. Jej tata zapewnia ją, że księżycowe światło pozwoli jej zasnąć. Zohar jednak odkrywa, że księżyc zniknął. Taki jest początek poszukiwań świecącej zguby i start przygody, która czeka na małą, dzielną dziewczynkę.

Autorami historii jest Shira Geffen, izraelska reżyserka filmowa, scenarzystka i aktorka oraz Etgar Keret, izraelsko-polski poeta, prozaik, felietonista, reżyser filmowy oraz wykładowca Wyższej Szkoły Filmowej w Tel Awiwie (według wikipedia.org).

Historia pisana jest wierszem (i tu ukłon w stronę Agnieszki Maciejowskiej oraz Michała Rusinka, którzy podjęli się przekładu i zrymowania), dzięki czemu treść jest świetnie przyswajana nawet przez najmłodszych czytelników.

Nie byłoby jednak tej książeczki bez zachwycających ilustracji Davida Polonsky’ego, który zrobił wręcz fenomenalną robotę! Przemawia do nas kolorami nocy, i to nocy bezksiężycowej. Jak pokazać noc na obrazku, w dodatku w książce dla dzieci? Ilustrator zdecydował się wykorzystać srebrną szarość, a wydawnictwo pięknie się spisało decydując się na taki rodzaj papieru i druk, jaki został użyty w ,,Nocy bez księżyca”.

Moim zdaniem ta książka to ,,must have” każdej biblioteczki (nie tylko dziecięcej). Prosta historia o poszukiwaniach, odwadze i w końcu o samotności, która przyczynia się do bycia egoistą, uczy oraz bawi nie tylko najmłodszych.

,,Noc bez księżyca” jest pełna niezwykłego nastroju, znanego tylko z najlepszych opowieści.

Artykuł Noc bez księżyca – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Pelikan Pranas i jamnik Antanas (Pelikanas Pranas ir taksas Antanas)

Autor: Audra Baranauskaitė

Ilustracje: Rimvydas Kepežinskas

Wydawnictwo: Apostrofa

Rok wydania: 2014

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: ma dużo zalet, ale nie zamierzam jej zatrzymać

,,Pelikanas Pranas ir taksas Antanas”, czyli Pelikan Pranas i jamnik Antanas rozpoczyna cykl, który nie bez powodu nazwałam międzynarodowym. Co jakiś czas będę przedstawiać Wam książki, które udało mi się zdobyć podczas podróży lub zostały przysłane przez przyjaciół. Zależy mi, żeby przez ich pryzmat pokazać dany kraj oraz funkcjonującą w nim mentalność.

Nie zawsze będą to jednak książki ściśle nawiązujące do klasyki danego miejsca, często będzie to wyłącznie nawiązanie do stylistyki lub moje luźne skojarzenia tożsame z odwiedzanym regionem.

,,Pelikana Pranas i jamnika Antanas” udało mi się dostać podczas krótkiej wizyty w Wilnie. Mimo braku znajomości języka litewskiego to, co zadecydowało, że zabieram książkę do domu, były jej ilustracje.

Jak mogliście zorientować się już w moim poprzednim wpisie, mam słabość do dobrych obrazków uzupełniających opowiadaną przez autora historię. W książkach dla dzieci funkcja ilustracji jest jeszcze bardziej istotna. Moim zdaniem nie powinna odtwarzać fabuły w stosunku 1:1, fantastycznie jest, kiedy oddaje atmosferę historii i pobudza wyobraźnię do większej pracy.

,,Pelikan Pranas i jamnik Antanas” z jej ilustracjami właśnie takie wydały mi się na pierwszy rzut oka. Wiedziałam, że to nie będzie banalna historia, ale pełna wrażliwości opowieść dla najmłodszych. Zabawnie wyglądający bohaterowie, z małymi, świdrującymi czytelnika oczami. Całość utrzymana w ciepłych barwach, które mogą nam sugerować, że będzie to miła historia opowiadająca o przyjaźni.

Bohaterowie nie przypominają jednak Disneyowskich księżniczek i książąt. Są dalecy od stereotypu amerykańskiego bohatera. Może dlatego poczułam, że to będzie wyjątkowa książka, pełna wrażliwości i ukrytych treści, także w ilustracjach.

Bohaterowie są brzydcy i zniekształceni, przynajmniej tak postrzega ich ilustrator Kepežinskas. Stylistyka, którą tu prezentuje jest dla niego bardzo charakterystyczna. Ilustracje wykonywane za pomocą akwareli. Mocne, główne sylwetki i szczątkowy, ledwo zarysowany plan akcji. Bohaterowie, wyglądający na starych i doświadczonych, z podkreślonymi mankamentami. Kolorystyka przygaszona, ale ciepła, kojarząca się z przytulnym, domowym ogniskiem.

Litwini przekonują, że tekst książki jest zabawny, a sama historia świetna. Musimy im wierzyć na słowo. Próbowałam samodzielnie, z użyciem translatora, przetłumaczyć tę historię, ale okazało się to bardzo trudne. Kto miał styczność z językiem litewskim na pewno przyzna mi rację.

Dowiedziałam się jednak o pelikanie Pranasie i jamniku Antanasie kilku ciekawych faktów. Nie jest tajemnicą, że podobnie jak w Polsce, na Litwie nie ma pelikanów. Kiedy główny bohater spotyka się na początku książki z kurkami, biorą go one za przerośniętą kaczkę lub grubego i brzydkiego bociana.

Pelikany żyją w ciepłych krajach południowych. Pranas przyleciał z Afryki, ale nieco opóźnił swój lot w stosunku do swoich współbratymców. 

Stara się sam odnaleźć drogę do domu. Podczas tych starań spotyka jamnika Anatanasa, który próbuje zmierzyć się z podobnym problem. Również zagubił się w swojej podróży i również chce odnaleźć drogę, która zaprowadzi go do najbliższych. Postanawiają sobie pomóc i tak rodzi się między nimi przyjaźń.

Załączam link do audiobooka, żebyście mogli posłuchać jak pięknie brzmi ta historia w oryginalne:

http://www.lrt.lt/mediateka/irasas/1012451941/pelikanas-pranas-ir-taksas-antanas-arba-kaip-svarbu-pasiklydus-rasti-drauga

,,Pelikanas Pranas ir taksas Antanas” otrzymał Nagrodę Litewskiego Wydziału IBBY dla najlepszej i najważniejszej książki w 2014 roku, przeznaczonej dla najmłodszych czytelników.

Wydaje mi się, że czas świąt jest idealny na tego typu tematykę. Wielu z nas wraca do swojego rodzinnego domu w tych wyjątkowych dniach. W tej książce bohaterowie zgubili się dosłownie. My jako dorośli, wiemy jednak, że wielokrotnie możemy zagubić  się nie tylko pośród skrzyżowań i splątanych ścieżek, ale również znacznie głębiej, pośród naszych skomplikowanych emocji i pokrytych kurzem, dawnych kłótni i nieporozumień.

Artykuł Pelikanas Pranas ir taksas Antanas – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.