➜ Tytuł: Demon ruchu
➜ Seria: Świeżym Okiem
➜Autor: Stefan Grabiński
➜ Ilustracje: Rita Kaczmarska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czasami przypadek potrafi lepiej za nas zadecydować, niż my sami. Przygotowywałam się do dłuższej podróży i zlustrowałam półkę z książkami do przeczytania. Potrzebowałam czegoś większego objętościowo – może nawet ambitnego, bo lubię czytać w pociągu. Wiem, że wtedy mało rzeczy będzie mnie w stanie rozproszyć.

Kim jest Stefan Grabiński?

Mój wybór padł na Demona ruchu, chociaż przyznam, że zupełnie nie kierowałam się treścią, a jedynie względami praktycznymi. Kiedy jednak okazało się, że każde z jedenastu zawartych w zbiorze opowiadań, dotyczyło… kolei, pociągów lub ich pracowników czy pasażerów, stwierdziłam że to wspaniały zbieg okoliczności.

Stefan Grabiński to nazwisko, które mimo upływu lat, wciąż jest na ustach miłośników literatury grozy. Nazywany ,,polskim Lovecraftem” czy też ,,polskim Poe” (choć nie wiem czy tego typu porównania niepotrzebnie mu nie umniejszają, bo od tego pierwszego był nawet starszy). 

Polski mistrz literatury grozy

To właśnie Demon ruchu – książka z 1919 roku (!) – przyniosła mu sławę oraz uznanie. Pominąwszy kwestie związane z brakiem technologii, a umiejscowieniem akcji w czasach minionych, teksty te mogłyby równie dobrze powstać dziś – bo nadal są aktualne. 

Grabiński pisze o ludziach z pozoru zwyczajnych, którzy jednak po pracy lub w kryzysie podejmują decyzje szalone, niepokojące i zastanawiające. Jego bohaterowie w codziennym otoczeniu doświadczają rzeczy, które trudno wyjaśnić naukowo – chyba, że tym wyjaśnieniem byłyby choroby psychiczne, omamy czy traumy.

To groza podszyta psychologią – subtelna, nieoczywista, często z pogranicza szaleństwa. 

Wybitne wydanie klasyki – seria Świeżym Okiem

W Demonie ruchu odnajdujemy treści bazujące na lęku przed nieznanym, samotności oraz poczuciu utraty kontroli. Przestrzeń w której funkcjonują bohaterowie, czyli perony, przedziały, lokomotywy – potęguje w czytelnikach uczucie napięcia, ruchu, dynamiki.

Fabułę doskonale podkreśla interpretacja graficzna Rity Kaczmarskiej, twórczyni m.in. Czarnej książki czy też ilustracji do Awarii elektrowni. Niedopowiedziane, w prlowskiej stylistyce obrazy budzą niepokój i zachwycają jednocześnie.

Demon ruchu w tym wydaniu zdecydowanie zasługuje na uwagę. To klasyka należąca do serii wydawnictwa Dwie Siostry – Świeżym Okiem, charakteryzującej się odważnymi, bezbłędnymi edycjami literatury, którą nieustannie powinno się czytać.

Pozostałe recenzje książek cyklu Świeżym Okiem:

• Inwazja Jaszczurów,
• Doktor Jekyll i pan Hyde,
• Tajemniczy nieznajomy,
• Żyli długo i szczęśliwie, póki nie umarli.

Demon ruchu będzie odpowiedni dla czytelników powyżej 18 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/demon-ruchu.html

Artykuł Demon ruchu – recenzja klasycznej literatury grozy pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: SPA
➜ Scenariusz: Erik Svetoft
➜ Rysunki: Erik Svetoft
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Syty
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Intensywny czerwony to w przyrodzie kolor ostrzegawczy. Nic więc dziwnego, że twórcy komiksu, o którym piszę w tej recenzji, zdecydowali się właśnie na okładkę w takim wydaniu.

Prawdziwy obraz SPA

SPA to historia niepokojąca, odświeżająca i absurdalna. Erik Svetoft jej autor, jest szwedzkim artystą, który za projekt tej powieści zdobył kilka lat temu nagrodę w Szwecji oraz został nominowany do Sélection Officielle na Festiwalu w Angoulême w 2023 roku.

Historia opowiada o resorcie, który szczyci się usługami najwyższej jakości – choć wystarczy tylko bliżej mu się przyjrzeć, żeby zobaczyć jak SPA wygląda poza folderami reklamowymi oraz przekroczeniu progu recepcji.

Historia sukcesu upadku dyrektora

W komiksie mamy kilku istotnych bohaterów, choć żadnego głównego. Teoretycznie tym, który prezentowany jest najczęściej, to dyrektor całego przybytku. Kreuje on siebie jako człowieka sukcesu, który strofując podwładnych, opowiada anegdotę dochodzenia do wszystkiego ciężką pracą.

Cały absurd sytuacji polega jednak na tym, że SPA ów dyrektor odziedziczył po ojcu, a budowane przez niego imperium branży ,,wellness” powoli i sukcesywnie prowadził wyłącznie ku upadkowi.

Zgnilizna, rozkład i zepsucie

SPA jest komiksem, którego nie da się prosto zdefiniować. Ma w sobie elementy horroru, reportażu, a nawet romansu. Na pierwszy plan wysuwa się w nim zgnilizna – dosłowna oraz metaforyczna, która początkowo czai się w cieniach, by z każdą kolejną stroną z coraz większą pewnością zbliżyć się do światła.

Wokół panuje powolny, ale i stopniowo postępujący rozkład, zataczający coraz szersze kręgi. Momentami komiks przypomina animacje studia Ghibli – przerysowane, zniekształcone sylwetki, które są odbiciem zepsucia ludzi nastawionych wyłącznie na własną przyjemność.

Komiks, który rzuca wyzwanie

W SPA nic nie jest podane wprost. To opowieść symboliczna, dość czytelna, jednak nie oferująca gotowych odpowiedzi wraz z zakończeniem. 

Wszystko dzieje się tutaj na fundamencie kontrastu. Kojarzone zazwyczaj z relaksem, odprężeniem i czystością miejsca, stają się sceną brudu, zohydzenia, a wręcz obrzydliwości. Wiele obrazów ze SPA wywoła w Was poczucie mdłości.

Celem tego komiksu nie jest jednak przyjemna zabawa. Ta książka nie obiecuje Wam wyciszenia oraz miłego spędzenia czasu. Wręcz przeciwnie. SPA pozostawi Was z mętlikiem w głowie, poczuciem dyskomfortu i wrażeniem opuszczenia wagonika bardzo wiekowej oraz przerdzewiałej kolejki górskiej. Czy jednak warto do niej wsiąść?

Jeżeli lubicie komiksy, które rzucają Wam wyzwanie – SPA pokochacie na pewno. W sensie komiksu – miejsca odnowy biologicznej przez wiele miesięcy będziecie jednak unikać szerokim łukiem. Polecam go tylko dojrzałym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/SPA/pokaz.html

Artykuł SPA – recenzja niepokojącego komiksu o branży wellness pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Już dawno żadna książka nie zbudowała wokół swojej fabuły takiej aury tajemniczości jak komiks, o którym opowiadam w tej recenzji. ,,Rytuały” to składająca się z wielu bohaterów oraz różnych historii opowieść na temat symbolu, który jest łącznikiem nie tylko na linii postaci, ale i lat czy przestrzeni.

Komiks to autorskie dzieło Alvaro Ortiza – hiszpańskiego artysty znanego m.in. z ,,Murderabilii” oraz ,,Popiołów”. Tym razem wybierając różne miejsca akcji, snuje on rozważania dotyczące nieco prymitywnych, a jednak niezależnych od czasu rytuałów, które stały się niejako podstawą człowieczeństwa.

Bezwstydna figurka

Jeżeli oczekujecie, że ,,Rytuały” poprowadzą Was do jednoznacznego zakończenia, możecie poczuć się rozczarowani. W tych przeplatanych ze sobą opowieściach o różnych bohaterach wspólna jest nie tylko tajemnica i pewna obsceniczna figurka, która choć przypomina sztukę z czasów starożytnych, to związana z nią cywilizacja uchodzi za znacznie starszą niż nawet ludzie sprzed wielu tysięcy lat.

Strona po stronie ten wymowny symbol wzbudza niepokój sprawiając, że nie można myśleć o nim z obojętnością. To swego rodzaju omen, zwiastun śmierci lub nieszczęścia. Coś, co wzbudza pożądanie, jednocześnie zsyłając na każdego koniec lub upadek.

Zamknięty magazyn

,,Rytuały” rozpoczynają się od zamkniętych drzwi, a właściwie tajemnicy, która się za nimi kryje. Dwóch młodych przyjaciół po odbyciu dziwacznej rozmowy z najemcą, przeprowadza się do nowego mieszkania. Zostają zapewnieni, że generowane przez nich hałasy nie będą problemem, bo pod nimi znajduje się magazyn. Kiedy jednak przez wiele miesięcy nikt do tego magazynu nie zagląda, mężczyźni zaczynają snuć podejrzenia, że coś może być z nim nie tak.

To jednak dopiero początek dziwnych historii. W ,,Rytuałach” wziął bowiem udział także m.in. niespełniony pisarz i entuzjasta Szwecji, guwernantka z zasadami, znawca malarstwa Caravaggia czy drobny kieszonkowiec. W przeplatanych ze sobą opowieściach szybko okazuje się, że figurka to tylko wierzchołek góry lodowej, a powiązań między bohaterami jest znacznie więcej.

Los zapisany w gwiazdach

Kluczem okazuje się niebo, a w zasadzie to, co na nim widać po zastaniu zmroku. Najlepszym na to dowodem są przejścia między kolejnym rozdziałami, rozdzielone wyłącznie granatowymi planszami z ujętymi gwiazdozbiorami. Im bardziej zbliżamy się do końca komiksu, tym wyraźniejszy rysuje się przed nami obraz gwiazd i tego, co one przedstawiają.

,,Rytuały” to z pewnością nietuzinkowa pozycja dla dorosłego czytelnika, któremu proponuje się przyjemną rozrywkę, jednocześnie nie zapewniając gotowej interpretacji. Komiks stworzony po to, aby o nim dyskutować. 

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Rytuały/pokaz.html

Artykuł Rytuały – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Co cię martwi?”

Autor: Molly Potter

Ilustracje: Sarah Jennings

Tłumaczenie: Wojciech Górnaś

Wydawnictwo: Tadam

Rok wydania: 2019

Objętość:   chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Nie pamiętam, kiedy pierwszy raz zaczęłam się martwić. Ogólnie dzieciństwo kojarzę z beztroską, czyli dokładnie tak, jak powinno być.

Nie zdając sobie sprawy z zagrożeń, nie martwimy się. Pewnie jest jednak w życiu każdego dziecka taki moment, kiedy w jego głowie pojawia się niepokój, ale nie potrafi jeszcze go nazwać.

Książka ,,Co cię martwi?” Molly Potter, autorki opisywanej już przeze mnie ,,Co się dzieje w mojej głowie?” pokaże najmłodszym czytelnikom, że zmartwienia są czymś naturalnym, i o ile potrafimy sobie z nimi radzić i są krótkotrwałe, ich obecność nie powinna nas dodatkowo niepokoić.

Za ilustracje w tej pozycji, podobnie jak poprzednio, odpowiada Sarah Jennings.

O ile ,,Co się dzieje w mojej głowie?” można określić jako pozycję dość ogólną, to w wypadku ,,Co cię martwi?” narracja jest bardzo konkretnie skierowana na zagadnienia dotyczące kwestii, które mogą być dla różnych osób niepokojące.

Autorka zaproponowała aż 12 różnych sytuacji, które mogą być powodem tego, że się martwimy. Każdej z nich poświęcona jest jedna rozkładówka, a na niej znajdują się punkty: co możesz czuć, co możesz myśleć, warto zapamiętać.

W przypadku pierwszego zagadnienia opisywane są jednym słowem emocje, jakie mogą w danej chwili towarzyszyć dziecku.

W przypadku myśli są to bardziej rozwinięte zdania, które starają się odgadnąć powód zmartwienia. Za ich sprawą często porównuje się dwie sytuacje, stara się siebie usprawiedliwić (jeżeli niepokój jest z winy dziecka) lub wyraża jakąś opinię czy osąd.

Ostatnia część rozkładówki to: warto zapamiętać. To strona, która została podzielona na 4 fragmenty, gdzie autorka udziela rad w jaki sposób np. postawić się w miejscu innej osoby, o czym należy pamiętać, a przede wszystkim – że zawsze warto poprosić o pomoc kogoś dorosłego.

,,Co cię martwi?” wytłumaczy dziecku, że uczucie po zobaczeniu w telewizji czegoś strasznego, kłótnia rodziców, choroba, kłótnia z przyjacielem, nowe wydarzenie w życiu czy samotność to tylko etapy przejściowe. Mogą one powodować niepokój, ale należy mieć do nich odpowiednie podejście i starać się, jak najwięcej mówić o tym, co nas martwi.

Polecam tę książkę dla każdego dziecka powyżej 5. roku życia. To niezwykle pouczająca i ważna lektura, która pomoże najmłodszym lepiej radzić sobie z własnymi emocjami.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-tadam.pl/publikacje/co-cie-martwi/

Artykuł Co cię martwi? – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.