➜ Tytuł: Czarny pies
➜ Autor: Levi Pinfold
➜ Ilustracje: Levi Pinfold
➜ Tłumaczenie: Marcin Brykczyński
➜ Wydawnictwo: Tako
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Strach u progu drzwi

Pewnego dnia rodzina Nadziejaków zauważa przed domem czarnego psa. Panu Nadziejakowi wygląda on na dużego. Kiedy przez okno zerka pani Nadziejak – pies jest już według niej wielkości słonia. Z kolei chwilę później, starsza córka państwa Nadziejaków, Ania, porównana go z tyranozaurem. Choć mowa ciągle o tym samym psie, każdemu z członków rodziny wydaje się on większy i większy. Domownicy zamykają się więc w środku, wyglądają przez okna i dzielą swoim niepokojem. Żaden z nich nie wychodzi przed domu – ale każdy żywi swoją wyobraźnię opowieściami poprzedników, pozwalając psu rosnąć do niemożliwych rozmiarów.

Pinfold wykorzystuje tu psychologicznie celną metaforę. Lęk nie musi być osadzony w realizmie. Jeżeli się czegoś boimy, wielokrotnie trudno nam to zracjonalizować. Choć przecież wiemy, że nie istnieją psy wielkości dinozaurów, a nawet że nie istnieją dinozaury – strach nie przyjmuje do świadomości logicznych argumentów.

Najmłodsza z Nadziejaków

Impas przerywa Mała, czyli najmłodsza członkini rodziny Nadziejaków. Jest ona także najważniejszą postacią tej historii. Wbrew atmosferze narastającego strachu, wychodzi na zewnątrz. Staje oko w oko z psem wielkości ich domu. Uważa, że cała ta afera jest po prostu niemądra. Jej prostolinijny, dziecięcy punkt widzenia nie pozwala zaakceptować zachowania rodziny.

Dziewczynka prowadzi psa przez zimowy krajobraz, rozmawia z nim, stopniowo go oswaja, zachęcając do tego by szedł za nią i wchodził w coraz mniejsze przestrzenie. Sukcesywnie zwierzak się zmienia. Chcąc podążać za dziewczynką, nie ma wyboru – w pozostałym przypadku jej zwinna, szybka postać dawno by go zgubiła.

Choć Czarnego psa można odbierać w sposób bardzo dosłowny, to właśnie te głębsze spojrzenie – na psa, który jest metaforą strachu – sprawia, że książka jest tak znacząca. Dziewczynka pokazuje bowiem, że na każdy strach jest jakiś sposób. Nie da się co prawda od niego uciec, ale znacznie lepiej skompresować go do rozmiaru, gdy nie będzie już taki przytłaczający.

Baśniowe ilustracje w służbie ważnemu tematowi

Czarny pies jest książką, której treści nie da się oddzielić od obrazu. Ilustracje Leviego Pinfolda mają w sobie coś z klasycznej baśni i zarazem z lekko niepokojącego snu. Dom rodziny Nadziejaków jest pełen ciepła, drobiazgów, znajomych elementów, rodzinnego rozgardiaszu, ale przede wszystkim – bezpieczeństwa. Zimowy świat za oknem jest nieprzyjemny, może nawet ciut przytłaczający. Do domu Nadziejaków nikt nie ma jednak wstępu – nawet gigantyczny pies, jeżeli drzwi pozostają zamknięte. 

Bardzo interesującym aspektem książki jest podział na ilustracje w kolorze oraz sepii. Te drugie są znacznie mniej oczywiste. Dostrzegą je starsze dzieci i dorośli. Na kolorowych, dużych ilustracjach skupią się młodsi odbiorcy. Obraz pokazuje to, czego czasem nie da się prosto wytłumaczyć słowami. Jest w nim czytelny kontrast między domowym, rozjaśnionym lampami wnętrzem, a stalowym niebem i pozbawionymi liści czarnymi drzewami.

Dlaczego warto przeczytać Czarnego psa?

Bo to książka piękna, mądra, wspaniale zilustrowana i nieoczywista. Dla małych dzieci może być po prostu opowieścią o wielkim psie, który pod wpływem obecności dziewczynki robi się mniejszy. Dla starszych – historią o tym, że strach może rosnąć do niewyobrażalnych rozmiarów, jeżeli w porę nie stawimy mu czoła. Dla dorosłych z kolei książka będzie dobrym przypomnieniem, że dzieci bardzo uważnie obserwują nasze reakcje i mogą starać się nas naśladować – ale też potrafią samodzielnie myśleć i mogą okazać się znacznie bardziej bystre od starszych od siebie.

Czarny pies Leviego Pinfolda zasługuje na uznanie jako jedna z tych książek, które nie narzucają odgórnie gotowej interpretacji. Pozwalają wyciągać wnioski na własną rękę i pokazują, że: nie taki diabeł straszny, jak go malują.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Tako.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Czarny pies Leviego Pinfolda?

Czarny pies to książka obrazkowa o rodzinie, przed której domem pewnego dnia pojawia się ogromny czarny pies. Dorośli i starsze dzieci zaczynają panikować, a zwierzę w ich oczach staje się coraz większe. Tylko najmłodsza dziewczynka, Mała, wychodzi na zewnątrz, żeby skonfrontować się ze strachem.

Dla kogo jest książka Czarny pies?

To picturebook dla dzieci od około 4 lat, ale jego metaforyczny charakter sprawia, że dobrze sprawdzi się także w pracy ze starszymi dziećmi. Szczególnie warto sięgnąć po niego wtedy, gdy chcemy porozmawiać o lęku, odwadze, wyobraźni oraz oswajaniu tego, co nieznane.

Czy Czarny pies to książka terapeutyczna?

Czarny pies może pełnić funkcję terapeutyczną, ale nie jest typowym poradnikiem o emocjach. Levi Pinfold nie tłumaczy dzieciom strachu wprost, lecz pokazuje go poprzez baśniową metaforę psa, który rośnie wtedy, gdy domownicy coraz bardziej się go boją.

Dlaczego warto przeczytać dziecku Czarnego psa?

Warto przeczytać Czarnego psa, ponieważ książka pomaga rozmawiać z dzieckiem o strachu bez moralizowania i bez prostych komunikatów w stylu „nie bój się”. Pokazuje, że lęk często rośnie, gdy unikamy konfrontacji, a maleje wtedy, gdy próbujemy go lepiej poznać.

Czy Czarny pies może przestraszyć dziecko?

Książka ma lekko mroczny, baśniowy klimat, ale jej przekaz jest wzmacniający. Zamiast potęgować strach, historia prowadzi dziecko w stronę oswojenia tego, co nieznane. W przypadku bardzo wrażliwych dzieci warto czytać ją wspólnie i rozmawiać.

Artykuł Strach ma wielkie oczy. ,,Czarny pies” – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To przygodowa, psychologiczna książka dla młodych (i całkiem dorosłych) czytelników o tym, dlaczego nie warto tłamsić oraz uciszać swoich emocji.

➜ Tytuł: Królestwo Pięciu Krain
➜ Autorka: Aleksandra Srokowska-Ziółkowska
➜ Ilustracja okładkowa: Joanna Czarnecka
➜ Wydawnictwo: Skórka Pomarańczy
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Królestwo Pięciu Krain?

Miałam już przyjemność opowiadać Wam o Wydawnictwie Skórka Pomarańczy. Jego wydawczyni oraz autorka książek Aleksandra Srokowska-Ziółkowska jest specjalistką od naturalnego oswajania z ważnymi tematami, dotyczącymi samoświadomości czy samoakceptacji.

Muszę jednak przyznać, że choć znałam jej wcześniejsze książki, Królestwo Pięciu Krain absolutnie zmiotło mnie z planszy. Słowo daję, takiej opowieści jeszcze nie czytałam!

Wszystko zaczęło się od złości. A dokładniej: od złości Maksa w stosunku do ojca, który tak się składa – był władcą Królestwa Pięciu Krain. Chłopak i zarazem młody książę, zamiast zmierzyć się z tym, co czuje i zdobyć na szczerą rozmowę, postanawił pójść nieco na skróty. Pewne nieopatrzne zaklęcie wystarczyło, żeby mieszkańcy całego archipelagu stracili po jednej bardzo ważnej emocji.

Ktoś nieostrożny, mógłby wyjść z założenia, że np. pozbycie się smutku, to prawie jak zrobienie komuś przysługi, prawda? Może się wydawać, że gdyby miało się wybór, nie chciałoby być się smutnym czy wystraszonym. Autorka bardzo dobitnie udowadnia jednak, że świat bez emocji to… prawdziwe utrapienie.

Maks razem ze swoim przyjacielem Noblenem musi bezzwłocznie wyruszyć w podróż przez pięć wysp i naprawić liczne szkody, które wydarzyły się od tego czasu. Każda z krain powiązana jest ze stratą jednej emocji: Medryni muszą radzić sobie chwilowo bez wstrętu, Ferroni strachu, Lirianie smutku, Arbolanowie złości, a Nobloni radości. Żeby odwrócić skutki zaklęcia i przywrócić ład w Królestwie, bohaterowie muszą dotrzeć do źródeł każdej wyspy i połączyć ze sobą zdobyte tam krople. Ktoś jednak cały czas depcze im po piętach…

Fantasy psychologiczne dla młodych czytelników

Z jednej strony Królestwo Pięciu Krain można czytać jako klasyczną powieść przygodową. Występuje w niej motyw drogi, są liczne tajemnice, niebezpieczeństwa oraz przeszkody. Każda kraina zostaje zamieszkana przez inną nację – autorka wspięła się tutaj na wyżyny kreatywności. Przyznaję, że gdyby jakieś studio gier zdecydowało się wziąć ten tytuł pod swoje skrzydła, to każdy gracz byłby zachwycony zróżnicowaniem następujących po sobie map.

Autorka nie ogranicza się jednak tylko do prostej fantastyki. Ona zanurza się głębiej, dotykając powracających wyrzutów sumienia, wstydu, żałoby czy potrzeby bycia usłyszanym. Książka jest więc doskonałym połączeniem między, nomen omen, emocjonującą lekturą fantasy, a lekką w odbiorze powieścią psychologiczną. 

Zaskakująca jest przenikliwość Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej oraz jej zmysł logicznego łączenia wątków. Nie można niczego zarzucić narracji i dialogom – tym wewnętrznym, a także tym prowadzonym między bohaterami. Wsłuchajcie się w nie, a następnie wyciągnijcie jak najwięcej dla samych siebie.

– Ostatnio całkiem często wydaje mi się, że walka o to, by czegoś nie czuć, szczególnie smutku i złości, bywa bardziej wyczerpująca, niż pozwolenie sobie na przeżycie tych emocji.

Aleksandra Srokowska-Ziółkowska, Królestwo Pięciu Krain, Rozdział trzydziesty czwarty, str. 150

Dlaczego warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Najważniejszym morałem (choć w przypadku tej historii wskazanie jednego wydaje się sporym uproszczeniem) jest pozwolenie sobie na złość, strach, smutek. Usłyszenie własnych potrzeb i pragnień – sprzeciwienie się, gdy nie czujemy się z czymś dobrze. Autorka wyraźnie zaznacza, że w całej tej koncepcji nauki wsłuchiwania się w wewnętrzny głos, nie chodzi o traktowanie siebie jak pępka świata. Ważne, żeby pamiętać, że nie jest się centrum wszystkiego – a mimo to, jest się szaleniem ważnym. 

Królestwo Pięciu Krain to więc książka przygodowa, ale i bardzo mądra opowieść, która ubogaci wnętrze każdego czytelnika. Polecam ją odbiorcom powyżej 9 lat.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Skórka Pomarańczy.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej to powieść fantasy o Maksie, synu władcy Królestwa, który pod wpływem złości rzuca zaklęcie zaburzające działanie emocji na wszystkich wyspach. Żeby odwrócić jego skutki, chłopak wyrusza w podróż do pięciu krain, z których każda związana jest z innym uczuciem.

Dla kogo jest Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain sprawdzi się przede wszystkim u młodych czytelników, którzy lubią powieści przygodowe, fantasy, tajemnice i wyprawy przez niezwykłe krainy. To także dobra książka dla dzieci oraz młodzieży zainteresowanych tematami emocji, relacji, wstydu, poczucia winy i dojrzewania.

Czy Królestwo Pięciu Krain jest książką fantasy?

Tak, Królestwo Pięciu Krain jest powieścią fantasy. Pojawia się w niej magiczne królestwo, zaklęcie, wyprawa przez pięć wysp, tajemnicza postać podążająca za bohaterami oraz wyraźnie zbudowany świat przedstawiony. Jednocześnie fantasy służy tu rozmowie o emocjach i dojrzewaniu.

Czy warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Tak, warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain, zwłaszcza jeśli szuka się książki dla młodych czytelników, która łączy przygodę z głębszym przesłaniem. To opowieść dobrze skonstruowana, mądra i emocjonalnie uważna, a jednocześnie atrakcyjna fabularnie dzięki motywowi podróży.

Artykuł Kim będziemy, gdy przestaniemy odczuwać emocje? Recenzja książki ,,Królestwo Pięciu Krain” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Król złodziei
➜ Autorka: Cornelia Funke
➜ Ilustracje: Anna Jedlikowska
➜ Tłumaczenie: Anna i Miłosz Urbanowie
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy zostaje już tylko brat

Najważniejsza w tej opowieści jest relacja Prospera i Bo, choć intrygujących wątków znajdziecie tutaj co niemiara. Dwóch braci trafia do Wenecji, bo rodzina po śmierci matki chłopaków ma zamiar ich rozdzielić. Mały Bo ma zostać przygarnięty, Prosper – jako starszy i mniej „uroczy” – trafi do ośrodka w zupełnie innym mieście. 

Funke dobrze wie jak przyciągnąć uwagę czytelnika. Odbiorca natychmiast zaczyna się zastanawiać, dlaczego ktoś może być tak okrutny jak ciotka chłopców, ale jednocześnie zaczyna kibicować dzieciom, by ci nie dali się złapać. 

Dwie różne role głównych bohaterów 

Prosper to chłopiec zmuszony do roli opiekuna, ale nadal wciąż dziecko, które samo powinno mieć kogoś dorosłego przy swoim boku. Jego odpowiedzialność za młodszego Bo jest przejmująca. Chłopak nie tylko go pilnuje, ale i podejmuje ważne decyzje oraz stara się ukrywać strach, pozostawiając Bo w stanie nieustannej beztroski.

Bo z kolei wnosi do tej historii czułość i gadulstwo. Jest uroczy, czasem nieprzewidywalny. Jego dziecięca otwartość i długi język zagęszczają akcję, bo w świecie opartym na sekretach każde zbyt szczere wyznanie przesuwa fabułę w nieoczekiwaną stronę.

Dzieci sprytniejsze od dorosłych

W Królu złodziei dzieci są samodzielne oraz zaskakująco zaradne. Może nawet czasami ta samodzielność zostaje ukazana w sposób zbyt jaskrawy. Rodzeństwo, Osa, Mosca i Riccio mieszkają w opuszczonym kinie. Otaczają się rówieśnikami (w mniejszym i większym stopniu), których traktują jak rodzinę z wyboru – to zbierania osób, która została odtrącona lub uciekła z miejsca, gdzie nie była dobrze traktowana. 

Narracja pozwala wierzyć, że dom nie zawsze zaczyna się od dorosłych i konkretnego adresu. Czasem wystarczy lojalność, reklamówka z najważniejszymi drobiazgami oraz plan na wspólną przyszłość. Funke nie idealizuje sytuacji swoich bohaterów. W tle cały czas wybrzmiewają pytania: czy dzieci powinny musieć być dzielne? Czy ich spryt to wynik przypadku, a może zbyt wcześnie porzuconego dzieciństwa? Mimo to, bohaterowie otrzymują namiastkę poczucie bezpieczeństwa, a czytelnik ma nadzieję, że ich przyjaźń będzie trwała wiecznie.

Dorośli, którym nie zawsze można ufać

Dorośli w tej książce są problematyczni. Czasem antypatyczni, śmieszni, czasem zwyczajnie godni pogardy. Istotną postacią jest na przykład Victor Getz – detektyw, który rusza śladem dwojga braci, przy okazji odkrywając znacznie więcej sekretów, niż powinien. 

To postać niemal filmowa, nietuzinkowa i wprowadzająca do historii inny rodzaj dorosłości. Nie będę odbierać czytelnikom przyjemności odkrywania jego roli, ale warto zaznaczyć, że Funke znakomicie rozpisuje bohaterów drugiego planu. Właściwie każdy z nich ma własną tajemnicę oraz jest wielowymiarowym istnieniem, wymykającym się tylko koncepcji literackiej.

Wenecja, która Was oczaruje

Akcja książki rozgrywa się z kolei w Wenecji – idealnym mieście, żeby pokazać rozmaite zakamarki, ale także wprowadzić bardziej fantastyczny element związany z pewną karuzelą. Funke opisuje to miejsce tak szczegółowo i sugestywnie, że trudno nie mieć ochoty natychmiast tam wrócić albo pojechać po raz pierwszy.

To Wenecja zaułków, kanałów, mostów, wilgoci, śladów przeszłości i miejsc, w których można po prostu zniknąć. To w końcu przestrzeń odpowiednia do zabawy w chowanego z dorosłymi. Autorka pokazuje miasto, w którym łatwo się zgubić, ale też na każdym kroku można coś odkryć. Wenecja w tej książce pasuje do tej historii – nie tylko ze względu na wąskie uliczki, ale także maski i wiarę, że każdy może być przez chwilę tym, kim tylko chce.

Król Złodziei i tajemnica, której nie warto zdradzać

No dobrze, ale trzeba powiedzieć też co nieco o tytułowym Królu Złodziei, czyli Scipio. To jedna z najbardziej intrygujących postaci tej powieści. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, bo jego historia jest jedną z największych przyjemności lektury. Wystarczy powiedzieć, że nie tylko przewodzi dziecięcej grupie i ma wokół siebie aurę legendy. Fascynuje, bo sam wydaje się człowiekiem, który coś przed światem ukrywa.

W pewnym momencie fabuły pojawia się zlecenie, które całkowicie zmienia stawkę opowieści. To właśnie sprawia, że historia z przygodowej narracji o dzieciach ukrywających się w Wenecji, staje się fantastyczno-filozoficznym rozważaniem o dorastaniu, młodości, tęsknocie i pragnieniu bycia kimś innym. Dzieci marzą o dorosłości, dorośli tęsknią za młodością, a między tymi pragnieniami znajduje się pytanie, czy naprawdę wiemy, czego chcemy, dopóki nie zobaczymy ceny spełnionego życzenia.

Ponad ćwierć wieku później ta książka nadal zachwyca

Król złodziei po raz pierwszy ukazał się już ponad ćwierć wieku temu (w 2000 roku), a zupełnie tego nie czuć. To jedna z tych powieści, które się nie starzeją. Książka dotyka uniwersalnej problematyki: strachu przed rozdzieleniem, potrzeby zaufania komuś, posiadania domu, odpowiedzialności za drugiego człowieka i marzeniu o miejscu, gdzie można być sobą. 

Kto zna Atramentowe serce, rozpozna u Cornelii Funke tę samą umiejętność tworzenia atmosfery oraz bohaterów z krwi i kości. Król złodziei ma w sobie również ten charakterystyczny magnetyzm: poczucie, że opowieść może otworzyć przed czytelnikiem drzwi do świata, którego nie chce się szybko opuszczać.

Dla kogo jest Król złodziei?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci od około 9. roku życia – zwłaszcza tych, które lubią dłuższe, wielowątkowe powieści. Warto jednak pamiętać, że książka dotyka tematów wymagających rozmowy: śmierci mamy, osierocenia, ucieczki, lęku przed rozdzieleniem rodzeństwa i nieufności wobec dorosłych. Spodoba się także rodzicom więc śmiało można ją czytać całymi rodzinami. Będziecie czytelniczo rozpieszczeni, obiecuję.

Sprawdzajcie dostępność Króla złodziei na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Król złodziei Cornelii Funke?

Król złodziei to powieść przygodowa o dwóch braciach, Prosperze i Bo, którzy po śmierci mamy uciekają do Wenecji, ponieważ dorośli chcą ich rozdzielić. To historia o braterstwie, lojalności, odwadze, dziecięcej samodzielności oraz pragnieniu dorastania.

Dla jakiego wieku jest Król złodziei?

Książkę polecam czytelnikom od około 9. roku życia. Najlepiej sprawdzi się u dzieci, które lubią dłuższe, wielowątkowe powieści.

Czy Król złodziei to książka fantasy?

Król złodziei nie jest klasyczną powieścią fantasy, choć pojawia się w niej subtelny element magiczny. Przez długi czas książka przypomina realistyczną opowieść przygodową o dzieciach ukrywających się w Wenecji.

Czy trzeba znać inne książki Cornelii Funke, żeby przeczytać Króla złodziei?

Nie, Król złodziei to samodzielna powieść i nie wymaga znajomości innych książek autorki. Czytelnicy, którzy lubią Atramentowe serce, mogą jednak rozpoznać w niej charakterystyczny styl Cornelii Funke.

Czy Król złodziei zestarzał się po latach?

Mimo że książka ma już ponad ćwierć wieku, jej tematy pozostają bardzo aktualne. Braterska więź, potrzeba bezpieczeństwa, pragnienie niezależności i pytanie o to, czy warto szybko dorosnąć, nadal przemawiają do współczesnych czytelników. To jedna z tych powieści, które opierają się na uniwersalnych emocjach.

Czy warto kupić nowe wydanie Króla złodziei?

Tak, szczególnie jeśli szukasz dla dziecka dłuższej, wciągającej powieści przygodowej. Nowe wydanie Króla złodziei sprawdzi się jako prezent dla dzieci od 9. roku życia, ale także jako lektura rodzinna dla tych, którzy lubią książki z tajemnicą, emocjami i pięknie zbudowanym światem.

Artykuł Czy dzieciństwo można odzyskać? ,,Król złodziei” i wielka tajemnica Wenecji pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Mundiale. Wielka księga kibica
➜ Autorzy: Iryna Taranenko, Marija Worobjowa, Andrij Stolarczuk
➜ Ilustracje: Anna Płotka, Marta Łeszak
➜ Tłumaczenie: Joanna Majewska-Grabowska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Szerszy kontekst mundialu

Mundiale. Wielka księga kibica to wielkoformatowa pozycja (naprawdę jest ogromna! 27,2 x 37 cm!) wydana przez Wydawnictwo Dwie Siostry. Zawiera tekst przygotowany przez Irynę Taranenko, Mariję Worobjową i Andrija Stolarczuka, z ilustracjami Anny Płotki i Marty Łeszak. Za przekład odpowiada Joanna Majewska-Grabowska. 

Jej ukraiński pierwowzór ukazał się jako Книга-мандрівка. Чемпіонати світу з футболу w The Old Lion Publishing House. To imponujący zbiór wielu historii z 22 mundiali, przełomowych wydarzeń z boiska i spoza niego, biografii, politycznych wątków oraz mitów mistrzostw świata. Można nawet odnieść wrażenie, że sama piłka nożna często staje się tutaj pośrednikiem w opowieściach o ludziach i zmianach społecznych.

Co oczywiście nie znaczy, że nie znajdziecie w niej mnóstwa informacji o samym futbolu. W 22 edycjach turnieju rozegrano dotąd aż 964 mecze i strzelono 2720 goli. Tych liczby (popartych wieloma tezami) znalazło się w Wielkiej księdze kibica naprawdę sporo.

Historia piłki nożnej

Autorzy jednak nie zakładają, że młody czytelnik stracił już głowę dla piłki. Prowadzą narrację, która dopiero zaprasza do świata, w którym każdy mundial to nowy rozdział i bohaterowie. Jedne turnieje pamięta się przez spektakularne gole, inne przez dramatyczne finały, jeszcze inne przez stroje, maskotki, skandale albo technologiczne nowinki. Bez względu na konkretne zainteresowania, ta pozycja porusza naprawdę szeroki zakres tematyczny.

Koncepcją tej książki jest więc zaciekawiać przez trafnie postawione pytanie: kto strzelił najdziwniejszą bramkę? Dlaczego piłki wyglądały kiedyś inaczej? Jak daleko musiały podróżować drużyny, żeby dotrzeć na mundial? Czemu niektóre mecze przeszły do legendy? 

Anna Płotka i Marta Łeszak stworzyły przejrzyste, pełne energii ilustracje, które choć wypełnione mnóstwem postaci oraz drobiazgów – nie przytłaczają czytelników. Można poświęcić sporo czasu wpatrując się w nie i wyszukując jakichś ciekawych, nieoczywistych elementów.

Książka przed mundialem 2026

Przed nami 23. edycja mistrzostw świata, po raz pierwszy organizowana przez trzy kraje jednocześnie: Kanadę, Meksyk i Stany Zjednoczone. Będzie to także pierwszy mundial z udziałem 48 drużyn. Z Mundiale. Wielka księga kibica razem z dziećmi możecie zanurzyć się w tę tematykę w idealnym momencie, siadając przed ekranami z większą świadomością tego, co miało już miejsce w prawie ostatnich stu latach. 

Potraktujcie ją nie tylko jako książkę do wspólnego przeglądania, ale także rodzinny przewodnik przed turniejem. Tego rodzaju lektura u dorosłych wywoła pewnie sporo wspomnień, a dla dzieci stanie się początkiem nowej, czteroletniej tradycji. 

Dla kogo są Mundiale. Wielka księga kibica?

To książka dla dzieci, które kochają futbol, ale także dla tych, które dopiero próbują zrozumieć, dlaczego dorośli tak bardzo emocjonują się oglądaniem grupy ludzi biegających za piłką. Sprawdzi się u młodszych kibiców, rodzin oglądających mecze razem, nauczycieli szukających atrakcyjnego materiału o sporcie i rodziców, którzy chcą podsunąć dziecku coś interesującego, a jednocześnie naprawdę wartościowego.

Sprawdzajcie dostępność Mundiale. Wielka księga kibica na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Mundiale. Wielka księga kibica?

Mundiale. Wielka księga kibica to wielkoformatowa książka dla dzieci i młodych fanów piłki nożnej, która opowiada historię mistrzostw świata w futbolu. Pokazuje najważniejsze turnieje, słynnych piłkarzy, niezapomniane mecze, rekordy, ciekawostki i wydarzenia, które sprawiły, że mundial stał się jednym z największych sportowych widowisk na świecie.

Czy Mundiale. Wielka księga kibica to książka tylko dla fanów piłki nożnej?

Nie tylko. To oczywiście świetna propozycja dla młodych kibiców, ale książka może zainteresować także dzieci, które dopiero poznają futbol. Dzięki anegdotom, ilustracjom i krótkim historiom mundial pokazany jest nie tylko jako sport, lecz także jako część kultury, historii i międzynarodowych emocji.

Czy Mundiale. Wielka księga kibica nadaje się na prezent?

Tak, to bardzo dobry pomysł na prezent dla dziecka interesującego się piłką nożną. Duży format, twarda oprawa, bogate ilustracje i temat mundiali sprawiają, że książka ma charakter efektownego albumu, do którego można wracać przed meczami, w trakcie turnieju i po jego zakończeniu.

Czy książka opowiada o wszystkich mundialach?

Mundiale. Wielka księga kibica prowadzi czytelnika przez historię mistrzostw świata w piłce nożnej, pokazując kolejne turnieje, najważniejsze wydarzenia, bohaterów i ciekawostki związane z mundialami. Dzięki temu dziecko może zobaczyć, jak zmieniał się futbol, kibicowanie i samo globalne widowisko sportowe.

Czy książka Mundiale. Wielka księga kibica jest dobra przed mundialem 2026?

Tak, to szczególnie dobry moment na sięgnięcie po tę książkę. Mundial 2026 będzie szeroko komentowanym wydarzeniem sportowym, a taka publikacja może pomóc dziecku lepiej zrozumieć, skąd bierze się wyjątkowa atmosfera mistrzostw świata i dlaczego turniej budzi tyle emocji.

Artykuł Mundiale. Wielka księga kibica – recenzja obowiązkowej książki dla fanów piłki nożnej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Zielona dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było
➜ Autorka: Anna Augustyniak
➜ Ilustracje: Kasia Augustyniak
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Zniknięcie Debory

Główną bohaterką jest Nutka. Kiedy ją poznajemy, rzeczywistość ma jeszcze pozory sielskiego, wiejskiego krajobrazu. Jest w nim dom, rodzina, codzienność, przestrzeń, w której powinno być miejsce na zabawę, rówieśników i dziecięcą swobodę. 

Tyle że Nutka coraz częściej ma poczucie, że jej życie nie należy wyłącznie do niej. Musi dostosowywać się do rodzinnej sytuacji, do nowych obowiązków, dorosłych niepodważalnych decyzji i niewypowiedzianych lęków. Dziewczyna nie od razu rozumie, co dzieje się z jej babcią – a być może wcale nie chce do końca tego rozumieć. 

Akcja zagęszcza się jednak, gdy podczas wizyty w wiejskim domku babci, znika czteroletnia siostra Nutki, czyli Debora. To wydarzenie wywołuje w bohaterce poczucie winy. Dziewczyna myśli, że powinna była lepiej jej pilnować. Tyle że autorka bardzo wyraźnie zaznacza w fabule, że odpowiedzialność za rodzeństwo nie powinna spoczywać na dziecku. 

Kim jest Zielona Dziewczynka?

Zielona Dziewczynka opowiada więc nie tylko o Alzheimerze, ale także o tym, jak w kryzysie rodzinnym dzieci bywają wciągane w świat dorosłych obowiązków. Czasem zbyt wcześnie muszą pomagać, rozumieć, dostosowywać się i rezygnować z tego, co powinno być ich naturalnym prawem: z beztroski.

Debora znika, ale zostawia po sobie ślad. Pewne wspomnienie – opowieść o Zielonej Dziewczynce. Można powiedzieć, że w tym miejscu zaczyna się kolejny rozdział książki. To moment, w którym fabuła – za pomocą symboliki baśniowego lisa – przekracza granicę realizmu i imaginacji.

Nie bez powodu Zieloną Dziewczynkę widzą właśnie babcia Anna i Debora. Obie znajdują się na granicy światów. Debora jest jeszcze bardzo mała, ale podatna na bujanie w obłokach. Babcia Anna coraz częściej przebywa natomiast w sferze wspomnień, w której czas nie do końca działa linearnie.

Zielona Dziewczynka jest więc kimś w rodzaju przewodniczki. To postać, dzięki której opowieść o chorobie otwiera się na pytania o to, czym właściwie jest obecność drugiego człowieka. Czy ktoś, kto nie uczestniczy już w naszej codzienności tak jak dawniej, naprawdę znika? A może trwa w nieco innej przestrzeni?

– Kiedy kogoś tracisz – powiedziała Zielona Dziewczynka – nie tracisz go raz. Tracisz go tysiące razy w ciągu każdego dnia. Tracisz to, w czym ten człowiek powinien uczestniczyć. (…) Tego będziecie się musieli nauczyć, ty i cała rodzina. Że babcia jest w pokoju swoich bardzo realnych wspomnień. I wyrywanie jej do waszej codzienności będzie ją bardzo bolało i przerażało. (…) 

Anna Augustyniak, Zielona Dziewczynka, str. 69

Rozmywanie się w czasie, czyli jak działa Alzheimer

Im bardziej opowieść zanurza się w symbolach, tym trafniej oddaje doświadczenie choroby. W demencji czas traci swoją oczywistą strukturę. To, co było, może nagle stać się teraźniejsze. To, co dzieje się teraz, staje się niezrozumiane lub przesunięte do innego etapu życia.

W tej książce granica między czasem i miejscem zaczyna się rozmywać. Obecność, wspomnienie, dzieciństwo, starość, dom, przeszłość i teraźniejszość zlewają się ze sobą. Nic wyraźnie nie oddziela tego, co było, od tego, co jest teraz. Zmysły nie nadążają za oczami. Autorka nie tłumaczy choroby wyłącznie pojęciami, lecz konstruuje narrację w taki sposób, żeby czytelnik mógł choć przez chwilę poczuć tę charakterystyczną dla tego stanu dezorientację oraz kruchość ludzkiego istnienia.

Ilustracje w Zielonej Dziewczynce

Szczególną rolę pełnią w tej książce ilustracje Kasi Augustyniak. Często pojawiają się pełnorozkładówkowe, jeden po drugim, następujące po sobie obrazy, które skutecznie zatrzymują czytelnika. Działają one jak pauzy w recytowanej poezji. Nie zawsze wiernie oddają to, co pojawia się w tekście. Są bardziej jakimś przebłyskiem wspomnienia, ulotnym momentem, który wpływa na całokształt odbioru Zielonej Dziewczynki.

Mocno nasycone kolory oraz graficzne kształty bawią się niedopowiedzeniami. Tworzą spójny obraz tego, co słyszymy czytając, z tym co jesteśmy w stanie dostrzec.

Zielona Dziewczynka a Listy do A.

To nie jest pierwsza książka o Alzheimerze, o której warto mówić w kontekście literatury dla młodych odbiorców. Równie istotnym tytułem, o którym wspominałam już kilka lat temu, są Listy do A. Mieszka z nami Alzheimer Anny Sakowicz. Książka o Anielce, która pisze listy do „pana A.”, czyli Alzheimera, próbując nakłonić go, by wyprowadził się od babci. Obie książki są potrzebne, ale bardzo od siebie różne.

Listy do A. pisane są z perspektywy dziecka, które nie wie, że jego bliska osoba choruje. Zielona Dziewczynka jest pod tym względem bardziej bezpośrednia. Stara się postawić w miejscu chorującego – tego, jak on się czuje. Czytelnik, podobnie jak Nutka, dochodzą do wielu wniosków stopniowo. Dzięki temu książka Anny Augustyniak oddaje sytuację dziecka, przed którym nikt nie tworzy szczelnej zasłony milczenia, ale które i tak musi samo poukładać sobie w głowie to, co widzi, słyszy i czuje.

Anna Augustyniak i trudne tematy w literaturze dziecięcej

Anna Augustyniak jest jedną z tych autorek, po których książki można sięgać w ciemno. To jedna z nielicznych twórczyń literatury dziecięcej, która nie stroni od trudnych tematów, ale potrafi je opakować w przystępną narrację oraz angażującą fabułę. Wcześniej pisała między innymi o depresji dziecięcej w Kałużysku, o nadpobudliwości psychoruchowej w Skoku i o napięciach społecznych oraz emocjonalnych w Mrówkach. 

W swoich książkach daje przestrzeń na rozmowę, uświadamia, ale nie przytłacza ciężarem nieuchronności. Pozwala wierzyć, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście.

Dla kogo jest Zielona Dziewczynka?

Najlepiej sprawdzi się u starszych dzieci oraz młodszej młodzieży – zwłaszcza u czytelników gotowych na historię wieloznaczną i emocjonalnie dość wymagającą. Może być ważna dla rodzin, w których pojawia się temat choroby neurodegeneracyjnej. Może także pomóc rozpocząć rozmowę o tym, dlaczego babcia lub dziadek zachowują się inaczej, dlaczego zapominają, boją się, złoszczą albo wracają myślami do przeszłości. 

Ale równie dobrze, może być też czytana jako opowieść o pamięci, stracie, odpowiedzialności i dziecięcym prawie do własnych emocji. Sprawdzajcie dostępność Zielonej Dziewczynki na stronie Wydawnictwa Albus.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zielona Dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było?

Zielona Dziewczynka Anny Augustyniak to poetycka, poruszająca opowieść o Nutce, jej młodszej siostrze Deborze, babci Annie oraz chorobie Alzheimera, która stopniowo zmienia życie całej rodziny. Książka mówi o pamięci, stracie, dziecięcym poczuciu winy i o tym, że choroba jednej osoby wpływa na wszystkich bliskich.

Kto napisał książkę Zielona Dziewczynka?

Autorką książki Zielona Dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było jest Anna Augustyniak, znana także z takich książek dla dzieci i młodzieży jak Mrówki, Skok czy Kałużysko.

Czy Zielona Dziewczynka to książka o Alzheimerze?

Tak, Zielona Dziewczynka jest książką o Alzheimerze, ale nie ma charakteru poradnika. Choroba pojawia się tu stopniowo, widziana oczami dziecka, które najpierw czuje niepokój, złość i niezrozumienie, a dopiero później zaczyna pojmować, co dzieje się z babcią.

Dla jakiego wieku jest książka Zielona Dziewczynka?

Książka najlepiej sprawdzi się u starszych dzieci i młodszej młodzieży. To lektura wymagająca emocjonalnie, dlatego warto czytać ją z uważnością, szczególnie wtedy, gdy temat choroby Alzheimera lub demencji dotyczy rodziny czytelnika.

Czy Zielona Dziewczynka jest smutną książką?

Tak, to książka poruszająca i momentami smutna, ale nie przygnębiająca. Anna Augustyniak pisze o chorobie, stracie i lęku z dużą delikatnością. W tej historii jest także miejsce na piękno, bliskość, czułość oraz próbę zrozumienia drugiego człowieka.

Czy Zielona Dziewczynka nadaje się do rozmowy z dzieckiem o chorobie babci lub dziadka?

Tak, książka może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy o Alzheimerze, demencji, starzeniu się i zmianach zachowania bliskiej osoby. Warto jednak pamiętać, że to nie jest instruktażowy poradnik, lecz literacka opowieść, którą najlepiej omawiać z dzieckiem po lekturze.

Dlaczego warto przeczytać Zieloną Dziewczynkę?

Warto po nią sięgnąć, ponieważ w mądry i nieoczywisty sposób opowiada o Alzheimerze, pamięci, dziecięcym poczuciu winy oraz rodzinie, która musi nauczyć się funkcjonować w nowej rzeczywistości. To jedna z tych książek, które pomagają nazwać emocje, ale nie odbierają czytelnikowi prawa do własnej interpretacji.

Artykuł Książka o Alzheimerze dla dzieci i młodzieży. Recenzja ,,Zielonej Dziewczynki” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pytanie na dobranoc Janiny Konarskiej jest książką, która stara się uchwycić właśnie ten niezwykły proces – te małe olśnienia, zabawne skojarzenia i proste, ale bardzo ważne zdania, które po czasie okazują się bezcenną pamiątką. Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim patronatem medialnym. To bowiem jedna z tych publikacji, które od razu wydają się stworzone nie tylko do czytania, lecz przede wszystkim do wspólnego celebrowania bliskości.

➜ Tytuł: Pytanie na dobranoc
➜ Autorka: Janina Konarska
➜ Wydawnictwo: self-publishing
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka, która rośnie razem z dzieckiem

Pytanie na dobranoc nie jest klasycznym albumem ani pamiętnikiem. To dziennik pytań dla dzieci, zaprojektowany na bazie bardzo dobrego pomysłu: odpowiadamy na jedno pytanie dziennie przez cały rok, i powtarzamy ten proces trzykrotnie.

Łącznie otrzymujemy 1095 odpowiedzi, które są jednocześnie zapisem rozwoju dziecka: jego języka, poczucia humoru, zainteresowań, lęków, marzeń, relacji i sposobu rozumienia świata. Odpowiedź na pytanie „kim chciałbyś zostać, gdy dorośniesz?” może brzmieć przecież zupełnie inaczej u cztero, pięcio czy sześciolatka. 

Trzy lata to szmat czasu

Rodzice dzieci dobrze wiedzą, że zmiany w zachowaniu najmłodszych – a nawet w ich sposobie ,,bycia” – można dostrzec z tygodnia na tydzień. Maluch nagle zaczyna inaczej formułować zdania, zdarzy mu się zażartować. Zadaje coraz trudniejsze pytania. Zauważa niuanse. Zmienia ulubiony kolor, bohatera, zabawę, przyjaciela, sposób zasypiania.

Właśnie z tego powodu trzyletni zamysł Pytania na dobranoc wydaje mi się tak trafiony. Nie chodzi tu bowiem o jednorazowe wypełnienie książki i gotowe, ale o powracanie do niej oraz porównywanie nowych odpowiedzi z tymi poprzednimi. Czerpanie przyjemności z lektury tego, jak dziecko myśli o tym samym pytaniu po upływie roku albo po dwóch latach. 

Rytuał bliskości na dobranoc

Choć sam koncept w przypadku tej książki ma bardzo istotne znaczenia, to jednak warto po nią sięgnąć przede wszystkim ze względu na rytuał, który można wokół niej stworzyć. Pytanie na dobranoc zachęca, żeby odłożyć telefon, usiąść obok dziecka, zadać pytanie i poczekać na odpowiedź. Nie poganiać, ani nic nie sugerować. Po prostu być tam dla niego, żeby czuło się wysłuchane oraz ważne.

To pozornie proste, ale we współczesnym rodzicielstwie nie jest takie oczywiste. Wieczorem, po długim dniu, nie zawsze jesteśmy w stanie wspiąć się na wyżyny kreatywności. Zazwyczaj kończymy na kąpieli, myciu zębów, przebieraniu w piżamę oraz szybkim czytaniu książki (najlepiej takiej niezbyt długiej). 

Tymczasem dziecko bardzo często właśnie pod koniec dnia zaczyna się otwierać i ma ochotę na rozmowę. Chce się podzielić, co je ucieszyło, zaniepokoiło, z kim chciałoby się pobawić. Wiele mówi się o tym, że rytuały wieczorne, takie jak czytanie, opowiadanie czy śpiewanie, mogą mieć długofalowy związek z rozwojem językowym oraz emocjonalnym dziecka – jest to kolejny argument za tą książką.

Pytania, które zachęcają do rozmowy

W Pytaniu na dobranoc znajdziemy różnorodne pytania. Jedne są bardziej konkretne: „Z kim chciałbyś się jutro pobawić?”, „Jakie kolory najbardziej lubisz?”, „Kogo dziś przytuliłaś?”. Inne zachęcają do fantazjowania, liczenia, główkowania albo opowiadania o przyszłości: „Czego nowego chciałbyś się nauczyć?”, „Jak myślisz, ilu klocków Duplo potrzeba, żeby zbudować wieżę tak wysoką jak Ty?”, „Kim chciałbyś zostać, gdy dorośniesz?”.

To naprawdę zręcznie przygotowany zestaw. Gdyby pytania były wyłącznie „poważne”, książka mogłaby zniechęcać. Gdyby były z kolei tylko humorystyczne, straciłaby ona swoją głębię. Dziecko ma więc szanse na odpowiedzi spontaniczne, ale także te wymagające chwili zastanowienia oraz pokombinowania. Dla rodzica to wyjątkowa sposobność poznania swojego malucha nieco lepiej.

Warto też zwrócić uwagę na znaczenie pytań otwartych. Sposób, w jaki dorośli pytają i rozwijają dziecięce wypowiedzi, wpływa na to, jak dzieci uczą się opowiadać o sobie, pamiętać wydarzenia oraz rozumieć i przetwarzać własne przeżycia. Pytanie na dobranoc może więc sprawdzić się nie tylko jako pamiątka, ale również jako narzędzie wspierające rozmowę, słownictwo i dziecięcą samoświadomość.

Nie trzeba zaczynać od stycznia

Bardzo podoba mi się również to, że książka nie wymaga rozpoczęcia zabawy z nią w konkretnym momencie. Nie trzeba czekać do 1 stycznia, żeby ją wypełniać. Można zacząć w dowolnym momencie: w urodziny dziecka, na Dzień Dziecka, na początku wakacji, po przeprowadzce, po rozpoczęciu przedszkola albo szkoły. Albo też zupełnie bez okazji, bo dlaczego nie?

Wiele pięknych albumów i dzienników jest zbyt wymagająca, szczegółowa czy ambitna, żeby uzupełniać je codziennie. Pytanie na dobranoc zajmie Wam co najwyżej kilka minut. Zadajecie krótkie pytanie, chwilę zapisujecie i zaznaczanie miejsce tasiemką, by móc kontynuować kolejnego dnia. 

Tu nie chodzi o to, żeby stworzyć esej czy uchwycić jakąś górnolotną myśl. Czasem te najbardziej poruszające odpowiedzi będą właśnie krótkie, śmieszne, krzywo zapisane, nieporadne, bo są prawdziwe oraz wiążemy je z konkretnym momentem, kiedy powstały.

Prezent na długi czas

W kontekście prezentowym Pytanie na dobranoc ma ogromny potencjał. To nie jest kolejna zabawka, która może szybko się znudzić i za chwilę dziecko straci nią zainteresowanie. To prezent, w który trzeba się zaangażować, ale dzięki temu staje się on ciekawszy i bardziej wartościowy.

Można podarować go dziecku, ale tak naprawdę jest to prezent dla całej rodziny. Dla rodzica, który chce zapamiętać ten uroczy etap kilkulatka. Dla dziadków, dla przyszłego nastolatka, który za kilka lat może przeczytać własne odpowiedzi i zobaczyć, co go kiedyś bawiło, wzruszało albo dziwiło. Dla dorosłego człowieka, który być może kiedyś weźmie tę książkę do ręki i odkryje siebie z czasów dzieciństwa.

Prezentowy charakter podkreśla także samo wydanie: twarda oprawa, wysokiej jakości papier, subtelna identyfikacja graficzna. To solidna pozycja, bo rodzinne pamiątki potrzebują trwałości. Mają przetrwać przeprowadzki, porządki, zmiany półek i kolejne etapy życia.

Pamiątka na całe życie

W dzieciństwie najłatwiej przeoczyć to, co wydarza się ,,na bieżąco”. Pamiętamy pierwsze kroki, słowa, urodziny, wakacje, zdjęcia z przedszkola. Szybciej jednak zacierają się słowa, formułowane zdania. A przecież to one najpełniej pokazują dziecko takim, jakie było naprawdę.

Pytanie na dobranoc jest zaproszeniem do kolekcjonowania momentów. Do zapisu, który z czasem nabierze wartości. Dziś odpowiedź może wydawać się zabawna albo oczywista – za trzy lata będzie śladem minionego etapu, a za dziesięć z pewnością wzruszy lub rozbawi. Książka Janiny Konarskiej jest rodzinną kapsułą czasu. Taką, którą można wielokrotnie otwierać i za każdym razem odnaleźć w niej inny kawałek przeszłości naszego dziecka.

Dlaczego warto kupić Pytanie na dobranoc?

Bo to książka, która łączy trzy rzadko spotykane rzeczy w jednym przedmiocie: codzienne rytuały, rozwój emocjonalny i pamiątkę na całe życie. Zachęca do celebrowania bliskości, a jednocześnie dokumentuje, jak dziecko dorasta. Nie wymaga od rodzica długich przygotowań, wystarczy tylko kilka minut dziennie.

Przedsprzedaż Pytania na dobranoc rozpoczyna się 7 maja i w jej trakcie książkę można kupić w niższej cenie. To dobry moment, żeby pomyśleć o niej jako o prezencie na Dzień Dziecka, urodziny, zakończenie przedszkola, rozpoczęcie szkoły albo po prostu o upominku bez okazji, który ma szansę zostać w rodzinie na lata.

Sprawdzajcie jej dostępność na dedykowanej stronie Pytanie na dobranoc. 

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest książka Pytanie na dobranoc?

Pytanie na dobranoc Janiny Konarskiej to dziennik pytań dla dzieci i rodziców. Zawiera 365 pytań, po jednym na każdy dzień roku, oraz miejsce na odpowiedzi udzielane przez dziecko przez trzy kolejne lata.

Dla kogo jest Pytanie na dobranoc?

Książka jest przeznaczona przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym oraz ich rodziców lub opiekunów. Najlepiej sprawdzi się w rodzinach, które chcą stworzyć wieczorny rytuał rozmowy, bliskości oraz uważnego słuchania.

Czy Pytanie na dobranoc trzeba zacząć wypełniać 1 stycznia?

Nie. Książkę można rozpocząć dowolnego dnia: w urodziny dziecka, na Dzień Dziecka, na początku wakacji, po rozpoczęciu przedszkola albo zupełnie bez okazji. Wystarczy przejść do odpowiedniej daty i zaznaczyć miejsce tasiemką.

Ile odpowiedzi można zapisać w książce Pytanie na dobranoc?

Książka zawiera miejsce na 1095 odpowiedzi, ponieważ na każde z 365 pytań dziecko może odpowiedzieć trzy razy – w odstępie roku lub dwóch lat. Dzięki temu rodzic widzi, jak zmienia się sposób myślenia, mówienia i przeżywania świata przez dziecko.

Jakie pytania znajdują się w książce Pytanie na dobranoc?

W książce są pytania konkretne, zabawne, abstrakcyjne i emocjonalne. Dotyczą między innymi marzeń, ulubionych kolorów, zabaw, przyjaciół, przytulania, rysowania, nauki nowych rzeczy i dziecięcych planów na przyszłość.

Czy Pytanie na dobranoc nadaje się na prezent?

Tak. To bardzo dobry pomysł na prezent dla dziecka i całej rodziny, szczególnie na Dzień Dziecka, urodziny, rozpoczęcie przedszkola, zakończenie roku albo święta. Twarda oprawa, wysokiej jakości papier i pamiątkowy charakter sprawiają, że książka może zostać w domu na wiele lat.

Dlaczego warto wprowadzić wieczorny rytuał z Pytaniem na dobranoc?

Codzienne pytanie daje sposobność na pogłębioną rozmowę z dzieckiem. To chwila wyciszenia, bliskości i uważnego słuchania, która może stać się ważnym elementem rodzinnej rutyny.

Czy Pytanie na dobranoc jest książką do czytania czy do uzupełniania?

To przede wszystkim książka do wspólnego uzupełniania. Rodzic lub opiekun zadaje dziecku pytanie, zapisuje odpowiedź, a po roku wraca do tego samego miejsca, żeby zobaczyć, jak zmieniło się dziecko i jego sposób myślenia.

Artykuł Jak zapamiętać dzieciństwo? ,,Pytanie na dobranoc” i 1095 odpowiedzi pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem powraca w fabule do pacjentów, ale i pozostałych bohaterów, którzy tak skutecznie zaangażowali nas emocjonalnie. W internecie, na zagranicznych portalach, można przeczytać, że seria liczy sobie aż 7 tomów, co jest bardzo obiecującą liczbą!

➜ Tytuł: Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem
➜ Seria: Psycholog
➜ Autorka: Marie-Aude Murail
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Sauveur Saint-Yves, czyli psycholog, który potrafi słuchać

Sauveur Saint-Yves mieszka przy rue des Murlins w Orleanie. Jest około czterdziestoletnim psychologiem klinicznym, ojcem dziewięcioletniego Lazare’a, człowiekiem wysokim, opanowanym, cierpliwym i takim, który potrafi zapanować nad najbardziej chaotyczną oraz poranioną duszą. Jego życie dzieli się na dwie osobne (choć wbrew jego woli także przenikające się) sfery: prywatną, z Lazare’em, Louise oraz jej dziećmi – oraz zawodową, w której przyjmuje pacjentów w swoim gabinecie. 

Sauveur, choć jego imię w tłumaczeniu oznacza zbawiciela, nie jest cudotwórcą od naprawiania ludzkiego życia. Jego najbardziej cenioną umiejętnością jest uważność. Potrafi wysłuchać, dopasować się do człowieka i nie oceniać go ,,z góry” – choć czasami jest to naprawdę bardzo trudne. A przy okazji jest także po prostu zwykłą osobą, która czasami sama potrzebuje pomocy. 

Drugi tom skupia się na dorosłych

Pierwszy tom mocniej koncentrował się na Lazare’ze i dziecięcej perspektywie domu, w którym prywatność ojca stale przenikała się z problemami jego pacjentów. W drugiej części chłopiec nadal jest istotny, ale schodzi nieco na dalszy plan. Środek ciężkości przesuwa się w stronę Sauveura, Louise i jego pacjentów.

Wątek romantyczny z Louise jest kontynuowany, ale perspektywa kobiety staje się równie ważna, co punkt widzenia głównego bohatera. Louise tkwi między zazdrosnym byłym mężem, dziećmi i relacją, której nie potrafi oddać całej siebie. Jest pełna obaw, kompleksów, poczucia odpowiedzialności oraz strachu przed niepowodzeniem. Sauveur jest jej bezpieczną przystanią, a mimo to ma ona wątpliwości co do tego związku. 

Pacjenci, którzy wracają do gabinetu psychologa

W Psychologu 2 autorka powraca do przypadków znanych z poprzedniego tomu. Terapia w tej serii jest ukazana jako długotrwały proces. W gabinecie pojawia się ponownie Ella, dziewczynka, która chciałaby być chłopcem. Wraca także Blandine, dorastająca w cieniu starszej siostry z depresją. To jeden z tych wątków, które literatura często pomija: co dzieje się z dzieckiem, które nie potrzebuje najwięcej uwagi w rodzinie, ale codziennie żyje obok czyjegoś cierpienia i w pewien sposób czuje się za nie odpowiedzialne?

Nie zabrakło również Gabina, chłopca mieszkającego u Sauveura, ponieważ jego matka ponownie trafia do ośrodka z objawami psychozy. Ta tematyka również dobrze pokazuje, jak Murail pisze o rodzinie, ale i ludzkiej stronie samego psychologa – może mniej profesjonalnej czy zdroworozsądkowej, ale na pewno bezgranicznie empatycznej.

Samuel, Radża i ci, których łatwo źle ocenić

W drugim tomie pojawiają się też nowe postacie. Szczególnie mocno wybrzmiewa przypadek Samuela, który początkowo wydaje się po prostu trudnym nastolatkiem z problemem higieny. To jednak tylko pierwsza, myląca warstwa interpretacji. Murail bardzo dobrze pokazuje, że to, co widzimy w sposób powierzchowny, bywa objawem znacznie głębszych zmartwień. 

Radża wnosi do książki temat doświadczenia wojny, które nie kończy się wraz z fizycznym oddaleniem od niebezpieczeństwa. Dziewczynka może być już gdzieś indziej, w innym kraju, ale jej lęk nadal jest obecny. 

W życiu bohaterów pojawia się również Jovo, bezdomny starszy mężczyzna, były wojskowy, który zostaje przygarnięty przez Sauveura. Jego obecność jeszcze bardziej zagęszcza domową przestrzeń psychologa, w której są już dzieci, chomiki oraz Gabin. Staruszek wnosi do fabuły ton prostolinijności. Ma on jednak swoje tajemnice i niewyjawioną w pełni przeszłość.

Marie-Aude Murail i literatura młodzieżowa bez tematów tabu

Marie-Aude Murail od dekad należy do najważniejszych autorek francuskiej literatury młodzieżowej. Le Monde pisał o niej jako o twórczyni, która przez ponad czterdzieści lat współtworzyła przemianę literatury dla młodych czytelników we Francji, nie unikając takich tematów jak tożsamość płciowa, choroba, śmierć, szaleństwo czy pieniądze, a jednocześnie ufając inteligencji i poczuciu humoru młodego odbiorcy. 

Choć moim zdaniem Psycholog jest serią raczej dla dorosłych czytelników, warto mieć z tyłu głowy, że to autorka wszechstronna, ujmująca w swoich historię również perspektywę tych młodszych odbiorców. 

Czy warto przeczytać drugi tom Psychologa?

Warto, zwłaszcza jeśli pierwszy tom zostawił w Was potrzebę powrotu do Sauveura, Lazare’a i ich nieidealnego, nieco chaotycznego świata, w której jest miejsce na błędy, ale przede wszystkim na uważne słuchanie. Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem jest dojrzalszy i bardziej skupiony na dorosłych dylematach, ale nie traci tego, co w tej serii najważniejsze: empatii, humoru oraz przekonania, że człowiek zasługuje na pomoc.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem?

Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem Marie-Aude Murail to kontynuacja historii Sauveura Saint-Yvesa, psychologa klinicznego z Orleanu. W drugim tomie wracają znani pacjenci, pojawiają się nowe trudne przypadki, a życie prywatne Sauveura coraz mocniej splata się z jego pracą.

Czy trzeba znać pierwszy tom, żeby przeczytać Psychologa 2?

Najlepiej czytać serię po kolei. Drugi tom kontynuuje wątki z pierwszej części, między innymi relację Sauveura z Louise, historię Gabina, sprawę Elli oraz rodzinne życie Lazare’a. 

Dla kogo jest książka Psycholog. Tom 2?

To powieść dla dojrzałego czytelnika. Najlepiej sprawdzi się u odbiorców, którzy lubią literaturę obyczajową, psychologiczną i rodzinną, a także książki podejmujące tematy emocji, terapii, dorastania, relacji i zdrowia psychicznego.

Jakie tematy porusza Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem?

Książka porusza między innymi temat depresji, psychozy, traumy wojennej, tożsamości, zazdrości, rozwodu, rodziny patchworkowej, samotności, problemów nastolatków i potrzeby bycia wysłuchanym. Autorka pokazuje te sprawy przez pryzmat losów pacjentów oraz życie prywatne Sauveura.

Czy warto przeczytać Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem?

Warto, szczególnie jeśli podobał się pierwszy tom serii. To dojrzała, wielowątkowa i bardzo empatyczna powieść o ludziach, którzy mierzą się z własnymi lękami i sekretami. Drugi tom pokazuje, że czasem największym początkiem zmiany jest spokojna rozmowa z kimś, kto potrafi słuchać.

Artykuł Co dzieje się za drzwiami gabinetu psychologa? Recenzja Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Spróbujcie wyobrazić sobie świat bez owadów. Niby jest to możliwe, bo przecież w naszych domach czy mieszkaniach owadów jest raczej niewiele (chyba, że zabłąka się jakaś mucha, gdy otworzycie latem okno). Nie rzucają się w oczy, ale to nie znaczy że ich nie ma. Świat bez owadów nie mógłby istnieć.

Jules Howard – brytyjski zoolog, popularyzator nauki i autor książek przyrodniczych – udowadnia, jak wiele im zawdzięczamy. Książka Owady i ich supermoce ukazała się z ilustracjami Gosi Herby, w serii Akademia Mądrego Dziecka, nakładem Wydawnictwa Harper Collins Polska.

➜ Tytuł: Owady i ich supermoce. Akademia mądrego dziecka
➜ Autor: Jules Howard
➜ Ilustracje: Gosia Herba
➜ Tłumaczenie: Jakub Urbański
➜ Wydawnictwo: Harper Collins Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka, dzięki której docenisz owady

Owady mają w literaturze dziecięcej dość trudne zadanie. Z jednej strony są wdzięcznymi bohaterami książek edukacyjnych, bo jest ich całe mnóstwo, potrafią zaskakiwać oraz żyją właściwie na każdej szerokości geograficznej. Z drugiej strony ciągnie się za nimi cały bagaż ludzkich uprzedzeń. Są „robalami”, czymś podejrzanie małym, natrętnym i bardzo często nieproszonym .

Jules Howard w swojej książce nie przekonuje jednak nikogo, że owady to rozkoszne istotki do kochania. Zwraca jednak uwagę, że rozdeptanie butem, albo nawet obrzucanie robaków epitetami może być nie na miejscu. Z pewnością nikt by tego nie robił, gdyby tylko ludzie byli bardziej świadomi, co potrafią te małe rozrabiaki. Autor pokazuje owady jako pracowników wielkiego, przyrodniczego systemu. Są tu sprzątacze, zapylacze, budowniczowie, nauczyciele czy mali specjaliści od zadań, bez których codzienność wyglądałaby zupełnie inaczej.

Superbohaterowie bez peleryny

Owady nie muszą nosić peleryn (choć wiele lubi się stroić w krzykliwe kolory). Ich moce są bardziej przyziemne, ale szalenie istotne. Jedne pomagają oczyszczać środowisko z resztek organicznych. Inne zapylają rośliny. Jeszcze inne stają się pokarmem dla ptaków, płazów czy ssaków. Są też takie, które inspirują naukowców i inżynierów.

W Owadach i ich supermocach to właśnie owady pełnią funkcję narratorów oraz bohaterów. Same oprowadzają czytelnika po swoim świecie i pokazują, dlaczego zasługują na więcej uznania. Dzięki temu dziecko nie traktuje mrówek, chrząszczy, pszczół czy much jako obojętnych żyjątek, ale istoty, które żyją w konkretnym środowisku oraz mają do wykonania bardzo precyzyjne zadanie. Zaczyna także rozumieć, że świat przyrody nie istnieje po to, żeby nam się podobać. Funkcjonuje jako sieć zależności, bez której pojedynczych elementów cały porządek przyrody mógłby się zachwiać.

Ilustracje Gosi Herby

Kolejnym powodem, dla którego sięgnęłam po tę książkę, były ilustracje Gosi Herby. Być może mieliście okazję poznać już jej poprzednie publikacje:

• Świat starożytny w 100 słowach,
• Balonowa 5,
• Van Dog,
• seria Sonia w Krainie Sonostworów.

Artystka nadaje owadom osobowość, ale nie odbiera im ich owadzich cech. To nadal jest książka przyrodnicza, w której ilustracje pomagają oswoić temat. Są humorystyczne, pełne kolorów, czasem lekko absurdalne. Dzięki nim książka zachęca do uważnego wpatrywania się w strony oraz odkrywania kolejnych rozkładówek.

Dlaczego ta książka jest ważna?

Książki o owadach mają współcześnie bardzo duże znaczenie ekologiczne i edukacyjne. Coraz częściej mówi się o spadku liczebności owadów oraz o tym, jak poważne konsekwencje może mieć to dla ekosystemów. Spokojnie, Owady i ich supermoce nie straszą dzieci końcem świata. 

To pozycja, której głównym celem jest uświadamianie jak ważne dbanie o owady. Pokazanie, że zanim zaczniemy w ogóle mówić o ochronie przyrody, musimy najpierw nauczyć się dostrzegać naturę, którą mamy tuż pod nosem.

Dla kogo są Owady i ich supermoce?

To propozycja przede wszystkim dla dzieci, które lubią książki popularnonaukowe, przyrodę, ciekawostki i nietypowych bohaterów. Sprawdzi się także u tych, którzy za owadami nie szczególnie przepadają, ale chciałyby zmienić swój punkt widzenia.

Owady i ich supermoce będą dobrą lekturą do domowego czytania, ale też do przedszkola, szkoły, biblioteki czy zajęć przyrodniczych. Można potraktować ją jako punkt wyjścia do rozmowy o zapylaczach, kompostowaniu, łańcuchach pokarmowych, bioróżnorodności i o tym, dlaczego „małe” wcale nie znaczy „nieistotne”.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Harper Collins Polska.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Owady i ich supermoce Julesa Howarda?

Owady i ich supermoce to popularnonaukowa książka dla dzieci o roli owadów w przyrodzie i codziennym życiu człowieka. Autor pokazuje, że muchy, chrząszcze, mrówki, pszczoły czy inne małe stworzenia nie są tylko „robakami”, ale ważnymi częściami ekosystemu.

Dla jakiego wieku jest książka Owady i ich supermoce?

Książka najlepiej sprawdzi się u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, szczególnie tych, które interesują się przyrodą, zwierzętami, ekologią i nauką podaną w przystępnej formie.

Kto napisał książkę Owady i ich supermoce?

Autorem książki Owady i ich supermoce jest Jules Howard, brytyjski zoolog, popularyzator nauki i autor książek przyrodniczych dla dzieci oraz dorosłych.

Czy Owady i ich supermoce to dobra książka edukacyjna dla dzieci?

Tak, ponieważ książka nie tylko przekazuje ciekawostki o owadach, ale też tłumaczy ich znaczenie dla środowiska. Pokazuje między innymi, że owady zapylają rośliny, rozkładają materię organiczną i są częścią łańcucha pokarmowego.

Czy książka Owady i ich supermoce pomaga oswoić lęk przed owadami?

Tak. Autor nie zmusza dzieci do natychmiastowego zachwytu nad owadami, ale zachęca, by lepiej je poznać. Dzięki temu książka może pomóc zmienić perspektywę z niechęci lub strachu na ciekawość i szacunek.

Czy Owady i ich supermoce nadają się do przedszkola lub szkoły?

Tak, książka może być dobrym punktem wyjścia do zajęć o przyrodzie, ekologii, zapylaczach, kompostowaniu, bioróżnorodności i roli małych organizmów w środowisku.

Dlaczego warto czytać dzieciom książki o owadach?

Książki o owadach uczą uważności na przyrodę, pokazują zależności w ekosystemie i pomagają zrozumieć, że nawet najmniejsze stworzenia mają znaczenie. To dobry sposób na rozwijanie ciekawości świata i ekologicznej wrażliwości.

Czy warto kupić książkę Owady i ich supermoce?

Warto, jeśli szukacie mądrej, atrakcyjnej wizualnie i przystępnej książki przyrodniczej dla dzieci. Owady i ich supermoce pokazują, że owady nie muszą być piękne ani lubiane, żeby były fascynujące i naprawdę potrzebne.

Artykuł Owady i ich supermoce – popularnonaukowa książka dla dzieci z bardzo ważnym przesłaniem pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To pozycja od Insight Editions – amerykańskiego wydawnictwa wyspecjalizowanego w kolekcjonerskich publikacjach związanych z popkulturą. Na stronie znajdziecie m.in. także moją recenzję innej książki tej oficyny, czyli Harry Potter: A Pop-Up Book.

➜ Tytuł: Harry Potter’s Journey to Hogwarts
➜ Autor: David Hawcock
➜ Wydawnictwo: Insight Editions
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Pop-up ze świata Harry’ego Pottera

W przypadku Harry Potter’s Journey to Hogwarts mamy do czynienia z pozycją, która może pełnić funkcję kolektora wspomnień – w bardzo atrakcyjnym wydaniu. Wystarczy pociągnąć za zakładkę, przesunąć element, przekręcić koło lub otworzyć rozkładówkę, żeby dobrze znane sceny zaczęły się zmieniać na oczach czytelnika.

Książka została zainspirowana wydarzeniami z filmu Harry Potter i Kamień Filozoficzny i prowadzi czytelnika od komórki pod schodami aż do momentu, w którym Harry staje się pełnoprawnym uczniem Gryffindoru po ceremonii tiary przydziału. W środku znajdziecie 12 stron i sześć rozkładówek z interaktywnymi mechanizmami. 

Od Privet Drive aż do Hogwartu, czyli znana historia, ale opowiedziana w nieco inny sposób

Harry Potter Journey to Hogwarts Pop-up to pozycja dla fanów serii. Skupia się na kilku najbardziej ikonicznych momentach z początku historii i zamienia je w małe papierowe spektakle.

Na stronach pojawia się więc dom przy Privet Drive, w którym odbywa się akurat inwazja listów z Hogwartu. Jest przejście przez ceglaną ścianę na peronie 9¾. Nie brakuje Hogwart Express, podróży łódką przez jezioro, pierwszego spojrzenia na zamek wyłaniającego się zza chmur, czy ruchomych schodów prowadzących w stronę pokoju wspólnego Gryffindoru. 

Dla kogoś, kto zna Harry’ego Pottera od lat, to właściwie mapa najbardziej symbolicznych i emocjonalnych chwil z książki. W wersji pop-up droga Harry’ego ze schowka pod schodami do zostania uczniem szkoły magii nabiera wyjątkowo symbolicznego charakteru, bo czytelnik sam ,,pomaga” mu w doświaedczaniu kolejnych etapów.

David Hawcock i sztuka papierowego mistrzostwa

Za projekt Harry Potter’s Journey to Hogwarts odpowiada David Hawcock, twórca specjalizujący się w książkach pop-up oraz nowatorskich formach papierowych. Hawcock jest projektantem książek przestrzennych i trójwymiarowych publikacji, a wśród jego wcześniejszych prac znajdują się m.in. serie Classic Pop-Up Tale, w tym Dracula, Frankenstein i Sherlock Holmes. 

Inżynier papieru naprawdę dobrze przygotował się do powierzonego mu zadania. Kierując się ikonkami małych dłoni, uruchamiacie mechanizmy, które zmieniają widok za oknem, otwierają drzwi, ukazują ukryte elementy czy nawet zmieniają scenografię sceny. Większość z nich działa naprawdę bardzo gładko, choć zdarza się, że niektóre potrzebują odpowiedniego ustawienia książki i ,,wyrobienia się”. Najważniejsze, żeby nie ciągnąć za papierowe zakładki zbyt mocno, żeby nie uszkodzić sobie lektury.

Nie tylko książka, ale i kolekcjonerski obiekt

Warto od razu zaznaczyć różnicę między Harry Potter’s Journey to Hogwarts a wcześniejszym, bardziej monumentalnym Harry Potter: A Pop-Up Guide to Hogwarts autorstwa Kevina M. Wilsona i Matthew Reinharta. Tamta książka z 2018 roku była dużym, rozbudowanym przewodnikiem po zamku i jego okolicach, otwierającym się nawet w formie przestrzennej mapy Hogwartu wraz z boiskiem do quidditcha czy Zakazanym Lasem. 

Journey to Hogwarts wydaje się bardziej narracyjne i kameralne. Nie chodzi w nim o oprowadzenie po całym świecie, lecz o przeżycie konkretnej drogi: od samotności Harry’ego w świecie mugoli do pierwszego zanurzenia w magicznej wspólnocie. Fakt, skupia się ona na mniejszej liczbie wydarzeń z książek, ale mam wrażenie, że są one bardzo konkretne i kluczowe dla całej opowieści.

Co znajdziemy w środku?

Książka składa się z 12 stron i została wydana w twardej oprawie. Ukazała się 15 października 2024 roku. W środku znalazły się sceny aktywowane przez koła, dźwignie, nacięcia i zakładki. Sześć rozkładówek daje możliwość uruchomienia ulubionych momentów z filmu i poznania ciekawostek zza kulis tych scen. 

Młodszy czytelnik zachwyci się więc ruchem, elementami zaskoczenia oraz możliwościami samego mechanizmu. Starszy fan doceni z kolei rozpoznawalność scen, filmowe odniesienia i kolekcjonerski charakter wydania.

Dlaczego ta pozycja tak dobrze oddaje emocje fanów Harry’ego Pottera?

Bo Harry Potter od początku był opowieścią o szukaniu swojego prawdziwego ,,ja”. Podróży z jednego świata do drugiego. Przechodzenia od dziecięcej bezradności do sprawczości. Z „nie pasujesz tutaj/jesteś dziwny” do „czekaliśmy właśnie na ciebie”.

Zamknięta książka pop-up wygląda jak zwykły przedmiot. Wystarczy ją jednak otworzyć, żeby płaska kartka nabrała nagle głębi. Ukryty element wysuwa się spod papieru, a obraz zaczyna reagować na ruch dłoni. 

To dlatego ta publikacja może wywoływać tak silny efekt nostalgii. Nie chodzi wyłącznie o to, że przypomina pierwszy film czy pierwszą książkę. Ona pozwala jeszcze raz poczuć to dziecięce zdziwienie, które towarzyszyło odkrywaniu świata czarodziejów po raz pierwszy. Właśnie z tego także powodu, doskonale sprawdzi się jako prezent: dla dziecka, które dopiero zaczyna przygodę z Harrym, ale też dla dorosłego fana, który nie chce kolejnego gadżetu, tylko czegoś pięknego, namacalnego oraz zaprojektowanego z najwyższą starannością.

Czy Harry Potter’s Journey to Hogwarts jest dla dzieci?

Tak, ale nie tylko – i nie w każdym wieku. Trzeba pamiętać, że pop-upy są delikatne. Ruchome elementy, zakładki i mechanizmy wymagają ostrożności, dlatego w przypadku młodszych czytelników najlepiej sprawdzi się wspólne oglądanie. To publikacja do wspólnego otwierania, pokazywania, wracania do ulubionych scen, zachwycania się. 

Czy warto kupić Harry Potter Journey to Hogwarts Pop-up?

Jeśli marzy Wam się piękny, interaktywny, kolekcjonerski przedmiot ze świata Harry’ego Pottera, zdecydowanie warto zwrócić na niego uwagę. Jest to książka dla tych, którzy lubią małe dzieła sztuki zamknięte pomiędzy okładkami. Dla fanów pop-upów. Dla kolekcjonerów wydań związanych z Hogwartem i Potterem ogólnie. Dla osób, które pamiętają, że magia Harry’ego Pottera zaczęła się od najprostszej, a jednocześnie najbardziej poruszającej fantazji: że gdzieś istnieje miejsce, do którego naprawdę należymy.

2 maja, czyli Międzynarodowy Dzień Harry’ego Pottera

Nieprzypadkowo o takiej książce szczególnie dobrze pisze się właśnie 2 maja, kiedy fani na całym świecie obchodzą Międzynarodowy Dzień Harry’ego Pottera. Data nie została wybrana dlatego, że jest dniem urodzin bohatera – te przypadają 31 lipca – lecz dlatego, że 2 maja upamiętnia Bitwę o Hogwart, finałowe starcie z Harry’ego Pottera i Insygniów Śmierci. Właśnie tego dnia uczniowie, nauczyciele i członkowie Zakonu Feniksa walczyli ramię w ramię, doprowadzając do końca władzy Voldemorta i przywrócenia pokoju w świecie czarodziejów. 

FAQ

Co to jest Harry Potter’s Journey to Hogwarts?

Harry Potter’s Journey to Hogwarts to interaktywna książka pop-up inspirowana początkiem historii Harry’ego Pottera. 

Kto wydał Harry Potter’s Journey to Hogwarts?

Książka ukazała się nakładem Insight Editions, amerykańskiego wydawnictwa znanego z dopracowanych publikacji popkulturowych, albumowych, prezentowych i kolekcjonerskich.

Kto stworzył książkę Harry Potter’s Journey to Hogwarts?

Za projekt książki odpowiada David Hawcock, twórca specjalizujący się w paper engineeringu, czyli projektowaniu ruchomych, przestrzennych i rozkładanych mechanizmów z papieru.

Czy Harry Potter’s Journey to Hogwarts to książka pop-up?

Tak. To książka pop-up z ruchomymi elementami, zakładkami, rozkładanymi scenami i interaktywnymi mechanizmami, które pozwalają „uruchomić” najważniejsze momenty z drogi Harry’ego do Hogwartu.

Dla kogo jest Harry Potter’s Journey to Hogwarts?

To książka dla fanów Harry’ego Pottera, kolekcjonerów pięknych wydań, miłośników książek pop-up oraz dzieci, które dopiero poznają świat czarodziejów. Ze względu na delikatne mechanizmy najlepiej sprawdzi się przy wspólnym oglądaniu.

Czy Harry Potter’s Journey to Hogwarts nadaje się na prezent?

Tak, to bardzo dobry pomysł na prezent dla fana Harry’ego Pottera. Książka ma kolekcjonerski charakter, efektowną formę i odwołuje się do jednych z najbardziej rozpoznawalnych scen z początku magicznej przygody.

Artykuł Harry Potter’s Journey to Hogwarts – kolekcjonerska książka pop-up dla fanów Pottera pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To książka popularnonaukowa, ale w nie do końca oczywisty sposób. Jest dowcipna, błyskotliwa, z narracją prowadzoną potocznym stylem oraz pełna energii. To taki zjazd z górki w upalny dzień, kiedy możemy wreszcie poczuć na twarzach rześki powiew wiatru.

➜ Tytuł: Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat
➜ Autor: Ondřej Buddeus
➜ Ilustracje: Jindřich Janíček
➜ Tłumaczenie: Dorota Dobrew
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka o rowerze, ale nie tylko o nim

Autorem tekstu jest czeski pisarz Ondřej Buddeus, a za ilustracje odpowiada Jindřich Janíček. Książkę przełożyła Dorota Dobrew i trzeba przyznać, że wykonała świetną pracę, bo znacząca część tekstu opiera się na zabawie słowem oraz nieoczywistych subtelnościach języka.

Narracja Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat  nie skupia się wyłącznie na technikaliach. Owszem, znajdziemy tu praktyczne informacje o oponach, przerzutkach, konstrukcji, równowadze czy zasadach jazdy. Ale jeszcze bardziej znaczące są pytania, które stawia autor: dlaczego rower stał się symbolem wolności? Jak jednoślad może wpływać na nasze ciała i fizyczność? Jak zmienia miasta? Dlaczego nadal pozostaje jednym z najbardziej praktycznych i ekologicznych wynalazków?

Co więcej, znalazło się tutaj także sporo wiedzy historycznej, z zakresu fizyki, przyrody, geografii czy biologii (autor bardzo dokładnie punktuje, jakie korzyści przynosi jazda na rowerze w kontekście naszego zdrowia). To zaskakujące jak wiele tematów można poruszyć, bazując przede wszystkim na przedmiocie samego roweru.

Od wulkanu po Tour de France

No właśnie, bo Buddeus potrafi lawirować między historią wynalazków, sportem, ekologią, codziennymi przejażdżkami czy wielkimi przemianami społecznymi. Czy wiecie, że powstanie roweru miało związek z wybuchem wulkanu? Albo że w jednym kraju na świecie dorośli muszą zdać specjalny egzamin, żeby móc jeździć na rowerze? Albo że rowery w dużej mierze zainspirowały braci Wright do stworzenia pierwszego samolotu?

Autor książki właśnie z takich ciekawostek tworzy swoją opowieść o tym, że historia roweru to hołd dla ludzkiej pomysłowości. Rower pojawia się akurat w tym momencie, kiedy człowiek ,,dorasta” do tego, żeby poruszać się szybciej, taniej, sprawniej oraz bardziej niezależnie. To wynalazek prosty, ale zdecydowanie również genialny.

W Rowerze można dowiedzieć się, jak działa peleton, czym zajmują się sprinterzy, dlaczego Tour de France stał się tak legendarnym wyścigiem i jak przygotować się do bezpiecznej jazdy. Są też fragmenty o zdrowiu, odpowiednim ubiorze i zasadach poruszania się na rowerze. Książka pokazuje jednak w pierwszej kolejności, że ruch na jednośladzie może być frajdą, przygodą oraz sposobem na odkrywanie świata.

Dziki Zachód na dwóch kołach

Spójrzcie tylko na okładkę – rowerzysta jest na niej niczym jeździec na swoim rumaku: samotna sylwetka na tle zachodzącego słońca. Chłopiec, który ma pod stopami cały świat – otwartą przestrzeń gotową na to, by tylko podjął decyzję dokąd chce się udać.

Rower może więc z powodzeniem pełnić w okresie dzieciństwa podobną rolę, jak koń w dawnych opowieściach przygodowych czy klasycznych historiach z Dzikiego Zachodu. Pozwala oddalić się od domu, poczuć wiatr we włosach czy przemierzyć dystans, który trudno byłoby pokonać pieszo. 

W książce te nawiązania do westernu widać nie tylko w samych obrazkach, ale także w sposobie ich wykonania. Intensywne kolory, kontrasty, cienie oraz dynamiczne kompozycje sprawiają, że bohaterowie wyglądają tak, jakby naprawdę byli w ruchu. Janíček ożywił rower i uczynił z niego pełnoprawnego bohatera.

Czy warto przeczytać Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat?

Zdecydowanie tak – szczególnie jeśli szukacie książki popularnonaukowej, która nie tylko przekazuje wiedzę, ale też wzbudza w odbiorcy emocje. Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat jest pełen ciekawostek, humoru, merytorycznych informacji.

Rower daje poczucie wolności i sprawczości – nieważne czy jest się dorosłym czy dzieckiem. Pozwala szybciej pokonywać określone odcinki w przestrzeni, odwiedzać miejsca, w których przedtem się nie było. Ta książka jest wielkim hołdem dla jednośladów. To zdecydowanie nieobiektywna pozycja o rowerach, ale i tak warto ją przeczytać. 

Dla kogo jest ta książka?

Dla dzieci, które kochają rowery. Dla dorosłych, którzy doceniają tą formę spędzania czasu. Dla rodzin lubiących oryginalne książki popularnonaukowe. Dla tych, którzy chcieliby trochę więcej się ruszać, ale nie mają motywacji. Dla młodych czytelników, żeby zachęcić ich do większej aktywności.

Po lekturze Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat aż chce się wskoczyć na siodełko i pojechać dokąd nas oczy poniosą! Polecam tę książkę dzieciom powyżej 8 lat. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat?

Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat to popularnonaukowa książka dla dzieci o historii, budowie i znaczeniu roweru. Pokazuje jednoślad nie tylko jako środek transportu, ale także jako symbol wolności, sprawczości, ruchu, zdrowia i ekologicznego stylu życia.

Kto jest autorem książki Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat?

Autorem tekstu jest czeski pisarz Ondřej Buddeus, a ilustracje przygotował Jindřich Janíček. 

Czy Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat to książka tylko dla fanów rowerów?

Nie. Choć rower jest tu głównym bohaterem, książka opowiada także o wolności, zdrowiu, ciele, równowadze, podróżowaniu, ekologii i zmianach społecznych. To propozycja również dla czytelników lubiących mądre, bogato ilustrowane książki popularnonaukowe.

Czy Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat jest książką edukacyjną?

Tak, ale nie w szkolnym, podręcznikowym sensie. To książka edukacyjna napisana z humorem i lekkością. Łączy wiedzę z zakresu historii, techniki, fizyki, biologii, sportu i ekologii, a jednocześnie zachowuje swobodną, przyjazną narrację.

Czy warto kupić książkę Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat?

Warto, zwłaszcza jeśli szukacie książki popularnonaukowej, która jest jednocześnie mądra, zabawna i pięknie zilustrowana. To dobry wybór dla dzieci ciekawych świata oraz dla rodzin, które lubią książki zachęcające do rozmowy, ruchu oraz wspólnego odkrywania codziennych wynalazków.

Artykuł Dlaczego rower zmienił świat? Recenzja książki Ondřeja Buddeusa i Jindřicha Janíčka pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.