➜ Tytuł: Serce olbrzyma
➜ Autorka: Hollie Hughes
➜ Ilustracje: Anna Wilson
➜ Tłumaczenie: Michał Rusinek
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nie trzeba być dużym, ani nawet dorosłym, żeby mieć wielkie serce. Bajki z najprostszymi przesłaniami są często najpiękniejsze. Tak właśnie jest z opowiastką, o której piszę w tej recenzji.

Serce olbrzyma to książka obrazkowa duetu Hollie Hughes (autorki m.in. Księżniczki Zielinki) oraz Anny Wilson. Poetycki, wierszowany tekst przetłumaczył Michał Rusinek.

Pomoc w odnalezieniu mamy

Historia opowiada o chłopcu o imieniu Tom, który lubił wiele czasu spędzać na wędrówce po okolicy. Czuł się samotny, bo nie miał mamy. Ten brak bardzo mu doskwierał, ale dzięki niemu był bardziej wrażliwy i empatyczny.

Kiedy pewnego dnia wzgórze okazało się być olbrzymem – i to w dodatku olbrzymem z zagubioną mamą, nie wahał się ani chwili. Tom ruszył z poznanym dopiero co gigantycznym chłopcem, żeby ten nie musiał czuć tego, co on sam czuł na co dzień.

Pocieszenie po stracie

Serce olbrzyma to opowiastka o tym, że każdy z nas chce czuć się kochany. Każde dziecko potrzebuje swoich rodziców, a tęsknota lub samotność to uczucia, które są trudne – ale które finalnie, w odpowiednim czasie oraz po pewnych konkretnych wydarzeniach, można zastąpić tymi pozytywnymi.

Tom, w chwilach zwątpienia oraz po długiej wędrówce, pociesza swojego nowego przyjaciela, że rodzice – nawet jeżeli nie ma ich już fizycznie z nami – towarzyszą swoim dzieciom duchem. Ich pokrzepiającą obecność można dostrzec w nas samych.

Znaczenie Domu po powrocie z wędrówki

Na szczęście w Sercu olbrzyma na czytelników czeka szczęśliwe zakończenie. To finał, który pozwala wierzyć, że rodzice czuwają nad swoimi dziećmi i zjawiają się wtedy, kiedy są potrzebni.

Ostatnie strony niosą również przesłanie o tym, że w domu zawsze będzie czekać na nas ktoś, kto nas kocha. Bo to nasz Dom – miejsce, w które my wkładamy serce i miejsce, z którego miłość wypływa w stronę nas samych.

Niesienie dobra

Serce olbrzyma to książka, która na pozór ma bardzo proste przesłanie, ale w której dorosły odbiorca świadomie może odnaleźć bardzo wiele wartościowych treści. Z jednej strony jest więc to historia o nowej przyjaźni, poszukiwaniach oraz radzeniu sobie z przeciwnościami.

W rzeczywistości jednak to książka, która małemu czytelnikowi pokaże szerokie spektrum emocji i oczywiście… olbrzymie serce. Bo niesienie dobra oraz zachęcanie do bycia bezinteresowanym to jej największe atuty.

Polecam ją wszystkim powyżej 3 roku życia. Dzięki pięknemu wydaniu – dużemu formatowi oraz tłoczeniom mieniącym się folią na okładce, sprawdzi się doskonale jako prezent na każdą okazję.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/105-serce-olbrzyma

Artykuł Serce olbrzyma – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Prawdą jest, że niektórych historii nie da się opowiedzieć słowami. Można to zjawisko przyrównać do pięknego pejzażu, albo przeżywanego momentu, na który składa się wiele czynników. Wyrazy tylko ograniczałyby ich pełne wrażenie. 

Podobnie wygląda sytuacja w nowej książce, o której chcę opowiedzieć w tej recenzji. Choć równie dobrze można byłoby ją streścić w dwóch zdaniach, jak zrobił to mistrz obrazu i opowiadania historii Shaun Tan (m.in. autor pozycji ,,Przybysz” oraz ,,Zguba”):

Cudownie dziwny i dziwnie cudowny. Wędrowiec to odwzorowany w najdrobniejszych detalach epicki sen.

Każdy czytelnik to nowa książka

,,Wędrowca” stworzył Peter van den Ende, a książka ukazała się w nowym cyklu Wydawnictwa Mandioca – Mandioczka. Jego ,,The Wanderer” podbił szturmem literaturę, choć jest opowieścią zupełnie bez słów. Ten belgijski artysta zafascynowany symbolizmem oraz przenikaniem się dziedzin sztuki, potrafi jak mało kto przeniknąć do świata wyobraźni. Jego celem jest tworzenie takich dzieł, które można interpretować na wiele sposobów – każdy nowy czytelnik to zupełnie inny punkt widzenia na książkę.

Osobowość szczegółów

,,Wędrowiec” jest dziełem sztuki, ale nie wymaga od odbiorców znajomości kontekstu. Każdy – bez względu na wiek, może czerpać z tej pozycji niezwykłą przyjemność. To opowieść o dniu i nocy lub dobru i złu, którzy wypuszczają statek z papieru. Wysyłają go ze swojego okrętu ,,Exploratio” w otwarte morze, a może nawet w ocean. 

Czytelnik obserwuje drogę stateczku. Widzi to, co znajduje się nad powierzchnią wody i pod nią. Artysta zadbał o wyjątkową szczegółowość, dlatego nad każdą rozkładówką można spędzić długie minuty. Nawet pojedyncze ryby w ławicach mają swoje osobowości.

Człowieczeństwo w historii ze światła i cienia

Choć stateczek jest sznurkiem, który prowadzi nas przez tę historię, to każda kolejna strona zabiera nas do świata wybitnej wyobraźni, której nie chce się porzucać. Oprócz abstrakcyjnych zwierząt, będących połączeniem np. zebry i mureny, ,,Wędrowiec” ukazuje nam zachwycające krajobrazy, wspaniałą grę gradacją czerni i bieli czy nawet przejmującą w wielu wymiarach cywilizację.

Ma się wrażenie, że to co pochodzi od człowieka, często jest skażone złem. Z drugiej strony pocieszające jest to, że natura potrafi się bronić i stawiać czoła temu, co jej szkodzi. Czasami nawet udaje się żyć jej i ludziom w pewnej symbiozie.

Książka w czerni i bieli

,,Wędrowiec” został stworzony wyłącznie w czerni i bieli, a mimo to zachwyca swoją wielowymiarowością i głębią. To książka, która będzie cieszyć oczy, ale także przyniesie dziwną do określenia satysfakcję. Kto jest jej odbiorcą? Zachwyci zarówno dorosłego czytelnika jak i dziecko w wieku powyżej 9 roku życia.

Bardzo polecam!

Link do strony Wydawnictwa: https://mandioca.pl/katalog/komiksy/wedrowiec

Artykuł Wędrowiec – recenzja książki bez słów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Malutki Lisek i Wielki Dzik. Tamtędy

Autor: Berenika Kołomycka

Ilustracje: Berenika Kołomycka

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Malutki Lisek i Wielki Dzik” to właściwie seria komiksów dla najmłodszych czytelników. Ich autorką jest Berenika Kołomycka, która inspirację do swojej książki znalazła u siebie w domu. Tytułowy Lisek jest bowiem alter ego jej psa, czyli Lisisława Foksa.

,,Malutki Lisek i Wielki Dzik. Tamtędy” jest już czwartą częścią przygód tych dwóch niecodziennych przyjaciół. Seria powstała w ramach Konkursu im. Janusza Christy, który został zorganizowany przez Wydawnictwo Egmont. Dzięki niemu wiele komiksów współczesnych, młodych twórców mogło ujrzeć światło dzienne!

Najnowsza książka jest kontynuacją podróży Liska i Dzika. Podzielona została na 4 rozdziały, które noszą tytuły: Skąd? Dokąd? Którędy? Tamtędy?.

Trzy z nich są retrospekcjami bohaterów, a jeden opowiada o spotkaniu przyjaciół ze znajomą foką.

Pojawia się także kilka nowych postaci. Dowiadujemy się o przeszłości i rodzinie Dzika, którzy byli głośni i nie potrafili zwracać uwagi na siebie nawzajem. Lisek opowiada o Wilku Stepowym, który był samotnikiem.

W swoich opowieściach, zarówno Dzik jak i Lis dochodzą do wniosku, że nie wszyscy muszą chcieć się przyjaźnić. Są osoby, które lubią samotność, tak samo, jak są osoby, którzy ciągle muszą być otoczeni przyjaciółmi i rodziną.

Nawet jedna i ta sama osoba któregoś dnia, może czuć się przytłoczona obecnością innych i pragnąć samotności. Nie ma co do tego reguły. To w porządku pobyć czasami sam na sam lub tęsknić do przyjaciół.

,,Malutki Lisek i Wielki Dzik. Tamtędy”  to przede wszystkim jednak komiks o tym, że coś możemy, ale tego nie musimy. O tym, że mamy wolność wyboru. Ciekawość świata popycha nas w kierunku przygód. Czasami blokuje nas stres i obawa przed potknięciem, ale wewnętrzna siła pomaga w podejmowaniu wyzwań.

Możemy zostać w domu i nie próbować, ale warto podjąć ryzyko. Przygody wiążą się z nowymi znajomości, z niesamowitym uczuciem odkrywania oraz z umacnianiem własnego charakteru.

Polecam tę książkę również czytelnikom, którzy nie mieli okazji widzieć poprzednich części.

Byłoby idealnie jednak, gdyby wydawnictwo zdecydowało się wydać wiele tomów tego komiksu w jednej pozycji. Format A4 w przypadku tej serii, gdzie stron jest raczej niewiele, kojarzy się z czasopismem i nie zachęca do odkrywania.

Kiedy jednak uda się przemóc i zagłębić w historię, z łatwością można się nią zachwycić.

,,Malutki Lisek i Wielki Dzik. Tamtędy” polecam dla dzieci już od 3-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Malutki-Lisek-i-Wielki-Dzik.-Tamtedy.-Tom-4,11079698,p.html

Artykuł Malutki Lisek i Wielki Dzik. Tamtędy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Pelikan Pranas i jamnik Antanas (Pelikanas Pranas ir taksas Antanas)

Autor: Audra Baranauskaitė

Ilustracje: Rimvydas Kepežinskas

Wydawnictwo: Apostrofa

Rok wydania: 2014

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: ma dużo zalet, ale nie zamierzam jej zatrzymać

,,Pelikanas Pranas ir taksas Antanas”, czyli Pelikan Pranas i jamnik Antanas rozpoczyna cykl, który nie bez powodu nazwałam międzynarodowym. Co jakiś czas będę przedstawiać Wam książki, które udało mi się zdobyć podczas podróży lub zostały przysłane przez przyjaciół. Zależy mi, żeby przez ich pryzmat pokazać dany kraj oraz funkcjonującą w nim mentalność.

Nie zawsze będą to jednak książki ściśle nawiązujące do klasyki danego miejsca, często będzie to wyłącznie nawiązanie do stylistyki lub moje luźne skojarzenia tożsame z odwiedzanym regionem.

,,Pelikana Pranas i jamnika Antanas” udało mi się dostać podczas krótkiej wizyty w Wilnie. Mimo braku znajomości języka litewskiego to, co zadecydowało, że zabieram książkę do domu, były jej ilustracje.

Jak mogliście zorientować się już w moim poprzednim wpisie, mam słabość do dobrych obrazków uzupełniających opowiadaną przez autora historię. W książkach dla dzieci funkcja ilustracji jest jeszcze bardziej istotna. Moim zdaniem nie powinna odtwarzać fabuły w stosunku 1:1, fantastycznie jest, kiedy oddaje atmosferę historii i pobudza wyobraźnię do większej pracy.

,,Pelikan Pranas i jamnik Antanas” z jej ilustracjami właśnie takie wydały mi się na pierwszy rzut oka. Wiedziałam, że to nie będzie banalna historia, ale pełna wrażliwości opowieść dla najmłodszych. Zabawnie wyglądający bohaterowie, z małymi, świdrującymi czytelnika oczami. Całość utrzymana w ciepłych barwach, które mogą nam sugerować, że będzie to miła historia opowiadająca o przyjaźni.

Bohaterowie nie przypominają jednak Disneyowskich księżniczek i książąt. Są dalecy od stereotypu amerykańskiego bohatera. Może dlatego poczułam, że to będzie wyjątkowa książka, pełna wrażliwości i ukrytych treści, także w ilustracjach.

Bohaterowie są brzydcy i zniekształceni, przynajmniej tak postrzega ich ilustrator Kepežinskas. Stylistyka, którą tu prezentuje jest dla niego bardzo charakterystyczna. Ilustracje wykonywane za pomocą akwareli. Mocne, główne sylwetki i szczątkowy, ledwo zarysowany plan akcji. Bohaterowie, wyglądający na starych i doświadczonych, z podkreślonymi mankamentami. Kolorystyka przygaszona, ale ciepła, kojarząca się z przytulnym, domowym ogniskiem.

Litwini przekonują, że tekst książki jest zabawny, a sama historia świetna. Musimy im wierzyć na słowo. Próbowałam samodzielnie, z użyciem translatora, przetłumaczyć tę historię, ale okazało się to bardzo trudne. Kto miał styczność z językiem litewskim na pewno przyzna mi rację.

Dowiedziałam się jednak o pelikanie Pranasie i jamniku Antanasie kilku ciekawych faktów. Nie jest tajemnicą, że podobnie jak w Polsce, na Litwie nie ma pelikanów. Kiedy główny bohater spotyka się na początku książki z kurkami, biorą go one za przerośniętą kaczkę lub grubego i brzydkiego bociana.

Pelikany żyją w ciepłych krajach południowych. Pranas przyleciał z Afryki, ale nieco opóźnił swój lot w stosunku do swoich współbratymców. 

Stara się sam odnaleźć drogę do domu. Podczas tych starań spotyka jamnika Anatanasa, który próbuje zmierzyć się z podobnym problem. Również zagubił się w swojej podróży i również chce odnaleźć drogę, która zaprowadzi go do najbliższych. Postanawiają sobie pomóc i tak rodzi się między nimi przyjaźń.

Załączam link do audiobooka, żebyście mogli posłuchać jak pięknie brzmi ta historia w oryginalne:

http://www.lrt.lt/mediateka/irasas/1012451941/pelikanas-pranas-ir-taksas-antanas-arba-kaip-svarbu-pasiklydus-rasti-drauga

,,Pelikanas Pranas ir taksas Antanas” otrzymał Nagrodę Litewskiego Wydziału IBBY dla najlepszej i najważniejszej książki w 2014 roku, przeznaczonej dla najmłodszych czytelników.

Wydaje mi się, że czas świąt jest idealny na tego typu tematykę. Wielu z nas wraca do swojego rodzinnego domu w tych wyjątkowych dniach. W tej książce bohaterowie zgubili się dosłownie. My jako dorośli, wiemy jednak, że wielokrotnie możemy zagubić  się nie tylko pośród skrzyżowań i splątanych ścieżek, ale również znacznie głębiej, pośród naszych skomplikowanych emocji i pokrytych kurzem, dawnych kłótni i nieporozumień.

Artykuł Pelikanas Pranas ir taksas Antanas – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.