Tytuł:

Seria: Moje Ciało

Autor: Gen-ichiro Yagyu

Ilustracje: Gen-ichiro Yagyu

Tłumaczenie: Henryk Lipszyc

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Zawsze chciałam przedstawić jakąś historię za pomocą obrazków, ale uważałam, że nie rysuję dość dobrze, żeby to zrobić (pewnie większość z Was już wie, dokąd zmierza ten początek!). Okazuje się, że nie trzeba idealnie oddawać ludzkich proporcji na ilustracji, żeby zachwycić i poruszyć swoich odbiorców!

Gen-ichiro Yagyu ma bardzo charakterystyczny styl. Używa czarnych, ostrych konturów i ograniczonej palety barw, a mimo to jego książki bawią i uzmysławiają dzieciom ważne kwestie. 

Czytelnicy do roku 2020 mogli w języku polskim przeczytać i obejrzeć aż 6 zrealizowanych przez niego tytułów: ,,Strupek”, ,,Piersi”, ,,Pępek”, ,,Dziurki w nosie”, ,,Zęby” oraz ,,Stopy”.

Ostatnia premiera przyniosła nam nowość – ,,Włosy” i podobnie jak poprzedniczki, jest to książka, która przede wszystkim odnosi się do cielesności i uświadamia ważną rolę, którą akurat włosy (lub ich brak) pełnią w codziennym życiu.

Głównym bohaterem jest mały chłopiec, który pełni w książce także rolę narratora pierwszoosobowego. Często jednak pojawiają się w niej również komentarze osób, które opisuje.

Swoje spostrzeżenia rozpoczyna od krótkiego scharakteryzowania łysinki dziadka. Szybko zauważa, że ilość włosów, ale także ich kompozycje i ułożenie są bardzo różnorodne. Nawet jeżeli ktoś ma małą i niezbyt bujną czuprynę, to w dalszym ciągu pozostaje bardzo dużo możliwości jej prezentowania.

Dziadek chłopca zwraca też jego uwagę na to, jak zgubny może okazać się brak włosów i jak ważne jest to, żebyśmy zawsze mieli coś na głowie, np. czapkę. Opowiada mu o ich ochronnych właściwościach przeciwko słońcu i zimnie. 

Następnie główny bohater dowiaduje się również o roli brwi, włosów w nosie oraz zastanawia się jaki cel ma posiadanie brody.

W książce znajdziemy także fragment dotyczące dojrzewania, miejsc intymnych oraz różnorodności płci. Każda z informacji podana jest w tak naturalny i prostolinijny sposób, że trafniej chyba nie da się poruszyć tego – jakby nie było, delikatnego tematu!

,,Włosy” to błyskotliwy, bardzo udany picturebook, który będzie fascynował najmłodszych czytelników i sprawi dużo frajdy dorosłym.

Uwaga, ta seria uzależnia!

Link do sklepu ,,Tu się czyta”: https://tusieczyta.pl/pl/moje-cialo/667-wlosy-9788365480552.html

Artykuł Włosy – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Wampiry, potwory, upiory i inne nieziemskie stwory

Autor: Sylwia Błach

Ilustracje: Paulina Daniluk

Wydawnictwo: Albus

Rok wydania: 2017

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna 

Recenzja:

Drabble to krótkie opowiadania, które mają dokładnie 100 słów. Czy to wystarczająco, że opowiedzieć o najbardziej popularnych fantastycznych istotach, które towarzyszą nam (w literaturze i nie tylko) już od wielu setek lat?

,,Wampiry, potwory, upiory i inne nieziemskie stwory” to książka Sylwi Błach z ilustracjami Pauliny Daniluk. Zawiera prawie 50 przykładów różnych stworzeń, które są mniej lub bardziej znane wszystkim fanom nadprzyrodzonych i niezidentyfikowanych zjawisk. Przeczytacie tutaj o szalenie popularnych wampirach, elfach, zombie czy smokach, ale także dowiecie się wielu ciekawostek z kategorii slendermanów, niks, dhampirów czy nekromantów. 

W mini rozdziałach znajduje się sporo tekstu o każdym z omawianych stworzeń oraz wspomniany już powyżej fabularny tekst, który w 100 słowach przedstawia krótką opowieść, ale przede wszystkim uwypukla najważniejsze cechy danego bohatera.

Autorka starała się przy każdej postaci nakreślić jej etymologię, miejsce oraz czas pochodzenia, powiązania ze współczesną kulturą, najbardziej istotne przymioty oraz zarys charakteru. 

Ta książka to przede wszystkim próba (całkiem udana) stworzenia leksykonu, który sprawiłby, że te wszystkie istoty staną się nieco bardziej realne. Autorka z wielką sympatią doszukuje się w tekstach źródłowych na ich temat śladów, które miałyby naprowadzić ją na fakty, potwierdzające istnienie tych niezwykłych wybryków natury. 

Często jednak w swoich opisach nawiązuje do literatury, określając Tolkiena swego rodzaju Ojcem wielu z omawianych gatunków, ze względu na jego ponowne ich ożywienie w swoich książkach. W lekturze pojawia się nawet wtrącenie Muminków i podkreślenie, że teoretycznie są one przecież trollami, chociaż nam zupełnie już z nimi się nie kojarzą. 

Ilustracje pełnią tutaj funkcję uzupełniającą i nadającą odpowiedni nastrój całości, chociaż to zdecydowanie tekst gra pierwsze skrzypce. Czasami brakuje chociażby fotografii (przedstawiających np. kręgi w zbożu), które uwiarygodniłyby i wyniosły na wyższy poziom przesłanie tej książki. 

Trzeba jednak przyznać, że każdy, kto choć trochę interesuje się niezwykłymi stworzeniami, znajdzie w ,,Wampirach, potworach, upiorach i innych nieziemskich stworach” mnóstwo inspiracji do dalszych poszukiwań. 

To pięknie wydana książka, która będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 8. roku życia.

Link do strony Tu się czyta: https://tusieczyta.pl/pl/glowna/493-wampiry-upiory-potwory-i-inne-nieziemskie-stwory-9788389284525.html

Artykuł Wampiry, potwory, upiory i inne nieziemskie stwory – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Boguś Janiszewski

Ilustracje: Max Skorwider

Wydawnictwo: Albus

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  ma dużo zalet

Recenzja:

Słowo mur z jednej strony jest nacechowane bardzo negatywnie. Kiedy o nim myślimy, często przed oczami pojawia się nam obraz zasiek z drutu kolczastego. Z drugiej strony funkcjonuje na przykład powiedzenie ,,stanąć za kimś murem”, co oznacza zupełne poświęcenie w imię pewnej relacji. 

Boguś Janiszewski napisał, a Max Skorwider narysował książkę u której podstawy był doskonały pomysł! ,,Mury” to jak się okazuje, temat tak szeroki i interesujący, że aż dziw, że nikt wcześniej nie zabrał się za jego opracowanie!

,,W zasadzie dzisiaj mury są nadal popularne. Tylko… Kiedyś za murami chowali się słabsi przed silniejszymi, a dzisiaj – bogatsi przed biedniejszymi.” Boguś Janiszewski, Mury

Książka dzieli się na kilka części. W pierwszej omawiana jest rola murów – w zależności od potrzeb służyły one do obrony, do odizolowania czy do modlitwy. 

Druga opisuje jak je zdobyć, a w trzeciej umieszczone zostały opisy bardzo współczesnych murów. 

I też ten ostatni rozdział (możemy sobie go tak nazwać, chociaż teoretycznie książka nie jest oficjalnie podzielona) jest najciekawszy i najbardziej wciągający!

Przeczytamy w nim o murze w Gdańsku, który został przeskoczony przez Lecha Wałęsę (zwanego przez autora ,,Lechu!”), jednocześnie przyczyniając się do wymierzenia ciosu przeciwko komunizmowi. 

W książce jest także wzmianka o bardzo kontrowersyjnym ostatnio murze w Ameryce Północnej i wielu murach w Izraelu, Autonomii Palestyńskiej, Iraku czy Arabii Saudyjskiej. 

Są jednak także dobre mury, jak na przykład ten zbudowany przez ludzi w 1989 roku  i nazwany ,,Łańcuchem Bałtyckim”. Mury lubią także artyści. Są tacy, co tworzą murale, ale i tacy, którzy budują go z… wielkiego prześcieradła! 

I najważniejszy – ,,wall of knowlage”, którego nie da się zburzyć, ale z którego pomocą można budować! 

,,Mury” to książka, która jednak zmierza do całkiem konkretnego przekazu! Autorzy podkreślają jak ważne jest we współczesnym świecie bycie otwartym. Zamykanie czy odgradzanie się od innych nie jest metodą, dzięki której człowiek może się rozwijać. Ważna jest tolerancja i brak wszelkich podziałów. 

To bardzo inspirująca książka, która co prawda nie jest wolna od wad (przydałaby się jej jeszcze jedna korekta), język, którym posługuje się autor także jest bardzo prosty, można nawet powiedzieć, że ,,młodzieżowy”. Myślę, że choć ta pozycja z pewnością skierowana jest przede wszystkim do ludzi młodych, to jednak można było potraktować ich nieco bardziej poważnie. 

Ten temat jest tak pasjonujący, że zainteresowałby każdego – nawet bez tych wszystkich rozluźniających wstawek. 

Jeśli więc chcecie dowiedzieć się gdzie powstało pierwsze na świecie getto, jakie mury wciąż są budowane oraz dlaczego warto protestować przeciwko odgradzaniu się od innych – sięgnijcie po tę książkę!

Będzie odpowiednia dla osób powyżej 10. roku życia.

Link do strony ,,Tu się czyta”: https://tusieczyta.pl/pl/edukacyjne/647-mury-9788389284884.html

Artykuł Mury – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: 

Autor: Wisława Szymborska

Ilustracje: Beatrice Gasca Queirazza

Tłumaczenie na język francuski: Piotr Kamiński

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena: bardzo przyjemna

Recenzja:

Chyba każdy choć raz w życiu (a przynajmniej taką mam nadzieję) przeczytał wiersz noblistki Wisławy Szymborskiej ,,Miłość od pierwszego wejrzenia”. To piękny utwór o zrządzeniach losu, przypadkowości, a przede wszystkim – zauroczeniu i fascynacji.

Wydawnictwo Format postanowiło wydać go w nietypowej formie z ilustracjami Beatrice Gasca Queirazza oraz dwoma wersjami językowymi – polską i francuską.

Książka jest jednak wyjątkowa także ze względu na sposób jej czytania. Nie ma w niej pojedynczych rozkładówek, które później zostałyby po prostu połączone w całość. W tym przypadku książka to ciąg stron zespolonych ze sobą, które teoretycznie dzielą się na pewne części, ale finalnie są nierozerwalną jednością. 

To swego rodzaju panorama wiersza, która razem z tekstem i odpowiadającym mu ilustracją ma oddziaływać nie tylko na wyobraźnię czytelnika, ale także serwować mu wizualną ucztę. 

Rysunki ilustratorki kryją w sobie wiele nawiązań do wiersza. Są jego piękną i niezwykle poetycką interpretacją. Można długo się w nie wpatrywać oraz wyszukiwać subtelnych niuansów, które łączą jedno z drugim.

Po pierwszym przekartkowaniu czeka czytelnika podróż powrotna po gąszczu słów. Zostały one graficznie rozmieszczone na stronach i zespolone z wersją francuską książki, tworząc w ten sposób nawiązanie do wiersza o wzajemnym przenikaniu się rzeczy i czasów. 

,,Miłość od pierwszego wrażenia” jest hołdem dla poetki, ale także zachwytem nad magiczną stroną miłości – jej początków, pierwszych domysłów, niepewności i zadawania pytań. To ujęty moment, kiedy ludzie odsłaniają całą swoją wrażliwość – ryzykują, żeby zrobić krok do przodu. Zupełnie tak, jak pokazuje to ilustracja okładkowa; mając w perspektywie obietnicę pewnej jedności. 

Miłość jest chyba jednym z najczęściej poruszanych tematów w literaturze. Artyści uwielbiają tworzyć inspirując się tym uczuciem, a ludzie niezwykle lubią czytać lub oglądać historie, w których zostało wplecione zakochanie. 

,,Miłość od pierwszego wejrzenia” jest więc doskonałym zjednoczeniem pomiędzy uroczą historią o kiełkującym uczuciu, a artystyczną interpretacją tego utworu przez ilustratorkę. 

Polecam tę książkę dorosłym oraz dzieciom powyżej 13. roku życia.

Link do strony ,,Tu się czyta”: https://tusieczyta.pl/pl/do-ogladania/945-milosc-od-pierwszego-wejrzenia-9788366789234.html

Artykuł Miłość od pierwszego wejrzenia – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Jeszcze pięć minut”

Tekst: Marta Altes

Ilustracje: Marta Altes

Tłumaczenie: Marta Bręgiel-Pant

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo:  dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Na okładce zmarnowany i zmęczony Tata Lis. Ewidentnie widać, że przysiadł tyko na chwilę, żeby złapać oddech i choć trochę się zregenerować. Spoglądając jednak na pędzących w jego stronę synów, można łatwo wywnioskować, że nie będzie mu dane odpocząć.

,,Jeszcze pięć minut” to niezwykle życiowy picturebook Marty Altes, w którym każdy rodzic z łatwością odnajdzie siebie samego!

W rzeczywistości to także bardzo ciekawie napisana historia o tym, czym jest czas i jak jego odbiór może być subiektywny, w zależności od punktu widzenia.

Tata Lis ma dwóch synów. Urządzają pobudkę o 5 rano, bo tarcza zegara nie jest dla nich żadną podpowiedzią. Wtedy Tata wypowiada tytułowe słowa – jeszcze pięć minut, ale rodzeństwu nic to nie mówi. Wiedzą tylko, że to wystarczająco dużo czasu, żeby zrobić śniadanie (czyt. nabałaganić).

Tak samo bez znaczenia są dla nich takie sformułowania jak ,,nie ma czasu”, ,,czas już iść” czy ,,czas tak szybko leci”.

Dla dzieci każdy dzień nie jest wypełniony godzinowym porządkiem, gdzie każda pora to jakieś konkretne aktywności. Dla nich istotna może być co najwyżej kolejność wykonywanych zadań, ale nie mają świadomości, że nie zawsze jest szansa, że zmieszczą się one w jednej dobie.

,,Jeszcze pięć minut” to fascynujący skok w przeszłość i spojrzenie na dzień z perspektywy dziecka, nie mającego wiedzy na temat funkcjonowania zegarka.

To jednak także bardzo ważna i uświadamiająca lekcja dla najmłodszych. Bardzo dobra inspiracja do rozmowy o tym czym jest czas i dlaczego jego przestrzeganie nie tylko nie utrudnia funkcjonowania, ale zazwyczaj bardzo je upraszcza.

Najważniejszy z czasów to jednak ten nazywany – czasem na bajkę, bo ,,Jeszcze pięć minut” to także książka, która może towarzyszyć w cowieczornym rytuale zasypiania.

Opowiada o całym dniu dwóch małych lisów – zaczyna się i kończy w łóżku, gdzie maluchy wtuleni w Tatę słuchają ulubionej książki na dobranoc.

Dużym atutem tej pozycji jest także pokazanie samotnego ojca jako głównego bohatera. Częściej pojawiają się w roli opiekunów mamy lub oboje rodziców.

,,Jeszcze pięć minut” jest pod tym względem inna, i bardzo dobrze!

Polecam tę pięknie ilustrowaną i wydaną książką dzieciom już od 3. roku życia.

Link do strony Tu się czyta: https://tusieczyta.pl/pl/ksiazki-3-5-lat/645-jeszcze-piec-minut-9788365480477.html

Artykuł Jeszcze pięć minut – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Paco Livan

Ilustracje: Roger Olmos

Tłumaczenie: Beata Haniec

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2017 (2016 I wydanie)

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Rzadko kiedy trafiam na takie książki, które mogą w wielu czytelnikach budzić skrajne emocje. Zatem uprzedzam już na początku, że to lektura zdecydowanie nie dla wszystkich. Nie każdy rodzic z przyjemnością będzie czytał ją swoim dzieciom, a i nie każde dziecko będzie po nią sięgać z własnej woli.

Mimo to, ,,Co boli najbardziej na świecie” jest zdecydowanie książką, o której warto wiedzieć i którą warto poznać.

Autorem tej osobliwej pozycji jest Paco Livan, który w znacznej mierze opierał się o ludową bajkę z Wybrzeża Kości Słoniowej. Jednak tym, co najbardziej czyni ją charakterystyczną jest jej strona wizualna.

Roger Olmos jest hiszpańskim ilustratorem, który otrzymał wiele prestiżowych nagród. Jego obrazy w żaden sposób nie przypominają typowych ilustracji z książek dla dzieci, mimo że rysowani przez niego bohaterowie są zdecydowanie częścią jakiejś bajki.

W ,,Co boli najbardziej na świecie” spotyka się hiena i zając, idą razem na ryby i w trakcie wspólnego spędzania czasu pada tytułowe pytanie. Hiena ma kilka propozycji, jednak zając się z nią nie zgadza. Uważa, że tym, co może najbardziej zranić jest kłamstwo, na co hiena… wybucha głośnym śmiechem.

Wspólnie zakładają się, że zając udowodni swoją rację hienie. Wymyśla intrygę, która (w dość dużym uproszczeniu) nie jest zbyt wysublimowaną formą przekazu.

Zając robi kupę (choć to słowo ani razu nie pada w książce) tuż pod nosem króla i zrzuca odpowiedzialność na hienę. Podstęp jest tak dobrze zaplanowany, że nikt nie ma wątpliwości, kto jest sprawcą tego niecnego czynu.

Hiena upokorzona i zraniona przekonuje się, że kłamstwo może mieć znacznie większy wpływ na cudze życie, niż dotychczas przypuszczała.

Ta drastyczna lekcja okazuje się niezwykle skuteczna, ma jednak wyraźny przekaz – kłamstwo jest złe. Naturalnie w ostatecznym rozrachunku należałoby się zastanowić, czy taka metoda przekazywania wartości jest właściwa, jednak biorąc pod uwagę, że cała akcja toczy się w niezwykle brzydkim i zniekształconym świecie, całość jakby się dopełnia.

To picturebook, jednak zdecydowanie dla nieco starszych dzieci. Polecałabym go każdemu powyżej 6. roku życia.

Tę książkę albo się kocha, albo trzyma się od niej z daleka. Moje serce podbiła w zupełności.

Link do strony Tu się czyta: https://tusieczyta.pl/pl/kolekcja-oqo/225-co-boli-najbardziej-na-swiecie.html

Artykuł Co boli najbardziej na świecie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Mitsumasa Anno

Ilustracje: Mitsumasa Anno

Tłumaczenie: Karolina Radomska – Nishii

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2019 (1975)

Objętość:  chudzina

Dla kogo:  dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ta książka to jedno z moich ciekawszych odkryć ostatnich miesięcy! Usłyszałam o niej w maju na Targach Książki w Warszawie i bardzo zapragnęłam ją mieć.

,,Liczymy razem” to picturebook Mitsumasy Anno, japońskiego ilustratora odznaczonego Medalem Hansa Christiana Andersena.

Artysta na początku swojego dorosłego życia uczył dzieci matematyki w szkole podstawowej w Tokio. Jego książki poruszają jednak wiele tematów, także tych nie związanych z liczeniem. Wyróżnia je przede wszystkim charakterystyczny styl ilustratora; bardzo szczegółowe obrazki, elementy otoczone czarnym tuszem. Często można odnaleźć w nich humor, przedstawione sceny odwołują się do różnych kultur, a co bardziej uważny obserwator dopatrzy się w nich wielu odniesień do innych dzieł.

,,Liczymy razem” jest niewielkim objętością picturebookiem, którego głównym zadaniem jest nauka poznawania cyfr oraz liczenia. Sposób jednak, w jaki autor proponuje ich przyswajanie urzeka swoją oryginalnością i pomysłem.

Książka składa się na 12 rozkładówek, gdzie każda przedstawia inny miesiąc i związane z nimi warunki pogodowe. Dodatkowo jest to także ukazany proces powstawania miasteczka. Począwszy od jednego niewielkiego domu, po 12 całkiem pokaźnych budynków.

Jest to co prawda historia bez słów, ale śmiało można pokusić się o opowiedzenie własnej fabuły. W ,,Liczymy razem” pojawia się tak wiele elementów, zmienia się przyroda, ale kilka obiektów jest niezmiennych, że z powodzeniem można dopatrzeć się tam upływu czasu.

Na obrazkach przewijają się samochody, statki, w pewnym momencie zostaje nawet zbudowana kolej i wkrótce można zobaczyć przejeżdżający pociąg.

Pod kościołem w maju ślubna para robi sobie zdjęcie, w lipcu mleczarz macha do swojej żony, a w listopadzie kominiarz czyści kominy.

Ułatwiać naukę liczenia mają także umieszczone po lewej stronie kolorowe kostki. Na końcu książki jest krótki tekst ,,O liczbach”, który pomaga dorosłym zrozumieć punkt widzenia dzieci na to czym są cyfry.

,,Liczymy razem” to wybitna książka, która powinna znaleźć się w każdym domu, gdzie są malutkie dzieci. Będzie idealna do wspólnej zabawy już od pierwszego roku życia.

Link do strony ,,Tu się czyta”: https://tusieczyta.pl/pl/ksiazki-3-5-lat/605-liczymy-razem-9788365480453.html

Artykuł Liczymy razem – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Nadia Terranova

Ilustracje: Ofra Amit

Tłumaczenie: Joanna Wajs

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2016

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jacek Kleyff w swojej piosence o Schulzu śpiewał kiedyś, że ,,sztuka jest ważniejsza niż biografia”. Ta sama idea musiała też przyświecać autorkom niezwykłej książki, która na pierwszy rzut oka nie zapowiada tego, co zobaczymy w środku.

Jej tytuł – ,,Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać” brzmi bajkowo i niewinnie. Na okładce dostrzegamy chłopca, którego głowa wypełniona jest postaciami, a on sam ma wzrok skierowany ku górze.

Nadia Terranova jest włoską i wielokrotnie nagradzaną pisarką dla dzieci i dorosłych. ,,Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać” jest jej pierwszą książką wydaną w języku polskim.

W duecie z Ofrą Amit, która jest ilustratorką pochodzenia izraelskiego, stworzyły pozycję ważną szczególnie dla nas, Polaków.

Książka jest bowiem esencją życia Brunona Schulza, wielkiego prozaika, grafika, malarza, rysownika i krytyka literackiego, który urodził się w żydowskiej rodzinie w Drohobyczu, na terenie dzisiejszej Ukrainy.

Już od małego chłopiec nie miał prostego życia. Często chorował i był nieśmiały ze względu na swoją nieproporcjonalnych rozmiarów głowę. Był mocno związany ze swoim ojcem i dotkliwie przeżył jego śmierć.

W książce autorka skupia się zarówno na jego dziecięcej stronie jak i etapie dorastania, który nieuchronnie prowadzi do śmierci artysty. Jego odejście zostało jednak pokazane w sposób subtelny, pozwalający wierzyć, że morderstwo było tylko aktem przejścia do innego świata.

,,Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać” to poetycka podróż po życiu Schulza, z uwzględnieniem jego wrażliwości, istotnych momentów z życiorysu czy przede wszystkim odnalezionego pomysłu na siebie.

To opowieść o chłopcu, który czuł się niedoskonały, cierpiał na kompleksy i wiecznie za czymś tęsknił. Odnalezienie w sobie powołania do tworzenia i sztuki stało się dla niego wybawieniem.

Z jednej strony można stwierdzić, że postać Brunona Schulza nie będzie odpowiednia, żeby opowiadać o niej dzieciom. Z drugiej, to przecież ogromne świadectwo odwagi i podążania za marzeniami oraz wzniesienia się ponad przyziemność, jakie może być przykładem dla wszystkich – zarówno dorosłych jak i tych najmłodszych.

,,Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać” utrzymywane jest w tonacji o niskim nasyceniu kolorów. Na książkę składają się przede wszystkim brązy i beże, które przenoszą czytelnika w sentymentalną podróż, ale zarazem zapowiadają słodko – gorzki finał tej historii.

Polecam ją dzieciom od 7. roku życia.

Link do ,,Tu się czyta”: https://tusieczyta.pl/pl/nie-tylko-dla-dzieci/268-bruno-chlopiec-ktory-nauczyl-sie-latac-9788361488101.html

Artykuł Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.