Sztuka dla dzieci to publikacja, która pomoże zaspokoić głód wiedzy o świecie. Wystarczy tylko spojrzeć na jakikolwiek obraz, instalację czy rzeźbę, żeby odnaleźć w nich nawiązania do historii, społeczeństwa czy szeroko rozumianej kultury. Ta książka uczy uważnego patrzenia, rozbudza ciekawość i zachęca do zadawania pytań, od których zaczyna się prawdziwa przygoda ze sztuką. 

➜ Tytuł: Sztuka dla dzieci
➜ Autorzy: Amanda Renshaw, Ferren Gipson, Gilda Williams-Ruggi
➜ Tłumaczenie: Klaudyna Michałowicz
➜ Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Najważniejsi i najciekawsi artyści od A do Z

Polskie wydanie od Wydawnictwa Naukowego PWN jest przekładem międzynarodowego tytułu The Art Book for Children (Phaidon) – opracowanego jako dziecięca, przystępna wersja słynnej „encyklopedycznej” formuły artystów przedstawionych w porządku alfabetycznym. W książce Sztuka dla dzieci znajdziecie około 60 topowych nazwisk oraz mniej więcej 160 reprodukcji dzieł na niemal 200, dużych formatem stronach. To nie tylko malarze, ale także eksperymentatorzy, w pewnej części również rzemieślnicy, rzeźbiarze, wytwórcy czy po porostu szeroko rozumiani artyści.

Co znajdziecie w środku?

Tym, co zdecydowanie wyróżnia tę pozycję na tle innych, jest rezygnacja z suchych faktów, na korzyść narracji wprowadzającej pytania, anegdoty oraz krótkie komentarze. Każda rozkładówka (albo raczej mini-rozdział o artyście) to pretekst do rozmowy o tym, co możemy dostrzec na lub w pracach. Jak szerokie są możliwości odczytywania kompozycji, koloru, emocji, symbolów, pomysłów twórców. Najważniejszym jednak jest fakt, w jaki sposób my – przez pryzmat tych dzieł – komunikujemy własne odczucia. Nie trzeba znać skomplikowanej terminologii, żeby mówić o sztuce. Wystarczy tylko filtrować nasze wrażenia przez pryzmat samego siebie.

W efekcie książka może nauczyć swoich odbiorców kilku cennych rzeczy:

• że patrzenia i dostrzegania można się nauczyć,
• że sztuka to świetna zabawa,
• że w niektórych aspektach wcale tak bardzo nie różnimy się od tych wpisanych do kanonu artystów.

Gdy sztuka wychodzi z muzeum

W Sztuka dla dzieci obok nazwisk kojarzonych ze szkoły czy mediów (Claude Monet, Leonardo da Vinci, Vincent van Gogh, Pablo Picasso), pojawiają się artystki i artyści spoza europejskiego centrum kulturalnego oraz twórcy bardziej współcześni (Yayoi Kusama, Jean-Michel Basquiat, Nam June Paik). To w dużej mierze także dzięki nim sztuka wychodzi z muzeów. Ich prace pokazują młodym odbiorcom, że każda dziedzina może się poszerzać, przeobrażać, a nawet przechodzić ewolucję w naturalną część codzienności. Sztuka wymyka się prostym definicjom, staje się bardziej przystępna i zachęca do aktywnego partycypowania w niej.

(Moje zdjęcie z wystawy Yayoi Kusamy w 2017 roku)

Dlaczego warto mieć tę książkę w domu (nawet jeżeli „nie znacie się na sztuce”)

Wielu rodziców może zasłaniać się argumentami, że oni przecież nie znają się na sztuce. Skończyli studia związane z naukami ścisłymi, albo wykonują jakiś techniczny zawód. Sztuka dla dzieci niemal w pełni przejmuje jednak rolę przewodnika. Podpowiada, w jaki sposób zacząć rozmowę oraz jak nie przytłoczyć zabawy nadmiarem informacji.

Dla dzieci staje się świetnym treningiem kompetencji, które przydadzą się im także poza lekcjami plastyki. Pokazuje jak umiejętnie:

• opisywać i porządkować wrażenia,
• argumentować,
• zauważać szczegóły,
• budować skojarzenia,
• wykształcać wrażliwość na różne perspektywy.

Dla kogo będzie strzałem w dziesiątkę

Oprócz odkrywania jej w domu, Sztuka dla dzieci doskonale sprawdzi się w szkole czy na zajęciach artystycznych. Stanie się niezwykle przydatną już w chwili, gdy tylko dziecko nauczy się przez chwilę utrzymywać skupienie na obrazie, nazywać wrażenia i bawić skojarzeniami. Można więc sięgać po nią z maluchami w wieku przedszkolnym.

Jeżeli więc Twoje dziecko mówi, że nie lubi muzeów – nie próbuj za wszelką cenę go tam zabierać. Usiądźcie najpierw razem ze Sztuką dla dzieci. Być może okaże się, że problemem wcale nie była sztuka, tylko sposób jej podania.

Kod zniżkowy w księgarni PWN

Jeśli planujecie zakup tej lub innych pozycji z Wydawnictwa Naukowego PWN, warto pamiętać o moim kodzie rabatowym: BAJKOCHLONKA ! Obniża on cenę katalogową wszystkich książek papierowych PWN dostępnych na ksiegarnia.pwn.pl aż o 25%. Kod nie łączy się z innymi promocjami i jest ważny do 30.04.2026 r.

FAQ – Sztuka dla dzieci (PWN)

O czym jest książka Sztuka dla dzieci?

Sztuka dla dzieci to ilustrowany przewodnik po historii sztuki, który prezentuje około 60 artystów i blisko 160 dzieł. Książka wprowadza młodych czytelników w świat malarstwa, rzeźby i sztuki współczesnej poprzez pytania i krótkie komentarze.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Publikacja najlepiej sprawdzi się u dzieci w wieku 6-12 lat, choć starsi uczniowie, a nawet dorośli również mogą z niej z powodzeniem korzystać. 

Czy Sztuka dla dzieci nadaje się dla dziecka, które nie lubi muzeów?

Tak. Książka pomaga oswoić sztukę bez szkolnej presji i bez konieczności zapamiętywania nieistotnych szczegółów. Zachęca do własnych interpretacji i pokazuje, że patrzenie na dzieło może być przygodą.

Czy książka nadaje się na prezent?

Tak. To wartościowa, estetycznie wydana publikacja, która sprawdzi się jako prezent dla dziecka zainteresowanego sztuką, rysowaniem i zadaniami kreatywnymi.

Artykuł Jeśli Twoje dziecko nie lubi muzeów, pokaż mu książkę „Sztuka dla dzieci” + ZNIŻKA pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Po co nam sztuka?
➜ Autorka: Katarzyna Witt
➜ Ilustracje: Ola Niepsuj
➜ Wydawnictwo: Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 
➜ Ocena ogólna: wybitna

O książce: forma, koncepcja, jakość edytorska

Na świecie istnieją ludzie, którzy chcą sztukę zrozumieć oraz ci, których wcale ona nie interesuje. Niektórzy uważają, że sztuka do niczego nie jest im potrzebna. Są tacy, co nawet denerwują się na sztukę – kiedy jej nie rozumieją, nie zgadzają się z nią lub nikt nigdy nie pokazał im, na czym ona polega.

Powstała w wydawnictwie Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie książka łączy przystępną treść o dostrzeganiu wartości – ze scenariuszami działań dla czytelnika. Jakość wydania także zasługuje na osobną wzmiankę: duży format sprzyja pracy przy biurku i wspólnemu czytaniu, twarda oprawa o fakturze zbliżonej do płótna jest przyjemna w dotyku, wytłoczenia na okładce tworzą wrażenie przestrzenności, a dwie wstążki-zakładki pozwalają zaznaczać równoległe ścieżki lektury.

Artyści i artystki mają różne moce. Jedna z nich to patrzenie na rzeczy w zaskakujący sposób.

Katarzyna Witt, Po co nam sztuka?, str. 38

Maszyna do zadawania pytań

Fundamentem Po co nam sztuka? jest praktyka ciekawości. Autorka proponuje, by stawiać dobrze sformułowane pytania: co widzę? z czego to jest? jak działa na mnie ten obraz/dźwięk/kształt? gdzie ukrywa się niespodzianka? To przesunięcie postrzegania z poziomu „oceniam” na poziom „badam” uruchamia w dziecku kompetencje poznawcze, które szybko przenoszą się poza muzeum – na ulicę, do szkoły, do codziennych rozmów.

Co więcej, rozdziały przeplata sekcja ,,coś do zrobienia”, w której pojawiają się pomysły na myślowe eksperymenty i zadania manualne, uzupełniające temat, jak i poszerzające horyzonty odbiorców.

Przewodnicy: Kula, Bałwan, Gnuśna Linia, Palma i Nocny Motyl

W książce rolę narratorów przejmują nietypowi przewodnicy – muzealne eksponaty, które same stają się bohaterami opowieści. Ten prosty zabieg dramaturgiczny ułatwia młodszym czytelnikom zaangażowanie się w treść. Kula może uczyć obserwacji (pomagać zwracać uwagę na formę, materiał, skalę); Bałwan – sezonowości i nietrwałości; Gnuśna Linia – ruchu,  czasu oraz wychodzenia poza przyjęte normy; Palma – miejskiego kontekstu; a Nocny Motyl – relacji artysty ze swoim dziełem. Na eksponaty wybrani zostali różni przedstawiciele sztuki – z filmu, rzeźby, instalacji, fotografii czy malarstwa.

Nietypowi bohaterowie-przewodnicy, będący sami w sobie sztuką – dostają w tej książce głos. To ładny ukłon ze strony autorki, oddającej przestrzeń sztuce, by ta ,,sama mówiła w swoim imieniu”. Można ten zabieg rozumieć na kilku poziomach.

Dlaczego edukacja kulturalna jest potrzebna

Kontakt dziecka ze sztuką nie powinien być postrzegany jako kaprys rodziców, lecz podstawowa higiena intelektualna. Edukacja kulturalna uczy języka charakteryzowania świata i nazywania emocji, wzmacnia ciekawość poznawczą oraz kompetencje, które przenoszą się na inne dziedziny: rozumienie metafory (pomocne w nauce czytania ze zrozumieniem), myślenie przyczynowo-skutkowe (matematyka, przyroda), wrażliwość społeczna (empatia, rozumienie różnic). 

Sztuka jest również treningiem uważności na materiał, detal i kontekst – trzy filary świadomej recepcji obrazów, które codziennie zalewają dzieci w mediach. Z perspektywy dorosłych to inwestycja w kapitał kulturowy: im wcześniej dziecko zaczyna zadawać pytania o to, co widzi i słyszy, tym pewniej porusza się później po świecie idei, argumentów i sporów. Po co nam sztuka? oferuje proste narzędzia, by ten proces zacząć od razu, w domu: od rozmowy, przez uważne patrzenie, aż po małe, kreatywne działania.

Po co nam sztuka – i dla kogo

Książka Katarzyny Witt i Oli Niepsuj uczy dialogu. Dla dziecka jest treningiem uważności, myślenia przyczynowo-skutkowego oraz języka uczuć; dla dorosłego – narzędziem do wspólnego, świadomego bycia w świecie, w którym symbole mogą odkrywać rzeczywistość na nowo.

Po co nam sztuka? zawiera w sobie teorię, praktykę, trochę eksperymentów myślowych, zachętę do działania i zaproszenie do odwiedzenia Muzeum. Bez względu na to, czy jesteście nauczycielem czy rodzicem – sięgnijcie po nią, żeby pozwolić dzieciom się rozwijać. Polecam tę książkę odbiorcom powyżej 7 lat.

Po co nam sztuka? dostępna jest stacjonarnie oraz online w sklepie Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Dla kogo jest Po co nam sztuka?

Dla czytelników 7+ oraz dorosłych, którzy chcą rozmawiać z dziećmi o patrzeniu, pytaniach oraz działaniu.

Czy trzeba znać historię sztuki, żeby skorzystać z książki?

Nie – książka kładzie nacisk na doświadczanie, a nie teorię. Rozdziały mogą pełnić funkcję osobnych lekcji.

Jak w praktyce wykorzystać lekturę?

Warto wykonywać propozycje z sekcji „coś do zrobienia”: szkicować warianty, zmieniać materiały, aranżować mini-wystawy, prowadzić słowniczek pojęć.

Czy to bardziej album, czy poradnik?

To hybryda: merytoryczna treść ze zdjęciami łączy się z narzędziownikiem oraz częścią kreatywną.

Gdzie kupić i gdzie zobaczyć prace, o których mowa w książce?

W sklepie wydawcy oraz podczas wizyty w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Artykuł Po co nam sztuka? – jak rozmawiać z dzieckiem o sztuce pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Lęki, których czasami doświadczamy w dzieciństwie, mogą później urosnąć do rangi poważnego problemu. A to dlatego, że dziecięca wyobraźnia lubi dopowiadać sobie to, o czym dorośli zazwyczaj nie chcą mówić otwarcie.

Wyróżniający się polski komiks niepokoju

Smoła jest ponad 300-stronicowym komiksem Piotra Marca. Przyznam, że sięgnęłam po tę pozycję pod wpływem jej nominacji do Nagrody Literackiej Warszawy (w kategorii Komiks i Powieść Graficzna), a także nominacji do Nagród ,,Nowej Fantastyki” 2025 (w kategorii Polski Komiks Roku).

I choć finalnie nie udało się Smole zdobyć żadnej nagrody, trzeba uczciwie przyznać, że to książka odważna, wybijająca się ponad przeciętność oraz… niezwykle niepokojąca. Przygotujcie się na mroczną, symboliczną podróż przez twórczość, traumę i rozliczenia z przeszłością.

Fabuła komiksu Smoła – historia o pamięci, przemocy i sztuce

Susan, która zajmuje się tworzeniem komiksów, wyrusza w podróż w poszukiwaniu inspiracji. Po drodze spotyka Sheilę, autostopowiczkę wracającą do domu swojej nieżyjącej już babci, który umiejscowiony jest – nie bez znaczenia – na zupełnym odludziu. 

Kiedy jednak Sheila wysiada z samochodu, niespodziewanie okazuje się, że to jej mamy towarzyszyć w dalszej drodze i że to ona będzie główną bohaterką. Rola Susan nie jest w Smole bez znaczenia, ale bardziej trafnie można byłoby określić ją jako przewodnika po bardzo złożonej przeszłości Sheili. 

To spotkanie będzie więc prowadziło do zmierzenia się z bolesnymi wspomnieniami oraz stawianiem pytań dotyczących granic pamięci, sztuki i przemocy. Smoła jako swego rodzaju komiks grozy psychologicznej, ukazuje horror nie jako wynikową krwiożerczych, namacalnych bestii, ale wewnętrznych potworów, czających się w umyśle bohaterów.

Styl graficzny i narracyjny, czyli wizualna podróż do sedna traumy

Piotr Marzec nie tylko napisał scenariusz, ale również odpowiada za wizualną stronę tej opowieści. Konsekwentnie używa kolorów – w zależności od tego czy mamy do czynienia z akcją rzeczywistą, wspomnieniem, wizją lub snem. 

Komiks jest spójny wizualnie. Można doszukać się w nim nawiązań do Miasteczka Twin Peaks; jego wygaszonej palety z mocniejszymi akcentami kolorystycznymi. Mnogość elementów na rozkładówkach to jednak dosłowne ukazanie chaosu, zagubienia oraz potrzeby uporządkowania swojego życia.

Żeby cieszyć się Smołą, należy poświęcić jej trochę czasu, nie nastawiać się na gotowe odpowiedzi. To komiks dla czytelników dojrzałych, szukających głębokiej, psychologicznej narracji, która nie podaje wszystkiego na tacy. To lektura wymagająca, ale w pewnym sensie także przynosząca satysfakcję. 

Warto pamiętać, że w Smole, to nie smoła jest istotna, która wypływa, i której obecności nie da się przemilczeć. Ważna jest szczelina, która powstawała na skutek konkretnych wydarzeń, i za sprawą której smoła nie może teraz przestać płynąć.

Komiks będzie odpowiedzi na osób powyżej 18 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/575-smola.html

Artykuł Smoła – recenzja polskiego komiksu Piotra Marca pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Goya. Saturnalia
➜ Scenariusz: Manuel Gutiérrez
➜ Ilustracje: Manuel Romero
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kiedy tworzy się biografię o człowieku złożonym, zasłużonym oraz wielokrotnie, mimo upływu lat – przywracanym do życia wśród współczesnych, należy zrobić to z odpowiednim wyczuciem i umiejętnie, żeby nie tylko nie narazić się na fiasko, ale także by nie wyświadczyć takiemu bohaterowi niedźwiedziej przysługi.

Dom Głuchego

Kiedy spotkali się Manuel Gutierrez z Manuelem Romero postanowili oddać głos samemu Francisco Goi, ale zrobili to w najlepszy z możliwych sposobów. Pozwolili mówić artyście przez pryzmat jego obrazów.

Są co najmniej dwa obrazy malarza, które zna na pewno każdy, kto odbył w społeczeństwie już pewnej długości staż: Saturn pożerający własne dzieci oraz Rozstrzelanie powstańców madryckich. Co ciekawe, oba z dość podobnego okresu (pierwszy – 1819 – 1823, a drugi – 1814 rok).

Okresu, który albo chwilę poprzedzał, albo nawet nakładał się z momentem przeprowadzki Goi do Domu Głuchego, położonej na obrzeżach miasta posiadłości. To właśnie tam powstała seria czarnych obrazów, której najsłynniejszy Saturn pożerający własne dzieci został namalowany na ścianie parteru.

Goya i jego saturnalia

Saturnalia świętowane w starożytnym Rzymie, obchodzone były na cześć boga Saturna – przyrównywanego do bardziej słynnego Kronosa. To ciekawe połączenie czasu zabawy i beztroski, ze stojącą za tą postacią historią – strachem o życie i unicestwieniem własnych dzieci w obawie o utratę władzy.

Goya. Saturnalia jest komiksem, który bardzo mocno opiera się na symbolice oraz poezji. Nie znajdziecie tutaj biografii w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. To bardziej zataczająca koło opowieść o tworzeniu i przemijaniu, a nawet destrukcji.

Malarstwo, jako sposób radzenia sobie ze światem 

Goya kojarzony jest z malarstwem ukazującym prawdę o wojnie, bólu, cierpieniu. Jego czarna seria wychodziła poza znane wówczas formy wyrazu. Odcinając się od świata, artysta podczas tworzenia mnożył w sobie obrazy, których był świadkiem w trakcie swojego życia.

Jego doświadczenie, sytuacja polityczna w kraju, ale także zmiany, których nieustannie doświadczał, odcisnęły na nim piętno, których ujściem mogło być tylko malarstwo.

W komiksie Goya. Saturnalia nie odnajdziecie ciekawostek o malarzu, ale być może uda się zobaczyć w tych kadrach jakąś jego istotę. Najlepiej, żeby jednak zasiadać do lektury już z pewną, niekoniecznie rozległą, ale choć podstawową wiedzą.

Znajomość obrazów i szczątkowych faktów o Goi sprawi, że Goya. Saturnalia stanie się pozycją bardziej przystępną, ale przede wszystkim dużo bardziej satysfakcjonującą. Polecam ten komiks dorosłym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Goya.+Saturnalia/pokaz.html

Artykuł Goya. Saturnalia – recenzja komiksu o wybitnym malarzu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jak ważne jest dobre projektowanie, jakość rzeczy i przede wszystkim to, czym się otaczamy.

Marta Norenberg, Muzealny jednorożec. Kurioza i osobliwości ze świata sztuki, Z wizytą na wyspie doktora Moreau, str. 146

Współczesny gabinet osobliwości

Z czym kojarzą się Wam kurioza lub osobliwości? To coś, czego z reguły nie widuje się na co dzień. Zjawisko, przedmiot lub sytuacja, które w jakiś sposób wymykają się naszemu rozumieniu. Kurioza zaskakują, ale i zachwycają. Osobliwości pozwalają inaczej nam patrzeć na świat, poszerzają horyzonty, ale też czasami zaburzają zastaną, bezpieczną rzeczywistość.

Kiedy trafiłam na instagramowy profil Marty Norenberg, o jakże chwytliwej nazwie Muzealny Jednorożec, czułam się trochę tak, jakbym odnalazła współczesny gabinet osobliwości. To artystka (bo nie tylko pisze, ale i tworzy sztukę pod szyldem Sztuk Kilka), jest niczym łowczyni niezwykłości w naszych często dość zwyczajnych życiach.

Muzealny jednorożec. Kurioza i osobliwości ze świata sztuki

Nie ma bowiem nic dziwnego w tym, że ludzi ciągnie do dziwactw. Jest tak teraz i było wiele setek lat temu. A na wspomnianym profilu, można ich znaleźć od groma. Marta Norenberg poszła jednak jeszcze o krok dalej – wyszła na przeciw potrzebom ludzi ekscentrycznych i lubujących się w cudacznościach, i napisała książkę.

Muzealny jednorożec. Kurioza i osobliwości ze świata sztuki to składająca się na dwa główne działy i wiele pojedynczych rozdziałów pozycja, która sama została doprowadzona do statusu dzieła sztuki. 

Fenomenalna okładka projektu Agnieszki Żurawskiej, starannie dobrana kapitałka, wybór papieru, suchy stempel, a nawet wycięcie kształtu jednorożca w wyklejce to pojedyncze decyzje, które składają się na niebywałe wrażenia z obcowania z tą pozycją. A to dopiero początek.

Znaczenie zjawisk i przedmiotów, których nie znamy

Autorka w Muzealnym jednorożcu. Kurioza i osobliwości ze świata sztuki wyjaśnia pojęcia z zakresu sztuki, które dla niewtajemniczonych są zaskakujące i zachwycające zarazem. Liczne odniesienia do współczesnej popkultury, anegdoty oraz swobodny, angażujący styl, zapraszają do zgłębienia tajemnic muzeów, strona po stronie.

W tej pozycji znajdziecie przykłady z różnych zakątków świata (w części pierwszej), oraz bardziej lokalne spojrzenie na osobliwości, ujęte w dziale drugim. Dzięki Muzealnemu jednorożcowi będziecie mogli odnaleźć znaczenie zjawisk lub przedmiotów, o których nie mieliście pojęcia, jak i tych, które towarzyszą Wam na co dzień (a po prostu nie zdajecie sobie sprawy, skąd one pochodzą i jak interpretowano je dawniej).

Mogę jeszcze tylko dodać, że pokrzepiająca jest również informacja na grzbiecie, informująca czytelnika, że jest to tom 1. Niechybnie planowane są więc i kolejne części, a to znaczy jeszcze więcej rozwikłanych zagadek oraz wiele godzin interesującej lektury w swoich prywatnych, domowych gabinetach. 

Polecam starszym nastolatkom oraz dorosłym.

Tutaj przeczytacie fragment książki: https://niezlasztuka.net/ksiazki/marta-norenberg-muzealny-jednorozec-kurioza-i-osobliwosci-ze-swiata-sztuki/

Tutaj KUPICIE Muzealnego jednorożca: https://muzealnyjednorozec.pl

Z KODEM BAJKOCHLONKA7% , ważnym do 15.12.2024 roku, otrzymujecie zniżkę!

Artykuł Muzealny jednorożec. Kurioza i osobliwości ze świata sztuki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Matematyka. Przyznam szczerze, że to słowo śniło mi się wiele lat po zakończeniu edukacji szkolnej. Zawsze budziło we mnie jakieś nieprzyjemne skojarzenia. Wizje odpytywania przy tablicy, skomplikowanych wzorów i cyfr, które zestawione obok siebie coś znaczyły – przyprawiały mnie o ciarki.

Na dwoje babka wróżyła

Na studiach co prawda nie pokochałam matematyki, ale polubiłam logikę. Z czasem doceniłam też umiejętności, które podczas tylu lat edukacji tego przedmiotu nabyłam.

Jakby było jednak inaczej, gdyby do matematyki ktoś potrafił mnie wcześniej przekonać? Kto wie, może moje życie potoczyłoby się zupełnie inaczej? Na dwoje babka wróżyła, tego się już nie dowiem, ale mogę sprawdzić jakie książki na ten temat wydaje się teraz i jak realnie mają one szanse wpływać na współczesnych uczniów.

Beztroski czas z matematyką

Choć To nie jest książka do matmy już swoim tytułem mocno manifestuje, że z tym przedmiotem ma niewiele wspólnego, a właściwie nie tylko z nim – jest to bowiem bardzo udane połączenie matematyki oraz sztuki. Autorka, Anna Weltman amerykańska nauczycielka ucząca (a jakże!) matematyki, stara się udowadniać, że najłatwiej uczyć dzieci za pomocą zabawy.

I ja zdaje sobie sprawę, że nie jest to prawdopodobnie jedna z najbardziej odkrywczych tez ostatnich lat, ale trzeba przyznać, że nauki ścisłe raczej rzadko kojarzą się z beztroskim spędzaniem czasu.

Ciekawie podana wiedza

W przypadku To nie jest książka do matmy jest jednak inaczej. Jest to przede wszystkim książka z ćwiczeniami. Przed lekturą należy więc wyposażyć się w ołówek, gumkę i linijkę oraz jeszcze kilka drobiazgów, które autorka wymienia na początku książki.

Lektura stara się udowodnić, że stosując proste zasady matematyczne, ale także na przykład rysując zwykłe okręgi czy linie proste, można stworzyć naprawdę świetne, wizualne prace! Dodatkowo, autorka przemyca w poleceniach zadań czy używa jako wtrąceń z ciekawostkami nowe pojęcia i podstawową wiedzę z zakresu geometrii czy układów współrzędnych, a to dopiero początek.

Dla kogo jest ta książka?

W To nie jest książka do matmy czytelnicy poznają także takie pojęcia jak: mandala, mozaiki, różnych rodzajów trójkąty. Będą mieć okazję pogłówkować przy łamańcach, doświadczyć sztuki 3D czy stworzyć własne puzzle!

Na końcu książki znajduje się także krótki słowniczek porządkujący wiedzę oraz strony do wycięcia, z miejscem na jeszcze więcej kreatywnych ćwiczeń! Polecam To nie jest książka do matmy wszystkim odbiorcom już powyżej 8 roku życia. Pozycja poszerza horyzonty, ćwiczy szare komórki i pozwala jakościowo spędzić wolny czas. Jest to świetny sposób na przekonanie dzieci do matematyki.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/to-nie-jest-ksiazka-do-matmy.html

Artykuł To nie jest książka do matmy – recenzja książki z ćwiczeniami pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pochodzę z Mysłowic. Urodziłam się w Mysłowicach i do czasów liceum, praktycznie ich nie opuszczałam – nie licząc wakacyjnych wojaży w rejony Opoczna, do dziadków oraz rodziny. Po gimnazjum, wybrałam szkołę w Katowicach i na dojeżdżanie do tego miasta poświęcałam łącznie około dwie godziny dziennie. 

Najnowsza książka Grzegorza Chudego

Katowice więc bardzo szybko stały się dla mnie ważnym miejscem na Ziemi. Tutaj zaczęłam odkrywać i realizować swoje pasje, powoli rozpoczęłam proces kształtowania siebie takiej, jaką jestem teraz. W Katowicach nawet poznałam mojego męża, który choć z Radzionkowa, akurat wtedy studiował w Londynie. Pojechaliśmy na nasze pierwsze spotkanie… na Nikiszowiec, do Galerii Szyb Wilson. 

I po latach przerwy od Katowic, gdzie mieszkałam długo zarówno w Łodzi jak i Warszawie – wróciliśmy ,,do siebie”. Katowice przyjęły nas ciepło. A jeden z wspaniałych, tutejszych artystów, zupełnie nieświadomie, zrobił nam przepiękny prezent – wydając swoją kolejną książkę.

Grzegorz Chudy jest także autorem ilustracji do najnowszego wydania książki ,,Moje drzewko pomarańczowe„, stąd ta wyjątkowa dedycja – ,,Bebok w pomarańczach”

Najciekawsze zakątki Katowic

,,Bebok w wielkim mieście” to artystyczna książka, wypełniona akwarelami oraz tekstami Grzegorza Chudego. Książka, która zabiera Was w podróż po Katowicach, pokazując najbardziej znaczące dla nich miejsca. Zaprowadzi Was na hałdy, pokaże urokliwe kamieniczki, słynne osiedla, ale też nowoczesną architekturę czy kultowe obiekty w pejzażu miasta.

Co więcej, znajdziecie tutaj również nawiązania do znanych filmów, na stałe wpisanych w historię sztuki zdjęć, a nawet symboli! I duży, i mały będzie się przy ,,Beboku w wielkim mieście” doskonale bawił!

Kim są beboki?

Ale ja przecież nie napisałam najważniejszego! Bohaterami tego albumu są właśnie tytułowe Beboki. W Katowicach, ale i ogólnie na Śląsku bebokami kiedyś straszono dzieci. To były takie małe potworki, których należało się bać. Grzegorz Chudy jednak współcześnie je odczarował. Teraz przecież wiemy, że straszenie dzieci nie jest najlepszym pomysłem więc beboki stały się częścią krajobrazu – dosłownie!

To małe stworzenia, które nie chcą nikomu przeszkadzać swoją obecnością. Pragną spokoju i własnej przestrzeni. A Katowice to ich dom, dlatego z przyjemnością dzielimy z bebokami tą przestrzeń razem. Grzegorz Chudy jest też autorem rzeźb, które można spotkać podczas spaceru. Wrocław ma krasnale, a my mamy beboki!

Dla kogo jest ta książka?

Kolejną ważną kwestią, którą należy poruszyć w kontekście ,,Beboka w wielkim mieście” jest język. Choć wstęp został przez autora napisany po polsku, to jednak już poetyckie teksty do ilustracji są po śląsku. Warto choć troszkę go rozumieć, żeby mieć większą frajdę z lektury oraz docenić uroki tych krótkich strofek. W razie czego jednak, na końcu książki znajdziecie spis wszystkich miejsc, które zainspirowały artystę.

I teraz pytanie kluczowe: dla kogo jest ta książka? Na pewno dla mnie! Czyli dużego dziecka w ciele dorosłego, który na Śląsku się wychował i jest mocno związany z tym regionem.

Ale ,,Bebok w wielkim mieście” będzie też doskonałe dla dzieci po prostu, i to nie tylko z Katowic. Można z nimi odkrywać miasto oraz wsłuchiwać się w ich opowieści. Nie znajdziecie też lepszej książki-pamiątki, którą warto przywieźć sobie w roli prezentu. Oglądajcie ją, czytajcie i zachwycajcie się.

,,Beboki w wielkim mieście” kupicie tutaj: https://grzegorzchudy.pl/pl/p/Album-BEBOK-W-WIELKIM-MIESCIE/588

Artykuł Bebok w wielkim mieście – recenzja niezwykłej książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Badania potwierdzają, że książki dobrze oddziałują na wyobraźnię. Okazje się jednak, że książki mogą również wpływać na… sny! I właśnie w ten sposób rozpoczyna się nietuzinkowa lektura, o której opowiem w tej recenzji.

Książka bez tekstu

,,W pogoni za sztuką” to autorska pozycja The Tjonga-Khinga (znanego m.in. z serii ,,Felek i Tola”), jednego z najważniejszych ilustratorów holenderskich. Artysta chińskiego pochodzenia z dziesiątkami ważnych książek na koncie, tym razem zabiera małych i większych czytelników do świata… bez tekstu! 

,,W pogoni za sztuką” jest bowiem zupełnie pozbawiona pisanej narracji. Opowiada historię wyłącznie za pomocą wieloformatowych rozkładówek, zapełnionych gęsto mnóstwem szczegółów i wartką akcją – z tego względu, że tematem książki jest pościg za złodziejem.

Pościg za złodziejem

Zacznijmy jednak od początku. ,,W pogoni za sztuką” ma bardzo trafnie dobrany tytuł, bo w swoim brzmieniu może oznaczać dwie rzeczy – jedną, bardziej dosłowną, dotyczącą rzeczywiście szalonego biegu za złodziejem, a drugą opierającą się na symbolicznym poszukiwaniu wiedzy z zakresu sztuki; przede wszystkim malarstwa.

Choć cała sytuacja jest tylko snem, to jednak dostarcza mnóstwa emocji. Okazuje się bowiem, że gromada, która rusza w pościg za złodziejem i w trakcie podążania jego śladem, ma rozmaite przeszkody czy konflikty między sobą. Matka malucha wpada w szał, gdy Pani Świnka przypadkowo nadepnie jej dziecko. Z kolei Pan Świnka jest mocno niezadowolny, że jego Pani Świnka staje się prześladowana przez Matkę.

Książka o sztuce dla dzieci

Ogólnie całość można byłoby nazwać teatrem komedii, gdyby nie fakt, że niemal każda rozkładówka zrealizowana została w innym stylu malarskim (nie licząc samych bohaterów). Nawiązują one oczywiście do słynnych dzieł, których tropy z podpowiedziami znajdziemy na wyklejkach.

,,W pogoni za sztuką” jest więc z jednej strony wyszukiwanką, która zachęca do intensywnego wpatrywania się w ilustracje, ale również kreatywnym sposobem na zachęcenie czytelników do samodzielnego zgłębiania swojej znajomości malarstwa, rzeźby czy ogólnie sztuki wizualnej. 

Książka będzie odpowiednia dla każdego czytelnika powyżej 5 roku życia. Polecam ją szczególnie jako ciekawy materiał na zajęcia kreatywne do przedszkoli i szkół.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/w-pogoni-za-sztuka.html

Międzynarodowy Dzień Kropki 

Uwaga, bonus! W związku z tym, że publikuję tę recenzję w Międzynarodowy Dzień Kropki, czyli 15 września (2023 roku), pomyślałam, że dobrze wszystkim zrobi kilka słów wyjaśnienia o co w tym święcie chodzi. 

Wiele rodziców i dzieci kojarzy go zapewne ze szkół i przedszkoli. Wszyscy starają się wtedy założyć coś w kropki, ozdabiają swoją odzież wielobarwnymi punktami lub malują kredką na nosie okrągłe piegi.

Skąd wziął się Dzień Kropki?

Swoją genezę ma on od bajki ,,The Dot”, czyli ,,Kropka” słynnego Petera H. Reynoldsa, która osiągnęła tak wielką popularnością, że od 2008 roku zaczęto obchodzić Międzynarodowy Dzień Kropki w aż 196 krajach.

Historia opowiada o dziewczynce Vashti, której udało się uwierzyć w swój talent. Zyskała pewność siebie oraz doceniła potęgę kreatywności.

Słynna malarka kropek

A wiecie, kto z kolei zasłynął malując… kropki? Była to Yayoi Kusama – japońska malarka, rzeźbiarka, pisarka i performerka awangardowa. Najczęściej tworzy właśnie przedmioty pokryte kropkami i sztukę tę nazywa  ,,obsesją kropek”.

Miałam przyjemność (oraz wielką radość) być na wystawie jej prac w 2017 roku ,,Life is the heart of a Rainbow”. Załączam pamiątkowe zdjęcie – choć minę mam nietęgą, wewnątrz wypełniało mnie kropkowe szaleństwo!

Artykuł W pogoni za sztuką – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki
➜ Seria: Roryk. Nieśmiały detektyw
➜ Autor: Oliver Schlick
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kolejna sprawa trafia na najbardziej nieśmiałego detektywa na świecie… oraz jego współpracownicę, dwunastoletnią Matyldę. Rezolutna dziewczynka pomaga w śledztwach, przesłuchuje świadków i rusza swoją głową w celu dotarcia do sedna sprawy!

Roryk. Nieśmiały detektyw

,,Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki” to już drugi tom emocjonującej serii dla dzieci (i nie tylko) autora Olivera Schlicka. Powieść skupia się przede wszystkim na jednej zagadce, prowadząc czytelników przez rozmaite tajemnice, wybrane motywy czy rzucające cień podejrzeń wskazówki. 

Poprzednia część: ,,Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa zaginionej perły” była początkiem pewnych znajomości oraz otwarciem wątków, które w tomie drugim mają swoje kontynuacje. Z tego powodu zachęcam do poznawania bohaterów w kolejności chronologicznej ukazywania się książęk, nie jest to jednak żadną miarą obowiązkowe.

Przy okazji muszę z dużą radością wspomnieć, że zarówno tę pozycję jak i poprzednią objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym!

Powieść detektywistyczna dla każdego

Jeżeli zaintrygował Was tytuł: ,,Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki”, ale na przykład cierpicie na entomofobię, czyli po prostu boicie się owadów – uspokajam! Wspomniana ważka to jedynie symbol, który znany artysta namalował na płótnie. Główna sprawa drugiego tomu toczy się bowiem wokół skradzionego obrazu, ale nie tylko!

W grę wchodzi również napaść oraz znacznie zawężone grono podejrzanych. Okazuje się, że zamachu dokonano po niewielkim, kilkuosobowym przyjęciu. Z kolei ślady DNA wskazują, że na miejscu nie było nikogo więcej niż tylko garstki wspomnianych gości.

Matylda wraz z Rorykiem mają poważną zagadkę do rozwiązania. Goni ich jednak czas, ponieważ istnieje prawdopodobieństwo, że w areszcie została osadzona niewinna osoba. Co ciekawe, w tle przewija się świetny wątek z serialem o wymownym tytule ,,Mordercze żony”. Jeżeli znacie już część pierwszą tej książkowej serii, będziecie mile zaskoczeni rozwinięciem tego tematu.

Czytam jeszcze raz cały akapit – i nagle mam to! Czuję się tak, jakbym stała w pomieszczeniu, w którym panują egipskie ciemności, i niespodziewanie ktoś zapalił światło. Ping! A potem drugie: Ping! I jeszcze. I jeszcze, i jeszcze, i jeszcze. Ping! Ping! Ping! Ping! Ping! Ping! Ping! Aż wreszcie jest tak jasno, że przypomina to patrzenie prosto w reflektor. A więc tak czuje się człowiek, gdy doznaje olśnienia!

Oliver Schlick, Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki, 18. Pięść z ciemności, str. 332

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

,,Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki” to książka nie tylko świetnie napisana, którą czyta się jednym tchem. To również lektura nie traktująca czytelników protekcjonalnie. Będąc nawet dorosłym odbiorcą można zabawić się w zgadywanie, kto jest winien przestępstw, bo autor serwuje sporo zmyłek i poszlak, które momentami wodzą za nos nawet wprawionego znawcę kryminałów.

Jestem przekonana, że z tą książką miło spędzicie czas. A po jej lekturze… może zainteresujecie się nieco sztuką i malarstwem? Polecam ,,Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki”  wszystkim czytelnikom powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/roryk-niesmialy-detektyw-sprawa-czerwonej-wazki/

OFICJALNA PREMIERA: 23.08.2023 rok

Artykuł Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Cats in Art. A Pop-up Book
➜ Autorka: Susan Herbert
➜ Ilustracje: Susan Herbert
➜ Wydawnictwo: Thames & Hudson Ltd, London
➜ Rok wydania: 2020
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jak wielkiego trzeba mieć hopla na punkcie kotów, żeby przemalowywać wszystkie  klasyczne obrazy na takie z udziałem futrzastych bohaterów? Warto byłoby zapytać o to Susan Herbert, niestety nieżyjącą już artystkę, która zasłynęła niezwykłym talentem oraz pasją do obrazowania kocich przyjaciół.

Pani Hebert stworzyła m.in. takie serie jak:

• A Cats Gallery of Art (Kocia Galeria Sztuki),
• The Cast History of Western Art (Kocia Galeria Zachodniej Sztuki),
• Diary of a Victorian Cat (Pamiętnik Wiktoriańskiego Kota),
• Medieval Cats (Koty średniowiecza),
• Impressionist Cats (Koty impresjonistyczne),
• Pre-Raphaelite Cats (Przedrafaelickie koty),
• Shakespeare Cats (Szekspirowskie koty),
• Opera Cats (Koty operowe),
• i wiele, wiele więcej.

Klasyczne koty w trójwymiarze

W niezwykłej książce, którą odkryłam ostatnio – ,,Cats in Art. A Pop-up Book” znalazło się sześć dzieł, nawiązujących do największych klasyków malarstwa. Nie są to jednak zwykłe obrazy, ale za sprawą Coriny Fletcher, która dodała im wymiaru dzięki papierowym konstrukcjom – stworzono dokładny podział na plan pierwszy oraz tło.

W książce znalazły się kocie interpretacje najważniejszych dzieł sztuki malarzy:

• Jan van Eyck,
• Sandro Botticelli,
• Diego Velazquez,
• Jean-Honore Fragonard,
• John Everett Millais,
• Eduard Manet.

Malarstwo dla dzieci i nie tylko

Oprócz zatem obrazów, które w zabawny sposób nawiązują do najbardziej znaczących przykładów malarstwa, mamy także warstwę tekstową. Znajdziecie w niej opis tego, co dzieje się na ilustracjach. Jednak uwaga – oprócz tego, że książka jest po angielsku, opiera się często na staroangielskich słowach, które nieczęsto używane są współcześnie w codziennym języku. Do czytania może więc przydać się jakiś dobry słownik.

Nie zniechęcajcie się jednak – te opisy, podobnie jak same obrazy, mają w sobie wiele przewrotności, humoru i doskonale uzupełniają warstwę wizualną, pozwalając dostrzec w niej dodatkowe elementy!

Dla kogo jest to książka?

,,Cats in Art. A Pop-up Book” to naprawdę wspaniała rzecz, która pozwala zaprzyjaźnić się ze sztuką, oferując na nią nową perspektywę. Jest zabawą klasykami, mogącymi się kojarzyć – szczególnie młodszym odbiorcą, z nieco nudnymi, poważnymi bohaterami obrazów. Trójwymiar jest dodatkowym atutem, bo choć pozycja nie zawiera najbardziej znanych dzieł Susan Herbert – pozwala zachwycić się jej talentem i zmotywować do poszukiwania kolejnych książek-zbiorów z kotami.

Książkę dostarczył serwis Sofario.com

Artykuł Cats in Art. A Pop-up Book – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.