➜ Tytuł: Jeden rok
➜ Tekst: Aleksandra i Daniel Mizielińscy
➜ Ilustracje: Aleksandra i Daniel Mizielińscy
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych, co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo dobra

Książka o porach roku, które dziecko może zobaczyć

Dla małego dziecka czas jest pojęciem abstrakcyjnym. Dorośli mają swoje kalendarze, miesiące i znają następujące po sobie pory roku, ale dla malucha dużo bardziej zrozumiałe jest operowanie na konkretnych obrazach: śniegu, kałużach, kwitnących drzewach, spadających liściach, sankach czy zamkach z piasku. 

Jeden rok przekłada więc pojęcie upływającego czasu na to, co najbliższe dziecięcemu doświadczeniu: zmieniających się porach roku, pogodzie, ubraniach, aktywności i codziennych drobiazgach. Właśnie dlatego jest to książka, która ma duży potencjał rozwojowy. Nie tylko przybliża najmłodszym rozmaite zjawiska oraz je nazywa, poszerzając tym samym leksykon. Dodatkowo, zachęca do poszukiwania między nimi zależności, a także przypisywania ich do konkretnych grup, np. zwierząt, zdarzeń lub przedmiotów.

Zima, wiosna, lato, jesień jako naturalny porządek opowieści

W tej książce narracja skupia się przede wszystkich na porach roku. Są one pokazane jako urywki z codziennego życia. Każda pora wnosi ze sobą określony nastrój, ruch, kolory i rodzaje aktywności. Dzięki temu dziecko nie tylko poznaje charakterystyczne elementy następujących po sobie miesięcy, ale zaczyna rozumieć na czym polega cykliczne zmienianie się świata oraz przeobrażanie przyrody.

Zima to czas, który naturalnie skupia uwagę na przytulności domu i nieprzeniknionym mrozie na zewnątrz. W jej oparciu, można rozmawiać o grubych ubraniach, śniegu, krótkich dniach i zabawach, które wyglądają inaczej niż latem. Wiosna przynosi z kolei pierwsze oznaki odradzania się przyrody i poczucie, że wszystko zaczyna się od nowa. Lato jest pełne zabawy, przebywania na zewnątrz, otwartej przestrzeni i energii, a jesień przynosi wyciszenie, zmianę barw, deszcz, wiatr i przygotowanie do kolejnej pory roku. Książka ma kompozycję klamrową, bowiem na początku, jak i na końcu, zaczynamy opowieść o zimie.

Duża swoboda kreowania opowieści

Bazując na licznych obrazkach, a właściwie całych rozkładówkach w Jednym roku dorosły może nazwać to, co widać, pytać o kolory, przedmioty, pogodę, zachowania. Potem krok po kroku budować z tych elementów krótkie scenki, ciągi wydarzeń czy małe historie o tym, dokąd ktoś idzie, co robi, czego potrzebuje, co go cieszy albo zaskakuje.

Właśnie w tym aspekcie szczególnie widać ogromną wartość tej publikacji. Najpierw opowiada rodzic, ale po jakimś czasie role zaczynają się odwracać. Dziecko samo dopowiada szczegóły, zauważa detale, które umknęły dorosłym, snuje własne wersje wydarzeń. W ten właśnie sposób książka obrazkowa staje się narzędziem do rozwijania mowy, wyobraźni i narracji.

Jeden rok i Jeden dzień – dwa tytuły, które dobrze ze sobą korespondują

Bardzo ładnie wypada tu właśnie relacja z poprzednim tytułem z tej serii, czyli Jednym dniem. Jeden dzień oswaja rytm doby, a Jeden rok przenosi tę samą ideę na większy, ale nadal bliski dziecku porządek czasu. Najpierw maluch może zobaczyć, że świat zmienia się od rana do wieczora, a później że zmienia się również w szerszej perspektywie – od zimy do jesieni i od jesieni do kolejnej zimy. 

Czy warto?

Zdecydowanie tak, zwłaszcza jeśli szukasz książki kartonowej, która nie ogranicza się do prostego pokazywania pojedynczych słów, ale naprawdę zaprasza do dialogu. Jeden rok ma w sobie coś bardzo kojącego. Jest spokojny, ciepły, pięknie ilustrowany. Nie wymusza jednej ścieżki czytania. Nie pospiesza czytelników i odbiorców. Pozwala zatrzymać wzrok, wrócić, porównać, coś dopowiedzieć lub sobie wyobrazić.

Będzie bardzo udaną lekturą dla dzieci od 1 do 3, a nawet 4 lub 5 lat. Sprawdzajcie dostępność Jednego roku na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Jeden rok to książka bez tekstu?

Tak, Jeden rok to książka obrazkowa, w której główną rolę odgrywają podpisane jednym lub kilkoma słowami ilustracje. Tekstu jest niewiele, ale dzięki czemu to czytelnik – początkowo rodzic, a później dziecko – tworzy opowieść na podstawie tego, co widzi.

Od jakiego wieku jest książka Jeden rok?

Książka przeznaczona jest dla najmłodszych dzieci – już od około 1. roku życia. Kartonowy format i czytelne ilustracje sprawiają, że nadaje się zarówno dla maluchów, jak i przedszkolaków.

Czego dziecko może nauczyć się z książki Jeden rok?

Przede wszystkim rozpoznawania pór roku, zmian zachodzących w przyrodzie oraz codziennych aktywności ludzi. Książka wspiera też rozwój mowy, wyobraźni oraz umiejętności opowiadania.

Czy Jeden rok jest podobny do Jeden dzień?

Tak, to książki z tej samej serii autorstwa Aleksandry i Daniela Mizielińskich. Jeden dzień pokazuje rytm doby, a Jeden rok skupia się na zmianach zachodzących w ciągu całego roku.

Czy to dobra książka na prezent?

Zdecydowanie tak. Solidne, kartonowe wydanie i uniwersalny temat sprawiają, że to ponadczasowy wybór dla najmłodszych dzieci.

Artykuł Jeden rok – recenzja książki, która inspiruje do opowieści o porach roku pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Nowe wydanie w twardej oprawie, przygotowane przez Wydawnictwo Bumcykcyk, przypomina, że dobre książki o przyrodzie nie muszą być przeładowane informacjami lub pozbawione bajkowego charakteru. Mogą opowiadać historię – i jednocześnie być przewodnikami po świecie.

➜ Tytuł: Pogoda dla puchaczy. Zima
➜ Seria: Pogoda dla puchaczy
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Małgorzata Piędel
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowe wydanie Pogody dla puchaczy – powrót do ważnej serii

Pogoda dla puchaczy. Zima to nowe wydanie znanej części cyklu Marcina Kozioła, poświęconego tytułowym ptakom, porom roku i zjawiskom pogodowym. Tym razem książka wraca w odświeżonej formie – w twardej oprawie oraz pod logiem Wydawnictwa Bumcykcyk. Nie znajdziecie w niej zdjęć, jak w poprzednich edycjach. Pozycja zyskała bardziej spójny charakter dzięki ilustracjom Małgorzaty Piędel.

Kilka miesięcy temu wspominałam także o jesiennym wydaniu tej serii, czyli Pogoda dla puchaczy. Jesień. Koniecznie je sprawdźcie!

Fabuła o rodzeństwie puchaczy

Bohaterami książki są trzy młode puchacze – rodzeństwo, które wyrusza w zimowy świat, by odnaleźć swoje miejsce ,,na stałe”. Jesienią jeden członek rodziny odnalazł już swój własny zakątek. Jego bracia i siostra wciąż jednak szukają domu. Zima zastaje ich w drodze, zmuszając do zmiany planów, obserwowania przyrody i reagowania na to, co przynosi natura.

Głównym bohaterem serii jest jednak Bubuś, który pełni w książce funkcję narratora. To z jego perspektywy nie tylko stajemy się świadkami fabuły, ale również – dzięki notatkom młodego puchacza, zgłębiamy przyrodnicze tajniki zimowego lasu (i nie tylko).

Popularnonaukowa opowieść skrojona pod przedszkolaków

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów tej książki są krótkie, wplecione w narrację zapiski popularnonaukowe. Autor celowo umieszcza je przed rozdziałami, żeby częściowo wprowadzić młodego czytelnika w konkretne zjawisko czy zagadnienie. 

Dzięki nim dziecko może się dowiedzieć m.in.:

• kiedy mamy najkrótszy dzień w roku,
• czym jest sen zimowy i dlaczego niektóre zwierzęta w niego zapadają,
• jak powstają płatki śniegu i dlaczego każdy wygląda inaczej,
• czym jest szron,
• jak powstają góry lodowe,
• co kryje się pod pojęciem zorza polarna i dlaczego tak łatwo można się nią oczarować.

To wiedza podana w sposób przystępny, ale zarazem bardzo interesujący. Dodatkowe rozwinięcie tych zjawisk w rozdziałach sprawia, że nawet przedszkolaki z łatwością zrozumieją ich znaczenie.

Książka poprzedzająca zimowy spacer

Pogoda dla puchaczy. Zima to pozycja, która umożliwia sympatyzowanie z bohaterami, a przy okazji przemyca cenne lekcje dotyczące przyrody. Jest książką zachęcającą do rozmowy, główkowania oraz uważnego obserwowania otoczenia. Jej lekturą można poprzedzić np. zimowy spacer. 

Dobrze sprawdzi się zarówno dla dzieci powyżej 4 lat, jak i uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej, dlatego warto mieć ją w szkolnej bibliotece. Sprawdzajcie dostępność tego konkretnego tytułu oraz całej serii na stronie wydawnictwa Bumcykcyk.

Książka dostępna jest również w formie audiobooka, czytana przez najlepszego z lektorów – Jarosława Boberka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Pogoda dla puchaczy. Zima?

To fabularyzowana opowieść o rodzeństwie puchaczy, która w przystępny sposób wyjaśnia dzieciom zjawiska zimy, takie jak lód, śnieg, szron czy zorza polarna.

Dla jakiego wieku jest Pogoda dla puchaczy. Zima?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku 4–9 lat, zarówno do samodzielnego czytania, jak i do wspólnej lektury z dorosłym – opiekunem/nauczycielem.

Czy to książka popularnonaukowa?

Tak, ale w formie fabularyzowanej. Wiedza o przyrodzie zostaje wpleciona w historię puchaczy, dzięki czemu dziecko uczy się „przy okazji” śledzenia losów bohaterów.

Czy to nowe wydanie?

Tak, książka ukazała się w nowym wydaniu w twardej oprawie nakładem Wydawnictwa Bumcykcyk.

Czy książka nadaje się do szkoły lub biblioteki?

Tak. To świetny materiał do rozmów o przyrodzie, porach roku i zjawiskach pogodowych.

Artykuł Pogoda dla puchaczy. Zima – recenzja książki dla dzieci na mroźne dni pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Urodziny Króla Zimy to krótka, ale pięknie ilustrowana baśń Jonathana Freedlanda, która powstała na bazie tekstu Ulricha A. Boschwitza. Polskie wydanie z obrazkami Emily Sutton ukazało się nakładem wydawnictwa Kropka, a jego pierwowzór – King Winter’s Birthday – ma zaskakująco poważną, historyczną genezę.

➜ Tytuł: Urodziny Króla Zimy
➜ Autor: Jonathan Freedland (na bazie opowiadania Ulricha A. Boschwitza)
➜ Ilustracje: Emily Sutton
➜ Tłumaczenie: Natalia Rusinek
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jaka historia kryje się za książką Urodziny Króla Zimy?

Za współczesną wersję tej historii odpowiada Jonathan Freedland – dziennikarz „Guardiana” i autor książek historycznych oraz thrillerów.  Urodziny Króla Zimy są jego debiutem w kategorii klasycznej baśni obrazkowej. Inspiracją do tego wyzwania, był odnaleziony po latach rękopis niemieckiego pisarza żydowskiego pochodzenia, Ulricha Alexandra Boschwitza.

Boschwitz napisał swoją baśń King Winter’s Birthday: A Fairy Tale w 1939 roku w obozie jenieckim na wyspie Man, gdzie trafił jako „wrogi cudzoziemiec” po ucieczce z nazistowskich Niemiec. Tekst – razem z rysunkami wykonanymi przez jego matkę – przeleżał kilkadziesiąt lat w archiwum w Nowym Jorku, zanim odkryło go wydawnictwo Pushkin Press. Tę historię poszerzoną o jeszcze kilka faktów przeczytacie na końcu książki Urodziny Króla Zimy.

Freedland nie odwzorował tej historii 1:1. Potraktował pierwowzór jako punkt odniesienia i napisał nową wersję, skierowaną do młodszych dzieci – akcentując wątek znaczenia równowagi w świecie przyrody. Autorką polskiego przekładu jest Natalia Rusinek.

O czym opowiada ta zimowa baśń?

Nadeszły urodziny Króla Zimy i władca za wszelką cenę chce, żeby jego przyjęcie w tym roku było naprawdę wyjątkowe. Postanawia zaprosić więc na nie rodzeństwo: Królową Wiosnę, Króla Lata i Królową Jesieni. Natura daje Królowi Zimy znaki, że może to nie być najlepszy pomysł. On jednak mocno obstawia przy swoim pomyśle. Zależy mu, żeby w ten dzień mieć rodzinę blisko siebie i dzielić z nimi swoją radość.

Podczas gdy w pałacu trwa pełna przepychu uczta, na zewnątrz zaczyna dziać się coś niedobrego. Słońce praży w środku zimy, wiosenne delikatne rośliny walczą ze śniegiem, a jesienne deszcze zalewają pola. A to wszystko dlatego, że cztery pory roku spotkały się w tym samym miejscu i czasie. W kluczowym momencie baśni Król Zimy i jego rodzeństwo muszą podjąć decyzję – czy dalej powinni cieszyć się swoim towarzystwem i nie zważać na innych, czy jednak czas wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.

Baśń o porach roku, równowadze i odpowiedzialności

Urodziny Króla Zimy są ciekawym połączeniem klasycznej baśniowej kreacji z bardzo współczesnym sposobem postrzegania świata. Na pierwszym planie mamy oczywiście baśń o porach roku: Król Zimy, Król Lata, Królowe Wiosny i Jesieni. Ta „obsada” sprawia, że książka świetnie nadaje się do rozmów z dziećmi o zmianach pór roku, cyklu natury, czasie i rytmie, w którym funkcjonuje świat przyrody. 

Istotniejsze wydaje się jednak to, co dzieje się między zdaniami. Książka stawia spory nacisk na pytanie o odpowiedzialność jednostki za losy świata. Król Zimy, kierując się tęsknotą oraz egoistycznym pragnieniem „najlepszych urodzin”, ingeruje w podstawową zasadę: każda pora roku ma swój czas i swoje miejsce. Skutki tej decyzji są zaskakująco poważne, momentami bliskie obrazom znanym z rozmów o kryzysie klimatycznym: powodzie, susze, obumarłe plony.

Freedland pisał w eseju dla „Guardiana”, że zależało mu na opowieści o świecie, który traci naturalną równowagę, a także o konieczności „naprawienia” tego stanu – nawet jeśli cena tego ma być wysoka oraz pełna poświęceń. To sprawia, że Urodziny Króla Zimy można czytać na dwóch poziomach:

• jako prostą baśń o rodzeństwie i tęsknocie za bliskością,
• i jako metaforę współczesnych lęków: ekologicznych, klimatycznych, związanych z nadmierną ingerencją człowieka w naturę.

To rzadkie połączenie – baśń, którą każdy, w zależności od wieku, odbierze w zupełnie inny, ale każdorazowo bardzo ważny sposób.

Pamięć o Ulrichu Alexanderze Boschwitzu

Dla dorosłego czytelnika niezwykle poruszający będzie także kontekst historyczny Urodzin Króla Zimy. Ulrich Alexander Boschwitz, autor pierwotnej wersji opowieści, był młodym pisarzem żydowskiego pochodzenia, który uciekł przed nazizmem, lecz ostatecznie zginął w wieku 27 lat, gdy statek, którym płynął, został storpedowany przez niemiecki okręt podwodny.

W tym świetle Urodziny Króla Zimy funkcjonuje jak rodzaj literackiego pomnika: to baśń, która wraca do czytelników po 85 latach, w nowej odsłonie, ale wciąż nosząc w sobie ślad autora, którego życie drastycznie przerwała wojna. To poruszający kontekst, który sprawia, że lektura wydaje się mieć jeszcze większe znaczenie.

Ilustracje Emily Sutton – klasyczna baśń w nowoczesnym wydaniu

Na poziomie wizualnym Urodziny Króla Zimy są książką bardzo konsekwentną. Ilustracje Emily Sutton – znanej między innymi z licznych picturebooków publikowanych przez brytyjskie wydawnictwa – łączą w sobie klimat klasycznych angielskich ilustracji z wyraźnie współczesnym postrzeganiem komponowania kadrów. Obrazki pozwalają wyraźnie odróżnić każdą z pór roku: chłodne, szkliste zielenie i błękity zimy, świetliste pastele wiosny, nasycone barwy lata oraz przygaszone, miodowe odcienie jesieni.

To ilustracje, które z jednej strony są wyraźnie „dziecięce” – z wieloma szczegółami do wyszukiwania. Z drugiej zaś zostawiają przestrzeń na emocje: samotność Króla Zimy po wyjeździe rodzeństwa to obrazek, który broni się bez słów.

Dla kogo są Urodziny Króla Zimy?

Polecam tę książkę dzieciom w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym – mniej więcej dla przedziału 3–8 lat. Urodziny Króla Zimy to jedna z ciekawszych zimowych premier dla dzieci ostatnich lat:

• łączy głęboko osadzoną historię literacką z nowoczesną adaptacją,
• wprowadza do świata małego czytelnika trudne pojęcie równowagi w naturze w sposób absolutnie zrozumiały,
• proponuje wizualną ucztę.

Jest to baśń, która może stać się pretekstem do rozmów o odpowiedzialności, przemijaniu, cyklu natury i o tym, jak literatura potrafi powrócić z zakurzonych archiwów do rąk współczesnego czytelnika. Dostępność Urodziny Króla Zimy możecie sprawdzać na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ Urodziny Króla Zimy, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

1. O czym jest książka Urodziny Króla Zimy?

To zimowa baśń o Królu Zimy, który zaprasza rodzeństwo: Wiosnę, Lato i Jesień – na swoje urodziny. Ich spotkanie zaburza równowagę natury i prowadzi do chaosu w świecie ludzi oraz zwierząt. To opowieść o odpowiedzialności, cyklu pór roku i potrzebie harmonii.

2. Kto jest autorem Urodzin Króla Zimy?

Adaptacji dokonał Jonathan Freedland, znany brytyjski pisarz i dziennikarz „Guardiana”. Historia bazuje na odnalezionej po latach baśni Ulricha Alexandra Boschwitza – niemieckiego pisarza żydowskiego pochodzenia, który zginął podczas II wojny światowej.

3. Dla jakiego wieku jest ta książka?

Polskie wydanie polecam dla dzieci od około 3–8 lat. Młodsze dzieci potraktują ją jako klasyczną baśń, natomiast starsze dostrzegą w niej wątek ekologiczny i metaforyczny.

4. Jakie tematy porusza Urodziny Króla Zimy?

Książka mówi o porach roku, równowadze w naturze, tęsknocie rodzeństwa, odpowiedzialności za świat oraz skutkach egoistycznych decyzji. Ma wyraźny wątek ekologiczny.

5. Czy książka oparta jest na prawdziwej historii?

Tak. Inspiracją był niepublikowany rękopis Ulricha Alexandra Boschwitza napisany podczas internowania w czasie wojny. Po latach został odnaleziony, a Freedland stworzył jego współczesną adaptację.

6. Kto zilustrował Urodziny Króla Zimy?

Za ilustracje odpowiada brytyjska ilustratorka Emily Sutton, znana z klasycznie stylizowanych obrazów pełnych detali i baśniowej atmosfery.

7. Jakie wartości i przesłanie niesie ta baśń?

Książka uczy, że każda pora roku ma swoje miejsce i czas, a naruszenie tej równowagi może przynieść poważne konsekwencje. Podkreśla wagę odpowiedzialności, samoograniczenia i dbania o naturalny porządek.

8. Czy Urodziny Króla Zimy nadają się do pracy w szkole lub przedszkolu?

Tak. To idealny materiał do rozmów o cyklu pór roku, ekologii, klimacie, emocjach oraz o tym, jak decyzje jednej osoby wpływają na innych. Sprawdza się jako książka na zajęcia zimowe i ekologiczne.

9. Czy książka jest smutna?

Jest momentami melancholijna – szczególnie finał związany z samotnością Króla Zimy – ale kończy się przywróceniem równowagi i spokojem. To emocjonalnie „bezpieczna” baśń, oswojona wizualnie przez przyjazne ilustracje.

10. Czy warto kupić Urodziny Króla Zimy na prezent?

Tak. To pięknie wydana, wartościowa baśń, która spodoba się zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Jest dobrym wyborem na zimowy prezent, mikołajki lub książkę na każdą porę roku do rodzinnego czytania.

Artykuł Urodziny Króla Zimy – recenzja baśni o porach roku z historią w tle pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Pogoda dla puchaczy. Jesień
➜ Seria: Pogoda dla puchaczy
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Małgorzata Piędel
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Pogoda dla puchaczy. Jesień

Pogoda dla puchaczy. Jesień to opowieść prowadzona z perspektywy Bubusia – ledwo co upierzonego puchacza, który właśnie wchodzi w kolejny etap dorastania: opuszcza gniazdo, uczy się samodzielności i odkrywa las. Fabuła rozwija się ukazując upływ czasu za pomocą realnych zjawisk przyrodniczych. Typowe dla jesieni krótsze dni, mgła, żółknięcie liści, stają się częścią historii – i jednocześnie ciekawą lekcją dla dzieci.

Po każdym rozdziale przygotowano popularnonaukowe strony, wpływające na merytoryczny aspekt książki. Teraz to Bubuś zauważa zmianę pogody, drąży „dlaczego tak jest” i podaje odpowiedzi językiem zrozumiałym dla dzieci już w wieku przedszkolnym. Dzięki temu lektura staje się mostem między emocjonalną stroną historii, a konkretną wiedzą o porach roku czy pogodzie. 

Na czym polega ta seria?

Pogoda dla Puchaczy jest cyklem przygodowo-popularnonaukowym o czterech porach roku, w którym śledzimy powtarzalny rytm życia puchaczy (bubo bubo) i równolegle poznajemy zjawiska pogodowe oraz sezonowe zmiany w przyrodzie. Każdy tom można czytać oddzielnie, ale razem tworzą one spójną opowieść o roku w lesie. W Jesieni właśnie nadchodzi moment, gdy młode puchacze wylatują z gniazd i uczą się samodzielności. 

Nowe wydanie: co się zmieniło i czy na plus

Najnowsza edycja ukazała się nakładem wydawnictwa Bumcykcyk w twardej oprawie, co moim zdaniem jest kluczową zmianą! Książka prezentuje się teraz znacznie ładniej. W tym wydaniu zrezygnowano ze zdjęć na rzecz spójnych ilustracji Małgorzaty Piędel, dzięki czemu pozycja wygląda bardziej jednolicie, estetycznie oraz utrzymywana jest w konwencji bajki.

Samych obrazków jest również więcej, niż w pierwszym wydaniu. Z kolei fragmenty popularnonaukowe zostały przeredagowane z perspektywy głównego bohatera – Bubusia, o czym już wspominałam powyżej. Efekt? Większa spójność narracyjna, lepsze ,,wtapianie” ciekawostek z fabułą, a także klarowny, czytelniejszy przekaz dla dzieci w wieku 4–8 lat.

Audiobook i wybór najlepszego z najlepszych lektorów

Cała seria Pogoda dla puchaczy dostępna jest także jako audiobook czytany przez Jarosława Boberka. To bardzo trafny wybór głosu do roli – jego dynamiczna, charakterystyczna narracja świetnie oddaje dialogi oraz relacje między sowim rodzeństwem. Jednocześnie utrzymuje rytm i wpływa na wiarygodność części popularnonaukowej. Audiobook jest dostępny m.in. na portalu Legimi. Dla rodzin w ciągłym ruchu, ale także szukających materiałów nauczycieli –  to bardzo wygodny sposób na zajęcie dzieci wartościową lekturą.

Pogoda dla puchaczy. Jesień znajdziesz na stronie wydawnictwa Bumcykcyk.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku jest Pogoda dla puchaczy. Jesień?

Optymalnie 4–8 lat. Młodszym warto czytać na głos, z kolei starsze dzieci bez problemu poradzą sobie samodzielnie.

Czy to część serii o porach roku? W jakiej kolejności je czytać?

Tak – cykl skupia się na wiośnie, lecie, jesieni i zimie oraz m.in. cyklu życia puchacza. Tomy można czytać niezależnie, ale zachowanie kolejności względem pór roku daje pełniejszy obraz.

Co nowego oferuje wydanie od Bumcykcyk?

Twarda oprawa, więcej ilustracji, rezygnacja ze zdjęć na rzecz spójnej szaty graficznej oraz popularnonaukowe treści opowiedziane z perspektywy Bubusia.

Czy jest audiobook i kto czyta?

Tak. Audiobook czyta Jarosław Boberek. To bardzo dynamiczna interpretacja, dobra do odsłuchu w domu, w podróży i w klasie.

Jakie tematy przyrodnicze porusza Pogoda dla puchaczy. Jesień?

Pory roku oraz pogodę (m.in. mgłę czy chmury), dlaczego liście żółkną, jesienny etap w życiu puchacza – wylot z gniazda oraz proces usamodzielniania.

Czy książka nadaje się do zajęć w przedszkolu i klasach 1–3?

Tak. Krótkie rozdziały, czytelne ilustracje i „fakty wplecione w fabułę” ułatwiają pracę z grupą.

Czy treści popularnonaukowe są zgodne z podstawą programową?

Zakres (pory roku, zjawiska pogodowe, zachowania zwierząt) wspiera podstawę edukacji wczesnoszkolnej.

Gdzie kupić oraz gdzie posłuchać audiobooka?

Książkę i audiobook znajdziesz u wydawcy Bumcykcyk oraz w głównych serwisach księgarskich i audio.

Artykuł Pogoda dla puchaczy. Jesień – recenzja nowego wydania pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Jak to działa? Drzewo
➜ Seria: Jak to działa?
➜ Autor: Isabel Otter
➜ Ilustracje: David Semple
➜ Tłumaczenie: Kaja Makowska
➜ Wydawnictwo: Wilga
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Edukacja przyrodnicza jest ważną częścią uczenia się o świecie małego człowieka. Znajomość pór roku oraz wiążących się z nimi sygnałów, umiejętność uważnego obserwowania roślin czy sama możliwość ich rozpoznawania – pozwala dzieciom poczuć się pewniej w otaczającej je rzeczywistości.

Seria Jak to działa? – wydawnictwa Wilga

Właśnie z tego powodu dobrze jak najwcześniej pokazywać maluchom rozmaite zjawiska, ale także tłumaczyć sposób ich funkcjonowania. W roli wartościowych i ciekawych materiałów wspomagających tę edukację, świetnie sprawdzi się seria Jak to działa? od wydawnictwa Wilga.

Ostatnio ukazała się Jak to działa? Drzewo autorki Isabel Otter z ilustracjami Davida Semple. Pełna kolorów, z detalami, ale bez wrażenia ,,przeładowania” – zaprasza do odkrywania różnych odsłon tytułowego bohatera.

Książka dla dzieci z wycięciami

Oprócz kwestii merytorycznych czy też estetycznych obrazków, serię Jak to działa? wyróżnia również sposób wydania. Każda z książek cyklu ma wycięcia, które składają się na trójwymiarowy obrazek, przeobrażający się na oczach młodego odbiorcy.

Jak to działa? Drzewo dzięki okienkom – z drzewa wiosennego staję się następnie letnim, jesiennym, zimowym – aż w końcu można oglądać go w pełnej krasie, w nocnej scenerii.

Nauka pór roku. Jak zmienia się drzewo

Ilustracje i wycięcia uzupełniane są przez prosty tekst. Pojedyncze zdania, podpisy czy też wtrącenia ,,Czy wiesz, że…” w narracji bohaterki-myszki oferują kilka rodzajów sposobów przekazywania wiedzy.

Taka różnorodność, ale i dostosowanie poziomu trudności do wieku dziecka sprawiają, że maluch z przyjemnością sięga po Jak to działa? Drzewo, słuchając rodzica, ale też samodzielnie wskazując zwierzęta czy sprawdzając paluszkami wycięcia.

Jeżeli poszukujecie pierwszej książki, która pomoże objaśnić młodemu odkrywcy z czym związane są pory roku, a także dlaczego drzewa się zmieniają – Jak to działa? Drzewo będzie bardzo dobrym wyborem. Dzięki twardym, kartonowym stronom sprawdzi się już w przypadku dzieci powyżej 1 roku życia.

Książka na stronie wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/jak-to-dziala-drzewo-isabel-otter-skud6f8fa0b58f43c1f38ee.html

Artykuł Jak to działa? Drzewo – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Co wiecie o trzmielach? Są puchate, pasiaste oraz wydają bardzo dźwięczne ,,bzzz”, kiedy przelatują tuż obok ucha. A coś więcej? Na przykład, gdzie zaszywają się podczas zimy? Jak dorastają? W jaki sposób można im pomóc? 

Cierpliwy przewodnik – dziadek oraz jego wnuk

Dom dla trzmiela to duża formatem książka Dawn Casey (autorki m.in. Baśni zimowych) z bajkowymi ilustracjami Stelli Lim. Pozwala zajrzeć czytelnikom między kwiaty, dostrzec to, co być może umyka na co dzień oraz kolejny raz zachwycić się pięknem przyrody.

Jej głównymi bohaterami jest wnuk Ben z dziadkiem, którzy sporo czasu spędzają ze sobą. Mężczyzna jest dla malucha nauczycielem, przewodnikiem i autorytetem. Chłopiec pytając wciąż i wciąż: ,,Co takiego, dziadku?”, wykazuje żywe zainteresowanie światem, a słuchając cierpliwych odpowiedzi – uczy się o wszystkim, co go otacza.

Ciekawostki na temat trzmiela

Fabuła rozgrywa się wokół lecącego trzmiela, który wywołuje zaciekawienie dziecka. Wraz ze zmieniającymi się porami roku możemy obserwować z bohaterami także zmiany w bliskim otoczeniu ich domu oraz to, w jaki sposób wpływają one na owada.

Odnosząc się do licznych analogii, autorka porównuje funkcjonowanie trzmiela z zabawą dzieci. Owijanie kocykiem to oczywiście nawiązanie do kokonu, a podsuwanie smakołyków młodszej siostrze to karmienie larw pyłkiem.

Nauka uważności i wrażliwości dla dzieci

W Domu dla trzmiela prosty tekst fabuły łączy się z ciepłymi obrazkami i popularnonaukową treścią. Sceny rodzajowe uzupełnione zostały bowiem rozkładówką z przejrzystym cyklem życia trzmiela.

Co więcej, książka zawiera onomatopeje będące atrakcją dla najmłodszych odbiorców. I choć nie ma w niej dynamicznej akcji, to otoczenie przyrody, obecność rówieśników oraz miła dla oka relacja dziadka z wnukiem sprawia, że Dom dla trzmiela zachęca do częstego do siebie zaglądania.

Z tą pozycją poćwiczycie uważność, pokażecie maluchom jak duże znaczenie może mieć ktoś tak mały jak owad i przy okazji wyjaśnicie czym jest wdzięczność oraz w jaki sposób – w tym konkretnym przypadku – można ją okazywać.

Polecam Dom dla trzmiela wszystkim dzieciom powyżej 2 lat, niezależnie od pory roku. Dobrze sprawdzi się w roli prezentu.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/dom-dla-trzmiela/

Artykuł Dom dla trzmiela – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

W dzieciństwie oglądałam bajkę, którą prawdopodobnie wielu dorosłych też dobrze kojarzy. Czy to była dobra bajka? Zdecydowanie nie. Jej wspomnienie odnowiło się jednak teraz, tylko i wyłącznie dlatego, że nazwa bajki brzmi podobnie do książki, którą miałam przyjemność poznać ostatnio.

Nowa książka od państwa Pawlaków

Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi nie mają nic wspólnego z bajką, która zdecydowanie powinna być szybko zapomniana – Wilk i Zając. Ci pierwsi nie tylko żyją ze sobą w absolutnej zgodzie, ale wspierają się na każdym kroku, doskonale uzupełnią oraz bardzo się lubią.

Twórcami zbioru 30 krótkich opowiadań są znani na polskim rynku książki dla dzieci – Ewa Kozyra-Pawlak oraz Paweł Pawlak. Pewnie sami mieliście już w rękach ich bestsellerową serię kartonówek Małych atlasów, a jeśli nie – to recenzje tych pozycji znajdziecie na mojej stronie.

O sąsiadach Misiu i Zającu

Tytułowi bohaterowie Misia i Zająca to bliscy sąsiedzi. Dzieli ich wyłącznie płotek, który często przekraczają, odwiedzając siebie nawzajem. Obydwaj są zamiłowanymi ogrodnikami, ale różni ich kilka grządek oraz oczywiście ule w ogrodzie Misia.

Miś wydaje się być tym bardziej statecznym oraz roztropnym. Często wpada na dobre pomysły, majsterkuje oraz ratuje Zajączka z opresji. Zajączek jest impulsywny, trochę bojaźliwy, a jednocześnie – pełen życia i szalonych idei, którym oddaje się bez reszty.

Urocza książka dla dzieci z krótkimi rozdziałami

Ich przygody, w większości, mogą wydawać się dość przyziemne. Najwięcej czasu bohaterowie bowiem spędzają w swoich domkach lub ich bliskim otoczeniu. Zupełnie nie przeszkadza im to jednak doświadczać nowych rzeczy, pichcić, zaskakiwać przyjaciół prezentami, a także szukać odpowiedzi na pytania, które wciąż i wciąż się pojawiają, kiedy ktoś jest ciekawy oraz otwarty na świat.

Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi to pełna humoru, zabawy słowem i kolorowych, radosnych ilustracji książka, do której chce się nieustannie wracać. Znajdziecie w niej dużo ciepła, poczucia bezpieczeństwa – a przy okazji także ciekawostek z różnych dziedzin, rad oraz nawet przepisów.

Jeżeli poszukujecie więc bardziej współczesnej wersji Panamy, ale jednocześnie o równie uniwersalnym i ponadczasowym wydźwięku – Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi  będzie książką idealną.

Polecam ją wszystkim dzieciom powyżej 3 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/mis-i-zajac–dobrzy-sasiedzi/p3655.html

Artykuł Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Podejrzewam, że o takich książkach jeszcze nie słyszeliście! Żeby zobaczyć bowiem w nich wszystkie obrazki – trzeba najpierw je… odsłonić! Nie jednak z pomocą okienek czy przesuwanek, jak można byłoby początkowo zakładać. 

Mania i Tynio w serii oryginalnych książek dla dzieci

Zdrapywanki to bardzo ciekawa seria kartonówek od wydawnictwa Jupi Jo!, która należy do większego cyklu książek o dwójce bohaterów – Mani i Tyniu. Ich autorką jest Magdalena Młodnicka, a za ilustracje odpowiada Agnieszka Matz.

Zaledwie tydzień temu opowiadałam o Pudełkach bawidełkach z Manią i Tyniem, a jeszcze wcześniej – o wielkoformatowych kartonówkach świątecznych właśnie z tymi dziecięcymi postaciami. 

Lektury o czterech porach roku

W ramach Zdrapywanek otrzymujemy całą serię czterech tomów, podzielonych pod kątem pór roku. W tej recenzji omawiam dwie z nich – idealnie na zbliżający się właśnie czas wiosny i lata:

• Wiosna. Zdrapywanki z Manią i Tyniem,
• Lato. Zdrapywanki z Manią i Tyniem.

To książki, które nie tylko opowiadają o najbardziej charakterystycznych symbolach danej pory roku, ale także wypełnione są krótkimi scenkami rodzajowymi, z którymi dzieci mogą się łatwo utożsamić.

Książki-zdrapywanki dla dzieci

Do każdej kartonówki dołączony został patyczek. My jednak za bardzo go nie wykorzystaliśmy – zdecydowaliśmy się na użycie zwykłej monety. Zdrapywanie warstwy srebrnej farby z rozkładówek przynosi masę frajdy, ale to również dobre, manualne ćwiczenie.

Czasami pytanie zawarte w tekście odnosi się do któregoś z ukrytych przedmiotów, dlatego ciekawie jest go poszukiwać pod naprawdę wieloma zamaskowanymi punktami. Zdrapywanki z Manią i Tyniem nie są jednak książkami jednorazowymi. Kiedy usuniemy bowiem całą srebrną farbę – wciąż pozostają z nami urocze kartonówki do przeglądania.

Aspekty aktywizujący, edukacyjny i rozrywkowy

Jeżeli jesteście więc gotowi na poszukiwanie pierwszych oznak wiosny, topienie Marzanny, malowanie pisanek, porządki w ogrodzie ale także – zabawę na plaży, rejs statkiem, szaleństwa na placu zabaw czy wyprawę rowerową… koniecznie sięgnijcie po dwa tomy o wiośnie i lecie z Manią oraz Tyniem!

Zdrapywanki to innowacyjny koncept na literaturę dla najmłodszych, który łączy stronę aktywizującą z edukacyjną i rozrywkową. Jeżeli chcecie zaskoczyć małego czytelnika lub sprawić mu przyjemność – te książki świetnie się sprawdzą.

Polecam je dzieciom powyżej 2 lat, pamiętajcie jednak, żeby szczególnie podczas zdrapywania farby, używać zestawów (książki i patyczka lub monety) pod nadzorem dorosłych.

Link do strony wydawnictwa: https://jupijo.pl/3-5/86-lato-zdrapywanki-z-mania-i-tyniem.html

Artykuł Zdrapywanki z Manią i Tyniem – recenzja ciekawej serii pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jest wiele trudnych tematów, które choć z pozoru dotyczą przede wszystkim dorosłych, w dużym stopniu dotykają również dzieci. Jednym z nich jest separacja lub rozwód rodziców. 

Dziecko a decyzja rodziców o rozstaniu

Para, która przestaje się dogadywać i nie może się już kochać, często staje przed trudnym wyborem: brnąć dalej w coś, co ma nie przyszłości, stwarzając kolejne pozory czy rozstać się, rozpoczynając nowe, prawdopodobnie szczęśliwsze życie. Jeżeli są sami, sprawa jest dużo prostsza. Gdy jednak wspólnie wychowują dziecka, wszystko się komplikuje.

Bez względu jednak na co się zdecydują, warto żeby rozmawiali z dzieckiem. Młodzi ludzie są dużo bardziej uważni oraz spostrzegawczy, niż dorosłym może się wydawać. 

Książki, które dają siłę

Wydawnictwo HarperKids Polska zaprezentowało ostatnio dwie nowości w ramach cyklu Książki, które dają siłę. Celem serii jest oswajanie dzieci z trudnymi, wymagającymi zagadnieniami w sposób bliskościowy i pełen zrozumienia.

Publikacje nie tylko naświetlają dane zagadnienia, ale również dowartościowują małych czytelników, dając im narzędzia do radzenia sobie z trudnościami oraz nieco oswajając z tym, co w wielu przypadkach jest nieuniknione. 

Oczywiście nie zastąpią one wizyty u psychologa, jeżeli wymaga tego sytuacja. Będą jednak na pewno wartościowym uzupełnieniem wizyt u specjalisty lub lekturą odpowiadającą na dziecięcą ciekawość, kiedy któryś kolega lub koleżanka z klasy przeżywa taki moment w życiu.

W ramach Książki, które dają siłę ukazały się właśnie dwie mądre pozycje:

• O rozstaniu rodziców. Będzie inaczej,
• Moje dwa domy.

Jak przygotować dziecko na rozstanie rodziców?

Kiedy rodzice się rozstają, świat dziecka wywraca się do góry nogami. Wielu maluchów nie rozumie, co się dzieje – zmienia się nie tylko ich rzeczywistość, ale także targają nimi emocje, z którymi nie potrafią sobie jeszcze poradzić.

W książce O rozstaniu rodziców. Będzie inaczej autorka Clare Helen Welsh porównuje to, co dzieje się w umyśle małego chłopca ze zjawiskami przyrody. Ukazuje upływ czasu za pośrednictwem zmieniających się pór roku, a do ukojenia poszczególnych emocji wykorzystuje szum fal czy spadające liście.

To bardzo mądra książka, która w pewien sposób przekonuje, że czas nie tyle leczy rany, ale uczy zrozumienia. Jest w niej taki ładny cytat:

Bo nie chodzi o to, żeby czekać,

aż burza przeminie.

Tylko żeby nauczyć się

tańczyć w deszczu!

O rozstaniu rodziców. Będzie inaczej to poetycka lektura o pogłębionej treści, która będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 5 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/pl/products/bedzie-inaczej-o-rozstaniu-rodzicow-ksiazki-ktore-daja-sile-3147.html

Książki dla dzieci o rozwodzie lub separacji

Nieco węższa formatem, ale tej samej wysokości, druga propozycja serii Książki, które dają siłę, to historia o życiu dziecka w dwóch miejscach oraz naprzemiennej opiece sprawowanej przez jego rodziców. Każdy maluch potrzebuje stabilności i poczucia bezpieczeństwa. Częste zmiany otoczenia mogą je zaburzać oraz wpływać na brak pewnoście siebie.

W książce Moje dwa domy autor Phil Earle pokazuje czytelnikom, że nawet mając dwa domy można mieć uporządkowane, ale pełne ciepła i kochających rodziców życie. Dzięki temu, że dziewczynka zyskała świadomość, że po każdej wizycie u mamy czy taty nadejdzie zmiana – sprawia, że czuje się trochę pewniej.

Najważniejsze jednak, że wszędzie czuje się dobrze. Dzięki kochającym, zaangażowanym rodzicom wie, że jest mile widziana. Wie, że oni tęsknią za nią tak mocno jak ona za nimi i wypatrują dnia, gdy znowu będą mogli być razem oraz wspaniale spędzać czas.

Moje dwa domy to pozycja w której prostymi słowami i za pomocą pozytywnych, kolorowych ilustracji wypełnionych dziecięcą wyobraźnią, mówi się o czymś niezwykle trudnym, w możliwie najbardziej optymalny sposób.

Polecam tę książkę rodzicom i maluchom powyżej 5 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/pl/products/moje-dwa-domy-ksiazki-ktore-daja-sile-3148.html

Artykuł Książki, które dają siłę – recenzja ważnej serii dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Lato w Dolinie Tumilu
➜ Seria: Rok w Dolinie Tumilu
➜ Autorka: Ewa Dahlig
➜ Ilustracje: Marta Dahlig
➜ Wydawnictwo: Tumilu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czas zacząć wielkie przygotowania! Cała Dolina Tumilu wyrusza już na wakacje. Lato w pełni, a jak powszechnie wiadomo, jest to najprzyjemniejsza pora roku, żeby rozpocząć wielką przygodę i cieszyć się okolicznościami przyrody.

Lato w Dolinie Tumilu

Trzecia część wybitnej serii książek dla dzieci jest już w sprzedaży! I to ,,już” można równie dobrze zastąpić ,,jeszcze”, bo opierając się na doświadczeniu minionych premier, zapewne także ta nowość wyprzeda się wkrótce na pniu, nie doczekając nawet końca roku szkolnego.

Lato w Dolinie Tumilu, to zaraz po:

• Jesień w Dolinie Tumilu,
• Zima w Dolinie Tumilu,

kontynuacja cyklu, w którym każda pora roku składa się na dwie książki – czytankę i kartonową wyszukiwankę. Obie są tego samego formatu, pięknie prezentują się na regałach, ale przede wszystkim bardzo wygodnie się je czyta. Autorki to mama i córka – Ewa oraz Marta Dahlig.

Wiersze o wakacjach dla dzieci

Jak zawsze w tej serii, łączy ona opowiastki fabularne z tematycznymi wierszykami i oczywiście aktywnościowymi zadaniami. O tych pierwszych porozmawiamy za chwilę, a do rymowanek przejdę od razu.

Te krótkie, melodyjne utwory poruszają tematykę związaną z podróżowaniem, wakacjami, ale i przygotowaniami czy emocjami, które się z nimi wiążą. Za pomocą rymów autorka pozwala w prosty sposób naświetlić m.in.:

• kwestię pakowania,
• opierania się pokusie licznych zakupów,
• akceptowania tego, co się potrafi i nie zmuszania się do bycia idealnym,
• pamiętania o tym, co rzeczywiście warto ,,przywieźć” z wakacji,
• a nawet nauki znaków drogowych w świetnej, graficznej formie.

Opowiadania z przesłaniami

Niektóre tematy z wierszy rozwijane są w opowiadaniach. To także niezwykle wartościowe teksty, które w zwięzłej formie poszerzają nie tylko to, co widać na wielkoformatowych ilustracjach, ale również zawierają istotne przesłania.

Kwestia poczucia sprawiedliwości, wątek dotyczący bezpieczeństwa czy nie oddalania się od bliskich to tylko kilka z nich, które zdecydowanie warto omówić z maluchami przed ruszeniem na wyprawę.

W książce znajdziecie kody QR do listy-kolorowanki pozwalającej się spakować czy do instrukcji wykonania interaktywnej mapy Waszej podróży!

Bohaterowie, którzy zostaną z dziećmi na dłużej

Kolejnym atutem tej części, ale i całej serii, są oczywiście bohaterowie. Dzięki temu, że jest ich tak wielu, każdy czytelnik może znaleźć jakiś wspólny element ze swoją własną, prywatną sytuacją.

Mamy więc w Dolinie Tumilu np. rodzinę patchworkową, babcię opiekującą się wnuczką, ale też dziadka z wnukami na wakacjach czy mamę wychowującą dzieci bez taty. W tym oczywiście szeroki przekrój różnych osobowości, potrzeb, obaw czy emocji.

Oczywiście wszystkie historie w Lato w Dolinie Tumilu mają wspólny, szczęśliwy finał. Dzięki przezorności jednego z bohaterów, mieszkańcy doliny mogą rozluźnić się w Wesołym Miasteczku, inaugurując czas spędzony na wakacjach.

Dlaczego warto sięgnąć po serię o Dolinie Tumilu?

Książka pozwala dzieciom kierować uwagę na konkretne wątki, uczy czytania i słuchania ze zrozumieniem. Dzięki niej można spróbować pojąć społeczność jako całość, która składa się z wielu różniących się od siebie elementów.

Lato w Dolinie Tumilu, jak i jej poprzedniczki, to lektury wypełnione praktyczną wiedzą, ale też emocjami, pozwalającymi lepiej rozumieć siebie oraz innych. Książki będą odpowiednie dla dzieci w różnym wieku, nawet powyżej 3 roku życia.

Lato w Dolinie Tumilu dostępne tylko na stronie wydawnictwa: https://tumilu.pl/collections/kokolinda/products/lato-w-dolinie-tumilu
Linki do pakietu w promocyjnej cenie: https://tumilu.pl/collections/kokolinda/products/rok-w-dolinie-tumilu-pakiet

Artykuł Lato w Dolinie Tumilu – recenzja kontynuacji doskonałej serii pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.