Jak wyglądała Polska dokładnie tysiąc lat temu? Ile osób zamieszkiwało nasze ziemie? Czym wówczas się zajmowano?

Tysiąc lat temu w Polsce

Paweł Zych, w swojej następnej, wybitnej książce historyczno-fabularyzowanej, zabiera czytelników do czasów Bolesława Chrobrego. Jest to także pierwsza pozycja z kilku które wybrałam, nawiązująca do tematyki pierwszego króla Polski.

W związku z tym, że w 2025 roku minęło dokładnie 1000 lat od jego koronacji, wydawnictwa przygotowały interesujące publikacje na jego temat. Czasy Piastów. Tysiąc lat temu są pod tym względem książką najbardziej wszechstronną. Choć Bolesław Chrobry nie jest jej jedynym bohaterem, to wokół niego oraz jego rodu toczy się ta opowieść.

Czasy Bolesława Chrobrego oraz gospodarka od 1000 do 1025 roku

Pozycja należy do serii lektur, które skupiają się na gospodarczych realiach minionych czasów. Na stronie znajdziecie również recenzję Lepszych czasów. Jak zostać królem, o której pisałam na początku 2024 roku.

Czasy Piastów. Tysiąc lat temu ma podobnie jak cały cykl, uporządkowaną i prostą do przyswojenia strukturę. Zamyka się w okresie 25 lat, rozpoczynając opowieść od tego istotnego zdarzenia z 1025 roku oraz kończąc na, nie mniej ważnej, wizycie cesarza niemiec Ottona III w 1000 roku w Gnieźnie.

Książka historyczno-fabularyzowana dla dzieci

Czytelnik ma więc szansę prześledzić, jak poszczególne decyzje doprowadziły do koronacji, ale przede wszystkim – jak wpłynęły na tę konkretną sytuację gospodarczą kraju w tamtych latach.

Kolejne rozdziały to nie tylko zmieniający się czas ,,akcji”, ale także rozmaite miejsca. Rozkładówka z dużą i szczegółową ilustracją, ukazującą najczęściej jakąś osadę, gród, miasto, klasztor lub puszczę, uzupełniona została tekstem u dołu stron. 

Ilustracje są jednocześnie również lokacją, w której rozgrywa się krótka fabuła między postaciami z różnych warstw społecznych.

Jak zarazić się bakcylem do historii?

To połączenie wciągających historii zwyczajnych i mniej zwyczajnych osób, z masą ciekawostek, interesujących faktów, anegdot oraz opisów życia w tamtych czasach sprawia, że Czasy Piastów. Tysiąc lat temu to prawdziwa gratka dla każdego czytelnika powyżej 9 roku życia.

Jestem przekonana, że sięganie po tę serię, może być skutecznym sposobem na naukę historii lub przynajmniej – zarażaniem się bakcylem do odkrywania i dalszego zgłębiania wątków z przeszłości świata.

Autorowi należy się także duże uznanie za ogrom pracy, który wykonał w ramach Czasy Piastów. Tysiąc lat temu ale i poprzednich pozycji. Wystarczy, że zerkniecie na długą listę bibliografii na końcu książki, żeby uświadomić sobie, jak wiele kwestii trzeba było zweryfikować, zanim zostały one włączone do fabuły oraz narysowane.

Książka ta świetnie sprawdzi się w roli prezentu. Dzięki niej nie tylko będziecie więcej wiedzieć, ale także miło spędzicie czas oddając się lekturze.

Link do strony: https://legendarz.pl/produkt/czasy-piastow-tysiac-lat-temu/

Artykuł Czasy Piastów. Tysiąc lat temu – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Best Zombies Forever
➜ Scenariusz: Zofia Karabela
➜ Rysunki: Zofia Karabela
➜ Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Apokalipsa zombie w Polsce? Jestem w stanie w to uwierzyć! Podobnie jak w to, skąd się wzięła i co wspólnego mają z nią małpy.

BZF, czyli przyjaźń w czasach zarazy

Best Zombies Forever to przewrotny debiut komiksowy Zofii Karabeli, która osadzając swoją historię w czasach apokalipsy, zdecydowała się opowiedzieć o przyjaźni, która przetrwa nawet koniec świata.

BBF – nie bez powodu autorka nawiązuje w tytule do bardzo znanego angielskiego zwrotu best friends forever, przeinaczając go na potrzeby żartu, ale i głębszego nawiązania do fabuły. Książka jest bowiem przerysowanym obrazkiem polskiej mentalności, społecznych stereotypów czy kulturalnych nieporozumień. 

Geneza apokalipsy zombie

Sprawne posługiwanie się ironią może dobrze sprawdza się w tworzeniu komiksów, ale z pewnością nie uchroni przed efektami apokalipsy zombie. Co jest najciekawsze w powieściach postapo? Geneza. W Best Zombies Forever  Karabela trzyma czytelników w niepewności niemal do samego końca, skupiając się przede wszystkim na relacji dwóch dziewczyn.

Bohaterkami są przyjaciółki, które mieszkają w Gdańsku, ale gdy jedną z nich gryzie zombie, postanawiają wyruszyć do Warszawy, w nadziei na znalezienie na miejscu odpowiedniego specjalisty, który zapobiegnie całkowitej infekcji.

Finalnie satysfakcjonujący finał

Biorąc jednak pod uwagę czarny scenariusz, przyjaciółki decydują się jednocześnie spędzić optymalnie najmilszy czas, odwiedzając zamek w Malborku czy podziwiając wrota w katedrze w Gnieźnie. Nie zawsze wszystko przebiega po ich myśli, ale finalnie za każdym razem udaje im się znaleźć wyjście z patowej sytuacji. 

Best Zombies Forever jest więc lekką w przekazie, niezobowiązującą lekturą (choć przez chwilę zastanawiałam się, czy komiksu nie sponsorują militaria.pl), która bazując na prostych, ale dynamicznych rysunkach, prowadzi nas przez fabułę do całkiem satysfakcjonującego finału.

Polecam Best Zombies Forever czytelnikom powyżej 16 lat (nie pijcie kawy podczas lektury!). Sprawdzi się idealnie na zbliżający się Halloween.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Best+Zombies+Forever/pokaz.html

Artykuł Best Zombies Forever – recenzja komiksu na Halloween pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Na jakiej ulicy mieszkasz? Może nazywa się Długa i ciągnie się wiele kilometrów? Albo Bukowa, bo kiedyś rosły przy niej wysokie buki? Może Wasza ulica to Krakowska, bo można kierować się nią na Kraków?

Książka dla dzieci o słynnych ulicach

Ulice skrywają w sobie wiele tajemnic, ale też mnóstwo inspirujących faktów. Niektóre są starsze niż same miasteczka. Dzięki nim, ludzie mogli podróżować, handlować czy… protestować!

Zupełnie nie dziwi mnie więc fakt, że powstała o nich taka książka. Jedyne co może w tej kwestii zastanawiać – to dlaczego to stało się tak późno?

Ulice z tekstem Anny Skowrońskiej oraz ilustracjami Aniny Mengerovej to wspaniała sposobność na zwiedzanie świata, bez ruszania się z fotela nawet na krok.

Nazwy ulic oraz ich znaczenie

Bez względu na to czy udacie się do Stanów Zjednoczonych, Australii, Francji czy Brazylii – będziecie przechadzać się ulicami, które łączy niesamowita historia.

Jeżeli poszukujecie jednak inspiracji do wakacyjnych, bliższych wypraw – autorka proponuje kilka ciekawych polskich akcentów. W książce odwiedzamy m.in. Szczecin, Toruń, Poznań, Warszawę, Łódź czy Kraków.

W związku z tym, że świat nie składa się raczej z przypadków, znajdziecie w tych miastach nazwy ulic, które związane są z przeszłością, przyrodą czy które nadano tym miejscom na pamiątkę. Książka zachęca także do refleksji nad własną ulicą. Na jednej ze stron rozpisano nawet pomocnicze pytania, które pozwolą zgłębić temat.

Dla kogo jest ta książka?

Ulice to barwnie ilustrowana, bardzo ciekawie opowiedziana pozycja popularnonaukowa, dzięki której dzieci z większą uważnością będą odbywać kolejne spacery. Lektura zachęca do poznawania lokalnej historii, ale także odwiedzania nowych miejsc i czerpania z ich pełnego potencjału.

Polecam Ulice wszystkim powyżej 7 roku życia.

Książkę dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.  

Link do strony wydawnictwa: https://www.muchomor.pl/pl/p/ULICE/265

Artykuł Ulice – recenzja inspirującej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Dorośli dostali ostatnio do oglądania fantastyczny serial od Netflix’a ,,1670”, a dzieci nie pozostały stratne, otrzymując do czytania książkę, której akcja dzieje się niemal w tym samym czasie, co jej ekranowy ,,odpowiednik”.

Lepsze czasy dla dzieci i dorosłych

,,Lepsze czasy. Jak zostać królem” to popularnonaukowa z elementami fabularnymi pozycja dla małych oraz dużych, której autorem jest Paweł Zych. Nazwisko to możecie kojarzyć m.in. z bestsellerowych ,,Bestiariuszy słowiańskich”, które współtworzył on z Witoldem Vargasem.

Jego autorska seria wielkoformatowa ,,Dobre czasy” została zainaugurowana właśnie książką pod tytułem ,,Dobre czasy. Jak zarobić w średniowieczu”. To także bezpośrednie nawiązanie do tego jak brzmi nazwa wydawnictwa.

Jak zostać królem?

Ja skupię się na drugiej części, po którą z powodzeniem można sięgać, nie znając poprzedniej pozycji. Czasy Rzeczpospolitej Obojga Narodów, czyli zarówno koniec XVI jak i początek XVII wieku. Bohaterem jest dziesięcioletni Władysław Waza, który przygotowuje się do roli przyszłego króla. Jego zadaniem będzie odbyć kilkumiesięczną podróż, podczas której lepiej pozna Polskę.

Choć autor w dużej mierze posiłkował się historią i zdecydowana większość ciekawostek została przełożona 1:1 w stosunku do tego, co kiedyś rzeczywiście miało miejsce – warto wspomnieć, że tak naprawdę Władysław Waza nigdy nie odbył takiej edukacyjnej podróży.

Polskie miasta w dawnych czasach

Autor zresztą doskonale wyjaśnia wszystko we wstępie, zarysowując już na początku, czego można się po ,,Lepszych czasach” spodziewać. Ta książka jest interesującym spojrzeniem na naszą ojczyznę sprzed dobrych kilku setek lat, z perspektywy gospodarczej, ekonomicznej, politycznej czy społecznej.

Znajdziecie w nich informacje dotyczące tego jak wyglądał system podatków, na jakich zasadach funkcjonował ówczesny sejm czy w jaki sposób transportowano towary między miastami. 

Na wielkoformatowych ilustracjach można długo przyglądać się m.in. funkcjonowaniu folwarku, warsztatu garncarskiego, kopalni ołowiu oraz garbarni. W ,,Lepsze czasy. Jak zostać królem” wyruszycie także do rozmaitych miast: Radomia, Iłży, Krakowa, Olkusza, Włocławka, Gniezna, Poznania, Bydgoszczy i wielu innych, mniejszych oraz większych. 

Trudno oprzeć się wrażeniu, że ta książka pozwala zdobyć naprawdę szczegółową wiedzę na tematy, które przecież zajmują nasze głowy także współcześnie. I pewnie, nie każdy z nich będzie najprostszym do przyswojenia, dlatego ,,Lepsze czasy” polecam przede wszystkim czytelnikom nieco starszym, powyżej 10 roku życia.

Jestem przekonana, że po lekturze tej książki wielu odbiorców stanie się pasjonatami nie tylko historii, ale i ekonomii czy socjologii.

Książkę można kupić tutaj: https://legendarz.pl/produkt/lepsze-czasy-jak-zostac-krolem/

Artykuł Lepsze czasy. Jak zostać królem – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Wilki. Historie prawdziwe
➜ Autorzy: Michał Figura, Aleksandra Mizielińska, Daniel Mizieliński
➜ Ilustracje: Aleksandra Mizielińska, Daniel Mizieliński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jednym z moich pierwszych wspomnień z dzieciństwa jest zima, prawdopodobnie 1995 rok. Miałam wtedy cztery lata i zapamiętałam ogromne zamieszanie wśród dorosłych. Mama została ze mną w domu, a tata gdzieś pobiegł. Zabronił mi wychodzić na zewnątrz (mieszkaliśmy niedaleko lasu, w wielorodzinnym domu), bo powiedział, że ktoś widział blisko wilka.

Wilk był wtedy dla mnie tylko postacią z bajki o ,,Czerwonym Kapturku” więc naturalnie się go wystraszyłam. Po wielu latach wiem, że to zwierzęta niezwykle mądre, których obraz został wypaczony m.in. przez takie baśnie oraz zdezaktualizowane opowiastki dla dzieci i dorosłych.

Najlepsza książka o wilkach

Nakładem Wydawnictwa Dwie Siostry ukazała się, moim zdaniem, jedna z ważniejszych książek tego roku. Imponującej objętości komiks Aleksandry i Daniela Mizielińskich, których nazwisko stało się już synonimem doskonałej literatury oraz inspirujących lektur.

W ,,Wilki. Historie prawdziwe” – książce powstałej we współpracy z mgr Michałem Figurą – specjalistą od wilczych spraw, doktorantem w Międzydziedzinowej Szkole Doktorskiej Uniwersytetu Warszawskiego oraz członkiem Stowarzyszenia dla Natury ,,Wilk”, przedstawione zostały autentyczne wydarzenia, prawdziwi bohaterowie oraz mnóstwo istotnych szczegółów z życia polskich wilków.

Bohaterowie książki

Książka składa się z rozdziałów, gdzie każdy poświęcony jest przede wszystkim jednemu z wilków. Na początkowej wyklejce znajduje się mapa Polski z oznaczeniami – imionami wilczych bohaterów, a także ich trasami, kiedy przemieszczały się w poszukiwaniu nowej rodziny.

Jung, Szelina, Kosy, Halna, Luna, Grapa, Miko czy Kampinos to tylko kilka przykładowych historii, które zostały udokumentowane – utrwalone za pomocą badań, fotopułapek oraz obroży telemetrycznych. Każdy z tych wilków w inny sposób został zidentyfikowany oraz rozpoznany. Jednak bez względu na to, w którą opowieść się wczytacie, będzie to niezwykła i uświadamiająca historia zwierząt, pozwalająca lepiej je poznać. Zwierząt, ale i ludzi, którzy dbają o populację wilków, walczą o ich przetrwanie oraz ochronę.

Dlaczego watahy to wymysł z bajek?

,,Wilki. Historie prawdziwe” nie tylko bowiem przekazuje podstawowe informacje o wilkach, charakterystyce ich gatunku, zwyczajach czy nawet aspektach prawnych, obowiązujących w naszym kraju i z nimi związanych. Pozwala także zdać sobie sprawę, jak znaczące są one w ekosystemie oraz jak ich obecność mogłaby mu zaszkodzić. 

Książka podważa również popularne, ale nieprawdziwe opinie na temat wilków, m.in. nawiązując do rzekomego, częstego atakowania ludzi (statystyki temu przeczą) czy przemieszczania się w wielkich grupach, tzw. watahach, gdzie krwiożercze samce walczą między sobą lub sieją popłoch wśród bezbronnego społeczeństwa. W rzeczywistości nawet coś takiego jak wataha (czyli niespokrewniony ze sobą zbiór wilków) nie istnieje, bo wilki to zwierzęta rodzinne i (nie licząc partnera oraz partnerki) są złączone ze sobą więzami krwi.

Dla kogo jest ta książka?

Bez owijania w bawełnę, muszę przyznać, że ta książka mnie zachwyciła. Choć już wcześniej byłam wielką fanką wilków, a na samo wspomnienie o myśliwych ciągle przechodzą mnie ciarki – wiem, jak ważne jest uświadamianie najmłodszych w tym temacie. ,,Wilki. Historie prawdziwe” to sprawnie opowiedziane wydarzenia, przeplatane istotnymi faktami. Zarówno dzieci jak i dorośli będą zachwyceni tego rodzaju formą wypowiedzi, ale i bogatą w treści zawartością.

Polecam książkę wszystkim powyżej 8 roku życia. To obowiązkowa lektura dla każdego.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/wilki.html

Artykuł Wilki. Historie prawdziwe – recenzja komiksu dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W Polsce brakowało dobrej serii detektywistycznej (a nawet kryminalnej!) dla trochę starszych dzieciaków. Dla maluchów propozycji jest więcej, jednak im bardziej oczytany odbiorca, tym ma większe wymagania (i słusznie). Nie zadowoli się prostymi zagadkami czy fabułą, która nie skrywa odpowiednio podanych tropów lub ciekawego, złożonego kontekstu. 

KLUB PRZYRODNIKA – KOLEJNA SERIA AGNIESZKI STELMASZYK

Z tego powodu chciałabym podsunąć pod rozważanie serię nie tylko kryminalną, ale także pro-przyrodniczą znanej autorki książek dla dzieci – Agnieszki Stelmaszyk!

Choć mnie zachwyciła ostatnio jej pozycja detektywistyczna dla przedszkolaków i uczniów szkół podstawowych ,,Alfred Wiewiór i tajemnicza walizka”, to pewnie większość osób kojarzy już pisarkę z:

• Mazurscy w podróży,
• Kroniki Archeo,
• Imaginarium,
• Kto mnie przytuli?.

W ramach serii ,,Klub przyrodnika” ukazały się do tej pory dwie książki: ,,Zagadka purpurowej orchidei” oraz ,,Zagadka srebrnego ducha”, o których opowiadam poniżej. 

ZAGADKA PURPUROWEJ ORCHIDEI

Wysoce rekomenduję, żeby swoją przygodę z tymi pozycjami rozpocząć zgodnie z porządkiem ukazywania się ich na półkach w księgarniach. W ,,Zagadce purpurowej orchidei” poznajemy nie tylko piątkę głównych bohaterów-nastolatków, ale niemal natychmiast zostajemy wrzuceni w wir tajemniczej przygody.

Ale, zaraz, zaraz! – ktoś mógłby zakrzyknąć. – Jak to piątkę, skoro na okładce jest ich tylko czworo? 

I byłaby to bardzo trafiona uwaga, ponieważ czwórka bohaterów to bliscy przyjaciele, którzy mieszkają w tym samym, polskim miasteczku. Dwie dziewczyny Julka i Zuza to siostry, z kolei ich dobrymi kolegami są sąsiedzi Dominik oraz Tomek. Oprócz tego samego wieku, nastolatków łączą także wspólne zainteresowania. 

Wszyscy działają razem w lokalnym Klubie Przyrodnika. To organizacja będąca częścią szeroko wspieranej inicjatywy, która wzięła sobie za cel: uświadamianie ludzi na temat przyrody, ułatwianie życia dzikim zwierzakom znajdującym się w pobliżu czy też organizowanie spotkań, wymienianie się informacjami i wzajemne inspirowanie!

Czuję jednak, że znowu odbiegłam od tematu! Piątą główną bohaterką jest bowiem Daisy, której losy rozgrywają się równolegle z losami pozostałej czwórki. Dziewczynka mieszka w Szwecji i także należy do tamtejszego Klubu Przyrodnika.

Ich znajomość jednak rozwija się coraz bardziej, kiedy okazuje się, że tajemnicze zaginięcia m.in. w Polsce i Szkocji, mają wiele punktów wspólnych!

JAK DZIECI ROZWIĄZAŁY MIĘDZYNARODOWĄ ZAGADKĘ?

W ,,Zagadce purpurowej orchidei” czytelnicy podążają za bohaterami w ich śledztwie dotyczącym najpierw sąsiada, a później sąsiadki, którzy pewnego dnia po prostu zniknęli. Byli to starsi i mili ludzie. Na pozór nie mogli być wplątani w żadną większą aferę. Kiedy jednak policja zbadała zupełnie zdewastowaną szklarnię pana Wiktora, a niedługo później bez śladu przepadła także pani Zofia… dzieci musiały wziąć sprawy w swoje ręce!

W tym samym czasie zostaje uprowadzona mama Daisy, a jedyne co znajduje dziewczyna, to tajemniczy wisiorek z imitacją orchidei.

• W jaki sposób uda się dzieciom połączyć ze sobą wszystkie tajemnicze zaginięcia?
• Czy osoby którym powierzają swoje tajemnice, na pewno są godne zaufania?
• I co ma z tym wspólnego tytułowa purpurowa orchidea?

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/klub-przyrodnika-zagadka-purpurowej-orchidei-tom-1-agnieszka-stelmaszyk-sku83c5a4b0cf080482aa9c.html

ZAGADKA SREBRNEGO DUCHA

Po pomyślnym rozwiązaniu pierwszej sprawy (przepraszam za ten spojler, ale pewnie się już tego sami domyśleliście ), bohaterowie w drugim tomie udają się do… Szkocji! Chcą odwiedzić Daisy, ale i odpowiadają na bardzo nietypowe zaproszenie pewnego przyrodnika, który użyczył im komnat… swojego zamku!

Jeżeli łączycie tego typu miejsca z duchami… to tym razem fabuła Was zaskoczy! Ponieważ w ,,Zagadce srebrnego ducha” nie spotkacie stereotypowej historii o nawiedzonej posiadłości, którą zamieszkują przerażające białe zjawy.

Nie będziecie jednak narzekać na brak nowych bohaterów, ciągłego wyprowadzanie w pole przez autorkę, ale i lepszego poznania Daisy, która w tej części zdecydowanie gra pierwsze skrzypce!

TAJEMNICE SZKOCJI

Tym razem dzieci zainteresują się podejrzanymi podpaleniami, które łączy kilka wspólnych i bardzo nietypowych cech. Odwiedzając posiadłość pana Magnusa Cambella, który uważa się za wielkiego fana polskich bocianów, piątka przyjaciół zacznie się zastanawiać czy nie ukrywa on przed nimi jakiejś tajemnicy.

Zamek, kilka sekretów do odkrycia oraz zagadkowi bohaterowie pojawiający się w fabule – to brzmi ciekawie, prawda?

Aby jednak oddać sprawiedliwość, muszę zaznaczyć, że znalazłam w tekście (szczególnie w drugim tomie), kilka potknięć, które nieco kłócą się z logiką. Nie są to duże wątki i nie wpływają znacząco na całą historię, jednak jestem ciekawa czy Wam także uda się je znaleźć.

DLA KOGO JEST TO SERIA?

Podsumowując, ,,Klub przyrodnika” to zdecydowanie cykl książek kryminalno-przyrodniczych jakich jeszcze w Polsce nie było! Oprócz klasycznej linii fabularnej, na czytelników czekają także rozkładówki z biuletynu, w którym można przeczytać inspirujące fakty na temat zwierząt lub roślin. Często łączą się one z tym, co dzieje się akurat w opowieści, jednak moim zdaniem warto sobie zostawić je na sam koniec – jak deser po dobrym obiedzie.

,,Zagadkę purpurowej orchidei” oraz ,,Zagadkę srebrnego ducha” polecam odbiorcom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/zagadka-zagadka-srebrnego-ducha-tom-2-agnieszka-stelmaszyk-sku132a97919827db117852.html

Artykuł Klub przyrodnika – kryminalna seria dla nastolatków! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Recenzja:

,,(…) coś na kształt pamiętniko-przewodniko-albumo-śpiewnika” – tak o swojej najnowszej książce pisze Artur Andrus. Jeżeli do niej zajrzycie, znajdziecie pełen repertuar ballad podwórzowych, które zainspirowane lokalnymi, często małomiasteczkowymi gazetami, stały się niezwykłym świadectwem minionych czasów.

,,Antylopa z Podbeskidzia” jest zbiorem niepublikowanych dotąd i w tej formie tekstów satyrycznych Artura Andrusa. Pisał je on w trakcie swojego artystycznego tournée, kiedy odwiedzał kolejne miasta. Kupował lub otrzymywał zawsze świeżą, aktualną gazetę i na podstawie krótkiej informacji prasowej – takiej, która akurat zwróciła jego uwagę, w trakcie zaledwie 30 minut, pisał balladę. Następnie, ku uciesze zazwyczaj tylko miejscowych (ze względu na brak rejestracji i jednorazowy charakter występów), wykonywał ją na scenie.

Muszę przyznać, że sama jestem wielką fanką twórczości Artura Andrusa. Jego repertuar z płyty ,,Myśliwiecka”, która ukazała się w 2012 roku, miałam przyjemność wysłuchać na żywo podczas festiwalu Woodstock 2013 i później, wielokrotnie, w zaciszu własnego domu. 

,,Antylopa z Podbeskidzia” jest więc takim promo contentem dla wszystkich miłośników wyrazu Artura Andrusa. W książce znalazły się jednak nie tylko same ballady, ale i komentarze, które pełnią funkcje dopełniające. Pojedyncze teksty umieszczone w kolejności chronologicznej względem miejscowości, które odwiedzał artysta, nie byłyby bowiem w pełni zrozumiałe. 

Ballady ściśle nawiązują do krótkiego odcinka czasu, w którym zostały napisane. Dotyczą często aktualnych wydarzeń – nagłej inwazji szkodników, wybuchu wścieklizny wśród lisów czy jakichś przełomów technologicznych typu: nowe punkty wifi w mieście.

Autor stara się do swoich utworów wybierać tematy abstrakcyjne, zabawne już u samego źródła, a zarazem w pewnym stopniu osadzone w danej społeczności. Z tych ballad wyłania się obraz Polski – przaśnej, czasami śmiesznej, absurdalnej; gdzie małe problemy urastają do rangi gór lodowych, a lokalne wydarzenia opisywane są niczym rozdania Oscarów. Jest w tym jednak niezaprzeczalny urok, jakaś magia ulotności, która zaskakuje czytelnika i ofiarowuje mu niczym niezmąconą przyjemność z lektury.

Dodatkowym atutem ,,Antylopy z Podbeskidzia” jest obecność ilustracji Daniela de Latour. Komiksowe, lekkie i zazwyczaj bardzo wymowne obrazki, wzmacniają przekaz tej pozycji, stając się jej nierozerwalną częścią.

Polecam tę wyjątkową książkę miłośnikom poezji, sentymentalistom, lokalnym patriotom, piosenkarzom (dla ćwiczenia warsztatu), podróżnikom oraz oczywiście – fanom Artura Andrusa. To pozycja, która powinna trafić do osób powyżej 15 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/antylopa-z-podbeskidzia/p2956.html

Artykuł Antylopa z Podbeskidzia – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Katarzyna Huzar-Czub

Ilustracje: Zosia Dzierżawska

Wydawnictwo: PWM (małe PWM), Polskie Wydawnictwo Muzyczne

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Zapewne każdy już słyszał o jednym z najsłynniejszych polskich pianistów, kompozytorów i działaczy niepodległościowym – Ignacym Janie Paderewskim, ale nie wszyscy wiedzą jak wiele musiał on przejść, żeby osiągnąć swój zamierzony cel.

Temu mężowi stanu zawdzięczamy nie tylko rozwój muzyki klasycznej, ale także zaangażowanie w sytuację polityczną kraju i działania związane z odzyskaniem przez Polskę niepodległości. 

Paderewski zrobił to, na co decyduje się niewiele wpływowych osób – zaryzykował utratę popularności i dobre imię na rzecz walki o swoje ideały.

Dla dzieci może on być jednak po prostu osobą, która nie poddała się w osiąganiu celu nawet wtedy, kiedy wszyscy wokół starali się wyperswadować mu z głowy pomysł zostania pianistą. Ignacy Jan Paderewski znał swoją wartość i nie pozwolił odrzucić swoich marzeń.

,,Ignacy Jan i jego plan” to książka obrazkowa, która nawet najmłodszym pozwoli nieco lepiej poznać tę wielką postać i zainspirować się nią w swoim dążeniu do bycia w czymś dobrym.

Autorką rymowanego tekstu jest Katarzyna Huzar-Czub, którą możecie już kojarzyć z innej patriotycznej lektury – ,,Tatulczyk Moniuszko”. Za ilustracje do ,,Ignacy Jan i jego plan” odpowiada Zosia Dzierżawska, a projekt zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 

Akcja rozpoczyna się, kiedy Ignacy jest jeszcze małym chłopcem i dopiero rozpoczyna naukę na pianinie. Podobno nie szła mu ona zbyt dobrze, dlatego ćwiczył także grę na kontrabasie, skrzypcach, rogu, klarnecie, trąbce, helikonie, flecie czy puzonie. Trzeba przyznać, że nie brakowało mu samozaparcia! 

Ignacy Jan Paderewski miał jednak cel – pragnął zostać sławny, żeby zwrócić uwagę świata na kwestię Polski, której wówczas nie było na mapach. 

Jego ciężka praca zaowocowała i już wkrótce zwiedzał różne kraje, dawał koncerty i przede wszystkim osiągał wpływy, które finalnie pozwoliły mu (choć w dużym uproszczeniu), przywrócić Polskę na mapę świata. 

,,Ignacy Jan i jego plan” to zgrabnie napisana i zilustrowana książka, która w wyważony sposób opowiada dzieciom o jednej z bardziej znanych historycznych postaci, której los ojczyzny nie był obojętny.

Poza tym, to także opowieść o harcie ducha, odwadze i przede wszystkim samozaparciu, które poskutkowało wybitnymi wynikami. 

Polecam tę pozycję dzieciom już od 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://pwm.com.pl/pl/sklep/publikacja/ignacy-jan-i-jego-plan,katarzyna-huzar-czub,22407,ksiegarnia.htm

Artykuł Ignacy Jan i jego plan – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Michał Rusinek

Ilustracje:  Joanna Rusinek

Wydawnictwo: Bezdroża

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  wybitna

Cytując wieszcza: 

,,(…) Tymczasem, przenoś moją duszę utęsknioną

Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych (…)”.

 

Przyznam szczerze, że czekałam na tę książkę jak na wybawienie! Wcale się nie dziwię, jeżeli po tej recenzji i kilku zdjęciach sami poczujecie się dokładnie tak jak narrator z powyższego cytatu.

Niezwykle zdolne rodzeństwo (które pewnie już dobrze znacie) – Michał Rusinek oraz Joanna Rusinek stworzyli wyjątkowy ,,Od mikmaka do zazuli. Atlas regionalizmów dla dzieci”. Jest to książka, która ukazuje Polskę w pełnej krasie. Przypomina o wszystkich jej atutach, pięknie – nie tylko krajobrazu, ale i kultury, zwyczajów, historii oraz ludzi.

Odwiedzicie tutaj miejsca, w których pewnie nigdy wcześniej nie byliście, ale o których musieliście już słyszeć. Zostaniecie rozpieszczeni przez twórców tej pozycji, którzy bawią się w inteligentny sposób z czytelnikiem, oferując w warstwie tekstowej i wizualnej tylko to, co najlepsze (pierwszym z brzegu przykładem niech będzie ,,tradycyjny” dres polski, dumnie wyszywany kwiatami). 

Zacznijmy jednak od początku i zastanówmy się – cóż to za zagadkowy tytuł na atlas? Spieszę z wyjaśnieniem, będąc już mądrzejszą o treść książki, że mikmak to szczecińskie słowo określające cwaniaka, a zazula… no cóż, tego Wam nie powiem, żeby nie psuć późniejszej zabawy!

Trzeba bowiem zdawać sobie sprawę, że ,,Od mikmaka do zazuli” to prawdziwa gratka nie tylko dla dzieci. Najmłodsi czytelnicy będą mieć bez wątpienia ogromną frajdę z powtarzania co zabawniejszych wyrazów, ale należy przyznać, że niektóre z regionalizmów będą także nowością dla dorosłych odbiorców. 

Dzięki podróży przez Szczecin, Bory Tucholskie, Kaszuby, Kociewie, Grudziądz, Lubawę, Mazury, Kurpie, Suwałki, Lubsko, Bukówiec Górny, Leszno, Kościan, itd., itp. staniemy się bogatsi nie tylko o znajomość dodatkowych słów, ale przede wszystkim będziemy mogli na nowo rozkochać się w różnorodności naszego pięknego kraju. 

Książkę można potraktować jako inspirację – gdzie udać się w najbliższe wakacje, bo to aż nie do pomyślenia, że tak często podróżujemy za granicę, a tak niewiele widzieliśmy jeszcze u nas!

Jeżeli jeszcze zastanawiacie się, jakie zakątki do odwiedzenia przygotowali dla czytelników autorzy, to możecie być pewni, że będziecie pozytywnie zaskoczeni. Mnie na przykład bardzo ucieszyła na rozkładówce obecność Szczebrzeszyna i wzmianka o odbywającym się tam festiwalu ,,Stolicy Języka Polskiego”, przy którego pierwszej edycji miałam szczęście być odpowiedzialna za media. 

,,Od mikmaka do zazuli. Atlas regionalizmów dla dzieci” to książka wartościowa, pięknie zilustrowana i bardzo starannie wydana. Trudno przejść obok niej obojętnie, bo jej inspirująca treść poruszająca tak wiele zagadnień z codziennego życia, wciąga jak najlepszy serial przygodowy!

Bardzo polecam czytelnikom już od 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://bezdroza.pl/ksiazki/od-mikmaka-do-zazuli-atlas-regionalizmow-dla-dzieci-michal-rusinek,beregi.htm#format/d

OFICJALNA PREMIERA: 15.04.2020 (ale w niektórych księgarniach online można dostać ją wcześniej!)

Artykuł Od mikmaka do zazuli. Atlas regionalizmów dla dzieci – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: ,,Pilotka”

Autor: Piotr Wawrzeniuk

Ilustracje: Dorota Wojciechowska

Wydawnictwo: Poławiacze Pereł

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

,,W serii zatytułowanej PILOTKA honorujemy kobiety – bohaterki nietypowe, pionierskie, których działania pokazują, jak poszerzają się i zmieniają role zawodowe kobiet.”

Nietypowo rozpoczęłam swoją recenzję od cytatu, ale nie można trafniej opisać kolejnej już książki w ramach tego cyklu, niż zrobiła to we wstępie do niej Dominika Żukowska z Poławiaczy Pereł.

,,Tramwajarka i inne matki PRL” jest V tomem serii (IV ma nietypowo status: w przygotowaniu, i będzie swego rodzaju ,,zwrotem akcji” dla całego projektu). Pierwszy tom – ,,Kosmonautka” ukazał się dokładnie 6 lat temu, 8-ego marca 2014 roku. Kolejno, światło dzienne zobaczyły także ,,Strażaczka” i ,,Agentka” (o nich także pojawiła się recenzja, kliknijcie w tytuły, żeby się przenieść do wpisu). 

Najnowsza część jest jednak wyjątkowa, nie tylko ze względu na przyjęty zakres omawianych przykładów. To książka skierowana do nieco starszego czytelnika niż poprzednie. Jej wydanie zachowało co prawda format pierwszych, jednak jest zdecydowanie dużo bardziej uroczyste. Okładkę pokrywa płótno z tłoczonymi literami, a każdy egzemplarz został ręcznie ponumerowany. Dostępnych jest tylko nieco ponad 1500 sztuk i nieplanowane są dodruki, dlatego nie warto zwlekać, żeby się w niego zaopatrzyć.

,,Tramwajarka i inne matki PRL” podobnie jak poprzedniczki ukazuje w przewrotny i inteligentny sposób różne zawody, który na co dzień nie przystoją raczej kobietom (w stereotypowy i błędnie postrzegany sposób). 

Piotr Wawrzeniuk w tym wypadku obrał sobie za cel profesje z których zasłynęła Polska Rzeczpospolita Ludowa. W 2019 roku, kiedy książka została wydana, świętowaliśmy równo 30 lat odkąd zamknęliśmy ten rozdział w historii kraju.

Słusznie jednak autor powrócił do tych czasów, żeby przez pryzmat tamtej sytuacji pokazać jak kobieta mogłaby i może odnaleźć się w każdym zawodzie. Bez względu czy będzie wozaczką przewożącą węgiel, spekulantką zajmującą się handlem czy suwnicową wyładowującą ciężkie elementy okrętowe – nie powinno być żadnych przeszkód, żeby każdy zajmował się tym, w czym się dobrze odnajduje. 

Tak jak i w poprzednich częściach autor w każdym ze swoich krótkich tekstów umieścił oprócz merytorycznej informacji także zabawną grę słów, która nawiązując do profesji, polskich realiów lub frazeologii rozwija horyzont znaczeń i pozwala jeszcze bardziej wzbogacić się czytelnikowi. 

W ,,Tramwajarce i innych matkach PRL” pojawia się także kontekst polityczny. Rozkładówki z zawodami przeplatane są postaciami ówczesnych polityków, historycznych informacji oraz przełomowych zdarzeń. 

To bardzo wartościowa i pięknie wydana książka, którą powinna przeczytać każda osoba w wieku nastoletnim (bez względu na płeć). Nie jest to prosta lektura – wymaga od czytelnika zaangażowania i chwili refleksji, ale z pewnością wzbogaci każdego, kto tylko, paradoksalnie, będzie chciał się na nią otworzyć.

Polecam od 10. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.polawiaczeperel.com.pl/product-page/tramwajarka-i-inne-matki-prl

Artykuł Tramwajarka i inne matki PRL – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.