Pamiętam, że jako dziecko odbierałam je jako książki zaskakująco „dorosłe”, mimo że znajdowałam je na półkach z literaturą młodzieżową. Być może odpowiadał za to język Nienackiego: wyszukany oraz kwiecisty. 

Autor nie uciekał też od tematów, które właśnie częściej kojarzą się z kręgiem zainteresowania dojrzałych ludzi – historią, archeologią, sprawami kryminalnymi czy też opisem wydarzeń, potrafiącym wywołać dreszcz ekscytacji. Do tego głównym bohaterem wcale nie był nastolatek. Pan Tomasz jest dorosłym mężczyzną – co w literaturze młodzieżowej stanowiło dość oryginalne rozwiązanie. 

Z tym zapleczem wspomnień usiadłam do trzytomowej, komiksowej adaptacji Uroczyska Mieczysława Sarny, wydanej przez Wydawnictwo Siedmioróg. Odwołując się raz jeszcze do własnych doświadczeń, miałam wrażenie, że Zbigniew Nienacki bardziej pisze o moich rówieśnikach, a trzeba zaznaczyć, że czytałam go nie dalej, niż w czwartej klasie podstawowej.

Tymczasem, 3-tomowy cykl komiksowy o Uroczysku, opowiada o osobach dorosłych, z których najmłodsi się studentami. Już tłumaczę skąd ta rozbieżność oraz dlaczego lektura tej historii pomaga lepiej zrozumieć fenomen Pana Samochodzika. 

➜ Tytuły: Tajemnice kurhanu. Uroczysko. Tom 1, Diabelskie sprawki. Uroczysko. Tom 2, Skarby i sekrety. Uroczysko. Tom 3
➜ Seria: Pan Samochodzik, Uroczysko
➜ Scenariusz: Mieczysław Sarna (na podstawie prozy Zbigniewa Nienackiego)
➜ Rysunki: Mieczysław Sarna
➜ Wydawnictwo: Siedmioróg
➜ Rok wydania: 2024, 2025, 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna +

Zanim Pan Samochodzik stał się Panem Samochodzikiem

Zbigniew Nienacki w rzeczywistości wcale Zbigniewiem Nienackim nie był. Urodził się w Łodzi w 1929 roku jako Zbigniew Tomasz Nowicki, a pseudonimu zaczął używać po problemach, które spotkały go w trakcie studiów scenopisarskich w Moskwie. Został stamtąd usunięty, nie pozwolono mu kontynuować nauki w Polsce, a jego przygotowaną do wydania książkę wstrzymano. 

Uroczysko stało się jego debiutem. Powieść ukazała się w 1957 roku. Oficjalnie seria o Panu Samochodziku narodziła się później, ale to właśnie w Uroczysku pierwszy raz poznajemy młodego reportera Tomasza N.N.. 

W pierwotnej wersji bohater jest więc studiującym jeszcze dziennikarzem, a dopiero później autor nieco eksperymentuje z biografią Pana Samochodzika. Nie pojawiają się na tym etapie m.in. wątki związane zarówno ze słynnym samochodem lub posadą w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Główny bohater niezmiennie pozostaje jednak ciekawy świata i zauważalna jest w nim ta charakterystyczna detektywistyczna żyłka, która później przewija się w całej serii. 

Co właściwie dzieje się na Uroczysku?

Tomasz przyjeżdża wraz z ekipą badawczą na tajemnicze Uroczysko, gdzie archeolodzy chcą zbadać prasłowiański kurhan. Szybko okazuje się jednak, że samo stanowisko archeologiczne jest dopiero początkiem znacznie większej zagadki. Niedaleko znajduje się romańska kolegiata, wokół której krążą stare opowieści, a badacze natrafiają na ślady kolejnych tajemnic.

Apetyt naukowców zaostrza się szczególnie, gdy odnajdują tuż obok niej pozostałości po jeszcze jednej budowli. Pracę nad jej odkopaniem co chwila są im jednak przerywane. Z obozowiska giną potrzebne narzędzia, a grupa przyjezdnych zaczyna mieć coraz poważniejsze przypuszczenia, że ktoś bardzo nie chce ich obecności w tym miejscu.

Wraz z kolejnymi częściami – Tajemnicami kurhanu, Diabelskimi sprawkami oraz finałowymi Skarbami i sekretami – atmosfera coraz bardziej się zagęszcza. Trzeci tom domyka całą historię i przynosi odpowiedzi na pytania zasiane we wcześniejszych albumach. 

Kim jest diabeł Kuwasa?

Ogromną rolę odgrywa w tej historii folklorystyczna otoczka, w której centrum znajduje się diabeł Kuwasa. Można powiedzieć, że to spiritus movens całej fabuły. Wzmianki o nim wydają się interesującą, nieco zabawną, miejscową fanaberią, w którą postanowili wierzyć prości, wiejscy ludzie. 

Kiedy jednak kolejne wydarzenia, z którymi łączy się Kuwasę, coraz częściej zaczynają dotykać naukowców oraz badaczy… oni także wydają się dawać wiarę w obecność diabła w swoim życiu. Każdą trudność, podpalenie czy zaginięcie zaczynają wiązać z istnieniem sił nieczystych. 

To zadziwiający obraz wykształconych ludzi, którzy znajdując się w nowym otoczeniu oraz w konkretnych okolicznościach – przyjechali przecież na Uroczysko po to, aby badać przeszłość za pomocą naukowych metod – dają się ponieść temu szaleństwu. 

Nienacki świetnie wykorzystuje mechanizm, w którym odpowiednio podana legenda, izolacja oraz kolejne niewyjaśnione przypadki stopniowo przesuwają granicę między racjonalnością a przesądem.

Kuwasa nie wziął się przy tym znikąd. W prawdziwym Tumie pod Łęczycą podobną funkcję pełni oczywiście słynny diabeł Boruta, z którym związana jest nawet legenda o śladach pazurów pozostawionych na murze kolegiaty. Nienacki otwarcie przyznawał się do wzorowania właśnie na tych opowieściach.

Czy Uroczysko jest oparte na prawdziwej historii?

Opornej i Uroczyska, o których mowa w fabule, nie znajdziecie na mapie, ponieważ autor zlepił miejsce akcji z kilku prawdziwych lokalizacji. Najważniejszą była wspomniana romańska kolegiata w Tumie pod Łęczycą, do której dodał elementy Czartorii w Ręcznie oraz bagnistego krajobrazu i kurhanu inspirowanego innymi regionami Polski. O tych lokacjach pisze sam autor. Fragmenty jego wypowiedzi przytoczone zostały na końcu każdego tomu opowieści graficznych.

Co więcej, we wspomnianych powyżej miejscach rzeczywiście prowadzono wykopaliska archeologiczne. Regularne badania grodziska rozpoczęły się w 1948 roku i trwały przez osiem sezonów do 1956 roku. Odkryto m.in. dwie głębokie studnie, liczne monety, militaria i przedmioty codziennego użytku. W latach 50. badano również samą kolegiatę. 

Prawdziwy był nawet jeden z najważniejszych historycznych tropów powieści. W kolegiacie przez stulecia przechowywano XII-wieczną staurotekę, czyli bogato zdobiony relikwiarz Drzewa Krzyża Świętego. Zabytek zaginął po 1939 roku i do dziś go nie odnaleziono. Nienacki zainspirował się więc realnie istniejącym miejscem, badaniami, zaginionym skarbem oraz lokalnym legendami – i stworzył na ich kanwie wielowymiarową, wciągającą opowieść, która przetrwała próbę czasu.

Nienacki w kadrach Mieczysława Sarny

Omawianych tutaj przeze mnie trzech tomów Uroczyska zdecydowanie nie należy traktować jako niezależne historie. To jedna opowieść podzielona na albumy i najlepiej czytać ją w kolejności chronologicznej, od: Tajemnic kurhanu, przez Diabelskie sprawki, aż po Skarby i sekrety.

Mieczysław Sarna bardzo świadomie podszedł do prozy Nienackiego. Prowadzi on narrację komiksową z dużą rzetelnością. Widać, że twórcy zależy, żeby jak najwięcej tekstu oraz tego charakterystycznego stylu Nienackiego przemycić do nowej wersji Uroczyska.

I dobrze. Dzięki temu komiks pozostaje niezwykle bliski oryginałowi, ale jest bardziej skondensowany, dynamiczny i łatwiejszy do przyjęcia dla współczesnego młodego czytelnika. Choć sięgniecie po te pozycje wcale nie musi wykluczać zanurzenia się w pierwowzorze. Być może ta seria graficzna zachęci czytelników do tego, by poznawać powieści Zbigniewa Nienackiego w szerszej skali.

Czy warto przeczytać komiks Uroczysko?

Uroczysko pozwoliło „narodzić się” Panu Samochodzikowi. Składowe prawdziwych wydarzeń w połączeniu z fikcją, realnie istniejącymi zabytkami, powtarzanymi od lat legendami, ale także bardzo ciekawymi bohaterami – poskutkowały fenomenalną historią. 

To pełna akcji, emocjonująca opowieść, której zwroty akcji – szczególnie w trzecim tomie – wybitnie zaskoczą każdego czytelnika. Zbigniew Nienacki zdecydowanie wyprzedzał swoją epokę. Widać w nim także dryg do pisania scenariuszy (rozpoczął przecież studia scenopisarskie). Współcześnie jego historie przeniesione na ekran zbierałyby mnóstwo widzów. 

Na szczęście, po latach, doskonale odnalazły się one w kadrach Mieczysława Sarny. Dzięki temu mogą one przyciągnąć zarówno tych, którzy Pana Samochodzika pamiętają z dzieciństwa, jak i młodszych czytelników, dla których będzie to pierwsze spotkanie z Tomaszem N.N.. Mam nadzieję, że to nie ostatnie słowo w kwestii przywracania Pana Samochodzika do świadomości współczesnych odbiorców.

Polecam te komiksy młodzieży powyżej 13 lat. Sprawdzajcie ich dostępność na stronie Wydawnictwa Siedmioróg.

FAQ – Uroczysko w komiksie

Czy Uroczysko należy do serii o Panu Samochodziku?

Uroczysko nie powstało pierwotnie jako część cyklu o Panu Samochodziku, ale później zostało powiązane z jego biografią. Młody Tomasz z tej historii jest dziś traktowany jako wcześniejsze wcielenie bohatera znanego z późniejszych powieści.

O czym jest komiks Uroczysko?

To opowieść o wykopaliskach archeologicznych, dawnych legendach, tajemniczej kolegiacie, znikających przedmiotach i serii zdarzeń, które z tomu na tom coraz trudniej wyjaśnić racjonalnie.

Ile tomów liczy komiksowe Uroczysko?

Komiksowa adaptacja Uroczyska autorstwa Mieczysława Sarny składa się z trzech tomów. Najlepiej czytać je po kolei, ponieważ tworzą jedną zamkniętą historię.

Kto stworzył komiksową adaptację Uroczyska?

Za adaptację prozy Zbigniewa Nienackiego na język komiksu odpowiada Mieczysław Sarna. Serię wydało wydawnictwo Siedmioróg.

Czy komiks Uroczysko nadaje się dla dzieci?

Tak, ale najlepiej sprawdzi się u starszych dzieci i młodzieży, które lubią zagadki, historię, archeologię i bardziej rozbudowane fabuły. To nie jest prosty komiks przygodowy, lecz opowieść z dużą ilością tekstu, tajemnic i odniesień historycznych. Polecam serię czytelnikom powyżej 13 lat.

Czy warto przeczytać komiksowe Uroczysko?

Tak, szczególnie jeśli lubicie historie o Panu Samochodziku, zagadki historyczne i przygody z archeologią w tle. Komiks skraca i dynamizuje prozę Nienackiego, ale zachowuje jej charakterystyczny styl.

Artykuł Jak narodziła się sława Pana Samochodzika? Recenzja komiksowej serii o Uroczysku pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Shannon Hale, znana m.in. z serii Przyjaciółki, powraca z nową, częściowo autobiograficzną książką, która porusza wątki dotyczące dorastania i wrażliwości. Siła marzeń opowiada o pieniądzach (oraz ich braku), przyjaźni i dziecięcym fantazjowaniu, ale przede wszystkim to historia o bohaterce, która czuje więcej, niż chciałaby czuć, i przez długi czas uważa to za swoją słabość.

➜ Tytuł: Siła marzeń
➜ Scenariusz: Shannon Hale
➜ Rysunki: Marcela Cespedes
➜ Tłumaczenie: Patrycja Pokora
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wrażliwa dziewczynka z wielkimi marzeniami

Cassie chodzi do czwartej klasy i wychowuje się w dużej rodzinie w Utah w latach 80-tych. Jej rodzice ciężko pracują (tata zawodowo, mama opiekując się rodziną), w domu jest głośno, a pieniędzy brakuje nawet na rzeczy, które dla innych wydają się czymś oczywistym. Dziewczynka dzieli z siostrami pokój oraz łóżko. Właśnie przechodzi przez trudny okres ze swoją najlepszą przyjaciółką, która coraz więcej czasu spędza z kimś innym.

Cassie ma ogromną wyobraźnię więc z niezwykłą intensywnością przeżywa zarówno przykre, jak i te dobre chwile. Shannon Hale przyznała, że stworzyła ją na podstawie własnych wspomnień, rozwijając historie oraz wątki, które nie zmieściły się w autobiograficznych Prawdziwych przyjaciółkach. Cassie nie jest więc jeden do jednego alter ego autorki, ale wiele doświadczonych przez nią emocji z dorastania w dużej rodzinie czy tych związanych z poczuciem zagubienia – zostało zaczerpnięte bezpośrednio z dzieciństwa Hale.

Wygrana, która ma wszystko naprawić

Punktem zapalnym fabuły staje się list informujący Cassie o wygranej w korespondencyjnej loterii. Wraz z marzeniem o nagrodzie dziewczynka przypadkowo zamawia prenumeraty, za które jej rodzice będą musieli zapłacić. Wie, że rodziny na nie nie stać i ma palące poczucie winy, że zamiast sprawić im radość nagrodami – będą musieli ponieść koszty jej wybryku.

A Cassie chciałaby po prostu wygrać dla rodziny większy samochód, wymienić stare meble albo zabrać przyjaciółkę Vali na fantastyczną wycieczkę. Hale szybko demaskuje jednak potrzebę stojącą za tymi marzeniami: bohaterka nie pragnie właściwie rzeczy, tylko tego, co – w jej wyobrażeniu – można dzięki nim otrzymać. Chce zostać zauważona, mieć więcej czasu z mamą i odzyskać wyłączną uwagę najlepszej przyjaciółki.

To jeden z najciekawszych wątków Siły marzeń, bo pieniądze nie zostają tutaj sprowadzone do prostego morału, że „szczęścia nie można kupić”. Mogą przecież ułatwić codzienne funkcjonowanie rodziny Cassie, która naprawdę mierzy się z finansowymi ograniczeniami. Nie potrafią jednak przełożyć się na szacunek, przywiązanie czy wdzięczność. Drogim prezentem można kogoś ucieszyć, lecz nie da się sprawić, żeby dzięki niemu czuł się z nami bardziej związany.

Wrażliwość ma swoje dobre strony

Nie wiem, jak się zachowywać. Nie wiem, jak powinnam się czuć. Ja po prostu nie wiem… jak być.

Shannon Hale, Siła marzeń, Rozdział czwarty, str. 155

Bohaterka wielokrotnie słyszy, że przesadza, jest zbyt emocjonalna albo za bardzo się przejmuje, dlatego też zaczyna podejrzewać, że problemem jest ona sama. Autorka zamiast jednak sugerować, że Cassie powinna mieć bardziej lekceważący stosunek do rzeczywistości – uwypukla te cechy dziewczynki, pokazując że mają one wartość.

Skoro bohaterka tak dotkliwie odczuwa wstyd, rozczarowanie czy odrzucenie, równie intensywnie potrafi doświadczać zachwytu, radości czy bliskości. Wrażliwość nie jest więc wadą, którą Cassie powinna finalnie w sobie przezwyciężyć. W trakcie procesu uczenia się o sobie, zmienia się raczej jej stosunek do samej siebie i świadomość, że intensywne odczuwanie nie ogranicza się wyłącznie do tego, co bolesne. Ma również swoją dobrą stronę, pozwalającą dostrzegać rzeczy, obok których inni przechodzą obojętnie.

Najcenniejszych rzeczy nie da się kupić

Najbardziej wzruszające w Sile marzeń jest dla mnie to, jak niewielkie okazują się ostatecznie największe pragnienia Cassie. Spędzenie czasu z ważną osobą i poczucie, że przez chwilę naprawdę ma się ją tylko dla siebie, jest dla dziewczynki niemal euforyczne.

Marcela Cespedes bardzo dobrze wykorzystuje komiksową formę do pokazania bogatego wnętrza oraz wyobraźni bohaterki. Dzięki temu Siłę marzeń czyta się ekspresowo, choć sama historia zostaje w pamięci zdecydowanie na dłużej. Mnie przede wszystkim ta opowieść wzruszyła. Gdyby więcej osób zachowało zdolność Cassie do dostrzegania wszystkich cudowności świata, prawdopodobnie byłby on lepszym miejscem. 

Siła marzeń nie przekonuje więc dzieci, żeby przestały być wrażliwe, lecz pokazuje, że nie powinny przed własną wrażliwością uciekać. Jestem przekonana, że ta książka będzie bardzo ważna dla młodych czytelników, którzy dopiero uczą się swojej emocjonalności.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Jaguar.

FAQ – Siła marzeń

O czym jest książka Siła marzeń Shannon Hale?

Siła marzeń opowiada o Cassie, dziewczynce wychowującej się w dużej rodzinie, w której nie zawsze wystarcza pieniędzy i czasu dla każdego. Kiedy bohaterka zaczyna wierzyć, że wielka wygrana rozwiąże jej problemy, stopniowo odkrywa, że przyjaźni, bliskości i czyjejś uwagi nie da się kupić. 

Dla jakiego wieku jest Siła marzeń?

Polecam Siłę marzeń jako komiks dla dzieci od 9. roku życia. Tematy przyjaźni, zazdrości, sytuacji materialnej rodziny i dużej wrażliwości bohaterki sprawiają jednak, że może być ciekawa także dla starszych czytelników. 

Jakie tematy porusza Siła marzeń?

Shannon Hale pisze między innymi o przyjaźni, zazdrości, potrzebie bycia zauważonym, różnicach materialnych, presji rówieśniczej oraz radzeniu sobie z dużą emocjonalnością. Jednym z najważniejszych motywów jest również odkrywanie, że rzeczy i pieniądze nie mogą zastąpić prawdziwej bliskości. 

Czy Siła marzeń to książka o wrażliwym dziecku?

Tak i właśnie ten wątek należy do najciekawszych elementów historii. Cassie mocno przeżywa wstyd, odrzucenie i niepewność, ale ta sama wrażliwość pozwala jej intensywniej doświadczać radości, zachwytu i bliskości. Książka nie przekonuje więc, że bohaterka powinna „mniej się przejmować”, lecz pokazuje wartość jej sposobu odbierania świata. 

Czy Siła marzeń jest początkiem serii?

Tak. Oryginalne Dream On rozpoczyna serię o Cassie. Kolejna część nosi tytuł Dream Big i ponownie koncentruje się na emocjach, lękach oraz marzeniach bohaterki. 

Czy warto przeczytać Siłę marzeń Shannon Hale?

Warto, szczególnie wtedy, gdy szuka się mądrej powieści graficznej o emocjach, przyjaźni i dziecięcej potrzebie akceptacji. Siła marzeń nie upraszcza problemów Cassie i nie sprowadza wrażliwości do słabości, dlatego może stać się również dobrym punktem wyjścia do rozmowy z dzieckiem o poczuciu własnej wartości i relacjach z rówieśnikami.

Artykuł Nie uciekajmy od wrażliwości. Siła marzeń – recenzja komiksu Shannon Hale pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Czego można się spodziewać po serii Klasycy literatury portugalskiej w komiksie?

Każdy z obecnie pięciu wydanych tomów (stan na sierpień 2026 – w tym artykule skupiam się na czterech z nich) jest adaptacją konkretnego klasycznego utworu. Twórcy komiksów zachowując rdzeń oryginału, dostosowują go do zupełnie innego medium. Czasem wiąże się to z przełożeniem języka poezji na obrazy i symbole jak w Przesłaniu Pessoi; innym razem konieczne będzie uwspółcześnienie doboru słownictwa XVI-wiecznej farsy; albo skondensowanie obszernej XIX-wiecznej powieści do raptem kilkudziesięciu plansz. 

Teksty w komiksach zostały przełożone przez wybitnych polskich tłumaczy literatury portugalskojęzycznej – Wojciecha Charchalisa oraz Jakuba Jankowskiego.

Fernando Pessoa – jak pokazać poezję w komiksie?

Pierwszy tom serii Przesłanie, od razu rzuca twórców (Pedro Vieira de Moura, Susa Monteiro) na głęboką wodę. Fernando Pessoa zasłynął tomikiem Mensagem z 1934 roku, który jako jedyny został wydany za życia poety. To zbiór 44 utworów składających się na symboliczną wizję historii Portugalii, jej morskiej potęgi, upadku oraz oczekiwanego odrodzenia.

Vieira de Moura i Monteiro zachowali utwory, ale nie tworzyli wokół nich nowej fabuły. Skupili się na bogatej symbolice oraz skojarzeniach. Komiks jest więc interpretacją wierszy Pessoi – jedną z wielu możliwych. Jestem przekonana, że zachwycicie się różnorodnością oraz przenikaniem czasów, które zostały ukazane w tej pozycji. 

Od średniowiecznej legendy do fantasy

Dama z raciczką zabiera czytelników do jeszcze bardziej zamierzchłych czasów. Alexandre Herculano zdobył uznanie zarówno jako pisarz, jak i portugalski historyk oraz przedstawiciel tamtejszego romantyzmu. Dama z raciczką jest jedną z legend, które znalazły się w jego zbiorze Legendy i opowieści z 1851 roku.

Przedstawiona opowieść o kobiecie z kozią raciczką jest jednak starsza od samego autora. Wywodzi się ze średniowiecznej tradycji związanej z rodem Haro i Livro de Linhagens.  Herculano zaadaptował ją w XIX wieku. Z kolei twórca współczesnego komiksu Manuel Morgado, przekłada tę historię na język współczesnego fantasy. Znajdziecie w niej i rycerzy, i namiętność, zdradę, sekrety oraz magnetyzujący niepokój.

Eça de Queirós – skandal, który stał się klasyką

Posiadającą największe znamiona klasycznej powieści z całej czwórki jest Zbrodnia ojca Amaro. Eça de Queirós należał bowiem do najważniejszych przedstawicieli portugalskiego realizmu, a wydana po raz pierwszy w 1875 roku historia młodego księdza i jego kochanki Amelii stała się bezlitosną krytyką hipokryzji kleru oraz mieszczańskiego społeczeństwa.

Duet André Oliveira i Ricardo Santo stanęli więc przed wyzwaniem diametralnie różniącym się od tego, którego musieli się podjąć twórcy Przesłania. Oliveira i Santo skondensowali kilkusetstronicową powieść do 56-stronicowego albumu. Finalnie, karykaturalna kreska rysownika szczególnie dobrze współgra z przewrotnością prowadzonej narracji przez Queirósa oraz jego przenikliwą obserwacją ludzkich słabości.

Gil Vicente i jego 500-letnie poczucie humoru

Zupełnie czym innym jest też Farsa o Inês Pereirze. Gil Vicente, uznawany za twórcę portugalskiego teatru, napisał ją… w 1523 roku. Według legendy miał w ten sposób odpowiedzieć na oskarżenia oraz utrzeć nosa tym, którzy oskarżali go o korzystanie z cudzych pomysłów. 

Otrzymał więc wyzwanie, którego się podjął. Aby udowodnić własny talent, miał napisać fabułę na kanwie popularnego przysłowia: 

„Mais quero asno que me leve que cavalo que me derrube”, co można przetłumaczyć jako: „Wolę osła, który mnie poniesie, niż konia, który mnie zrzuci”.

Pięć wieków później właśnie ta jego satyra pozostaje tą jedną z jego najbardziej znanych oraz uznanych. Być może dlatego, że jej ogólne przesłanie nie straciło na aktualności. Farsa o Inês Pereirze porusza wciąż aktualną tematykę ambicji, małżeństwa, powierzchownych wyborów oraz odgórnie przypisanych społecznych ról. 

Po co przerabiać klasykę na komiks?

Za sprawą właśnie takich komiksów nie tylko poznajemy lepiej daną kulturę, ale możemy się też przekonać, dlaczego tekst sprzed kilku setek lat wciąż pozostaje zaskakująco aktualny. 

W czterech powyższych albumach prezentowane jest czytelnikom szerokie spektrum stylów oraz gatunków. Dostajemy modernistyczną poezję, romantyczną legendę wyrastającą ze średniowiecza, renesansową farsę oraz realistyczną powieść społeczną. 

Właśnie ze względu na tę różnorodność oraz merytoryczne uzupełnienie pod postacią dossier do każdego tomu, Klasycy literatury portugalskiej w komiksie są warci uwagi. Pozwalają zgłębić portugalskie korzenie i otwierają drzwi do literatury, które dotychczas pozostawały tylko uchylone.

FAQ – Klasycy literatury portugalskiej w komiksie

Czym jest seria Klasycy literatury portugalskiej w komiksie?

To kolekcja komiksowych adaptacji ważnych dzieł należących do kanonu literatury portugalskiej. Każdy tom bazuje na konkretnym utworze i przekłada go na język współczesnego komiksu, zachowując najważniejsze motywy, bohaterów oraz sens oryginału.

Czy komiksy z serii są wiernymi adaptacjami klasycznych książek?

Stopień wierności zależy od utworu. Inaczej adaptuje się poezję Fernanda Pessoi, inaczej XVI-wieczną farsę Gila Vicente, a jeszcze inaczej obszerną powieść Eçy de Queirósa. Twórcy czasem kondensują fabułę, uwspółcześniają język albo wykorzystują obraz i symbole tam, gdzie oryginał opierał się przede wszystkim na słowie.

Jakie książki znalazły się w serii Klasycy literatury portugalskiej w komiksie?

W polskim wydaniu ukazują się adaptacje dzieł najważniejszych portugalskich autorów. Wśród nich znalazły się m.in. Przesłanie Fernanda Pessoi, Dama z raciczką Alexandre’a Herculana, Farsa o Inês Pereirze Gila Vicente oraz Zbrodnia ojca Amaro Eçy de Queirósa.

Czy warto poznawać klasykę literatury przez komiks?

Tak, zwłaszcza jeśli komiks traktujemy jako pierwsze spotkanie z dziełem, a nie jego zamiennik. Adaptacja może ułatwić wejście w dawny tekst, przybliżyć jego najważniejsze motywy i zachęcić do późniejszego sięgnięcia po oryginał.

Dla kogo jest seria Klasycy literatury portugalskiej w komiksie?

Seria może zainteresować zarówno czytelników komiksów, jak i osoby chcące poznać literaturę Portugalii. To również ciekawa propozycja dla tych, którzy lubią współczesne adaptacje klasyki i chcą zobaczyć, jak poezja, dramat, legenda czy XIX-wieczna powieść zmieniają się po przełożeniu na język kadrów. Polecam całość osobom powyżej 16 lat.

Artykuł Portugalska klasyka w komiksie. Od Pessoi do Gila Vicente pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Wpakowany w wakacje – Donald i walka o leżak

Gigant Poleca. Wpakowany w wakacje jest 270. tomem głównej serii. To 256 stron opowieści, w których plażowanie w wykonaniu kultowej kaczki staje się prześmieszną lekcją przetrwania. Tom otwiera Walka o leżak, czyli bardzo wakacyjny pojedynek Donalda (i zdaniem niektórych złośliwych ludzi: narodowy sport Polaków) o dobre miejsce na plaży. 

Największym rarytasem tego wydania jest jednak 81-stronicowa Wyprawa Riki-Tiki, podzielona na 3 części i przeplatana innymi historiami. Biorą w niej udział m.in.: Goofy, Miki czy Horacy. Za scenariusz odpowiada Sergio Cabella, z kolei rysunki stworzył Ivan Bigarella. Sięgnęli oni po prawdziwą wyprawę Kon-Tiki Thora Heyerdahla z 1947 roku. 

Cabella dość często tworzy zresztą komiksy inspirowane historycznymi ekspedycjami – wcześniej przeniósł do świata Disneya m.in. wyprawy Ernesta Shackletona. Ten Gigant oferuje więc coś znacznie więcej, niż tylko zestaw plażowych gagów. 

Sprawdzajcie dostępność Gigant Poleca. Wpakowany w wakacje na stronie Wydawnictwa Egmont.

Lato na wypasie – sześć, wakacyjnych dekad

Gigant Poleca Special. Lato na wypasie ma podobną objętość co poprzedniczka, ale jest wierniejszy jednemu motywowi. To zbiór piętnastu historii o urlopach, plażach, wyspach i upale – a także Sknerusie, który potrafi znaleźć Donaldowi zajęcie nawet w środku wakacji. Donald i Dziobas zamiast odpoczywać w luksusowym kurorcie magnata, zostają zatrudnieni jako plażowi strażnicy oraz ochrona… I możecie być pewni, że będzie to powód dla wielu zabawnych sytuacji.

Bardzo ciekawie wypada też przekrój twórców w tej pozycji – tę różnorodność widać zresztą już na pierwszy rzut oka. Obok nowych historii znalazła się Zdradliwa plaża Massima De Vity, pierwotnie opublikowana we Włoszech w 1963 roku – 32-stronicowa historia Romano Scarpy; a także Stresujący urlop z rysunkami Giorgio Cavazzano. Lato na wypasie łączy więc ponad sześć dekad disneyowskiego komiksu. To najbardziej klasycznie wakacyjny tom z całej trójki tutaj przeze mnie proponowanych.

Lato na wypasie z serii Gigant Poleca Special znajdziecie na stronie Wydawnictwa Egmont.

Dookoła świata. Skandynawia – Donald jedzie na północ

Macie już dość plażowania? Zróbmy więc sobie wycieczkę – Gigant Poleca Extra. Dookoła świata. Skandynawia wydaje się najciekawszym kierunkiem. To 320 stron i 22 historie prowadzące przede wszystkim przez Finlandię, Danię oraz Norwegię. Pojawia się (mało letnia, ale jakże orzeźwiająca) Laponia, wikingowie, hokej, nordyckie legendy, duchy i ratowanie fok (doceniam nawiązania w tytułach do polskiej popkultury, choć to może tylko przypadki ;P).

Jak najbardziej uzasadniony jest więc tutaj udział skandynawskich twórców. Fin Kari Korhonen odpowiada za cały zestaw historii rozgrywających się w Finlandii, a Norweg Arild Midthun – od 2004 roku rysujący dla Donald Duck & Co – również pojawia się wśród autorów. Korhonen prowadzi bohaterów m.in. przez Laponię oraz do latarni pełnej duchów. W 30-stronicowej historii z Helsinek jego scenariusz ilustruje Giorgio Cavazzano. Znajdziecie tutaj również wyprawę do Danii, skarb króla Eryka oraz nordyckie przygody Indiany Goofa. Można się zapomnieć!

Sprawdzajcie czy Gigant Poleca Extra. Dookoła świata. Skandynawia jest dostępny na stronie Wydawnictwa Egmont.

Którego Giganta zabrać na wakacje?

Lato na wypasie to tom najbardziej plażowy i klasyczny, Wpakowany w wakacje ma najdłuższą pojedynczą przygodę Kon-Tiki, a Skandynawia najpełniej wykorzystuje formułę komiksowej wyprawy. Razem tworzą 832 strony bardzo zróżnicowanego DNA Disneya – od historii ponad sześćdziesięcioletnich, po premiery opracowane specjalnie na 2026 rok.

Najlepiej więc sięgnąć po nie wszystkie i czytać cały rok – tęskniąc za podróżami oraz plażą, ale przy okazji zaśmiewać się do łez. Polecam dzieciom i dorosłym.

FAQ – komiksy z Kaczorem Donaldem na drugą połowę wakacji

O czym jest Gigant Poleca. Wpakowany w wakacje?

To wakacyjny tom głównej serii Gigant Poleca, w którym znalazły się zarówno krótsze historie humorystyczne, jak i dłuższe przygody. Jedną z najciekawszych jest Wyprawa Riki-Tiki, inspirowana słynną ekspedycją Kon-Tiki Thora Heyerdahla.

Czym wyróżnia się Gigant Poleca Special. Lato na wypasie?

Ten tom najmocniej trzyma się wakacyjnego motywu. Zawiera historie o plażach, urlopach, wyspach i letnich problemach bohaterów. Dodatkowym atutem jest przekrój przez różne epoki disneyowskiego komiksu – od klasycznych włoskich twórców, po nowsze historie.

O czym jest Gigant Poleca Extra. Dookoła świata. Skandynawia?

To podróżniczy tom liczący 320 strony i 22 historie rozgrywające się przede wszystkim w Finlandii, Danii i Norwegii. Pojawiają się m.in. Laponia, wikingowie, nordyckie legendy, hokej, duchy i przygody związane z północną Europą.

Czy te komiksy nadają się na długą podróż samochodem?

Tak. Wszystkie trzy tomy mają poręczny format i dużą liczbę historii, dzięki czemu dobrze sprawdzają się podczas wakacyjnych przejazdów, pobytach w hotelu czy w trakcie deszczowych dni. 

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy Giganta?

Nie. Poszczególne historie są samodzielne, więc można sięgnąć po dowolny tom bez znajomości wcześniejszych numerów. To dobra opcja także dla czytelników, którzy dopiero zaczynają przygodę z komiksami Disneya.

Dla kogo są wakacyjne Giganty z Kaczorem Donaldem?

Przede wszystkim dla dzieci lubiących komiksy humorystyczne i przygodowe, ale również dla dorosłych fanów Donalda i klasycznych historii Disneya. Dzięki różnym autorom i okresom publikacji tomy mają też wartość dla bardziej świadomych kolekcjonerów.

Artykuł Komiksy z Kaczorem Donaldem na drugą połowę wakacji pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Zjawisko „Sephora kids” bywa przedstawiane jako niewinna zabawa w dorosłość, chęć naśladowania mam – tak jak kiedyś mierzenie ich szpilek. Ale to nie jest zabawa, a próba upodobnienia się za wszelką cenę do własnego wyglądu, zmienionego, zniekształconego przez filtry z social mediów. 

➜ Tytuł: Moje doskonale niedoskonałe ciało
➜ Scenariusz: Debbie Tung
➜ Rysunki: Debbie Tung
➜ Tłumaczenie: Joanna Kończak
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dziecięce podążanie za kanonem „piękna”

Media społecznościowe pokazują młodym ludziom twarze wygładzone i te ze zmienionymi przez filtry lub programy graficzne rysami. Magicznie znikają pory, zaczerwienienia i cienie pod oczami, zmieniają się proporcje nosa, ust oraz kości policzkowych. Wzorzec piękna nie jest współcześnie trudny do osiągnięcia – jest biologicznie niemożliwy.

Liczne badania dotyczące filtrów na TikToku wykazują związek między używaniem efektów poprawiających wygląd a większym niezadowoleniem z twarzy czy ciała. Nastolatka, która ogląda ulepszoną wersję siebie, później może uznać prawdziwe odbicie za to gorsze i nieatrakcyjne.

Krem przeciwzmarszczkowy w szkolnym plecaku

Odpowiedzią na nieistniejące niedoskonałości staje się długa lista zakupów. Analizując popularne filmy o pielęgnacji oglądane przez dzieci i nastolatki, można dostrzec obecność produktów, w których pojawiają się silne składniki aktywne oraz substancje, mogące wywoływać podrażnienia lub alergiczne kontaktowe zapalenie skóry.

Dermatolodzy przestrzegają, że młoda, zdrowa skóra zwykle nie potrzebuje retinolu, kosmetyków przeciwstarzeniowych ani intensywnego złuszczania. Bez wskazań specjalisty preparaty te mogą powodować pieczenie, zaczerwienienie i naruszenie bariery ochronnej skóry.

Zjawisko coraz częściej określa się jako kosmetykoreksję – nieformalną nazwę kompulsywnego pielęgnowania i poprawiania skóry. Dermatolożka Agnieszka Bliżanowska mówi Onetowi wprost: „Social media stworzyły nierealny standard skóry”. Nie chodzi o demonizowanie subtelnego błyszczyka czy sporadycznej maseczki. Niepokojące jest przekonanie, że jedenastoletnia twarz wymaga „pracy”, kosmetyków oraz wieloetapowej pielęgnacji.

Debbie Tung pokazuje, jak zaczyna się poprawianie siebie

Właśnie dlatego warto sięgnąć po Moje doskonale niedoskonałe ciało Debbie Tung. To autobiograficzny komiks o dorastaniu, problemach z obrazem własnego ciała i stopniowym uzależnianiu samooceny od wyglądu. 

Bohaterka, choć żyła przed erą TikToka, doświadczyła podobnego mechanizmu stopniowego pozbywania się pewności siebie. Najpierw pojawiła się pozornie niewinna uwaga – mama skomentowała nadmierny apetyt Debbie, przestrzegła przed dokładkami i zasugerowała dietę. Zrobiła to zapewne z troski, jednak w głowie dziewczynki uruchomiła proces myślowy, że jej ciało jest czymś wymagającym naprawy.

Komentarze rodziny łączą się z ocenami rówieśników i obrazami szczupłych kobiet obecnymi w popkulturze. Debbie stopniowo uzależnia samopoczucie od wagi, tego czy mieści się w jeansy i ile kalorii udało jej się „nie zjeść”. Gdy chudnie, czuje satysfakcję. Kiedy liczba na wadze choć trochę rośnie, karci się, ogranicza jedzenie i ćwiczy jeszcze intensywniej. 

Znęcałam się nad ciałem, dzięki któremu żyłam. I podskórnie czułam, że żadna zmiana wyglądu zewnętrznego nie naprawi bałaganu wewnątrz mnie.

Debbie Tung, Moje doskonale niedoskonałe ciało, str. 143

Problemy z jedzeniem i akceptacją

Komiks pokazuje zarówno głodzenie się, jak i kompulsywne objadanie, ale nie zamyka się tylko na kwestie jedzenia. Opowiada o potrzebie ciągłego poprawiania siebie: ukrywania skóry pod makijażem, kontrolowania sylwetki i oglądania własnego ciała cudzymi oczami. Dzisiejsza nastolatka znacznie częściej niż na wagę, zerka w przedni aparat swojego telefonu, – przez filtr wygładzający skórę albo film przedstawiający wieloetapową pielęgnację.

Moje doskonale niedoskonałe ciało jest więc ważne również dla rodziców. Pokazuje, że „pielęgnowanie” w sobie braku akceptacji może być długotrwałym procesem, a żeby je zapoczątkować wystarczy tylko nieprzemyślany żart o porcji jedzenia, komentarz o cerze albo zachwyt nad tym, że dziecko schudło. Dorośli mogą nie zauważyć, że pochwała „dyscypliny” wzmacnia zachowania, za którymi kryją się lęk, poczucie winy i przekonanie, że na akceptację trzeba sobie zasłużyć.

Nie zakazuj kosmetyków – szukajcie równowagi

Makijaż i pielęgnacja mogą być dobrą zabawą oraz sposobem wyrażania siebie. Niepokój powinno budzić jednak, gdy nastolatka albo nastolatek nie chcą pokazać twarzy bez filtra, boją się zrezygnować z kolejnego produktu albo używają silnych składników bez konsultacji z dermatologiem.

Samo zakazywanie nie wystarczy. Potrzebna jest rozmowa o tym, dlaczego wielu z influencerów nie kieruje się dobrem swoich widzów, ale są głosem tych, którzy zarabiają na dziecięcej niepewności. Warto zapytać nie tylko, co znajduje się w kremie, ale przede wszystkim: dlaczego młoda osoba uważa, że go potrzebuje?

Debbie Tung przypomina, że ciało i twarz nie są projektami, które decydują o szczęściu lub niepowodzeniu człowieka. Warto przestać uczyć młodych ludzi, że bez ciągłego poprawiania siebie nie zasługują na spokój i akceptację otoczenia. Młodzież żyje w szalenie trudnych czasach. Dzięki taki książkom młodzi ludzie mogą spojrzeć na kwestie wyglądu w szerszej perspektywie.

Polecam Moje doskonale niedoskonałe ciało osobom powyżej 11 lat. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia. Przeczytajcie także moją recenzję poprzedniej książki tej autorki, czyli Wszystko w porządku.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Moje doskonale niedoskonałe ciało Debbie Tung?

Moje doskonale niedoskonałe ciało to autobiograficzny komiks o dojrzewaniu, presji wyglądu oraz zaburzonej relacji z jedzeniem i własnym ciałem. Debbie Tung pokazuje, jak komentarze rodziny, oceny rówieśników i nierealistyczne wzorce piękna mogą sprawić, że nastolatka zaczyna uzależniać swoją wartość od wagi i wyglądu.

Dla kogo jest książka Moje doskonale niedoskonałe ciało?

Komiks jest przeznaczony przede wszystkim dla nastolatków, ale warto polecić go także rodzicom, nauczycielom i wychowawcom. Pomaga zrozumieć, że pozornie niewinne uwagi o porcji jedzenia, wadze, cerze czy ubraniu mogą wpływać na sposób, w jaki młoda osoba postrzega siebie.

Jakie problemy nastolatków porusza Debbie Tung?

Autorka pisze o niezadowoleniu z ciała, odchudzaniu, głodzeniu się, kompulsywnym objadaniu, nadmiernych ćwiczeniach oraz potrzebie ukrywania wyglądu pod makijażem. Pokazuje również, jak łatwo dbanie o siebie może zamienić się w ciągłe kontrolowanie i karanie własnego ciała.

Czym jest trend Sephora kids?

Sephora kids to popularne określenie dzieci i młodszych nastolatek, które pod wpływem TikToka, Instagrama oraz internetowych influencerek kupują wiele kosmetyków i tworzą rozbudowane rutyny pielęgnacyjne. Często sięgają przy tym po produkty przeznaczone dla skóry dojrzałej lub wymagającej specjalistycznej pielęgnacji.

Czym jest kosmetykoreksja?

Kosmetykoreksja to nieformalna nazwa nadmiernej lub kompulsywnej potrzeby pielęgnowania i poprawiania skóry. Może objawiać się kupowaniem kolejnych kosmetyków, częstym zmienianiem rutyny oraz przekonaniem, że bez makijażu twarz nie wygląda wystarczająco dobrze.

Jak rodzice mogą rozmawiać z dzieckiem o kosmetykach i wyglądzie?

Zamiast wyłącznie zakazywać zakupów, warto zapytać, dlaczego dziecko uważa dany kosmetyk za potrzebny i skąd dowiedziało się o produkcie. Pomocna może być rozmowa o filtrach, retuszu, reklamach, współpracach influencerskich oraz o tym, że naturalna skóra ma pory, zmienia się i nie wygląda jak obraz z ekranu.

Czy Moje doskonale niedoskonałe ciało jest książką o ciałopozytywności?

Komiks można odczytać zarówno w kontekście ciałopozytywności, jak i ciałoneutralności. Debbie Tung nie przekonuje, że każdego dnia trzeba zachwycać się swoim wyglądem. Pokazuje raczej, że ciało nie powinno być traktowane jako estetyczne zjawisko do podziwiania, ale coś, dzięki czemu możemy żyć, funkcjonować oraz realizować swoje pasje.

Dlaczego warto przeczytać komiks Debbie Tung razem z nastolatkiem?

Wspólna lektura może stać się punktem wyjścia do rozmowy o jedzeniu, odchudzaniu, filtrach, makijażu, kosmetykach i presji rówieśniczej. Książka pomaga nazwać zachowania, które na pierwszy rzut oka wyglądają jak dbanie o siebie, ale mogą wynikać z lęku przed oceną i brakiem akceptacji własnego wyglądu.

Artykuł Moje doskonale niedoskonałe ciało kontra idealna twarz z TikToka pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jakby odór diabła Laurenta Lefeuvre’a to komiks grozy utkany z dawnych francuskich podań. Najlepiej czytać go przy zapalonym świetle.

➜ Tytuł: Jakby odór diabła
➜ Scenariusz: Laurent Lefeuvre na podstawie prozy Claude’a Seignolle
➜ Rysunki: Laurent Lefeuvre
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Od człowieka-legendy do artysty

Album otwiera nietypowa przedmowa Pierre’a Dubois. Francuski znawca baśni składa w niej hołd swojemu mistrzowi, Claude’owi Seignolle’owi, a zarazem łączy człowieka-legendę z twórcą, który przełożył jego prozę na komiks. 

Seignolle przez lata zbierał na francuskiej prowincji wierzenia, przesądy i ustne opowieści. Lefeuvre odkrył jego teksty jako nastolatek, a dwadzieścia lat później dzięki Dubois nawiązał kontakt z pisarzem. Przedmowa pokazuje więc, jak przypadek – a właściwie bardzo konkretne decyzje – potrafią poprowadzić człowieka ku własnemu przeznaczeniu.

Pięć opowieści do snucia przy ognisku

Jakby odór diabła zawiera pięć krótkich historii. Każdą poprzedza komentarz narratora-opowiadacza, który wprowadza czytelnika w świat wiejskich strachów. To nawiązanie do dawnych gawęd, ale również amerykańskich magazynów grozy, w których makabryczny gospodarz zapowiadał kolejne opowieści. Sam Seignolle zostaje przez Lefeuvre’a obsadzony w roli przewodnika podobnego do gospodarzy znanych z Opowieści z krypty, Creepy czy Eerie.

Historie Seignolle’a są odpowiednie do snucia przy kominku albo ognisku. Rozgrywają się na francuskiej prowincji, lecz równie dobrze ich akcja mogłaby wydarzyć się w każdej wsi, gdzie pamięta się o przeklętych przedmiotach, czarownicach i karach spadających na ludzi zbyt ciekawskich lub mało bogobojnych. Bohaterowie zaglądają tam, gdzie nie powinni, próbują przechytrzyć los albo sprawdzić, czy dawne przesądy mają prawo bytu. Odpowiedź okazuje się zazwyczaj bolesna.

Strach przed tym, co nieuniknione

Bardzo duże wrażenie wywarła na mnie opowieść „Człowiek, co wiedział z góry”. Bohater przewiduje śmierć innych, lecz dar nie daje mu władzy nad przeznaczeniem. Kiedy przeczuwa śmierć własnego syna, próby ratunku prowadzą do finału, którego właśnie chciał uniknąć. To esencja grozy całego zbioru: strach przed tym, co zapisane, oraz bezradność wobec konsekwencji własnych decyzji.

W żadnej z opowieści nie pojawia się fizyczny diabeł (choć w niektórych tradycjach wampirom przypisywano również rolę diabła). Ludzie tylko czują jego obecność, przypisują mu nieszczęścia i tłumaczą nim to, czego sami nie chcą lub nie potrafią zrozumieć. 

Zło nie przychodzi więc z zewnątrz. Zazwyczaj można upatrywać go w nadmiernej ciekawości, pysze albo przemocy – która nawet powodowana troską o bliskich, jest tylko pokazem siły względem słabszego. Odór diabła to woń czegoś znacznie bliższego – najgorszej części ludzkiej natury.

W pogoni za wiejskimi wierzeniami

Lefeuvre bazując na prozie Seignolle’a, niemal zrezygnował z klasycznych dialogów. Czarno-białe, niezwykle kontrastowe plansze powstałe z plam tuszu, drobnych kresek i faktur przypominających stare drzeworyty głęboko zapisują się w pamięci.

Jakby odór diabła wywołuje ciarki strachu, bo dotyka najczarniejszych, ludzkich emocji: strachu, cierpienia, smutku i ciekawości prowadzącej do rzeczy niewybaczalnych. Polecam go dorosłym odbiorcom. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ – Jakby odór diabła

O czym jest komiks Jakby odór diabła?

Jakby odór diabła Laurenta Lefeuvre’a to zbiór pięciu krótkich opowieści grozy inspirowanych prozą Claude’a Seignolle’a oraz dawnymi francuskimi wierzeniami ludowymi. Historie opowiadają o klątwach, przepowiedniach, przesądach i ludziach, którzy próbują przeciwstawić się przeznaczeniu.

Kim był Claude Seignolle?

Claude Seignolle był francuskim pisarzem, folklorystą i zbieraczem ludowych podań. W swojej twórczości wykorzystywał zasłyszane na prowincji opowieści o czarownicach, klątwach, diabłach i niewytłumaczalnych zdarzeniach. To właśnie jego historie Laurent Lefeuvre przeniósł na karty komiksu.

Czy Jakby odór diabła jest strasznym komiksem?

To komiks budujący grozę przede wszystkim atmosferą, poczuciem nieuchronności i bezradnością bohaterów. Nie opiera się na gwałtownych scenach ani dosłownych potworach, lecz na strachu przed przeznaczeniem, klątwą i konsekwencjami podejmowanych decyzji.

Dla kogo jest komiks Jakby odór diabła?

To propozycja dla dorosłych czytelników lubiących folklor, ludowe podania, czarno-białe komiksy oraz horror oparty na atmosferze strachu. Album może zainteresować również osoby, które cenią klasyczne opowieści grozy i historie przypominające dawne gawędy snute przy kominku.

Czy warto przeczytać Jakby odór diabła?

Warto, szczególnie jeśli szuka się komiksu grozy, który zamiast pokazywać fantastyczne potwory, pozostawia czytelnika z niepokojem i pytaniem o źródło zła. Jakby odór diabła łączy folklor, tragiczną nieuchronność i sugestywne czarno-białe ilustracje.

Artykuł Jakby odór diabła – pięć opowieści grozy do czytania przy włączonym świetle pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Wyprawa do wariatkowa to psychologiczna powieść graficzna dla dorosłych, która prowadzi przez rodzinne traumy i mroczne zakamarki ludzkiej psychiki. Wszystko to za pomocą rysunków, które równie dobrze mogłyby się znaleźć w książce dla dzieci.

➜ Tytuł: Wyprawa do wariatkowa
➜ Scenariusz: Pam Pam Liu
➜ Rysunki: Pam Pam Liu
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Walulik
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wujek idzie do szpitala

Główny bohater trafia do zamkniętego ośrodka, choć początkowo nie wydaje się szczególnie chory ani groźny. Jest drażliwy i przekonany, że znalazł się tam przez pomyłkę. Z czasem jednak wyłania się obraz człowieka skrzywdzonego przez rodzinę i system, a historie jego siostry, jej małej córki oraz innych, diametralnie zmieniają sposób, w jaki czytelnik zaczyna go odbierać.

Wujek od początku nie jest tylko ofiarą – znakiem tego jest owinięta bandażem dłoń. Sam zastrasza i krzywdzi. Dorosła siostra żyje pod ciągłą presją, a jej córka zaczyna marzyć o zemście. Nie może doczekać się chwili, w której wymierzy mu sprawiedliwość i ochroni matkę. Pam Pam Liu pokazuje, jak cierpienie liniowo przechodzi z człowieka na człowieka – poprzez strach, agresję, ale także to, co nie zostaje wypowiedziane. To historia o dziedziczeniu traum, które biorą się z braku zrozumienia i dostrzegania potrzeb najbliższych.

Spirala psychicznego cierpienia

Wujek również był kiedyś bezbronnym dzieckiem. Wspomnienia sugerują, że dorastał w miejscu, gdzie jego wrażliwość nikogo nie obchodziła. Autorka nie usprawiedliwia późniejszych czynów mężczyzny. Pokazuje raczej mechanizm, na bazie którego osoba skrzywdzona sama może stać się sprawcą.

Widać to chociażby w przytoczonym symbolicznym filmie o ludziach pierwotnych. W komiksowych kadrach tego zniekształconego wspomnienia czy też wizji – jedni jedzą mięso, a inna postać nie może patrzeć na cierpienie zwierząt i wybiera owoce. Ostatecznie sama zostaje pożarta. Bohater nie dostrzega analogii do własnego losu. Nie rozpoznaje spotkania z samym sobą z przeszłości i nie chce pomóc swojemu wewnętrznemu dziecku. Musiałby dopuścić myśl, że coś jest z nim nie tak.

Dziecięca kreska w kontraście do historii 

Zaokrąglone postacie, minimalizm, prostota – tworzą estetykę niemal niewinną. Właśnie dlatego sceny przemocy, seksualności i upokorzenia w Wyprawie do wariatkowa wydają się oddziaływać z jeszcze większą siłą. Gdybym pokazała w mediach społecznościowych niektóre kadry z albumu, prawdopodobnie część zostałaby zablokowana – choćby ze względu na osobliwego idola głównego bohatera.

To komiks bardzo wulgarny i zdecydowanie przeznaczony tylko dla dorosłych. Nie pozbawiony jednak ważnych pytań na bardzo trudne sprawy. Czy człowiek, który doświadczył ogromu zła i krzywdzi innych, nadal zasługuje na empatię? Czy nasze dzieciństwo, miejsce w którym się wychowujemy, ma definitywny wpływ na nasze późniejsze życie?

Przegrywów zawsze pociąga siła.

Łowca umysłów, sezon 1, odcinek 2

Komiks psychologiczny

Akcję przeplatają cytaty z książek czy seriali o psychiatrii, traumie i społecznych mechanizmach kontroli: Instytucji totalnych Ervinga Goffmana, Strachu ucieleśnionego Bessela van der Kolka, Niespokojnego umysłu Kay Redfield Jamison i The Last Asylum Barbary Taylor. Pojawia się również m.in. Biały szum Dona DeLillo. Nie objaśniają fabuły, lecz wskazują kierunek, pogłębiając treści przytaczane w komiksie.

Wyprawa do wariatkowa nie opowiada o cudownym uzdrowieniu. To historia „psychola” rozumianego jako człowiek, który doświadczył wiele zła i postanowił przekazać je dalej. Pam Pam Liu pokazuje, że wariatkowo to nie tylko szpital. Wariatkowem może być dom, rodzina czy świat, w którym żyją ludzie nazywający siebie normalnymi.

To bardzo mocna w odbiorze pozycja. Daje do myślenia i zachęca do dyskutowania. Polecam ją dorosłym odbiorcom. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ – Wyprawa do wariatkowa

O czym jest komiks Wyprawa do wariatkowa?

Wyprawa do wariatkowa to psychologiczna powieść graficzna o mężczyźnie, który trafia do zakładu psychiatrycznego, choć sam nie uważa się za chorego. Z czasem czytelnik poznaje jego traumatyczną przeszłość oraz krzywdę, którą bohater wyrządza własnej rodzinie.

Kto stworzył komiks Wyprawa do wariatkowa?

Autorką scenariusza i ilustracji jest tajwańska artystka Pam Pam Liu. Komiks łączy autobiograficzne inspiracje, groteskę, czarny humor oraz refleksję nad traumą, chorobami psychicznymi i przemocą.

Czy Wyprawa do wariatkowa jest komiksem dla dorosłych?

Tak. Album zawiera wulgarny język, sceny przemocy, seksualności, nagości, psychicznego cierpienia oraz przemocy rodzinnej. Mimo pozornie dziecięcej kreski jest to publikacja przeznaczona wyłącznie dla dorosłych czytelników.

Dlaczego tytuł Wyprawa do wariatkowa jest kontrowersyjny?

Słowo „wariatkowo” ma pejoratywny i stygmatyzujący wydźwięk. Autorka wykorzystuje je świadomie, aby podkreślić brutalność społecznych podziałów na ludzi „normalnych” i „chorych” oraz pokazać, jak łatwo odebrać człowiekowi podmiotowość.

Czy Wyprawa do wariatkowa realistycznie przedstawia szpital psychiatryczny?

Nie należy traktować tego komiksu jak reportażu o funkcjonowaniu współczesnego oddziału psychiatrycznego. Zakład jest przede wszystkim przestrzenią symboliczną, w której zacierają się role pacjentów, lekarzy, ofiar i sprawców.

Czy Wyprawa do wariatkowa jest komiksem o chorobach psychicznych?

Tak, ale nie tylko. To również opowieść o rodzinie, przemocy, dziedziczeniu traum i społecznej potrzebie określania, kto jest „normalny”. Choroba psychiczna nie zostaje tu pokazana jako pojedyncza diagnoza, lecz jako część większej spirali cierpienia.

Czy warto przeczytać Wyprawę do wariatkowa?

To ważna propozycja dla czytelników szukających wymagających komiksów psychologicznych. Album nie daje prostych odpowiedzi ani pocieszenia, ale zmusza do namysłu nad odpowiedzialnością, empatią i mechanizmami, które zmieniają ofiary w kolejnych sprawców.

Artykuł Wyprawa do wariatkowa – recenzja komiksu o spirali cierpienia pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Iskry. Tom 5 Wielkie rzeczy
➜ Seria: Iskry
➜ Scenariusz: Krzysztof Łuczyński
➜ Rysunki: Krzysztof Łuczyński
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ronan Arris, czyli futurystyczny Conan

W piątym tomie wracamy do głównego bohatera cyklu, czyli Ronana Arrisa – ponad trzystuletniego Selenity, najemnika obdarzonego nadnaturalnymi zdolnościami i niepokojąco świecącymi oczami. Po latach udziału w wyniszczających wojnach, Ronan dobrowolnie skazał się na banicję. Teraz dowodzi grupą najemników, przemierza Galaktykę i podejmuje się niebezpiecznych zleceń, próbując przy okazji poradzić sobie z własną przeszłością.

Przynajmniej w teorii Ronan jest więc postacią mocno poturbowaną przez życie. Być może dlatego autor komiksu ma tendencje do wybielania jego decyzji. Kiedy w jednej z pierwszych scen piątej części Ronan zabija przypadkową postać, tłumaczy swoje zachowanie, że ten sam chciał, żeby ktoś zakończył jego cierpienie. Fabuła Wielkich rzeczy nieuchronnie ma jednak lekko naruszać ten idealny wizerunek. Ronan w końcu zdecyduje się nagiąć własne zasady, ale… nie wyprzedzajmy faktów. 

Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji poznać tego bohatera, to najłatwiej będzie go porównać do kultowego Conana: obaj są ponadprzeciętnie silnymi, świetnie wyszkolonymi wojownikami, którzy przez lata zarabiali jako najemnicy i przemierzali kolejne krainy w poszukiwaniu niebezpiecznych zleceń. Łączy ich także niezależność, nieufność wobec władzy oraz skłonność do rozwiązywania problemów za pomocą miecza. Jeden i drugi żyją jednak w zupełnie innych czasach oraz muszą mierzyć się z odmiennymi problemami.

Ramię w ramię z piratem

W Iskry. Tom 5 Wielkie rzeczy Ronan i jego drużyna łączą siły z kapitanem Javedem Halmadim – piratem, który zbudował wokół siebie oddaną społeczność. Ich współpraca szybko przeradza się w udany sojusz, a przecież nic nie cementuje przyjaźni równie skutecznie, jak wspólne wycinanie w pień wrogów. 

Spora część fabuły tej części poświęcona jest zdobyciu istotnych elementów do sterowania statkiem. Trzeba przyznać, że miłośnicy kosmicznych wehikułów będą zachwyceni zawartością tego nowego tomu. Krzysztof Łuczyński bardzo dobrze obmyślił kolejne lokacje, wprowadzając do kadrów sporo futurystycznych elementów – scenografia, choć czasami symboliczna, bardzo dobrze osadza historię w surowym, intrygującym otoczeniu. W Iskrach najważniejsi są jednak bohaterowie, a także ich niezwykła różnorodność wizualna.

Kim właściwie jest tajemnicza dziewczyna?

No właśnie, coraz więcej pytań budzi bowiem niema, zielonowłosa dziewczyna, którą w jednej z poprzednich części wyciągnięto z komory kriogenicznej. W trakcie lektury tego tomu dowiadujemy się, że nie udało się jej przypisać do żadnej znanej rasy. Bohaterka staje się więc jeszcze bardziej zagadkowa.

Nie jest obdarzona żadną widoczną na pierwszy rzut oka mocą, ale to właśnie jej Ronan zawdzięcza swoje życie. Być może dlatego zdecyduje się zamieszać trochę na końcu tej części, a może między tym dwojgiem zaczyna kwitnąć jakieś uczucie. 

Dziewczyna jest „ładunkiem”, który drużyna miała dostarczyć tajemniczemu zleceniodawcy. Kiedy w końcu dochodzi do spotkania z tą tajemniczą postacią, nic nie przebiega zgodnie z planem. Ronan musi zdecydować, czy ważniejsza jest umowa, czy osoba, którą zgodnie z ustaleniami powinien przekazać w obce ręce. I chyba nietrudno zgadnąć, na którą z tych opcji się zdecyduje.

Czy warto było czekać na piąty tom Iskier?

Nie da się ukryć, Krzysztof Łuczyński po raz kolejny dowiózł. Napięcie utrzymuje się od pierwszych stron komiksu aż do końca, mamy liczne zwroty akcji, dobrze napisane interakcje między bohaterami i oczywiście nieco ironiczny, ale bardzo zjadliwy humor. Akcja nie jest przegadana, a odpowiednio rozmieszczone pauzy pozwalają wybrzmieć zarówno scenom widowiskowym, jak i tym z ładunkiem emocjonalnym. Fabuła została zrealizowana z rozmachem – narracyjnym oraz wizualnym. 

Oczywiście historia kończy się klasycznym klifhangerem. Autor urywa akcję w kluczowym momencie i wydaje się sugerować, że po trzech latach czekania na pewno mamy już wprawę w uzbrajaniu się w cierpliwość. Czy znowu będzie warto? Po lekturze Wielkich rzeczy wszystko wskazuje na to, że tak. Oby tylko tym razem na premierę szóstego tomu nie trzeba było czekać całe lata świetlne.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Iskry. Tom 5. Wielkie rzeczy?

Piąty tom serii opowiada o dalszych losach Ronana Arrisa i jego drużyny, którzy łączą siły z piratami kapitana Javeda. Bohaterowie muszą zmierzyć się z kolejnymi przeciwnikami, dostarczyć tajemniczą dziewczynę zleceniodawcy oraz odkryć, co łączy znikające monolity z tysiącem planet.

Kto jest autorem serii komiksowej Iskry?

Autorem scenariusza i rysunków do serii Iskry jest Krzysztof Łuczyński. To autorski polski cykl łączący elementy fantasy, science fiction, kosmicznej przygody i humoru.

Czy trzeba znać poprzednie tomy przed lekturą Wielkich rzeczy?

Tak, ponieważ piąty tom bezpośrednio kontynuuje wydarzenia, tajemnice i relacje rozwijane w poprzednich częściach. Szczególnie istotne są losy dziewczyny wyciągniętej z komory kriogenicznej oraz sprawa znikających monolitów.

Czy warto przeczytać Iskry. Tom 5. Wielkie rzeczy?

Tak, szczególnie jeśli lubicie dynamiczne komiksy science fiction, kosmiczne bitwy, niezwykłe statki, fantastyczne rasy i historie prowadzone z rozmachem. Piąty tom utrzymuje napięcie, rozwija najważniejsze tajemnice i kończy się mocnym klifhangerem.

Artykuł Trzy lata czekania na nowe „Iskry”. Czy było warto? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Maud Begon udowadnia jednak, że komiks nie musi być jedynie skróconą wersją znanej opowieści. Potrafi opowiedzieć ją własnym językiem – językiem obrazów.

➜ Tytuł: Adaptacje literatury. Tajemniczy ogród
➜ Scenariusz: Maud Begon
➜ Rysunki: Maud Begon
➜ Tłumaczenie: Marek Puszczewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Mary rozkwita niczym kwiat

Moim zdaniem ta książka opiera swój ponadczasowy charakter oraz ogromną wartość na przemianie głównych bohaterów. Czytelnicy uwielbiają śledzić jak postać której kibicują, zaczyna dostrzegać to, co wcześniej jej umykało. Jak staje się silniejsza, lepsza, zdrowieje i nabiera chęci do życia.

Mary Lennox od pierwszych stron przypomina zapomnianą roślinkę, którą pozostawiono samej sobie. Jest wychudzona, zamknięta we własnej skorupce, opryskliwa i pozbawiona jakiegokolwiek płomyka empatii. Maud Begon prowadzi czytelnika w sposób wizualny przez proces jej odradzania. Z każdą kolejną planszą dziewczynka nabiera kolorów i energii.

To nie jest wyłącznie przemiana charakteru. Odnosi się wrażenie, że autorka rysuje Mary dokładnie tak, jak rysowałaby kwiat przesadzony do żyznej ziemi i wystawiony na słońce. Początkowo zmizerniały, później coraz silniejszy, aż wreszcie rozkwitający pełnią barw.

Obrazy robią to, czego słowa nie potrafią

Największą przewagą komiksu nad klasyczną powieścią okazuje się możliwość wizualizowania wyobraźni bohaterów. Kiedy Mary, Dick czy Colin opowiadają o kwiatach, gałęziach i budzącej się do życia przyrodzie, Maud Begon dosłownie pokazuje ich opowieści czy fantazje. Rośliny zaczynają oplatać kadry, liście wychodzą poza ramki, a śpiew rudzika zostaje dosłownie narysowany w formie zapisu nutowego. 

Takie rozwiązania sprawiają, że komiks staje się doświadczeniem znacznie bardziej zmysłowym niż klasyczna adaptacja. Ta subtelna kreska, lekka kompozycja plansz i umiejętność wykorzystania natury jako aktywnego elementu narracji, a nie wyłącznie tła wydarzeń – pozwala odbierać Tajemniczy ogród na zupełnie nowym, nieznanym nawet z filmu czy serialu poziomie.

To adaptacja, która świadomie wybiera najważniejsze sceny

Czy komiks może jednak w pełni zastąpić powieść? Nie do końca. Osoby dobrze znające oryginał prawdopodobnie odczują, że niektóre wątki zostały skrócone lub uproszczone. To naturalna konsekwencja zmiany medium. Ponad dwustustronicowy album nie jest w stanie pomieścić wszystkich niuansów wielowątkowej książki Burnett.

Co ważne, nie odnosi się jednocześnie wrażenia, że historia została poszatkowana. Wręcz przeciwnie – komiks pozostaje opowieścią kompletną, z wyraźnym początkiem, rozwinięciem oraz satysfakcjonującym zakończeniem.

Dlatego znakomicie sprawdzi się zarówno dla młodszych czytelników poznających Tajemniczy ogród po raz pierwszy, jak i dla tych, którzy chcą ponownie odwiedzić wiekową oraz pełną tajemnic posiadłość wśród wrzosowisk.

Najmocniejsza scena całej historii

Maud Begon znakomicie rozumie emocjonalne fundamenty tej opowieści. Najlepiej widać to podczas kłótni Mary i Colina. To jedna z najważniejszych scen całej historii. Dziewczynka jako jedyna ma odwagę przeciwstawić się chłopcu, którego wszyscy traktują jak osobę odgórnie skazaną na śmierć. Nie ulega jego złości ani histerii. Nie wierzy, że Colin musi umrzeć.

Mary, mimo młodego wieku, zdążyła doświadczyć samotności, utraty rodziców oraz życia pozbawionego miłości. Wie, że człowieka potrafi zniszczyć nie tylko choroba, ale również przekonanie, że nic już nie ma sensu. W komiksie emocjonalny ciężar tej sceny wybrzmiewa wyjątkowo mocno przede wszystkim dzięki mimice postaci oraz kompozycji kadrów. Czytając tę scenę, można usłyszeć krzyk głównych bohaterów, serio. 

Dlaczego Tajemniczy ogród to książka ponadczasowa?

Powieść Frances Hodgson Burnett ukazała się w 1911 roku, a mimo to nadal przemawia do kolejnych pokoleń czytelników. Tytułowy tajemniczy ogród, choć wokół niego kręci się cała historia, wcale nie jest głównym powodem jej ponadczasowości. Bo tajemnica, choć ważna, nie dorównuje opowieści o samotności, żałobie, przyjaźni oraz uzdrawiającej sile relacji i kontaktu z naturą.

To właśnie ten ponadczasowy wymiar sprawia, że kolejne adaptacje – filmowe, teatralne i komiksowe – wciąż znajdują swoich odbiorców. Maud Begon nie próbuje tego przesłania modernizować ani zmieniać. Podkreśla je obrazem oraz pozwala cieszyć się sentymentalną, klasyczną historią bez udziwnień i uwspółcześniania jej na siłę.

Czy warto przeczytać komiks Tajemniczy ogród?

Zdecydowanie tak. To jedna z tych adaptacji, które nie konkurują z literackim oryginałem, lecz go uzupełniają. Pozwalają spojrzeć na znaną historię z nowej perspektywy i zauważyć szczegóły, które wcześniej mogły nam umknąć.

Ta opowieść zawsze była piękna. Dzięki ilustracjom Maud Begon stała się po prostu zachwycająca. I chyba najbardziej szkoda mi tych wszystkich osób, które nigdy nie zdecydują się sięgnąć po ten album. Stracą okazję, żeby zobaczyć, jak w komiksie można narysować zapach kwiatów, śpiew ptaków i decydujący dla opowieści moment, w którym bohaterowie – podobnie jak ogród – zaczynają na nowo rozkwitać.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada komiks Tajemniczy ogród?

Komiks Maud Begon jest adaptacją klasycznej powieści Frances Hodgson Burnett. Opowiada historię Mary Lennox – osamotnionej dziewczynki, która po przeprowadzce do posiadłości wuja odkrywa zapomniany ogród. Wraz z jego odradzaniem się, zmieniają się również bohaterowie, ucząc się przyjaźni, empatii i wiary we własne możliwości.

Czy komiks Tajemniczy ogród jest wierny książce?

Tak, adaptacja zachowuje najważniejsze wydarzenia i przesłanie powieści, choć – jak większość komiksowych adaptacji – upraszcza lub skraca część wątków. Dzięki temu historia jest bardziej przystępna dla młodszych czytelników, jednocześnie pozostając wierną duchowi oryginału.

Kim jest Maud Begon?

Maud Begon to francuska ilustratorka i autorka komiksów, ceniona za subtelny, malarski styl oraz umiejętność przekładania klasycznej literatury na język komiksu. W adaptacji Tajemniczego ogrodu szczególną uwagę poświęca emocjom bohaterów i pięknu przyrody.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest komiks Tajemniczy ogród?

To propozycja dla dzieci od około 7-9 roku życia, ale także dla nastolatków i dorosłych. Młodsi czytelnicy poznają dzięki niemu klasyczną historię w bardziej przystępnej formie, natomiast starsi mogą odkryć ją na nowo dzięki wyjątkowej oprawie graficznej.

Czy warto przeczytać komiks zamiast powieści Tajemniczy ogród?

Najlepiej potraktować komiks jako uzupełnienie, a nie zastępstwo powieści. Adaptacja pozwala szybko zanurzyć się w historii i zachwyca warstwą wizualną, jednak osoby chcące poznać wszystkie wątki i bohaterów powinny sięgnąć również po oryginalną książkę Frances Hodgson Burnett.

Artykuł Tajemniczy ogród w komiksie. Historia, która rozkwita na naszych oczach pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

W 2026 roku, kiedy oczy kibiców zwrócone są w stronę mistrzostw świata, Egmont wypuścił dwie szybkie piłki do młodych czytelników: Gra o wszystko. Gigant Poleca Extra nr 3/2026 oraz Dawaj, Donald, dawaj! Gigant Poleca tom CCLXIX (269). To duet dla tych, którzy doceniają sportowe emocje, ale zamiast murawy zdecydowanie wolą kanapę, zimną lemoniadę i dobry komiks.

Mundial w Kaczogrodzie

Gra o wszystko z efektywnymi srebrnymi uszlachetnieniami na okładce, reprezentuje bardziej rywalizacyjną stronę uniwersum. Donald i jego przyjaciele ruszają tu na mistrzostwa świata. Czytelnik towarzyszy im więc na wielkich stadionach, obserwuje potyczki z potężnymi rywalami i z napięciem śledzi drogę do realizacji marzeń o złotym pucharze. 

Brzmi poważnie? Tylko do pierwszego gwizdka. W Kaczogrodzie nawet najważniejszy mecz potrafi zamienić się w komedię pomyłek oraz niezręczności, bo sportowa ambicja Donalda daleko przegania jego rozsądek.

To dobry wybór dla dzieci, które lubią piłkę nożną, ale żeby dobrze bawić się w trakcie lektury, potrzebują też dynamicznej akcji oraz bezbłędnego poczucia humoru. Tutaj futbol jest pretekstem do żartów, przygód i klasycznego disneyowskiego komiksu. 

W Grze o wszystko ważne rzeczy rozgrywają się nie tylko na murawie. Autorzy przybliżają tematykę tremy, przesadnej pewności siebie, zazdrości, nadziei i uporu, który może równie dobrze skutkować golem, jak i… ławką rezerwowych.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Piłkarskie szaleństwo

Dawaj, Donald, dawaj! nieco różni się od poprzedniej pozycji. Zamiast konkretnego, jednego celu, takiego jak mistrzostwa, mamy tutaj szerszą panoramę piłkarskiego szaleństwa. Wątki związane z derbami, treningami, turniejami, a także przekonaniem, że piłka nożna to coś znacznie więcej niż sport – to również święto wspólnego kibicowania oraz próba charakteru. Ten mały, okrągły i zupełnie niepozorny przedmiot staje się zapalnikiem naprawdę ekscytujących przygód!

Ten tom może być bliższy dzieciom, które znają piłkę z podwórka, szkolnego boiska albo rodzinnego oglądania meczów. Nie trzeba w pełni rozumieć wszystkich zasad obowiązujących podczas rozgrywki, żeby dobrze zrozumieć fabułę tej lektury. 

Wystarczy wiedzieć, że Donald nie przestaje chodzić z głową w chmurach. Zderzenie jego marzeń z rzeczywistością może być bolesne, ale przy okazji tradycjnie trochę nas rozbawi swoją nieporadnością – bo taki już jest. Szukajcie Dawaj, Donald, dawaj! na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Komiksy sportowo-piłkarskie dla dzieci

W czasie, gdy mundial 2026 rozgrywa się na prawdziwych stadionach, Gigant Poleca przenosi podobny zestaw emocji do świata komiksu. Dzięki temu dzieci, które żyją meczami lub obserwują jak ekscytują się nimi dorośli – otrzymują dodatkową porcję futbolu. Z kolei dla tych, którzy nie są fanami sportu – Giganty zachęcą do lektury humorem, znanymi bohaterami oraz krótkimi, wciągającymi historiami.

Oba tomy sprawdzą się jako wakacyjna lektura: do plecaka, w podróż, na przerwę między meczami albo jako czytelnicza „dogrywka” po wspólnym kibicowaniu. 

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Gra o wszystko. Gigant Poleca Extra nr 3/2026?

Gra o wszystko to piłkarski tom specjalny z serii Gigant Poleca Extra, w którym Donald i bohaterowie Kaczogrodu trafiają w sam środek futbolowej gorączki. Komiks nawiązuje do atmosfery mistrzostw świata, wielkich turniejów, kibicowania i walki o zwycięstwo.

O czym jest Dawaj, Donald, dawaj! Gigant Poleca tom CCLXIX (269)?

Dawaj, Donald, dawaj! to tom z serii Gigant Poleca, w którym piłka nożna staje się pretekstem do zabawnych przygód Donalda, treningów, derbów, turniejów i sportowych nieporozumień. To komiks pełen humoru oraz pełnej chaosu rywalizacji.

Czy te komiksy są związane z mundialem 2026?

Tak, oba tomy bardzo dobrze wpisują się w klimat mundialu 2026. Gra o wszystko mocniej wykorzystuje atmosferę wielkiego turnieju, a Dawaj, Donald, dawaj! rozwija piłkarski temat przez humorystyczne historie o meczach, treningach i kibicowaniu.

Dla kogo są piłkarskie tomy Giganta?

To propozycje dla dzieci od 7 lat, które lubią komiksy Disneya, Kaczora Donalda, piłkę nożną i krótkie, dynamiczne historie. Sprawdzą się także u młodych czytelników, którzy nie są wielkimi fanami sportu, ale lubią humor i bohaterów z Kaczogrodu.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy Giganta, żeby czytać Grę o wszystko i Dawaj, Donald, dawaj!?

Nie, po oba komiksy można sięgnąć niezależnie od wcześniejszych tomów. Historie w Gigancie są krótkie i zamknięte, dlatego dobrze nadają się zarówno dla stałych czytelników serii, jak i dla dzieci, które dopiero zaczynają przygodę z Donaldem.

Czy Gigant Poleca to dobre komiksy dla dzieci na wakacje?

Tak, seria Gigant Poleca dobrze sprawdza się jako wakacyjna lektura. Tomy są lekkie, humorystyczne, poręczne i można je czytać fragmentami – w podróży, między meczami albo podczas odpoczynku po aktywnym dniu.

Czy piłkarskie komiksy z Donaldem mogą zachęcić dziecko do czytania?

Tak, szczególnie jeśli dziecko interesuje się piłką nożną lub kibicuje podczas mundialu. Znani bohaterowie, sportowy temat i krótkie historie mogą być dobrym sposobem na połączenie emocji związanych z meczami z codziennym czytaniem.

Artykuł Dawaj, Donald, dawaj! Sportowe komiksy GIGANT idealne na mundial pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.