➜ Tytuł: Zwierzogród
➜ Seria: Magiczny świat Disneya w komiksie
➜ Scenariusz: Alessandro Ferrari
➜ Ilustracje: autor zbiorowy
➜ Tłumaczenie: Maria Białek
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina 
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Komiksowa adaptacja filmu Disneya

Album Zwierzogród ukazał się jako część serii Magiczny świat Disneya w komiksie, w ramach której Egmont publikuje komiksowe wersje współczesnych animacji studia. Scenariusz dla tej pozycji przygotował Alessandro Ferrari, a polskie tłumaczenie opracowała Maria Białek. 

To adaptacja Zwierzogrodu z 2016 roku, nagrodzonego Oscarem dla najlepszego pełnometrażowego filmu animowanego. Jest on opowieścią o metropolii zwierząt, w której „każdy może być kim chce”. Pod tą familijną przygodówką kryje się jednak ważny temat, dotyczący stereotypów, lęku, niepewności, walki o marzenia oraz społecznych etykiet, które mogą na stałe do nas przylgnąć. 

Judy Hops i Nick Bajer, czyli śledztwo ponad podziałami

Fabuła rozpoczyna się od dzieciństwa Judy Hops. Króliczka już jako mały kicak marzy o zostaniu pierwszą policjantką w swoim gatunku. Kiedy jednak przyjeżdża do Zwierzogrodu i nią rzeczywiście zostaje, szybko odkrywa, że w wielkim mieście sam dyplom i dobre chęci mogą nie wystarczyć. Trafia do jednostki pełnej znacznie większych oraz silniejszych zwierząt, a gdy tylko pojawia się szansa na prawdziwe śledztwo, musi skorzystać z pomocy kogoś, komu z pozoru nie powinna ufać – wygadanego lisa Nicka Bajera. 

Ta komiksowa adaptacja bardzo dobrze się sprawdzi w przypadku młodszych odbiorców. Plansze porządkują dynamiczną akcję, pozwalają zatrzymać się przy mimice postaci, scenografii i szczegółach miasta, a jednocześnie zachowują rytm detektywistycznej opowieści. Zwierzogród podkreśla, że nie warto brać wszystkiego za pewnik, a książkowa wersja dobrze dostosowuje się do percepcyjnych potrzeb każdego czytelnika.

Dlaczego warto wrócić do Zwierzogrodu w komiksowej wersji?

Pod koniec 2025 roku do polskich kin wszedł Zwierzogród 2, a obecnie (połowa 2026 roku) jest on dostępny już na kilku portalach streamingowych. To więc dobry moment, żeby sięgnąć do klasycznej historii – przed zobaczeniem drugiej części filmu, albo potraktować komiksowe wydanie jako początek znajomości tego uniwersum. Jestem przekonana, że Zwierzogród Wydawnictwa Egmont będzie także sentymentalną podróżą dla wielu młodszych i starszych dzieci.

Ta historia to dobry pretekst, by rozmawiać o uprzedzeniach, pierwszym wrażeniu i presji społecznych ról. Zwierzogród to jednak przede wszystkim świetna rozrywka, przy której dobrze bawi się cała rodzina. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Zwierzogród wydany przez Wydawnictwo Egmont?

Zwierzogród to komiksowa adaptacja filmu Disneya o Judy Hops, króliczce, która spełnia marzenie o pracy w policji. Gdy w mieście zaczynają znikać zwierzęta, Judy rozpoczyna śledztwo razem z lisem Nickiem Bajerem.

Czy komiks Zwierzogród jest oparty na filmie Disneya?

Tak. Komiks Zwierzogród wydany przez Egmont jest adaptacją animowanego filmu Disneya z 2016 roku. Przenosi najważniejsze wątki filmowej historii do formy komiksowej.

Dla kogo jest komiks Zwierzogród od Egmont Polska?

Komiks będzie odpowiedni przede wszystkim dla dzieci, które lubią historie Disneya, przygody detektywistyczne, zwierzęcych bohaterów i dynamiczne opowieści obrazkowe. Może sprawdzić się także jako pierwsze komiksowe spotkanie z Judy Hops i Nickiem Bajerem.

Czy trzeba znać film Zwierzogród, żeby przeczytać komiks?

Nie. Komiks opowiada historię w sposób samodzielny, więc można czytać go bez wcześniejszej znajomości filmu. Znajomość animacji może jednak zwiększyć przyjemność z rozpoznawania bohaterów oraz konkretnych scen.

Jakie tematy porusza Zwierzogród?

Pod warstwą przygodowej historii komiks porusza tematy stereotypów, uprzedzeń, odwagi, zaufania, ambicji i oceniania innych po pozorach. To jedna z tych familijnych opowieści, które mogą być punktem wyjścia do ważnej rozmowy z dzieckiem.

Czy warto kupić komiks Zwierzogród Egmontu?

Warto, szczególnie jeśli dziecko lubi komiksy Disneya i historie z wyrazistymi bohaterami. To lekka, dynamiczna adaptacja znanej animacji, ale z tematem, który nie traci aktualności.

Artykuł Disney w komiksie: ,,Zwierzogród” Wydawnictwa Egmont i miasto pełne stereotypów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Satsuma gishiden t.1, Legenda o wiernych wasalach Satsumy
➜ Scenariusz: Hiroshi Hirata
➜ Rysunki: Hiroshi Hirata
➜ Tłumaczenie: Dominika Krupczak
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Japonia okresu Edu

Legenda o wiernych wasalach Satsumy Hiroshiego Hiraty otwiera się hiemontori, okrutnym rytuałem, podczas którego samuraje w widowiskowy, ale i bestialski sposób rozprawiają się ze skazańcami. Te pełne dynamicznej akcji kadry wprowadzają czytelnika na kilkunastu pierwszych rozkładówkach do świata Japonii epoki Tokugawa: świata hierarchii, przemocy, lojalności i zasad tak wysoce rygorystycznych, że potrafią zniszczyć nawet tych, którzy z oddaniem im służą.

Już sam ten początek pokazuje, że nie mamy do czynienia z melancholijną opowieścią o samurajskim honorze. Hirata, jeden z najważniejszych twórców mangi przedstawiającej zamierzchłe czasy, opowiada o prawdziwym obliczu bohaterów legend. O tym, jaka była cena posłuszeństwa, ale także jak należało się pozbyć oznak wszelkiego człowieczeństwa, by zdobyć się na okrucieństwo oraz przestrzeganie zasad często pozbawionych głębszego sensu. 

Jego Satsuma Gishiden ukazywała się w Japonii w latach 1977-1982. Historyczne tło tej mangi prowadzi m.in. do wydarzeń związanych z pracami przeciwpowodziowymi ery Hōreki z 1754 roku, kiedy Satsuma została zmuszona do kosztownego i wyniszczającego przedsięwzięcia przy rzekach Kiso, Nagara i Ibi. 

Opowieść o samurajach

Największym wyróżnikiem tego komiksu jest rozmach połączony z niezwykłą wręcz szczegółowością. Hirata tworzy w taki sposób, jakby każdy gest dłoni, mimika, najmniejsze napięcie mięśni było odrysowywane od pierwowzoru. W Legendzie o wiernych wasalach Satsumy nie chodzi jednak wyłącznie o realizm. Plansze są gęste od kotłujących się ciał, a sceny walki mają w sobie gwałtowność, która w dobitny sposób ukazuje bezsilność i zarazem złość bohaterów. 

To właśnie dlatego komiks ten odbiera się niczym wycinek historii. Epopeję w ramach której otwarcie się mówi o beznadziejnym położeniu wiejskich samurajów, pokazu siły tych uprzywilejowanych, a także dyscyplinie, która tworzy i niszczy zarazem. Hirata pokazuje społeczeństwo, w którym honor bywa wyświechtanym frazesem maskującym przemoc, a wierność nie zawsze wynika z wyboru, ale często jest jedyną możliwością, by zachować resztki godności.

Dla kogo jest to komiks?

Autor Legendy nie próbuje oczarować odbiorcy dawną Japonią. Zależy mu, aby przekazać prawdziwy obraz świata, który wielu współczesnym odbiorcom jawi się w krzywym zwierciadle chwały nieustraszonych wojowników.  Legenda o wiernych wasalach Satsumy to fascynująca lektura, zmieniająca perspektywę oraz wciągająca w wir akcji. To manga dla dorosłego odbiorcy. Brutalna, gęsta, znakomicie narysowana i imponująco osadzona w realiach. Z ciekawością wypatruję jej kontynuacji.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

Legenda o wiernych wasalach Satsumy to historyczna manga Hiroshiego Hiraty, znana także jako Satsuma Gishiden. Opowiada o samurajach Satsumy, ich kodeksie lojalności, przemocy systemowej oraz cenie honoru w Japonii okresu Edo.

Kto jest autorem komiksu Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

Autorem mangi jest Hiroshi Hirata, japoński twórca specjalizujący się w komiksach historycznych, szczególnie opowieściach o samurajach, feudalnej Japonii i społecznych konsekwencjach życia w świecie sztywnych hierarchii.

Czy Legenda o wiernych wasalach Satsumy jest komiksem dla dzieci?

Nie. To manga zdecydowanie dla dorosłych czytelników. Zawiera brutalne sceny przemocy, egzekucje, pojedynki oraz bardzo surowy obraz samurajskiego świata, pozbawiony romantyzowania wojowników.

W jakich czasach rozgrywa się Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

Akcja komiksu osadzona jest w Japonii okresu Edo, czyli w czasach rządów siogunatu Tokugawa. To epoka silnej hierarchii społecznej, kontroli politycznej i rygorystycznych zasad regulujących życie poszczególnych warstw społeczeństwa.

Dla kogo jest Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

To propozycja dla czytelników dorosłych, którzy lubią ambitne komiksy historyczne, japońską kulturę, mangę samurajską oraz opowieści o moralnych konfliktach. Spodoba się osobom szukającym lektury bardziej złożonej, brutalnej i mocno osadzonej w realiach epoki.

Czy warto przeczytać Legendę o wiernych wasalach Satsumy?

Tak, jeśli szukasz komiksu, który nie idealizuje samurajów, lecz pokazuje ich świat jako brutalny system oparty na lojalności, przemocy i społecznym przymusie. To manga wymagająca, ale imponująca wizualnie i tematycznie.

Artykuł Legenda o wiernych wasalach Satsumy – recenzja komiksu o Samurajach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Chcę latać
➜ Scenariusz: Kachisou
➜ Rysunki: Kachisou
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dom, w którym dziecko nie ma prawa do własnego życia

W domu Kyle’a panowały żelazne zasady. To miejsce, w którym miłość była warunkowa, a brak widocznych efektów uznawano za nieposłuszeństwo i grzech. Zabraniano mu swobody, nie pozwalano mieć własnej opinii. Jego jedynym zadaniem było spełnianie chorobliwych oczekiwań rodziców. Uczył się więc, osiągał najlepsze wyniki w szkole, a mimo to ciągłe słyszał słowa pretensji. Ciągle był za mało doskonały. W pewnym momencie nie wytrzymał.

Chcę latać Kachisou to lapidarny, czarno-biały komiks o chłopaku, któremu rodzice podcinali skrzydła, ale usprawiedliwiali się, że robią to dla jego dobra. Kachisou, właściwie Cátia Mariline Sousa – portugalska autorka komiksów i ilustratorka urodzona w Faro w 1994 roku, stworzyła opowieść o dorastaniu, któremu nie dano szansy się wykazać.

Ucieczka, która nie przynosi wolności

Kyle wyjeżdża, by odnaleźć Jacka, przyjaciela z czasów dzieciństwa. Jeszcze nie wie, że życie dawnego kolegi także jest dalekie od beztroski, tylko z zupełnie innych powodów. Jack funkcjonuje na granicy prawa, handluje nielegalnymi substancjami i tabletkami, a jego pozorna niezależność okazuje się tylko kolejnym ślepym zaułkiem.

Dla Kyle’a jednak to pozorne wrażenie wolności, swobody oraz braku zasad i kontroli jest wystarczające. Nie mija wiele czasu, gdy chłopak ponownie zaczyna odczuwać stagnację. To ciągle nie jest to, czego szukał. Mimo sprzeciwów przyjaciela, Kyle sięga po ,,towar”. Jego marzenie o lataniu spełnia się, ale zupełnie nie w taki sposób na jaki liczył.

Komiks niczym rolka z TikToka

Chcę latać nie rozwleka fabuły. To komiks szybki, miejscami przypominający współczesną rolkę na TikToku. Kachisou nie tworzy rozbudowanych scen psychologicznych, nie egzaltuje każdej emocji. Sprawnie przechodzi do sedna. Jednocześnie potrafi skutecznie pokazać to, co dzieje się w głowie głównego bohatera. Doświadczyć jego punktu widzenia oraz zbyt późnych refleksji.

Autorka skupia się na momentach przełomowych w życiu Kyle’a: odczuwanej presji, ucieczce, złudzeniu wolności, stagnacji i desperackiej potrzebie doświadczenia czegoś, dzięki czemu chłopak poczuje, że żyje. Sama mangowa warstwa graficzna wydaje się doskonale pasować do prowadzonej narracji. Kachisou gdy chce podkreślić scenę szczególnie ważną, robi to z bardzo dobrym skutkiem. Bazując na ciszy, przestrzeni, niedopowiedzeniach, oferuje czytelnikowi łatwą w odbiorze opowieść o współczesnych bolączkach wielu młodych ludzi.

Współczesna historia Ikara

Chcę latać to komiks dość gorzki w wyrazie, ale zarazem poruszający: dziecko zmuszane do doskonałości nigdy nie staje się silniejsze. Często najlepsze intencje rodziców stają się powodem zbyt brawurowego lotu oraz bliskiego kontaktu ze słońcem, a później – bolesnego upadku.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Chcę latać?

Chcę latać to krótki, czarno-biały komiks o Kyle’u, chłopaku wychowywanym w domu pełnym surowych zasad, presji i wygórowanych oczekiwań. Gdy nie wytrzymuje rodzicielskiej kontroli, ucieka z domu i próbuje odnaleźć własną drogę.

Czy Chcę latać to manga?

Chcę latać nie jest japońską mangą, ale komiksem silnie inspirowanym mangową estetyką. Widać to w sposobie prowadzenia emocji, ekspresji postaci, czarno-białej oprawie i dynamicznym tempie narracji.

Jakie tematy porusza komiks Chcę latać?

Komiks porusza temat presji rodzicielskiej, ambicji projektowanych na dzieci, ucieczki z domu, samotności, utraty kontroli, uzależnień i mylenia wolności z autodestrukcją.

Dla kogo jest komiks Chcę latać?

To propozycja raczej dla starszej młodzieży i dorosłych czytelników, którzy szukają krótkich, intensywnych komiksów psychologicznych. Ze względu na tematykę narkotyków, ucieczki z domu i przemocy emocjonalnej nie jest to lektura dla najmłodszych.

Czy Chcę latać to smutny komiks?

Tak, Chcę latać ma gorzki, przejmujący ton. Nie jest jednak wyłącznie opowieścią o upadku, ale także o tym, jak brak akceptacji, rozmowy i prawa do własnego życia może doprowadzić młodego człowieka do dramatycznych decyzji.

Czy warto przeczytać Chcę latać Kachisou?

Tak, szczególnie jeśli interesują Cię komiksy krótkie, oszczędne i mocno symboliczne. Chcę latać nie rozwija fabuły w szerokich psychologicznych opisach, ale działa przez obraz i bolesną metaforę lotu, który zamiast wyzwolenia przynosi utratę kontroli.

Artykuł Chcę latać – recenzja portugalskiej mangi o presji i złudzeniu wolności pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rakiety. Pokonać grawitację Anne Drozd i Jerzego Drozda to książka zabierająca czytelników w kosmiczną podróż, podczas której będziemy przekraczać granice nauki, badać niebezpieczne technologie, podziwiać naprawdę odważnych odkrywców czy próbować zrozumieć jak działają rakiety.

➜ Tytuł: Rakiety – pokonać grawitację
➜ Seria: Naukomiks
➜ Scenariusz: Anne Drozd, Jerzy Drozd
➜ Ilustracje: Anne Drozd, Jerzy Drozd
➜ Tłumaczenie: Ewa L. Łokas, Bogumił Bieniok
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest książka Rakiety. Pokonać grawitację?

Najprościej można powiedzieć, że to komiks o tym, w jaki sposób ludzkość nauczyła się wykorzystywać siłę wybuchu. Ale byłoby to zbyt duże uproszczenie w kontekście książki, która traktuje o jednym z najbardziej widowiskowych zjawisk cywilizacji: oderwaniu się od Ziemi i wzniesieniu ponad jej atmosferę.

Cały tom poświęcony jest idei pokonania grawitacji. Rakieta jest przecież czymś bardzo nieoczywistym – to ogromna konstrukcja, która dzięki spalaniu, sile, przyspieszeniu i precyzyjnemu sterowaniu może spełniać swoją funkcję. Sama książka poświęca więc sporo miejsca nie tylko jej, ale i kosmosowi czy wynalazkom. To niemal 2000 lat w pigułce, przy okazji nawiązujące do wielu ważnych odkryć czy kultowych nazwisk świata nauki.

Moje pozostałe recenzje książek z serii Naukomiks:

• Skały i minerały. Od jaskiń do kosmosu,
• Rekiny. Najlepsi myśliwi w przyrodzie,
• Roboty i drony. Dawno temu, teraz i w przyszłości,
• Samochody i ich fascynujące silniki,
• Psy. Od drapieżników do obrońców,
• Wielcy filozofowie. Prawdziwi mędrcy to buntownicy,
• Mitologia Greków i Rzymian w komiksie,
• Wulkany. Ogień i życie,
• Zwariowana pogoda – burze, meteorologia i klimat,
• Pierwiastki – tajemnice cząstek budujących świat,
• Na tropie DNA,
• Elektryczność – energia w działaniu.

Jak ciekawie mówić o fizyce

W Rakiety. Pokonać grawitację wiedza płynnie przenika się z fabułą. Definicje, trudniejsze wyrażenia czy przykłady teoretyczne uzupełnione są odpowiednim wstępem lub wprowadzeniem. Całość składa się na dynamiczną narrację, w której kolejne fakty pojawiają się właśnie dlatego, żeby łatwiej było odbiorcom zrozumieć ruch, lot, ciąg, opór albo kierunek.

Czytelnicy otrzymują tutaj lekcję grawitacji, siły, przyspieszenia, prawa Newtona oraz historię rakiet dawnych, współczesnych i przyszłych. Z kolei wątek ewolucji technologii prowadzi m.in. od konstrukcji parowych do paliwa odrzutowego. Rakiety. Pokonać grawitację nie mydlą oczów, że fizyka jest łatwa, ale pokazują, że może być logiczna oraz bardzo emocjonująca. 

Dla wielu dzieci właśnie taki komiksowy sposób tłumaczenia nauki może okazać się skuteczny. Będzie świetnym uzupełnienim zajęć w szkole i może zachęcić najmłodszych do dalszego zgłębiania tematu.

Kto opowiada tę historię

Co może być zaskakujące, narratorami Rakiety. Pokonać grawitację są zwierzęta. Przejmują one prowadzenie opowieści i wprowadzają do książki sporo humoru. Z całą pewnością nie jest to oczywiste rozwiązanie, ale dzięki temu książka jest bardziej przystępna. Mimo sporej liczby dat, nazwisk czy technologicznych detali – czytelnik nie traci zainteresowania lekturą. 

Zwierzęta bardzo dobrze oddają ideę omylności, przypadkowych odkryć, umiejętności obserwacji czy zadawania pytań (nawet tych najbardziej oczywistych lub prostolinijnych). Taki wybór przewodników pozwala także z komiksu uczynić opowieść o ludzkiej pomysłowości, ryzyku, wyobraźni oraz bardzo długiej i mozolnej drodze do tego finalnego efektu, który znamy dzisiaj.

Dla kogo jest Rakiety. Pokonać grawitację?

To książka dla dzieci, które lubią kosmos, eksperymenty, maszyny, historię wynalazków oraz dociekania na rozmaite tematy. Dobrze sprawdzi się u czytelników, którzy niekoniecznie sami sięgnęliby po książkę o fizyce, ale lubią komiksy i nieco absurdalne poczucie humoru.

To pozycja, która może spodobać się przyszłym inżynierom, dzieciom zafascynowanym pojazdami, ale też tym czytelnikom, którzy potrzebują przekonać się, że nauka to nie tylko nudne definicje. Rakiety. Pokonać grawitację to bardzo udany tom serii Naukomiks, po lekturze którego łatwiej zrozumieć nie tylko to, jak działa rakieta, ale też dlaczego człowiek w ogóle zapragnął ją zbudować.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Rakiety. Pokonać grawitację?

Rakiety. Pokonać grawitację to popularnonaukowy komiks dla dzieci z serii Naukomiks, który wyjaśnia, jak działają rakiety, czym jest grawitacja, na czym polega siła ciągu i dlaczego lot w kosmos wymaga nie tylko odwagi, ale przede wszystkim znajomości fizyki, matematyki oraz inżynierii.

Dla kogo jest książka Rakiety. Pokonać grawitację?

Książka najlepiej sprawdzi się u dzieci w wieku szkolnym, szczególnie tych, które interesują się kosmosem, wynalazkami, techniką, pojazdami i nauką. To także dobry wybór dla czytelników, którzy łatwiej przyswajają wiedzę przez obraz, humor oraz komiksową narrację.

Jak działa rakieta według książki Rakiety. Pokonać grawitację?

Komiks pokazuje zasadę działania rakiety w przystępny sposób: rakieta wyrzuca gazy spalinowe w jednym kierunku, a sama porusza się w przeciwnym. Dzięki temu czytelnik może łatwiej zrozumieć siłę ciągu, prawa Newtona, przyspieszenie i to, dlaczego rakieta jest w stanie oderwać się od Ziemi.

Czy Rakiety. Pokonać grawitację pomaga zrozumieć fizykę?

Tak. Książka tłumaczy podstawowe pojęcia fizyczne na przykładach i w sekwencjach komiksowych, dzięki czemu takie zagadnienia jak grawitacja, siła, ruch, przyspieszenie czy prawa Newtona stają się bardziej obrazowe oraz mniej abstrakcyjne.

Czy trzeba znać się na fizyce, żeby przeczytać ten Naukomiks?

Nie. Rakiety. Pokonać grawitację zostały przygotowane tak, aby wprowadzać czytelnika w temat krok po kroku. Komiks może być dobrą pierwszą lekturą o technice rakietowej, szczególnie dla tych dzieci, które lubią wiedzieć, „jak coś działa”.

Czy Rakiety. Pokonać grawitację nadaje się do szkoły?

Tak, książka może być ciekawym uzupełnieniem lekcji fizyki, techniki, przyrody lub zajęć poświęconych kosmosowi. Dzięki komiksowej formie pomaga tłumaczyć zjawiska, które w podręcznikach bywają dla dzieci trudne lub zbyt abstrakcyjne.

Czy warto przeczytać Rakiety. Pokonać grawitację?

Tak, szczególnie jeśli szukasz książki, która łączy wiedzę, humor i opowieść wypełnioną dynamiczną akcją. To dobry wybór dla dzieci ciekawych świata, fanów kosmosu oraz wszystkich czytelników, którzy lubią popularnonaukowe książki pokazujące, że nauka może być fascynującą przygodą.

Artykuł Jak działa rakieta? Recenzja książki ,,Rakiety. Pokonać grawitację” z serii Naukomiks pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Z wielu nowości wybrałam więc pięć pozycji, którymi chcę się teraz podzielić także z Wami. Każda jest znacząca, ale choć bardzo różnią się od siebie, jestem przekonana, że dostrzeżecie w nich te same wartości, jakie i ja w nich doceniłam.

Wydawnictwo No Bell i co je wyróżnia

To młode wydawnictwo powiązane z szerszym projektem edukacyjnym o tej samej nazwie. Marka wydawnicza wystartowała w 2023 roku i od początku wyraźnie pozycjonuje się nie jako oficyna „od ładnych książek dla dzieci z obrazkami”, ale jako miejsce, w którym literatura ma wspierać rozwój, uczyć krytycznego myślenia, rozwijać wrażliwość i pomagać rozmawiać o sprawach trudnych, ale istotnych. 

Na stronie Wydawnictwa No Bell możecie przeczytać, że książki są jednym z najlepszych narzędzi do zmieniania świata – ich katalog wydaje się to potwierdzać: obok tytułów dla dzieci pojawiają się książki kierowane do pedagogów, rodziców, pozycje filozoficzne, rozwojowe oraz takie, które oswajają emocje, stratę, wojnę czy kryzys psychiczny. 

Jest więc to ambitna oficyna edukacyjno-społeczna, która stara się łączyć wysoką jakość edytorską ze wsparciem dzieci i dorosłych w mierzeniu się ze współczesnymi problemami. Zacznijmy więc mój przegląd od książki, która choć na pierwszy rzut oka może wydawać się poruszać tematykę sprzed kilkudziesięciu lat, wciąż jest jednak niezwykle aktualna.

Zakazana książka, Jonah Winter

Od razu rzucam Wam tytuł, który nie tyle zaprasza do rozmowy, ale staje się samoczynnym zapalnikiem do wypowiadania własnych opinii na jej temat. Zakazana książka Jonaha Wintera z ilustracjami Gary’ego Kelleya (w przekładzie Tomasza Zymera), to – mimo niewielkiej ilości tekstu – wyjątkowo wymowny picture book o cenzurze oraz wolności słowa. 

Nie odnosi się on do konkretnych przykładów,  ale pokazuje sam mechanizm wymazywania treści: najpierw z książki znikają pojedyncze słowa, potem całe fragmenty, a w końcu sama lektura zostaje usunięta z biblioteki. Za sprawą tak dobitnie ukazanego schematu działania cenzorów, czytelnicy mogą wyraźnie zobaczyć, że cenzura często zaczyna się od pozornie drobnych ingerencji w język i znaczenie treści. 

To książka ważna nie tylko pod kątem literackim, ale i edukacyjnym. Może stać się punktem wyjścia do rozmowy o tym, czym jest wolność słowa, kto decyduje o tym, co wolno mówić, a czego nie wolno; oraz dlaczego biblioteki mają tak duże znaczenie w propagowaniu idei samodzielnego myślenia. 

Nieco mroczne, ale zarazem malarskie ilustracje Gary’ego Kelleya wzmacniają przekaz, a ukryty pod owijką płócienny grzbiet oraz ilustracja chłopaka dodaje Zakazanej książce dodatkowe znaczenia i jeszcze większą wartość. Polecam tę lekturę czytelnikom powyżej 8 lat. Spróbujcie zrobić sobie ćwiczenie i uzupełnijcie zamazane przez cenzorów słowa. Jestem bardzo ciekawa jaki efekt otrzymacie.

Zakazana książka na stronie Wydawnictwa No Bell.

Hilbert, Bárður Oskarsson

Przyjrzyjmy się teraz innej książce, zupełnie różnej od tej poprzedniej (ostrzegałam, prawda?). W przypadku Hilberta z tekstem oraz ilustracjami Bárðura Oskarssona (w przekładzie Kingi Eysturland) nie mamy do czynienia z oczywistym przesłaniem. To niepozorna objętościowo książka, która pokazuje jak wiele można opowiedzieć przy pomocy kilku zdań, prostych ilustracji oraz jednego zaskakującego pomysłu. 

Jej głównymi bohaterami jest królik Bob oraz pies Hilbert. Pewnego dnia królik odbiera naglącego SMS-a od przyjaciela z prośbą o pomoc. Gdy dociera na miejsce okazuje się, że Hilbert unosi się w powietrzu i nie ma pojęcia jak z powrotem zejść na dół. Z tego pozornie  absurdalnego punktu wyjścia rodzi się opowieść o wyobraźni, zaufaniu, dziecięcym zdumieniu oraz granicy między tym, co wymyślone a tym, co prawdziwe. 

Hilbert to picture book charakterystyczny dla twórczości Oskarssona: oszczędny, minimalistyczny – zarówno pod kątem ilustracji jak i tekstu, ale jednocześnie zabawny oraz pozwalający się interpretować na różne sposoby. Książka zaprasza odbiorcę do myślenia i zadawania pytań. Dlaczego Bob nie chciał oddać przyjacielowi marchewki? Jak to się stało, że w ogóle Hilbert zaczął latać? Czy rolą przyjaciela jest sprowadzać na ziemię, gdy zachodzi taka potrzeba?

To książka odpowiednia dla dzieci z pierwszych klas szkoły podstawowej – jeżeli chcemy o niej dyskutować, ale myślę że i młodsi znajdą ciekawe interpretacje perypetii tych dwojga bohaterów.

Książka Hilbert na stronie Wydawnictwa No Bell.

Pies w kształcie królika, András Dániel

Czy czuliście się kiedyś w swoim ciele obco? Myślę, że w okresie dojrzewania to dość powszechne zjawisko. Pies w kształcie królika Andrása Dániela (w przekładzie Karoliny Wilamowskiej) jest jedną z tych książek, które pod pozornie prostą, niemal przewrotną formą ukrywają wyjątkowo intrygującą opowieść o tożsamości, braku zrozumienia, samotności i potrzebie przynależności do grupy. 

Jej bohater żyje w rozdarciu: dla jednych jest psem, dla innych królikiem. Choć wygląda jak typowy przedstawiciel tych drugich, to wewnątrz jest zwyczajnym ,,burkiem”. Tę książkę można więc czytać jako bardzo poruszającą historię bycia źle rozumianym oraz ocenianym wyłącznie przez pryzmat wyglądu zewnętrznego. Ale nie tylko, bo to również opowieść o wyobcowaniu. András Dániel snuje refleksję o dorastaniu, lęku przed odrzuceniem czy trudzie tworzenia własnej tożsamości. 

W Pies w kształcie królika ważna jest także strona wizualna: szkicowa, eksperymentalna i celowo nieoczywista warstwa graficzna, która pełni szalenie istotną funkcję – wzmacnia sens oraz ukazuje zagubienie głównego bohatera. Ta pozycja bardzo uczciwie opowiada o doświadczeniu bycia kimś „pomiędzy”. Doskonale sprawdzi się w przypadku czytelników, którzy czują się inni, odmienni od swoich rówieśników. Polecam ją odbiorcom powyżej 10. roku życia.

Książka Pies w kształcie królika na stronie Wydawnictwa No Bell.

Niezła historia, Zack Rock

Specjalnie zestawiłam te książki jedna po drugiej, bo właściwie można je nazwać bliźniaczymi – pod kilkoma względami. Obie są o poczuciu wyobcowania i o tym, że nie zawsze czujemy się tym, za kogo mają nas inni. W przypadku Niezłej historii Zack’a Rocka (w przekładzie Tomasza Zymera) sprawa ma się jednak nieco inaczej. W tym przypadku nie istotny jest wygląd, ale to, co czujemy oraz w jaki sposób chcemy buntować się wobec zastanej rzeczywistości. 

Jesteś młodszym rachmistrzem fasoli nr 1138.

Zostałeś policzony. Twoje dni są policzone.

Liczysz się tylko wtedy, kiedy liczysz.

Zack Rock, Niezła historia

Jest to książka obrazkowa, która – pod pozorem lekkiej, osobliwej opowieści – stawia bardzo poważne pytania o tożsamość, konformizm oraz prawo do własnej narracji. Bohaterem jest rachmistrz nr 1138, żyjący w świecie uporządkowanym przez liczby, a jednak podskórnie czujący, że jest kimś więcej, niż pozwala mu na to przypisana rola. 

Zack Rock opowiada o bohaterze zamkniętym w historii napisanej przez innych oraz o potrzebie odnalezienia własnego głosu. To historia zachęcająca do dążenia do indywidualności, wsłuchiwania się w siebie oraz swoje potrzeby, a także kwestionowania tego, co znajome i ,,bezpieczne”. 

Pod owijką tutaj także czeka mała niespodzianka – miękki, wręcz pluszowy grzbiet, który może podkreślać drugie znaczenie tej książki. Niezła historia to bowiem pochwała literatury. To właśnie w książkach spotykamy światy oraz bohaterów, którzy motywują nas do lepszych rzeczy. Ta pozycja będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 lat.

Książka Niezła historia na stronie Wydawnictwa No Bell.

Po falach, Sandrine Kao

Z całego zestawienia powyższych książek, ta jest najbardziej poetycka, subtelna, rozkoszna, wypełniona motywującymi treściami oraz dająca poczucie bezpieczeństwa. Po falach Sandrine Kao, w przekładzie Karoliny Kulpy, to bogaty w symbole komiks, który w uroczych, słodkich kadrach skrywa opowieść o zagubieniu, wewnętrznej podróży i odzyskiwaniu sensu po doświadczeniu, które zachwiało dotychczasowym porządkiem. 

To książka mniej o samych wydarzeniach widocznych na stronach, a bardziej o chwilach w życiu, gdy człowiek wypływa w nieznane, nie mając pewności, dokąd zmierza, a mimo to uczy się iść dalej. Moim zdaniem to przede wszystkim uniwersalna pozycja o rodzinie, bliskich i wspólnym pokonywaniu trudności. 

Po falach funkcjonuje pomiędzy albumem, picture bookiem i komiksem, a jego artystyczną wartość potwierdza specjalne wyróżnienie BolognaRagazzi Award 2023 w kategorii Comics Early Reader. To sprawia, że pozycję tę można czytać nie tylko jako pięknie zilustrowaną opowieść, ale też jako bardzo czułą refleksję o lęku, zmianach, wspólnocie i o tym, że czasem dopiero po tych pokonanych falach zaczynamy rozumieć, kim naprawdę jesteśmy.

Bardzo polecam tę lekturę wszystkim powyżej 5 roku życia. Będzie wspaniałym prezentem np. dla świeżo upieczonych rodziców.

Książka Na falach na stronie Wydawnictwa No Bell.

Artykuł Co nowego w wydawnictwie No Bell? Przegląd książek dla dzieci i dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jednym ludziom wszystko przychodzi z łatwością – inni muszą wkładać w każdy aspekt swojego życia niewyobrażalną ilość pracy oraz samozaparcia. Mam wrażenie, że Emmanuel Larcenet, znany po prostu jako Manu, postawą jest znacznie bliższy do tego drugiego rodzaju człowieka – przynajmniej tak wynika z biografii jego literackich alter ego.

Codzienna walka to ceniony, francuski komiks obyczajowo-psychologiczny w czterech rozdziałach, który opowiada o fotografie pogrążonym w kryzysie, próbującym odnaleźć sens życia po zawodowym wypaleniu, atakach paniki i zderzeniu z własnym lękiem przed zmianami oraz bliskością.

To historia o autorze, o czytelnikach, o ludziach ogólnie, w której Larcenet mówi o strachu przed śmiercią, pożegnaniem, odpowiedzialnością, ale i przyszłością, która przychodzi niezależnie od tego, czy jesteśmy na nią gotowi. Ukazuje te wątki z takim wyczuciem, że nieważne, kim się jest – bardzo łatwo człowiek utożsamia się z bohaterami Codziennej walki.

➜ Tytuł: Codzienna walka
➜ Scenariusz: Manu Larcenet
➜ Rysunki: Manu Larcenet
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O oswajaniu strachu

Nie da się uciec od strachu. Może to niezbyt pocieszające stwierdzenie na początek, ale też nie ma w nim ani grama fałszu. Codzienna walka pokazuje bohaterów, dla których każdy dzień tożsamy jest z jakiegoś rodzaju lękiem. Marco jest pełen obaw, przeraża go wiele rzeczy. A jednak nie poddaje się, bo wie, że w tej walce (często z samym sobą) jest jedyna metoda, żeby istnieć.

Boimy się śmierci, więc kurczowo trzymamy się bliskich. Boimy się bliskości, więc uciekamy od zobowiązań. Boimy się zmian, więc stoimy w miejscu – choć często ograniczamy się w ten sposób i pozbawiamy mnóstwa możliwości. Ten komiks pokazuje, że jeśli człowiek przestaje się bać całkowicie, to nie dlatego, że osiągnął jakiegoś rodzaju spokój absolutny, ale dlatego, że wycofał się z życia – poddał się. Marco stale odczuwa strach, ale w jego lęku jest przecież pulsująca obecność świata, powód dla którego warto próbować. 

Jaki jest Marco?

Nasz fotograf, główny bohater, nie jest postacią nieustraszoną czy pewną siebie. Jest przepełniony wątpliwościami, ale być może to jeden z głównych powodów, dla którego czytelnikom wydaje się tak bliski. 

Jako artysta znalazł się w momencie, w którym nie potrafi już jasno odpowiedzieć ani na pytanie o własną tożsamość, ani na pytanie o sens swojej pracy (trochę tu mamy nawiązanie do innego komiksu Larceneta, czyli Terapii grupowej). Choć porzucił fotografię wojenną, mając nadzieję uwolnić się od obrazów z tamtych dni, to jednak doświadczenia, których stał się częścią, nie chcą tak łatwo wyblaknąć – nawet pod wpływem czasu.

Lęk przed ojcostwem, czyli strach przed zmianą

Marco zamieszkał gdzieś na odludziu, z dala od rodziny. Jego jedynym towarzyszem stał się kot Adolf – dzięki któremu zresztą poznał Émilie. Dobrze mu się z nią układało, ale kobieta wkrótce zapragnęła zrobić krok naprzód i wejść w kolejny etap życia. Marca taka perspektywa przerażała – i to nie tylko ze względu na kwestię potencjalnego ojcostwa. Tak naprawdę chodziło o coś jeszcze bardziej elementarnego: o lęk przed nieodwracalnym. 

Dziecko w tym komiksie jest pewnego rodzaju symbolem zmiany perspektywy oraz motywacją dla bohaterów do określenia się, zajęcia jakiegoś stanowiska. Napięcie wokół ojcostwa oraz zobowiązań to jeden z ważniejszych tematów tej historii. W pewnym momencie staje się on jeszcze bardziej istotny ze względu na żałobę po ojcu oraz rodzinne zawirowania. 

Codzienna walka nie powie jasno czytelnikowi po jakiej stronie rodzicielstwa stanąć. Nie obieca, że bycie rodzicem naprawi wszystkie problemy lub wręcz przeciwnie – sprawi, że świat się komuś zawali. Ta historia pokazuje jednak, że strach przed rodzicielstwem wynika przede wszystkim ze strachu przed samym sobą w nowej sytuacji. To efekt braku zaufania oraz zagłębiania się we własne lęki.  

Między śmiercią a nowym życiem

No właśnie, bo w Codziennej walce Larcenet ustawia na przeciw siebie doświadczenia pozornie skrajne, a jednak w ludzkim życiu bardzo bliskie. Czasem ze strachu ktoś odbiera sobie życie, a innym razem ktoś doświadcza bycia ojcem. Między tymi dwoma wydarzeniami rozciąga się cała skala ludzkiego jestestwa. 

Larcenet pokazuje, że życie nie układa się liniowo i nie gwarantuje kolejno następujących po sobie etapów. Często wszystko dzieje się naraz: strata, lęk, pragnienie bliskości, ucieczka i konieczność podjęcia trudnej decyzji. To od konkretnego przypadku zależy, jak sobie z tym poradzi (dobrze to zresztą widać w samym komiksie).

Dlatego tak trudno czytać tę pozycję wyłącznie jako opowieść o jednostkowym kryzysie. To znacznie głębsza historia o kondycji człowieka, który nie dojrzewa w romantycznym świetle wielkich olśnień, lecz w chaosie zwykłej codzienności. To nie batalia o spektakularne zwycięstwo, ale próba przeżycia dnia, spotkania, związku i przyszłości bez całkowitego poniesienia klęski. Larcenet opowiadając więc o tym, co małe i zwyczajne, doskonale trafia w sedno tego, czym ogólnie jest życie.

Komiks, który jest o istocie człowieczeństwa

Wybitność Codziennej walki opiera się w dużej mierze właśnie na jej autentyczności. Nawet jeśli czytelnik nie jest fotografem, nie mieszka na francuskiej prowincji, nie przeżywa dokładnie tych samych kryzysów oraz nie stoi przed decyzją o zostaniu rodzicem – to i tak może przejrzeć się w postaci Marco jak w lustrze. 

Dzięki temu, że artysta bazuje na emocjach bezradności, wstydu, ale i nadziei czy braterstwa – komiks staje się opowieścią o dużo większym znaczeniu – o tym, jak trudno jest czasami dorosnąć do własnego życia. 

Pomaga w tym również warstwa graficzna. Larcenet nie rysuje w sposób realistyczny, wydumany. On używa wielu kolorów, przerysowuje postaci, ale jednocześnie jest bardzo uporządkowany. Jego rysunki są szalenie przystępne i bardzo czytelne, pozwalają więc skupić się w pełni na historii.

Czy warto sięgnąć po Codzienną walkę?

Nieprzypadkowo komiks ten uchodzi za jeden z najważniejszych w dorobku Larceneta i został nagrodzony m.in. na festiwalu w Angoulême. To opowieść o rodzinnych tajemnicach, o lęku, pracy twórczej, żałobie, o dojrzewaniu do bliskości i o tym, że codzienność bywa trudniejsza niż można to sobie wyobrazić. 

Codzienna walka jest dziełem wybitnym. Serwuje czytelnikom emocjonalny rollercoaster. Bawi się koncepcją strachu. Jednocześnie jest przewodnikiem po meandrach życia, doświadczonym obserwatorem – kimś, kogo warto wysłuchać. Bardzo polecam tą opowieść dojrzałym czytelnikom.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ

O czym jest komiks Codzienna walka Manu Larceneta?

Codzienna walka to komiks obyczajowo-psychologiczny o fotografie, który po zawodowym i emocjonalnym kryzysie próbuje na nowo ułożyć sobie życie. To opowieść o lęku, zmianie, relacjach, dojrzewaniu do bliskości i o codziennych zmaganiach, które bywają znacznie trudniejsze, niż można byłoby zakładać.

Kim jest główny bohater Codziennej walki?

Głównym bohaterem komiksu jest Marco, fotograf zmagający się z atakami paniki, wypaleniem i poczuciem zagubienia. To postać bardzo ludzka, zupełnie nieheroiczna, pełna wątpliwości oraz emocjonalnych wątpliwości, dlatego tak łatwo się z nią utożsamić.

Czy Codzienna walka to komiks o depresji i lęku?

Tak, ale nie wyłącznie. To komiks, który porusza temat lęku, kryzysu psychicznego i trudności w odnalezieniu sensu, ale równie mocno opowiada o miłości, rodzinie, pracy twórczej, dojrzewaniu i odpowiedzialności za własne życie.

Dlaczego Codzienna walka jest uznawana za ważny komiks?

Ten tytuł uchodzi za jedną z najważniejszych francuskich powieści graficznych XXI wieku, ponieważ pokazuje, jak dojrzale komiks może opowiadać o psychice, codzienności, żałobie, relacjach i lęku przed zmianą. To dzieło cenione zarówno za warstwę emocjonalną, jak i artystyczną.

Dlaczego warto przeczytać Codzienną walkę?

Bo to komiks, który nie bazuje na wielkich wydarzeniach, a mimo to mówi o życiu w wyjątkowo przejmujący sposób. Jeśli ktoś szuka historii dojrzałej, poruszającej i prawdziwej emocjonalnie, Codzienna walka może okazać się jedną z najważniejszych lektur komiksowych.

Artykuł Codzienna walka Manu Larceneta – o strachu przed śmiercią, ojcostwem i samym sobą pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Problem polega na tym, że cała ta teoria nie do końca potwierdzona jest przez samych zainteresowanych: eksperci wzywali do sceptycyzmu wobec późniejszych sensacyjnych twierdzeń Davida Gruscha, Pentagon zaprzeczał wiedzy o „odzyskanych” pozaziemskich statkach, a przedstawiciel włoskich archiwów wprost odrzucił sugestie o dokumentach dotyczących wspomnianych już istot. 

Z tej nietuzinkowej mieszanki – politycznego mitu i popkulturowej ufologii – wyrasta Latająca forteca. Lorenzo Palloni i Miguel Vila nie oddają historii zero-jedynkowo. Czuć wyraźną inspiracje tą miejską legendą, ale panowie zamieniają ją w komiks retro z elementami science fiction, noir i political fiction, dodając nowe wątki, kreując głównych bohaterów oraz manipulując szczątkowymi informacjami.

➜ Tytuł: Latająca forteca
➜ Scenariusz: Lorenzo Palloni
➜ Rysunki: Miguel Vila
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Bienias
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Latająca forteca

Fabuła rozpoczyna się od letniej nocy 1933 roku, kiedy w pobliżu Vergiate rozbija się tajemniczy obiekt, zostawiając po sobie różowy dym, zabijając bydło oraz przypadkowego, bogu ducha winnego chłopca. Sprawę bardzo szybko przejmuje władza, próbując za wszelką cenę ukryć to zdarzenie.

Reżimowi nie do końca zależy na ustaleniu, czym jest tajemniczy obiekt. Początkowo zakładają, że to wrogie wojskie w statku nowoczesnej technologii. Powołany gabinet, który ma przejąć śledztwo i zamknąć temat, odkrywa jednak coś fascynującego – coś, co może być początkiem wielkiej dominacji Włoch na wojennej mapie świata.

Palloni nie zatrzymuje się jednak na samym pomyśle: „a co, gdyby faszyści naprawdę przejęli pozaziemską technologię?”. Twórca łączy science fiction z powieścią historyczną, thrillerem szpiegowskim i dystopijną wizją Europy, w której obcy statek staje się zapalnikiem dla jeszcze większej eskalacji przemocy. 

UFO jako dodatek do fabuły o ludziach

W tym komiksie teoria spiskowa pełni funkcję fundamentu. To od niej rozpoczyna się cała machina politycznych wątków, ale także – a może przede wszystkim – życie kilku bohaterów przechodzi całkowitą przemianę. Prawdziwym, pierwszoplanowym tematem Latającej fortecy są właśnie ludzie wrzuceni w tryby autorytarnego systemu. 

W Latającej fortecy znajdziecie rozbudowaną, wielopostaciową obsadę, a także całe spektrum ludzkich emocji, słabości i wyzwań. Bohaterowie muszą mierzyć się nie tylko z trudnymi relacjami, ale również ostrożnie podchodzić do kwestii światopoglądowych. 

To właśnie dlatego ten komiks jest dużo bardziej pogłębiony oraz wielowymiarowy, niż większość historii o UFO. Sensacyjne wątki z pewnością napędzają fabułę oraz wzmacniają dramaturgię, ale równie intrygujący są w niej ludzie, którym ogranicza się wolność oraz wrzuca w wir politycznych gierek.

Miguel Vila – rysownik, który lubi różowy

Słyszałam wiele opinii, że gdyby Latająca forteca była narysowana w bardziej klasycznym  stylu, mogłaby się zamienić w przewidywalny thriller historyczny. Być może. Akurat to nazwisko nie było jednak tym, co przekonało mnie do tego komiksu. 

Swego czasu próbowałam przebrnąć przez jego autorską pozycję Mleczna droga i niestety poległam. Miguel Vila choć na pewno intrygujący pod kątem drobiazgowości, niebanalnych kadrów oraz zabawy formatem – nie przekonał mnie jako scenarzysta.

Na szczęście w przypadku Latającej fortecy odpowiadał tylko za wizualną stronę komiksu, dlatego ciężar narracji dzieli się tutaj po równo. Moim zdaniem, ten tytuł powinien być drukowany w większym formacie. Niektóre kadry są tak małe i nadziubdziane, że powinno się je odczytywać z lupą. Trzeba jednak przyznać, że pasują one do stylu science fiction i ściągają ciężar gatunkowy z wątków politycznych, przy okazji może odrobinę je infantylizując. 

Czy wybór akurat tego rysownika był w 100% trafiony? Raczej nie. Na pewno chętnie zobaczyłabym tę historię w innej interpretacji, co nie znaczy, że Latająca forteca w tym wydaniu nie jest ciekawa i oryginalna, bo z pewnością to propozycja jedyna w swoim rodzaju. 

Czy warto?

Latająca forteca wykorzystuje mało znaną teorię spiskową, ale mówi przede wszystkim o politycznej dyktaturze oraz żądnych władzy ludziach, którzy – nie bacząc na koszty – chcą tylko niszczyć i zwyciężać. 

To nie jest lekka rozrywka. To przerysowany album pełen sprzeczności, trudnych wyborów bohaterów oraz nieoczekiwanych splotów akcji. Zdecydowanie lektura dla dorosłego, dojrzałego odbiorcy. Jeżeli interesuje Was tematyka i chcecie przeczytać coś innego – sięgnijcie po ten komiks. Sprawdzajcie dostępność Latającej fortecy na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ

O czym jest komiks Latająca forteca?

Latająca forteca to komiks science fiction i political fiction osadzony we Włoszech lat 30. Punktem wyjścia jest tajemniczy obiekt, który rozbija się w pobliżu Mediolanu w 1933 roku, a śledztwo wokół niego szybko zostaje przejęte przez aparat faszystowskiej władzy. 

Czy Latająca forteca bazuje na prawdziwej teorii spiskowej?

Tak. Komiks inspiruje się legendą o rzekomym katastrofie UFO we Włoszech w 1933 roku, czasem nazywanej „włoskim Roswell”. Twórcy przygotowali autorską, fabularną reinterpretację tego mitu. 

Kto stworzył komiks Latająca forteca?

Za scenariusz odpowiada Lorenzo Palloni, a za rysunki Miguel Vila.

Dla kogo jest komiks Latająca forteca?

To propozycja przede wszystkim dla dorosłych czytelników, którzy lubią oryginalne, nietuzinkowe komiksy łączące historię, teorie spiskowe, retrofuturyzm i polityczny niepokój. 

Czy warto przeczytać Latającą fortecę?

Tak, zwłaszcza jeśli interesują Cię komiksy, które zaczynają się od sensacyjnej zagadki, ale szybko okazują się czymś więcej niż tylko opowieścią o UFO. 

Artykuł Czy Mussolini ukrywał UFO? Latająca forteca – komiks bazujący na mało znanej teorii spiskowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jaka jest Mama Mu?

Przygody Mamy Mu i Pana Wrony zostały przełożone na ponad trzydzieści języków, a sama tytułowa bohaterka należy do jednej z najbardziej rozpoznawalnych szwedzkich postaci literatury dziecięcej. Sukces serii nie wynika z żadnej jej konkretnej chwytliwej cechy, ale z całego misternie zbudowanego świata. Mama Mu jest zabawna, ale nie stara się na siłę udawać śmiesznej. Mądra, ale nie prawi nużących morałów. Czuła, ale daleka od przesłodzonego obrazka bohaterek innych serii. 

A dodatkowo ma kompana, Pana Wronę! W dużym uproszczeniu można byłoby go określić mianem okropnego marudy… gdyby nie to, że w rzeczywistości jest jedną z najlepiej skonstruowanych postaci w literaturze dla dzieci. Pełen lęków, śmieszny, lojalny, zazdrosny, dumny oraz paradoksalnie bardzo ludzki. Oficjalny opis serii bardzo dobrze podsumowuje: Mama Mu chce zobaczyć świat, a Pan Wrona „już wszystko widział”. 

Kim była Mama Mu zanim trafiła do książek

Jedną z interesujących, zakulisowych ciekawostek dotyczących tej serii jest to, że Mama Mu nie stała się od razu bohaterką książek obrazkowych. Jujja Wieslander wspomina, że wszystko zaczęło się od piosenek, które dziecięce radio chciało emitować w swoim porannym programie. Potrzebni byli jedynie bohaterowie, którzy dopowiadaliby coś między utworami. 

Mama Mu i Pan Wrona sprawdzili się w tej formule tak skutecznie, że z ich udziałem powstało ponad sto audycji radiowych. W kolejnym etapie, pojawił się radiowy kalendarz adwentowy, a dopiero później książki. 

Gdybyśmy chcieli uporządkować sobie chronologię: pierwszy raz Mama Mu zagościła w radiu w 1985 roku, w 1990 roku pojawił się radiowy kalendarz bożonarodzeniowy, w 1991 roku powstała pierwsza książka, a dwa lata później ukazał się pierwszy picturebook. 

To także sporo wyjaśnia, dlaczego dialogi w tej serii są tak znakomite. Mama Mu i Pan Wrona naprawdę ,,przemawiają” w głowie czytelnika. Ich rozmowy mają odpowiedni rytm i dźwięczność, które pod wieloma względami przypominają słuchowisko lub nawet spektakl teatralny. Wychodzi więc na to, że to idealne książki do czytania na głos!

Mama Mu i jej niezwykła dziecięca ciekawość 

Jujja Wieslander wielokrotnie wspominała, że fundamentem jej twórczości pozostaje obserwacja dzieci; ich osobliwego humoru, powagi, ciekawości oraz ogromnej zdolności do rozwoju. Mama Mu jest świetną kalką tych cech. Ona nie robi tych wszystkich nietypowych rzeczy (jak na krowę) po to, żeby wprawiać kogoś w osłupienie. Wspina się, huśta, czyta i jeździ na rowerze dlatego, że naprawdę interesuje ją otaczający świat. 

Mama Mu często w książkach podgląda i obserwuje dzieci. Są dla niej inspiracją. Pragnie robić to co one, bo widzi w tym wartość oraz… czystą frajdę. Wrona z kolei stale pilnuje, „jak rzeczy powinny wyglądać”. Wspaniale kontrastuje entuzjazm głównej bohaterki sprawiając, że każda z opowieści staje się jeszcze ciekawsza. 

Można potraktować tę relację jako równowagę między spontanicznością a społecznym porządkiem, czy też między dziecięcym eksperymentowaniem a dorosłym „daj spokój, tak nie wypada”. I pewnie to jeden z powodów, dlaczego seria o Mamie Mu nie starzeje się mimo upływu lat – bo dzieci nadal chcą rzucać światu wyzwanie, a dorośli niezmiennie zbyt często studzą ich zapał. 

Klasyczne wydania książek obrazkowych w większym formacie

Klasyczne książki obrazkowe, wydawane – zresztą jak cała seria – przez Wydawnictwo Zakamarki, są pomyślane jako duże, twardookładkowe pozycje. Mamę Mu dzieci mogą więc oglądać w odpowiednim formacie, na stronach na których naprawdę sporo się dzieje. 

To właśnie od nich polecam rozpocząć przygodę z cyklem. Krótkie, spójne opowiastki, pełne humoru, mądrego przesłania oraz niebanalnych wątków. Ukazały się:

• Mama Mu na zjeżdżalni,
• Mama Mu czyta,
• Mama Mu nabija sobie guza,
• Mama Mu buduje,
• Mama Mu sprząta,
• Mama Mu na sankach,
• Mama Mu na huśtawce,
• Wigilia Mamy Mu i Pana Wrony.

Książki-powieści są naturalnym kolejnym krokiem

To jednak nie wszystko. Kiedy dziecko przeczyta każdą z powyższych pozycji sto pięćdziesiąt razy, ale też poczuje się już gotowe na dłuższą formę – Wydawnictwo Zakamarki przygotowało dwie wyjątkowe książki: Mama Mu na rowerze i inne historie oraz Mama Mu na drzewie i inne historie. Znajduje się w nich odpowiednio dwanaście i dziesięć opowiadań o tej nietuzinkowej parze przyjaciół. Co istotne, oba tomy mają już format nieco mniejszy, ale poręczniejszy. Świetnie sprawdzą się jako lektura na dobranoc.

Te książki sprawdzają się jak bardzo naturalne przejście między obrazkowymi historiami a dłuższą formą. Dziecko zna już bohaterów, rozumie zależności oraz relacje – chętnie dowiedziałoby się więc o nich jeszcze czegoś więcej. A skoro chce więcej, to jest też gotowe, żeby potrenować swoje skupienie. To również odpowiednie lektury dla dzieci, które ćwiczą lub czytają już samodzielnie.

A jak Mama Mu sprawdza się w komiksie

Mama Mu na wycieczce i inne komiksy to z kolei zbiór czterech historii o Mamie Mu i Panu Wronie, który pozwala tej serii pokazać się z zupełnie nowej strony. Można powiedzieć, że jest najbliższym etymologii powstania całego cyklu, bo skupia się na rozmowie oraz szybkiej, dynamicznej akcji. Dzięki minimalnej ilości tekstu oraz zapisie wielkimi literami – komiks może być szczególnie przyjazny dla początkujących lub opornych czytelników. 

Sven Nordqvist i jego udział w serii

Nie da się pisać o Mamie Mu bez Svena Nordqvista. Sama Jujja Wieslander mówi o nim nie tylko jako o ilustratorze, ale wręcz współtwórcy historii. Nordqvist stworzył ich charakterystyczny wygląd. Bo choć obydwoje (Mama Mu jak i Pan Wrona) są przecież zwierzętami, które dobrze znamy, to dzięki niuansom wyglądu – można poznać ich z łatwością w każdej, innej formie (np. maskotek, ale o tym za chwilę).

W tej serii ilustracja wzmacnia tekst, dodaje osobowości bohaterom oraz tworzy bezpieczny świat dla czytelników. To ponadczasowe obrazki, które mają w sobie mnóstwo uroku.

Mama Mu w ruchomych obrazkach

Pierwszy film z Mamą Mu powstał w 2008 roku, a kolejne już w 2022 i 2023. Adaptacje były pokazywane także w formie serialowej, w szwedzkiej telewizji publicznej SVT. W 2017 roku bohaterowie weszli również do segmentu książek dla jeszcze młodszych dzieci, a w 2025 roku seria świętowała swoje wielkie, czterdzieste urodziny. 

Mama Mu doskonale sprawdziła się jako słuchowisko, książka obrazkowa, zbiór opowiadań, komiks, film oraz serial. Prawdopodobnie byłaby też wielkim hitem jako gra komputerowa, spektakl teatralny czy inne, dowolne medium, które kiedykolwiek zostanie wymyślone. A to wszystko za sprawą znakomicie skonstruowanych postaci oraz mądrych, uniwersalnych  opowieści. Niby tak niewiele, a jednak!

Maskotka i figurki z serii Mama Mu – wspaniały prezent dla dziecka

W Bajkowni pojawił się zestaw licencjonowanych produktów wiernych ilustracjom Svena Nordqvista: maskotek, figurek, puzzli, a nawet walizeczki. Sam sklep podkreśla, że to zabawki przeznaczone do przytulania i odgrywania scen z książek. Pluszowa Mama Mu idealnie sprawdzi się jako przytulanka podczas wspólnego czytania wieczornych bajek, ale też doskonały towarzysz podróży, mieszczący się do dziecięcego plecaka czy kieszeni kurtki. Figurki Mamy Mu i Pana Wrony pomogą w wymyślaniu własnych przygód oraz będą ładną ozdobą dziecięcego pokoju.

Ukochane książki sprawdzają się przecież nie tylko w momencie czytania, ale także w zabawie, w powtarzaniu scen czy w przywiązaniu do bohaterów. Z tej perspektywy zabawki z Bajkowni nie konkurują z książkami, ale rozszerzają ich zasięg.

Dlaczego fenomen Mamy Mu nie znika mimo upływu lat?

Odpowiem krótko: bo ta seria jest pochwałą dzieciństwa oraz zachwytem nad dziecięcą ciekawością świata. Mama Mu nie chce się podporządkować, pragnie odkrywać, sprawdzać, doświadczać i się bawić. Z kolei Pan Wrona – choć ma tendencje do marudzenia – finalnie i tak wiernie trwa przy krowie oraz zawsze okazuje się dla niej pomocny. 

Ta seria będzie idealna dla dzieci już powyżej 2 lat. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ

Kim jest Mama Mu i dlaczego ta seria jest tak popularna?

Mama Mu to bohaterka stworzona przez Jujję i Tomasa Wieslanderów, ilustrowana przez Svena Nordqvista. Jej fenomen opiera się na połączeniu dziecięcej ciekawości, humoru i świetnie napisanej relacji z Panem Wroną, a same książki zostały przełożone na około 30 języków. 

Dlaczego Mama Mu nie starzeje się mimo upływu lat?

Seria wciąż się sprawdza, bo nie opiera się na chwilowej modzie, tylko na uniwersalnym konflikcie między ciekawością a ostrożnością. Mama Mu chce próbować nowych rzeczy i poznawać świat, a Pan Wrona stale przypomina, „jak powinno coś wyglądać” – dzięki czemu ich dialogi pozostają aktualne dla kolejnych pokoleń dzieci i dorosłych. 

Kim jest Pan Wrona w książkach o Mamie Mu?

Pan Wrona to najlepszy przyjaciel Mamy Mu i zarazem jej przeciwieństwo: sceptyczny, lękliwy, przekonany, że wszystko wie najlepiej. To właśnie kontrast między jego ostrożnością a otwartością Mamy Mu buduje znaczną część humoru całej serii. 

Czy Mama Mu funkcjonuje tylko w książkach?

Nie. Seria zaczynała od radia, później rozwinęła się w książki, a z czasem doczekała się także adaptacji filmowych i telewizyjnych. Oficjalna strona projektu pokazuje, że Mama Mu od lat działa w wielu formatach, nie tracąc swojej tożsamości. 

Czy są dostępne maskotki i figurki Mamy Mu i Pana Wrony?

Tak. W Bajkowni dostępne są między innymi maskotki Mamy Mu i Pana Wrony oraz figurki i inne akcesoria związane z serią, co pozwala dzieciom przenieść bohaterów z książki do codziennej zabawy. 

Artykuł Dlaczego wciąż czytamy Mamę Mu? Fenomen szwedzkiej serii, która się nie starzeje pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W przypadku Draculi (przez ,,c”) Jamesa Tyniona IV i Martina Simmondsa odpowiedź wydaje się dość oczywista: to nie tylko kwestia tej ponadczasowej klasycznej historii, ale przede wszystkim wybitna świadomość formy oraz budowania nastroju sprawia, że ten komiks jest tak niepokojący, spójny, zapadający w pamięć czy po prostu elektryzujący.

➜ Tytuł: Universal Monsters: Dracula
➜ Scenariusz: James Tynion IV
➜ Ilustracje: Martin Simmonds
➜ Tłumaczenie: Bartosz Czartoryski
➜ Wydawnictwo: Lost In Time
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kolejna adaptacja Stokera czy świadomy dialog z klasyką

Warto zacząć od tego, że Universal Monsters: Dracula nie adaptuje wiernie powieści Stokera. To projekt zbudowany na fundamencie filmowego Draculi od Universal z 1931 roku, a więc na jednej z najbardziej ikonicznych wersji tej historii w kulturze popularnej. Sam James Tynion IV podkreślał na swojej stronie, że jego celem nie było bezwzględne uwspółcześnianie powieści, lecz uchwycenie jej kluczowych emocji oraz grozy w medium komiksowym, tak by wciąż zaskakiwała.

Z jednej więc strony Dracula podchodzi do źródła z odpowiednią nobilitacją, ale z drugiej opowiada go na nowo. Twórcy komiksu wydobywają z klasycznej powieści inne punkty ciężkości, którą mogą być atrakcyjne dla współczesnego odbiorcy. Dzięki temu Dracula nie jest tu jedynie opowieścią o monstrum, ale także o ludziach próbujących nazwać i zrozumieć zło, które wymyka się wszelkim prawom logiki czy nauki. 

Dracula jako bohater drugoplanowy

Choć główną postacią tej konkretnej historii wydaje się zawsze hrabia z Transylwanii, w rzeczywistości nigdy nie była to powieść o nim samym. Tynion bardzo wyraźnie oddaje głos Renfieldowi czy doktorowi Sewardowi, a sam Dracula figuruje w komiksie pod postacią cienia, plam czerwieni, symboli czy choroby. Renfielda można więc traktować jako szaleńca, a doktora jako osobę, która próbuje znaleźć powód choroby oraz za wszelką cenę wyleczyć swojego pacjenta z jego przypadłości.

Przy okazji odbiorca otrzymuje bardzo interesujący pokaz tej relacji. Są tu kadry, które potrafią mówić same za siebie, bo napięcie na nich nie jest budowane wyłącznie dialogiem. A jednocześnie, kiedy Tynion oddaje bohaterom głos, rozmowy rzeczywiście wybrzmiewają bardziej realistycznie. Nie służą tylko ekspozycji, lecz porządkują emocjonalny chaos, który wylewa się z tej historii. Dzięki temu komiks zachowuje doskonałą równowagę między sugestią a dopowiedzeniem. 

Martin Simmonds zamienia ten komiks w doświadczenie zmysłowe

Gdyby jednak wskazać element absolutnie fundamentalny dla odbioru Draculi, byłaby to warstwa wizualna. Martin Simmonds nie ilustruje tu scenariusza w tradycyjnym sensie. On go przepuszcza przez malarski filtr szaleństwa, lęku, niepokoju oraz halucynacji. To horror, który niezwykle skutecznie oddziałuje na zmysły.

Szczególną rolę pełni w nim kolor. Czerwień, która od początku ma wybijać się na pierwszy plan – z kolei przejścia od czerni, bieli i sepii do gwałtownej intensywności barw mają sygnalizować wpływy Draculi oraz wtargnięcie nadprzyrodzonego pierwiastka do świata, który zawiera w sobie jeszcze ostatnie elementy racjonalności. 

Właśnie dlatego sekwencje pozbawione słów działają tutaj tak dobitnie. Simmonds dobrze rozumie, że w historii o Draculi spojrzenia, faktury czy pojedyncze rozbłyski czerwieni znaczą więcej, niż cała kolumna dialogu. Jego plansze są jednocześnie przejmująco piękne, bohaterowie przypominają dawne gwiazdy amerykańskiego kina. To piękno jest jednak podszyte niepokojem i szaleństwem, które zawsze było częścią tej opowieści. 

Czy warto sięgnąć po Draculę od Lost in Time?

Zdecydowanie tak, zwłaszcza jeśli interesują Cię komiksy grozy, które mają odpowiednie ,,podejście” do klasyki. Polskie wydanie Lost in Time jest zbiorem całej miniserii, ale na końcu pozycji można zobaczyć okładki każdej części, szkice oraz storyboardy. To nie jest pozycja dla osób szukających wiernej adaptacji powieści Stokera, ale  mroczny, malarski i bardzo świadomy „dialog” z legendą Draculi. 

Polecam go dorosłym odbiorcom. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Lost in Time.

FAQ

O czym jest komiks Dracula Jamesa Tyniona IV i Martina Simmondsa?

Dracula to komiks grozy inspirowany klasycznym filmem Studia Universal z 1931 roku, a nie dosłowna adaptacja powieści Brama Stokera. Twórcy opowiadają znaną historię w bardziej psychologiczny i wizualnie intensywny sposób, mocniej akcentując wpływ Draculi na ludzi z jego otoczenia.

Czym wyróżnia się Dracula na tle innych komiksów grozy?

Zaletą tego komiksu jest połączenie oszczędnej, sugestywnej narracji z wyjątkowo malarską stroną wizualną. Duże znaczenie mają tu także sekwencje bez dialogów, w których napięcie budowane jest samym obrazem, kolorem i kompozycją plansz.

Ile stron ma polskie wydanie Draculi od Lost in Time?

Polskie wydanie albumu liczy 140 stron i zawiera komplet materiału z zeszytów Universal Monsters: Dracula #1–4.

Dla kogo jest komiks Dracula Jamesa Tyniona IV i Martina Simmondsa?

To propozycja przede wszystkim dla czytelników, którzy lubią dojrzałe komiksy grozy, klasyczne potwory w nowoczesnym ujęciu oraz narracje, w których równie ważne jak fabuła są atmosfera, rytm czy warstwa wizualna.

Czy warto sięgnąć po Draculę od Lost in Time?

Tak, zwłaszcza jeśli szukasz komiksu, który nie tylko bazuje na legendzie znanej historii, ale też proponuje własny, artystycznie dopracowany język opowieści. 

Artykuł Dracula od Lost in Time – klasyka grozy w malarskim, elektryzującym wydaniu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Chaiko sięga po bohatera, który jest nie tylko zwykłym awanturnikiem, lecz symbolem wolności, niepokornego umysłu i sprzeciwu wobec narzuconego odgórnie porządku. Być może właśnie dlatego tak łatwo – nawet współcześnie – utożsamiać się z tą historią oraz kibicować tytułowej postaci.

➜ Tytuł: Małpi Król. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu. Tom 1
➜ Seria: Małpi Król
➜ Scenariusz: Chaiko (Cai Feng)
➜ Ilustracje: Chaiko (Cai Feng)
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina 
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dlaczego Sun Wukong wciąż fascynuje?

Małpi Król. Tom 1. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu to komiks, który warto czytać jednocześnie na dwóch poziomach. Z jednej strony jest tu wszystko, czego można oczekiwać od efektownej historii przygodowej: niezwykły bohater, nadprzyrodzone moce, czy też rozmach, który od pierwszych stron zapowiada, że części będzie znacznie więcej. 

Z drugiej jednak strony komiks Chaiko nie sięga po postać ani anonimową, ani przypadkową. Jego bohater, Sun Wukong należy do najważniejszych figur chińskiej literatury, a jego historia wyrasta z Wędrówki na Zachód – dzieła, które od stuleci zajmuje w kulturze Chin miejsce szczególne (najstarsze znane wydanie pochodzi z XVI wieku). Właśnie dlatego ten tytuł można traktować nie tylko jako intrygującą nowość komiksową, ale również  jako uniwersalną opowieść o wolności, pysze, sile i duchowej przemianie.

Kim jest Małpi Król i skąd bierze się jego siła?

Sun Wukong jest bohaterem składającym się z kontrastów. Nie reprezentuje ładu, powagi ani stateczności. Jest żywiołowy, nieprzewidywalny, błyskotliwy i trudny do ujarzmienia. Zrodzony ze skały w burzowy dzień, w jednej chwili potrafi być groźny, żeby za chwilę żartować czy stać się… niezwykle skutecznym podczas walki. 

To właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że tak łatwo wymyka się on prostym definicjom. Małpi Król nie jest wyłącznie bohaterem dla dzieci lub wojownikiem z dawnych opowieści. Jest symbolem nieposłuszeństwa, energii, sprytu i niezgody na rolę, którą świat próbuje mu narzucić. 

W kulturze chińskiej zaistniał nie dlatego, że dysponował magiczną mocą czy dlatego, że efektywnie odpierał ataki wrogów. Jego znaczenie wzięło się przede wszystkim z uosabiania marzenia odbiorców o przekroczeniu ograniczeń, a zarazem lęku przed tym, co dzieje się wtedy, gdy siła nie podąża w parze z dojrzałością.

Wędrówka na Zachód jako wielki pierwowzór tej historii

Żeby dobrze zrozumieć fenomen Małpiego Króla, trzeba wyjść poza sam komiks i spojrzeć na jego literacki rodowód. Wędrówka na Zachód nie jest przecież zwykłą opowieścią o magicznej podróży, ale jednym z najważniejszych utworów dawnej literatury chińskiej. 

Łączy w sobie legendę, duchową alegorię, humor, satyrę i wielką przygodę, a przy tym – przez wieki obrastała kolejnymi interpretacjami. To tekst, który można czytać jako opowieść o duchowym dojrzewaniu, dyscyplinie, pokusie władzy i zmaganiu z własną naturą. 

W tym sensie komiks Chaiko nie adaptuje jedynie znanego mitu, lecz sięga po materiał, który od bardzo dawna pełni funkcję kulturowego zwierciadła. Odbijają się w nim zarówno marzenia o wolności, jak i pytania o granice buntu, sens hierarchii czy cenę, jaką płaci się za własną pychę.

Dlaczego bunt wobec nieba ma takie znaczenie?

Już sam podtytuł pierwszego tomu, Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu, jasno wskazuje, że Chaiko zaczyna od jednego z najbardziej wybuchowych i symbolicznych momentów całej legendy. Małpi Król nie buntuje się tylko dlatego, że chce sprawdzić własną siłę. Buntuje się, bo nie akceptuje porządku, który próbuje zamknąć go w niższej pozycji, nadać mu wygodne, ale ograniczające miejsce i przekonać, że tyle powinno mu wystarczyć. 

Sun Wukong staje się w nim symbolem jednostki, która nie chce podporządkować się bezrefleksyjnie autorytetowi, nie uznaje hierarchii za świętość i występuje przeciw światu urządzonemu pod dyktando tych najwyższych rangą. To właśnie dlatego jego walka z niebem ma w sobie coś tak bliskiego każdemu odbiorcy: nie chodzi tylko o widowiskowe starcie z mistrzami czy bogami, ale o zwyczajny, ludzki punkt widzenia – o pragnienie, by nie dać się zamknąć w ograniczeniach stworzonych przez innych.

Małpi Król Chaiko – coś więcej niż adaptacja klasyka

Z tego punktu widzenia komiks Chaiko zapowiada się bardzo interesująco, bo nie proponuje odbiorcy jedynie egzotycznej przygody w atrakcyjnej wizualnie formie. Otwiera drzwi do powieści, która od wieków pozostaje żywa, bo nieustannie mówi o człowieku: jego ambicji, potrzebie wolności i zdolności do przemiany. 

Małpi Król. Tom 1. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu ma więc potencjał, by zainteresować nie tylko fanów fantasy czy komiksu przygodowego, lecz także tych czytelników, którzy lubią historie zakorzenione głęboko w kulturze i niosące ważne przesłania. To przewrotna, pełna humoru i wspaniałych dialogów opowieść, która zachwyci dorosłych i dzieci powyżej 9 lat. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Kim jest Małpi Król?

Małpi Król, czyli Sun Wukong, to jeden z najsłynniejszych bohaterów chińskiej kultury. Jest postacią znaną z Wędrówki na Zachód i symbolizuje bunt, spryt, wolność oraz niepokorną naturę.

O czym opowiada komiks Małpi Król. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu?

Komiks przedstawia początki historii Sun Wukonga, jego narodziny, zdobywanie niezwykłych mocy oraz bunt przeciwko niebiańskiemu porządkowi. To początek jednej z najbardziej znanych legend chińskiej literatury.

Czym jest Wędrówka na Zachód?

Wędrówka na Zachód to klasyczna chińska powieść, uznawana za jedno z najważniejszych dzieł tamtejszej literatury. Łączy przygodę, mitologię, humor i refleksję nad duchową przemianą bohaterów.

Dlaczego Sun Wukong jest tak ważną postacią?

Sun Wukong od wieków fascynuje odbiorców, bo łączy w sobie siłę, inteligencję, pychę i potrzebę wolności. Jest bohaterem, który nie godzi się na narzucone ograniczenia, ale jednocześnie przechodzi drogę wewnętrznej przemiany.

Co symbolizuje Małpi Król?

Małpi Król symbolizuje niepokorny umysł, bunt wobec hierarchii i energię, której nie da się łatwo ujarzmić. W szerszym sensie jego historia mówi także o dojrzewaniu, samokontroli oraz odpowiedzialności.

Czy komiks Chaiko to dobra adaptacja dla osób, które nie znają pierwowzoru?

Tak, ponieważ komiks może być atrakcyjnym wejściem w świat chińskiej klasyki. Pozwala poznać najważniejsze motywy związane z Sun Wukongiem i zachęca do sięgnięcia po szerszy kontekst tej historii.

Dla kogo jest komiks Małpi Król. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu?

To propozycja dla czytelników, którzy lubią komiksy przygodowe, fantastykę i opowieści zakorzenione w mitologii. Sprawdzi się także u osób zainteresowanych klasycznymi historiami z innych kręgów kulturowych.

Artykuł Recenzja ,,Małpiego Króla” Chaiko. Skąd pochodzi fenomen Sun Wukonga? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.