Opowieść toczy się spokojnym, niespiesznym rytmem. Poetyka języka Andruchowycz łączy się z artystyczną wizją ilustracji Prochaśko. Gwiazdozbiór Kury zostawi w Was ślad, choć każdy odbierze tę książkę inaczej.

➜ Tytuł: Gwiazdozbiór Kury
➜ Autorka: Sofija Andruchowycz
➜ Ilustracje: Mariana Prochaśko
➜ Tłumaczenie: Andrij Saweneć
➜ Wydawnictwo: Warsztaty Kultury
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Bohaterki oraz ich potrzeba relacji

Maria mieszka na uboczu, blisko natury oraz w zgodzie z własnymi przyzwyczajeniami. Towarzyszy jej kura Mariczka: czujna, charakterna, wielka miłośniczka makowca. Rytm ich życia wyznacza natura oraz przejeżdżający w oddali pociąg. 

Kiedy Maria zaczyna martwić się zdrowiem znajomego sprzedawcy (także staruszka), wyrusza w stronę Czarnego Lasu, gdzie rosną potrzebne do jego wyleczenia zioła. Chwila nieuwagi i Maria wpada do głębokiej dziury. Z opresji ratuje ją niespodziewanie Orysia – dziewczynka, której towarzyszy oswojony ryś. Od tego momentu ich codzienność się zmienia. Bohaterki uświadamiają sobie, jak bardzo każda z nich potrzebowała tej drugiej.

I znów poczuła zdziwienie: przeżyła tak długie życie i tyle wszystkiego widziała, ale codziennie coś zdarza się po raz pierwszy.

Sofija Andruchowycz, Gwiazdozbiór Kury, str. 38

Baśń z serca Karpat

Gwiazdozbiór Kury to historia balansująca pomiędzy realizmem a metafizycznością. Ograniczająca ciało fizyczność oraz trud pokonywanej drogi łączą się tutaj z wiarą w zjawiska nadprzyrodzone; baśniowe, ludowe oraz spirytualne. 

To współczesna, ale i ponadczasowa baśń ulokowana w sercu Karpat, gdzie górski las, mroczne ścieżki i wysokie drzewa kładą cień na drogę, z którą trzeba się zmierzyć. Nawet jednak w takim miejscu – na pozór nieprzystępnym, tajemniczym, złowrogim – można spotkać kogoś niewinnego, delikatnego i otwartego.

Zwierzęta w roli zwierciadeł

Kura Mariczka oraz ryś Orysi także nie są tylko mało znaczącym ,,dodatkiem” do głównych bohaterek. Ich obecność porządkuje emocje: kura wzmacnia w Marii uważność i przywołuje spokój, jednocześnie wprowadzając w fabule rozluźniający aspekt humorystyczny. 

Ryś z kolei przynosi do Orysi energię i gotowość do działania. Dzięki tym duetom człowiek-zwierzę fabuła zyskuje balans, a jej baśniowy aspekt – wiarygodność. Tego rodzaju narracja łatwiej także przemawia do dziecięcej wyobraźni, ubogacając świat bohaterek i bohaterów.

Pomost między starością a młodością

Najważniejszym motywem Gwiazdozbioru Kury wydaje się jednak ten, związany z wiekiem oraz jego bezustaną przemianą. Odbiorcy wyczytają między wierszami, że starość może być ciągle pełna zaskoczeń. Książka ukazuje ten etap w życiu człowieka, jako czas zdolny do zachwytu oraz refleksji. 

Młodość i późna dorosłość spotykają się w prostych gestach: w pomocy, w przyjęciu czyjejś ręki, we wspólnym marszu. Różnica wieku na tym etapie przestaje być barierą, bo najbardziej liczy się wówczas współobecność. Starych oraz młodych łączy wyobraźnia, bezbronność i zarazem prostolinijność podchodzenia do codzienności. Dziecko czytając Gwiazdozbiór Kury inaczej spojrzy na staruszkę lub staruszka – z większym zrozumieniem, empatią oraz ciekawością.

Język i strona wizualna książki

Proza Sofiji Andruchowycz jest klarowna, nienachalnie poetycka; ma rytm, który ułatwia głośne czytanie oraz zwroty akcji odpowiedzialne za emocjonalne zaangażowanie w lekturę.

Ilustracje Mariany Prochaśko łączą z kolei rysunek ze zdjęciami, komponując rozmaite, ciekawe kolaże. Dzięki temu obrazy zostają wzbogacone o fakturę i ten istotny, choć niespodziewany w baśni – realny pierwiastek. Zarówno strona wizualna książki jak i tekst doskonale się uzupełniają, tworząc głęboką, fascynującą opowieść. 

Projekt „Napisz mi książkę”

Gwiazdozbiór kury otwiera autorski projekt Mariany Prochaśko „Napisz mi książkę”: zaproszeni autorzy piszą tekst specjalnie dla ilustratorki, która następnie ilustruje go we własnym stylu. Ten tytuł – powstały we współpracy z Sofiją Andruchowycz – był pierwszym, który ukazał się w ramach projektu, początkowo w „Видавництво Старого Лева” (Lwowskie Wydawnictwo Starego Lwa).

Polska edycja jest zasługą Wydawnictwa Warsztaty Kultury. Tekst został przetłumaczony przez Andrija Savenecia. 

Dla kogo i jak czytać

Książka najlepiej sprawdzi się dla czytelników powyżej 8. roku życia – ze względu na gęstość znaczeń oraz tematykę. Pozycja dostępna jest także w formie audiobooka, czytanego przez Beatę Jewiarz.

Wydawca prowadzi sprzedaż książki i audiobooka w swoim sklepie internetowym.

FAQ – pytania, które przychodzą do głowy odnośnie książki Gwiazdozbiór kury

O czym jest książka?

To ponadczasowa baśń o staruszce imieniem Maria oraz dziewczynce Orysi, których los stawia na swojej drodze, żeby mogły razem się wspierać.

Dla jakiego wieku?

Rekomendacja: od 8+.

Kto stworzył książkę?

Książka powstała pierwotnie w ramach projektu ,,Napisz mi książkę”, zainicjowanego przez ilustratorkę Marianę Prochaśko, z tekstem Sofii Andruchowycz. 

Co wyróżnia ilustracje?

Są to kolaże łączące rysunki i autentyczne fotografie; faktury i światło nadają obrazom wiarygodność oraz łagodzą wydźwięk baśni.

Artykuł Gwiazdozbiór Kury – recenzja niecodziennej baśni pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Zmarszczki
➜ Scenariusz: Paco Roca
➜ Rysunki: Paco Roca
➜ Tłumaczenie: Tomasz Pindel
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy sięgałam po ten niedawno wydany komiks, byłam prawie pewna, że będzie to dla mnie historia nowa. Jak bardzo się zdziwiłam, kiedy strona po stronie pogłębiało się we mnie wrażenie, że przecież już znam tych bohaterów, kojarzę te sceny, a nawet konkretne kwestie dialogowe. Jak to możliwe?

Godzenie się ze starością

,,Zmarszczki” to autorska opowieść Paco Roki – artysty, który słynie ze świetnie opowiedzianych, ważnych historii, które poniekąd dotyczą nas wszystkich.

Pewnie nie będzie zaskoczeniem, że ,,Zmarszczki” są o starości. A właściwie o godzeniu się z nią, choć to jedno z najtrudniejszych zadań, z jakimi przychodzi się nam w pewnym momencie zmierzyć.

Pierwsze oznaki Alzhaimera

Może się wydawać, że głównym bohaterem komiksu jest staruszek, którego rodzina zawozi do domu opieki. Nie radzą sobie z nim, są sfrustrowani i pozbawieni perspektyw, dlatego postanawiają umieścić ojca w ośrodku dla osób chorych, w podeszłym wieku.

Sęk w tym, że staruszek nie jest tylko stary. Zaczyna on także cierpieć na Alzheimera. Jego pierwsze objawy wprawiają mężczyznę w konsternację. Czuje się zagubiony i samotny. Właśnie wtedy pojawia się Miguel.

Przykład pięknej i bezinteresownej przyjaźni

No właśnie, napisałam powyżej, że staruszek może wydawać się głównym bohaterem, bo od niego zaczyna się ta opowieść. W rzeczywistości jednak pierwsze skrzypce gra Miguel i finał historii pozwala wierzyć, że to jego narracja przedstawiana jest w tym komiksie.

Miguel lubi pieniądze. Uważa się za samotnego wilka, nieskrępowanego więzami, rodziną czy zobowiązaniami. Czuje się wolny, choć tak jak inni jest staruszkiem z ośrodka.

To właśnie do jego pokoju trafia mężczyzna z Alzhaimerem. Miguel staje się dla niego kimś w rodzaju opiekuna. Początkowo wprowadza go w świat salonów telewizyjnych i życia od posiłku do posiłku, żeby za chwilę markować jego postępującą chorobę w obawie o przeniesienie.

,,Zmarszczki” to historia, która poruszy, zachęci do nieśpiesznych rozmyślań oraz odwiedzenia bliskich staruszków. To zawieszone w przestrzeni pytania – kim my będziemy jako staruszkowie, czy ktoś nas obdarzy miłością? A może pozostaniemy sami, bez nikogo, otoczeni wyłącznie wspomnieniami sprzed lat?

Skąd kojarzę tę historię

Dość szybko przypomniałam sobie, dlaczego tak dobrze znam już ,,Zmarszczki”. Oglądałam kiedyś film animowany pod tytułem ,,Dyskretne uroki starości”, który powstał na podstawie właśnie tego komiksu. Zapadł mi tak mocno w pamięć, że powracając do tej opowieści w komiksie, pamiętałam niemal każdy szczegół. Niech to mówi samo za siebie.

Sięgnijcie po ,,Zmarszczki”, póki jeszcze pamiętacie jak zaczęła się książka, w chwili kiedy ją kończycie ;). Komiks będzie odpowiedni dla odbiorców powyżej 13 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/468-zmarszczki.html

Artykuł Zmarszczki – recenzja komiksu o wzruszającej przyjaźni pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Linie na twarzy babuni
➜ Autorka: Simona Ciraolo
➜ Ilustracje: Simona Ciraolo
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Czytalisek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O liniach czasu mówi się często w kontekście dwóch wydarzeń, które w sposób ciągły łączą się w pewną całość. To swego rodzaju droga jaką można mieć za sobą lub ślad będący odciskiem przeszłości.

Jak nuty tworzące melodie

Nakładem wydawnictwa Czytalisek ukazała się ostatnio książka, której nadano polski tytuł ,,Linie na twarzy babuni”. Linie, bo to coś znacznie więcej niż zmarszczki, które próbuje się zakryć lub usunąć w co drugiej reklamie. Linie są jak nuty w pięknej piosence – tworzą na twarzach jedyną w swoim rodzaju melodię, opowiadającą o tym, co już się zdarzyło.

Autorką książki ,,Linie na twarzy babuni” jest Simona Ciraolo, a ja miałam wielką przyjemność objąć ten tytuł swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym!

Wspomnienia z całego życia

Poznajcie bohaterki opowieści obrazkowej, która składa się przede wszystkim z ilustracji oraz poetyckiego tekstu, trafiającego prosto w samo serce. Babunia ma urodziny i odwiedzają ją bliscy. Jedną z gościn jest jej mała, niezwykle urocza wnuczka. Dziewczynka zastanawia się, dlaczego babcia wygląda czasem jakby była jednocześnie trochę smutna, zdziwiona i zmartwiona.

Babunia odpowiada, że to pewnie kwestia linii na twarzy. Linii, które są pamiątkami po jej wspomnieniach z całego życia. 

Książka pełna czułości

,,Linie na twarzy babuni” to opowieść pełna czułości. Kiedy starsza bohaterka opowiada swojej wnuczce, co znaczy konkretna zmarszczka, zawiązuje się między nimi niezwykła relacja. Każda kolejna linia jest bowiem inną emocją. Dziewczynka dowiaduje się jak chwile wesołe, smutne, trudne i radosne ukształtowały jej babunię sprawiając, że może być teraz tym, kim jest.

Ta relacja, która zbudowana jest na wielu dziesiątkach lat różnicy, zawiera w sobie bezinteresowną miłość, potrzebę akceptacji i bliskości. Pozwala dziecku kształtować poczucie empatii – postawić się na miejscu dorosłego. Z kolei dorosłym uświadamia sposób widzenia świata z perspektywy najmłodszych – ich prostolinijność i potrzebę rozumienia.

Szacunek do starszych

Książka rozczula, poszerza horyzonty i ukazuje temat starości jako coś pełnego tajemnic oraz interesującego. Zmarszczki stają się tutaj powodem do dumy oraz miłości. Sugerują dzieciom, że ich posiadanie wiąże się z wieloma wydarzeniami w życiu i może być jednym z powodów do okazywania szacunku wobec starszych. 

Polecam ,,Linie na twarzy babuni” wszystkim czytelnikom już powyżej 3 roku życia. Ta pięknie wydana pozycja powinna być czytana na głos, w gronie rodziny. Może sprawdzić się na Dzień Babci, ale także każdą inną okazję, kiedy mowa jest o międzypokoleniowej bliskości.

Link do strony Wydawnictwa: https://czytalisek.pl/ksiazki/linie-na-twarzy-babuni-simona-ciraolo,linzap.htm#format/d

Artykuł Linie na twarzy babuni – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Wigilia Małgorzaty”

Autor: India Desjardins

Ilustracje: Pascal Blanchet

Tłumaczenie: Jadwiga Jędryas

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2020 (2014)

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Samotność dla starszych ludzi jest najbardziej dotkliwa. Zazwyczaj nie odnajdując się w rzeczywistości, chowają się w cieniu własnych mieszkań. Kiedy odchodzą ich przyjaciele i rodzina, nie potrafią zawiązywać nowych znajomości, zostają więc sami.

,,Wigilia Małgorzaty” to wzruszająca książka obrazkowa o tym, jak można być samotnym na własne życzenie. Jej nakład był długo zupełnie wyprzedany, dlatego bardzo się ucieszyłam, kiedy Wydawnictwo Dwie Siostry ogłosiło w tym roku jego wznowienie!

Autorką tej pozycji jest India Desjardins, z kolei niezwykłe graficzne ilustracje to zasługa Pascala Blancheta.

Główną bohaterką tej historii jest tytułowa Małgorzata, która przeżyła już 82 wigilie. Ma za sobą długie i udane życie, jest dumna ze swoich dzieci oraz wnuków i czuje się dobrze w swoim domu. Oczywiście odczuwa pewien dyskomfort związany ze starczymi przypadłościami, ale dzielnie sobie z nimi radzi. Zorganizowała życie w ten sposób, żeby nikogo nie obarczać sobą i swoimi problemami. 

Można powiedzieć, że w tej kwestii doszła już do takiej perfekcji, że przekonała swoją rodzinę, że nie muszą jej odwiedzać podczas Świąt. Kiedyś była odpowiedzialna za organizację tego wydarzenia, ale odkąd nie może gotować wie, że nie podołałaby z obowiązkami, a nie chce, żeby ktoś ją wyręczał. 

,,Wigilia Małgorzaty” to książka o kobiecie, która sama siebie próbuje przekonać, że wszystko jest u niej dobrze. Uważa, że mając tak dobre życie, nie zasługuje już na nic dobrego. Dopiero jedno losowe wydarzenie pomaga jej uświadomić, że strach przed śmiercią, stał się przede wszystkim lękiem przed samym życiem. 

Z pewnością nie jest to typowa książka świąteczna. Podniosła atmosfera Bożego Narodzenia nie towarzyszy zarówno Małgorzacie jak i obserwującemu ją czytelnikowi. Święta odbywają się gdzieś w oddali – to stamtąd dochodzi ledwo słyszalny dźwięk kolędy i nikłe światło lampek choinkowych. 

Książka pomaga uświadomić jednak, że choć nie każdy zdaje sobie sprawę z potrzeby świętowania, w każdym taka potrzeba istnieje. To przede wszystkim świadomość bycia otoczonym przez bliskich, czucia się kochanym i kreowania pięknych wspomnień. 

,,Wigilia Małgorzaty” pokazuje, że nie warto wypierać się własnych potrzeb. Dążenie do spędzania czasu z bliskimi, powinno być zawsze na czele naszych priorytetów.

Polecam tę pięknie wydaną, ale z pewnością nietypową książkę dzieciom powyżej 8 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-wigilia_malgorzaty.html

Artykuł Wigilia Małgorzaty – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Tańcz, Córko Księżyca!”

Autor: Kouam Tawa

Ilustracje: Fred Sochard

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo:  dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Dzieciom często wydaje się, że babcia czy dziadek zawsze byli tacy sami. Będąc małym, ciężko zrozumieć czym jest upływ czasu. Oczywiście, można na swoim przykładzie zauważyć, że to co znajduje się na stole, było kiedyś ponad zasięgiem naszego wzroku, jednak dzieci często nie zdają sobie sprawy, że starsi ludzie kiedyś niczym nie różnili się od nich samych.

,,Tańcz, córko Księżyca!” to niezwykła opowieść o pewnej kobiecie, która przed laty zachwycała swoim talentem, a teraz ogranicza ją wiek i możliwości.

Autorem historii jest Kouam Tawa – kameruński pisarz, który osadził akcję bajki w afrykańskiej wiosce pełnej kolorów, dźwięków i życia.

Tekst pisany jest wierszem, ale różni się on od poezji, którą znamy z książek naszych klasyków. Jest trochę jak piosenka, której niektóre frazy powtarzają się, czasami się rymują, ale przede wszystkim są niezwykle melodyjne.

Dzieci (szczególnie małe) uwielbiają, kiedy coś w tekście się powtarza, dlatego ,,Tańcz, córko Księżyca!” na pewno im się spodoba.

Sama historia opisana jest także bardzo prosto, ale z dużą wrażliwością, angażując wszystkie zmysły czytelnika.

Autor zdecydował się na opowieść bez typowego happy endu. Piękna i utalentowana Córka Księżyca nie spełnia wszystkich swoich marzeń, nie jest bezwzględnie szczęśliwa, ale mimo to potrafi odnaleźć w swoim życiu zadowolenie i sens.

Poważny już wiek nie odbiera jej kreatywności i chęci do mierzenia się z każdym dniem. Nawet jeżeli wie, że nie może być już tą dziewczynką, którą była kiedyś, robi wszystko, żeby ludzie w dalszym ciągu pamiętali ją jako Córkę Księżyca.

Książka jest niezwykle piękna także ze względu na jej oprawę graficzną. Ilustracje Freda Socharda charakteryzują mocne i zdecydowane kolory. Jest w nich pasja, energia i miłość do życia.

Niektóre rozwiązania, takie jak dorastanie głównej bohaterki, ujęte na kilku obrazkach, przypomina mi sławną scenę z ,,Króla Lwa”, kiedy Simba idąc po pniu powalonego drzewa wraz ze swoimi przyjaciółmi, staje się coraz starszy. W tej książce jest bardzo podobnie, tylko tutaj dziewczyna dorasta, kiedy tańczy.

,,Tańcz, Córko Księżyca!” jest piękną i wartościową książką. Wyróżnia się, być może ze względu na swoje kulturowe pochodzenie, na tle naszej rodzimej literatury dziecięcej. Niezwykle polecam ją dzieciom powyżej 3. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/index.php/tancz-corko-ksiezyca.html

Artykuł Tańcz, Córko Księżyca! – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Magdalena Kiełbowicz

Ilustracje: Małgorzata Detner

Wydawnictwo: Znak emotikon

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo:dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Istnieje wiele bajek o piratach, ale mało książek o tym, że życie nie zawsze jest takie jak bajka, nawet jeżeli występują w niej piraci.

,,Huczy jak w ulu” to opis życia ośmioletniej Uli Hernik, jej rodziny, sąsiadów oraz wszystkich przypadkowych osób, które spotkała. To opowieść o rezolutnej dziewczynce, która wie, czego chce od życia (a przynajmniej wie o czym marzyć).

Akcja książki toczy się wokół ulicy Makowej, gdzie stoi stara kamienica (dokładnie taka jak na okładce). To tutaj mają miejsce najważniejsze zdarzenia, ale to także tutaj mieszka Ula wraz ze swoim malutkim bratem, rodzicami oraz psem Rufusem.

Poza nimi, Urszula ma bardzo liczną rodzinę. Każda osoba to nowa historia.

,,Huczy jak w ulu” to w zasadzie zbiór różnych wydarzeń z życia dziewczynki. Nie ma w niej linearnej fabuły czy klasycznego zagadnienia, które zmierza do rozwiązania.

To raczej przedstawione z punktu widzenia Uli przemyślenia na różne tematy, które mogą zastanawiać osoby w takim wieku jak ona. Bohaterka rozmyśla w jaki sposób zostać Robin Hoodem, jak czuje się człowiek chorujący na ospę czy jak to jest być starym jak świat.

W książce otwarcie mówi się także o trudnych sprawach, takich jak śmierć, pobyt w szpitalu czy zawał dziadka.

W całej fabule znalazłam tylko jedno małe potknięcie, kiedy autorka wspomina o przekupywaniu psa czekoladą. Biorąc pod uwagę jak trująca jest ona dla zwierząt, tę kwestię zdecydowanie bym pomijała w czytaniu z dziećmi.

,,Huczy jak w ulu” to bowiem książka, którą z powodzeniem można czytać z maluchami już od 4-ego roku życia. Krótkie rozdziały i spora ilość ilustracji także przyczyniają się do jeszcze większej atrakcyjności tej książki dla grupy przedszkolaków.

Z drugiej strony, sprawdzi się ona też w przypadku płynnie czytających 8-latków.

,,Huczy jak w ulu” to pełna uroku lektura z błyskotliwym poczuciem humoru oraz wieloma grami słownymi. Przeplatane złote myśli z fabułą oraz użyte w niej związki frazeologiczne z pewnością wzbogacą słownictwo każdego młodego czytelnika.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/

Artykuł Huczy jak w ulu – recenzja ciekawej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Elżbieta Zubrzycka

Ilustracje: Monika Pollak

Wydawnictwo: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Elżbieta Zubrzycka ma na swoim koncie wiele udanych publikacji. Jest doktorem nauk humanistycznych, psychologiem i biologiem. Napisała wiele książek, które są pomocne rodzicom w wychowywaniu dzieci.

,,Lew. Bajka o dwóch królach” to cienka pozycja z interesującymi, pełnymi kolorów ilustracjami Moniki Pollak. Opowiada historię spokojnego królestwa zwierząt, w którym rządy sprawuje stary, doświadczony lew. Pewnego dnia jednak pojawia się wędrowiec, który zagraża pokojowi. Młody lew jest nastawiony na władzę i zamierza szybko pozbyć się dotychczasowego króla.

Kusi pozostałe zwierzęta perspektywą wprowadzania innowacyjności oraz pokazem młodzieńczej siły. Rozpoczyna się walka w której stary lew przegrywa, pozostawiony bez wsparcia swoich dotychczasowych poddanych.

Nowy król natychmiast przejmuje władzę i rozpoczyna swoje totalitarne rządy. Polityka, którą narzuca może przypominać czasy średniowiecza. Wiele zwierząt musi pracować na króla i jego wybrańców.

Nastroje stają się coraz gorsze. Mało kto jest zadowolony ze zmian, jakie zostały wprowadzone. Zwierzęta postanawiają się zbuntować przeciwko nowych porządkom. Odszukują starego króla i na jego czele wypowiadają bitwę młodemu lwu. Ten, wystraszony obrotem sprawy, ucieka z podkulonym ogonem.

Najważniejsze w całej historii jest jednak zakończenie i postawa starego króla. Wygłasza przemowę do zwierząt, w której podkreśla, że nie należy winić nikogo za taki obrót sprawy, a raczej szukać pozytywów. Sam wybacza zwierzętom, które jeszcze chwilę temu odwróciły się od niego.

Młody lew słysząc o wielkoduszności króla przechodzi przemianę. Wyciąga dla siebie cenną lekcję z tego wydarzenia. Uświadamia sobie, że nie można sprawować rządów za pomocą siły i zastraszania. Dobry król dba o swoje zwierzęta, jest sprawiedliwy i nigdy nie wysuwa się na piedestał. Zdaje sobie sprawę, że rządzić to nie znaczy mieć, ale dawać.

,,Lew. Bajka o dwóch królach” to pouczająca historia, która uczy dzieci czym jest wybaczenie, rozsądek oraz doświadczenie. Młode osoby, które nie doceniają rad starszych, prawdopodobnie nie wyjdą dobrze na swoich decyzjach.

Ta książeczka jest także przykładem szacunku wobec starszych, nauką pokory oraz ukazaniem zalet bycia dobrym.

Bardzo polecam ją dla wszystkich dzieci powyżej 5-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwp.pl/lew-bajka-o-dwoch-krolach.html

Artykuł Lew. Bajka o dwóch królach – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Joanna Berendt, Aneta Ryfczyńska, Blanka Berendt

Ilustracje: Ewa Beniak – Haremska

Wydawnictwo: CoJaNaTo

Rok wydania: 2015

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Poszukując książki o emocjach, warto zatrzymać się przy propozycji od Wydawnictwa CoJaNaTo. Książka ,,Tęskniący Zenon i żyrafa, która spadła z krzesła”  to pozycja czytelnicza dla dzieci i rodziców.

Autorki Joanna Berendt oraz Aneta Ryfczyńska (wraz z drobną pomocą Blanki Berendt) przygotowały 12 bajek w których pojawiają się różne ważne tematy dla rosnącego człowieka. Wszystkie oscylują wokół emocji i rozmawiania o emocjach. Książkowi bohaterowie uczą jak mówić o tym, co czujemy. W jaki sposób sygnalizować swój smutek lub strach, a czasami także dyskomfort.

Główna bohaterka, żyrafa Bibi, która pojawia się w większości historii, pełni rolę dorosłego. Często wysłuchuje młodych zwierzątek, jest ich rozmówczynią i głosem rozsądku.

Wszystkie bajki zbudowane są na bardzo podobnej zasadzie. Najpierw jest prosta warstwa fabularna. Mieszkańcom Leśnego Zakątka przydarzają się rzeczy, które mogą mieć miejsce praktycznie w każdym domu młodego człowieka. W trakcie akcji każda wątpliwość zostaje bardzo dokładnie wytłumaczona. A na koniec, po każdej bajce następuje część z pytaniami pomocniczymi dla rodziców lub starszego rodzeństwa. Ich zadaniem jest pomóc młodemu czytelnikowi w zrozumieniu tekstu oraz odniesieniu tego, co przed chwilą usłyszeli do własnego życia.

Książka ,,Tęskniący Zenon i żyrafa, która spadła z krzesła” należy do cyklu bajek o empatii, ale w jej treści poruszanych jest wiele trudnych kwestii. Bohaterowie muszą skonfrontować się chociażby z gniewem, płaczem, rozwodem rodziców, starością, chorobą, szpitalem, nieśmiałością, współpracą, sprzątaniem czy wyjątkowością.

Zagadnień jest naprawdę dużo, dlatego proponuję czytać maksymalnie jedną bajkę dziennie. To także nie jest raczej książka, którą można czytać od deski do deski. Bardziej wskazane będzie tutaj wybranie konkretnej bajki, w zależności od potrzeb.

Warto mieć taką pozycję w swojej biblioteczce. Polecam ją szczególnie dla rodziców dzieci, które skończyły 4 rok życia. Wiele ujętych w niej wątków na pewno pozwoli maluchom zrozumieć jakie uczucia ich dotykają, a tym bardziej, nauczy je mówienia o nich.

Ta książka może także pomóc rodzicom, którzy potrzebują wsparcia w lekturze w opracowywaniu z dzieckiem trudnych zagadnień.

Link do strony wydawnictwa: https://cojanato.pl/produkt/teskniacy-zenon-i-zyrafa/

Po więcej bajek o żyrafie Bibi zapraszam tutaj: http://przyjacielezyrafy.blogspot.com/

Artykuł Tęskniący Zenon i żyrafa, która spadła z krzesła pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.