Seria: Kot rabina

Scenariusz: Joann Sfar

Rysunki: Joann Sfar

Tłumaczenie: Wojciech Birek

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

To już dziesiąty – DZIESIĄTY album z serii ,,Kot Rabina”! Mam wrażenie, że poznałam tę serię wczoraj, a tak naprawdę minęło już kilka lat, podczas których towarzyszy mi gadający kot oraz błyskotliwy obraz nieco wykrzywionej, algierskiej rzeczywistości.

Na stronie możecie przeczytać recenzje:

– ,,Kot rabina 1-5”,

– ,,Kot rabina 6: Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną”,

– ,,Kot rabina 8: Koszyczek migdałów”,

– ,,Kot rabina 9: Królowa szabatu”.

W ostatniej nowości od Wydawnictwa Timof i cisi wspólnicy – ,,Kot rabina 10: Wracajcie do siebie!” Joann Sfar poniekąd stawia przysłowiową kropkę nad ,,i”, ponieważ przenosi czytelników nieco w przyszłość. Uchylając rąbek tajemnicy, teoretycznie zdradza dobre zakończenie. Ale czy na pewno?

Po Joann Sfar można spodziewać się absolutnie wszystkiego. Pewnym jednak jest to, że dziesiąty album nie jest tym ostatnim. Kilka dni temu na Instagramie autora można było zobaczyć okładkę 11 tomu. 

,,Wracajcie do siebie!” to zbiór anegdot znanych nam bohaterów, którzy poddają w rozważanie czy warto porzucić Algierię na rzecz Izraela. Zdecydowana większość, przyzwyczajonych do swojego kraju Żydów staje w opozycji do męża Zabii, który ma nadzieję na lepszą przyszłość dla swoich dzieci. 

Cała sprawa rozpoczyna się od Rosz Haszana i odprawianiu Taszlicha, czyli wytrząsaniu ze swoich kieszeni paprochów nad brzegiem morza, symbolizującego pozbywanie się nagromadzonego zła podczas minionego roku. Grupa przyjaciół i wierzących zaczepiana jest oraz krytykowana. Nazywa się ich ,,cholernymi Żydami”, co uruchamia w bohaterach wspomnienia i pozwala na egzystencjonalne rozważania.

Ta książka, podobnie jak wszystkie pozostałe, choć zawiera w sobie sporo metafor, podtekstów i nawiązań do historii, jest też pełna humoru oraz dystansu. Postać kota, który momentami wydaje się przewyższać umiejętnością logicznego myślenia dorosłych ludzi, to symbol ograniczeń, które narzucane są społeczności przez politykę, religię czy zdezaktualizowaną tradycję. Teoretycznie więc tylko zwierzę – pozbawione bagażu pokoleniowego oraz tożsamości, jest w stanie obiektywnie spojrzeć na omawiany temat.

,,Kot rabina 10: Wracajcie do siebie!” sprawi mnóstwo przyjemności czytelnikom, uzupełni życiorysy ulubionych bohaterów i pozostawi coś w każdym z odbiorcy na dłużej.

Polecam ten komiks wszystkim powyżej 17 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Kot rabina. 10: Wracajcie do siebie! – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorzy: Jean – David Morvan, Séverine Tréfouël

Ilustracje: David Evrard

Tłumaczenie: Małgorzata Fangrat

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

O fantastycznym komiksie ,,Irena” pisałam już przy okazji jego pierwszej części, o tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/10/02/irena-1-getto-recenzja/

Chciałabym się teraz pochylić nad jego drugą z trzech części, czyli ,,Irena 2: Sprawiedliwi”. Książka ukazała się w polskim przekładzie w tym samym roku, co jej poprzedniczka, czyli w 2017.

Akcja przenosi nas wprost do roku 1942, gdzie Irena Sendlerowa jest właśnie w trakcie przemycania dzieci żydowskich poza teren getta.

Pierwsza część serii kończy się w roku 1941 (chociaż jak już wspominałam w poprzedniej recenzji, chronologia nie zawsze jest zachowana, dlatego mamy tam też wątki z lat późniejszych).

Wraz z początkiem książki ,,Irena 2: Sprawiedliwi” jesteśmy świadkami jej przygotowań do wywozu dzieci na większą skalę. Stopniowego angażowania w konspirację kolejnych osób. W końcu złapania i uwięzienia Ireny na Szucha.

Ta część to swego rodzaju pomnik. Nie bez powodu jej podtytuł to ,,Sprawiedliwi”. Pada w niej wiele nazwisk: Janina Bukolska, Józef Zysman, Dobraczyński, Janusz Korczak, Stanisława Bussoldowa oraz wiele innych. Tak jakby autorzy książki obawiali się, że te postacie mogą bezpowrotnie zaginąć w odmętach historii i pozostać niezauważonymi lub niedocenionymi.

Irena Sendlerowa była bez wątpienia wybitną postacią, ale bez ludzi, którzy ją wspierali i pomagali w realizacji jej pomysłów, nie udałoby się jej osiągnąć tak wiele.

Oprócz wielkich osób, pokazywane są także metody, które stosowano w przemycie dzieci poza mury. Wszystkie były bardzo niebezpieczne. Każdorazowo wiele ludzi ponosiło ogromne ryzyko. Gdyby coś poszło nie tak, wielu mogłoby zginąć.

W książce przypomina się także o istnieniu tajemnych organizacji, takich jak Żegota, która w sumie spaja część pierwszą komiksu o Irenie z częścią drugą. Zarówno ,,Irena 1: Getto” jak i ,,Irena 2: Sprawiedliwi” kończą się w tym samym miejscu, na alei Szucha 25 w siedzibie Gestapo.

Oba komiksy serii są ze sobą spójne pod względem wydania, jak i ilustracji. Pięknie się uzupełniają i wciągają czytelnika w świat historycznych wydarzeń.

Mam wrażenie, że ,,Irena 2: Sprawiedliwi” jest nieco bardziej bezpośrednia. Pokazuje wiele wątków w sposób dosadny, który może być, szczególnie dla tych najmłodszych czytelników zbyt brutalny.

Z drugiej jednak strony, trudno wygładzać wojnę i rezygnować z faktów, które są bardzo ważne dla rzetelnego przedstawiania historii.

Polecam tę książkę, podobnie jak cześć poprzednią, dla dzieci powyżej 7-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Irena+2%3ASprawiedliwi/pokaz.html

Artykuł Irena 2: Sprawiedliwi – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorzy: Jean – David Morvan, Séverine Tréfouël

Ilustracje: David Evrard

Tłumaczenie: Małgorzata Fangrat

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Nie należy dziwić się faktem, że historia Ireny Sendlerowej inspiruje ludzi różnych narodowości. Jej odwaga oraz decyzja narażenia własnego życia w zamian za możliwość ocalenia innych jest godna podziwu.

Autorami komiksu ,,Irena 1: Getto” są Jean – David Morvan oraz Séverine Tréfouël, którzy napisali do niego scenariusz. David Evrard, który go zilustrował oraz Walter (Walter Pezzali) odpowiedzialny za pokolorowanie historii. Artyści są pochodzenia francuskiego, nie licząc ilustratora, który urodził się w Belgii.

Akcja komiksu rozpoczyna się w marcu 1941 roku.  Irena Sendlerowa wjeżdża na teren Getta Warszawskiego. Taki też podtytuł nosi ta część opowieści. Cała seria składa się na 3 tomy. ,,Getto”, ,,Sprawiedliwi” oraz ,,Warszawa”, wszystkie są już dostępne na stronie wydawnictwa.

Dlaczego autorzy zatytułowali tę serię ,,Irena”, a nie Irena Sendlerowa?

Wydaje się, że dużo ważniejszym powodem, niż fakt łatwego zapamiętania nazwy, była symbolika, jaką próbowano opowiedzieć za pośrednictwem tej kobiety.

Z pomocą jej postaci pokazuje się tutaj pewną historię. To właściwie opowieść o odwadze, podejmowaniu trudnych decyzji oraz życiu w niewiarygodnie trudnych czasach. Autorzy pozwalają czytelnikowi wierzyć, że takich osób jak Irena Sendlerowa było znacznie więcej. Sami zresztą przyznają w komentarzu, że z perspektywy lat niektóre fakty przeczą same sobie. Oni nie chcą oddać historii w stosunku jeden do jednego, ale uchwycić pewien hart ducha oraz niezwykłą postawę bohaterów.

Komiks nie jest zbudowany linearnie. Autorzy bawią się pojęciem czasu. Są tutaj zarówno skoki w przyszłość czy retrospekcje, jak również fragmenty przeniesione z innych rzeczywistości – marzenia oraz złudzenia.

Często ludzie opowiadający o wojnie, mówią, że pojęcie rzeczywistości przestaje w takich chwilach istnieć. Niektóre osoby celowo żyją, jakby w zawieszeniu. W innym przypadku mogłyby sobie nie poradzić z przytłaczającym je otoczeniem.

Taka jest właśnie narracja w ,,Irenie 1: Getto”. Kadry, które umieszczono w historii, przypominają często fragmenty złych snów. Ludzie są przerysowani. Naziści wyglądają jak drapieżne ptaki z wielkimi zębami i ptasimi nosami. Z kolei osoby umierające przypominają szkielety.

Kontrast wzmacnia ukazanie przez autorów dwóch światów, funkcjonujących tuż obok siebie. Jeden przedstawiają w zimnych, wypranych z kolorów obrazach. Drugi w ciepłych barwach, dających poczucie złudnego bezpieczeństwa.

Końcówka historii jest opowiedziana nad wyraz emocjonalnie. Cała książka wzbudza w czytelniku wzruszenia. Nie sposób nie przeżywać oglądanej historii, i nie wyciągać z niej konkretnych wniosków.

Jednak za sprawą opowiadania ostatnich stron naprzemiennie, efekt ten jeszcze się wzmaga. Widzimy moment z wywiezienia pierwszych dzieci z getta, żeby za chwilę być świadkiem konsekwencji, jakie Irena musiała wziąć na siebie za pomoc społeczności żydowskiej. Za pomocą po raz kolejny użytego kontrastu, wywołuje się w czytelniku mocny stan emocjonalny.

,,Irena 1: Getto” to komiks, który oddaje historię, bez angażowania w nią zbyt wielu faktów oraz detali, które mogłyby odwrócić uwagę czytelnika od tego, co jest naprawdę w nim istotne. Niezbędne informacje zostały umieszczone w przypisach, a cały przekaz historii nie tylko pogłębia naszą wiedzę o tej niezwykłej bohaterce, ale daje także obraz całej gamy ludzkich zachowań.

Pozostawia nas z refleksją, że niezależnie od położenia zawsze mamy wybór. Tylko od nas zależy, jaką drogę wybierzemy.

Polecam tę książkę dzieciom od 7-ego roku życia oraz wszystkim dorosłym, bez względu na ich przekonania.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Irena+1%3AGetto/pokaz.html

Artykuł Irena 1: Getto – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.