➜ Tytuł: Hobbit: Tam i z powrotem
➜ Autor: Reiner Knizia
➜ Ilustracje: Lorenzo Colangeli
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2025
➜ Czas gry: ok. 30 minut/pojedyncza przygoda
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Cztery książki zamiast tradycyjnej planszy

Największym zaskoczeniem jest konstrukcja samej gry. Plansze mają formę twardo-stronicowych „książek”, które otwieramy na rozdziałach konkretnych przygód. Każda z nich wprowadza nowe zasady, nowe cele i nowe strategie, które trzeba będzie samodzielnie opracować. To rozwiązanie okazuje się nie tylko niezwykle klimatyczne, ale też praktyczne. Grę da się przygotować do rozgrywki w czasie krótszym, niż zagotowanie wody na herbatę – od momentu otwarcia pudełka do pierwszego rzutu kością mija raptem około 30 sekund.

Ta niemal natychmiastowa gotowość do gry sprawia, że Hobbit: Tam i z powrotem świetnie sprawdzi się „na jedną partyjkę”, przed snem, podczas przerwy czy w trakcie wyjazdu. Wystarczy wybrać jedną książkową planszę i rozpocząć misję. Podejrzewam jednak, że na jednej przygodzie zdecydowanie się nie skończy.

Dla kogo jest ta gra?

Choć to tytuł strategiczny, jego odbiór może być wyjątkowo uniwersalny. Z powodzeniem grają w nią dorośli, ale rozgrywka jest także w pełni przystępna dla dzieci od około 10. roku życia. To zasługa przede wszystkim prostej, intuicyjnej mechaniki opartej na rzucie kostkami i wytyczaniu tras, które – co ważne – wcale nie oznaczają braku kontroli oraz losowości.

Gracz może podmieniać kostki, planować ścieżki, wybierać akcje zgodne z aktualną sytuacją na planszy. Kostki wyznaczają jedynie kierunek, ale to decyzje gracza mają największą sprawczość – i jednocześnie wpływają na rywala (jednego lub maksymalnie trzech), z którym ścigamy się, aż do realizacji celu.

Nowe zasady przy każdej przygodzie – plus czy minus?

Każda książkowa plansza to osobna instrukcja i zestaw zasad. W zależności od przygody, należy także przygotować inny zestaw komponentów: kości, żetony chleba, mieczy czy szyszek.  Dla jednych będzie to pretekst do nieustannego odkrywania pozycji oraz walki z monotonią, dla innych – lekko spowalniający aspekt: szczególnie jeśli chce się rozegrać kilka rozdziałów pod rząd.

Z drugiej strony właśnie ta struktura – szybki start, krótkie, intensywne misje, nowe zadania i mechaniczny – sprawiają, że gra nie nudzi się nawet po wielu partiach. Dzięki temu każda przygoda staje się małym, indywidualnym doświadczeniem.

Klimat Śródziemia w najdrobniejszych szczegółach

W kartonowych planszach, instrukcjach oraz na ilustracjach ukryto smaczki, które docenią  fani Tolkiena: cytaty, dowcipne nawiązania, charakterystyczne powiedzonka. Nie są nachalne – raczej dyskretnie budują atmosferę podróży Bilba i jego towarzyszy, nawiązując do uniwersum, który gracze znają i kochają.

To właśnie ten przygodowy charakter sprawia, że gra bywa jednocześnie strategiczna oraz zapewnia relaksujący czas z przyjaciółmi. Niesie w sobie coś z rodzinnego czytania Hobbita, ale przełożonego na mechanikę, która angażuje i pozostawia przestrzeń na rozmowy przy stole.

Regrywalność – czy to gra jednorazowa?

Obecność pisaków może sugerować, że gra jest jednorazowa – nic bardziej mylnego.
Po wymazaniu zapisów (do gry dołączone są ścieralne mazaki, ważne żeby nikt ich nie podmienił ) można wracać do każdej przygody, szukać lepszych rozwiązań, próbować innych dróg do zwycięstwa lub zapraszać nowych graczy.

Gra ma także tryb solo oraz tryb dla bardziej zaawansowanych, które wyraźnie zwiększają wyzwanie.

Czy Hobbit: Tam i z powrotem to dobry pomysł na prezent?

To jedna z tych gier, które wręcza się z przekonaniem, że obdarowana osoba naprawdę z niej skorzysta. Hobbit: Tam i z powrotem jest prezentem niezwykle uniwersalnym: sprawdzi się zarówno dla dorosłych fanów Tolkiena, jak i dla młodzieży, która dopiero zaczyna przygodę z planszówkami. 

Lekki charakter rozgrywki, książkowe plansze i wyczuwalny klimat przygody sprawiają, że gra każdorazowo staje się pretekstem do wspólnego spędzenia czasu. Nie wymaga długiego tłumaczenia zasad, nie potrzebuje dużego stołu – oferuje autentyczną satysfakcję z planowania i podejmowania wyzwania. Hobbit: Tam i z powrotem będzie idealnym upominkiem na święta, urodziny lub jako prezent „bez okazji”.

Grę do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

Czy Hobbit: Tam i z powrotem jest dobrą grą dla początkujących?

Tak – zasady są dość intuicyjne, a każda przygoda nie przytłacza ilością informacji do zapamiętania.

Od ilu lat można grać?

Polecam od 10+, ale najlepiej sprawdzi się dla nastolatków oraz dorosłych.

Czy gra jest losowa?

Bazuje na rzucie kośćmi, ale losowość jest w niej kontrolowana – gracz ma realny wpływ na przebieg partii oraz strategię.

Czy gra jest jednorazowa?

Nie. Dzięki ścieralnym pisakom i wielu kombinacjom rozgrywek można wracać do niej nieskończenie wiele razy.

Czy sprawdzi się dla fanów Tolkiena?

Jak najbardziej. W środku jest mnóstwo nawiązań, cytatów i detali, które docenią miłośnicy Hobbita.

Artykuł Hobbit: Tam i z powrotem – czy warto? Recenzja niezwykle oryginalnej gry Reinera Knizii pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Delisie. Wielka imprezka
➜ Autor: Reiner Knizia, Maciej ,,Maiki” Kur
➜ Ilustracje: Magdalena ,,Meago” Kania
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: ok. 60 minut
➜ Liczba graczy:  od 3 do 6 osób
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jak ja zawsze byłam niepocieszona, gdy widziałam, że anglojęzyczni fani ,,Delisi” dostają nie tylko komiksy, ale także różnego rodzaju gadżety związane z serią. Miałam nadzieję, że w Polsce, prędzej czy później, także pojawi się coś, co wyjdzie poza schemat klasycznych historyjek graficznych, jednak… stało się coś znacznie lepszego!

Delisie i gra planszowa

Nakładem wydawnictwa Egmont ukazała się planszówka! ,,Delisie. Wielka imprezka” to gra z uniwersum, do którego zaprasza się fanów Delilandu oraz jego mieszkańców (a właściwie mieszkanki). Autorem planszówki jest Reiner Kinizia, który ma na swoim koncie (podobno!) ponad 700 różnych gier planszowych!

Jeżeli jeszcze nie słyszeliście o ,,Delisiach”, zachęcam do przeczytania trzech recenzji o tej serii:

• Delisie. Życie ma smak. Tom 1,
• Delisie. Mniam, mniam, mniam. Tom 2,
• Delisie. Apetyt na sukces. Tom 3.

Co zawiera pudełko?

,,Delisie. Wielka imprezka” to niewielkie pudełko, na którym oznaczono rekomendowany wiek odbiorców, przewidywany czas rozgrywki oraz odpowiednią ilość graczy. Według twórców, gra powinna zająć godzinę i najlepiej odbywać się w grupach od 3 do 6 osób (swoją drogą, na stronie wydawnictwa znajdują się inne informacje, ale nie są one prawidłowe). Sugerowany wiek to 10+, ale moim zdaniem bardziej wprawieni gracze od 8 roku życia też powinni sobie poradzić.

Pudełko zawiera:

• kartonową, porządną planszę składaną na cztery części,
• 24 drewniane znaczniki graczy (6 kolorów po cztery znaczniki), niestety w moim pudełku brakowało jednego zielonego znacznika, co w sumie powoduje, że mogę w nią grać w maksymalnie pięć osób (chyba, że czymś go zastąpię),
• 29 kart Delisi – ich ilość w grze zmienia się w zależności od liczby graczy,
• 18 żetonów akcji (każdy gracz otrzymuje zestaw 3 żetonów w swoim kolorze),
• 60 żetonów serduszek (czyli punktów, które przyznawane są po każdej rundzie, więcej piszę o nich w nagłówku Podsumowanie),
• 36 kafelków promocji (oferujących możliwość zdobycia więcej bonusów),
• dość krótka, jednak nieco zagmatwana instrukcja.

Mechanika gry

I od tej instrukcji chciałabym zacząć. Ja ogólnie bardzo cenię sobie zwięzłe instrukcje w planszówkach kierowanych do dzieci, a ,,Delisie. Wielka imprezka” zdecydowanie taką grą są. Z drugiej jednak strony, wolałabym chyba coś nieco bardziej rozbudowanego, co czytelniej wyjaśnia pewnie niuanse. 

Żeby była jasność – gra, jak i jej mechanika, są świetne. Zanim jednak się człowiek o tym przekona, musi trochę pogłówkować i – niczym puzzle – ułożyć sobie wszystkie reguły oraz zasady w głowie.

Wrażenia z rozgrywki i historia

Gra nosi tytuł ,,Delisie. Wielka imprezka”, ale pomysł na planszówkę nie jest specjalnie szalony. Po prostu, w świecie znanym z komiksów, odbywają się trzy wydarzenia jednocześnie. Gracz wciela się w kuriera, który ma dowozić potrzebne na nie przedmioty. 

Bardzo żałuję, że miejscem akcji nie jest słynna z ,,Delisi” restauracja, tylko dość przypadkowe miejsca. Mam też wrażenie, że w ogóle nie wykorzystano potencjału bohaterek serii oraz ich indywidualnych cech. 

Podsumowanie

No, ale dobrze, bo wychodzi na to, że strasznie marudzę, a nie powinnam. Dlaczego? Bo bardzo polubiłam ,,Delisie. Wielką imprezkę”! Wciągnęła mnie i natychmiast zapragnęłam wypróbować ją w wariancie z czterema, pięcioma i sześcioma graczami.

To bardzo dynamiczna propozycja. Pozwala wdrożyć w rozgrywkę swoją strategię, rywalizować z pozostałymi graczami i cieszyć się zwycięstwem. Trochę nie rozumiem tych serduszek i idei Pastagramu (moim zdaniem kalka polubień zdjęć z nagradzaniem za dostawy przedmiotów jest trochę zbyt daleko idącą analogią, a poza tym – może być nawet ciut szkodliwa). Wolałabym, żeby po prostu otrzymywało się punkty, które można wymienić np. na zwolnienie zmywania naczyń (czy coś w tym stylu).

Ale to są niuanse, które po prostu powodują, że ,,Delisie. Wielka imprezka” nie jest grą wybitną, ale bardzo dobrą. Bardzo czekam na animację z Delisiami i oczywiście kolejne zeszyty z serii!

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Delisie.-Wielka-imprezka,75567109,p.html

Artykuł Delisie. Wielka imprezka – recenzja gry planszowej pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Zamek”

Autor: Reiner Knizia

Ilustracje: Roman Kucharski

Rok wydania: 2018

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Czas gry: ok. 30-45 minut

Liczba graczy: 2

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Zdobywanie zamków nie należy do najłatwiejszych aktywności, a jednak kojarzy się z jakąś romantyczną i sentymentalną nutą. Wydawnictwo Nasza Księgarnia pozwala na zaangażowanie własnych heroldów, mnichów, giermków i rolników oraz ruszenie z nimi z odsieczą na upragnione mury! 

,,Zamek” jest kafelkową grą planszową, którą starsi gracze z powodzeniem mogą porównać do światowego bestsellera ,,Carcassonne”. Polska edycja jest jedną interpretacją jego wielu części. Pozwala na rozgrywkę dwóm osobom w wieku już powyżej 8 lat!

Co do górnego pułapu wieku… praktycznie nie istnieje. To tak mocno angażujący tytuł, że nawet po kilkunastu(!) turach dorosłych przeciwników, w dalszym ciągu odnajdujemy w niej nowe elementy i metody radzenia sobie z kontr graczem. Trzeba bowiem wiedzieć, że jest to planszówka ściśle nastawiona na rywalizację. Tutaj jest tylko jeden przegrany i jeden zwycięzca (a właściwie jeden władca i jeden… zakuty w dyby!). 

Pudełko zawiera przejrzystą i łatwą do zrozumienia instrukcję, 10 płytek muru, 60 kafelków z częściami zamkowych zabudowań, 18 żetonów specjalnych (ułatwiających rozgrywkę), 14 poddanych (7 pionków dla każdego gracza), 2 drewniane siedziby rodów oraz naklejkę ze smokiem. 

Zadaniem graczy jest zdobyć jak najwięcej punktów, przesuwając się po murach zamku. Można je kolekcjonować dokładając w odpowiednie miejsca dobierane w ciemno kafelki i przejmując nad nimi kontrolę. 

Istnieje kilka możliwości tworzenia swojego zamku – poprzez domy, chlewy, drogi i łąki. Na zielonych pastwiskach znajdują się kapliczki, które są specjalnie punktowane. Ogólna zasada polega na tym, żeby połączyć jak najwięcej kafelków i nie pozwolić przeciwnikowi ich sobie odebrać. 

,,Zamek” wymaga więc od wszystkich graczy umiejętności planowania i obmyślania strategii. Warto zastanowić się jak obsadzić swoje pionki, bo uwięzienie ich na nieukończonych polach zdecydowanie może pokrzyżować nam szyki.

Ogólnie jest to gra, która zapewnia mnóstwo emocji. Z powodzeniem mogą spędzać przy niej czas: rodzice oraz dzieci, dzieci i dziadkowie, dzieci i dzieci, a nawet dziadkowie i dziadkowie! Jej uniwersalny aspekt jest zaskakujący, ale zarazem powoduje, że śmiało można ją ofiarować na prezent lub zabrać ze sobą na wakacje – sprawdzi się za każdym razem!

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/zamek/2737/gra.html#.X0gq0i22zWY

Artykuł Zamek – recenzja gry planszowej pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuły: ,,Pierwsza gra. Mniam!”, ,,Pierwsza gra. Zwierzątka”

Seria: Pierwsza gra, Akademia Mądrego Dziecka

Autorzy: Reiner Knizia (Mniam!), Stefan Kołecki (Zwierzątka)

Ilustracje: Marzka Dobrowolska

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2020

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Jeżeli poszukujecie pierwszych planszówek, w które będą mogły zagrać już najmłodsze dzieci, to mam propozycję ciekawej serii od Wydawnictwa Egmont. 

Należy ona do cyklu Akademii Mądrego Dziecka, w ramach której ukazywały się także książki. O niektórych z nich pisałam już na blogu poprzednio:

• ,,Moje pierwsze 100”
• ,,W nocy”, ,,Moje ciało” – seria Pierwsze słowa 
• ,,A to było tak…”

,,Pierwsza gra” powstała z myślą o dwulatkach. To etap w życiu każdego dziecka, kiedy niezwykle szybko się rozwija. Jego motoryka i koordynacja jest już na takim etapie, że pozwala świadomie dopasowywać elementy, posługiwać się kostką do gry czy umieszczać fragmenty we wskazanym i przeznaczonym mu miejscu. 

Tę recenzję poświęcam dwóm tytułom. Z pierwszym ,,Mniam!” będzie możliwe bardzo elementarne ćwiczenie liczenia, pojawi się sposobność nauki kolorów oraz przyswojenia sobie wyglądu i nazw podstawowych owoców oraz warzyw. 

Druga ,,Zwierzątka” pomoże trenować się w umiejętności poznawania kształtów, rozpoznawania kolorów, da sposobność porozmawiania o zwierzętach oraz pozwoli ćwiczyć dłonie i palce podczas prostych ćwiczeń manualnych. 

Obie różnią się wieloma szczegółami i samą mechaniką gry, dlatego nie trzeba się ograniczać przy wyborze. Każda z nich pomoże w zdobywaniu innych umiejętności. 

Co więcej, do każdego pudełko Wydawnictwa dołożyło gratisową książeczkę (znajdziemy ją po ściągnięciu foli ochronnej). 

Dwie, który były w moich pudełkach to ,,G jak grom” oraz ,,I jak infekcja”. To krótkie, ilustrowane opowiastki fabularne, które pomagają w nauce czytania (będą miłą niespodzianką dla starszego rodzeństwa lub przydadzą się podczas dalszych etapów rozwoju). 

Gra ,,Mniam!” składa się na 16 żetonów owoców, warzyw i soku, 5 żetonów koszyków oraz jedną dużych rozmiarów kostkę (bezpieczną do używania przez dzieci). Zadaniam graczy jest nazbieranie jak największej liczby smakołyków. Rzuca się kostką i w zależności od tego, jaki kolor wskaże, można zabrać z koszyków taki owoc lub warzywo o identycznej barwie.

Oczywiście można wybrać także prostszy wariant gry lub – moja ulubiona opcja, bawić się w sklep i prosić dziecko/sprzedawcę o warzywa oraz owoce w konkretnym kolorze. ,,Mniam!” to z pewnością gra, która długo się nie z nudzi, a przy okazji będzie promować także zdrowe odżywianie!

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Mniam.-Pierwsza-gra.-Akademia-Madrego-Dziecka,24477699,p.html

,,Zwierzątka” zawierają z kolei 5 zwierzątek z naprawdę twardej tektury, 20 figur w 5 kolorach oraz płócienny woreczek. Tutaj zasady są jeszcze prostsze – wystarczy dopasować trójkąty, serduszka, kwadraty i koła w brzuszki ryby, motyla, żółwia, kaczki oraz biedronki. 

W obu przypadkach zabawa jest polecana w grupach od 2 do 4 osób. 

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Zwierzatka.-Pierwsza-gra.-Akademia-Madrego-Dziecka,24477700,p.html

Te gry to nie tylko dobra zabawa nawet dla najmłodszych dzieci, ale również możliwość spędzenia wspólnie czasu z całą rodziną!

Artykuł Pierwsze gry dla maluchów od Wydawnictwa Egmont pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.