W drugim tomie fantastycznej serii Anny Nowackiej – KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, na czytelników czeka mnóstwo emocji w towarzystwie bohaterów poznanych już w SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Ponownie wyruszamy w podróż po Polsce, gdzie będziemy natykać się nie tylko na prastare gady, ale także stworzenia z mitologii słowiańskiej i… niegodne zaufania płazy.

➜ Tytuł: KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków
➜ Seria: SOS
➜ Autorka: Anna Nowacka
➜ Ilustracje: Ola Bylica
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Czarna Owca w rodzinie

Główny bohater serii, czyli dziewięcioletni Staszek, całkiem niedawno dowiedział się, że jego rodzina skrywa znacznie więcej tajemnic niż drzewo genealogiczne przeciętnych Kowalskich. Jego mama jest prezeską stowarzyszenia działającego pod przykrywką, a babcia wraz z ciotkami tworzą trzon tej organizacji i mają niemały udział w jej historii.

(…) Czyli wszyscy należycie do tajnej organizacji mającej przywrócić dobre imię smokom, które nie są postaciami z bajek, ale żywymi, chodzącymi po świecie od setek lat potworami? – Witek spojrzał na mamę Staszka pytająco.

– Pokrótce – odparła, rozglądając się.

Anna Nowacka, KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, Rozdział XXIV, str. 133

W rodzinie nie brakuje także Czarnej Owcy oraz członka familii, z którym najlepiej wychodzi się tylko na zdjęciach. Pradziadek chłopca ma sporo za uszami i jest źródłem niekończących się problemów dzielnych obrońców. Drugi tom odsłania kolejne karty jego planu, pokazując, że pradziadek nie działa w pojedynkę. Oprócz potężnego Uroborosa, pomaga mu także… tajemnicza ciotka Bogda.

Wawelskie rzeźbione głowy i związana z nimi legenda

Anna Nowacka swoją opowieść opakowuje w świetne poczucie humoru, bazujące przede wszystkim na zabawie słowem oraz absurdalnych sytuacjach. Autorka z upodobaniem bawi się frazeologizmami, zręcznie wplatając je w treść historii i nadając im czasami zupełnie nieoczekiwane znaczenia. Dzięki temu całość odbiera się jako lekturę lekką, wciągającą oraz błyskotliwą. Za ilustracje, które dopełniają ten fantastyczny świat, odpowiada Ola Bylica.

Umiejscawiając opowieść przede wszystkim we współczesnym Krakowie (z gościnną obecnością m.in. Opola), autorka bazuje na realnie istniejących ulicach oraz zabytkach Wawelu. W tej części ważną rolę odegrają na przykład rzeźbione głowy z Sali Poselskiej, a szczególnie jedna z nich, nazywana Niemą.

Na stropie tej sali Zamku Królewskiego na Wawelu rzeczywiście znajdują się renesansowe rzeźby w kształcie głów. Jedna z nich, z zasłoniętymi ustami, jest bohaterką legendy o Zygmuncie Auguście. Według podania miała upomnieć króla, kiedy ten wydał niesprawiedliwy wyrok. Kiedy będziecie więc tam kolejny raz, dobrze się jej przyjrzyjcie.

Rodzina, lojalność i potrzeba wolności

KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków jest jednak wartościową pozycją, nie tylko przez wzgląd na historyczne i kulturowe wzmianki. Z tej fantastycznej historii płyną ważne przemyślenia, które mogą przyswoić sobie czytelnicy. 

To prawda, że z niektórymi członkami rodziny najlepiej wychodzi się na zdjęciach, ale jednocześnie bliskość i wspólna historia potrafią być źródłem ogromnej siły. Siostry, czyli ciotki i babcia Staszka są gotowe wiele zrobić, żeby ochronić siebie nawzajem. Nie oznacza to jednak, że więzy krwi gwarantują zgodę czy zaufanie. Anna Nowacka pokazuje rodzinę również jako przestrzeń skomplikowanych relacji, sekretów i konfliktów, które nie zawsze da się łatwo rozwiązać.

W drugim tomie istotnym wątkiem pozostaje także kwestia żab, a właściwie ich zniewolenie przez pewną księżniczkę oraz rosnąca w płazach chęć dokonania zemsty. Pod warstwą humoru i fantastycznych wydarzeń kryje się więc jeszcze jedno zagadnienie – wolność i konsekwencje jej odbierania. Nawet najbardziej niepozorne stworzenia mają bowiem granice swojej cierpliwości.

(…) Wieczność to nie żart. Życie smakuje dlatego, że przemija. Gdy masz coś na zawsze, przestańcie cię intrygować – odparł Żaltis.

Anna Nowacka, KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, Rozdział XXXIV, str. 192

SOS i KLOPS – kampania edukacyjna dla szkół i bibliotek

Na koniec warto wspomnieć, że przygoda ze smokami można trwać dalej – nawet, kiedy fabuła książki wraz z ostatnim rozdziałem już się skończyła. Wokół serii Anny Nowackiej powstała ogólnopolska kampania edukacyjna KLOPS, skierowana do uczniów klas II-VI szkół podstawowych. 

W ramach sześciu spotkań dzieci mogą wcielać się w agentów tajnej organizacji, rozwiązywać zagadki, analizować raporty i wykonywać kolejne misje. Dla wybranych klas przygotowano bezpłatne pakiety zawierające książki, scenariusze zajęć, materiały edukacyjne oraz legitymacje agentów. Co istotne, także inne klasy mogą skorzystać z materiałów udostępnionych na stronie projektu SOS i KLOPS. Literatura daje ogromne możliwości – może stać się również punktem wyjścia do wspólnego odkrywania polskiej historii, legend i rozwijania dziecięcych wyobraźni.

Stare, dobre fantasy na polskim podwórku

W KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków nie brakuje epickiej bitwy, źródełka z wodą zapewniającą nieśmiertelność czy też magicznego miecza oraz bezsprzecznej odwagi głównych bohaterów. Czyli dostajemy pełen pakiet starego, dobrego fantasty, tyle że rozgrywającego się na naszym polskim podwórku. Jest to ekscytujące, prawda?

Nic dziwnego, że tak wiele osób marzy o zasileniu szeregów Koła Lokalnych Obrońców Polskich Smoków. Sama z przyjemnością zajrzałabym do jego siedziby i przekonała się, jakie jeszcze tajemnice skrywa Wawel. 

No, chyba że macie na imię Jerzy. Z tym imieniem legendarnego smokobójcy w oczach smoków jesteście… spaleni.

Polecam tę serię dzieciom powyżej 9 lat. Zacznijcie lekturę od pierwszego tomu, a później od razu sięgnijcie po kontynuację. Sprawdzajcie dostępność książek na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków

O czym jest książka KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków?

KLOPS Anny Nowackiej to pełna humoru powieść fantasy dla dzieci, w której polskie legendy i słowiańskie stworzenia ożywają we współczesnym świecie. Staszek i Hela ponownie angażują się w działalność tajnej organizacji chroniącej smoki. Tym razem muszą zmierzyć się z rodzinnymi sekretami, zbuntowanymi żabami i niebezpiecznymi planami pradziadka.

Czy KLOPS jest kontynuacją książki SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków?

Tak. KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków to drugi tom serii Anny Nowackiej, rozpoczętej powieścią SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Obie książki łączą tych samych bohaterów, tajemniczą organizację oraz świat, w którym smoki istnieją naprawdę.

Od jakiego wieku można czytać książkę KLOPS?

Polecam tę książkę dzieciom od 9. roku życia. To propozycja szczególnie odpowiednia dla czytelników lubiących dynamiczne przygody, fantastykę, polskie legendy oraz historie z dużą dawką humoru.

Czy można czytać KLOPS bez znajomości pierwszego tomu?

Najlepiej rozpocząć przygodę od książki SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Chociaż KLOPS przedstawia kolejne wydarzenia, wiele rodzinnych tajemnic i relacji między bohaterami nawiązuje do pierwszej części. Znajomość wcześniejszej historii pozwala lepiej zrozumieć motywacje postaci.

Gdzie rozgrywa się akcja książki KLOPS?

Akcja powieści rozgrywa się przede wszystkim we współczesnym Krakowie, w tym na Wawelu. Anna Nowacka wykorzystuje rzeczywiste miejsca oraz zabytki, łącząc je z fantastyczną fabułą. 

Na czym polega kampania edukacyjna KLOPS dla szkół i bibliotek?

KLOPS – Operacja Czarna Owca to bezpłatna kampania edukacyjna inspirowana książkami Anny Nowackiej, przeznaczona dla uczniów klas II-VI szkół podstawowych. Podczas sześciu spotkań dzieci wcielają się w agentów tajnej organizacji, rozwiązują zagadki, analizują wskazówki i wykonują kolejne misje. Projekt łączy promocję czytelnictwa z poznawaniem polskich legend, współpracą i kreatywnymi zadaniami.

Gdzie znaleźć materiały edukacyjne do książki KLOPS?

Scenariusze zajęć, zadania i materiały potrzebne do przeprowadzenia misji udostępniono na stronie projektu SOS i KLOPS. Mogą z nich korzystać nauczyciele, bibliotekarze i edukatorzy, którzy chcą wykorzystać przygody Staszka i Heli podczas zajęć z dziećmi.

Artykuł Smoki istnieją i mieszkają w Polsce! Recenzja KLOPSa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Aubrey Hartman, znana już polskim czytelnikom z powieści Lis z Martwego Lasu, powraca z nową, zupełnie inną powieścią (choć w porządku chronologicznym, to właśnie Lew był jej literackim debiutem). Autorka połączyła w niej klasyczną dziecięcą fantastykę z historią o samotności, wyobcowaniu, rodzinie oraz poszukiwaniu własnego głosu. To pozycja dla czytelników już od 8 lat. Z niezwykłą przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Lew, który się odważył
➜ Autorka: Aubrey Hartman
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Tłumaczenie: Maria Jaszczurowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Uważaj, czego sobie życzysz

Dwunastoletnia Poppy Woodlock przeprowadza się z rodziną na wybrzeże Oregonu. Jej rodzice mają odrestaurować podupadłą posiadłość Lark-Hayes Manor, która już na pierwszy rzut oka (a właściwie węch nosa) skrywa pewną tajemnicę. Starszy brat dziewczynki szybko odnajduje się w nowym otoczeniu. Poppy nie ma tyle szczęścia – w szkole czuje się pomijana, a w domu ciągle słyszy zmartwione głosy, że nie potrafi się dopasować.

Schronienia szuka więc tam, gdzie zawsze czuła się najlepiej: w książkach. Wierzy również, że magia naprawdę istnieje, tylko trzeba wiedzieć, gdzie jej szukać… i ma rację. Podczas nocnej wyprawy po posiadłości, odkrywa wodną nimfę uwięzioną w zniszczonym basenie. Istota obiecuje spełnić życzenie dziewczynki, ale nie zrobi tego za darmo. Ceną ma być ukochana książka Poppy – Lew, czarownica i stara szafa. 

Bohaterka otrzymuje w zamian Samsona, skrzydlate lwiątko przypominające jego filmowy odpowiednik Aslana. Początkowo wydaje się, że spełniło się jej największe marzenie. Wkrótce jednak wychodzi na jaw to, co w umowie z nimfą zostało ukryte „małym druczkiem”. Każdej nocy, gdy Samson rośnie, ze świata znika kolejna książka. Co gorsza, Poppy jest jedyną osobą, która pamięta, że te historie kiedykolwiek istniały. 

Książki przestają istnieć

Trudno sobie wyobrazić, jak katastrofalne w skutkach mogłoby być to, że z powierzchni Ziemi, ale też ze świadomości wszystkich ludzi znikają kultowe książki. Aubrey Hartman słusznie zwraca uwagę w fabule, że razem z opowieścią przepada także jej wpływ na człowieka. 

Bohaterowie tracą wspomnienia, zainteresowania, wiedzę oraz część własnej tożsamości. Kiedy przestaje istnieć rodzinny dziennik zawierający przepisy oraz zapiski bliskiej osoby, Poppy zaczyna rozumieć, że historie mogą być nośnikami pamięci równie ważnymi jak fotografie czy rodzinne pamiątki. 

Każda książka, która jest dla czytelnika istotna, zostawia po sobie pewien ślad. Dzięki niej zapamiętujemy konkretne słowa, potrafimy nazwać nieznane wcześniej uczucia, doświadczamy sytuacji czy zjawisk, których w innym wypadku nie mielibyśmy możliwości doświadczyć. Czasem może także decydować o przyszłości – wpłynąć na wybór zawodu albo wartości. Lew, który się odważył opowiada więc nie tylko o ratowaniu literatury. To historia o ludziach ukształtowanych przez przeczytane opowieści. 

Fantasy bazujące na klasyce literatury dziecięcej

W Lwie, który się odważył wyraźnie słychać echo klasycznych powieści fantasy. Najważniejszym punktem odniesienia są Opowieści z Narnii, ale znajdziecie tam nawiązania także m.in. do Niekończącej się historii. Zakazane pomieszczenia, stara posiadłość, lekkomyślne zaufanie osobie, której nie powinno się ufać – to znane już motywy. W książce Aubrey Hartman odkryjecie je na nowo.

Autorka nie ucieka przy tym od zwyczajnych problemów. Obok magii pojawiają się trudności z odnalezieniem się w nowej szkole, rodzinne kłótnie i poczucie bycia pomijanym. Dzięki temu stawką jest nie tylko uratowanie skrzydlatego lwa czy odzyskanie książek.

Poppy musi zrozumieć, że odwaga oznacza również przyznanie się do błędu i poniesienie konsekwencji pochopnej decyzji. Dziewczynka powinna także nauczyć się bycia asertywną, bo choć czytanie książek jest piękną przygodą – chowanie się wśród stron powieści nie powinno być jedynym rozwiązaniem na problemy.

Lew, który się odważył to książka o magii – zarówno tej dotyczącej fantastycznych istot, jak i magii słów zdolnej być przedłużeniem naszej pamięci. Aubrey Hartman przypomina, że każda ważna opowieść może pozostawić w nas coś, czego nie sposób usunąć bez zmienienia nas samych. Pochłaniając piękne książki, karmimy swój umysł i poszerzamy horyzonty.

Sprawdzajcie dostępność tej na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – Lew, który się odważył

O czym jest książka Lew, który się odważył?

Lew, który się odważył Aubrey Hartman opowiada o Poppy Woodlock, która wraz z rodziną przeprowadza się do starej posiadłości w Oregonie. Czująca się niewidzialną dziewczynka zawiera niebezpieczną umowę z wodną nimfą. W zamian za ukochaną książkę otrzymuje magiczne, skrzydlate lwiątko. Wkrótce odkrywa jednak, że każdej nocy ze świata znika kolejna opowieść.

Kto napisał książkę Lew, który się odważył?

Autorką książki jest amerykańska pisarka Aubrey Hartman. Powieść ukazała się w 2023 roku pod oryginalnym tytułem The Lion of Lark-Hayes Manor i była jej literackim debiutem.

Dla dzieci w jakim wieku jest Lew, który się odważył?

Polecam tę książkę czytelnikom w wieku od 8 do 14 lat. To powieść typu middle grade, odpowiednia dla dzieci lubiących rozbudowane historie fantasy, tajemnicze posiadłości, magiczne stworzenia i bohaterów mierzących się z codziennymi problemami.

Czy Lew, który się odważył jest książką fantasy?

Tak. Lew, który się odważył to książka fantasy dla dzieci, w której pojawiają się stara magia, wodna nimfa oraz skrzydlaty lew uczący się ryczeć. Fantastyczna przygoda łączy się jednak z realistyczną opowieścią o samotności, rodzinnych relacjach, przeprowadzce i potrzebie bycia wysłuchanym.

Czy warto przeczytać książkę Lew, który się odważył?

To interesująca propozycja dla dzieci, które lubią magiczne przygody, tajemnicze domy i fantastyczne stworzenia. Powieść może spodobać się również dorosłym czytelnikom, ponieważ skłania do zastanowienia się nad tym, jak wyglądałby świat pozbawiony ukochanych książek i jak wiele zawdzięczamy przeczytanym historiom.

Artykuł Harry Potter i Muminki znikają. Recenzja Lew, który się odważył pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Była jednak przede wszystkim początkiem opowieści o odkrywaniu tego, co znajduje się po drugiej stronie znanej nam rzeczywistości.

W Jeżynowym Lisie. Zaklęciu Oka Burzy Kathrin Tordasi wiemy już, że po drugiej stronie drzwi znajduje się inny świat. Możemy więc od pierwszych stron zanurzyć się w tej niesamowitej konwencji, dając się jednocześnie zaskoczyć kolejnymi wydarzeniami tego uniwersum. Przy okazji lepiej poznajemy bohaterów i dostajemy obietnicę… jeszcze większej liczby przygód.

Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim patronatem medialnym. Tym bardziej, że drugi tom nie tylko dorównuje poprzedniemu, ale pod wieloma względami okazuje się nawet od niego lepszy.

➜ Tytuł: Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy
➜ Seria: Jeżynowy Lis
➜ Autorka: Kathrin Tordasi
➜ Ilustracje: Max Meinzold
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wiadomość, która została zapomniana

Ben niespodziewanie pojawia się przed domem Portii w Londynie. Jest przemoczony, choć od kilku dni nie padało, nie pamięta jak pokonał setki kilometrów dzielących go od Walii, a przy sobie ma tylko tajemniczy klucz i mapę oznaczoną czerwonym odciskiem łapy. Prawda, że brzmi intrygująco?

Fabuła już od samego początku zapowiada się na książkę, od której trudno będzie się oderwać. Jeżeli bowiem pamiętacie poprzednie zmagania bohaterów – tutaj spokojnie można pomnożyć je razy dwa. Oprócz tego, że stare konflikty nie do końca wygasły wraz z finałem poprzedniej części, to zostawiły dodatkowo w młodych bohaterach pewne zauważalne zmiany.

Portia śni, że jest wilkiem, a Ben zmaga się z uciążliwymi zanikami pamięci oraz utratą świadomości. Co działo się w chwilach, których nie pamięta i jaką ważną wiadomość miał przekazać swojej przyjaciółce? Konsekwencje amnezji mogą być naprawdę poważne.

Drugi tom wynika z pierwszego

Cała seria Jeżynowego Lisa jest spójną opowieścią, choć ujętą w dwa pokaźne i zamknięte wątki. Nie wyobrażam sobie jednak czytania ich inaczej, niż w sposób chronologiczny. Bohaterowie, którzy najpierw poznali się, później coś przeżyli i dowiedzieli się o sobie nowych rzeczy – nie mogą już wrócić do punktu wyjścia. 

To, jak znacząco zmieniła się Portia oraz Ben, i jak Inny Świat wpłynął na tę zmianę, sprawia, że czytelnicy mogą odkrywać ich (dosłownie) inne oblicza. Nowe zdolności nie służą jednak wyłącznie urozmaiceniu fabuły. Autorka przy okazji poddaje także pod rozważania kwestie natury moralnej czy emocjonalnej.

Znacznie mocniej wybrzmiewa również relacja nastolatków oraz ich udział w opowieści. W pierwszej części to Portia grała raczej pierwsze skrzypce i poznawaliśmy Inny Świat z jej perspektywy. W drugim tomie Ben staje się równorzędnym bohaterem. Przeplatana narracja pokazująca dwa punkty widzenia, pozwala spojrzeć na wydarzenia w bardziej pogłębiony, wymiarowy sposób.

Poruszająca fabuła nie tylko o przyjaźni

Zaklęcie Oka Burzy to też książka o ich przyjaźni, choć nie tylko. Portia musi odpowiedzieć sobie na pytanie, kim naprawdę jest, oraz czy jest w stanie wziąć odpowiedzialność za własne decyzje. Z kolei przed Benem trudne zadanie wyjścia ze strefy komfortu oraz odważenia się na naprawdę heroiczny, godny pochwały czyn.

Za sprawą takich znaczących momentów, w drugim tomie Jeżynowego Lisa, czeka na czytelników sporo wzruszeń. Jest tu kilka scen, które autentycznie rozłożyły mnie na łopatki, a jednocześnie trudno o nich pisać bez odbierania czytelnikowi przyjemności z odkrywania kolejnych zwrotów akcji.

Fantasy dla dzieci bez taryfy ulgowej

Kathrin Tordasi doskonale wie, że pisze dla młodszych odbiorców, ale w tym pisaniu nie wybiera drogi na skróty. W Zaklęciu Oka Burzy pojawia się realne zagrożenie, strach, strata i poczucie, że nie z każdej sytuacji jest wyjście (na szczęście to poczucie tylko chwilowe).

Jednocześnie książka nie traci przygodowego charakteru. Nadal jest pełna magii, zagadek i niezwykłych stworzeń. Widać również, jak w mistrzowski sposób Tordasi wplata swoje zainteresowanie Walią, lokalnymi legendami i dawnymi motywami literackimi (np. Szekspirem) w fabułę. Wręcza ona w dłonie bohaterów ochronne runy czy ponownie powraca do motywu istot zmiennokształtnych.

Seria, która coraz bardziej zachwyca

Ja najchętniej wręczyłabym egzemplarz tej książki każdemu dziecku powyżej 9 lat. Pierwszy Jeżynowy Lis bardzo mi się podobał. Po drugim jestem przekonana, że debiutująca chwilę wcześniej autorka ma ogromny talent. 

Zaklęcie Oka Burzy to fantastyczna książka, która jednocześnie przestrzega przed przekraczaniem granic. Pokazuje, że wybory mogą mieć swoją cenę, ale drzemiąca w nas dzikość niekoniecznie musi się wykluczać z drugą, znacznie łagodniejszą naturą. 

Jeżeli przypadkiem traficie więc na tajemnicze drzwi ukryte w jeżynowym krzaku… nie bójcie się ich uchylić. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy

O czym jest książka Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy?

Drugi tom serii Kathrin Tordasi ponownie prowadzi Portię i Bena do Innego Świata. Tym razem punktem wyjścia jest tajemnicze pojawienie się Bena w Londynie, jego problemy z pamięcią oraz zagadkowa mapa. Szybko okazuje się, że wydarzenia z pierwszej części mają swoje konsekwencje, a magia może być znacznie bardziej niebezpieczna, niż bohaterowie przypuszczali.

Czy Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy to drugi tom serii?

Tak. Zaklęcie Oka Burzy jest drugim tomem serii Jeżynowy Lis autorstwa Kathrin Tordasi. Pierwsza część nosi tytuł Tajemnica Krańca Świata.

Czy trzeba przeczytać pierwszy tom Jeżynowego Lisa?

Warto zacząć od Tajemnicy Krańca Świata. Drugi tom przypomina najważniejsze elementy wcześniejszej historii, jednak znajomość pierwszej części pozwala znacznie lepiej zrozumieć relację Portii i Bena, zasady Innego Świata oraz konsekwencje podejmowanych przez bohaterów decyzji.

Dla jakiego wieku jest Jeżynowy Lis. Zaklęcie Oka Burzy?

To powieść fantasy skierowana przede wszystkim do starszych dzieci i młodszych nastolatków. Sprawdzi się szczególnie u czytelników lubiących magiczne światy, tajemnice, przygody i historie, które nie unikają trudniejszych emocji.

Czy Zaklęcie Oka Burzy jest lepsze od pierwszego tomu?

Drugi tom rozwija najmocniejsze elementy Tajemnicy Krańca Świata: świat staje się bardziej rozbudowany, Ben otrzymuje większą rolę, relacja bohaterów zostaje poddana poważniejszej próbie, a fabuła jest bardziej dynamiczna i emocjonalna. Dla mnie to właśnie Zaklęcie Oka Burzy jest jak dotąd najmocniejszą częścią serii.

Artykuł Jeżynowy Lis 2 – recenzja serii, która z każdym tomem jest coraz lepsza pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to pierwszy tom fantastycznej serii w nowym, odświeżonym wydaniu Wydawnictwa SQN WOW. Powieść Anety Jadowskiej zyskała ilustracje Magdaleny Babińskiej, które wydają się dojrzalsze oraz bardziej adekwatne w kontekście wieku swoich odbiorców. 

Książkę rekomendowałabym przede wszystkim dzieciom powyżej 10. roku życia, które są już bardziej wymagające od młodszych czytelników i dobrze odnajdują się w nieco poważniejszej fantastyce.

➜ Tytuł: Franek i Finka. Tom 1. Cyrk martwych makabresek
➜ Seria: Franek i Finka
➜ Autorka: Aneta Jadowska
➜ Ilustracje: Magdalena Babińska
➜ Wydawnictwo: SQN WOW!
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Magiczne wakacje Franka i Finki

Głównymi bohaterami jest rodzeństwo, a precyzyjniej rzecz ujmując – bliźnięta Franek i Finka, które lada dzień mają obchodzić swoje 11. urodziny. Zanim jednak to nastąpi, ich umysły są nieco przytępione zaklęciem zapomnienia. Rodzice chcąc chronić dzieci przed rozczarowaniem, ukryli przed nimi magiczne pochodzenie.

Kiedy mama bliźniąt zaczyna poważnie chorować, Franek i Finka muszą na czas wakacji trafić do dziadka. Dziadka, który nie tylko jest cyrkowym maestro, ale tak się składa – zamieszkuje również zupełnie inny, alternatywny świat. To właśnie tam, pozbawieni wszelkich filtrów oraz chroniących ich zaklęć, Franek i Finka poznają swoją prawdziwą naturę. 

Wraz z odkrywaniem kolejnych tajemnic, dostrzegają jednak jak bardzo różnią się od siebie i jak wiele niebezpieczeństw czycha na tych, którzy nie znają zasad gry, w którą zostali wciągnięci.

Ambitna fantastyka dla dzieci, którą błyskawicznie się pochłania

Aneta Jadowska stworzyła powieść niebywale angażującą, naszpikowaną magicznymi odniesieniami i stworzeniami – a jednocześnie zaskakująco konsekwentną oraz oryginalną. Elementy klasycznej fantastyki łączą się tutaj z historią młodzieżową, emocjonalnym studium oswajania choroby czy też walką ze strachem i niepewnością o własną „wystarczalność”. 

Odkrywanie w sobie magii ognia czy podstaw nekromancji prowadzi także do pytań o to, jak bardzo jesteśmy w stanie przesunąć wewnętrzne granice, żeby odważyć się zmierzyć z przeciwnościami. Autorka czyni ze śmierci jednego z bohaterów. Nie stwarza jednak ponurego kosiarza, ale oswaja czytelnika ze zjawiskiem umierania – jego powszechnością i nieuchronnością.

Finka nie zlekceważyła słów brata. Przez ostatnie dni nauczyła się, że czasem nic nie jest takie, jakie się wydaje. A bebeszków należy słuchać. I choć nie widziała martwej magii, ufała Frankowi (…). Byli w tym razem. A jej bebeszki podpowiadały, że Nero Mortusowi nie można ufać. Elfy były natomiast zbyt pewne siebie i być może zarozumiałe, by w pełni docenić zagrożenie.

Aneta Jadowska, Franek i Finka. Tom 1. Cyrk martwych makabresek, Rozdział 34. Letni dwór i gorące przyjęcie, str. 353

Ważne tematy w atrakcyjnej formie

Pod cyrkowymi sztuczkami, magią, smokami, zaklęciami i niezwykłymi istotami kryje się opowieść o lęku o najbliższych, dojrzewaniu do odpowiedzialności oraz potrzebie zrozumienia tego, co trudne.

Mam wrażenie, że Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to bogate źródło wartościowych i mądrych aluzji, upakowanych w subtelnej oraz atrakcyjnej formie. Weźmy również choćby wątek związany z obecnością zwierząt w cyrkowej codzienności. Narracja wyraźnie sugeruje, że w sektorze rozrywki nie ma miejsca na przemoc oraz choćby dyskomfort zwierząt. Bardzo pochwalam i doceniam ten kierunek.

Nowe wydanie z barwionymi brzegami

Możecie być pewni, że sięgając po tę powieść, wciągniecie się w fabułę bez reszty. Szczerze mówiąc, po skończonej lekturze poczułam smutek, że to już koniec. Pocieszający jest jedynie fakt, że Franek i Finka to trylogia więc będą jeszcze okazję do spotkania z bohaterami. 

Nowa edycja od Wydawnictwa SQN WOW – z barwionymi brzegami oraz odmienioną identyfikacją graficzną – to przysłowiowa wisienka na torcie książki, po którą zdecydowanie warto sięgnąć w trakcie wakacji. Zwłaszcza, jeżeli szukacie fantastyki dla dzieci, która nie ucieka od trudnych emocji oraz naprawdę mrocznych antagonistów.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa SQN.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to pierwszy tom serii fantasy dla dzieci Anety Jadowskiej. Opowiada o jedenastoletnich bliźniętach, które trafiają na wakacje do dziadka prowadzącego magiczny cyrk i odkrywają swoje niezwykłe pochodzenie oraz ukryte zdolności.

Kto napisał książkę Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Autorką książki jest Aneta Jadowska, znana z fantastyki dla dorosłych oraz młodszych czytelników. Ilustracje do nowego wydania przygotowała Magdalena Babińska.

Dla jakiego wieku jest Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Książkę polecam przede wszystkim dzieciom od około 10. roku życia. Choć ma przygodowy charakter i dużo humoru, pojawiają się w niej także trudniejsze tematy, takie jak choroba mamy, wizja śmierci, strach, nekromancja i poczucie odpowiedzialności.

Czy Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to książka fantasy?

Tak, to książka fantasy dla dzieci i młodszej młodzieży. W powieści pojawiają się magia, alternatywny świat, smoki, niezwykłe stworzenia, cyrkowe tajemnice oraz bohaterowie odkrywający własne nadnaturalne zdolności.

Czy Cyrk martwych makabresek jest straszny?

Książka nie jest horrorem, ale ma mroczniejsze elementy. Tytułowy cyrk, nekromancja, temat śmierci i choroby mogą być intensywne dla bardzo wrażliwych dzieci. Jednocześnie autorka pokazuje te wątki w sposób mądry oraz oswajający.

Czy trzeba czytać serię Franek i Finka po kolei?

Tak, najlepiej zacząć od tomu Cyrk martwych makabresek, ponieważ to właśnie tutaj czytelnik poznaje Franka, Finkę, ich rodzinę, magiczne pochodzenie oraz zasady świata stworzonego przez Anetę Jadowską.

Czym wyróżnia się nowe wydanie książki Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Nowe wydanie SQN WOW ma odświeżoną identyfikację graficzną, ilustracje Magdaleny Babińskiej oraz barwione brzegi. Dzięki czemu książka wygląda bardziej dojrzale i atrakcyjnie dla starszych dzieci oraz młodszej młodzieży.

Czy Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek nadaje się na wakacje?

Tak, to bardzo dobra książka na wakacje, zwłaszcza dla czytelników lubiących dłuższe, wciągające historie fantasy. Akcja zaczyna się od wyjazdu do dziadka, ale szybko zamienia się w pełną magii, tajemnic i niebezpieczeństw przygodę.

Dlaczego warto przeczytać Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Warto przeczytać tę książkę, ponieważ łączy dynamiczną przygodę, fantastyczny świat, humor i emocjonalną głębię. To powieść fantasy, która traktuje młodych czytelników poważnie, a jednocześnie daje im historię pełną magii, niezwykłych stworzeń oraz rodzinnych tajemnic.

Artykuł Franek i Finka – magiczne wydanie powieści fantasy dla dzieci na wakacje pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Książka do grania. Wrona Cienia
➜ Autor: Marcel Groenewegen
➜ Ilustracje: Maarten Donders
➜ Tłumaczenie: Damian Olszewski
➜ Wydawnictwo: Nowa Baśń
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka do grania, czyli czytelnik przejmuje stery nad fabułą

Na pierwszy rzut oka, okładka Wron Cienia może sugerować historię dla starszych odbiorców. Książka jest jednak odpowiednia dla dzieci już powyżej 9. roku życia. Nie przytłacza zbyt wieloma detalami, skomplikowaną siecią zależności, wielowątkowością czy misternie złożonym uniwersum objawiającym się w licznych opisach. 

Wrona Cienia rozpoczyna się od fabularnego wstępu o idealnej długości, w którym autor zarysowuje czytelnikowi historię i wprowadza do świata Ulvenrii. Tych jednak, którzy już nastawili się na doświadczenie gry, nie przytłoczy zbyt wieloma charakterystykami. Fabuła jest klasyczna dla przygodowego fantasy – wspomnianej już Ulvenrii grozi niebezpieczeństwo. Lord Raznor postanawia zburzyć dotychczasowy pokój i razem z gnarkami zaatakować Turanbad. 

Paragrafówka fantasy

To książka paragrafowa, a więc rodzaj lektury, w której po przeczytaniu krótkiego fragmentu odbiorca musi zdecydować, co bohater powinien zrobić dalej. Kiedy dowiadujemy się już jak wygląda sytuacja w państwie, jako reprezentant Zakonu Wron Cienia, musimy wykonać powierzoną nam misję.

Przejść do innego paragrafu, wybrać konkretną drogę, użyć przedmiotu, obdarzyć kogoś zaufaniem, spróbować nie wpakować się w kłopoty, ale jednocześnie podjąć jakieś ryzyko. W naszym zadaniu, nawet liczba monet może mieć znaczenie, bo w pewnym momencie to właśnie od niej będzie zależało, do którego fragmentu książki należy przejść. 

Czytanie Wron Cienia szybko więc zaczyna przypominać rozgrywkę, a wertowanie stron staje się naturalną częścią zabawy. Właśnie dlatego ta historia może tak dobrze sprawdzić się w przypadku dzieci, które lubią gry komputerowe, planszówki, zagadki logiczne albo wszelkie opowieści oparte na decyzyjności.

Szpieg, mag czy wojownik?

Przygodę z tą książką należy zacząć od wyboru postaci. Można podejść do tej samej historii na różne sposoby, a to kim się będzie, realnie wpłynie na przebieg narracji. W zależności od tego czy wybierzemy postać szpiega, maga czy wojownika, autor zaplanował dla czytelników trochę inną dynamikę zabawy. Mag otrzymuje możliwość używania specjalnych zaklęć, wojownik posiada większy zapasy punktów pozwalających rozgrywać walkę. Z kolei zdecydowanie się na postać szpiega wywoła inne efekty podczas np. rozmowy z pozostałymi bohaterami.  

Odbiorca książki otrzymuje więc coś, czego zwykła powieść nie może mu zaoferować: poczucie sprawczości. Stając się szpiegiem, magiem lub wojownikiem ma szansę odnaleźć inny zestaw przedmiotów, odwiedzać różne lokacje czy poznawać inne postaci. Można być pewnym, że podczas jednej lektury na pewno nie trafi się na wszystkie paragrafy.

Apetyt na czytanie staje się więc większy. Tym bardziej, że Wrona Cienia nie odsłania przed odbiorcą całej „mapy”. Nie wiadomo, kiedy książka się skończy, bo nie czyta się jej linearnie. Dla jednych dzieci będzie to element zaskoczenia, dla innych bardziej ekscytująca wizja odkrywania historii. 

Tropienie i gra na kodach

Zadania w książce nie są przesadnie skomplikowane, ale bardzo angażują w fabułę. Reprezentują one odpowiedni poziom trudności dla młodszych odbiorców: wystarczająco prosty, żeby nie zniechęcić, i jednocześnie nieco wymagający, żeby czytelnik poczuł satysfakcję po pomyślnie ukończonej misji. W fabule znajdziecie zagadki, tropienia, wybory oraz sytuacje, w których przyda się uważne czytanie ze zrozumieniem.

Szczególnie zwróćcie uwagę na umiejętność „tropienia” (wybiera się ją przygotowując bohatera – karty postaci ściągnięcie ze strony Wydawnictwa Nowa Baśń, żeby nie musieć pisać po książce). Tropienie działa trochę jak gra na kodach. To taka moja mała podpowiedzieć, co na początku warto uwzględnić w budowaniu bohatera. Ta umiejętność bardzo pomaga nie wpaść w tarapaty. 

Fantasy w nowoczesnym wydaniu

W świecie Wrony Cienia pojawiają się gnarki, ropuchowie, cyklopi czy harpie. Znajdziecie tutaj zagrożoną krainę, czarne charaktery, które mają swoje tajemnice, heroiczne misje oraz liczne niebezpieczeństwa. 

Książka do grania. Wrona Cienia Marcela Groenewegena to niezwykle udany przykład lektury, która rozumie współczesnego młodego odbiorcę. To książka, która łączy tradycyjną powieść z grą. Pozwala bardziej zaangażować się w historię, a jednocześnie nie rezygnuje z fantazji i epickich starć. 

Bardziej już Was chyba nie zachęcę. Pozostaje mi tylko napisać: pędź, pędź jak wiatr, Wrono Cienia! Ulvenria czeka na Ciebie, a pierwsze przejście tej historii na pewno nie będzie tym ostatnim. 

Sprawdzajcie dostępność pozycji na stronie Wydawnictwa Nowa Baśń.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Książka do grania. Wrona Cienia?

Książka do grania. Wrona Cienia Marcela Groenewegena to interaktywna książka paragrafowa dla dzieci, w której czytelnik sam podejmuje decyzje, wybiera drogę bohatera i przechodzi przez kolejne etapy przygody. To połączenie książki fantasy, gry fabularnej oraz zagadek logicznych.

Dla jakiego wieku jest Wrona Cienia?

Choć okładka może sugerować mroczniejszą opowieść dla starszych odbiorców, Wrona Cienia jest odpowiednia już dla dzieci powyżej 9. roku życia. Fabuła jest przystępna, a zadania i zagadki posiadają poziom dopasowany do młodszych czytelników.

Co to znaczy, że Wrona Cienia jest książką do grania?

Oznacza to, że książki nie czyta się od początku do końca w tradycyjny sposób. Po kolejnych fragmentach czytelnik podejmuje decyzje i przechodzi do wskazanych paragrafów. Dzięki temu historia może potoczyć się różnymi ścieżkami, a jedno przejście nie odkrywa wszystkich treści z książki.

Czy Wrona Cienia to książka paragrafowa?

Tak, Wrona Cienia to książka paragrafowa dla dzieci. Czytelnik przeskakuje między numerowanymi fragmentami, dokonuje wyborów, zbiera przedmioty, liczy monety i sprawdza, jak jego decyzje wpływają na dalszy przebieg przygody.

Czy Wrona Cienia nadaje się dla dziecka, które nie lubi czytać?

Tak, to jedna z tych książek, które mogą zainteresować dzieci niechętnie sięgające po tradycyjne powieści. Krótsze fragmenty, wybory, zagadki i poczucie wpływu na fabułę sprawiają, że czytanie przypomina bardziej grę niż obowiązek.

Czy Wronę Cienia można czytać kilka razy?

Tak, a nawet warto. Za pierwszym razem czytelnik nie pozna wszystkich paragrafów, bohaterów, przedmiotów i możliwych wydarzeń. Książkę można przechodzić na różne sposoby, wybierając inne decyzje i sprawdzając alternatywne ścieżki przygody.

Czy w Wronie Cienia wybór bohatera ma znaczenie?

Tak, wybór postaci jest jednym z ważnych elementów książki. To, czy czytelnik zdecyduje się zostać szpiegiem, magiem czy wojownikiem, wpływa na sposób przechodzenia historii, dostępne rozwiązania oraz charakter całej przygody.

Dlaczego warto przeczytać Książkę do grania. Wrona Cienia?

Warto, ponieważ to książka, która pokazuje, że czytanie może być dynamiczne i być związane z podejmowaniem decyzji. Wrona Cienia dobrze sprawdzi się dla dzieci 9+, fanów gier, młodych miłośników fantasy oraz czytelników, którzy lubią wracać do książki po to, by odkryć inną wersję tej samej przygody.

Artykuł Recenzja książki-gry ,,Wrona Cienia” – zostaniesz magiem, szpiegiem czy wojownikiem? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To przygodowa, psychologiczna książka dla młodych (i całkiem dorosłych) czytelników o tym, dlaczego nie warto tłamsić oraz uciszać swoich emocji.

➜ Tytuł: Królestwo Pięciu Krain
➜ Autorka: Aleksandra Srokowska-Ziółkowska
➜ Ilustracja okładkowa: Joanna Czarnecka
➜ Wydawnictwo: Skórka Pomarańczy
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Królestwo Pięciu Krain?

Miałam już przyjemność opowiadać Wam o Wydawnictwie Skórka Pomarańczy. Jego wydawczyni oraz autorka książek Aleksandra Srokowska-Ziółkowska jest specjalistką od naturalnego oswajania z ważnymi tematami, dotyczącymi samoświadomości czy samoakceptacji.

Muszę jednak przyznać, że choć znałam jej wcześniejsze książki, Królestwo Pięciu Krain absolutnie zmiotło mnie z planszy. Słowo daję, takiej opowieści jeszcze nie czytałam!

Wszystko zaczęło się od złości. A dokładniej: od złości Maksa w stosunku do ojca, który tak się składa – był władcą Królestwa Pięciu Krain. Chłopak i zarazem młody książę, zamiast zmierzyć się z tym, co czuje i zdobyć na szczerą rozmowę, postanawił pójść nieco na skróty. Pewne nieopatrzne zaklęcie wystarczyło, żeby mieszkańcy całego archipelagu stracili po jednej bardzo ważnej emocji.

Ktoś nieostrożny, mógłby wyjść z założenia, że np. pozbycie się smutku, to prawie jak zrobienie komuś przysługi, prawda? Może się wydawać, że gdyby miało się wybór, nie chciałoby być się smutnym czy wystraszonym. Autorka bardzo dobitnie udowadnia jednak, że świat bez emocji to… prawdziwe utrapienie.

Maks razem ze swoim przyjacielem Noblenem musi bezzwłocznie wyruszyć w podróż przez pięć wysp i naprawić liczne szkody, które wydarzyły się od tego czasu. Każda z krain powiązana jest ze stratą jednej emocji: Medryni muszą radzić sobie chwilowo bez wstrętu, Ferroni strachu, Lirianie smutku, Arbolanowie złości, a Nobloni radości. Żeby odwrócić skutki zaklęcia i przywrócić ład w Królestwie, bohaterowie muszą dotrzeć do źródeł każdej wyspy i połączyć ze sobą zdobyte tam krople. Ktoś jednak cały czas depcze im po piętach…

Fantasy psychologiczne dla młodych czytelników

Z jednej strony Królestwo Pięciu Krain można czytać jako klasyczną powieść przygodową. Występuje w niej motyw drogi, są liczne tajemnice, niebezpieczeństwa oraz przeszkody. Każda kraina zostaje zamieszkana przez inną nację – autorka wspięła się tutaj na wyżyny kreatywności. Przyznaję, że gdyby jakieś studio gier zdecydowało się wziąć ten tytuł pod swoje skrzydła, to każdy gracz byłby zachwycony zróżnicowaniem następujących po sobie map.

Autorka nie ogranicza się jednak tylko do prostej fantastyki. Ona zanurza się głębiej, dotykając powracających wyrzutów sumienia, wstydu, żałoby czy potrzeby bycia usłyszanym. Książka jest więc doskonałym połączeniem między, nomen omen, emocjonującą lekturą fantasy, a lekką w odbiorze powieścią psychologiczną. 

Zaskakująca jest przenikliwość Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej oraz jej zmysł logicznego łączenia wątków. Nie można niczego zarzucić narracji i dialogom – tym wewnętrznym, a także tym prowadzonym między bohaterami. Wsłuchajcie się w nie, a następnie wyciągnijcie jak najwięcej dla samych siebie.

– Ostatnio całkiem często wydaje mi się, że walka o to, by czegoś nie czuć, szczególnie smutku i złości, bywa bardziej wyczerpująca, niż pozwolenie sobie na przeżycie tych emocji.

Aleksandra Srokowska-Ziółkowska, Królestwo Pięciu Krain, Rozdział trzydziesty czwarty, str. 150

Dlaczego warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Najważniejszym morałem (choć w przypadku tej historii wskazanie jednego wydaje się sporym uproszczeniem) jest pozwolenie sobie na złość, strach, smutek. Usłyszenie własnych potrzeb i pragnień – sprzeciwienie się, gdy nie czujemy się z czymś dobrze. Autorka wyraźnie zaznacza, że w całej tej koncepcji nauki wsłuchiwania się w wewnętrzny głos, nie chodzi o traktowanie siebie jak pępka świata. Ważne, żeby pamiętać, że nie jest się centrum wszystkiego – a mimo to, jest się szaleniem ważnym. 

Królestwo Pięciu Krain to więc książka przygodowa, ale i bardzo mądra opowieść, która ubogaci wnętrze każdego czytelnika. Polecam ją odbiorcom powyżej 9 lat.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Skórka Pomarańczy.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain Aleksandry Srokowskiej-Ziółkowskiej to powieść fantasy o Maksie, synu władcy Królestwa, który pod wpływem złości rzuca zaklęcie zaburzające działanie emocji na wszystkich wyspach. Żeby odwrócić jego skutki, chłopak wyrusza w podróż do pięciu krain, z których każda związana jest z innym uczuciem.

Dla kogo jest Królestwo Pięciu Krain?

Królestwo Pięciu Krain sprawdzi się przede wszystkim u młodych czytelników, którzy lubią powieści przygodowe, fantasy, tajemnice i wyprawy przez niezwykłe krainy. To także dobra książka dla dzieci oraz młodzieży zainteresowanych tematami emocji, relacji, wstydu, poczucia winy i dojrzewania.

Czy Królestwo Pięciu Krain jest książką fantasy?

Tak, Królestwo Pięciu Krain jest powieścią fantasy. Pojawia się w niej magiczne królestwo, zaklęcie, wyprawa przez pięć wysp, tajemnicza postać podążająca za bohaterami oraz wyraźnie zbudowany świat przedstawiony. Jednocześnie fantasy służy tu rozmowie o emocjach i dojrzewaniu.

Czy warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain?

Tak, warto przeczytać Królestwo Pięciu Krain, zwłaszcza jeśli szuka się książki dla młodych czytelników, która łączy przygodę z głębszym przesłaniem. To opowieść dobrze skonstruowana, mądra i emocjonalnie uważna, a jednocześnie atrakcyjna fabularnie dzięki motywowi podróży.

Artykuł Kim będziemy, gdy przestaniemy odczuwać emocje? Recenzja książki ,,Królestwo Pięciu Krain” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Po doświadczeniach z poprzednich lektur tej serii, czyli Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka, powracamy do znajomego uniwersum oraz bohaterów. Tym razem jednak – zamiast podróżować między światami – czeka nas wyprawa w czasie. Nowa misja, której stawką jest dochodzenie do prawdy oraz przywracanie pamięci o tych, o których wcześniej zapomniano.

Z przyjemnością również ten tom serii objęłam swoim patronatem medialnym. 

➜ Tytuł: Sekretny pokój
➜ Autorka: Małgorzata Starosta
➜ Ilustracje (okładka): Przemek Szukaj
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Sekretny pokój?

Na to pytanie nie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Książka zawiera bowiem tyle znaczeń, że aby dobrze sformułować tę wypowiedź, trzeba podejść do zadania metodycznie.

Na pierwszy plan z całą pewnością wysuwa się postać 8,5-letniego Rolo, który jednak dzięki swojej przenikliwości, elokwencji oraz poczuciu humoru, spokojnie mógłby uchodzić za znacznie starszego. Tak się składa, że to właśnie on znajduje pewne, kieszonkowe urządzenie w dawnym pokoju Elizy i dość szybko przekonuje się, jakiego jest ono przeznaczenia.

Chłopak odkrywa bowiem czasocofacz, który przenosi go kilka pokoleń wstecz, do chwili, gdy Hebanowy Dworek był znacznie młodszą, choć już pełną tajemnic budowlą. Dzięki tej pierwszej podróży Rolo uruchamia machinę zdarzeń, doprowadzając (niemal) wszystkich do nowego, sekretnego pomieszczenia. To właśnie tam, pod grubą warstwą kurzu, kryją się prawdziwe tajemnice oraz wyzwania dla całej rodziny i przyjaciół.

Trzeci tom, który zmienia perspektywę serii

Pierwsza część cyklu wprowadzała czytelników do świata Hebanowego Dworku jako miejsca, w którym realizm przenika się z legendami, a dziecięca ciekawość prowadzi czytelników w stronę tego, co wymyka się prostym wyjaśnieniom. 

Drugi tom, Zaklęte Miasteczko, rozwijał to uniwersum jeszcze szerzej. Powrót Niny oraz Bianki z krainy stworzonej wokół legendy przodków Grimmów nie zamykał wątków, ale kreował nowe zagadki i kolejne rodzinne powiązania z magią. Na tym etapie żaden czytelnik nie miał już wątpliwości, że Godzina czarów będzie cyklem wielowymiarowym (dosłownie!), w której każda kolejna część dorzuca nowe składniki do zupy fabuły i energicznie w niej miesza chochlą dynamicznej akcji. 

Sekretny pokój wyłamuje się jednak nieco z poprzednich schematów, tworząc narrację bardziej detektywistyczną oraz baśniową. Nie mam na myśli wyłącznie tego, że w tej części pojawia się… syrena, ale że historia ma charakter szkatułkowy. Żeby bowiem dotrzeć do kluczowego wątku, trzeba najpierw odnaleźć drogę w korytarzach i w odpowiednim miejscu nacisnąć czy przesunąć, by w końcu trafić na właściwą, dobrze ukrytą szufladkę.

Dzięki tym zabiegom widać, że seria dojrzewa wraz z czytelnikiem. Zamiast bez końca powielać ten sam efekt zachwytu nieznanym, Małgorzata Starosta przesuwa akcent opowieści w stronę pytań o pamięć, dziedziczenie historii i odpowiedzialność za to, co kiedyś zostało przemilczane.

Hebanowy Dworek jako pierwszoplanowy bohater tej opowieści

Punktem zwrotnym (kolejnym już) dla tej historii jest odkrycie sekretnego pokoju, w którym znajduje się sekretara należąca do Edmunda Grinna. W jednej z przegródek dzieci znajdują pamiętnik z 1935 roku, zawierający istotne wskazówki dotyczące zaginięcia Brygidy – przyjaciółki z dawnych lat Elizy. Śledztwo prowadzi bohaterów do jeziora oraz związanej z nim legendy.

Cała akcja rozgrywa się bowiem albo w Hebanowym Dworku, albo w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Nie jest on z pewnością zwykłym miejscem akcji. To pełna sekretów przestrzeń, która zawiera w sobie wszystkie historie dawnych i obecnych mieszkańców. 

Tytułowe pomieszczenie można odczytywać wprost lub potraktować symbolicznie – jako składowisko dawnych pamiątek, tego co przeminęło, ale nie znaczy, że nie może zostać ponownie odkryte. Niektóre przedmioty mogły się tam znaleźć, bo przestały być użyteczne lub wręcz przeciwnie – są nadal zbyt niebezpieczne albo niewygodne.

To także metafora tego, jak funkcjonują rodzinne historie. Najważniejsze przedmioty rzadko eksponowane są na widoku. Są schowane i zabezpieczone. Jeżeli chce się do nich dotrzeć, trzeba porozmawiać z odpowiednimi ludźmi, mieć trochę szczęścia, być otwartym na prawdę, ale też znaleźć się w odpowiednim miejscu i czasie.

Co ta książka stara się powiedzieć czytelnikom

Najciekawsze w Sekretnym pokoju wydaje mi się to, że pod warstwą przygodowej narracji kryje się kilka ,,złotych myśli”, które jeszcze długo po lekturze, wybrzmiewają w umysłach odbiorców. Nie bez powodu autorka głównymi i najbardziej sprawczymi bohaterami uczyniła dzieci. To właśnie ich ciekawość oraz chęć rozwiązywania dawnych trudności napędza fabułę. Gdybyśmy tylko skupiali się na konsekwencjach (jak zawsze nam powtarzano), niewiele byśmy w życiu doświadczyli.

Właśnie dzięki nim możemy też odczuć jak istotne są wydarzenia z przeszłości w naszym życiu, i pewnie jak niewiele by trzeba było, żeby je zamienić. Wystarczyłaby tylko mała decyzja przodka, by nie tylko losy rodziny potoczyły się inaczej, ale by wpłynąć na zwykłą codzienność wielu osób.

Bohaterowie Sekretnego pokoju udowadniają jednak, że wszystko jest możliwe. Jedyny warunek to… wspólne działanie!

Dlaczego Sekretny pokój może stać się ulubioną serią młodych czytelników?

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać twórczości Małgorzaty Starosty – zapewniam, że już od pierwszych stron docenicie styl autorki. Za każdym razem, kiedy sięgam po tę serię, czuję się tak jak wtedy, gdy miałam osiem lat i po raz pierwszy pochłaniałam cykl o Potterze.

Sekretny pokój to książka, która z jednej strony ma wszystko, czego można oczekiwać od dobrego fantasy: zagadkę, odpowiedni nastrój, niekończące się sekrety, lekki dreszczyk niepokoju oraz grupę bohaterów, którym chce się kibicować. 

Z drugiej jednak strony, nie powiela znanych motywów, potrafi zaskakiwać oraz stopniowo buduje napięcie, która przykuwa każdego odbiorcę do książki na wiele godzin. Hebanowy Dworek ma w sobie coś z baśniowego domu, ale również kilka elementów z dobrej obyczajowej powieści osadzonej w uniwersalnym czasie oraz miejscu. 

Czy warto sięgnąć po Sekretny pokój?

Jeżeli kiedykolwiek mieliście okazję być w starym domu i przyszło Wam do głowy, że gdzieś w ścianie ukryte jest tajemnicze przejście do zagadkowego pokoju – ta książka jest dla Was. Błyskotliwa historia pełna zwrotów akcji i emocjonującej fabuły fantastycznie się sprawdzi dla czytelników powyżej 9. roku życia.

Sprawdzajcie dostępność Sekretnego pokoju na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Sekretny pokój Małgorzaty Starosty?

Sekretny pokój to trzeci tom serii Godzina czarów. Fabuła koncentruje się wokół odkrycia tajemniczego pokoju, sekretery Edmunda Grinna oraz pamiętnika z 1935 roku, który prowadzi bohaterów do zagadki zaginięcia Brygidy i związanej z jeziorem legendy. 

Czy Sekretny pokój to osobna historia, czy część serii?

To część serii Godzina czarów i zarazem jej trzeci tom. Książka rozwija wcześniej zbudowane uniwersum Hebanowego Dworku oraz wraca do znanych bohaterów i rodzinnych tajemnic. 

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy, żeby przeczytać Sekretny pokój?

Ponieważ jest to trzeci tom cyklu, znajomość Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka pomoże lepiej zrozumieć relacje między bohaterami oraz historię Hebanowego Dworku. Zalecam odkrywanie tej serii w kolejności ukazywania się części.

Dla jakiego wieku jest książka Sekretny pokój?

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 9 lat – spodoba się także nastolatkom.

Kim jest Małgorzata Starosta?

Małgorzata Starosta jest poetką i prozatorką, autorką opowiadań obyczajowych i kryminalnych, a także twórczynią bajek dla dzieci. W swojej twórczości porusza tematy relacji, trudnych wyborów oraz poszukiwania siebie. 

Czy Sekretny pokój to książka fantasy dla dzieci?

Tak, ale nie jest to fantasy oparte wyłącznie na widowiskowej magii. Książka łączy elementy fantastyczne z tajemnicą, śledztwem i rodzinną historią, dlatego można ją traktować jako połączenie dziecięcej fantasy oraz powieści przygodowo-zagadkowej. 

Artykuł Sekretny pokój – recenzja trzeciego tomu serii. Czy dasz się zaprosić do Hebanowego Dworku? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To historia dla czytelników od 9. roku życia, ale znajdujące się w niej wątki są na tyle uniwersalne, że dobrze będzie się przy niej bawił nawet dorosły odbiorca. Komu ufamy, kiedy świat ogarnia kryzys? Dlaczego tak łatwo wierzymy tym, którzy obiecują nas uratować? I co dzieje się wtedy, gdy technologia, komfort oraz demagogiczne hasła o naprawianiu świata zaczynają zastępować zdrowy rozsądek oraz zwykłą czujność? 

Z przyjemnością daję znać, że objęłam tę pozycję swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Złodzieje światła
➜ Autorka: Helena Duggan
➜ Tłumaczenie: Anna Kłosiewicz
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym są Złodzieje światła?

Już na wstępie Złodziei światła wskakujemy w sam środek akcji. Ziemia przechyliła się względem swojej osi, a na Słońcu pojawiła się tajemnicza ciemna plama. Wszystko wskazuje na to, że światu grozi więc katastrofa i zostało niewiele czasu, żeby odwrócić skutki tego tragicznego, tajemniczego wypadku. Na przysłowiowej scenie społecznej pojawia się jednak miliarder i technologiczny geniusz Howard Hansom, który ogłasza, że ma plan ocalenia planety. 

Gdy siostra głównego bohatera, Griana, nagle znika, chłopiec rusza jej śladem wraz z dwójką przyjaciół, Jeffreyem i Shelli. Trop prowadzi ich do nowoczesnego miasta stworzonego przez Hansoma, ale bardzo szybko okazuje się, że pod hasłami ratowania świata kryje się coś znacznie mroczniejszego. To tak w ekstremalnym skrócie, bo wątków w Złodziejach światła jest znacznie więcej!

Nie warto wierzyć we wszystko, co się widzi

Najciekawsze w tej książce jest to, że nie opiera się ona przede wszystkim na przygodowej, widowiskowej akcji. Owszem, w książce znajdziemy sceny pościgów, tajemnicze przejścia, zagadnienia związane z wiernie strzeżonym sekretem, zaginioną siostrą oraz dziadkiem czy dziwnymi postaciami ukrywającymi się pod pelerynami. Futurystyczne miasto ma jednak do zaoferowania znacznie więcej. 

Pod tym wszystkim kryje się bowiem opowieść o świecie, w którym obraz, narracja i gra pozorów potrafią być skuteczniejsze niż prawda. Howard Hansom nie rządzi przecież tylko dzięki technologii. Jego popularność jest tak znacząca przede wszystkim dzięki temu, że potrafi sprzedać ludziom opowieść o bezpieczeństwie, postępie i wspólnym celu. 

To właśnie dlatego Złodzieje światła tak dobrze czyta się jako książkę o dezinformacji i o niebezpiecznej w skutkach łatwości, z jaką społeczeństwa oddają zaufanie tym, którzy najgłośniej obiecują proste rozwiązania. Sama autorka otwarcie zresztą przyznaje, że w serii (bo Złodzieje światła to dopiero pierwszy tom zapowiadanego cyklu) porusza tematy władzy, chciwości, bogactwa, dezinformacji, technologii, natury czy też wspólnoty. 

Jak wygląda zło? Kiedy pozory mylą

To książka, która bardzo celnie pokazuje, że zło rzadko wysyła jakieś oczywiste sygnały ostrzegawcze. Zwykle pojawia się pod przykrywką sympatii, troski o innych i konieczności działania ,,w dobrej wierze”. Hansom nie mówi przecież otwarcie, że chce kogoś kontrolować czy wykorzystać. On twierdzi, że musi ocalić świat. 

Helena Duggan choć pisze dla młodych czytelników, nie upraszcza mechanizmu manipulacji. Pokazuje, że największe zagrożenia nie zawsze wyglądają groźnie. Czasem przemawiają za pomocą pięknych, poruszających haseł, ukrywają się w nowoczesnych, imponujących rozwiązaniach czy mają twarz człowieka, który wygląda na kogoś, komu można zaufać.

Ufni dorośli i nauka samodzielnego myślenia dla dzieci

No właśnie, bo to, że łatwo dać się zwieść pozorom nie dotyczy tylko dzieci. We współczesnym świecie nawet dorośli – czy to na skutek strachu, wygody czy potrzeby oddania komuś kontroli, wolą często bezrefleksyjnie ufać innym.

Z perspektywy czytelnika Złodzieje światła są więc historią o konieczności odzyskania sprawczości. To bohaterowie-dzieci muszą zacząć zadawać pytania, łączyć fakty, ufać sobie nawzajem i wychodzić poza oficjalną wersję wydarzeń. 

Pod tym względem książka przypomina najlepsze współczesne dystopie dla młodszych czytelników. Nie uczy biernego odbioru świata, tylko podejrzliwości wobec odgórnie narzuconej wersji wydarzeń. Uwrażliwia na zdroworozsądkowe podejście, że: warto sprawdzać, dopytywać, przyglądać się, a nawet kwestionować. Nie warto na pewno wierzyć we wszystko, co się widzi i słyszy – zwłaszcza, jeżeli nie mamy możliwości czegoś zweryfikować w wiarygodnych źródłach.

Technologia jako uzależnienie i narzędzie kontroli

Helena Duggan bardzo wyraźnie podkreśla też temat uzależnienia od elektroniki i ślepego zaufania technologii. W tej powieści nowoczesne rozwiązania organizują codzienność, prowadzą ludzi, podpowiadają decyzje, gromadzą dane i czynią życie wygodniejszym. Właśnie dlatego są tak niebezpieczne. Nie narzucają się, ale skutecznie od siebie uzależniają. 

Nie chodzi jednak o to, żeby demonizować technologię. Problemem jest nasze przyzwyczajenie do tego, że technologia zawsze ma rację, wie lepiej, co dla nas dobre i może podejmować za nas decyzje. Duggan pokazuje, jak łatwo ludzie zaczynają mylić komfort z bezpieczeństwem, a innowację z prawdą. I właśnie dlatego Złodzieje światła są tak aktualne w wymowie. To nie jest opowieść o odległej przyszłości. To książka, która bardzo dobrze wpisuje się w aktualne trendy.

Shelli jako współczesna Pocahontas

Wśród trojga głównych bohaterów, warta wspomnienia jest szczególnie Shelli, którą można uznać za przeciwwagę dla całej opowieści. Znaczące są jej bliskość ze zwierzętami, nieufność wobec nowoczesnej technologii oraz silny związek z naturą. Wprowadza świeżość, oferuje inny punkt widzenia, ale też jest w niej coś ponadczasowego. Być może dlatego – dla mnie – jest kimś w rodzaju współczesnej Pocahontas: dziewczyny, która rozumie więcej, jest bardziej uważna oraz skupiona i ma dar porozumiewania się z przyrodą.

To zresztą bardzo ciekawy kontrapunkt dla całej książki. W świecie zafascynowanym ekranami, systemami i obietnicami wielkich technologicznych rozwiązań Shella wnosi intuicję oraz jakiś element metafizyczny. Jest bohaterką przypominającą, że nie wszystko da się zmierzyć, skatalogować i przeliczyć. Czasem właśnie to, co najbardziej analogowe, okazuje się najlepszą ochroną przed manipulacją.

Czy warto sięgnąć po Złodziei światła?

Złodzieje światła to jedna z tych książek dla dzieci i młodzieży, które trafią do współczesnego odbiorcy skuteczniej, niż niejedna powieść dla dorosłych. Helena Duggan bierze na warsztat dezinformację, techno-utopie, uzależnienie od elektroniki, utratę prywatności i ślepe podążanie za fałszywymi wybawcami, ale nie zamienia tego w toporny manifest. Zamiast tego pisze fascynującą, przygodową historię z tajemnicą, napięciem oraz bohaterami, którym aż chce się kibicować. 

Co po niej zostaje w głowach czytelników? Świadomość, że nie wszystko, co świeci, jest wszystkim, na co powinno się patrzeć. Czasem właśnie to najjaśniej reklamowane rozwiązanie okazuje się dopiero początkiem bardzo mrocznej tajemnicy. I może dlatego Złodzieje światła czyta się nie tylko jako świetny thriller dla młodszych czytelników, ale też jako bardzo współczesną opowieść o konieczności zachowania własnego osądu. Jestem ogromnie ciekawa kontynuacji! Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym są Złodzieje światła Heleny Duggan?

To przygodowa powieść dla młodszych czytelników o świecie zagrożonym katastrofą po tajemniczym przechyleniu Ziemi i ciemnej plamie na Słońcu. Główny bohater, Grian, rusza tropem zaginionej siostry do miasta stworzonego przez technologicznego miliardera Howarda Hansoma, gdzie szybko okazuje się, że nic nie jest tym, czym się wydaje. 

Dla jakiego wieku jest książka Złodzieje światła?

Polecam ją dzieciom powyżej 9. lat jak i nastolatkom oraz dorosłym. 

Czy Złodzieje światła to książka o technologii i dezinformacji?

Tak, i to jeden z jej najmocniejszych współczesnych tematów. Sama autorka mówi o władzy, chciwości, dezinformacji, technologii, naturze i wspólnocie, a dodatkowo warto zwrócić uwagę także na wątki powiązane z dominacją wielkich korporacji, prywatnością i niebezpieczną siłą technologicznych narracji. 

Czy książka porusza temat uzależnienia od elektroniki i ślepego zaufania technologii?

Tak. To historia o sile technologii, ale też o jej ciemniejszych stronach: kontroli, dominacji wielkich firm i wygodzie, która może usypiać czujność ludzi. 

Czy Złodzieje światła to bardziej przygodówka czy książka z przesłaniem?

Jedno i drugie. Znajdziecie w niej intrygę, tajemnicę, szybkie tempo i cliffhangery, ale także pod warstwą przygody ukrytą opowieść o polityce, technologii, środowisku, manipulacji oraz odpowiedzialności. 

Czy warto czytać Złodziei światła?

Tak, bo to książka wyjątkowo celnie dotykająca tematów bardzo współczesnych: dezinformacji, techno-utopii, władzy wielkich firm, prywatności i łatwości, z jaką ludzie ufają pozornie dobrym rozwiązaniom. Właśnie dlatego Złodzieje światła sprawdzą się nie tylko jako przygodowa seria dla dzieci, ale też jako mocna opowieść o świecie, w którym obecnie żyjemy. 

Artykuł Złodzieje światła Heleny Duggan – powieść dla dzieci o dezinformacji i ślepym zaufaniu do technologii pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata wykorzystuje dobrze znany motyw portalu do baśniowej krainy, ale zamiast z rozmachem wrzucać czytelnika w wir akcji, buduje napięcie przez ciekawość, legendę, mgłę i poczucie, że za zwyczajnym pejzażem Walii kryje się coś więcej, niż tylko od dawna snute opowieści.

➜ Tytuł: Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata
➜ Autorka: Kathrin Tordasi
➜ Ilustracje: Max Meinzold
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Klucz do poznania tajemnic Walii

Fabuła książki toczy się w Północnej Walii, gdzie swoje wakacje zamierza spędzić Portia. Dziewczyna nie bardzo wie, czego ma się spodziewać, bo ciotki u których się zatrzymuje, nie zapadły jej w pamięć od chwili, gdy widziała je dawno temu po raz ostatni. 

Pocztówkowe tło tego rejonu świata także staje się częścią samej narracji: krajobrazy, mgła, lokalne legendy oraz pamięć o dawnych historiach są tak samo istotne jak bohaterowie. Autorka Kathrin Tordasi, dla której Jeżynowy Lis jest debiutem literackim, doskonale łączy przytulność domu ciotek z tajemniczymi wzgórzami, nieprzeniknionymi lasami czy ścieżkami, które wyglądają tak, jakby celowo chciały wyprowadzić wędrujących nimi na manowce. To więc przykład fantasy mocno osadzonego w konkretnym miejscu, a nie wyssana z palca historia… dlatego tak łatwo się w niej zatracić. 

Zakazane przejście do magicznego świata

Portia, która trafia do swoich krewnych w Walii, szybko poznaje także rówieśnika Bena i obydwoje zostają wciągnięci w historię tajemniczego klucza, podstępnego lisa oraz przejścia do Innego Świata. Za tą bramą czekają jednak nie tylko zjawiska, o jakich im się nie śniło – lecz również realne zagrożenia: szara mgła odbierająca pamięć i potężny Szary Król, którego niszczycielski wpływ zagraża spokojowi co najmniej kilku światów. 

Kathrin Tordasi tworzy tu kilka warstw grozy naraz: grozę przygodową, baśniową i egzystencjalną, bo utrata pamięci oznacza w tej historii także utratę samego siebie. Jeżynowy Lis nie jest więc opowieścią niewinną oraz jednowymiarową. Owszem, znajdziemy tu zmiennokształtnych, zaczarowane przejścia i baśniowe stworzenia, ale nie ma w tej książce infantylnego podejścia do budowania świata. 

Autorka wydaje się rozumieć, że przygodowa literatura dziecięca nie musi odbierać swoim czytelnikom prawa do niepokoju. Przeciwnie, może potraktować ich serio i właśnie dzięki temu mocniej zaangażować oraz wciągnąć w wir przygody. 

Portia i Ben, czyli główni bohaterowie historii

W kontekście całej historii bardzo dobrze wypada również duet głównych bohaterów. Portia i Ben bardzo różnią się od siebie, ale za sprawą kilku podobnych doświadczeń, poczucia osamotnienia oraz problemów w domu, doskonale potrafią się porozumieć. Każde z nich wnosi do tej historii własny bagaż: Ben mierzy się z żałobą po ojcu, a Portia żyje w cieniu niepewności i choroby matki. Ich relacja nie jest relacją romantyczną, ale czuć między nimi porozumienie oraz zaangażowanie w znajomość. To jedna z tych dziecięcych przyjaźni, które wydają się prawdziwie, bo nie rodzą się z natychmiastowej sympatii, lecz na skutek prób, którym stawiło się razem czoła. 

To wrażenie wzmacnia prowadzona narracja z dwóch (lub nawet więcej) punktów widzenia. Bohaterowie rozdzielają się w kluczowym momencie, by zwiększyć szansę na powodzenie swojej misji – dzięki czemu fabuła jeszcze bardziej się zagęszcza, a czytelnikowi łatwo utożsamić się z tym, co czują.

Jeżynowy Lis okazuje się więc nie tylko przygodą o otwieraniu drzwi do innych światów, ale też opowieścią o dojrzewaniu do trudnych decyzji. To opowieść o odwadze, lojalności i braniu odpowiedzialności za własne wybory.

Jakie są najmocniejsze strony tej książki?

Gdybym miała wskazać tylko jeden powód, dla którego warto po tę książkę sięgnąć, powiedziałabym bez wahania: dla utkanego z legend świata. Pochłaniając kolejne rozkładówki może poczuć ,,wilgotny mech pod stopami”, charakterystyczny zapach mokrej ziemi i mgły, ale także zobaczyć oczami wyobraźni te intensywne, soczyste zielenie Walii. 

Jeżynowy Lis jest książką, która nie tyle oferuje zajmującą fabułę, ale konsekwentnie pozwala się zanurzyć czytelnikowi w świecie pełnym magii. Las, stare domy, księgarnia, niezwykłe biblioteki, sekrety, dziwne stworzenia, niejednoznaczni bohaterowie – to wszystko składa się na historię, którą śledzi się z zapartym tchem. Do ostatniej strony odbiorcy więc zastanawiają się czy Portia i Ben powrócą bezpiecznie do domu, czy uda im się uwolnić ciotkę Różę oraz w końcu… czy pokonają Szarego Króla.

Czy warto po nią sięgnąć

Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata to pozycja dla dzieci powyżej 9. lat, która z pewnością pozwoli oderwać się od rzeczywistości.  Zaintryguje – początkowo lisem ukrytym w zaroślach, potem ukrytymi drzwiami, a na końcu bardzo prostą obietnicą: że po drugiej stronie codzienności nadal może czekać coś wielkiego, wiekowego oraz niepokojąco pięknego. Jeśli szukasz dla młodego czytelnika nastrojowej książki z charakterem i baśniowymi motywami – ten tytuł zdecydowanie warto wziąć pod uwagę. Sprawdzajcie dostępność Jeżynowego Lisa na stronie wydawnictwa Kropka.

Lisy w bajkach

Zachęcam także do wysłuchania mojego odcinka podcastu o lisach w bajkach, który powstał właśnie dzięki inspiracji Jeżynowym Lisem.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata?

To baśniowo-przygodowa opowieść o dziewczynce, która trafia do świata pełnego tajemnic, dawnych legend i magii. Punktem wyjścia staje się spotkanie z lisem oraz przejście do rzeczywistości, w której nic nie jest do końca takie, jakim się wydaje.

Dla jakiego wieku jest Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata?

To książka dla dzieci, które lubią bardziej rozbudowane historie fantasy, tajemnice oraz przygody z lekko mrocznym klimatem. Najlepiej sprawdzi się u czytelników gotowych na dłuższą, nastrojową opowieść z wyraźnie zarysowanym światem.

Czy warto przeczytać Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata?

Tak, szczególnie jeśli szuka się książki, która nie opiera się wyłącznie na szybkiej akcji, ale potrafi wciągnąć klimatem, światem przedstawionym oraz emocjonalną historią bohaterów. To dobra propozycja dla dzieci lubiących fantasy z duszą.

Jakie tematy porusza Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata?

Książka mówi o przyjaźni, lojalności, odwadze, stracie, pamięci i odkrywaniu własnej siły. Pod warstwą przygodowej fabuły kryje się również opowieść o dorastaniu i mierzeniu się z tym, co nieznane.

Czy Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata spodoba się fanom baśniowych opowieści?

Zdecydowanie tak. To propozycja dla czytelników, którzy lubią historie o tajemniczych przejściach, starych legendach, niezwykłych stworzeniach i światach ukrytych tuż pod naszym nosem.

Artykuł Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata – recenzja. Walijskie fantasy, które otwiera drzwi do wielkiej przygody pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Stwierdzenie, że w książce Smocza Legenda Kate i Kevin Tsang rozwijają wątki znane z pierwszego tomu – byłoby sporym niedopowiedzeniem. Oni wrzucają bohaterów w jeszcze bardziej niebezpieczną, pełną emocji wyprawę, której wynik zaważy na losach świata. To przygodowa historia, która łączy elementy klasycznej fantasy z opowieścią o przyjaźni, lojalności i odwadze – a przy tym potrafi wbić w fotel rozmachem następujących po sobie scen.

➜ Tytuł: Smocza Legenda
➜ Seria: Smoczy świat
➜ Autorzy: Katie Tsang, Kevin Tsang
➜ Tłumaczenie: Sonia Kamińska-Tarkowska
➜ Wydawnictwo: Agora dla dzieci
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Powrót do Smoczego Świata

Drugi tom serii przenosi czytelników z powrotem do epickiego uniwersum, w którym niektórzy ludzie odnajdują przeznaczonego dla siebie smoka (i vice versa). Taka więź nie jest zwykłą relacją między człowiekiem a magicznym stworzeniem, przypomina ona raczej głębokie partnerstwo oparte na zaufaniu, odwadze i wzajemnej ochronie.

Billy wraz ze swoimi przyjaciółkami – Charlotte oraz Ling-Fei – nie mają jednak czasu na spokojne rozważanie tego, jakimi są szczęściarzami, mając przy boku obdarzonych mocami gigantów. Ich przyjaciel Dylan został uprowadzony do innej Dziedziny i wszystko wskazuje na to, że jego odnalezienie będzie znacznie trudniejsze, niż mogłoby się początkowo wydawać.

Porwaniem Dylana kończy się tom pierwszy. W drugim, bohaterowie wyruszają więc w niebezpieczną podróż, w której nawet pojedynczy krok to potencjalne zagrożenie, a każda decyzja może zaważyć na losie całej wyprawy.

Misja ratunkowa i Smoczyca Śmierci

Poszukiwanie Dylana to jednak dopiero początek całej przygody. Choć jego odnalezienie wymaga nie tylko samozaparcia, ale i odrobiony szczęścia – wiąże się również z mnóstwem nowych dylematów moralnych. Szczególnie Billy wydaje się nosić w sobie ciężar odpowiedzialności. Zna pewien sekret, który może być znaczący w kluczowym momencie całej akcji. 

Najważniejszym zadaniem czwórki przyjaciół oraz ich smoków będzie jednak stawienie czoła legendarnej przeciwniczce – Smoczycy Śmierci. Pokonanie jej wydaje się misją niemal niemożliwą, ale bohaterowie wiedzą, że nie mają wyboru. Jeśli chcą ocalić siebie, swoje smoki oraz w końcu… cały świat – muszą chociaż podjąć tę próbę.

Zanim jednak w ogóle spróbują się z nią zmierzyć, w pierwszej kolejności będą się starać odszukać pozostałe zagubione perły. Przygotujcie się więc na wyzwania, od których Wasze czytelnicze serca przyspieszą do prędkości porównywalnej z niezłą przebieżką!

Klasyczna walka dobra ze złem… i coś więcej

Na pierwszy rzut oka Smocza Legenda wpisuje się w dobrze znany schemat fantasy: grupa młodych bohaterów staje do walki z potężnym przeciwnikiem. Ich czyste intencje oraz dobre serca będą musiały się sprawdzić w kontrze do ogarniętego potrzebą władzy i kontroli czarnego charakteru. W rzeczywistości jednak powieść Kate i Kevina Tsang ma znacznie więcej warstw oraz poziomów.

Autorzy pokazują bowiem, że najtrudniejsza walka często toczy się nie na polu bitwy, lecz wewnątrz bohaterów. Strach, zwątpienie czy poczucie odpowiedzialności stają się równie ważne jak widowiskowo opisane smocze starcia czy pojedynki wysoko w chmurach.

Dzięki temu Smocza Legenda nie jest tylko emocjonującą przygodą. To także historia o dojrzewaniu, odkrywaniu własnej odwagi i o tym, że nawet najbardziej niezwykłe moce nie zastąpią wsparcia prawdziwych przyjaciół.

Siła przyjaźni w świecie smoków

No właśnie, Billy, Charlotte, Ling-Fei i Dylan tworzą drużynę, która choć nie zawsze jest zgodna, potrafi działać razem – szczególnie w sytuacjach, które naprawdę wymagają wręcz instynktownych reakcji. Autorzy bardzo wyraźnie podkreślają, że to właśnie relacja postaci, ich wzajemne zaufanie oraz przyjaźń stają się największą siłą tej opowieści.

W świecie pełnym magii, niebezpiecznych i legendarnych potworów to właśnie lojalność oraz możliwość pokładania nadziei w przyjaciołach okazuje się najpotężniejszą bronią. Tego rodzaju przesłanie sprawia także, że książka sprawdzi się nie tylko jako przygodowa fantasy, ale również jako cenna lekcja o odpowiedzialności za innych.

Smoki, humor oraz… latająca świnka

Seria Smoczy Świat to jednak nie tylko epickie przygody oraz wartościowe przesłanie. Twórcy stanęli na wysokości zadania, kreując całą galerię bohaterów – począwszy od różnych pod względem charakterologicznym nastolatków, aż po fantastyczne stworzenia.

Wśród nich pojawia się postać, która natychmiast kradnie serca czytelników: urocza latająca świnka. To jeden z tych elementów, które dodają historii lekkości i humoru. Jej tajemniczy charakter sprawia, że trudno nie zastanawiać się, jaką rolę odegra w kolejnych tomach. A wszystko wskazuje na to, że powróci jeszcze nie raz.

Dlaczego seria Smoczy Świat jest taka wciągająca

Imponująca popularność książek Kate i Kevina Tsang nie jest przypadkowa. Autorzy umiejętnie łączą kilka elementów, które sprawiają, że seria przyciąga młodszych (a nawet tych starszych) czytelników:

• dynamiczną akcję i szybkie tempo narracji,
• rozbudowany świat pełen magicznych stworzeń,
• bohaterów, z którymi łatwo się utożsamić,
• humor przeplatający się z dramatycznymi momentami,
• wątki związane z dylematami moralnymi.

To właśnie dzięki temu Smoczy Świat ma szansę stać się nową klasyką literatury fantastycznej.

Czy będzie kolejny tom?

Po zakończeniu Smoczej Legendy trudno oprzeć się wrażeniu, że ta historia dopiero się rozkręca. Można powiedzieć (bez spojlerów), że bohaterowie będą musieli mocno przeorganizować szyki, żeby stawić czoła nowym przeciwnościom.

Wszystko wskazuje więc na to – także informacje na stronie autorów – że czytelnicy mogą liczyć na kolejne części. Udało mi się wytropić, że ukazały się również: Dragon City, Dragon Rising, Dragon Destiny. I trudno się temu dziwić – kiedy raz wkroczy się do świata smoków, bardzo trudno go opuścić.

Dla kogo jest to seria

Smocza Legenda to udana kontynuacja przygodowej serii fantasy dla młodszych i starszych czytelników. Kate i Kevin Tsang rozwijają znane już wątki, pogłębiają relacje między bohaterami i wprowadzają nowe zagrożenia, które sprawiają, że historia nabiera jeszcze większego rozmachu.

To książka o smokach, magii i wielkiej przygodzie, ale przede wszystkim o przyjaźni, lojalności i odwadze – czyli o uniwersalnych wartościach, które pozostają ważne niezależnie od tego, czy walczy się z legendarną Smoczycą Śmierci, czy po prostu stawia czoła codziennym wyzwaniom. Polecam ją czytelnikom powyżej 10. roku życia. Sprawdzajcie dostępność Smoczej Legendy na stronie Wydawnictwa Agora dla Dzieci.

A jak tylko pojawi się kolejny tom… bardzo chętnie ponownie wrócę do Smoczego Świata.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada książka Smocza Legenda?

Smocza Legenda to drugi tom serii Smoczy Świat autorstwa Kate i Kevina Tsang. Historia ponownie przenosi czytelników do świata, w którym smoki tworzą niezwykłą więź z wybranymi ludźmi. Billy wraz z przyjaciółmi Charlotte i Ling-Fei wyrusza na niebezpieczną wyprawę, aby odnaleźć porwanego Dylana, który trafił do innej Dziedziny. Podczas tej misji bohaterowie muszą zmierzyć się z potężnym zagrożeniem – legendarną Smoczycą Śmierci.

Czy trzeba czytać pierwszy tom przed Smoczą legendą?

Tak, zdecydowanie warto zacząć od pierwszej części, czyli Smoczej Góry. To właśnie tam poznajemy bohaterów oraz zasady rządzące uniwersum. Drugi tom bezpośrednio kontynuuje wydarzenia z poprzedniej książki, dlatego znajomość pierwszej części pozwala lepiej zrozumieć relacje między postaciami oraz stawkę całej historii.

Dla jakiego wieku jest książka Smocza Legenda?

Seria Smoczy świat jest skierowana głównie do czytelników w wieku około 10–16 lat. To jednak książka, która może spodobać się również starszym miłośnikom fantastyki przygodowej – szczególnie tym, którzy lubią historie o smokach oraz magicznych krainach.

Kim są autorzy serii Smoczy Świat?

Serię stworzyło małżeństwo Kate i Kevin Tsang.

Czy Smocza Legenda to ostatni tom serii?

Seria ma swoją kontynuację w języku angielskim. Uniwersum Smoczego świata jest rozbudowane, a bohaterowie dopiero zaczynają odkrywać jego największe tajemnice.

Dlaczego dzieci lubią książki o smokach?

Smoki od dawna są jednymi z najbardziej fascynujących stworzeń w literaturze fantasy. Łączą w sobie potęgę, tajemnicę i magię. W serii Smoczy Świat dodatkowo pojawia się motyw wyjątkowej więzi między smokiem a człowiekiem, który sprawia, że historia staje się jeszcze bardziej emocjonująca i angażująca dla młodych czytelników.

Artykuł Smocza Legenda – recenzja drugiego tomu serii Smoczy świat od Kate i Kevina Tsang pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.