Trzeci tom cyklu Anny Włodarkiewicz, Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia, rozwija znany już czytelnikom świat i jednocześnie odsłania nowe elementy tej zodiakalnej układanki. Coraz wyraźniej widać, że w tej historii nic nie dzieje się przypadkiem, a każdy – nawet najmniejszy wątek, ma swoje rozwinięcie w fabule.

➜ Tytuł: Tajniki ognia. Szkoła Astromagów. Tom 3
➜ Seria: Szkoła Astromagów
➜ Autorka: Anna Włodarkiewicz
➜ Ilustracje: Aleksandra Zapotoczna
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Planety w układzie Barana – kiedy magia staje się niebezpieczna

Podobnie jak w poprzednich częściach Szkoły Astromagów, w trzecim tomie również nie wszystkim bohaterom przypada do gustu pradawna magia zodiakalna. Tym bardziej, że rodzące się na nowo moce to dość niebezpieczne pudełka-niespodzianki, z których nigdy nie wiadomo, co ,,wyskoczy”. 

Tak się składa, że planety weszły w układ Barana, a osoby urodzone pod tym znakiem, wykazują zdolności do używania wyjątkowo nieprzewidywalnego czar-ognia. Ogień rzadko bywa żywiołem łatwym do okiełznania. Jest piękny i fascynujący, ale jednocześnie może budzić lęk. 

Właśnie z taką mocą musi zmierzyć się główna bohaterka trzeciego tomu – Irys. Dziewczynka próbuje różnych sposobów koncentracji i samokontroli, by wreszcie nauczyć się panować nad swoim małym, kapryśnym płomyczkiem.

Czytelnik może obserwować bohaterkę, która wątpi w siebie, popełnia błędy i powoli uczy się rozumieć własną moc. Nie trzeba wcale być obdarzonym specjalnymi zdolnościami, żeby tego rodzaju doświadczenie odnaleźć także wśród wielu młodych odbiorców. Ta uniwersalność przekazu, ale i łatwość z jaką dzieci mogą utożsamić się z bohaterami, jest ogromnym atutem tej pozycji.

Co się dzieje z Lu-Lu i dlaczego króliki kicuśnieją

Równolegle z nauką ognistej magii trwa akcja poszukiwawcza Lu-Lu – postaci, którą czytelnicy mogli poznać już w poprzednich częściach serii. Jej los wciąż pozostaje jedną z największych zagadek całego cyklu.

Jakby tego było mało, w szkole zaczynają dziać się naprawdę dziwne rzeczy. Szkolne króliczki, które do tej pory unikały ludzi, nagle zaczynają wybierać sobie uczniów na towarzyszy. Ich zachowanie wywołuje spore zamieszanie i rodzi kolejne pytania.

Anna Włodarkiewicz bardzo sprytnie splata te wątki z legendami świata Astromagów. Z czasem okazuje się, że zarówno królicza zagadka, jak i zodiakalne moce mają swoje źródło w dawnych historiach krainy. Króliczki odgrywają także znaczącą rolę w wątku Irys.

Historia o odnajdywaniu własnej siły

Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia to opowieść nie tylko o magii i tajemnicach. To przede wszystkim historia o dziewczynce, która nie wierzy w siebie i własne możliwości, tęskni za mamą oraz swoimi kotami, a w jej głowie kłębi się naprawdę sporo pytań. 

Irys posiada niezwykłą moc, ale zanim będzie mogła w pełni z niej skorzystać, musi przejść ważną drogę. Drogę poznawania siebie, oswajania swoich lęków i odkrywania tego, czego naprawdę jest w stanie dokonać. A mogę obiecać, że jej zdolność na pewno Wam się spodoba!

Strona wizualna – widokówka zmieniającej się Wieży

Oprócz niezwykle wciągającej fabułki, sympatycznych bohaterów, których żeby polubić, wystarczy przeczytać kilka rozdziałów – mamy też tutaj do perfekcji dopracowaną stronę wizualną książki. 

Począwszy od wielobarwnych uszlachetnień folią na okładce, po mnóstwo ilustracji Aleksandy Zapotocznej, które w najlepszym stylu oddają nastrój opowieści. I jak zawsze – powtarzające się motywy, bardzo podobna ilustracja na początku każdego rozdziału, ale z ujętą zmianą pory dnia oraz detalami – mistrzostwo!

Dodatki, które rozszerzają uniwersum

Na końcu książki znajdziecie także materiały dodatkowe, które poszerzają wiedzę o świecie Astromagów. Kurier Astromagiczny, legendy, raporty czy notki porządkujące zodiaki i ich żywioły sprawiają, że czytelnik może poczuć się niemal uczestnikiem opisywanych wydarzeń. Takie dodatki to świetny pomysł – pozwalają jeszcze głębiej zanurzyć się w wykreowanym przez autorkę świecie.

Dla kogo jest ta seria i jaki znak zodiaku będzie kolejny

Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia polecam czytelnikom od około 8 roku życia – szczególnie tym, którzy lubią historie o magicznych szkołach, przyjaźni oraz odkrywaniu własnego miejsca na ziemi. 

Już teraz wiadomo, że kolejnym znakiem, który pojawi się w cyklu, będzie Byk. A to oznacza, że wielu młodych czytelników będzie z niecierpliwością czekać na tom poświęcony właśnie ich własnemu znakowi zodiaku. Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie wydawnictwa Kobiece.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada książka Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia?

To trzeci tom serii fantasy dla dzieci autorstwa Anny Włodarkiewicz. Opowiada o uczniach niezwykłej szkoły magii, którzy uczą się korzystać z mocy związanych ze znakami zodiaku.

Kim jest główna bohaterka książki?

Jedną z najważniejszych postaci tej części jest Irys – uczennica spod znaku Barana, która próbuje opanować niebezpieczną moc czar-ognia.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy serii?

Najlepiej czytać książki w kolejności, ponieważ wydarzenia z poprzednich części mają wpływ na rozwój historii i relacje między bohaterami.

Dla jakiego wieku jest książka Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia?

Najlepiej sprawdzi się u czytelników od około 8 roku życia, którzy lubią magiczne przygody i rozbudowane światy fantasy.

Ile tomów ma seria Szkoła Astromagów?

Na razie ukazały się trzy części cyklu, ale wszystko wskazuje na to, że historia będzie rozwijana dalej wraz z kolejnymi znakami zodiaku.

Artykuł Powrót na Górę Astromagów. Recenzja ,,Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Święta w Gajówce
➜ Seria: Gaja z Gajówki
➜ Autorka: Anna Włodarkiewicz
➜ Ilustracje: Kasia Piątek
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest seria Gaja z Gajówki?

Dla tych, którzy jeszcze nie mieli okazji sięgać po te książki – seria składa się z czterech powieści. Główną bohaterką jest tytułowa Gaja Wicherek, która wraz ze swoją mamą, tatą oraz psem Łatką mieszka w Gajówce w sercu lasu. Dziewczynka dorasta z każdą kolejną książką, a jej przygody oraz elementy edukacji domowej przeplatają się z całym wachlarzem emocji i różnorodnych spostrzeżeń.

Na cykl składają się:

• Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu,
• Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi,
• Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja,
• Gaja z Gajówki. Nowi sąsiedzi.

Świąteczna książka aktywizująca

Na rynku literatury jest wiele pozycji, które nazywane są książkowymi kalendarzami adwentowymi. W Święta w Gajówce nie ma jednak przypadkowych zadań, ,,suchych” poleceń oraz pospiesznej narracji. Każdy grudniowy dzień ma odpowiednią, fabularną oprawę, która wprowadza czytelników w świąteczny klimat. 

Autorka wykorzystuje zabawę, żeby przy okazji czegoś nauczyć maluchy. Kiedy pisze o pierniczkach, oprócz przepisu, dostajemy także ciekawostki na temat pochodzenia przypraw. Z kolei przy okazji zimowych spacerów – podrzuca informacje na temat tropów zwierząt czy różnych drzew iglastych.

Pomysły na wspólne świętowanie

W książce znajdziecie zadania związane z pichceniem, aktywności kreatywne, ale także te rozwijające uważność i podpowiadające ciekawe sposoby na spędzenie czasu z rodziną. Święta w Gajówce jest bogato ilustrowana rysunkami Kasi Piątek, ale w środku znalazły się również zdjęcia, które dodają pozycji autentyczności i dodatkowo pozwalają dzieciom ,,ożywić” swoich ulubionych bohaterów w wyobraźni.

Na końcu lektury czeka na wszystkich niespodzianka: opowiadanie Wigilia w Gajówce! W nim sporo ciekawych tradycji świątecznych – ale przede wszystkim tych współczesnych, które czytelnicy rozpoznają z własnych domów. Zarówno dzięki dodatkowej historii, jak i całej narracji książki Święta w Gajówce, to niezwykle ciepła pozycja, która sprawi, że ten grudniowy czas oczekiwania na Święta, stanie się jeszcze bardziej magiczny.

Polecam ją czytelnikom powyżej 4 lat. Święta w Gajówce znajdziecie na przykład w księgarni Tania Książka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Do jakiej serii należy ta książka?

Do serii Gaja z Gajówki – zimowy, świąteczny tom aktywności i opowieści.

Dla jakiego wieku są te aktywności?

Do wspólnej, rodzinnej realizacji: sprawdzą się z dziećmi przedszkolno-wczesnoszkolnymi; część zadań (pieczenie, leśne dekoracje) wymaga wsparcia dorosłego. 

Jakie przykłady zadań znajdziemy w środku?

Słoik Dobrych Myśli, pierniczki, spacer do lasu i ozdoby z szyszek/patyków/kamyków (eko-DIY).

Czy to książka „do czytania”, czy raczej „do działania”?

Jedno i drugie: krótka fabularna rama (Gaja jako narratorka) + praktyczne instrukcje/adwentowe inspiracje.

Czym się wyróżnia na tle innych świątecznych tytułów?

Akcentem na naturę/las, proste eko-dekoracje oraz rodzinny rytuał codziennych drobnych zadań; finalne opowiadanie wigilijne to ,,wielki finał” tej pozycji.

Artykuł Święta w Gajówce – recenzja kreatywnego kalendarza adwentowego pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: Dar z Księżycowej Doliny. Szkoła Astromagów. Tom 1, Zakazana magia. Szkoła Astromagów. Tom 2
➜ Seria: Szkoła Astromagów
➜ Autorka: Anna Włodarkiewicz
➜ Ilustracje: Aleksandra Zapotoczna
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Szkoła Astromagów? Inspiracja znakami zodiaku

Jaki jest Wasz znak zodiaku? Nie trzeba być ,,zodiakarzem”, żeby mniej lub bardziej świadomie przypisywać konkretne cechy charakteru osobom, które urodziły się w danym miesiącu. Przykłady? Proszę bardzo! Panny kochają porządek, wodniki są szalenie kreatywni, a strzelce słyną ze swojej szczerości.

Anna Włodarkiewicz bazując na tych przekonaniach, a także na kalendarzu zodiakalnym istniejącym już od co najmniej 4 tysięcy lat – stworzyła książkę dla dzieci, która jest nie tylko intrygująca oraz ciekawa pod kątem fabularnym. Pomiędzy tym, co wymyślone, autorka wplata wartościowe treści, pokazuje etyczne zachowania oraz poddaje w wątpliwość moralność niektórych postaci.

– Tak to już jest, niektórzy po prostu lubią jątrzyć – westchnęła Aria i pokręciła z naganą głową. – No wiecie, buntować, podburzać, wkładać kij w mrowisko – dodała, gdy spostrzegła grymas niezrozumienia na twarzy Irys. – Po prostu lubią nie lubić. Znajdują sobie wroga i ciach! (…)

Anna Włodarkiewcz, Zakazana magia. Szkoła Astromagów. Tom 2, Rozdział 11, str. 131

Bohaterowie serii: Nim, Irys i tajemnicza Lu-Lu

Dar z Księżycowej Doliny. Szkoła Astromagów. Tom 1 jak i Zakazana magia. Szkoła Astromagów. Tom 2 to książki, których akcja rozgrywa się przede wszystkim w Wieży Astromagów, gdzie swoją siedzibę mają astromagowie, ale gdzie również umiejscowiona została szkoła dla młodych adeptów. Fabuła skupia się przede wszystkim wokół uczniów pierwszego roku. 

Każda część ma swojego bohatera-przewodnika (Nima oraz Irys), jednak ich najbardziej charakterystyczną postacią pozostaje kilkuletnia Lu-Lu, która pojawia się znikąd i jako naznaczona magicznym znakiem – musi zostać przyjęta do szkoły. Dziewczynka  jest iskrą, która wznieca pożar (niemal dosłownie!). Otacza ją aura tajemnicy, a zmiany, jakie przynosi z całą pewnością nie spodobają się niektórym astromagom.

W tej serii znajdziecie wielu drugoplanowych bohaterów – można podejrzewać, że dadzą się lepiej poznać w kolejnych tomach cyklu. Emocjonująca fabuła oprószona została subtelnym humorem, a stworzony przez autorkę świat skrywa potencjał na niezliczoną ilość tomów, od których trudno będzie się oderwać.

Budowanie uniwersum fantasy – ilustracje oraz dodatki

To nie wszystko. Seria Szkoły Astromagów to także wydanie: okładki wzbogacone mieniącymi się uszlachetnieniami, ale przede wszystkim ilustracje Aleksandry Zapotocznej. Dawno nie byłam tak przekonana do wizerunków postaci oraz wierności z jaką przedstawia ona konkretne sytuacje z książki, jak w tym przypadku.

Co więcej, każdemu nowemu rozdziałowi towarzyszy ilustracja z obrazkiem Wieży Astromagów. Choć na pierwszy rzut oka mogą one wyglądać jednakowo, to jednak po uważnym przyjrzeniu, dostrzega się subtelne zmiany – przedstawienie innych pór dnia, odmiennej pogody czy fajerwerków bądź ptaków.

Dla kogo jest ta seria?

Na końcu każdego tomu czekają także dodatki pogłębiające fabułę, bawiące się konwencją oraz poszerzające uniwersum. Są one bezsprzeczną, dopełniającą całości wisienką na literackim torcie. Polecam Dar z Księżycowej Doliny. Szkoła Astromagów. Tom 1 jak i Zakazana magia. Szkoła Astromagów. Tom 2 czytelnikom powyżej 8. roku życia. Jeżeli zastanawiacie się, czy magia naprawdę umiera – koniecznie po nie sięgnijcie.

Książki dostępne są w księgarni Tania Książka oraz na stronie wydawnictwo Kobiece.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku czytać Szkołę Astromagów?

Seria jest pomyślana dla czytelników 8+ – sprawdzi się jako samodzielna lektura i do wspólnego czytania.

W jakiej kolejności czytać tomy?

Najlepiej chronologicznie: Dar z Księżycowej Doliny (tom 1), następnie Zakazana magia (tom 2).

Czy znajdę tu „mroczną” magię?

Wątki są dostosowane do wieku odbiorców; napięcie wynika z wyborów bohaterów oraz konsekwencji ich działań .

Czy seria nadaje się do pracy w klasie?

Tak. Motywy etyczne, zodiak jako zabawa kluczem do charakterów i wyraźny rozwój postaci ułatwiają rozmowy wychowawcze oraz językowe.

Kto ilustrował książki i jak wypadają te wydania?

Ilustracje przygotowała Aleksandra Zapotoczna; seria ma uszlachetnione foliami okładki i spójny, dopracowany projekt rozdziałów.

Artykuł Szkoła Astromagów – recenzja serii dla dzieci 8+ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tęskniłam za Gajówką! Za ciepłem bijącym od chatki w sercu lasu, jej mieszkańcami – a szczególnie opowieściami najmłodszej mieszkanki, Gai Wicherek, która z wrażliwością oraz zadziwiającą mądrością, jak na 9-latkę, opisuje swoją codzienność.

Książki zbliżające do natury

Gaja z Gajówki. Nowi sąsiedzi to już czwarta część serii o dziewczynce wychowującej się blisko przyrody. Do tej pory ukazały się także:

• Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu,
• Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi,
• Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja.

Autorką cyklu popularnonaukowo-fabularnego jest Anna Włodarkiewicz, a za oprawę wizualną odpowiada Kasia Piątek. W najnowszych prawie 30 rozdziałach sporo dowiadujemy się nie tylko o nowych bohaterach serii, ale również poznajemy ciekawostki dotyczące zwierząt i roślin, w nawet – pyszne przepisy kulinarne na rozmaite dania.

Sekret nowej sąsiadki

U Gai najpierw trwa jesień, później przychodzi zima, żeby wreszcie ustąpić przedwiośniu oraz rosnącej na gałązkach leszczynie. W trakcie tych kilku miesięcy wiele się dzieje.

Przede wszystkim, do pobliskiego Samotnego Domu z Kawek, o których była mowa w poprzednich częściach serii, wprowadził się ktoś nowy. Gaja marzy, że będzie to ktoś w jej wieku – najlepiej jakaś dziewczynka, z którą mogłaby się zaprzyjaźnić.

Marzenie tytułowej bohaterki sprawdza się połowicznie. W Kawkach rzeczywiście zaczyna mieszkać rówieśnica Gai, ale nie jest ona zainteresowana przyjaźnią. Skrywa pewien sekret, który Gaja wkrótce także pozna.

Wybitna seria książek dla dzieci

Gaja z Gajówki. Nowi sąsiedzi to również mnóstwo inspiracji dla rodziców praktykujących edukację domową. To zachęta dla małych i dużych do większej aktywności poza domem, przyglądania się zmieniającym porom roku, naturze oraz skupianiu na relacjach.

To jedna z tych książek, po których czytelnik (niezależnie od tego czy ma 7 czy 70 lat) może poczuć się bardziej zmotywowany, otwarty na świat i ludzi. Lektura Gai z Gajówki zawsze bardzo wzrusza oraz zachęca do rozmów na tematy prostsze i trudniejsze.

Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji jej czytać – polecam wpisać ją sobie wysoko na liście książek do nadrobienia. To jest po prostu wybitna seria!

Link do strony wydawnictwa: https://www.taniaksiazka.pl/nowi-sasiedzi-gaja-z-gajowki-tom-4-p-2162648.html

Artykuł Gaja z Gajówki. Nowi sąsiedzi – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Matylda i tajemnica Straży
➜ Autorka: Anna Włodarkiewicz
➜ Ilustracje: Magdalena Babińska
➜ Wydawnictwo: SQN WOW!
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jest taki stereotyp, że każda dziewczynka chce być księżniczką. A co z księżniczkami, które marzą o zostaniu… rycerkami? 

Pierwszy tom nowej serii książek dla dzieci

Nakładem wydawnictwa SQN WOW! ukazała się pierwsza część zupełnie nowej serii książek dla dzieci, która odczaruje średniowieczne zamki oraz zarozumiałe królewny. Autorką pozycji Matylda i tajemnica Straży jest Anna Włodarkiewicz, znana m.in. z cyklu Gaja z Gajówki czy lektur – Elf z choinki oraz Misiu, wróć.

Jej najnowsza książka jest pełną akcji powieścią ze wspaniałymi ilustracjami Magdaleny Babińskiej. Tę pozycję miałam przyjemność objąć swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym!

Kiedy prawda wychodzi na jaw

Tytułowa Matylda jest królewną na zamku Królestwa Straży. Żyje beztrosko, choć niezwykle nudno. Najchętniej chciałaby doświadczać niezapomnianych przygód i kształcić się na rycerza, ale król, który jest przecież jej ojcem, nalega by uczyła się łaciny, kaligrafii i wyszywania.

Kiedy jednak w zamku pojawia się coraz więcej tajemniczych głosów o nadchodzących zmianach i zbliżającym się złu, a Matylda odkrywa pewne nieprawidłowości w jej codziennym życiu – postanawia trochę powęszyć.

Szczęśliwy traf sprowadza ją do pewnych ukrytych drzwi. Dziewczyna musi wykazać się nie lada pomysłowością i odwagą, żeby otrzymać do nich klucz. Kiedy jednak udaje jej się zajrzeć do tajemniczej komnaty… cały świat królewny staje na głowie, a prawda wreszcie wychodzi na jaw.

(Co najmniej) dwa ważne wątki z tej książki

Matylda i tajemnica Straży z jednej strony jest przygodową książką z wieloma fantastycznymi wątkami, sprytnie ukrytymi na granicy jawy i fantazji. Z drugiej – to bardzo mądra opowieść o potrzebie słuchania wewnętrznego głosu, który podpowiada nam, co jest dla nas najlepsze.

W historii zostaje ukazany wątek ochrony dzieci przez rodziców, którzy jednak tak bardzo skupiają się na swojej trosce, że dominuje ona potrzeby ich bliskich. Temat zahacza również o stereotypowe postrzeganie ról damskich i męskich. Dziewczynce zaleca się typowo ,,kobiece”, nieangażujące zajęcia, z kolei chłopca (ewidentnie wolącego spokojniejszy tryb życia) siłowo stara się wcielić w szeregi armii.

Nie dajcie się jednak zwieźć. Matylda i tajemnica Straży jest książką niezwykle subtelną, lekką i pozbawioną jakiejkolwiek przemocy. To właściwie równie dobra lektura nawet dla przedszkolaków i to w dodatku do czytania zaraz przed snem.

Jednocześnie, Matylda i tajemnica Straży pozwala wyciągnąć cenne lekcje z fabuły, ekspresowo zaprzyjaźnić się z jej bohaterami oraz z wielką niecierpliwością wyczekiwać na kontynuację serii. Jestem bardzo ciekawa jak potoczą się losy Matyldy i przede wszystkim – czy finalnie uda się jej pokonać zło z Wiedźmiego Lasu.

Link do strony wydawnictwa: https://bit.ly/Bajkochlonka

Artykuł Matylda i tajemnica Straży – recenzja premierowa patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Gaja z Gajówki zrobiła sobie od Gajówki wolne! Razem z mamą postanowiły wykorzystać lipcowe tygodnie, żeby cieszyć się przyjemnie gorącym piaskiem pod stopami oraz szumiącymi, morskimi falami. Trzeci tom fantastycznej serii o tytułowej bohaterce zabiera czytelników na wakacje nad polskie morze!

Gajówka odwiedza Trzcinki

Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja. Tom 3 to kontynuacja cyklu książek Anny Włodarkiewicz z bajecznymi ilustracjami Kasi Piątek. Dziewczynka jest trochę jak Ania z Zielonego Wzgórza – ma bogatą osobowość oraz lubi wyobrażać sobie różne rzeczy. Tym jednak, co wyróżnia ją najbardziej, to duża świadomość oraz ogromna miłość do natury.

W nowym tomie opisywane są perypetie z Trzcinek nad Bałtykiem, czyli fikcyjnej miejscowości, w której znajduje się pensjonat Prymulka. Należy on do rodziny Gai, którą mieliśmy szansę poznać już przy okazji ich odwiedzin w Gajówce.

Jak uczyć się na wakacjach?

Do serii Gaja z Gajówki należą także:

• Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu,
• Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi.

Jednym z ważniejszych wątków tych książek jest edukacja domowa. Dziewczynkę uczy mama, która ma wykształcenie pedagogiczne oraz tata, który jest leśnikiem. Razem mieszkają w chatce w sercu lasu, czyli w tytułowej Gajówce. 

W wakacje jednak nawet szkoła domowa jest zawieszona. Nie przeszkadza to zarówno samej Gai jak i jej bliskim uczyć się niemal każdego dnia. Nie trzeba mieć bowiem lekcji, żeby poznawać ciekawostki o świecie, wysłuchać interesującej opowieści na temat zwierząt zamieszkujących wybrzeże czy odwiedzać nowe miejsca, poznając ich historie i przeznaczenie.

Obowiązkowa książka dla dzieci do czytania nad polskim morzem

Zawsze jestem pod ogromnym wrażeniem tego, w jaki sposób autorka potrafi wpleść zaskakujące fakty w treść historii. Za pomocą subtelnych wtrąceń dzieci mogą nauczyć się mnóstwa ciekawych rzeczy – o fokach, o WWF, o tym dlaczego w wakacje nie da się zjeść świeżego dorsza nad polskim morzem. Taki sposób edukowania jest też najbardziej skuteczny. 

Poza tym, Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja to przecież kolejne ekscytujące przygody, emocje, nowe przyjaźnie czy niewielkie kłótnie, z którymi w prosty sposób można sobie poradzić. W książce znajdziecie także pyszne przepisy na smakołyki oraz porady m.in. dotyczące planowania udanych wakacji.

Jeżeli wybieracie się nad Bałtyk, Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja to lektura obowiązkowa. Jeszcze chyba w żadnej innej książce dla dzieci nie umieszczono tylu ciekawych i ważnych informacji o polskim morzu, z których skorzystają także dorośli. Polecam odbiorcom od 6 roku życia – a najlepiej do czytania całą rodziną!

Link do strony księgarni: https://www.taniaksiazka.pl/wakacyjna-misja-gaja-z-gajowki-tom-3-anna-wlodarkiewicz-p-2031513.html

Artykuł Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja. Tom 3 – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jak dobrze jest wrócić do Gajówki! Do Gai, jej rodziców oraz psa Łatki. Do miejsca, które wypełnione jest tym, co naturalne, piękne i mądre. Do wzruszających chwil, niezwykłych odkryć oraz lekcji, czy też ciekawostek, których nigdy nie ma się dość.

Cykl edukacyjno-fabularnych książek dla dzieci

Drugi tom serii Gaja z Gajówki jest kontynuacją pierwszego – Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu, którego motywem przewodnim jest życie w zgodzie z naturą oraz edukacja domowa. W drugiej części Zagadka opuszczonej wsi, kontynuowane są znane już czytelnikom wątki i dodatkowo pojawiają się te zupełnie nowe, jeszcze nieznane.

Autorka serii Anna Włodarkiewicz wspaniale opowiada o świecie z perspektywy 8-letniej już dziewczynki, a Kasia Piątek ilustruje tekst w taki sposób, że czujemy się,  jakbyśmy byli w samym centrum akcji z bohaterami powiastki. W książce nie brakuje także obrazujących zwierzęta zdjęć. I choć rzadko to chwalę, to tutaj zrobię wyjątek – skład jest również pierwsza klasa!

Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi

Książka zaczyna się z ostatnim dniem lutego, kiedy to Gaja obchodzi swoje urodziny. To niezwykły dzień, bo dziewczynka zjawiła się na świecie 29.02. W tej części motyw urodzin przewija się kilkukrotnie – i wcale nie mam tu na myśli przyjęć urodzinowych, a pojawienie się na świecie nowego członka społeczności czy bardzo intrygujący wątek związany z przypadkowością (lub nie) dat.

W książce Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi opierając się na tytule, oczywiście cała akcja kręci się wokół tajemniczych Kawek, czyli od dawien dawna, niezamieszkałej przez nikogo wsi, znajdującej się w sercu lasu.

Dziewczynka wraz ze swoim kolegą Ignacym postanawiają odkryć niektóre z tajemnic tej wsi. Poszlak jest sporo i co rusz pojawia się jakaś nowa. Mało tego że ich śledztwo doprowadza do sprowadzenia do lasu pewnego archeologa, to jeszcze Gai udaje się dostarczyć bardzo miłą pamiątkę pewnej kobiecie o imieniu Wanda.

Książka z wstawkami popularno-naukowymi dla dzieci

Kiedy widzę w jak interesujący sposób może wyglądać edukacja, aż nabieram większej chęci, żeby mocno ją przemyśleć w kontekście samodzielnej nauki własnego syna. Trzeba jednak oddać autorce, że wspomina również o tym, że rodziców taki sposób nauczania kosztuje też trochę pracy.

Dzięki ich staraniom Gaja (ale i czytelnicy) mogą podejrzeć m.in. zakulisowe życie mrówek, żurawi czy też żab. Dziewczynka poznaje również podstawy malowania akwarelami, świeckie tradycje wielkanocne w kontekście rytuałów słowiańskich oraz dostaje lekcję o przegrywaniu – a właściwie o tym, jak zachować się w sytuacjach, kiedy coś nam nie wychodzi.

Za pośrednictwem dwóch nowych numerów Głosu Lasu, prowadzonych przez rodzinę Wicherków, mali odbiorcy mają z kolei szansę zobaczyć w jaki sposób pisać krótkie notki dziennikarskie, przeprowadzać wywiady czy formułować ogłoszenia. 

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi jest fantastyczna pod tyloma względami, że pewnie wystygłaby Wam kawa, zanim skończyłabym je wszystkie wymieniać. Przede wszystkim jednak, w dużym skrócie, całość jest niezwykle autentyczna. Narracja Gai wydaje się być spisaną relacją realnie istniejącej dziewczynki.

Poza tym, to swego rodzaju hołd złożony zachwycaniu się światem. Wszystko, o czym dowiaduje się Gaja, jest dla niej arcy ciekawe (no, może oprócz tabliczki mnożenia). Dzieje się tak zapewne, bo dziewczynka słyszy o rzeczach, które ją dotyczą i otaczają.

Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi promuje dobre wzorce, pokazuje bohaterów którymi można się inspirować, a nawet… zachęca do wiosennych porządków! Po prostu czuję w kościach, że ta książka bardzo Wam się spodoba

Polecam ją wszystkim czytelnikom powyżej 5 roku życia.

Link do księgarni: https://www.taniaksiazka.pl/zagadka-opuszczonej-wsi-gaja-z-gajowki-tom-2-anna-wlodarkiewicz-p-1952124.html

Artykuł Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Elf z choinki
➜ Autorka: Anna Włodarkiewicz
➜ Ilustracje: Silvia Pizzati
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jednym z najważniejszych symboli Bożego Narodzenia jest choinka. Bez niej każde mieszkanie, dom, a nawet galerie handlowe wyglądałyby tak, jak w każdy inny dzień roku. Dlatego bardzo się cieszę, że nakładem wydawnictwa Świetlik ukazała się książka, w której to właśnie choinka jest poniekąd główną bohaterką.

Bożonarodzeniowy cud

,,Elf z choinki” to trzecia już w tym roku pozycja Anny Włodarkiewicz, po którą sięgam i której recenzje możecie przeczytać na stronie. Wcześniejsze: ,,Misiu, wróć” oraz ,,Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu” ujęły mnie wrażliwą narracją oraz oryginalną perspektywą patrzenia na świat.

Bardzo podobnie jest również w przypadku tej świątecznej nowości. Autorka wraz z ilustratorką Silvią Pizzati stworzyły mikro-świat, w którym współpraca, wiara we własne możliwości oraz przywiązanie do tradycji może przynieść wielkie efekty oraz bożonarodzeniowy cud.

Nagła choroba i porzucona choinka

Tytułowy bohater, czyli włóczkowy elf będący ozdobą choinkową, budzi się z czegoś w rodzaju zimowego snu (choć pewnie trafniej byłoby napisać – letniego snu). Dziwi się jednak, że zamiast wisieć na gałązce drzewka znajdującego się tuż nad nim, leży na podłodze.

Dostrzega, że na choince wisi tylko kilka ozdób. W dodatku całość sprawia wrażenie chaosu i bałaganu. Kiedy zaczyna rozmawiać z innymi dekoracjami świątecznymi, szybko poznaje prawdę. Okazuje się, że rodzina wyszła w pośpiechu z domu, żeby zawieźć mieszkającego tutaj chłopca do lekarza, bo nagle się rozchorował. 

Prosta, ale piękna opowieść świąteczna

,,Elf z choinki” jest więc książką o tym, jak ozdoby choinkowe postanawiają własnymi siłami przywrócić drzewku stan świetności. To jednak nie wszystko, ta historia jest jeszcze bardziej złożona. W fabule pojawia się również postać zgryźliwego Świętego Mikołaja, którego zachowanie zostaje z czasem usprawiedliwione. A także tajemnicza, różowa ozdoba, łącza Boże Narodzenie, sentyment oraz Wielkanoc!

Muszę się przyznać i na usprawiedliwienie dodam, że pewnie nie byłam i nie będę jedyna, która wzruszy się w finale tego opowiadania. Bo choć ,,Elf z choinki” to bardzo prosta historia – wypełniona jest podniosłą, świąteczną atmosferą, nadzieją i radością z możliwości działania oraz bycia razem.

Polecam sięgnąć po tę książkę tuż przed wspólnym ubieraniem choinki. Jestem przekonana, że po jej lekturze zupełnie inaczej spojrzycie na swoje ozdoby – bombki, porcelanowe figurki, szklane ptaszki czy słomkowe śnieżynki.

,,Elfa z choinki” polecam wszystkim czytelnikom powyżej 4 roku życia.

Link do księgarni Tania Książka: https://www.taniaksiazka.pl/elf-z-choinki-anna-wlodarkiewicz-p-1906354.html

Artykuł Elf z choinki – recenzja książki dla dzieci na Święta pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tekst powstał w ramach inicjatywy Strefa Rozmów. 

Wychodzę z założenia, że nad każdą książką powinno się pochylić kilka osób, żeby to był naprawdę wartościowy i spójny tekst.

Bajkochłonka: Najpierw zaczęła Pani redagować czy pisać książki dla dzieci?

Anna Włodarkiewicz: Pisałam po troszku już w szkole podstawowej, więc można by uznać, że pierwsze było pisanie, z tym że to były takie wprawki, próbki, z których niewiele wynikało. Z pewnością praca redakcyjna wyprzedziła o kilka lat moją pierwszą wydaną książkę dla dzieci.

Bajkochłonka: Czy redaguje Pani także własne książki?

Anna Włodarkiewicz: Staram się oddawać czyste, sprawdzone teksty, które dobrze brzmią dla mojego ucha, ale jako autorka zatracam obiektywizm i… nie widzę błędów, więc pomoc innego redaktora oraz korektora jest niezbędna. Wychodzę z założenia, że nad każdą książką powinno się pochylić kilka osób, żeby to był naprawdę wartościowy i spójny tekst.

Bajkochłonka: Pani przygoda z pisaniem, według portalu Lubimy Czytać, rozpoczęła się od serii z Tolą. Czy to były pierwsze bajki, które Pani napisała, czy może było coś wcześniej?

Anna Włodarkiewicz: Jak już wspomniałam, bardzo wcześnie marzyłam o pisaniu książek. Kilka pierwszych bajek napisałam, gdy miałam… 8 lub 9 lat, ale pierwszą wydaną opowieścią była właśnie ta o Toli. Jednocześnie ukazały się dwie części: „Wiosna Toli” i „Lato Toli”. Był maj, 2018 roku.

W przygodach Toli można odnaleźć sporo odniesień do naszego życia.

Bajkochłonka: Czy postać Toli była na kimś wzorowana?

Anna Włodarkiewicz: Stworzyłam ją dla (i trochę na wzór) mojej córeczki, która zaczynała wtedy przygodę z przedszkolem. W naszym domu było już sporo książek, ale na rynku brakowało mi kolejnych tytułów opowiadających codzienne historie dzieci, a takie właśnie opowieści cieszyły się u nas największym powodzeniem. W kółko czytaliśmy „Jabłonkę Eli”, „Lato Stiny” i „Dzieci z Bullerbyn”. W przygodach Toli można odnaleźć sporo odniesień do naszego życia. Są tu potrawy, które często pojawiały się na naszym stole, nasze żarty, powiedzonka czy przedmioty, jak choćby foremka w kształcie dinozaura czy strażacka czerwona hulajnoga.

Bajkochłonka: Przez kilka lat pisała Pani tylko o Toli, dopiero w 2022 roku ukazał się ,,Świąteczny kalendarz Gabrysi”, czy to dlatego, że potrzebowała Pani zmiany?

Anna Włodarkiewicz: W pewnym momencie poczułam, że potrzebuję opowiedzieć historię kogoś ciut starszego, kto przeżywa emocje innego rodzaju. Moja córka kończyła przedszkole i szykowała się do szkoły, więc ta tematyka była mi wówczas bardzo bliska. Gabrysia powstała po części z moich wspomnień. Jako dziecko bardzo celebrowałam czas Świąt. Miałam sporo takich własnych zwyczajów, które porządkowały mi świąteczne dni. Zapragnęłam o tym napisać. Tak więc na moment zostawiłam historie dla młodszych dzieci, choć wcale ich nie porzuciłam, jak widać po ostatnich tytułach. 

Bajkochłonka: No właśnie, rok 2023 zdecydowanie należy do wydawnictwa Świetlik. W jego ramach ukazały się w ostatnich miesiącach aż trzy Pani książki: ,,Misiu, wróć”, ,,Chatka w sercu lasu” oraz ,,Elf z choinki”. Która została napisana jako pierwsza?

Anna Włodarkiewicz: Pierwsza powstała „Chatka w sercu lasu”. Zaczęłam ją pisać mniej więcej w tym samym czasie co „Świąteczny kalendarz Gabrysi”, ale o możliwość jej wydania musiałam trochę dłużej powalczyć. Bardzo się cieszę, że znalazłam się w gronie autorów zaproszonych do współpracy ze Świetlikiem. Z początku rozmawialiśmy tylko o wydaniu „Misiu, wróć” oraz „Chatki…”, potem zrodził się pomysł na książkę o kolejnej ożywionej magicznie zabawce. I tak powstał „Elf z choinki”.

Gdy zaczynałam pisać o Gai (chwilę przed pandemią), edukacja domowa nie była w Polsce tak popularna jak obecnie.

Bajkochłonka: ,,Chatka w sercu lasu” traktuje o edukacji domowej. Czy to temat, który jest Pani dobrze znany?

Anna Włodarkiewicz: Gdy zaczynałam pisać o Gai (chwilę przed pandemią), edukacja domowa nie była w Polsce tak popularna jak obecnie. Ja też nie miałam żadnych doświadczeń z tą formą nauczania, choć pod wieloma względami wydawała mi się atrakcyjna. Pewnego dnia przeczytałam wywiad z dziewczynką, która mieszka z rodzicami w sercu puszczy i uczy się w takiej właśnie leśnej, domowej szkole. To wydało mi się niezwykłe, wyjątkowe, bardzo inspirujące. Zapragnęłam napisać o siedmiolatce, która zaczyna szkołę z dala od rówieśników za to blisko natury. Zastanawiałam się, co lubiłaby w swojej codzienności, a co stanowiłoby dla niej trudność.

Bajkochłonka: ,,Chatka w sercu lasu” to pierwszy tom przygód Gai. Kiedy możemy spodziewać się kontynuacji? Jakie przygody czekają Gaję w kolejnych częściach?

Anna Włodarkiewicz: Druga część serii ukaże się w marcu i będzie to zapis wiosennych przygód Gai i jej rodziców. Tematem wiodącym będzie śledztwo, o którym była mowa pod koniec pierwszego tomu. Gaja będzie zgłębiać tajemnice położonej nieopodal opuszczonej wsi. Pojawią się nowe postaci i wokół Gajówki zrobi się troszkę bardziej gwarno. Ale będzie też sporo znanych już czytelnikom bohaterów i tematów. Będziemy towarzyszyć w pracy mamie i tacie Gai, znów zerkniemy do zeszytów Gai, poznamy nowe rodzinne przepisy, przeczytamy następne numery gazetki „Głos Lasu”, a przede wszystkim na nowo zanurzymy się w leśnej gęstwinie. Czy powstanie część trzecia „Gai z Gajówki”, czas pokaże. Ja trzymam kciuki!

Bajkochłonka:  Ja także mam nadzieję na kontynuację! ,,Misiu, wróć” opowiada z kolei o zagubionym pluszaku, który próbuje znaleźć drogę do domu. Czy jest Pani jedną z tych osób, które wierzą, że małe pluszowe misie ożywają, kiedy nikt na nie nie patrzy?

Anna Włodarkiewicz: Zdecydowanie jestem jedną z tych osób, które miały w dzieciństwie dużo misiów i bardzo troskliwie się nimi zajmowały. Mówiący, żywy miś to jedno z marzeń, które nie miały szansy się ziścić

Miałam kilka ukochanych misiów, w tym jednego Fikołka, nazwanego na cześć bohatera książki Josefa C. Grunda.

Bajkochłonka: Pamięta Pani swoją ulubioną przytulankę z dzieciństwa? Jaka ona była?

Anna Włodarkiewicz: Miałam kilka ukochanych misiów, w tym jednego Fikołka, nazwanego na cześć bohatera książki Josefa C. Grunda. To był taki mały niebieski miś z tęczowym brzuszkiem.

Bajkochłonka: ,,Elf z choinki” to świąteczna, bardzo ciepła opowiastka o współpracy, nadziei i wielkich możliwościach, jakie daje działanie w grupie. A jak wygląda Pani świąteczna choinka? Co się na niej znajduje?

Anna Włodarkiewicz: Na naszej rodzinnej choince wiszą bombki, które zbieramy od lat, wiele z nich mogłoby pewnie opowiedzieć ciekawe historie, gdyby miały szanse przemówić. Jedną z najstarszych ozdób jest różowa świnka z wydmuszki, którą zrobiłam w dzieciństwie. Tak, taka sama jak ta, która występuje w „Elfie z choinki”. Mamy też podobne do bohaterów z tej opowieści: ciuchcię, renifera i włóczkowe myszki oraz wiele, wiele innych zabawek i ozdób. Ubieranie choinki to w naszym domu wyjątkowe, rodzinne chwile.

Bajkochłonka: Czy ma Pani ulubione wspomnienie z czasów Świąt, gdy była Pani dzieckiem?

Anna Włodarkiewicz: Ja w ogóle bardzo miło wspominam swoje rodzinne święta. Cały grudzień był dla mnie wyjątkowym czasem. Zawsze miałam wymyśloną jakąś specjalną historię, która toczyła się po trochu przez cały miesiąc i miała swoją kulminację w wigilię. To były historie snute wokół moich ulubionych bombek. Najpiękniej wspominam święta, na które dostałam wrotki. Miałam wtedy 4 lata. Jeździłam na nich po domu aż do wiosny.

Bajkochłonka: Jaką książkę najczęściej wtedy Pani czytała?

Anna Włodarkiewicz: W dzieciństwie miałam wiele ukochanych książek, do których często wracałam. Wśród tych naj, naj, naj z pewnością były „Pippi Pończoszanka”, „Czarnoksiężnik z krainy Oz” i „Mała księżniczka”.

Bajkochłonka: Czytałam, że mieszkała Pani we Włoszech i Hiszpanii. Czym różni się codzienne życie tutaj, od tego przy wybrzeżu Morza Śródziemnego?

Anna Włodarkiewicz: Mieszkałam w Neapolu i w Grenadzie i w każdym z tych miejsc czułam się inaczej. We Włoszech mój czas był wypełniony nauką i pracą, dużo się działo, poznawałam wiele ludzi z różnych stron świata. W Grenadzie było ciszej, spokojniej, bardziej refleksyjnie. Po pracy miałam dużo czasu dla siebie: na lekturę i obmyślanie własnych książek. Coś jednak łączyło te dwa miejsca, i było to słońce. Ładujące baterie słońce dostępne właściwie codziennie, przez cały rok. Tego mi w Polsce brakuje, choć ostatecznie to tutaj czuję się najlepiej. 

Bajkochłonka: Ma Pani jakieś piękne książki zachowane na pamiątkę z tamtych krajów?

Anna Włodarkiewicz: Z Neapolu przywiozłam kilka książek wyszperanych na ulicznych straganikach, a z Hiszpanii – książkowy prezent od pisarza, którego tam poznałam.

Wyszukiwanie nowych celów na mapie jest dla mnie bardzo ekscytujące i to zwykle ja się tym zajmuję.

Bajkochłonka: Czy jest Pani typem podróżnika?

Anna Włodarkiewicz: Często czuję głód podróży, zwłaszcza gdy już jakiś czas nie ruszamy się z domu. Wyszukiwanie nowych celów na mapie jest dla mnie bardzo ekscytujące i to zwykle ja się tym zajmuję. Jest tyle pięknych miejsc w Polsce i za granicą, które chciałabym poznać. Lubię długie wyprawy, podczas których przenosimy się z miejsca do miejsca, zwiedzamy miasta i miasteczka, podziwiamy przyrodę. Bardzo cenię sobie również wyprawy pod namiot. Uwielbiam wędrować po górach. Odpoczywam tam zdecydowanie łatwiej niż w mieście. Ale po długiej wyprawie lubię wracać do domu i po prostu w nim być, zaszyć się na jakiś czas z uczuciem spełnionej domatorki.

Bajkochłonka: Jakie kraje udało się już Pani odwiedzić?

Anna Włodarkiewicz: Najdalej byłam w Indonezji, na wyspie Komodo. Dotarliśmy tam z mężem podczas naszej podróży poślubnej. Płynęliśmy dwa dni statkiem z innej indonezyjskiej wyspy. Nie mieliśmy wynajętej kajuty – spaliśmy na pokładzie, i to były wyjątkowe chwile. W Azji zwiedziliśmy też Tajlandię, Kambodżę, Sri Lankę i Wietnam. Marzy mi się Japonia, o której na razie tylko czytam. Od kilku lat zwiedzamy też rodzinnie Europę. Ostatnio krążyliśmy po krajach alpejskich. Najmilej w pamięci zapisał mi się Tyrol, szwajcarskie doliny i Chamonix.

Bajkochłonka: Czy możemy się spodziewać jakichś przewodników?

Anna Włodarkiewicz: Do pisania przewodników nigdy mnie nie ciągnęło. A co do powieści… mam wrażenie, że nie poznałam tych krajów na tyle, by móc umiejscowić w nich akcję książki. Nie zamykam jednak tych drzwi. Nigdy nie wiadomo, dokąd zawiedzie mnie inspiracja.

Bajkochłonka: A czy może Pani zdradzić jakich książek możemy się spodziewać w 2024 roku Pani autorstwa?

Anna Włodarkiewicz: W marcu ukaże się druga część Gai i mam nadzieję, że nie będzie to ostatnie spotkanie z rodziną Wicherków. A jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to jesienią pojawi się pierwsza część mojej najnowszej serii, która zdecydowanie różni się od wszystkiego, co wydałam do tej pory, ale na razie nic więcej nie mogę powiedzieć

Chyba mało kto wie, że… mam uprawnienia do pilotowania wycieczek.

Bajkochłonka: Czekamy zatem cierpliwie! Czego nie wiedzą o Pani czytelnicy i nie dowiedzieliby się, gdyby nie to pytanie?

Anna Włodarkiewicz: Chyba mało kto wie, że… mam uprawnienia do pilotowania wycieczek. Zdałam egzamin na ostatnim roku studiów. Myślałam o pracy w charakterze rezydentki w Hiszpanii lub we Włoszech. Ostatecznie zdecydowałam się jednak na pracę w wydawnictwie, czego nie żałuję, bo dzięki temu spełniłam swoje marzenia z dzieciństwa.

^{Zdjęcia wykonała Aga Bilska}

Moje recenzje książek Anny Włodarkiewicz:

• Misiu, wróć,
• Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu,
• Elf z choinki.

Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Sprawdź najnowsze recenzje, tutaj: bajkochlonka.pl

Artykuł Anna Włodarkiewicz, czyli jak wplatać w bajki własne historie – wywiad Strefa Rozmów pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Zastanawialiście się kiedyś, jak wyglądałyby polskie ,,Dzieci z Bullerbyn”? Ja mam pewne przypuszczenia, jednak ostatnio nabrałam pewności jak mogłaby prezentować się na przykład ,,Dziewczynka z Bullerbyn”. Mowa oczywiście o polskim Bullerbyn, a właściwie to polskim lesie, gdzie żyje, uczy się i bierze udział w różnych przygodach siedmioletnia Gaja.

Nowa seria książek dla dzieci

,,Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu” to pierwsza książka z nowej serii od wydawnictwa Świetlik. Jej autorką jest Anna Włodarkiewicz. Możecie ją już kojarzyć m.in. z magicznej opowiastki obrazkowej ,,Misiu, wróć”. 

Bohaterami nowej serii są państwo Wicherek, którzy – jak głosi sam tytuł – mieszkają w sercu lasu. Tata Gai jest leśniczym, a mama dziewczynki zajmuje się przygotowaniem własnoręcznych ziół czy ekologicznych proszków. Tytułowa bohaterka różni się jednak od większości dzieci. W przeciwieństwie do nich nie chodzi do szkoły, a uczy się w Gajówce razem z rodzicami.

Edukacja domowa w literaturze dziecięcej

Wątek edukacji domowej w książkach pojawia się dość rzadko. Przy okazji 1 września i rozpoczęcia roku szkolnego prym wiodą jednak lektury dotyczące adaptacji szkolnej. W Polsce edukację domową praktykuje już ponad 42 tysiące dzieci (dane Fundacji Edukacji Domowej, rok szkolny 2022 – 2023) i ta liczba ciągle rośnie.

Dzięki książce takiej jak ,,Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu” niektóre maluchy mogą niemal w pełni utożsamić się z główną bohaterką, a pozostałe poznać nową perspektywę na naukę. W książce omawiane są także kreatywne podejścia do edukacji i w dużej mierze – nacisk na bliskość z otaczającą dziewczynkę naturą.

Dlaczego Gaja nie jest w pełni szczęśliwa?

Podejrzewam, że dzieciaki z tej drugiej grupy, czyli uczących się tradycyjnie w szkołach, mogą być nawet nieco zazdrosne o ,,szkołę” Gai. Dziewczynka bowiem oprócz tego, że spędza mnóstwo czasu ze swoimi rodzicami, to jeszcze uczy się w niezwykle kreatywny sposób. Wiele jej lekcji opiera się na praktycznych, przydatnych w życiu zadaniach, czyta ciekawe książki, a na lekcję przyrody chodzi z tatą do lasu.

W tym beztroskim życiu Gai jest jednak pewna mała skaza. Akcja rozpoczyna się pod koniec wakacji, gdy zaczyna się rok szkolny. Dziewczynka zdając sobie sprawę jak wygląda ten czas w klasach, czuje się nieco samotna. Z jednej strony bardzo podoba jej się mieszkanie w Gajówce, ale z drugiej – pilnie potrzebuje przyjaciela.

Książka do rodzinnego czytania

,,Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu” to książka pisana z perspektywy kilkulatki, wypełniona informacjami o świecie, rozczulającymi przygodami i wzruszającymi momentami. To historia składająca się na ciekawych bohaterów, rozprawiająca się z wieloma szkodliwymi stereotypami (np. tymi dotyczącymi karmienia ptaków chlebem) i nie bojąca się poruszać trudniejszych tematów.

Czułam, jak w brzuchu mi musuje, jakbym miała żołądek wypełniony wodą gazowaną. To była NAJWSPANIALSZA CHWILA W MOIM ŻYCIU.

Anna Włodarkiewicz, Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu, Nowy członek rodziny, str. 181

,,Gaja z Gajówki” daje czytelnikom poczucie bezpieczeństwa, pozwala sympatyzować z główną bohaterką oraz cieszyć się jej szczęśliwymi chwilami. Lektura jest wspaniała do wspólnego, rodzinnego czytania. Będzie odpowiednia dla dzieci już powyżej 4 roku życia. Sama z niecierpliwością oczekuję kontynuacji.

Strona wydawnictwa: https://www.wydawnictwokobiece.pl/kategoria-produktu/dla-dzieci/

Artykuł Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.