➜ Tytuł: Król złodziei
➜ Autorka: Cornelia Funke
➜ Ilustracje: Anna Jedlikowska
➜ Tłumaczenie: Anna i Miłosz Urbanowie
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy zostaje już tylko brat

Najważniejsza w tej opowieści jest relacja Prospera i Bo, choć intrygujących wątków znajdziecie tutaj co niemiara. Dwóch braci trafia do Wenecji, bo rodzina po śmierci matki chłopaków ma zamiar ich rozdzielić. Mały Bo ma zostać przygarnięty, Prosper – jako starszy i mniej „uroczy” – trafi do ośrodka w zupełnie innym mieście. 

Funke dobrze wie jak przyciągnąć uwagę czytelnika. Odbiorca natychmiast zaczyna się zastanawiać, dlaczego ktoś może być tak okrutny jak ciotka chłopców, ale jednocześnie zaczyna kibicować dzieciom, by ci nie dali się złapać. 

Dwie różne role głównych bohaterów 

Prosper to chłopiec zmuszony do roli opiekuna, ale nadal wciąż dziecko, które samo powinno mieć kogoś dorosłego przy swoim boku. Jego odpowiedzialność za młodszego Bo jest przejmująca. Chłopak nie tylko go pilnuje, ale i podejmuje ważne decyzje oraz stara się ukrywać strach, pozostawiając Bo w stanie nieustannej beztroski.

Bo z kolei wnosi do tej historii czułość i gadulstwo. Jest uroczy, czasem nieprzewidywalny. Jego dziecięca otwartość i długi język zagęszczają akcję, bo w świecie opartym na sekretach każde zbyt szczere wyznanie przesuwa fabułę w nieoczekiwaną stronę.

Dzieci sprytniejsze od dorosłych

W Królu złodziei dzieci są samodzielne oraz zaskakująco zaradne. Może nawet czasami ta samodzielność zostaje ukazana w sposób zbyt jaskrawy. Rodzeństwo, Osa, Mosca i Riccio mieszkają w opuszczonym kinie. Otaczają się rówieśnikami (w mniejszym i większym stopniu), których traktują jak rodzinę z wyboru – to zbierania osób, która została odtrącona lub uciekła z miejsca, gdzie nie była dobrze traktowana. 

Narracja pozwala wierzyć, że dom nie zawsze zaczyna się od dorosłych i konkretnego adresu. Czasem wystarczy lojalność, reklamówka z najważniejszymi drobiazgami oraz plan na wspólną przyszłość. Funke nie idealizuje sytuacji swoich bohaterów. W tle cały czas wybrzmiewają pytania: czy dzieci powinny musieć być dzielne? Czy ich spryt to wynik przypadku, a może zbyt wcześnie porzuconego dzieciństwa? Mimo to, bohaterowie otrzymują namiastkę poczucie bezpieczeństwa, a czytelnik ma nadzieję, że ich przyjaźń będzie trwała wiecznie.

Dorośli, którym nie zawsze można ufać

Dorośli w tej książce są problematyczni. Czasem antypatyczni, śmieszni, czasem zwyczajnie godni pogardy. Istotną postacią jest na przykład Victor Getz – detektyw, który rusza śladem dwojga braci, przy okazji odkrywając znacznie więcej sekretów, niż powinien. 

To postać niemal filmowa, nietuzinkowa i wprowadzająca do historii inny rodzaj dorosłości. Nie będę odbierać czytelnikom przyjemności odkrywania jego roli, ale warto zaznaczyć, że Funke znakomicie rozpisuje bohaterów drugiego planu. Właściwie każdy z nich ma własną tajemnicę oraz jest wielowymiarowym istnieniem, wymykającym się tylko koncepcji literackiej.

Wenecja, która Was oczaruje

Akcja książki rozgrywa się z kolei w Wenecji – idealnym mieście, żeby pokazać rozmaite zakamarki, ale także wprowadzić bardziej fantastyczny element związany z pewną karuzelą. Funke opisuje to miejsce tak szczegółowo i sugestywnie, że trudno nie mieć ochoty natychmiast tam wrócić albo pojechać po raz pierwszy.

To Wenecja zaułków, kanałów, mostów, wilgoci, śladów przeszłości i miejsc, w których można po prostu zniknąć. To w końcu przestrzeń odpowiednia do zabawy w chowanego z dorosłymi. Autorka pokazuje miasto, w którym łatwo się zgubić, ale też na każdym kroku można coś odkryć. Wenecja w tej książce pasuje do tej historii – nie tylko ze względu na wąskie uliczki, ale także maski i wiarę, że każdy może być przez chwilę tym, kim tylko chce.

Król Złodziei i tajemnica, której nie warto zdradzać

No dobrze, ale trzeba powiedzieć też co nieco o tytułowym Królu Złodziei, czyli Scipio. To jedna z najbardziej intrygujących postaci tej powieści. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, bo jego historia jest jedną z największych przyjemności lektury. Wystarczy powiedzieć, że nie tylko przewodzi dziecięcej grupie i ma wokół siebie aurę legendy. Fascynuje, bo sam wydaje się człowiekiem, który coś przed światem ukrywa.

W pewnym momencie fabuły pojawia się zlecenie, które całkowicie zmienia stawkę opowieści. To właśnie sprawia, że historia z przygodowej narracji o dzieciach ukrywających się w Wenecji, staje się fantastyczno-filozoficznym rozważaniem o dorastaniu, młodości, tęsknocie i pragnieniu bycia kimś innym. Dzieci marzą o dorosłości, dorośli tęsknią za młodością, a między tymi pragnieniami znajduje się pytanie, czy naprawdę wiemy, czego chcemy, dopóki nie zobaczymy ceny spełnionego życzenia.

Ponad ćwierć wieku później ta książka nadal zachwyca

Król złodziei po raz pierwszy ukazał się już ponad ćwierć wieku temu (w 2000 roku), a zupełnie tego nie czuć. To jedna z tych powieści, które się nie starzeją. Książka dotyka uniwersalnej problematyki: strachu przed rozdzieleniem, potrzeby zaufania komuś, posiadania domu, odpowiedzialności za drugiego człowieka i marzeniu o miejscu, gdzie można być sobą. 

Kto zna Atramentowe serce, rozpozna u Cornelii Funke tę samą umiejętność tworzenia atmosfery oraz bohaterów z krwi i kości. Król złodziei ma w sobie również ten charakterystyczny magnetyzm: poczucie, że opowieść może otworzyć przed czytelnikiem drzwi do świata, którego nie chce się szybko opuszczać.

Dla kogo jest Król złodziei?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci od około 9. roku życia – zwłaszcza tych, które lubią dłuższe, wielowątkowe powieści. Warto jednak pamiętać, że książka dotyka tematów wymagających rozmowy: śmierci mamy, osierocenia, ucieczki, lęku przed rozdzieleniem rodzeństwa i nieufności wobec dorosłych. Spodoba się także rodzicom więc śmiało można ją czytać całymi rodzinami. Będziecie czytelniczo rozpieszczeni, obiecuję.

Sprawdzajcie dostępność Króla złodziei na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Król złodziei Cornelii Funke?

Król złodziei to powieść przygodowa o dwóch braciach, Prosperze i Bo, którzy po śmierci mamy uciekają do Wenecji, ponieważ dorośli chcą ich rozdzielić. To historia o braterstwie, lojalności, odwadze, dziecięcej samodzielności oraz pragnieniu dorastania.

Dla jakiego wieku jest Król złodziei?

Książkę polecam czytelnikom od około 9. roku życia. Najlepiej sprawdzi się u dzieci, które lubią dłuższe, wielowątkowe powieści.

Czy Król złodziei to książka fantasy?

Król złodziei nie jest klasyczną powieścią fantasy, choć pojawia się w niej subtelny element magiczny. Przez długi czas książka przypomina realistyczną opowieść przygodową o dzieciach ukrywających się w Wenecji.

Czy trzeba znać inne książki Cornelii Funke, żeby przeczytać Króla złodziei?

Nie, Król złodziei to samodzielna powieść i nie wymaga znajomości innych książek autorki. Czytelnicy, którzy lubią Atramentowe serce, mogą jednak rozpoznać w niej charakterystyczny styl Cornelii Funke.

Czy Król złodziei zestarzał się po latach?

Mimo że książka ma już ponad ćwierć wieku, jej tematy pozostają bardzo aktualne. Braterska więź, potrzeba bezpieczeństwa, pragnienie niezależności i pytanie o to, czy warto szybko dorosnąć, nadal przemawiają do współczesnych czytelników. To jedna z tych powieści, które opierają się na uniwersalnych emocjach.

Czy warto kupić nowe wydanie Króla złodziei?

Tak, szczególnie jeśli szukasz dla dziecka dłuższej, wciągającej powieści przygodowej. Nowe wydanie Króla złodziei sprawdzi się jako prezent dla dzieci od 9. roku życia, ale także jako lektura rodzinna dla tych, którzy lubią książki z tajemnicą, emocjami i pięknie zbudowanym światem.

Artykuł Czy dzieciństwo można odzyskać? ,,Król złodziei” i wielka tajemnica Wenecji pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nasz nauczyciel robot Hanne Gjerde to norweska powieść dla dzieci, która zaczyna się niczym zabawny eksperyment edukacyjny, ale dość szybko zmienia się w historię o inwigilacji, odpowiedzialności, tajemnicach i granicach, których technologia – a właściwie jej twórcy – nigdy nie powinni przekraczać.

➜ Tytuł: Nasz nauczyciel robot
➜ Autorka: Hanne Gjerde
➜ Ilustracje: Thea Jacobsen
➜ Tłumaczenie: Marta Dybula Östholm
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nasz nauczyciel robot – o czym jest książka Hanne Gjerde?

Tone i Matteo są najlepszymi przyjaciółmi. Chodzą do tej samej klasy, spędzają sporo czasu poza nią i są zgodnie zaskoczeni, kiedy ich uwielbiana nauczycielka nagle znika, a na jej miejsce przychodzi ktoś zupełnie nowy. Dyrektor przedstawia uczniom zastępcę: Arnta Ingara, w skrócie – AI.

Brzmi niewinnie? Tylko do momentu, w którym okazuje się, że nowy nauczyciel nie jest człowiekiem, lecz superinteligentnym robotem. Maszyna natychmiast zaczyna wprowadzać inne porządki. Zależy jej także, żeby poznać uczniów. AI nosi swoją nazwę nieprzypadkowo, nauczyciel zanim osiągnie swoją szczytową ,,formę”, również zamierza uczyć się od uczniów. Zapisuje w pamięci potoczny język czy gesty, analizuje ich osiągnięcia oraz wprowadza niekonwencjonalne metody motywacji.

Czy nauczyciel robot byłby lepszy?

Na początku taka wizja może wydawać się obiecująca. Robot nie zapomni o sprawdzianie. Nie pomyli imion. Nie będzie miał złego dnia. Nie straci cierpliwości, bo rano utknął w korku albo nie wypił kawy. Teoretycznie mógłby każdemu dziecku poświęcić dokładnie tyle czasu, ile trzeba. Mógłby zapamiętać wszystkie błędy ucznia, wszystkie jego mocne strony, tempo pracy, zaległości i zainteresowania.

W epoce sztucznej inteligencji brzmi to przecież całkiem prawdopodobnie. Personalizacja nauki jest jednym z najczęściej wymienianych argumentów za wykorzystaniem AI w edukacji. Wiele badań zwraca uwagę na to, że dobrze zaprojektowana generatywna AI może potencjalnie dać uczniom dostęp do bardziej spersonalizowanego wsparcia, ale technologia użyta w niewłaściwy sposób przyniesie efekt odwrotny. 

Trudno oprzeć się wrażeniu, że właśnie taka myśl musiała przyświecać Hanne Gjerde, podczas tworzenia jej książki. Robot jako nauczyciel może bowiem wydawać się obiektywny, sprawiedliwy, doskonale zorganizowany. Może szybciej zauważyć pewne trudności u podopiecznych, których człowiek nie będzie w stanie dostrzec od razu. Ale czy to wystarczy? Czy tylko do tego ogranicza się rola nauczyciela?

Czego robot nie potrafi?

Nauczyciel nie jest przecież wyłącznie przekaźnikiem informacji. Dobry pedagog potrafi doceniać starania ucznia, dostrzega jego intencje. Jest w stanie zauważyć zmieszanie, niepewność, wstyd, tremę czy strach przed kompromitacją – i odpowiednio na nie zareagować. Czasem potrafi odpuścić, zrobić coś spontanicznie, zażartować, żeby rozluźnić atmosferę lub po prostu być obok. Właśnie dlatego brak empatii i rozumienia niuansów relacji międzyludzkich stają się w Naszym nauczycielu robocie tak istotne.

Można oczywiście zapytać: a jeśli roboty w przyszłości nauczą się odtwarzać empatię? Jeśli będą potrafiły rozpoznawać emocje, mówić łagodnym tonem, pocieszać, chwalić i dobierać odpowiednie słowa do sytuacji?

Tylko że odtwarzanie zachowania to nie to samo co jego przeżywanie. Robot może nauczyć się wypowiadać zdanie: „Rozumiem, że jest ci trudno”. Ale czy naprawdę rozumie? Może analizować dane, ale z całą pewnością nie potrafi marzyć. Co więcej, może znać on definicję przyjaźni, ale nie wie, jak powinien zachowywać się prawdziwy przyjaciel.

Zwrot akcji: to nie jest książka przeciwko technologii

Przyznam, że kiedy siadałam do tej lektury, trochę się obawiałam, że będzie to kolejna książka, która zero-jedynkowo przestrzega przed sztuczną inteligencją. Nic z tych rzeczy. Nasz nauczyciel robot nie demonizuje technologii. Autorka nie pisze prostej historii pod tytułem: „AI jest złe, a ludzie dobrzy”. Szczególnie dziś, gdy dzieci dorastają w świecie aplikacji, algorytmów, chatbotów i narzędzi, które coraz częściej wpływają na naukę, zabawę, a nawet relacje, takim podejściem na pewno nie zwrócilibyśmy uwagi dzieci na prawdziwy problem ze sztuczną inteligencją.

Gjerde pokazuje jednak coś niepokojącego: sama technologia nie musi być antybohaterem. Problem zaczyna się wtedy, gdy ludzie wykorzystują ją do wątpliwych moralnie celów. Gdy za pięknymi hasłami o innowacji, skuteczności i nowoczesnej szkole kryje się kontrola, pieniądze, manipulacja albo chęć osiągnięcia własnych założeń za wszelką cenę.

To dlatego Nasz nauczyciel robot bardzo dobrze sprawdzi się jako książka do dyskusji. Można czytać ją jak pełną akcji historię szkolną z tajemnicą, ale można też potraktować jako punkt wyjścia do pytań o prywatność, wykorzystywane przez aplikacje dane, odpowiedzialność dorosłych i to, kto właściwie powinien decydować o tym, w jakim stopniu technologia ma być obecna w szkole.

AI w szkole: temat, który nie jest już science fiction

Jeszcze kilka lat temu nauczyciel robot brzmiałby jak literacki wymysł z odległej przyszłości. Współcześnie to już nie jest czysta fantastyka. AI pomaga w tworzeniu materiałów dydaktycznych, podpowiada ćwiczenia, może wspierać indywidualizację nauki, analizować odpowiedzi uczniów, a nawet uczestniczyć w ich ocenianiu.

Jednocześnie instytucje zajmujące się edukacją i technologią coraz wyraźniej ostrzegają, że AI w szkole musi być podporządkowana człowiekowi, a nie odwrotnie. UNESCO w swoich wytycznych dotyczących generatywnej AI w edukacji podkreśla konieczność human-centred vision, czyli wizji skoncentrowanej na człowieku, oraz odpowiednich regulacjach i kompetencjach, które w dalszym ciągu nie są odgórnie ustanowione.

To sprawia, że książka Gjerde jest bardzo ,,na czasie”. Dzieci czytają historię o swojej szkolnej codzienności, ale jednocześnie dostają opowieść o jednym z najważniejszych pytań współczesności: jak korzystać z technologii, żeby nie oddać jej zbyt dużej władzy nad samym sobą?

Przyjaźń jako najlepsza ,,tarcza bezpieczeństwa”

Powróćmy jednak na chwilę jeszcze do Tone i Matteo. Ich przyjaźń jest bardzo znacząca w kontekście całej książki. Nie tylko dlatego, że działa nieco na zasadzie kontrastu do bezdusznej maszyny, ale także pomaga przezwyciężyć rozmaite trudności.

Ta relacja jest tutaj czymś w rodzaju moralnego kompasu. Motywuje do przeciwstawania się zastanemu porządkowi oraz zdobywania się na bardzo odważne kroki. Nawet w sytuacji, gdy technologia posuwa się zdecydowanie za daleko, zdradzając bardzo istotny szczegół z życia Tone, chłopak jest wierny tej przyjaźni.

To także ciekawy trop dla rodziców i nauczycieli. Nasz nauczyciel robot może pomóc dzieciom nazwać coś, co w rozmowach o AI bywa często abstrakcyjnymi pojęciami – prywatność, manipulacja, kontrola, halucynowanie.

Dla kogo jest Nasz nauczyciel robot?

To książka dla dzieci mniej więcej od 9. roku życia, szczególnie tych doceniających szkolne historie, zagadki, lekko futurystyczne koncepcje oraz opowieści, w których wiele się dzieje. Sprawdzi się także jako lektura do wspólnego czytania w domu albo w klasie, bo niemal sama prowokuje pytania:

• Czy AI może pomagać w nauce?
• Czy robot może być bardziej sprawiedliwy niż człowiek?
• Czy maszyna może dochować tajemnicy?
• Kto odpowiada za decyzje podejmowane przez technologię?

• Czy dzieci powinny wiedzieć, kiedy są obserwowane lub analizowane przez system?

To nie jest książka, która ma zniechęcić młodych odbiorców do korzystania z AI. Jest to raczej lektura, która zaprasza do samodzielnego myślenia oraz weryfikowania tego, co się słyszy lub widzi.

Quiz: Czy Twój nauczyciel jest robotem?

Zaznacz A, B lub C, i sprawdź wynik. Tylko uważaj – jeżeli Twój nauczyciel naprawdę jest robotem, być może właśnie analizuje Twoje odpowiedzi.

1. Twój nauczyciel nie zapomina o zapowiedzianym sprawdzianie.

A. Nigdy. Pamięta nawet te, które zapowiadał na rozpoczęciu roku szkolnego.
B. Zdarza mu się zapomnieć, ale udaje, że to było celowe, żebyś musiał się uczyć dwa razy.
C. Zapomina nawet, gdzie położył dziennik, marker i własny kubek z napisem ,,Najlepszy nauczyciel świata”.

2. Gdy ktoś zada bardzo trudne pytanie, nauczyciel…

A. Odpowiada natychmiast, bez zająknięcia, ale za to z bardzo poważną miną.
B. Zastanawia się chwilę, po czym przypomina sobie, gdzie to było napisane i namawia by sprawdzić to samodzielnie.
C. Odbija piłeczkę zadając to samo pytanie klasie.

3. Twój nauczyciel dzieli czas między uczniów…

A. Z dokładnością co do sekundy. Nikt nie czuje się faworyzowany.
B. Stara się, ale czasem po prostu ktoś potrzebuje więcej pomocy.
C. Najwięcej czasu poświęca temu, kto najgłośniej mówi: „Proszę pani/proszę pana!”.

4. Kiedy cała klasa zaczyna się śmiać, nauczyciel…

A. Pyta: „Proszę podać powód wystąpienia zbiorowej reakcji dźwiękowej”.
B. Śmieje się razem z klasą, jeśli żart jest dobry.
C. Mówi: „Już dobrze, wracamy do tematu”, ale sam odwraca się przodem do tablicy i próbuje przestać się chichrać.

5. Gdy uczeń jest smutny, nauczyciel…

A. Mówi: „Wykryto obniżony poziom nastroju. Uruchamiam procedurę pocieszania”.
B. Pyta, czy wszystko w porządku i odpuszcza komentarze, że ,,Panna Anna znowu odpływa myślami”.
C. Udaje, że nie widzi, ale potem dyskretnie podchodzi po lekcji i dopytuje w czym rzecz.

6. Czy Twój nauczyciel ma ulubione powiedzonko?

A. Tak: „Błąd systemu. Proszę powtórzyć pytanie”.
B. Tak, i cała klasa potrafi je dokładnie powtórzyć, używając odpowiedniej intonacji.
C. Ma ich tyle, że można zrobić z nich słownik.

7. Co robi nauczyciel, gdy w klasie wydarzy się coś zupełnie niespodziewanego?

A. Zastyga na trzy sekundy, patrzy w jeden punkt i zaczyna nerwowo mrugać powieką.
B. Improwizuje – z różnym skutkiem.
C. Udaje, że nic się nie stało, bo nie da się sprowokować młodzieży na ostatniej lekcji tego dnia.

8. Twój nauczyciel popełnia błędy?

A. Nie, nigdy. Potrafi być przekonujący nawet przy najbardziej abstrakcyjnych twierdzeniach.
B. Tak, ale później często naprostowuje to, co powiedział.
C. Tak, ale mówi, że „tylko sprawdzał czujność klasy”.

9. Czy nauczyciel potrafi dochować tajemnicy?

A. Oczywiście, że nie. Nauczyciel nie jest powiernikiem tajemnic. Jego priorytetem jest bezpieczeństwo oraz procedury.
B. Tak, jeśli to dla kogoś ważne.
C. Będzie milczał jak grób, bo prawdopodobnie już o niej zapomniał.

10. Czy Twojemu nauczycielowi zdarza się marzyć?

A. Tylko raz wspominał o tym, że chciałby mieć więcej energii…
B. Czasami opowiada o wakacyjnych podróżach albo książkach.
C. Wielokrotnie zwierzał się, że marzy o świętym spokoju.

Wyniki

Najwięcej odpowiedzi A: Oj, duża szansa na nauczyciela robota

Twój nauczyciel jest bardzo punktualny, skrupulatny i nigdy nie popełnia błędów. Nie męczy się i nie zapomina o czym mówił na ostatniej lekcji. To potencjalnie może być po prostu człowiek o niezwykłym zmyśle organizacji… albo ktoś, przy kim lepiej nie obrażać sztucznej inteligencji.

Najwięcej odpowiedzi B: Raczej człowiek, ale zawsze pozostaje cień szansy

Twój nauczyciel nie jest doskonały, ale właściwie to działa na jego korzyść. Potrafi się zaśmiać, wysłuchać, czasami odpuścić lub spontanicznie włączyć film na lekcji. A to są zachowania bardzo trudne do zaprogramowania.

Najwięcej odpowiedzi C: Człowiek w trybie przetrwania

Możesz odetchnąć – twój nauczyciel najprawdopodobniej nie jest robotem. Jest po prostu człowiekiem, który próbuje ogarnąć klasę, dzwonki, sprawdziany, pytania, zeszyty, hałas i tajemnicze znikanie mazaków. Dajcie mu czasem chwilę wytchnienia – on nie ładuje się po podłączeniu kabelka do zasilania, tylko potrzebuje spokoju.

UWAGA

Quiz ma charakter zabawowy i nie powinien być używany jako oficjalny test wykrywania robotów w szkole. Jeżeli Twój nauczyciel błyska oczami, mówi głosem syntezatora albo zna wszystkie odpowiedzi na zadane pytania – obserwuj dalej i koniecznie przeczytaj książkę Nasz nauczyciel robot.

Możesz pobrać go tutaj:

Quiz czy twój nauczyciel jest robotem

Dlaczego warto przeczytać?

Nasz nauczyciel robot Hanne Gjerde to powieść aktualna, przystępna i dobrze osadzona w obawach oraz nadziejach współczesnej szkoły. Z jednej strony pokazuje atrakcyjną stronę technologii: jej precyzyjność, szybkość, dostęp do wiedzy i potencjał personalizacji. Z drugiej nie pozwala zapomnieć, że edukacja bez człowieka może stać się czymś niebezpiecznie… mechanicznym.

Przyszłość szkoły nie powinna jednak polegać na wyborze: człowiek albo technologia. Dzięki tej książce uczniowie docenią swojego nauczyciela i być może razem, na forum klasy, podejmą decyzje o rozsądnym używaniu AI w codziennej edukacji. Sprawdzajcie dostępność Nasz nauczyciel robot na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Nasz nauczyciel robot?

Nasz nauczyciel robot to powieść dla dzieci o klasie, w której pojawia się nowy nauczyciel – Arnt Ingar, nazywany AI. Szybko okazuje się, że nie jest człowiekiem, lecz superinteligentnym robotem. Książka porusza tematy szkoły, sztucznej inteligencji, kontroli, prywatności i odpowiedzialności dorosłych.

Kto napisał książkę Nasz nauczyciel robot?

Autorką książki jest norweska pisarka Hanne Gjerde. Oryginalny tytuł powieści to Maskinlæreren, a polskie wydanie ukazało się nakładem Wydawnictwa Kropka .

Dla jakiego wieku jest Nasz nauczyciel robot?

Polecam tę książkę dla dzieci od 9. roku życia . To dobry wybór dla czytelników, którzy lubią zagadki i aktualne tematy związane z technologią.

Czy Nasz nauczyciel robot jest książką przeciwko sztucznej inteligencji?

Nie. Książka nie demonizuje AI, ale pokazuje, że technologia może stać się niebezpieczna, jeśli używają jej ludzie bez poczucia odpowiedzialności, przejrzystości i szacunku dla innych.

Czy książka nadaje się do rozmowy w szkole?

Tak. Nasz nauczyciel robot bardzo dobrze sprawdzi się jako punkt wyjścia do rozmowy o sztucznej inteligencji, danych, prywatności, ocenianiu, relacji uczeń–nauczyciel i granicach technologii w edukacji.

Czy AI może zastąpić nauczyciela?

Książka pokazuje, że AI może pomagać w nauce, analizować dane i wspierać personalizację, ale nie zastępuje empatii, intuicji, relacji oraz odpowiedzialności. To właśnie rozdźwięk między skutecznością maszyny a człowieczeństwem nauczyciela jest najważniejszym tematem tej powieści.

Artykuł Czy robot może zastąpić nauczyciela? ,,Nasz nauczyciel robot” i QUIZ pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Popularnonaukowa książka gromadzi w jednym miejscu przedstawicieli świata fauny, którzy należą do tych najbardziej niepozornych – często mniejszych nawet od ludzkiego palca! W normalnym życiu często je omijamy (lub omijalibyśmy, gdybyśmy mieszkali na ich szerokości geograficznej). Marcin Minor udowadnia jednak, że te najmniejsze żyjątka są równie fascynujące, co ich dużo więksi kuzyni.

➜ Tytuł: Minorki, czyli małe, mniejsze i najmniejsze stworzenia świata
➜ Autor: Marcin Minor
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kogo spotkamy w Minorkach?

Książka ma bardzo przejrzysty skład. Została podzielona na dwa główne działy kręgowców oraz bezkręgowców, w których znajdziecie reprezentantów rozmaitych gatunków: ssaków, ptaków, gadów, płazów, ryb, a w końcu także mięczaków, parzydełkowców, stawonogów oraz pajęczaków. Każda rozkładówka to mnóstwo nowych zwierząt, ciekawostek oraz szczegółowych ilustracji.

Autor nie ogranicza się do jednego kontynentu ani jednego typu środowiska, tylko prowadzi czytelnika przez naprawdę szeroką, różnorodną mapę najmniejszych tego świata.

Żeby być bardziej precyzyjną, to wspomnę, że z książki Minorki, czyli małe, mniejsze i najmniejsze stworzenia świata dowiecie się m.in.: kim są najmniejsze małpy na świecie, jak nazywa się najmniejszy zajęczak, kotowaty, gad czy… motyl. Przeczytacie o słynnym w Polsce kanczylu, rozkosznym mikrusku malutkim, małej krowie która wcale nie jest krową, a także np. niemal jak wyjętym z bajki podskoczku egipskim.

Jak radzą sobie najmniejsi w przyrodzie

Większość rozkładówek poświęcona została konkretnemu bohaterowi, choć wypatrzycie na nich także inne podpisane zwierzaki. Autor wspomina nie tylko o ich masie czy długości, ale także opisuje znaczące cechy, pokazuje środowisko w którym żyją, ich specjalne umiejętności czy potencjalnych drapieżników – maluchy zazwyczaj nie mają łatwego życia. Wręcz przeciwnie, to właśnie one najczęściej muszą się wykazać sprytem, szybkością, zdolnością przystosowania czy wyjątkową ostrożnością.

Mapa najmniejszych zwierząt na świecie

Co godne odnotowania, autor wielokrotnie dla skali umieszcza na rysunkach dłoń, dzięki której widać o jakiej wielkości stworzonkach jest mowa na konkretnej stronie. Takie porównanie działa na wyobraźnię, bo pomaga uzmysłowić sobie jak rzeczywiście maleńkie są przytaczane tutaj zwierzaki. Istotna jest także sama wyklejka, na której znajdziecie wizualne umiejscowienie omawianych przedstawicieli gatunków na mapie świata. 

Książka nie jest także zbiorem wyłącznie stworzeń będących częścią dzikiej przyrody. Na stronach Minorki, czyli małe, mniejsze i najmniejsze stworzenia świata znajdziecie także przykłady zwierząt hodowlanych, które celowo ,,zmniejszano” z czasem, by odpowiadały na konkretne zapotrzebowanie człowieka.

Dlaczego warto sięgnąć po Minorki?

Minorki, czyli małe, mniejsze i najmniejsze stworzenia świata pokazują przyrodę z perspektywy tych, których łatwo przeoczyć, a jednocześnie – dzięki niezwykle kreatywnemu i malarskiemu przedstawieniu bohaterów – ogromnie działają na dziecięcą wyobraźnię. To pozycja dla czytelników, którzy lubią zwierzęta, atlasy, ciekawostki oraz szczegółowe obrazki. Fantastycznie sprawdzi się w roli oryginalnego prezentu. Polecam tę pozycję dzieciom powyżej 6 lat.

Sprawdzajcie dostępność Minorki, czyli małe, mniejsze i najmniejsze stworzenia świata na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Minorki, czyli małe, mniejsze i najmniejsze stworzenia świata?

To popularnonaukowa książka dla dzieci o najmniejszych zwierzętach świata. Marcin Minor pokazuje w niej przedstawicieli różnych grup zwierząt i opowiada o ich wyglądzie, środowisku życia, cechach oraz niezwykłych umiejętnościach.

Kto napisał książkę Minorki?

Autorem książki jest Marcin Minor, ilustrator i twórca książek dla dzieci.

Dla jakiego wieku są Minorki?

Książka jest kierowana do dzieci zainteresowanych przyrodą i zwierzętami, szczególnie tych, które lubią atlasy, ciekawostki i bogato ilustrowane książki popularnonaukowe. Polecam ją małym odbiorcom powyżej 6. lat, ale także uczniom szkoły podstawowej, a nawet starszym czytelnikom.

Jakie zwierzęta można znaleźć w książce Minorki?

W książce pojawiają się między innymi najmniejsze ssaki, ptaki, gady, płazy, ryby, a także bezkręgowce, przykładowo koliber, fenek, morświn kalifornijski, wydrak morski czy pigmejka.

Co wyróżnia książkę Minorki na tle innych książek o zwierzętach?

Najmocniejszym wyróżnikiem jest sam temat: zamiast opowiadać o zwierzętach ogólnie, książka skupia się na tych najmniejszych. Taki klucz porządkujący wiedzę sprawia, że publikacja jest jednocześnie przystępna, zapadająca w pamięć oraz pełna przyjemnych zaskoczeń.

Artykuł Minorki – wielka książka o najmniejszych stworzeniach świata. Recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata wykorzystuje dobrze znany motyw portalu do baśniowej krainy, ale zamiast z rozmachem wrzucać czytelnika w wir akcji, buduje napięcie przez ciekawość, legendę, mgłę i poczucie, że za zwyczajnym pejzażem Walii kryje się coś więcej, niż tylko od dawna snute opowieści.

➜ Tytuł: Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata
➜ Autorka: Kathrin Tordasi
➜ Ilustracje: Max Meinzold
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Klucz do poznania tajemnic Walii

Fabuła książki toczy się w Północnej Walii, gdzie swoje wakacje zamierza spędzić Portia. Dziewczyna nie bardzo wie, czego ma się spodziewać, bo ciotki u których się zatrzymuje, nie zapadły jej w pamięć od chwili, gdy widziała je dawno temu po raz ostatni. 

Pocztówkowe tło tego rejonu świata także staje się częścią samej narracji: krajobrazy, mgła, lokalne legendy oraz pamięć o dawnych historiach są tak samo istotne jak bohaterowie. Autorka Kathrin Tordasi, dla której Jeżynowy Lis jest debiutem literackim, doskonale łączy przytulność domu ciotek z tajemniczymi wzgórzami, nieprzeniknionymi lasami czy ścieżkami, które wyglądają tak, jakby celowo chciały wyprowadzić wędrujących nimi na manowce. To więc przykład fantasy mocno osadzonego w konkretnym miejscu, a nie wyssana z palca historia… dlatego tak łatwo się w niej zatracić. 

Zakazane przejście do magicznego świata

Portia, która trafia do swoich krewnych w Walii, szybko poznaje także rówieśnika Bena i obydwoje zostają wciągnięci w historię tajemniczego klucza, podstępnego lisa oraz przejścia do Innego Świata. Za tą bramą czekają jednak nie tylko zjawiska, o jakich im się nie śniło – lecz również realne zagrożenia: szara mgła odbierająca pamięć i potężny Szary Król, którego niszczycielski wpływ zagraża spokojowi co najmniej kilku światów. 

Kathrin Tordasi tworzy tu kilka warstw grozy naraz: grozę przygodową, baśniową i egzystencjalną, bo utrata pamięci oznacza w tej historii także utratę samego siebie. Jeżynowy Lis nie jest więc opowieścią niewinną oraz jednowymiarową. Owszem, znajdziemy tu zmiennokształtnych, zaczarowane przejścia i baśniowe stworzenia, ale nie ma w tej książce infantylnego podejścia do budowania świata. 

Autorka wydaje się rozumieć, że przygodowa literatura dziecięca nie musi odbierać swoim czytelnikom prawa do niepokoju. Przeciwnie, może potraktować ich serio i właśnie dzięki temu mocniej zaangażować oraz wciągnąć w wir przygody. 

Portia i Ben, czyli główni bohaterowie historii

W kontekście całej historii bardzo dobrze wypada również duet głównych bohaterów. Portia i Ben bardzo różnią się od siebie, ale za sprawą kilku podobnych doświadczeń, poczucia osamotnienia oraz problemów w domu, doskonale potrafią się porozumieć. Każde z nich wnosi do tej historii własny bagaż: Ben mierzy się z żałobą po ojcu, a Portia żyje w cieniu niepewności i choroby matki. Ich relacja nie jest relacją romantyczną, ale czuć między nimi porozumienie oraz zaangażowanie w znajomość. To jedna z tych dziecięcych przyjaźni, które wydają się prawdziwie, bo nie rodzą się z natychmiastowej sympatii, lecz na skutek prób, którym stawiło się razem czoła. 

To wrażenie wzmacnia prowadzona narracja z dwóch (lub nawet więcej) punktów widzenia. Bohaterowie rozdzielają się w kluczowym momencie, by zwiększyć szansę na powodzenie swojej misji – dzięki czemu fabuła jeszcze bardziej się zagęszcza, a czytelnikowi łatwo utożsamić się z tym, co czują.

Jeżynowy Lis okazuje się więc nie tylko przygodą o otwieraniu drzwi do innych światów, ale też opowieścią o dojrzewaniu do trudnych decyzji. To opowieść o odwadze, lojalności i braniu odpowiedzialności za własne wybory.

Jakie są najmocniejsze strony tej książki?

Gdybym miała wskazać tylko jeden powód, dla którego warto po tę książkę sięgnąć, powiedziałabym bez wahania: dla utkanego z legend świata. Pochłaniając kolejne rozkładówki może poczuć ,,wilgotny mech pod stopami”, charakterystyczny zapach mokrej ziemi i mgły, ale także zobaczyć oczami wyobraźni te intensywne, soczyste zielenie Walii. 

Jeżynowy Lis jest książką, która nie tyle oferuje zajmującą fabułę, ale konsekwentnie pozwala się zanurzyć czytelnikowi w świecie pełnym magii. Las, stare domy, księgarnia, niezwykłe biblioteki, sekrety, dziwne stworzenia, niejednoznaczni bohaterowie – to wszystko składa się na historię, którą śledzi się z zapartym tchem. Do ostatniej strony odbiorcy więc zastanawiają się czy Portia i Ben powrócą bezpiecznie do domu, czy uda im się uwolnić ciotkę Różę oraz w końcu… czy pokonają Szarego Króla.

Czy warto po nią sięgnąć

Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata to pozycja dla dzieci powyżej 9. lat, która z pewnością pozwoli oderwać się od rzeczywistości.  Zaintryguje – początkowo lisem ukrytym w zaroślach, potem ukrytymi drzwiami, a na końcu bardzo prostą obietnicą: że po drugiej stronie codzienności nadal może czekać coś wielkiego, wiekowego oraz niepokojąco pięknego. Jeśli szukasz dla młodego czytelnika nastrojowej książki z charakterem i baśniowymi motywami – ten tytuł zdecydowanie warto wziąć pod uwagę. Sprawdzajcie dostępność Jeżynowego Lisa na stronie wydawnictwa Kropka.

Lisy w bajkach

Zachęcam także do wysłuchania mojego odcinka podcastu o lisach w bajkach, który powstał właśnie dzięki inspiracji Jeżynowym Lisem.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata?

To baśniowo-przygodowa opowieść o dziewczynce, która trafia do świata pełnego tajemnic, dawnych legend i magii. Punktem wyjścia staje się spotkanie z lisem oraz przejście do rzeczywistości, w której nic nie jest do końca takie, jakim się wydaje.

Dla jakiego wieku jest Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata?

To książka dla dzieci, które lubią bardziej rozbudowane historie fantasy, tajemnice oraz przygody z lekko mrocznym klimatem. Najlepiej sprawdzi się u czytelników gotowych na dłuższą, nastrojową opowieść z wyraźnie zarysowanym światem.

Czy warto przeczytać Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata?

Tak, szczególnie jeśli szuka się książki, która nie opiera się wyłącznie na szybkiej akcji, ale potrafi wciągnąć klimatem, światem przedstawionym oraz emocjonalną historią bohaterów. To dobra propozycja dla dzieci lubiących fantasy z duszą.

Jakie tematy porusza Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata?

Książka mówi o przyjaźni, lojalności, odwadze, stracie, pamięci i odkrywaniu własnej siły. Pod warstwą przygodowej fabuły kryje się również opowieść o dorastaniu i mierzeniu się z tym, co nieznane.

Czy Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata spodoba się fanom baśniowych opowieści?

Zdecydowanie tak. To propozycja dla czytelników, którzy lubią historie o tajemniczych przejściach, starych legendach, niezwykłych stworzeniach i światach ukrytych tuż pod naszym nosem.

Artykuł Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca Świata – recenzja. Walijskie fantasy, które otwiera drzwi do wielkiej przygody pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kapibary na gigancie
➜ Autor: Matthäus Bär
➜ Ilustracje: Anika Voigt
➜ Tłumaczenie: Danuta Fryzowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Co istnieje za ogrodzeniem?

Polskie wydanie, które ukazało się nakładem Wydawnictwa Kropka opowiada o bohaterach, którzy wydają się ostatnio niezwykle popularni. Mowa o kapibarach, a właściwie trzech mieszkańcach zoo: Emmy, Raulu i Tristanie. Żyją spokojnie na swoim wybiegu, aż w końcu zaczynają podejrzewać, że za ogrodzeniem musi istnieć coś więcej. 

I właśnie to „więcej” okazuje się w tej książce słowem-kluczem. Z jednej strony chodzi oczywiście o przygodę: pierwszy raz poza ogrodzeniem, pierwsze samodzielnie podejmowane decyzje, pierwsze zetknięcia z tym, co obce, nieznane, czasem dziwne, śmieszne, a czasem po prostu… niepokojące. 

Z drugiej jednak strony Bär nie pisze wyłącznie o zwierzętach na nocnej wyprawie. Pisze o tym szczególnym momencie, kiedy bezpieczny, zamknięty świat przestaje nam wystarczać, bo ciekawość okazuje się silniejsza niż lęk.

Ciekawość jako siła napędowa rozwoju

W tym sensie Kapibary na gigancie są książką bardzo dobrze pomyślaną pod względem psychologicznym. To opowieść o robieniu czegoś po raz pierwszy i o ogromnej satysfakcji, która się z tym wiąże. Dzieci doskonale rozumieją ten mechanizm. Pierwszy samodzielny pomysł, pierwsze wdrapanie się na drabinkę, czy odważenie się po raz pierwszy by nie dawać wiary we wszystko co się słyszy – ale przekonać się o czymś ,,na własne oczy”.

Autor ubiera to w humorystyczną, lekką formę, ale nie infantylizuje swoich czytelników. Dzięki temu książka nie sprowadza ciekawości do prostego „zróbmy coś, bo będzie fajnie”, lecz pokazuje ją jako realną siłę napędową rozwoju.

Morze możliwości, czyli co dzieje się poza ogrodzeniem

Ciekawość ma jednak także swoją cenę. Nie wszystkim można bowiem ufać, ale trzeba pamiętać, że nie wszystkich trzeba się też bać. To jedno z najcenniejszych przesłań tej historii. Książka pokazuje dzieciom, że świat nie jest prosty ani jednowymiarowy. Zdarzają się osoby czy sytuacje, wobec których trzeba zachować ostrożność, bo nie każdy ma wobec nas dobre intencje. Ale równie często to właśnie plotka, stereotyp albo zasłyszane ostrzeżenie okazują się zbyt łatwym uproszczeniem. Ci, którzy wydają się groźni, w rzeczywistości mogą być życzliwi. Ci zaś, którzy obiecują wiele, nie zawsze zasługują na zaufanie.

To duża zaleta Kapibar na gigancie: książka nie uczy dzieci ślepej podejrzliwości, tylko samodzielnego myślenia. Nie zachęca do naiwności, ale też nie buduje świata na prostym podziale na dobrych i złych. To opowieść o patrzeniu własnymi oczami i o mierzeniu rzeczywistości własnym rozumem. A to w literaturze dziecięcej – zwłaszcza tej dla młodszych odbiorców, wcale nie jest takie częste.

Kapibary, brokuły i współpraca

I o ile samodzielne myślenie jest na wagę złota, to trudno ,,zdobywać góry” w pojedynkę. Potrzeba celu, współpraca i wzajemne uzupełnianie się są znaczącą częścią Kapibar na gigancie. Bär bardzo dobrze rozumie sposób, w jaki dzieci używają swojej wyobraźni. W świecie najmłodszych wielkie plany bardzo często zaczynają się od czegoś zaskakująco prostego oraz konkretnego. Dokładnie tak jak z tymi brokułami – wystarczy drobna, ale przemawiająca do nas motywacja, żeby nie tylko dać z siebie wszystko, ale przede wszystkim uwierzyć we własne możliwości.

Choć Emmy, Raul i Tristan różnią się od siebie, to właśnie ich siła bierze się z odmiennych temperamentów. To wyraziste postacie, które dobrze działają razem właśnie dlatego, że każda wnosi do wyprawy coś innego. Nie trzeba być największym, najsilniejszym ani najgłośniejszym, żeby coś osiągnąć. Czasem wystarczy umieć działać wspólnie, słuchać innych i dobrze wykorzystać swoje mocne strony.

Czy warto sięgnąć po Kapibary na gigancie?

To książka dla dzieci, która jest bardzo dobrą równoważnią pomiędzy lekturą przygodową, a pozycją, która ma do zaoferowania coś więcej. Rozśmiesza, ale zarazem nie ucieka od ważnych tematów. Oferuje wątki pełne akcji, ale nie zapomina o emocjach – strachu, odwadze, przyjaźni, trosce. I co najważniejsze, zostawia czytelnika z czymś znacznie cenniejszym niż sama sympatia do bohaterów: z poczuciem, że świat jest większy i znacznie ciekawszy, niż można to sobie wyobrazić.

Kapibary na gigancie to opowieść o wolności, współpracy i odwadze w wyruszaniu w nieznane. Można bezpiecznie spędzić życie na swojej łączce, ale jeżeli budzi się w nas zew przygody – dobrze jest go wysłuchać i na niego odpowiedzieć. Polecam tę książkę dzieciom powyżej 6 lat. Sprawdzajcie dostępność Kapibar na gigancie na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Kapibary na gigancie?

To opowieść o trzech kapibarach – Emmy, Raulu i Tristanie – które opuszczają wybieg w zoo, by sprawdzić, co kryje się poza ogrodzeniem. Mamy tu motywy przygody, ciekawości świata i spotkań z innymi zwierzętami. 

Dla jakiego wieku są Kapibary na gigancie?

Polecam jako książkę dla dzieci 6+. 

Kto stworzył książkę Kapibary na gigancie?

Autorem jest Matthäus Bär, ilustracje przygotowała Anika Voigt, a polski przekład opracowała Danuta Fryzowska. 

Czy Kapibary na gigancie to początek serii?

Tak, wszystko na to wskazuje. Polskie wydanie odpowiada pierwszemu tomowi niemieckiej serii Die Wasserschwein-Reihe, a w Niemczech ukazały się już kolejne części. 

Czy oryginał był nagradzany?

Tak. Kapibary na gigancie otrzymały Austriacką Nagrodę Książki Dziecięcej i Młodzieżowej 2025. 

Artykuł Kapibary na gigancie – książka, która obudzi w dzieciach ciekawość świata pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Szczególnie, że ta pozycja nawet nie stara konkurować się z internetem. Robi coś, czego on nie potrafi – porządkuje wiedzę, pokazuje zależności i prowadzi czytelnika przez świat w sposób przemyślany oraz daleki od przypadkowości.

Nowa polska edycja (Wydawnictwo Kropka, 2026) bazuje na uaktualnionym wydaniu brytyjskim z 2025 roku i już na pierwszy rzut oka widać, że to nie jest zwykła encyklopedia, którą dzieciaki dostają w konkursach szkolnych (choć i na taki cel świetnie się nada!). To pozycja ambitna, mogąca stać się pierwszym poważnym kompendium wiedzy dziecka (zaraz po Mała Britannica. Encyklopedia dla dzieci ciekawych świata, o której opowiadałam w jednym z poprzednich artykułów).

➜ Tytuł: Encyklopedia Britannica dla dzieci. Nowe wydanie
➜ Opracowanie: Christopher Lloyd + eksperci
➜ Tłumaczenie: Anna Bereś
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czym właściwie jest Encyklopedia Britannica dla dzieci?

To jednotomowa, bogato ilustrowana encyklopedia licząca ponad 400 stron (i ważąca 1,828 kg!), opracowana we współpracy z ekspertami Encyclopedia Britannica. Zamiast klasycznego układu alfabetycznego dostajemy w niej przekrój czasu i przestrzeni – od powstania Wszechświata, przez historię Ziemi i życia, aż po współczesność i przyszłość. Dzięki temu dziecko nie przeskakuje od hasła do hasła, tylko pokazywana jest mu pewna ciągłość oraz powiązania między zjawiskami.

Co wyróżnia nowe wydanie 2025/2026?

Na pierwszy rzut oka książka może wydawać się znajoma. Wydanie z 2025 roku (na którym oparta jest polska edycja 2026) nie jest całkowicie nową publikacją, tylko przemyślaną aktualizacją bestsellerowego tytułu. W Wydawnictwie Kropka pierwsza encyklopedia (ale z niebieską okładką) ukazała się w 2021 roku. Teraz czas na odświeżoną wersję! 

Zachowano w niej wszystko to, co doskonale sprawdziło się dotychczas:

• narracyjny sposób prowadzenia czytelnika,
• wizualną atrakcyjność oraz mnogość ilustracji,
• modułową budowę treści, która pozwala czytać książkę na wiele sposobów,
• język, który nie upraszcza przesadnie świata, ale pozostaje przystępny nawet dla uczniów pierwszej klasy szkoły podstawowej.

Jednocześnie uaktualniono warstwę merytoryczną i kulturową. Pojawiły się nowe odniesienia, bardziej współczesne przykłady, zmienione dane, poprawione konteksty. Świat przedstawiony w tej książce jest teraz bliższy temu, który dziecko widzi na co dzień – także w obszarze technologii, nauki czy popkultury. W tego rodzaju publikacjach takie podejście jest na wagę złota.

Dlaczego to ważne z perspektywy dziecka? 

Dzieci nie potrzebują dziś więcej informacji. Mają ich aż nadmiar. Internet co prawda odpowiada na każde pytanie (czy poprawnie to już inna para kaloszy), ale nie do końca jeszcze nadaje się do roli przewodnika. Nie pokazuje zależności, nie buduje narracji czy też nie uczy myślenia w kategoriach całości. 

Dzieci potrzebują przede wszystkim:

• wiarygodnych źródeł,
• kontekstu,
• narracji, która łączy fakty w całość.

I właśnie w tym celu powstała Encyklopedia Britannica dla dzieci. To nie jest książka, którą czyta się „od deski do deski” w jeden wieczór. To raczej lektura do której się zagląda i stopniowo odkrywa. Można ją otworzyć w dowolnym miejscu, na dowolnej stronie i natychmiast zanurzyć się w temacie, który wciągnie każdego bez reszty.

Jak wypada na tle poprzedniego wydania?

To nie jest sytuacja, w której nowe wydanie „deklasuje” poprzednie. Wręcz przeciwnie – starsza edycja nadal pozostaje bardzo dobrą książką. Sam koncept jest na tyle ciekawy i wartościowy, że nie wymagał gruntownej przebudowy. Jedyna różnica odnosi się do uzupełnienia aktualności.

Nowe wydanie:

• lepiej oddaje współczesny kontekst technologiczny,
• uwzględnia zmiany w nauce i sposobie mówienia o świecie,
• korzysta z przykładów bliższych współczesnemu dziecku.

Jeżeli więc dopiero planujesz zakup encyklopedii – wybór nowego wydania jest oczywisty. Jeśli masz jednak starsze – nadal możesz z niego korzystać.

Dlaczego właśnie teraz warto sięgnąć po encyklopedię?

Bo zmienił się sposób, w jaki dzieci uczą się o świecie – najprościej mówiąc. Z jednej strony mamy dostęp do niemal nieograniczonej ilości informacji. Z drugiej – coraz trudniej odróżnić to, co wartościowe, od tego, co przypadkowe, niezweryfikowane lub po prostu mylące. 

Encyklopedia nie rozwiązuje wszystkich powyższych problemów, ale oferuje całkiem konkretny punkt odniesienia. To pozycja, do której można wrócić, aby upewnić się w swoich poszukiwaniach lub skierować w przypadku zainteresowania jakimś konkretnym tematem.

Czy warto ją mieć?

Zadaj sobie pytanie, czy:

• chcesz dać dziecku pierwsze solidne źródło wiedzy o świecie,
• zależy Ci na książce, która nie tylko informuje, ale też buduje ciekawość,
• szukasz publikacji, która będzie aktualna przez kilka lat.

Nowa Encyklopedia Britannica dla dzieci nie wygra z internetem szybkością czy zasobnością informacji. Zdecydowanie jednak przewyższy onlinowe przeglądarki spójnością i wiarygodnością. To publikacja, która może pełnić bardzo konkretną funkcję: być pierwszym miejscem, do którego dziecko sięga, kiedy chce coś zweryfikować. Polecam ją odbiorcom powyżej 9 lat. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Kropka. 

FAQ

Czym jest Encyklopedia Britannica dla dzieci. Nowe wydanie?

To jednotomowa, bogato ilustrowana encyklopedia dla dzieci, opracowana we współpracy z ekspertami Encyclopedia Britannica. Zamiast klasycznego układu alfabetycznego prowadzi czytelnika przez historię świata – od powstania Wszechświata po współczesność i przyszłość.

Czym różni się nowe wydanie 2025/2026 od poprzedniej edycji?

Nowe wydanie to przede wszystkim aktualizacja treści, a nie całkowicie nowa książka. Zmieniono dane, przykłady i odniesienia (np. w obszarze technologii czy kultury), odświeżono część ilustracji i uzupełniono informacje o współczesne konteksty. Zachowano natomiast układ, styl i koncepcję książki.

Czy warto kupić nowe wydanie, jeśli mam starszą wersję?

Jeśli masz poprzednią edycję, nadal jest ona wartościowa. Jednak nowe wydanie jest bardziej aktualne i lepiej odpowiada współczesnym realiom. Jeśli kupujesz encyklopedię po raz pierwszy – zdecydowanie warto wybrać najnowszą wersję.

Dla jakiego wieku jest Encyklopedia Britannica dla dzieci?

Książka jest przeznaczona głównie dla dzieci w wieku około 9–13 lat, ale dzięki przystępnemu i jednocześnie rzeczowemu językowi sprawdzi się także u młodszych dzieci (czytanych wspólnie z rodzicem) oraz starszych odbiorców.

Czy encyklopedia dla dzieci ma sens w dobie internetu i AI?

Tak – i to większy niż kiedykolwiek. Encyklopedia oferuje uporządkowaną, sprawdzoną wiedzę i pokazuje zależności między zjawiskami, czego często brakuje w szybkim, fragmentarycznym przeglądaniu treści online.

Czy to dobra książka na prezent dla dziecka?

Zdecydowanie! To bardzo uniwersalny i wartościowy prezent. Sprawdzi się zarówno dla dzieci zainteresowanych światem, jak i tych, które dopiero zaczynają odkrywać różne dziedziny wiedzy.

Artykuł Encyklopedia Britannica dla dzieci. Nowe wydanie – czym różni się od poprzedniej edycji i czy warto ją mieć pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Przebudzona to książka koreańskiej autorki Choi Eunyung z ilustracjami Parka Hyunju. Publikacja łączy elementy literatury młodzieżowej z futurystyczną refleksją nad postępem nauki. W centrum tej historii znajduje się niezwykły pomysł – przywrócenie do życia osoby, która przez dekady pozostawała w stanie zamrożenia.

➜ Tytuł: Przebudzona
➜ Autorka: Choi Eunyung
➜ Ilustracje: Park Hyunju
➜ Tłumaczenie: Dominika Chybowska-Jang
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kriogenika jako zalążek pomysłu

Choć brzmi to jak czysta fantastyka naukowa, inspiracją dla autorki stały się prawdziwe wydarzenia. Medycyna zna przypadki osób, które po długotrwałym wychłodzeniu organizmu odzyskiwały funkcje życiowe, mimo że ich stan wydawał się beznadziejny. W ostatnich latach temat kriogeniki – czyli zamrażania ciała w nadziei na przyszłe leczenie – coraz częściej pojawia się w debatach naukowych i etycznych. Właśnie na tym pograniczu nauki oraz wyobraźni powstała historia opisana w tej książce.

Dziewczynka, która zasnęła na trzydzieści lat

Główna bohaterka Ihyon Kang jako dziecko zapada na tajemniczą chorobę. Medycyna nie potrafi jej wyleczyć, a stan dziewczynki z każdym dniem się pogarsza. Najlepszym rozwiązaniem byłoby przeskoczyć do przyszłości, gdzie wynaleziono już lekarstwo na jej przypadłość… tylko jak to zrobić?

W tej sytuacji pojawia się desperacki pomysł – zamrożenie jej ciała w nadziei, że w przyszłości powstanie skuteczna metoda leczenia. Ihyon zostaje poddana procedurom, ale nikt nie informuje jej o tych planach.

Świat, który przestał być znajomy

Książka zaczyna się od momentu, gdy bohaterka otwiera oczy. Umysł dziewczynki próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, która nie przypomina tej, która była jej tak bliska. Ihyon nie rozpoznaje swoich rodziców. Kiedy przedstawiają jej siostrę bliźniaczkę, czuje jedynie pustkę. Autorka bardzo subtelnie pokazuje, jak trudne może być odzyskiwanie własnej tożsamości. Wspomnienia powracają stopniowo, a bohaterka musi na nowo odbudować swoje miejsce w świecie.

Czy naprawdę chcielibyśmy się obudzić w przyszłości?

Przebudzona nie jest wyłącznie historią science fiction. To przede wszystkim książka o dylematach moralnych.

Choi Eunyung zadaje pytania, które trudno jednoznacznie rozstrzygnąć. O tym, czy z punktu widzenia rodzica lepszym rozwiązaniem jest zrobić wszystko – dosłownie wszystko – by dziecko przeżyło, czy pozwolić mu odejść? Czy zamrażanie ludzi i odmrażanie ich później kilkadziesiąt lat później ma jakikolwiek sens? Czy sami chcielibyście obudzić się w zupełnie innej rzeczywistości? Wśród ludzi, którzy bardzo się zmienili lub których nigdy wcześniej nie spotkaliście?

Jest to książka, która zdecydowanie zachęca do rozważań i budzi wiele pytań w umysłach młodszych oraz starszych. Może być wartościowym fundamentem rozmowy o tym, co nas definiuje, czym są wspomnienia, ale również – jak będzie wyglądał świat w przyszłości i co powinniśmy zrobić jako społeczność, żeby lepiej dbać o środowisko.

Powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo

Przebudzona to historia, która zachęca do rozmowy. Może być świetnym punktem wyjścia do dyskusji o etyce, postępie naukowym czy znaczeniu pamięci. Z tego powodu książka dobrze sprawdzi się nie tylko jako lektura domowa. Może być także wykorzystywana podczas zajęć etyki, lekcji wychowawczych czy spotkań bibliotecznych.

To opowieść, która mocno oddziałuje na poziomie emocjonalnym, ale jednocześnie prowokuje do myślenia. Polecam ją czytelnikom od około dziewiątego roku życia – choć jestem przekonana, że również wielu dorosłych znajdzie w niej coś dla siebie. Sprawdzajcie dostępność Przebudzonej na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ – Przebudzona

O czym jest książka Przebudzona?

Książka Przebudzona autorstwa Choi Eunyung to poruszająca opowieść o dziewczynce, która zostaje poddana kriogenicznemu zamrożeniu z powodu nieuleczalnej choroby. Budzi się trzydzieści lat później w zupełnie zmienionym świecie i musi na nowo odnaleźć swoją tożsamość, relacje oraz wspomnienia.

Czy Przebudzona to książka science fiction?

Tak, książka zawiera elementy literatury futurystycznej i science fiction. Opiera się na koncepcji kriogeniki, czyli zamrażania ludzi w nadziei na ich przyszłe wyleczenie. Historia jest jednak przede wszystkim opowieścią o emocjach, pamięci i dylematach moralnych.

Jakie tematy porusza książka Przebudzona?

Książka podejmuje wiele ważnych tematów, takich jak:

• postęp naukowy i jego granice,
• etyczne dylematy związane z ratowaniem życia,
• znaczenie pamięci oraz wspomnień,
• relacje rodzinne,
• przyszłość świata i odpowiedzialność za środowisko.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka Przebudzona?

Książka Przebudzona polecana jest przede wszystkim czytelnikom od około 9. roku życia. Ze względu na poruszane tematy może być również interesującą lekturą dla starszych dzieci, młodzieży i dorosłych.

Czy książka Przebudzona nadaje się do pracy w szkole?

Tak. Historia zawiera wiele wątków etycznych i filozoficznych, dlatego dobrze sprawdzi się podczas lekcji etyki, zajęć wychowawczych lub spotkań w bibliotekach szkolnych. Może być punktem wyjścia do rozmów o przyszłości technologii i moralnych konsekwencjach postępu naukowego.

Artykuł Przebudzona – recenzja koreańskiej opowieści osadzonej w przyszłości pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pupil dla mnie to książka, która proponuje coś znacznie bardziej znaczącego niż katalog słodkich zdjęć (choć te tutaj także znajdziecie). To przewodnik komunikujący, na co należy zwrócić uwagę, czym różnią się poszczególne rasy oraz jaki zwierzak będzie najbardziej odpowiedni akurat dla nas i naszej rodziny.

➜ Tytuł: Pupil dla mnie
➜ Autor: Russel Kane
➜ Ilustracje: Erica Salcedo
➜ Tłumaczenie: Magda Witkowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jakie zwierzę domowe wybrać dla dziecka

Russell Kane, ogromny miłośnik i znawca zwierząt domowych, nie skupia się na rasach czy gatunkach – choć opiera się na nich przy ogólnym uporządkowaniu książki. W rozdziałach traktuje je bardziej jako punkt wyjścia do ciekawostek, a szczególny nacisk kładzie na osobowość zwierzaków. Zamiast wychodzić do czytelnika z pytaniem, jakie chce zwierzę – zmienia nieco narracje. Zachęca najpierw do refleksji i zastanowienia się nad tym, jakim domem my jesteśmy i co możemy takiemu zwierzakowi zaoferować.

Autor konsekwentnie pokazuje, że zwierzę nie jest nagrodą ani spełnieniem kaprysu, lecz relacją wymagającą czasu, cierpliwości i stałości. W książce pojawiają się rozważania o temperamencie, poziomie energii, potrzebie kontaktu czy samodzielności. Nie chodzi wyłącznie o to, czy dziecko lubi psy albo marzy o króliku, ale czy jego rytm dnia, charakter i domowe warunki rzeczywiście współgrają z potrzebami konkretnego zwierzęcia.

Tym samym, ta książka nie zniechęca do zaopiekowania się czworonogiem (lub wielonogiem). Ona pozwala określić kierunek, w którym warto się zwrócić.

Przewodnik po (różnych) zwierzętach domowych

Jedną z największych zalet Pupil dla mnie jest humorystyczny, lekki ton oraz niezwykle błyskotliwe wtrącenia. Russel Kane, znany w Wielkiej Brytanii komik i osobowość medialna, potrafi mówić o odpowiedzialności po kumpelsku oraz z dużą charyzmą. 

Większość rozkładówek zachowuje tutaj stały schemat. W przypadku kotów i psów otrzymujemy zdjęcie przedstawiciela rasy, ogólne informacje, opis osobowości oraz rys historyczny. Każdemu zwierzakowi autor przydzielił także punkty za intelekt, chęć do zabawy, wymaganą uwagę, radzenie sobie na dworze czy ogólną prezencję (choć w niektórych przypadkach bym polemizowała).

To niezwykle merytoryczna książka, w której omawia się różne typy zwierząt domowych – zarówno te najbardziej oczywiste, jak i mniej popularne, np. króliki, owady, gryzonie, papużki czy gady.

Nauka odpowiedzialności

Najważniejsze w książce Pupil dla mnie jest jednak to, że bardzo realistycznie podchodzi ona do entuzjastycznych oczekiwań dzieci – względem często uzasadnionych obaw rodziców. Pokazuje, że opieka nad zwierzęciem nie zaczyna się w momencie przyniesienia go do domu, lecz już w chwili podjęcia decyzji. To długotrwały proces obejmujący planowanie czasu, budżetu, przestrzeni oraz odpowiedniego, emocjonalnego przygotowania.

W kontekście wychowawczym to bardzo wartościowa lektura. Uczy, że odpowiedzialność nie polega na jednorazowym „obiecuję, że będę się nim zajmować”, ale na codziennym, powtarzalnym wypełnianiu swoich obowiązków. To lekcja, która wykracza daleko poza tematykę zwierząt.

Dla kogo jest ta książka?

Dla dzieci w wieku szkolnym, które zaczynają rozumieć, że opieka nad kimś słabszym i często bezbronnym to szalenie ważne zobowiązanie. Ale i dla rodziców, którzy chcą podjąć decyzję w sposób odpowiedzialny – czy dla nauczycieli, którzy szukają punktu wyjścia do rozmowy o empatii oraz obowiązkach.

Pupil dla mnie to książka, którą warto przeczytać przed podjęciem decyzji o adoptowaniu pupila. Będzie wspaniałą przygodą dla młodych (i nie tylko) miłośników zwierząt. Sama nauczyłam się z niej wielu przydatnych rzeczy! Polecam ją całym rodzinom do wspólnego odkrywania.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ – Pupil dla mnie Russella Kane’a

O czym jest książka Pupil dla mnie?

Pupil dla mnie to przewodnik dla dzieci i rodziców, który pomaga świadomie wybrać zwierzę domowe. Zamiast skupiać się wyłącznie na gatunkach lub rasach, książka podpowiada, jak dopasować pupila do stylu życia, temperamentu dziecka i warunków domowych.

Czy Pupil dla mnie to encyklopedia zwierząt?

Nie. To nie jest klasyczna encyklopedia z rozbudowanymi opisami biologicznymi. Książka koncentruje się na praktycznych aspektach opieki nad zwierzęciem – jego potrzebach, charakterze, wymaganiach i codziennych obowiązkach.

Dla jakiego wieku jest książka Pupil dla mnie?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku szkolnym (około 6–11 lat), które potrafią już rozumieć pojęcie odpowiedzialności i długofalowych zobowiązań. To również wartościowa lektura dla rodziców rozważających zakup pupila.

Czy książka pomoże przed podjęciem decyzji o zwierzaku?

Tak. Pupil dla mnie porządkuje najważniejsze kwestie: czas, koszty, przestrzeń, poziom aktywności rodziny oraz potrzeby konkretnego zwierzęcia. Może być punktem wyjścia do rozmowy i wspólnego podjęcia przemyślanej decyzji.

Kim jest autor książki Pupil dla mnie?

Autorem jest Russell Kane – brytyjski komik, prezenter i pisarz. Jego doświadczenie sceniczne wpływa na lekki, angażujący styl narracji, który łączy humor z praktycznymi wskazówkami.

Artykuł Pupil dla mnie – jak wybrać zwierzaka i nie zwariować? Recenzja przewodnika Russella Kane’a pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Zawsze będę cię kochać
➜ Autor: Mark Sperring
➜ Ilustracje: Alison Brown
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Biegańska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest ta historia

Trzonem tej rymowanej opowiastki obrazkowej jest prosta, powracająca obietnica: miłość rodzica nie zależy od nastroju ani okoliczności. To historia o dwóch myszkach – małej i większej; przedstawiona w przystępnych, melodyjnych zdaniach przekładu Katarzyny Biegańskiej. Narrator zapewnia małego bohatera, że czas nie ma wpływu na to konkretne uczucie. Za pomocą powtarzalnych fraz, kojącego przekazu i bijącego z rozkładówek spokoju oferuje moment wyciszenia i daje poczucie bezpieczeństwa.

Książka na dobranoc

Właśnie z powyższych powodów, Zawsze będę cię kochać wydaje się być odpowiednią lekturą do rytuału wieczornego zasypiania. Rym w tej książce ma funkcję uspokajającą. Historia zaczyna się bowiem od czegoś niewiarygodnie szybkiego i powoli zwalnia – sekunda zamienia się w minutę, a minuta w godzinę, itd. Dzięki tej lekturze możemy złapać oddech i spojrzeć na świat w szerszej perspektywie. To ważne, bo literatura „na dobranoc” bywa często mylona z literaturą „do usypiania”, a przecież szczególnie istotny jest wspólny rytuał oraz niepospieszane niczym chwile bliskości.

Ilustracje Alison Brown: czułość bez lukru

Ilustracje Alison Brown są niezwykle bajkowe. Czytelnik otrzymuje rozgrzewające wnętrza rozkładówki z pocztówkowymi scenkami, na których widać obopólną relację: gesty, spojrzenia, cieszenie się chwilą. To ten typ ilustrowania, który sprawdza się także wtedy, gdy dziecko jeszcze nie śledzi wątku fabularnego, a „czyta” już przede wszystkim emocje i sytuacje.

Kilka słów o twórcach

Mark Sperring jest brytyjskim autorem książek dla dzieci, znanym z wrażliwości na dziecięce emocje i potrzebę poczucia bezpieczeństwa. W swoich tekstach często porusza temat relacji, akceptacji i bliskości, unikając jednocześnie nachalnej dydaktyki. Jego książki są cenione za prostotę języka oraz umiejętność mówienia o trudnych sprawach w sposób przystępny dla najmłodszych.

Alison Brown to ilustratorka, której styl charakteryzuje się delikatną kreską i stonowaną kolorystyką. W jej pracach ważną rolę odgrywa atmosfera – ilustracje nie tylko pokazują scenę, ale także są odbiciem dla emocji. W połączeniu z tekstem Sperringa tworzą spójną, harmonijną całość.

Dla kogo i na jakie okazje

Zawsze będę cię kochać jest odpowiednią książką do codziennego czytania – dla maluchów, które przeżywają właśnie jakąś rozłąkę (np. z powodu żłobka czy przedszkola), dla dzieci wrażliwych, ale także dla każdego młodego czytelnika, któremu chce sprawić się przyjemność z okazji Walentynek, urodzin czy Dnia Dziecka. 

Szczególnie polecana:

• jako lektura na dobranoc,
• w okresach zmian (nowe przedszkole, szkoła, narodziny rodzeństwa),
• jako książka wspierająca rozmowy o emocjach,
• jako prezent o symbolicznym znaczeniu.

Lektura będzie odpowiednia już dla maluszków powyżej 1. roku życia. Jej dostępność sprawdzajcie na stronie wydawnictwa Kropka. 

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zawsze będę cię kochać?

To rymowana opowieść o miłości rodzica do dziecka, ukazana przez pryzmat codziennych sytuacji i upływu czasu. 

Dla jakiego wieku jest Zawsze będę cię kochać?

Polecam dzieciom już powyżej roku, przedszkolakom oraz starszym, wrażliwym odbiorcom.

Czy to książka na dobranoc?

Tak – rytmiczny tekst i subtelna narracja sprawiają, że świetnie wspiera wieczorny rytuał wyciszenia. 

Kto przełożył książkę na język polski?

Przekład przygotowała Katarzyna Biegańska. 

Artykuł Zawsze będę cię kochać – recenzja książki dla dzieci o niekończącej się miłości pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Książeczka pełna miłości
➜ Autorka: Vita Murrow
➜ Ilustracje: Annelies Draws
➜ Tłumaczenie: Bartek Lisowski, Maja Lisowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Książeczka pełna miłości?

Oryginalnie wydana jako The Little Book of Love, książka powstała jako część serii krótkich, niezwykle estetycznych picturebooków celebrujących uniwersalne wartości. To klasyczny przykład gift booka, którym obdarowuje się kogoś, kto jest dla nas ważny.

Murrow – edukatorka, autorka i kuratorka projektów społecznych – stworzyła małe, pełne uroku kompendium gestów, zwrotów i wyrażeń, które w różnych zakątkach świata znaczą właśnie „kocham cię”. To także pozycja pełna czułych ciekawostek, które wszystkie oscylują wokół miłości.

Miłość jako wspólny język dla całego świata

Autorka doskonale wykorzystuje ideę czerpania z różnych krajów, kultur, społeczności, aby opowiedzieć o globalnej różnorodności, przejawiającej się w sposobach wyrażania uczuć. Książka staje się więc niejako:

• mapą pozytywnych emocji, które działają na czytelnika kojąco,
• przewodnikiem po kulturach, podpowiadającym rozmaite przepisy, sposoby na wspólne spędzanie czasu czy zwracanie się z miłością do innych,
• subtelnym zaproszeniem do bycia empatycznym i otwartym na innych – w końcu, jeśli wszyscy kochamy, to przecież nie możemy się tak bardzo od siebie różnić.

Na każdej rozkładówce spotykamy innego bohatera, inną rodzinę, inny sposób okazywania bliskości. Raz będzie to słowo, raz gest, raz drobna aktywność. Bez zbędnego patetyzmu Murrow pokazuje, że to właśnie miłość jest tym, co łączy nas wszystkich.

Ilustracje: subtelne oraz ponadczasowe

Ilustracje w Książeczce pełnej miłości są jednym z jej najmocniejszych elementów – subtelne, miękkie, bez konturów, a jednocześnie pełne emocji, które dziecko bez trudu będzie potrafiło odczytać. Annelies Draws buduje nimi wrażenie poczucia bezpieczeństwa: postacie są radosne, a całość ma w sobie coś ponadczasowego, jakby te obrazki mogły powstać zarówno dziś, jak i kilkadziesiąt lat temu. 

Dla kogo jest Książeczka pełna miłości?

To lektura, która będzie odpowiednia dla dzieci od około czwartego roku życia, ale jej przesłanie i forma sprawiają, że bez trudu odnajdą się w niej również starsze dzieci oraz dorośli. To książka idealna dla rodzin, które chcą w naturalny sposób rozmawiać o emocjach i budować wokół nich codzienne rytuały bliskości. Sprawdzi się również w przestrzeniach edukacyjnych – przedszkolach i bibliotekach – gdzie może stać się punktem wyjścia do zajęć o różnorodności, wartościach i empatii. Jest wreszcie świetnym wyborem na prezent, zwłaszcza gdy zależy nam na czymś symbolicznym, czułym i pozostawiającym po sobie poczucie bliskości i ciepła.

Książeczka pełna miłości to nie tylko picturebook czy pozycja popularnonaukowa dla dzieci – to przedmiot, który realnie może stać się dla kogoś bardzo ważny. Piękna, subtelna, wyważona i mądra. W świecie, w którym często zapominamy o tym, co ma znaczenie, Murrow proponuje lekturę, która nas łączy. Sprawdzajcie dostępność Książeczka pełna miłości na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ – Książeczka pełna miłości

1. O czym jest Książeczka pełna miłości?

To picturebook pokazujący, jak ludzie na całym świecie wyrażają miłość w różnych językach, gestach i zwyczajach.

2. Od jakiego wieku jest ta książka?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci od 4 lat, ale jej uniwersalne przesłanie docenią także starsi czytelnicy.

3. Czy to dobra książka na prezent?

Tak – to piękna, ponadczasowa publikacja idealna na urodziny, święta, baby shower czy jako symboliczny upominek.

4. Czy książka ma wartość edukacyjną?

Tak. Wprowadza dzieci w świat różnorodności kulturowej, językowej i emocjonalnej.

Artykuł Książeczka pełna miłości – recenzja. Jak powiedzieć „kocham cię” w wielu językach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.