Początek serii Hammersmith United to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. To książka o tym, że piłka nożna jest czymś znacznie więcej, niż tylko spektakularnymi trikami, głośnymi, wypełnionymi po brzegi stadionami czy euforią graczy oraz kibiców po zwycięstwie. To przede wszystkim ciężka praca oraz ogromna presja otoczenia. A także – w kontekście książki – dość zasadnicze pytanie, czy w tym świecie jest miejsce dla dziecka, którego umiejętności wydają się przeczyć jakimkolwiek zasadom logiki?

➜ Tytuł: Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem
➜ Seria: Hammersmith United
➜ Autor: Jukka Behm
➜ Tłumaczenie: Justyna Robak
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jeden chłopak i jedno wielkie marzenie

Leon Brown ma nieco ponad czternaście lat. Mieszka w małym, ponurym miasteczku Weston. Wychowuje go ciotka Agatha oraz wujek Jack Bright, który nie pozwala chłopakowi grać w lokalnej drużynie piłkarskiej. Jego mama prawdopodobnie nie żyje, a ojca chłopak nigdy nie poznał. Dom, który powinien być dla niego bezpiecznym miejscem, wywołuje jedynie nieprzyjemne uczucia. 

Leon nie rezygnuje z piłki. Trenuje w parku z dorosłymi, emerytowanymi graczami lokalnej drużyny piłkarskiej, a swoje najlepsze zagrania nagrywa i publikuje w sieci. Dzięki kilku z nich, łowca talentów z Hammersmith United –  Simon Steele, dostrzega go i postanawia złożyć Leonowi propozycję nie do odrzucenia.

Początek Narodziny legendy przypomina sceny jak z filmu. Jukki Behm nie skupia się jednak wyłącznie na piłce. Owszem, znajdziecie tutaj mnóstwo zachwytów nad futbolem, opisów treningów, zagrań, meczy, składów – ale także prywatnych spraw głównego bohatera, dla którego wyjścia na boisko jest odpoczynkiem od tego, co dzieje się w jego głowie.

(O książce Piłka nożna. Drużyny, flagi, barwy piszę na końcu artykułu)

Talent, ciężka praca oraz cena bycia zauważonym

Leon nie zostaje pokazany wyłącznie jako „cudowne dziecko futbolu”. Ma bezsprzecznie ogromny talent, ale nie spłynął on na niego w jakiś magiczny sposób. Za każdym efektownym golem stoją godziny ćwiczeń, prób, uporu i pasji. Leon gra, bo piłka jest dla niego czymś więcej niż sportem – ucieczką od domu, w którym nie lubi być i odpoczynkiem od pytań, na które nie ma odpowiedzi.

Kiedy jednak Brown dostaje szansę udowodnienia na co go stać, sytuacja paradoksalnie wcale nie staje się prostsza. Teraz stawką jest nie tylko los nastolatka, ale okazuje się, że jego osoba może pomieszać szyki znacznie większej ilości osób. W grę zaczynają wchodzić poważne interesy, obok zaczynają się kręcić podejrzani ludzie i Leon już sam nie wie, komu powinien w tym wszystkim ufać. 

Obok sportowej ekscytacji pojawia się więc i pytanie o granice dorosłych ambicji. Czy Leon naprawdę dostaje szansę od losu, czy zostaje wciągnięty do świata, którego reguł sam jeszcze nie rozumie?

Czy nie miał prawa dowiedzieć się o swoich korzeniach? O tym, jaka była jego mama? Kim był jego tata?

Agatha na pewno wiedziała. Z pewnością wiedziała dużo więcej, niż dawała po sobie poznać.

Jukka Behm, Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem, Rozdział 37, str. 303

Rodzinne sekrety, odnalezione listy i podejrzenia

Równie znaczący jak wątek sportowy jest tu wątek związany z tożsamością chłopaka. Leon ma prawo pytać o swoje korzenie. O to, jaka była jego mama, kim był jego ojciec. Czuje, że Agatha wie coś, o czym mu nie mówi. Kiedy tylko chłopak wyjeżdża do Londynu, odnajduje w zabranej ze sobą pamiątce listy, które matka pisała prawdopodobnie do jego ojca. Kim on był? I dlaczego wszyscy uważają, że jest podobny do największej gwiazdy futbolu – Noela Beinsa? 

Ten rodzinny sekret sprawia, że powieść Behma sprawdzi się nie tylko jako książka dla młodych fanów piłki nożnej. To także opowieść o dziecku, które próbuje zrozumieć własną historię. 

Fińska seria o międzynarodowym potencjale

Już na tylnej okładce zostajemy poinformowani, że Hammersmith United to trzyczęściowa seria powieści. Za takiego cliffhangera jednak, jakiego zaserwował nam autor w pierwszym tomie, naprawdę powinno się wysyłać do literackiego więzienia. Jukka Behm rzuca bardzo znaczącą, właściwie przełomową informację, a potem każe czekać na kontynuację… aż do części drugiej. No cóż, pozostaje nie spać i wypatrywać zapowiedzi kolejnych tomów.

Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem to bardzo dobra, pochodząca z Finlandii, propozycja dla dzieci, które kochają futbol, ale też dla tych, które potrzebują historii z dynamiczną akcją, emocjami oraz sekretami, stopniowo topniejącymi pod naporem faktów. To książka o piłce nożnej, ale przede wszystkim historia o chłopcu, który dopiero uczy się, kim jest naprawdę.

Dzięki niej inaczej spojrzałam na ten sport. Wydaje mi się, że teraz znacznie lepiej go rozumiem. Polecam Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem czytelnikom powyżej 10 lat. Jestem przekonana, że zachwycą się nią nawet ci, którzy zazwyczaj nie przepadają za książkami. Sprawdzajcie dostępność lektury na stronie Wydawnictwa Jaguar.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem?

Narodziny legendy. Chłopak, który został piłkarzem Jukki Behma to sportowa powieść dla dzieci i młodzieży o Leonie Brownie, utalentowanym chłopaku, którego piłkarskie umiejętności zostają zauważone dzięki filmikom publikowanym w sieci. To pierwszy tom serii Hammersmith United.

Czy Narodziny legendy to książka tylko dla fanów piłki nożnej?

Nie tylko. Piłka nożna jest tu najważniejszym motorem fabuły, ale książka opowiada także o dorastaniu, samotności, rodzinnych tajemnicach, ciężkiej pracy, presji sukcesu i potrzebie odkrycia własnych korzeni.

Dla jakiego wieku jest książka Narodziny legendy?

Polecam ją dla czytelników od 10. roku życia. 

Czy Narodziny legendy to początek serii?

Tak, książka otwiera serię Hammersmith United. Pierwszy tom kończy się mocnym cliffhangerem, który wyraźnie zapowiada dalszy ciąg historii Leona Browna.

Dlaczego warto przeczytać książkę Narodziny legendy?

Warto po nią sięgnąć, bo łączy atrakcyjną sportową fabułę z emocjonalną historią o chłopcu, który próbuje spełnić marzenie, ale jednocześnie szuka prawdy o sobie i swojej rodzinie. To książka pełna akcji, z tajemnicą i dużym potencjałem dla młodych czytelników.

Czy Narodziny legendy może spodobać się dzieciom, które nie lubią czytać?

Tak, szczególnie jeśli interesują się piłką nożną. Książka ma dynamiczną akcję, wyraziste postacie, napięcie sportowe i temat bliski wielu dzieciom, dlatego może być dobrym wyborem dla czytelników, którzy częściej wybierają boisko niż książkę.

Czy Narodziny legendy to dobra książka dla młodego piłkarza?

Tak, to bardzo dobra propozycja dla dziecka, które trenuje piłkę nożną, kibicuje klubom sportowym albo marzy o grze na dużym stadionie. Książka pokazuje jednak nie tylko sukces, lecz także wysiłek, presję i cenę, jaką może mieć droga do wielkiej kariery.

BONUS – Piłka nożna. Drużyny, flagi, barwy

Dobrym uzupełnieniem rozmowy o piłce nożnej może być także książka aktywizująca Piłka nożna. Drużyny, flagi, barwy Dana Crispa. To propozycja dla młodszych czytelników, która łączy futbol z geografią, symboliką narodową oraz kreatywną zabawą. 

Zadaniem dzieci jest dopasowanie flagi do krajów oraz zaprojektowanie lub pokolorowanie strojów piłkarskich dla czterdziestu ośmiu drużyn z całego świata. Przy okazji poznają one ciekawostki oraz statystyki związane z mistrzostwami, reprezentacjami i piłkarskimi przydomkami. 

Książka może się sprawdzić jako lżejszy, warsztatowy dodatek do Narodzin legendy – jedna opowiada o emocjach, presji i marzeniu młodego sportowca, a druga pozwala wejść w świat futbolu przez symbole oraz zabawę. Piłka nożna. Drużyny, flagi, barwy znajdziecie na stronie Wydawnictwa Jaguar.

Artykuł Narodziny legendy – recenzja książki nie tylko o piłce nożnej + bonus pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Scena cieni. K-Pop Academy. Tom 1, Klątwa świateł. K-Pop Academy. Tom 2
➜ Seria: K-Pop Academy
➜ Autorka: Mina Finch
➜ Tłumaczenie: Kaja Makowska
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: ma dużo zalet

Cena marzeń

Główną bohaterką serii jest dwunastoletnia Hana, która dostaje się do prestiżowej akademii szkolącej przyszłe idolki muzyki k-popowej. W teorii jest to spełnienie marzeń – tętniący życiem Seul, profesjonalne treningi wokalne czy taneczne oraz mnóstwo pełnych pasji rówieśników. 

W praktyce jednak oznacza to nieustanną rywalizację, testy talentu i presję bycia doskonałym. Tu nie ma miejsca na potknięcia czy zawahania. Wystarczy jeden mały błąd, żeby zostać zdegradowanym i pożegnać się z wielką karierą. Hana, która zawiązuje więź z Tae oraz Nari, będzie musiała jednak stawić czoła nie tylko tym ,,przyziemnym” problemom. Dziewczyny wspierają się w chwilach zwątpienia, ale szybko okazuje się, że w murach akademii czai się coś więcej niż tylko trema lub zwykła konkurencja.

Scena cieni – walka z cieniami

W pierwszym tomie, Scena cieni, pojawia się motyw mrocznych bytów, które żywią się strachem i niepewnością uczniów. „Cienie” można czytać dosłownie – jako element fantastyczny, ale bardziej trafnie będzie odbierać je w sposób symboliczny (podejrzewam, że właśnie taki był zamysł autorki). To metafora wewnętrznych kompleksów, porównań z innymi oraz poczucia bycia „niewystarczającym”.

Świat K-popu, znany z perfekcyjnych występów i idealnego wizerunku wokalistów, w tej odsłonie zostaje odarty z blasku. Za choreografią i uśmiechem kryje się ciężka praca oraz ogromne napięcie psychiczne. Seria K-Pop Academy jak w lustrzanym odbiciu pokazuje, z czym naprawdę muszą mierzyć się adepci tego zawodu.

Klątwa świateł – presja sukcesu

Drugi tom, Klątwa świateł, rozwija temat rywalizacji i wprowadza legendę o rzekomej klątwie związanej z wyróżnieniem Świetlistego Solo. W tej części jedną z bardziej znaczących ról – podobnie zresztą jak w poprzedniej – odgrywa Nari. Gdy to właśnie ona zostaje wyróżniona, zamiast radości i ekscytacji czuje strach. Światła reflektorów nie tylko mogą oślepić, ale też w doskonały sposób obnażają ludzkie słabości.

To część serii, w której wyraźnie widać, że bohaterki – choć mają tylko dwanaście lat – funkcjonują emocjonalnie jak nieco starsze osoby. Ich rozmowy, ambicje oraz lęki wykraczają poza typową szkolną codzienność. Autorka nie idealizuje wykonawców muzyki K-Pop. Pokazuje, że za każdym sukcesem kryje się mnóstwo pracy (również nad sobą), ale i że znacznie łatwiej pokonywać trudności w grupie przyjaciół, niż robić to w pojedynkę.

K-pop jako zjawisko kulturowe

K-pop (Korean pop) to dziś globalny fenomen. Perfekcyjnie dopracowane układy taneczne, estetyczne, dynamiczne teledyski i ogromna rola fandomów sprawiają, że zespoły takie jak BTS czy BLACKPINK stały się ikonami popkultury. System trainees – wieloletnich treningów przed debiutem, który ,,szlifuje talenty” u wybranych osób już od najmłodszych lat – jest wymagający i bezwzględny. 

Takie miejsca jak K-Pop Academy naprawdę istnieją (no, może poza tymi dosłownymi demonami). Seria Miny Finch bazuje na tej rzeczywistości, tworząc dla historii wiarygodne tło. Szkoła jest miejscem ciężkiej pracy, dyscypliny i ciągłego oceniania.

Jedzenie w K-Pop Academy

W książkach regularnie pojawiają się sceny wspólnych posiłków – tteokbokki, kimbapy czy rozmaite przekąski dzielone między treningami są normą. To szczegół, który wzmacnia autentyczność oraz mocniej umiejscawia akcję w konkretnej kulturze. W Korei Południowej wspólne jedzenie jest fundamentem relacji społecznych. „Zjadłaś?” bywa formą ich powitania, a posiłek może stać się przestrzenią rozmowy oraz budowania wspólnoty.

Inspiracja K-popowymi Łowczyniami Demonów

Wydawnictwo Jaguar wprost komunikuje inspirację serii kultową już (choć przecież całkiem nową) animacją KPop Demon Hunters (w Polsce znaną pod tytułem K-popowe Łowczynie Demonów), w której dziewczęcy zespół łączy występy sceniczne z walką z siłami nadprzyrodzonymi. Motyw idolki jako wojowniczki świetnie wpisuje się w wyobraźnię młodego pokolenia. Pokazuje, że muzyka to nie tylko sposób na relaks, ale i siła, dzięki której łatwiej pokonywać rozmaite trudności.

O czym naprawdę jest ta seria?

Pod warstwą fantastyki i popkulturowych odniesień kryje się opowieść o lękach współczesnych nastolatek. O porównywaniu się, o presji bycia idealną, o strachu przed porażką. Każdy z nas mierzy się z własnymi cieniami, które mogą przytłaczać i zniewalać. To, czy uda się je pokonać, zależy nie tylko od siły charakteru, ale też od ludzi, którzy stoją obok.

Warto jednak dodać, że to seria pisana bardzo prostym językiem – bez poetyckich opisów i ozdobników, z narracją skupioną wyłącznie na kluczowych emocjach i wydarzeniach, co nadaje jej nowoczesny, momentami „tiktokowy” ton.

Czy podbije serca młodych fanek K-popu?

Jeśli odbiorca kocha muzykę (a szczególnie K-Pop), marzy o scenie lub lubi historie o przyjaźni oraz walce z własnymi słabościami – ta seria ma duże szanse go wciągnąć. Scena cieni i Klątwa świateł nie są literacko wyrafinowaną prozą, ale trafiają w emocje i wrażliwość pokolenia wychowanego na szybkiej, dynamicznej narracji.

To opowieść o idolach, które muszą najpierw pokonać własny strach, zanim staną w świetle reflektorów. AURA, czyli grupa, którą tworzą głównego bohaterki, świeci najjaśniej wtedy, gdy dziewczyny trzymają się razem – i być może właśnie to jest najważniejszym przesłaniem tej historii. Seria będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 lat.

Sprawdzajcie dostępność K-Pop Academy oraz informacje o kolejnych tomach na stronie wydawnictwa Jaguar.

FAQ – Seria K-Pop Academy

O czym jest seria K-Pop Academy?

To opowieść o dwunastoletniej Hanie i jej przyjaciółkach z grupy AURA, które uczą się w prestiżowej akademii szkolącej przyszłe idolki K-popu. Dziewczyny mierzą się nie tylko z wymagającymi treningami i rywalizacją, lecz także z tajemniczymi „cieniami” – metaforą lęków, kompleksów i presji sukcesu.

Ile tomów liczy seria K-Pop Academy?

Obecnie dostępne są dwa tomy: Scena cieni oraz Klątwa świateł. 

Dla jakiego wieku jest przeznaczona seria?

Książki kierowane są głównie do czytelniczek i czytelników w wieku 9-14 lat. Bohaterki mają 12 lat, choć emocjonalnie i fabularnie momentami wydają się dojrzalsze.

Czy K-Pop Academy to fantastyka?

Tak, seria zawiera elementy nadprzyrodzone – pojawiają się demoniczne „cienie”, które oddziałują na bohaterki. Warstwa fantastyczna łączy się jednak z realistycznym tłem świata K-popu i presji związanej z karierą muzyczną.

Czy książki realistycznie pokazują świat K-popu?

Autorka korzysta z realnych elementów kultury K-popowej: systemu trainees, wielogodzinnych treningów, presji debiutu i znaczenia wizerunku. To tło jest wiarygodne, choć podporządkowane młodzieżowej, dynamicznej narracji.

Czy seria jest inspirowana filmem o K-popowych Łowczyniach Demonów?

W konstrukcji świata i motywie idolki walczącej z demonami można dostrzec podobieństwa do filmu K-popowe Łowczynie Demonów (KPop Demon Hunters). Seria literacka mocniej koncentruje się jednak na emocjach i psychologii postaci.

Czy w książkach pojawiają się elementy kultury koreańskiej?

Tak, m.in. w scenach wspólnych posiłków, które w kulturze Korei Południowej mają ważne znaczenie społeczne. Jedzenie staje się w serii momentem budowania relacji i czasem odpoczynku od treningów.

Artykuł K-Pop Academy: idolki kontra demony. Czy ta seria podbije serca młodych fanek K-popu? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Cringe Club Emily-Janet Clark wydawnictwa Jaguar to powieść, która w niezwykle trafny sposób opisuje emocjonalny krajobraz współczesnej nastolatki. Bez moralizowania, protekcjonalnego tonu, ale za to z ogromnym wyczuciem dla sytuacji, które z perspektywy dorosłego mogą wydawać się „błahe”, a z punktu widzenia młodego człowieka często są ,,być, albo nie być”.

➜ Tytuł: Cringe Club
➜ Autorka: Emily-Jane Clark
➜ Ilustracje: Wotto
➜ Tłumaczenie: Kaja Makowska
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowa szkoła, nowe życie i wszechobecny cringe

Główna bohaterka, 11-letnia Kennedy, przeprowadza się do Londynu i zaczyna naukę w nowej szkole. Już samo to wystarczyłby jako uzasadnienie niepokoju dziewczyny, ale dochodzi jeszcze rozwód rodziców, poczucie wykorzenienia i konieczność budowania relacji od zera.

Na jej liście pięciu rzeczy, których nienawidzi w nowej szkole, znajduje się… siedem punktów. Okazuje się bowiem, że klasa nie do końca przyjęła ją z otwartymi ramionami, a tęsknota za starym domem w połączeniu z poczuciem wyobcowania – prowadzi ją tylko do pasma kolejnych rozczarowań.

Wiemy tylko tyle, ile widzimy na ekranie

Jednym z najciekawszych zabiegów narracyjnych w Cringe Club jest to, że czytelnik poznaje świat oraz perypetie postaci wyłącznie z rozmów. Z czatów, wiadomości głosowych i notatek. To, co dzieje się poza nimi, pozostaje niedopowiedziane. Jak w prawdziwym życiu nastolatków – gdzie większość emocji, dramatów i nieporozumień rozgrywa się w przestrzeni cyfrowej.

Liv i Devon, przyjaciele z poprzedniego miasteczka, są jedyną stałą w nowej rzeczywistości Kennedy. Dziewczyna zakłada czat o nazwie ,,Cringe Club”, który staje się dla niej wsparciem. Kontakt z rówieśnikami daje głównej bohaterce iluzję stabilności, ale jednocześnie jeszcze bardziej podkreśla dystans wobec realnego świata, w którym trzeba nauczyć się funkcjonować.

Poezja jako język emocji

Między rozmowami pojawiają się wiersze Kennedy. Krótkie, momentami grafomańskie, ale świetnie ukazujące stan emocjonalny dziewczyny. I co więcej – w kontekście całej głównej bohaterki, dodają historii tylko realizmu. Bo nie ma chyba nastolatka, który w jakimś momencie swojego życia nie spróbowałby zapisać swoich emocji w formie poezji albo piosenek.

O byciu sobą, nawet jeśli to krępujące

Cringe Club jest książką o tym, jak trudno jest być sobą w świecie, który nieustannie poddaje nas ocenom. O potrzebie dopasowania się i jednoczesnej chęci wyróżnienia wśród rówieśników. Ale i o lęku przed kompromitacją, który potrafi sparaliżować bardziej niż realne problemy.

Akcja rozgrywa się między 1. września a 2. listopada – w zaledwie dwa miesiące. To wystarcza, by pokazać pełne spektrum emocji: od ekscytacji, przez wstyd, po złość i rezygnację. To bardzo realistyczny zapis tego, jak intensywnie przeżywa się świat w wieku kilkunastu lat.

Cringe jako styl życia

Tytułowy „cringe club” jest więc pewnego rodzaju sposobem patrzenia na siebie: z dystansem, ironią, może czasem nazbyt surowo. Kennedy uczy się, że wstyd nie musi być paraliżujący. To po prostu nieuchronna część procesu dorastania. Coś, co jest wynikową tego, że w ogóle cokolwiek robimy, próbujemy i uczymy się.

To książka, która nie oferuje prostych rozwiązań, ani spektakularnych przemian. Zamiast tego daje coś znacznie cenniejszego: poczucie, że bycie zagubionym, niepewnym i „cringe’owym” jest normalne. I że nie trzeba z tego wyrastać – wystarczy ten stan zaakceptować i nauczyć się z nim żyć.

Dlaczego warto przeczytać Cringe Club

Cringe Club to idealna lektura dla:

• nastolatków, którzy wielokrotnie czuli, że znowu zrobili/powiedzieli coś głupiego,
• dorosłych, którzy chcą lepiej zrozumieć emocjonalny świat młodych ludzi,
• nauczycieli i rodziców szukających książek o współczesnym dojrzewaniu bez moralizowania.

To powieść, którą niezwykle szybko się czyta – będzie więc odpowiednia dla młodych osób stroniących zazwyczaj od lektury. Ta książka po prosu manifestuje: bycie nastolatkiem jest skomplikowane. I trzeba się z tym pogodzić. Sprawdzajcie dostępność Cringe Club na stronie wydawnictwa Jaguar.

FAQ: Cringe Club Emily-Janet Clark

O czym jest książka Cringe Club?

Cringe Club to powieść dla nastolatków o dziewczynie, która po przeprowadzce do Londynu zaczyna nowe życie w nowej szkole. Historia opowiedziana jest wyłącznie za pomocą rozmów na czacie, wiadomości i krótkich wierszy głównej bohaterki.

Dla jakiego wieku jest Cringe Club?

Książka najlepiej sprawdzi się dla czytelników w wieku około 9–16 lat, choć z powodzeniem mogą po nią sięgnąć także dorośli chcący lepiej zrozumieć współczesne doświadczenia nastolatków.

Na czym polega forma „pisana w formie czatu”?

Cała fabuła przedstawiona jest poprzez zapisy rozmów internetowych. Czytelnik nie widzi klasycznych opisów wydarzeń – dowiaduje się o wszystkim tylko z dialogów, tak jakby sam podglądał prywatne wiadomości bohaterów.

Czy Cringe Club to książka o mediach społecznościowych?

Pośrednio tak. Pokazuje, jak bardzo komunikacja cyfrowa wpływa na relacje, emocje i sposób przeżywania świata przez młodych ludzi.

Kim jest główna bohaterka?

Kennedy to nastolatka zmagająca się z przeprowadzką, rozwodem rodziców, nową szkołą i poczuciem osamotnienia. Jej sposób myślenia jest pełen wątpliwości, autoironii i wstydu typowego dla wieku dojrzewania.

Czy książka porusza trudne tematy?

Tak, ale w bardzo subtelny sposób. Pojawiają się wątki samotności, rozwodu rodziców, braku akceptacji i potrzeby przynależności, jednak bez dosłowności.

Co oznacza tytułowy „cringe”?

„Cringe” to określenie na uczucie zażenowania, wstydu lub niezręczności – szczególnie wobec samego siebie. W książce staje się symbolem dojrzewania i uczenia się bycia sobą.

Dlaczego warto przeczytać Cringe Club?

Bo to jedna z niewielu książek, które w tak autentyczny sposób oddają emocjonalny świat współczesnych nastolatków – bez udawania oraz moralizowania.

Artykuł Recenzja Cringe Club Emily-Janet Clark – powieść dla nastolatków w formie czatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Superman, Batman albo Spider-Man – żaden z tych bohaterów nie dorasta do pięt postaci, której brawurowa odwaga, fantazja oraz chęć niesienia pomocy zwykłym obywatelom wykracza daleko poza ramy nieustraszonego zucha.

Kim jest Dav Pilkey?

Choć łączy ich wszystkich komiksowe pochodzenie, Kapitan Majtas w całej swojej okazałości, zdecydowanie wyróżnia się spośród super-bohaterów. I nie ma się co dziwić, bo stworzył go człowiek obdarzony niebywałą inteligencją, ale także absurdalnym poczuciem humoru!

Dav Pilkey jest amerykańskim twórcą, o którym z całą pewnością już słyszeliście. Jego pierwsze oficjalne publikacje pojawiły się około 1991 roku, choć świat usłyszał o nim kilka lat później, w 1997, wraz z pojawieniem się… Kapitana Majtasa.

Na stronie znajdziecie moje recenzji pozostałych serii autora:

• Dogman,
• Superkot.

Skąd się wziął Kapitan Majtas?

Kapitan Majtas. Dwie Majtastyczne Historie w Kolorze! (Tom 1 i 2) to zupełnie nowe wydanie dwóch książek w jednej; w których treści dzieciaki zaczytują się już od 28 lat! Połączenie pierwszego oraz drugiego tomu:

• Przygody Kapitana Majtasa,
• Kapitan Majtas. Inwazja krwiożerczych klozetów,

to kolorystyczne wersje pozycji, które stały się ponadczasowymi przykładami literatury dziecięcej, 

Postać Kapitana Majtasa została jednak wymyślona, gdy sam autor miał raptem kilka lat. Jako klasowy rozrabiaka oraz artysta, podczas kiedy ,,siedział w kozie”, oddawał się twórczym zajęciom – dużo rysował i wymyślał historie. W książce znajdziecie ciekawą anegdotę dotyczącą zrodzenia się pomysłu, który wciąż wydaje się fantastycznie zabawny!

Książki dla opornych w czytaniu

Kapitan Majtas. Dwie Majtastyczne Historie w Kolorze! (Tom 1 i 2) to połączenie klasycznej książki obrazkowej ze wstawkami komiksowymi oraz podstawą animacji. Opowiada ona o dwóch dobrych kumplach – George’u i Haroldzie, którzy oprócz zamiłowania do psot, tworzą własne historie z dymkami o Kapitanie Majtasie.

Ze względu na swoje niesforne zachowanie, nieszablonowe myślenie oraz wielką wyobraźnię – wpadają w liczne tarapaty. Mimo jednak tego, że mają sporo za uszami, po prostu trudno ich nie lubić.

Książka ta jest najlepszym dowodem na to, że świetne pomysły można czerpać z życia, jeden człowiek może mieć dwa różne oblicza, a humor można odnaleźć w niespodziewanych miejscach. Kapitan Majtas. Dwie Majtastyczne Historie w Kolorze! (Tom 1 i 2) to przezabawna i błyskotliwa (nie dajcie się zwieźć tym majtom i klozetom!) lektura, która zachęci do czytania nawet najbardziej opornych w tej materii!

Polecam ją wszystkim powyżej 8 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-jaguar.pl/sklep/produkt/1165/kapitan-majtas-dwie-majtastyczne-historie-w-kolorze-tom-1-i-2

Artykuł Kapitan Majtas. Dwie Majtastyczne Historie w Kolorze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Dogman. Szkarłatna obroża
➜ Seria: Dogman
➜ Scenariusz: Dav Pilkey
➜ Rysunki: Dav Pilkey
➜ Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

W drugiej klasie nauczyciel Dava podarł jego komiks i oznajmił, że chłopak nie może przecież przez resztę życia układać niemądrych książeczek. Na szczęście Dav mało się przejmował tym, co mówią nauczyciele.

Dav Pilkey, Dogman. Szkarłatna obroża, ostatnia strona

Książki dla dzieci, które nie lubią czytać

Ta mała biograficzna wzmianka o autorze jest niezwykle zabawna… z tym, że nie mogę się z nią do końca zgodzić. Daj Pilkey choć tworzy komiksy humorystyczne i czasami dość bezpośrednie – ma niezwykły talent do opowiadania mądrych historyjek, w bardzo lekkiej formie.

W kolejnej już książce, która jest jednocześnie dwunastym tomem serii o Dogmanie – niemym stróżu prawu z zamiłowaniem do szczekania, Pilkey udowadnia, że można stworzyć ciekawą opowiastkę, która zainteresuje nawet najbardziej opornych czytelników.

Przenikanie się uniwersów

Piszę o tym właściwie za każdym razem, przy okazji wszystkich części Dogmana:

• Dogman. Wichrowe Bzdurza,

czy innym fenomenalnym cyklu komiksowym tego autora:

• Superkot. Klub komiksowy. Perspektywy,
• Superkot. Klub komiksowy. Na przekór,
• Superkot. Klub komiksowy. Kolaboracje.

Bez względu po którą z tych książek byście nie sięgnęli – czekają na Was wartościowe przygody, potyczki dobra ze złem, a nawet ci sami bohaterowie – bo uniwersa tych światów lubią się przenikać.

Dogman. Szkarłatna obroża

W świeżutkim Dogman. Szkarłatna obroża zaczynamy od bardzo ważnego wydarzenia – szef Dogmana żeni się! Po uroczystości wyrusza ze swoją świeżo upieczoną małżonką na wakacje i przekazuje władze w ręce… arcywroga Dogmana, czyli jego antypatycznej koleżanki z pracy.

To początek nieszczęśliwych wypadków. Jednocześnie bowiem pewien czarny charakter knuje plan zapanowania nad światem i postanawia użyć do tego… sztucznej inteligencji. Nie docenia jednak robotów oraz AI, które w kluczowym momencie decydują… przejąć władzę nad ludźmi!

Element interaktywny w komiksie

Żeby było jeszcze bardziej ekscytująco, Dav Pilkey postanawia kwestie robotów stworzyć za pomocą prawdziwej sztucznej inteligencji. Tego wątku używa w komiksie także dlatego, aby pokazać jak zgubna może być technologia, jeżeli będziemy jej w niewłaściwy sposób używać.

Poza tym, autor ma dla czytelników kilka bardzo fajnych niespodzianek. Dzięki prostemu rozwiązaniu, w Dogman. Szkarłatna obroża możemy sobie obejrzeć kilka prostych, ale efektywnych ,,animacji poklatkowych”. Jestem pewna, że dzieciakom bardzo spodoba się taki interaktywny element historii, ale także i sama fabuła zachwyci ich bez reszty.

Bardzo polecam Dogman. Szkarłatna obroża czytelnikom powyżej 9 roku życia. To opowieść o dobrych wyborach, przyjaźni, oddaniu i oczywiście – walce dobra ze złem. Do pośmiania się i pomyślenia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-jaguar.pl/sklep/produkt/1119/dogman-szkarlatna-obroza

Artykuł Dogman. Szkarłatna obroża – recenzja komiksu dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Superkot. Klub komiksowy. Tom 4. Kolaboracje
➜ Seria: Superkot. Klub komiksowy
➜ Scenariusz: Dav Pilkey
➜ Rysunki: Dav Pilkey
➜ Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pamiętam, że kiedy sięgałam trzy tomy wcześniej, do pierwszej części serii o klubie komiksowym małych żabek, byłam nieco sceptyczna. Choć Dava Pilkey’a uważam za mistrza trafnego, graficznego humoru w prostej formie, obawiałam się, że nowy cykl po prostu nie trafi w mój gust.

Nowa część komiksu dla dzieci – Superkot

Najlepszym dowodem na to, jak bardzo się pomyliłam, jest już czwarty tom serii, którego z ekscytacją wypatrywałam na księgarnianych półkach. Superkot. Kolaboracje, to bezpośrednia kontynuacja poprzednich komiksów:

• Superkot. Klub komiksowy,
• Superkot. Perspektywy,
• Superkot. Na przekór.

Autorem jest wspomniany już Dav Pilkey, który zasłynął przede wszystkim bestsellerowym Dogmanem i Kapitanem Majtasem. Moją ulubioną serią został jednak Superkot, a najnowsza część Superkot. Kolaboracja stała się zdecydowanie tą ulubioną.

Komiksy w komiksie

W czwartym tomie dochodzimy bowiem do momentu, kiedy żabki mają podpisać swój pierwszy kontrakt i wydać własne komiksy. Przeważnie dzielą się w pary lub w trzy ,,osoby”, a następnie razem pracują nad projektami. Każdy komiks powstaje więc w innym stylu, z zastosowaniem różnych technik oraz z uwzględnieniem wrażliwości twórców.

Jeżeli jeszcze nie kojarzycie tej serii, a więc nieznana jest Wam idea tych komiksów w komiksie – to warto dodać, że niektóre są naprawdę czadowe! Inne może mniej spodobają się rodzicom, ale na pewno zyskają wielką sympatię dzieci, a o to też w tym wszystkim chodzi, prawda?

Drobiazgi mają moc

Motywem przewodnim Superkot. Kolaboracja jest jednak coś jeszcze innego. Autor postanowił pokazać młodym czytelnikom, w jaki sposób drobiazgi wpływają na nasze życie. Jak niewielka suma, pomnożona razy kilka może dać już imponującą kwotę lub jak nasze codzienne wybory, a nawet po prostu bycie miłym dla innych, ma szansę wpłynąć na, nie tylko bliższe, ale i dalsze otoczenie.

Dlatego właśnie tak bardzo lubię tę serię. Choć z pozoru zupełnie nie zapowiada się, że będzie pogłębioną wielowarstwową lekturą – taka właśnie jest. Superkot. Kolaboracja uśpi więc czujność tych dzieci, które nie lubią czytać – z przyjemnością sięgną po ten komiks i nauczą się z niego dużo dobrego.

A rodzicom i tym czytelnikom, którzy z radością oddają się lekturom – przyniesie mnóstwo frajdy i wartościowego, dobrze spędzonego czasu. Polecam serię o Superkocie wszystkim powyżej 8 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-jaguar.pl/sklep/produkt/1086/superkot-kolaboracje

Artykuł Superkot. Kolaboracje – recenzja komiksu dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Superkot. Klub komiksowy. Tom 3. Na przekór
➜ Seria: Superkot. Klub komiksowy
➜ Scenariusz: Dav Pilkey
➜ Rysunki: Dav Pilkey
➜ Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jesteście gotowi na trzeci Tydzień Komiksowego Klubu Super Kota? Kolejny raz absurdalny humor łączy się tutaj z bogactwem wizualnego szaleństwa, ale także złotych myśli dotyczących moralności, empatii i dorastania.

Książki Dava Pilkey’a 

Po pierwszym ,,Superkot. Klub komiksowy” oraz drugim tomie ,,Superkot. Klub komiksowy. Perspektywy” przyszedł czas na najnowszy album – ,,Superkot. Klub komiksowy. Tom 3. Na przekór”. Autorem jest oczywiście Dav Pilkey, twórca znany z bestsellerowej serii o Kapitanie Majtasie czy Dogmanie.

W cyklu komiksów o komiksach pokazuje wielką rodzinę małych żabek, ich tatę rybę oraz oczywiście Super Kota. Warto jednak zaznaczyć, że w tomie trzecim tytułowy bohater wycofuje się na drugi plan na rzecz żabki Naomi Wielkiej.

Rozczarowanie Naomi Wielkiej

Naomi ma bowiem ambitne plany. Razem z bratem wysłali swój autorski komiks do wydawczyni i teraz czekają na odpowiedź. W myślach już wydają zarobione pieniądze (kto choć raz tak nie miał w sytuacji nagłego przypływu gotówki, niech pierwszy rzuci kamieniem). Co więcej, komiks Naomi został bardzo dobrze przyjęty przez jej rodzeństwo. Czytelnicy także sami mogą się przekonać czy historia ma potencjał, bo zwyczajem tej serii został zamieszczony w książce.

Tuż jednak przed przyjazdem słynnej reporterki Sary Czapskiej, okazuje się, że wydawczyni odrzuciła komiks Naomi! Co było tego powodem? I jakie konsekwencje wywołała ta decyzja?

Jak rysować komiksy

,,Superkot. Klub komiksowy. Tom 3. Na przekór” to niezwykle uniwersalna opowieść o tym, żeby się nie poddawać. Nie każda odmowa skazuje nas na porażkę. Zazwyczaj warto dążyć do własnych celów, nawet jeżeli nie są one wyszukane. Marzeniem Naomi było zarabiać dużo pieniędzy (ku rozpaczy jej ojca), jednak okazało się, że początkowo obrana droga nie miała być jej sposobem na osiągnięcie celu.

Naomi znalazła jednak to, co ją uszczęśliwia. Przy okazji pomogła swojemu rodzeństwu, bo choć Super Kot ma w tej części rolę marginalną, to ciągle jest to pozycja z poradami dotyczącymi… rysowania komiksów! Naomi przekona każdego czytelnika, że wszyscy potrafią rysować. Wystarczy tylko odpowiednia perspektywa i można spełniać marzenia.

,Superkot. Klub komiksowy. Tom 3. Na przekór” to bardzo oryginalny, humorystyczny i łatwy w czytaniu komiks dla tych odbiorców, którzy nie zawsze z entuzjazmem sięgają po książki. Różnorodność stylów i form przekazu sprawia, że w Klubie komiksowym każdy znajdzie coś dla siebie.

Polecam go czytelnikom powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-jaguar.pl/sklep/produkt/1042/superkot-klub-komiksowy

Artykuł Superkot. Klub komiksowy. Na przekór – recenzja komiksu dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Superkot. Klub komiksowy. Tom 2. Perspektywy
➜ Scenariusz: Dav Pilkey
➜ Rysunki: Dav Pilkey
➜ Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tworzenie komiksów może być proste lub trudne – zależy z jakim entuzjazmem podchodzimy do nowych zadań lub jakimi (krnąbrnymi) żabkami jesteśmy. Po doskonale przyjętej pierwszej części ,,Superkot. Klub komiksowy”, nakładem wydawnictwa Jaguar ukazał się właśnie kolejny tom ze zbiorem zabawnych, wartościowych i bardzo kreatywnych rozdziałów komiksowych!

Kim jest Dav Pilkey?

To nazwisko znane jest prawdopodobnie większości fanom literatury dziecięcej. Dav Pilkey stworzył nie tylko komiks o superbohaterze – Kapitanie Majtasie, ale również serię o Dogmanie, która szybko stała się bestsellerem numer 1 magazynu New York Times. Przetłumaczono ją na ponad 31 języków i sprzedano w więcej niż 13 milionach egzemplarzy. 

Okazuje się jednak, że Kapitan Majtas i Dog Man nie są jedynymi bohaterami, których powołał do istnienia Pilkey. Artysta u którego w dzieciństwie zdiagnozowano dysleksje i ADHD, postanowił stworzyć także komiksowy cykl o… komiksach!

Komiks o tworzeniu komiksów

Główny bohater ,,Superkot. Klub komiksowy” prowadzi zajęcia dla małych żabek, podczas których pokazuje im jak stworzyć ciekawy komiks. Tak powinno być przynajmniej w teorii, bo w rzeczywistości spotkania te czasami przebiegają zupełnie nie tak, jak to zaplanowano, ale dają mnóstwo frajdy zarówno samym ich uczestnikom jak i obserwującym żabki… czytelnikom!

W najnowszej części ,,Superkot. Klub komiksowy. Tom 2. Perspektywy” kontynuowane są wątki z pierwszego tomu (dlatego warto czytać je w kolejności chronologicznej), ale pojawiają się również nowe opowiastki, tworzone przez samych  klubowiczów. Odbiorcy dowiedzą się także jak stworzyć trójwymiarową bryłę budynku i napis 3D!

Sztuka, która ma wpływ na odbiorców

W dziewięciu rozdziałach, których rytm wyznacza konflikt na linii rodzeństwa: Naomi – Melvin, mamy szansę poznać kontynuacje szalonych wizji małych żabek. Autor w ich relacjach pokazuje różne sposoby na komunikację i współpracę. Za pośrednictwem Fifi, czyli taty całej gromady uświadamia, że sztuka oraz to, co robimy, może być sposobem na przekazanie różnych wartości. 

Nawet komiksy mają wpływ na odbiorców. Trzeba uważać, żeby umieszczać w nich sprawdzone informacje i czasami lepiej zrezygnować z drastycznych treści (ze względu na dobro czytelników). Małe żabki jak i przyglądający się im czytelnicy zdadzą sobie jednak sprawę, że najważniejsza jest dobra zabawa, wolność słowa i robienie tego, co sprawia nam przyjemność. Paradoksalnie, komiks może być również medium, które pomoże… pogodzić się z rodzeństwem (lub przynajmniej znaleźć wspólną nić porozumienia!).

Książka, która uruchamia wyobraźnie

Wizualnie ,,Superkot. Klub komiksowy. Perspektywy” to prawdziwa bomba różnorodnych technik! Choć główna linia fabularna jest konsekwentna pod względem rysunkowym, to każdy komiks naszych bohaterów wygląda nieco inaczej. Niektóre wykonano wyłącznie w jednym kolorze, inne to pełne bogactwo barw oraz kształtów, a jeszcze kolejne powstały za pomocą zdjęć czy wycinanek.

Jestem przekonana, że seria o Superkocie zachęci dzieci do samodzielnego tworzenia. Obserwując jak różne pomysły można realizować w formie komiksu, najmłodsi pójdą śladem postaci i zaczną własnoręcznie wypełniać kartki kadrami oraz dymkami z wymyślonymi postaciami.

Polecam cykl ,,Superkot. Klub komiksowy” wszystkim już powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-jaguar.pl/sklep/produkt/1016/superkot-klub-komiksowy

Artykuł Superkot. Klub komiksowy. Perspektywy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Dogman

Scenariusz: Dav Pilkey

Ilustracje: Dav Pilkey

Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Zapewne wszyscy słyszeli już o kultowym Kapitanie Majtasie, ale czy być może nie umknął czytelnikom inny bohater tego samego autora – Dava Pilkey’a? Nieustraszony funkcjonariusz policji, pół pies, pół człowiek, który nie waha się ruszyć na ratunek i ma wyjątkowe szczęście do oddanych przyjaciół!

,,Dogman” jest komiksową serią dla młodych czytelników, którzy pokochają ją za nieco głupkowate poczucie humoru, szczerość, szybką akcję oraz mądre przesłania. Cały cykl, który ukazał się do tej pory w języku polskim liczy już dziesięć okrągłych tomów! Najnowszym jest świeżutki ,,Dogman. Wichrowe Bzdurza”, który – jak sama nazwa zdaje się sugerować, przyniesie eksplozję uczuć, ale też trochę absurdalnych sytuacji.

Pamiętam, że pierwszą myślą, jaka naszła mnie, gdy wzięłam do ręki tom ,,Dogmana” był… zapach. Skojarzył mi się z komiksami z mojej młodości, szczególnie z całą serią Komiksów Gigant. W opowieści o psie-człowieku nie ma jednak tylko klasycznych kadrów z akcją. Tutaj często narrator zwraca się bezpośrednio do czytelnika. Jest też cała masa wstawek aktywizujących. Wyobraźcie sobie, że w tych komiksach można znaleźć krótkie… animacje! Oczywiście robi się je za pomocą szybkiego przewracania kartek, ale i tak efekt jest fantastyczny. Na końcu tomów znajdują się zagadki, ciekawostki, przypisy lub instrukcje pomagające narysować ulubionych bohaterów.

Kiedy tak pochłaniałam tom za tomem, nie mogąc się od nich oderwać, przyszło mi do głowy, że ,,Dogman” jest właściwie idealną serią dla tych dzieci, które zazwyczaj są z książkami nieco na bakier. Tekstu jest tutaj stosunkowo niewiele, mamy czarne charaktery, walki robotów z gigantami i piosenki o kupach. Nie sądzę, żeby któryś z uczniów klas od III w górę szkoły podstawowej przeszedł obok tej serii obojętnie.

Jeżeli znacie już ,,Dogmana”, ale trafiliście tutaj, żeby przeczytać o najnowszej części, zaraz będzie fragment z opisem. W przypadku jednak, gdy to pierwsze spotkanie z tym cyklem – nie przejmujcie się! Znajomość poprzednich tomów oczywiście jest wskazana, ponieważ pozwala lepiej zrozumieć relację bohaterów, ale zazwyczaj dużo można wywnioskować z bieżącej akcji. 

,,Dogman. Wichrowe Bzdurza” porusza kilka ważnych kwestii. Przede wszystkim nasz tytułowy bohater zaczyna tę część dość niefortunnie – ze skaleczeniem łapek. W ramach rekonwalescencji otrzymuje weterynaryjny kołnierz na szyję. Szybko staje się obiektem szykan i drwin. Na szczęście ma wiernych przyjaciół, którzy chronią go przed tego typu sytuacjami. Oprawcy Dogmana dostają również bardzo nieprzyjemną nauczkę. 

Równolegle prowadzone są wątki z reportażem Kota Peta – dawniej czarnego charakteru, teraz dobrego, choć nieco niecierpliwego ojca. A także miłosny wątek (i niejedyny!) szefa policji z pielęgniarką. 

Oczywiście to nie wszystkie przygody, ani nawet nie wszyscy bohaterowie, jacy obecni są w tym tomie. Mogę jedynie zdradzić, że wszystkie wątki w kluczowej scenie zostaną ze sobą połączone!

Zarówno tę część jak i wszystkie poprzednie polecam czytelnikom powyżej 10 roku życia! 

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwo-jaguar.pl/sklep/produkt/890/dogman-wichrowe-bzdurza

Link do serii: https://wydawnictwo-jaguar.pl/search/result?search=Dogman

Artykuł Dogman – zabawna seria komiksowa dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Zwiadowcy

Autor: John Flanagan

Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: 2011

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Są takie książki, o których słyszy się już od dawna, ale z jakiegoś trudnego do wyjaśnienia powodu, jeszcze nie było okazji, żeby po nie sięgnąć. Kiedy zaczęły się tegoroczne wakacje, postanowiłam, że nadrobię jedną z najczęściej polecanych powieści młodzieżowych, których fantastyczne uniwersum wypełniają emocjonujące przygody oraz oryginalni bohaterowie.

,,Zwiadowcy. Księga 1. Ruiny Gorlanu” jest początkiem 15-tomowej serii, która pierwszy raz ukazała się w Polsce  w 2009 roku. Jej autorem jest John Flanagan – niezwykle płodny pisarz australijski, dla którego ,,Zwiadowcy” stali się prawdziwym kamieniem milowym w karierze.

Głównym bohaterem powieści jest piętnastoletni Will, który wraz z kilkoma wychowankami sierocińca, dorasta w cieniu zamku Redmont, gdzie początkowo toczy się akcja. Chłopiec nie ma lekkiego życia. Nawet wśród swoich rówieśników uchodzi za dziwaka, który nie dość, że nie grzeszy wzrostem, to dodatkowo nie ma nawet nazwiska. Nieznane są początkowo dokładne losy rodziców Willa, a ich historia zostaje wyjawiona dopiero pod koniec części pierwszej.

Pierwszy zwrot akcji w książce następuje w Dniu Wyboru. To chwila, kiedy dzieci stają się niemal dorosłymi, opuszczając mury sierocińca i wybierając profesję, której poświęcą życie. Marzenie o zostaniu wybranym przez Mistrza Szkoły Rycerskiej szybko okazuje się niemożliwym do zrealizowania. Gdzie trafi Will, któremu wydaje się, że nie przejawia żadnych innych talentów?

,,Zwiadowcy. Ruiny Gorlanu” to powieść, którą pochłania się na jednym posiedzeniu. Czytelnik z wielką przyjemnością może obserwować przemianę, jaka dokonuje się na głównym bohaterze. Z początkowo nieśmiałego i bojaźliwego chłopaka, pozbawionego wiary we własne możliwości, z każdym kolejnym rozdziałem zaczyna się przełamywać.

Najgroźniejszy czarny charakter tej serii przemyka się po stronach historii póki co niemal niezauważalnie. Jest zbliżającym się zagrożeniem, ale obecny jest przede wszystkim we własnej legendzie, którą pozostawił na ziemiach Araluenu przed 15-stoma laty. Widmo wojny jest jednak bliskie i wszyscy powinni mieć się na baczności. Will szczególnie doświadczy jak ważna jest uważna obserwacja, szybkie reagowanie na wydarzenia i kreatywne myślenie.

Nie mniej ważne są jednak niebezpieczeństwa, których doświadczają bohaterowie od tych, którzy wydawałoby się, że są po ich stronie. Prześladowcy szukający tylko rozrywki lub mszczący się za cudze sukcesy to temat, z którym (niestety) może utożsamić się wielu współczesnych nastolatków.

Choć akcja ,,Zwiadowcy. Księga 1. Ruiny Gorlanu” toczy się w czasach średniowiecza, wiele wątków jest zadziwiająco współczesnych i godnych omówienia – choćby podczas szkolnych zajęć lub w gronie bliskich przyjaciół.

Jestem przekonana, że tę ponadczasową serię pokochają kolejne pokolenia dorastających czytelników! Książka będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 10 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa:  https://wydawnictwo-jaguar.pl/sklep/produkt/1009/ruiny-gorlanu?idcat=0

UWAGA! W związku z przewidzianą na koniec roku 2021 premierą 16. tomu ,,Zwiadowców”, Wydawnictwo przygotowało konkurs dla bibliotek! Można wziąć w nim udział tylko do dnia 16 lipca 2021 roku. 

Artykuł Zwiadowcy. Ruiny Gorlanu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.