➜ Tytuł: Wilk
➜ Seria: Seria z Poczwarką
➜ Autor: Saša Stanišić
➜ Ilustracje: Regina Kehn
➜ Tłumaczenie: Małgorzata Gralińska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kozioł ofiarny

Kemi nie jest entuzjastą lasu, biwaków oraz bliskiego przebywania ze swoimi rówieśnikami w czasie, gdy mógłby pozostać w samotni swojego pokoju. Mimo to trafia na wakacyjny obóz, na który rodzice wysłali też większość z jego szkolnych kolegów. 

Jednym z nich jest Jörg – chłopak, który pełni w grupie bezwolną funkcję kozła ofiarnego. Kemi dzieli z nim domek. Zna sytuację kolegi i wie, że nie ma on łatwego życia z Marko oraz jego przybocznymi, ale jednocześnie odczuwa ulgę, że sam nie jest obiektem drwin i prześladowań. Do czasu, bo wewnętrznie nie godzi się jednak na takie traktowanie kolegi.

Milcząca większość

To kwintesencja bycia nastolatkiem – robienie czegoś przeciwnego, niż chce się zrobić oraz trzymanie buzi na kłódkę, kiedy wewnętrzny głos krzyczy z poczucia niesprawiedliwości. 

Stanišić nie opowiada tej historii z perspektywy ofiary ani sprawcy. Interesuje go postronny obserwator. Ktoś, kto mógłby zmienić bieg wydarzeń, ale z wygody, strachu lub przez brak pewności siebie tego nie robi. Autor daje do zrozumienia, jak w łatwy sposób stać się częścią przemocowej sytuacji, pozostając zupełnie biernym. Im więcej osób przymyka oko na niewłaściwie zachowanie rówieśników, tym daje prześladowcom większe przyzwolenie na to, co ma miejsce.

Kim jest wilk?

Wilk pojawia się w tej książce nie tylko w tytule. Zwierzęca postać odwiedza Kemiego nocą. Przenika do jego snów. Zjawia się, gdy doświadczenia minionego dnia stają się dla bohatera wyjątkowo przytłaczające i trudne do przepracowania. Wilk, który jest zarazem dziką bestią oraz podobnym do psa symbolem przywiązania, staje się uosobieniem wewnętrznego konfliktu. Może być strachem przed staniem się kolejną ofiarą albo materializacją tego, czego Kemi nie potrafi wypowiedzieć na głos. 

Rzeczywistość w Wilku przeplata się z bujną wyobraźnią chłopaka. Czasem nie wiadomo, czy widzi on rzeczy, których nie ma – czy może dostrzega je wyraźniej niż pozostali. Taki zabieg odzwierciedla emocje głównego bohatera, pozwalając głębiej zanurzyć się w fabułę.

Las i człowiek, za którym można się wstawić

Kemi zaczyna działać dopiero wtedy, gdy strach o Jörga staje się większy, niż strach o samego siebie. Narracja książki jest bardzo klarowna i może pomóc nastolatkom w głośniejszym zabieraniu głosu, ale także śmielszym zwracaniu się do dorosłych o pomoc. Choć trzeba przyznać, że dorośli w tej książce nie zawsze reagują we właściwy sposób. Ich sama obecność może być niewystarczająca, co nie znaczy, że nie warto próbować zainteresować ich swoją sprawą. 

Ciekawie wybrzmiewa też wątek lasu. W pewnym momencie można go odczytać, jako miejsce, które nie obroni się samo przed działaniem człowieka – podobnie jak niektórzy ludzie potrzebuje wsparcia oraz wstawienia się w jego imieniu. Za sprawą takiego zabiegu tworzy się w Wilku klamra kompozycja, która spina fabułę i pozwala jej mocniej wybrzmieć w finale.

O czym jest Wilk Sašy Stanišicia?

To książka dla nastolatków o tym, jak trudno być nastolatkiem. Jak trudno być innym, gdy grupa nie toleruje inności. O wstydzie, gdy wybiera się milczenie zamiast działania; o strachu i odwadze, która nie zawsze oznacza zwycięstwo. 

Wilk zdobył Deutscher Jugendliteraturpreis 2024 i znalazł się na liście White Ravens 2024. To książka pod wieloma względami niepozorna, skupiona przede wszystkim na międzyludzkich relacjach czy potrzebie zabierania głosu (nie zawsze w kwestiach, które są ważne). Dzięki kontrastowym, bardzo dobrze wpisującym się w narrację ilustracjom, zachęci do lektury nawet tych, którzy rzadziej sięgają po lekturę. Rekomenduję ją czytelnikom powyżej 11. roku życia. Sprawdzajcie dostępność Wilka na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Wilk Sašy Stanišicia

Czy Wilk jest książką o bullyingu i przemocy rówieśniczej?

Tak. Jednym z najważniejszych tematów powieści jest przemoc rówieśnicza, ale Saša Stanišić nie koncentruje się wyłącznie na sprawcy i ofierze. Pokazuje przede wszystkim udział osób stojących z boku.

Dlaczego Kemi nie broni Jörga od razu?

Kemi zdaje sobie sprawę z niesprawiedliwości, ale jednocześnie boi się sam zostać odrzucony. Chce pozostać częścią grupy i nie zwracać na siebie uwagi. Jego zachowanie dobrze pokazuje mechanizm konformizmu i konflikt między potrzebą przynależności, a własnym poczuciem dobra i zła.

Czy Wilk ma dobre zakończenie?

Wilk nie proponuje prostego, bajkowego rozwiązania wszystkich problemów. Stanišić pokazuje raczej, że nie każdą krzywdę można natychmiast naprawić. Ważniejsza staje się decyzja, by przestać biernie patrzeć i nie pozostawić drugiej osoby samej.

Artykuł Wilk – recenzja książki Sašy Stanišicia o przyzwoleniu na przemoc pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Palomino jest serią, w której to właśnie tytułowa, czterokopytna postać skrywa pewne, bardzo konkretne pragnienie. Ten pomysł Michaëla Escoffiera i Matthieu Maudeta składa się na jedną z bardziej przewrotnych propozycji książkowych dla przedszkolaków. 

Trzy wydane po polsku tomy – Palomino, Zwolnij, Palomino! oraz Sto lat, Palomino! – pokazują, że nie chodzi tu jednak wyłącznie o zabawny koncept. To seria o dziecięcych marzeniach, ekscytacji i przyjaźniach, która wydaje się potwierdzać, że absurd bywa czasem najlepszym językiem rozmowy w komunikacji z małymi czytelnikami.

➜ Tytuły: Palomino, Zwolnij, Palomino!, Sto lat, Palomino!
➜ Seria: Palomino
➜ Autor: Michaël Escoffier
➜ Ilustracje: Matthieu Maudet
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Seria Palomino – książka obrazkowa z elementami komiksu

Formalnie Palomino to przede wszystkim książki obrazkowe dla dzieci 3+. Z łatwością jednak można odnaleźć w nich sporo elementów komiksowych. Dużo dzieje się w dialogach, w mimice bohaterów, w rozkładówkach rozdzielanych planszami, a nawet w konkretnych sytuacjach, które składane są na wzór komiksowych kadrów. 

Ogromną rolę odgrywają tu ilustracje Matthieu Maudeta. Są proste, wyraziste oraz pełne fantastycznie intensywnych barw. Nie zagłębiałam się czy został tu zastosowany druk Pantone, ale wizualnie tak to właśnie wygląda. I trzeba przyznać, że w kontekście temperamentu głównego bohatera, te kolory sprawdzają się znakomicie.

Palomino – chcę mieć dziewczynkę!

Pierwszy tom, po prostu zatytułowany Palomino, wprowadza czytelników do świata, który można uznać za „odwrócony do góry nogami”. W historii to nie dziecko prosi rodziców o zwierzątko, ale kucyk próbuje przekonać własną rodzinę, że koniecznie potrzebuje dziewczynki. 

Rodzice oczywiście wysuwają argumenty dobrze znane każdemu dorosłemu: dziewczynkę trzeba karmić, wyprowadzać, czesać, zajmować się nią w wakacje. Brzmi znajomo? Właśnie na tym polega główna, żartobliwa koncepcja cyklu.

Podobny mechanizm przewrotnego odwrócenia ról pojawiał się już w serii Minus Trzy, gdzie zamiast kucyka mieliśmy dinozaury, a relacja dziecko–zwierzę również została ukazana tam w krzywym zwierciadle. Palomino bazuje właśnie na tym pomyśle, ale opracowany jest pod kątem młodszego odbiorcy. Historie są więc nieco prostsze, jednak równie ciekawe. Escoffier inspiruje się bowiem tematem odpowiedzialności i ma do niego niezwykle kreatywne podejście. 

Dziecko, zwykle stawiane w roli opiekuna albo właściciela zwierzątka, staje się tutaj „pupilką” – istotą wymagającą troski, uwagi oraz odpowiedniej organizacji. Ten lekko absurdalny zabieg świetnie się sprawdza, bo nie ma nic wspólnego z moralizowaniem. Maluch może się śmiać z Palomina, ale przy okazji dobrze rozumie, że każda decyzja niesie ze sobą jakieś konsekwencje.

Zwolnij, Palomino!

Drugi tom, Zwolnij, Palomino!, wydaje się jeszcze bardziej rozbrykany. Palomino kocha pęd, wyścigi i wiatr tańczący w grzywie. Chce być zawsze pierwszy, lubi wygrywać oraz ma słabość do poczucia wolności związanego z galopowaniem ile pary w kopytach. 

To dobra analogia dla przedszkolnych szaleństw – najpierw dziecko coś zrobi, pobiegnie, podskoczy, a dopiero później będzie miało szansę się zastanowić, czy to aby na pewno było do końca bezpieczne. 

Ten tom można odbierać więc jako opowieść o impulsywności, ale znowu – bez moralizowania. Palomino nie jest „niegrzeczny”. To po prostu bardzo energiczny oraz entuzjastycznie nastawiony do świata kucyk. Dzięki niemu dzieci mogą zobaczyć swoje własne reakcje oraz uświadomić sobie, że czasem warto najpierw pomyśleć, zanim coś się zrobi.

Sto lat, Palomino!

W trzecim tomie, Sto lat, Palomino!, bohater obchodzi urodziny. Dostaje prezent i oczywiście nie ma mowy, żeby spokojnie zaczekał na odpowiednie warunki jego odpakowania. Nowe siodło trzeba od razu przetestować.

Kolejny raz dzieci mogą obejrzeć się w Palomino jak w lustrze, bo na pewno wielu z młodych czytelników ma podobnie. Może nie konkretnie z siodłem, ale kiedy dostanie się coś wymarzonego, trzeba od razu zacząć się tym bawić, a wszystko inne przestaje mieć znaczenie.

W tej części szczególnie dobrze widać, jak seria łączy codzienne dziecięce doświadczenia z absurdalnym tonem książek. Urodziny, przyjaciele, prezent, wyprawa, pogoda, burza – wszystko jest znajome, ale przepuszczone przez osobowość kucyka, który w sprawach rozsądku wydaje się być bardzo asertywnym.

Dlaczego warto sięgnąć po serię Palomino?

Palomino to świetna seria dla dzieci, które lubią humor oraz bohaterów, którym często zdarza się popełniać błędy – i to jest w porządku. Palomino jest uparty, impulsywny, czasem bezmyślny, ale nigdy jednowymiarowy. Ma w sobie dziecięcy entuzjazm.

Właśnie dlatego te książki mogą spodobać się przedszkolakom. Są krótkie, intensywne, pełne dialogów oraz wizualnych gagów. Dobrze sprawdzą się zarówno jako pierwsze książki obrazkowe z bardziej komiksową narracją, ale również jako wspólna lektura dla dzieci, które lubią wartką akcję.

Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – seria Palomino

O czym jest seria Palomino?

Palomino to pełna humoru seria książek obrazkowych dla dzieci o kucyku, który marzy o własnej dziewczynce. Cykl przewrotnie odwraca znany motyw dziecka proszącego rodziców o zwierzątko – tutaj to zwierzątko chce mieć dziecko.

Jakie tomy serii Palomino ukazały się po polsku?

Po polsku ukazały się trzy tomy serii: Palomino, Zwolnij, Palomino! oraz Sto lat, Palomino!.

Dla jakiego wieku jest seria Palomino?

Seria Palomino przeznaczona jest przede wszystkim dla dzieci od 3. roku życia. To odpowiednie książki dla przedszkolaków, które lubią absurdalny humor, wyraziste ilustracje oraz nietuzinkowych bohaterów.

Artykuł Palomino od Dwóch Sióstr. Recenzja rozbrykanego cyklu dla dzieci 3+ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Animarium. Tom 1. Wybrańcy ukrytego świata
➜ Seria: Animarium
➜ Autorka: Malina Prześluga
➜ Ilustracje: Urszula Gireń
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Florentyna, Leo i anikambowie

Florentyna i Leo znają się od zawsze, ale dopiero pewne niezwykłe zdarzenie pokazuje im, jak niewiele wiedzą o otaczającym ich świecie – i o sobie samych. Stopniowo odkrywają Animarium – świat oddzielony od naszego za pomocą niewidzialnej kurtyny. To miejsce, w którym rośliny, zwierzęta oraz przedmioty dostają głos, a ci, którzy mieli się tylko za ludzi – mogą zaskoczyć pod wieloma względami.

Jednym z najciekawszych pomysłów tej powieści są bowiem anikambowie, czyli istoty zdolne do zmieniania formy. Leo może być jednocześnie chłopcem i gołębiem (trzeba przyznać, że to osobliwy wybór autorki, bo te ptaki często wzbudzają sporo kontrowersji). Ale to nie wszystko, anikambowie bardzo często mają trzy postacie – być może Leo odkryje wkrótce swoją kolejną formę (spojler alert: odkryje i będzie ona miała duże znaczenie dla fabuły).

Malina Prześluga kreuje bardzo konsekwentny świat pełen zagadek i niedopowiedzeń. Nie tłumaczy go, ale stopniowo odsłania, wzbudzając w czytelnikach sporo ekscytacji. Dzięki temu odbiorca ma wrażenie, że naprawdę przekracza granicę między tym, co znane a tym, co dopiero będziemy mogli odkryć.

Bardziej dojrzała Akademia Pana Kleksa

Animarium można ostrożnie nazwać bardziej dojrzałą Akademią Pana Kleksa – i to nie tylko dlatego, że w niej również pojawia się gadający ptak. W tej książce znajdziecie podobną fantazję, rozmach oraz wiarę w to, że świat nie kończy się na tym, co da się racjonalnie wyjaśnić. Jednocześnie opowieść Prześlugi jest mroczniejsza oraz ciut bardziej niepokojąca. To lektura dla dojrzalszych i w większym stopniu świadomych czytelników, którzy także lubią nawiązania do innych bajek – ale potrzeba im bardziej wiarygodnych argumentów, żeby w nie uwierzyć.

Kwiat Poznania i kurtyna między światami

Komu zaufać? Temu, kto przez cały czas podawał się za przyjaciela, czy tej, która słynie ze swojej dwulicowości? Czy wizje mogą stać się prawdą tylko dlatego, że ktoś w nie uwierzy? I jak odróżnić sen od jawy, kiedy iluzja zaczyna funkcjonować jak rzeczywistość, doprowadzając do… postradania zmysłów? 

Florentyna i Leo podejmują się trudnej misji. Chłopiec musi zaopiekować się Kwiatem Poznania, ale zanim bohaterowie dotrą do celu, wiele zdąży się jeszcze wydarzyć. W tej wyprawie nie chodzi wyłącznie o przygodę. Stawką jest zerwanie kurtyny między światami, ale także zachowanie jasności myślenia wtedy, gdy wszystko próbuje tę jasność odebrać.

Da się tu wyczuć teatralne doświadczenie Maliny Prześlugi. Sceny są niezwykle plastyczne, dialogi płynne, a kolejne wątki układają się dramaturgicznie niemal jak spektakl albo animacja Studia Ghibli: piękne i dziwne jednocześnie. To fantastyka w bardzo dobrym wydaniu – spektakularna, ale nie pozbawiona większej głębi.

Dla kogo jest Animarium?

Oficjalnie to książka dla młodszych czytelników, ale ze względu na niektóre sceny czy niepokojące wizje rekomendowałabym ją starszym dzieciom oraz młodzieży, mniej więcej 11+. Ze względu na barwione brzegi, zachwycającą oprawę graficzną Urszuli Gireń – zdecydowanie warto rozważyć ją także pod kątem prezentowym.

To doskonała książka na początek wakacji: długa, wciągająca, pełna zwrotów akcji i z zakończeniem zachęcającym do kontynuacji przygody z tą serią, która – swoją drogą – zapowiadana jest już na jesień. 

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Animarium Maliny Prześlugi?

Animarium. Tom 1. Wybrańcy ukrytego świata to fantastyczna powieść dla dzieci i młodzieży o świecie ukrytym za niewidzialną kurtyną. Bohaterowie, Florentyna i Leo, odkrywają rzeczywistość pełną tajemnic, iluzji, niezwykłych istot oraz pytań o to, komu można naprawdę zaufać.

Kto napisał książkę Animarium?

Autorką książki Animarium jest Malina Prześluga, pisarka, dramatopisarka i autorka tekstów teatralnych. Jej doświadczenie sceniczne mocno czuć w powieści.

Dla jakiego wieku jest książka Animarium?

Wydawca rekomenduje Animarium dla dzieci od 9. roku życia, ale ze względu na bardziej mroczne wizje, napięcie i tematy związane z iluzją najlepiej może sprawdzić się u starszych dzieci oraz młodszej młodzieży, mniej więcej od 11–12 lat.

Czy Animarium to dobra książka na wakacje?

Tak, Animarium świetnie sprawdzi się jako książka na wakacje. Ma wciągającą fabułę, wyrazistych bohaterów, dużo fantastycznych pomysłów i rozbudowany świat, w którym skutecznie można się zanurzyć. To powieść dla czytelników, którzy lubią przygodę, tajemnice i magię.

Dlaczego warto przeczytać Animarium?

Warto przeczytać Animarium, ponieważ to polska fantastyka dla dzieci i młodzieży w bardzo dobrym wydaniu. Książka łączy przygodę, tajemnicę, teatralną wyobraźnię, humor i mrok, a przy tym zadaje ważne pytania o prawdę, zaufanie oraz odwagę patrzenia poza to, co widoczne na pierwszy rzut oka.

Czy będzie kolejny tom książki Animarium?

Tak, Animarium jest początkiem serii. Pierwszy tom wprowadza czytelników do ukrytego świata i kończy się w sposób, który wyraźnie zaprasza do dalszej lektury. Kolejny tom – Animarium. Tom 2. Pszczoły i płomienie został zapowiedziany na jesień.

Artykuł Co kryje się za kurtyną? Recenzja książki Animarium pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Mundiale. Wielka księga kibica
➜ Autorzy: Iryna Taranenko, Marija Worobjowa, Andrij Stolarczuk
➜ Ilustracje: Anna Płotka, Marta Łeszak
➜ Tłumaczenie: Joanna Majewska-Grabowska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Szerszy kontekst mundialu

Mundiale. Wielka księga kibica to wielkoformatowa pozycja (naprawdę jest ogromna! 27,2 x 37 cm!) wydana przez Wydawnictwo Dwie Siostry. Zawiera tekst przygotowany przez Irynę Taranenko, Mariję Worobjową i Andrija Stolarczuka, z ilustracjami Anny Płotki i Marty Łeszak. Za przekład odpowiada Joanna Majewska-Grabowska. 

Jej ukraiński pierwowzór ukazał się jako Книга-мандрівка. Чемпіонати світу з футболу w The Old Lion Publishing House. To imponujący zbiór wielu historii z 22 mundiali, przełomowych wydarzeń z boiska i spoza niego, biografii, politycznych wątków oraz mitów mistrzostw świata. Można nawet odnieść wrażenie, że sama piłka nożna często staje się tutaj pośrednikiem w opowieściach o ludziach i zmianach społecznych.

Co oczywiście nie znaczy, że nie znajdziecie w niej mnóstwa informacji o samym futbolu. W 22 edycjach turnieju rozegrano dotąd aż 964 mecze i strzelono 2720 goli. Tych liczby (popartych wieloma tezami) znalazło się w Wielkiej księdze kibica naprawdę sporo.

Historia piłki nożnej

Autorzy jednak nie zakładają, że młody czytelnik stracił już głowę dla piłki. Prowadzą narrację, która dopiero zaprasza do świata, w którym każdy mundial to nowy rozdział i bohaterowie. Jedne turnieje pamięta się przez spektakularne gole, inne przez dramatyczne finały, jeszcze inne przez stroje, maskotki, skandale albo technologiczne nowinki. Bez względu na konkretne zainteresowania, ta pozycja porusza naprawdę szeroki zakres tematyczny.

Koncepcją tej książki jest więc zaciekawiać przez trafnie postawione pytanie: kto strzelił najdziwniejszą bramkę? Dlaczego piłki wyglądały kiedyś inaczej? Jak daleko musiały podróżować drużyny, żeby dotrzeć na mundial? Czemu niektóre mecze przeszły do legendy? 

Anna Płotka i Marta Łeszak stworzyły przejrzyste, pełne energii ilustracje, które choć wypełnione mnóstwem postaci oraz drobiazgów – nie przytłaczają czytelników. Można poświęcić sporo czasu wpatrując się w nie i wyszukując jakichś ciekawych, nieoczywistych elementów.

Książka przed mundialem 2026

Przed nami 23. edycja mistrzostw świata, po raz pierwszy organizowana przez trzy kraje jednocześnie: Kanadę, Meksyk i Stany Zjednoczone. Będzie to także pierwszy mundial z udziałem 48 drużyn. Z Mundiale. Wielka księga kibica razem z dziećmi możecie zanurzyć się w tę tematykę w idealnym momencie, siadając przed ekranami z większą świadomością tego, co miało już miejsce w prawie ostatnich stu latach. 

Potraktujcie ją nie tylko jako książkę do wspólnego przeglądania, ale także rodzinny przewodnik przed turniejem. Tego rodzaju lektura u dorosłych wywoła pewnie sporo wspomnień, a dla dzieci stanie się początkiem nowej, czteroletniej tradycji. 

Dla kogo są Mundiale. Wielka księga kibica?

To książka dla dzieci, które kochają futbol, ale także dla tych, które dopiero próbują zrozumieć, dlaczego dorośli tak bardzo emocjonują się oglądaniem grupy ludzi biegających za piłką. Sprawdzi się u młodszych kibiców, rodzin oglądających mecze razem, nauczycieli szukających atrakcyjnego materiału o sporcie i rodziców, którzy chcą podsunąć dziecku coś interesującego, a jednocześnie naprawdę wartościowego.

Sprawdzajcie dostępność Mundiale. Wielka księga kibica na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Mundiale. Wielka księga kibica?

Mundiale. Wielka księga kibica to wielkoformatowa książka dla dzieci i młodych fanów piłki nożnej, która opowiada historię mistrzostw świata w futbolu. Pokazuje najważniejsze turnieje, słynnych piłkarzy, niezapomniane mecze, rekordy, ciekawostki i wydarzenia, które sprawiły, że mundial stał się jednym z największych sportowych widowisk na świecie.

Czy Mundiale. Wielka księga kibica to książka tylko dla fanów piłki nożnej?

Nie tylko. To oczywiście świetna propozycja dla młodych kibiców, ale książka może zainteresować także dzieci, które dopiero poznają futbol. Dzięki anegdotom, ilustracjom i krótkim historiom mundial pokazany jest nie tylko jako sport, lecz także jako część kultury, historii i międzynarodowych emocji.

Czy Mundiale. Wielka księga kibica nadaje się na prezent?

Tak, to bardzo dobry pomysł na prezent dla dziecka interesującego się piłką nożną. Duży format, twarda oprawa, bogate ilustracje i temat mundiali sprawiają, że książka ma charakter efektownego albumu, do którego można wracać przed meczami, w trakcie turnieju i po jego zakończeniu.

Czy książka opowiada o wszystkich mundialach?

Mundiale. Wielka księga kibica prowadzi czytelnika przez historię mistrzostw świata w piłce nożnej, pokazując kolejne turnieje, najważniejsze wydarzenia, bohaterów i ciekawostki związane z mundialami. Dzięki temu dziecko może zobaczyć, jak zmieniał się futbol, kibicowanie i samo globalne widowisko sportowe.

Czy książka Mundiale. Wielka księga kibica jest dobra przed mundialem 2026?

Tak, to szczególnie dobry moment na sięgnięcie po tę książkę. Mundial 2026 będzie szeroko komentowanym wydarzeniem sportowym, a taka publikacja może pomóc dziecku lepiej zrozumieć, skąd bierze się wyjątkowa atmosfera mistrzostw świata i dlaczego turniej budzi tyle emocji.

Artykuł Mundiale. Wielka księga kibica – recenzja obowiązkowej książki dla fanów piłki nożnej pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem powraca w fabule do pacjentów, ale i pozostałych bohaterów, którzy tak skutecznie zaangażowali nas emocjonalnie. W internecie, na zagranicznych portalach, można przeczytać, że seria liczy sobie aż 7 tomów, co jest bardzo obiecującą liczbą!

➜ Tytuł: Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem
➜ Seria: Psycholog
➜ Autorka: Marie-Aude Murail
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Sauveur Saint-Yves, czyli psycholog, który potrafi słuchać

Sauveur Saint-Yves mieszka przy rue des Murlins w Orleanie. Jest około czterdziestoletnim psychologiem klinicznym, ojcem dziewięcioletniego Lazare’a, człowiekiem wysokim, opanowanym, cierpliwym i takim, który potrafi zapanować nad najbardziej chaotyczną oraz poranioną duszą. Jego życie dzieli się na dwie osobne (choć wbrew jego woli także przenikające się) sfery: prywatną, z Lazare’em, Louise oraz jej dziećmi – oraz zawodową, w której przyjmuje pacjentów w swoim gabinecie. 

Sauveur, choć jego imię w tłumaczeniu oznacza zbawiciela, nie jest cudotwórcą od naprawiania ludzkiego życia. Jego najbardziej cenioną umiejętnością jest uważność. Potrafi wysłuchać, dopasować się do człowieka i nie oceniać go ,,z góry” – choć czasami jest to naprawdę bardzo trudne. A przy okazji jest także po prostu zwykłą osobą, która czasami sama potrzebuje pomocy. 

Drugi tom skupia się na dorosłych

Pierwszy tom mocniej koncentrował się na Lazare’ze i dziecięcej perspektywie domu, w którym prywatność ojca stale przenikała się z problemami jego pacjentów. W drugiej części chłopiec nadal jest istotny, ale schodzi nieco na dalszy plan. Środek ciężkości przesuwa się w stronę Sauveura, Louise i jego pacjentów.

Wątek romantyczny z Louise jest kontynuowany, ale perspektywa kobiety staje się równie ważna, co punkt widzenia głównego bohatera. Louise tkwi między zazdrosnym byłym mężem, dziećmi i relacją, której nie potrafi oddać całej siebie. Jest pełna obaw, kompleksów, poczucia odpowiedzialności oraz strachu przed niepowodzeniem. Sauveur jest jej bezpieczną przystanią, a mimo to ma ona wątpliwości co do tego związku. 

Pacjenci, którzy wracają do gabinetu psychologa

W Psychologu 2 autorka powraca do przypadków znanych z poprzedniego tomu. Terapia w tej serii jest ukazana jako długotrwały proces. W gabinecie pojawia się ponownie Ella, dziewczynka, która chciałaby być chłopcem. Wraca także Blandine, dorastająca w cieniu starszej siostry z depresją. To jeden z tych wątków, które literatura często pomija: co dzieje się z dzieckiem, które nie potrzebuje najwięcej uwagi w rodzinie, ale codziennie żyje obok czyjegoś cierpienia i w pewien sposób czuje się za nie odpowiedzialne?

Nie zabrakło również Gabina, chłopca mieszkającego u Sauveura, ponieważ jego matka ponownie trafia do ośrodka z objawami psychozy. Ta tematyka również dobrze pokazuje, jak Murail pisze o rodzinie, ale i ludzkiej stronie samego psychologa – może mniej profesjonalnej czy zdroworozsądkowej, ale na pewno bezgranicznie empatycznej.

Samuel, Radża i ci, których łatwo źle ocenić

W drugim tomie pojawiają się też nowe postacie. Szczególnie mocno wybrzmiewa przypadek Samuela, który początkowo wydaje się po prostu trudnym nastolatkiem z problemem higieny. To jednak tylko pierwsza, myląca warstwa interpretacji. Murail bardzo dobrze pokazuje, że to, co widzimy w sposób powierzchowny, bywa objawem znacznie głębszych zmartwień. 

Radża wnosi do książki temat doświadczenia wojny, które nie kończy się wraz z fizycznym oddaleniem od niebezpieczeństwa. Dziewczynka może być już gdzieś indziej, w innym kraju, ale jej lęk nadal jest obecny. 

W życiu bohaterów pojawia się również Jovo, bezdomny starszy mężczyzna, były wojskowy, który zostaje przygarnięty przez Sauveura. Jego obecność jeszcze bardziej zagęszcza domową przestrzeń psychologa, w której są już dzieci, chomiki oraz Gabin. Staruszek wnosi do fabuły ton prostolinijności. Ma on jednak swoje tajemnice i niewyjawioną w pełni przeszłość.

Marie-Aude Murail i literatura młodzieżowa bez tematów tabu

Marie-Aude Murail od dekad należy do najważniejszych autorek francuskiej literatury młodzieżowej. Le Monde pisał o niej jako o twórczyni, która przez ponad czterdzieści lat współtworzyła przemianę literatury dla młodych czytelników we Francji, nie unikając takich tematów jak tożsamość płciowa, choroba, śmierć, szaleństwo czy pieniądze, a jednocześnie ufając inteligencji i poczuciu humoru młodego odbiorcy. 

Choć moim zdaniem Psycholog jest serią raczej dla dorosłych czytelników, warto mieć z tyłu głowy, że to autorka wszechstronna, ujmująca w swoich historię również perspektywę tych młodszych odbiorców. 

Czy warto przeczytać drugi tom Psychologa?

Warto, zwłaszcza jeśli pierwszy tom zostawił w Was potrzebę powrotu do Sauveura, Lazare’a i ich nieidealnego, nieco chaotycznego świata, w której jest miejsce na błędy, ale przede wszystkim na uważne słuchanie. Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem jest dojrzalszy i bardziej skupiony na dorosłych dylematach, ale nie traci tego, co w tej serii najważniejsze: empatii, humoru oraz przekonania, że człowiek zasługuje na pomoc.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem?

Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem Marie-Aude Murail to kontynuacja historii Sauveura Saint-Yvesa, psychologa klinicznego z Orleanu. W drugim tomie wracają znani pacjenci, pojawiają się nowe trudne przypadki, a życie prywatne Sauveura coraz mocniej splata się z jego pracą.

Czy trzeba znać pierwszy tom, żeby przeczytać Psychologa 2?

Najlepiej czytać serię po kolei. Drugi tom kontynuuje wątki z pierwszej części, między innymi relację Sauveura z Louise, historię Gabina, sprawę Elli oraz rodzinne życie Lazare’a. 

Dla kogo jest książka Psycholog. Tom 2?

To powieść dla dojrzałego czytelnika. Najlepiej sprawdzi się u odbiorców, którzy lubią literaturę obyczajową, psychologiczną i rodzinną, a także książki podejmujące tematy emocji, terapii, dorastania, relacji i zdrowia psychicznego.

Jakie tematy porusza Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem?

Książka porusza między innymi temat depresji, psychozy, traumy wojennej, tożsamości, zazdrości, rozwodu, rodziny patchworkowej, samotności, problemów nastolatków i potrzeby bycia wysłuchanym. Autorka pokazuje te sprawy przez pryzmat losów pacjentów oraz życie prywatne Sauveura.

Czy warto przeczytać Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem?

Warto, szczególnie jeśli podobał się pierwszy tom serii. To dojrzała, wielowątkowa i bardzo empatyczna powieść o ludziach, którzy mierzą się z własnymi lękami i sekretami. Drugi tom pokazuje, że czasem największym początkiem zmiany jest spokojna rozmowa z kimś, kto potrafi słuchać.

Artykuł Co dzieje się za drzwiami gabinetu psychologa? Recenzja Psycholog. Tom 2. Coś o sobie wiem pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To książka popularnonaukowa, ale w nie do końca oczywisty sposób. Jest dowcipna, błyskotliwa, z narracją prowadzoną potocznym stylem oraz pełna energii. To taki zjazd z górki w upalny dzień, kiedy możemy wreszcie poczuć na twarzach rześki powiew wiatru.

➜ Tytuł: Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat
➜ Autor: Ondřej Buddeus
➜ Ilustracje: Jindřich Janíček
➜ Tłumaczenie: Dorota Dobrew
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka o rowerze, ale nie tylko o nim

Autorem tekstu jest czeski pisarz Ondřej Buddeus, a za ilustracje odpowiada Jindřich Janíček. Książkę przełożyła Dorota Dobrew i trzeba przyznać, że wykonała świetną pracę, bo znacząca część tekstu opiera się na zabawie słowem oraz nieoczywistych subtelnościach języka.

Narracja Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat  nie skupia się wyłącznie na technikaliach. Owszem, znajdziemy tu praktyczne informacje o oponach, przerzutkach, konstrukcji, równowadze czy zasadach jazdy. Ale jeszcze bardziej znaczące są pytania, które stawia autor: dlaczego rower stał się symbolem wolności? Jak jednoślad może wpływać na nasze ciała i fizyczność? Jak zmienia miasta? Dlaczego nadal pozostaje jednym z najbardziej praktycznych i ekologicznych wynalazków?

Co więcej, znalazło się tutaj także sporo wiedzy historycznej, z zakresu fizyki, przyrody, geografii czy biologii (autor bardzo dokładnie punktuje, jakie korzyści przynosi jazda na rowerze w kontekście naszego zdrowia). To zaskakujące jak wiele tematów można poruszyć, bazując przede wszystkim na przedmiocie samego roweru.

Od wulkanu po Tour de France

No właśnie, bo Buddeus potrafi lawirować między historią wynalazków, sportem, ekologią, codziennymi przejażdżkami czy wielkimi przemianami społecznymi. Czy wiecie, że powstanie roweru miało związek z wybuchem wulkanu? Albo że w jednym kraju na świecie dorośli muszą zdać specjalny egzamin, żeby móc jeździć na rowerze? Albo że rowery w dużej mierze zainspirowały braci Wright do stworzenia pierwszego samolotu?

Autor książki właśnie z takich ciekawostek tworzy swoją opowieść o tym, że historia roweru to hołd dla ludzkiej pomysłowości. Rower pojawia się akurat w tym momencie, kiedy człowiek ,,dorasta” do tego, żeby poruszać się szybciej, taniej, sprawniej oraz bardziej niezależnie. To wynalazek prosty, ale zdecydowanie również genialny.

W Rowerze można dowiedzieć się, jak działa peleton, czym zajmują się sprinterzy, dlaczego Tour de France stał się tak legendarnym wyścigiem i jak przygotować się do bezpiecznej jazdy. Są też fragmenty o zdrowiu, odpowiednim ubiorze i zasadach poruszania się na rowerze. Książka pokazuje jednak w pierwszej kolejności, że ruch na jednośladzie może być frajdą, przygodą oraz sposobem na odkrywanie świata.

Dziki Zachód na dwóch kołach

Spójrzcie tylko na okładkę – rowerzysta jest na niej niczym jeździec na swoim rumaku: samotna sylwetka na tle zachodzącego słońca. Chłopiec, który ma pod stopami cały świat – otwartą przestrzeń gotową na to, by tylko podjął decyzję dokąd chce się udać.

Rower może więc z powodzeniem pełnić w okresie dzieciństwa podobną rolę, jak koń w dawnych opowieściach przygodowych czy klasycznych historiach z Dzikiego Zachodu. Pozwala oddalić się od domu, poczuć wiatr we włosach czy przemierzyć dystans, który trudno byłoby pokonać pieszo. 

W książce te nawiązania do westernu widać nie tylko w samych obrazkach, ale także w sposobie ich wykonania. Intensywne kolory, kontrasty, cienie oraz dynamiczne kompozycje sprawiają, że bohaterowie wyglądają tak, jakby naprawdę byli w ruchu. Janíček ożywił rower i uczynił z niego pełnoprawnego bohatera.

Czy warto przeczytać Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat?

Zdecydowanie tak – szczególnie jeśli szukacie książki popularnonaukowej, która nie tylko przekazuje wiedzę, ale też wzbudza w odbiorcy emocje. Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat jest pełen ciekawostek, humoru, merytorycznych informacji.

Rower daje poczucie wolności i sprawczości – nieważne czy jest się dorosłym czy dzieckiem. Pozwala szybciej pokonywać określone odcinki w przestrzeni, odwiedzać miejsca, w których przedtem się nie było. Ta książka jest wielkim hołdem dla jednośladów. To zdecydowanie nieobiektywna pozycja o rowerach, ale i tak warto ją przeczytać. 

Dla kogo jest ta książka?

Dla dzieci, które kochają rowery. Dla dorosłych, którzy doceniają tą formę spędzania czasu. Dla rodzin lubiących oryginalne książki popularnonaukowe. Dla tych, którzy chcieliby trochę więcej się ruszać, ale nie mają motywacji. Dla młodych czytelników, żeby zachęcić ich do większej aktywności.

Po lekturze Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat aż chce się wskoczyć na siodełko i pojechać dokąd nas oczy poniosą! Polecam tę książkę dzieciom powyżej 8 lat. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat?

Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat to popularnonaukowa książka dla dzieci o historii, budowie i znaczeniu roweru. Pokazuje jednoślad nie tylko jako środek transportu, ale także jako symbol wolności, sprawczości, ruchu, zdrowia i ekologicznego stylu życia.

Kto jest autorem książki Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat?

Autorem tekstu jest czeski pisarz Ondřej Buddeus, a ilustracje przygotował Jindřich Janíček. 

Czy Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat to książka tylko dla fanów rowerów?

Nie. Choć rower jest tu głównym bohaterem, książka opowiada także o wolności, zdrowiu, ciele, równowadze, podróżowaniu, ekologii i zmianach społecznych. To propozycja również dla czytelników lubiących mądre, bogato ilustrowane książki popularnonaukowe.

Czy Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat jest książką edukacyjną?

Tak, ale nie w szkolnym, podręcznikowym sensie. To książka edukacyjna napisana z humorem i lekkością. Łączy wiedzę z zakresu historii, techniki, fizyki, biologii, sportu i ekologii, a jednocześnie zachowuje swobodną, przyjazną narrację.

Czy warto kupić książkę Rower. Dwa kółka, które zmieniły świat?

Warto, zwłaszcza jeśli szukacie książki popularnonaukowej, która jest jednocześnie mądra, zabawna i pięknie zilustrowana. To dobry wybór dla dzieci ciekawych świata oraz dla rodzin, które lubią książki zachęcające do rozmowy, ruchu oraz wspólnego odkrywania codziennych wynalazków.

Artykuł Dlaczego rower zmienił świat? Recenzja książki Ondřeja Buddeusa i Jindřicha Janíčka pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: Dźwig, koparka, betoniarka; Młotek, piła i wiertarka
➜ Seria: Małe opowieści o technice
➜ Autor: Ole Könnecke
➜ Ilustracje: Ole Könnecke
➜ Tłumaczenie: Anna Kierejewska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Dwie książki, jeden bardzo dobrze przemyślany koncept

Pierwsza pozycja pokazuje małemu czytelnikowi jak wygląda budowa domu, a druga jest fabularnym przeglądem rozmaitych maszyn i ich zaskakujących zastosowań. Obie te książki tworzą duet, który nie tylko nazywa narzędzia i pojazdy – ile uczy dziecko rozumieć, jak z konkretnych działań czy współpracy powstaje świat wokół nas. 

Książek o koparkach, ciężarówkach i placach budowy jest dziś całkiem sporo, ale znacząca część z nich podchodzi do tematu w sposób niezwykle uproszczony. Ole Könnecke ufa inteligencji swoich małych odbiorców i… nie przebiera w słowach! Z jego książek mogą czerpać wiedzę nie tylko dzieci, ale także dorośli sporo się z nich nauczą.

Jak wprowadzić dziecko w techniczne niuanse

Dźwig, koparka, betoniarka opiera się na krótkich, zabawnych historyjkach z udziałem zwierzęcych bohaterów, dzięki którym maluchy poznają nie tylko popularne maszyny, ale też mniej oczywiste urządzenia, jak miniwozidło czy wóz bramowy. 

Z kolei Młotek, piła i wiertarka to dłuższa i spójna historia, w której dostajemy przegląd całego procesu budowy domu – od fundamentów aż po dach. Nie brak tu jednak i informacji o niezbędnych narzędziach, materiałach, etapach oraz rolach przypisanych (także zwierzęcym) pomocnikom.

Dzięki tego rodzaju książkom dzieci poszerzają horyzonty i uczą się dostrzegać zależności. Coś trzeba wykopać, coś przyciąć, coś przewieźć, coś zmierzyć, coś połączyć, coś ustawić i zabezpieczyć. Technika przestaje być tylko trudnym terminem, ale staje się opowieścią o działaniu czy tworzeniu czegoś nowego.

Dźwig, koparka, betoniarka. Małe historie o wielkich maszynach

Owca ma chęć coś stworzyć. Jest słynną rzeźbiarką w kamieniu i potrzebuje odpowiedniego bloku do pracy. Niezbędna będzie w jej przypadku ładowarka kołowa. Przewrotna bajka o troskliwym wilku, który chciał wypróbować swoją minikoparkę to z kolei mrugnięcie okiem w stronę znających klasyczne baśnie rodziców. A zbawna opowieść o punkcie widzenia pozwala zobaczyć czytelnikom jak imponującym pojazdem jest naczepa niskopodwoziowa.

W przypadku Dźwigu, koparki, betoniarki książka obejmuje więc zarówno dobrze znane pojazdy, jak spycharka, kombajn czy dźwig, ale również sprzęty mniej oczywiste, które rozszerzają dziecięcą wyobraźnię na kwestie techniczne. Sprawę ułatwia czytelny podział (najczęściej jeden pojazd to jedna rozkładówka) oraz dodatkowe oznaczenia na brzegu stron. 

Ogromnym atutem książki jest także przewrotny humor, krótkie opowiastki ale z wyraźnie wypunktowaną linią fabularną oraz puenty. Ta lektura oferuje poznawanie nowych pojazdów w sposób atrakcyjny i przystępny. Jestem przekonana, że dzieci ją pokochają. 

Młotek, piła i wiertarka. Owca i jej przyjaciele budują dom

Owca wybiera miejsce pod wymarzony dom, zaprasza przyjaciół i razem zabierają się do pracy. Krokodylica przygotowuje fundamenty pod budowę, Słonica sprawnie przecina deski piłą ukośnicą, a Łoś z Myszą dopasowują legary. No cóż, jest też jeszcze i Wilk, który niby sporo robi, ale tak właściwie to jednak niewiele przyczynia się do postępów w budowie domu. To zresztą bardzo ciekawy, humorystyczny wątek całej książki.

Zwierzęta muszą się jednak spieszyć, bo wszystko wskazuje na to, że zbliża się burza. Czy uda im się zdążyć, zanim spadnie deszcz? Ten bardzo niewinny element dramaturgiczny jeszcze mocniej angażuje czytelników oraz pozwala utożsamiać się z grupą przyjaciół. 

Młotek, piła i wiertarka osadza technikę w idei budowania czegoś razem. Dziecko poznaje nazwy narzędzi i materiałów – mieszadła, kastry, piły, wiertarki, agregatu prądotwórczego – ale równocześnie dostrzega, że potrzeba zgody, podziału obowiązków, umiejętności i doświadczenia, żeby zrealizować tak duży projekt. To bardzo dobry punkt wyjścia do rozmowy nie tylko o budowie domu, ale też o pracy zespołowej czy odpowiedzialności. 

To więc książka zarazem zabawna i edukacyjna, która może wprowadzić dzieci w świat rzemiosła i budowania. Przy okazji pokazuje jak istotna jest przyjaźń oraz bezinteresowna pomoc niesiona bliskim.

Dlaczego te dwie książki tak dobrze się uzupełniają?

Seria Małe opowieści o technice opisuje dwa etapy dziecięcej fascynacji. Pierwszy etap to zachwyt nad samym pojazdem,  ruchem, dźwiękiem, wielkością czy nietypowymi zastosowaniami maszyny. Dźwig, koparka, betoniarka dobrze odpowiada na tę potrzebę dziecięcej ciekawości. 

Drugi etap to zadawanie pytań o efekt, ale także sposób działania – jak używa się narzędzi, urządzeń, po co się to robi. Młotek, piła i wiertarka pomaga uporządkować wiedzę oraz lepiej rozumieć otaczający świat. Dzięki temu dzieci widzą, że wszystko wokół nas zostało przez kogoś zbudowane, musi być naprawione, przetransportowane, zaplanowane czy zmontowane. Otaczają nas ludzie, którzy budują domy, dbają o bezpieczeństwo lub wymyślają i realizują nowe projekty. To prawdę inspirujące!

Czy warto sięgnąć po nową serię od Dwóch Sióstr?

Jeżeli szukasz książek dla przedszkolaka, który interesuje się pojazdami, budową, narzędziami albo po prostu uwielbia wiedzieć, jak coś działa – Małe opowieści o technice sprawdzą się doskonale. Dźwig, koparka, betoniarka oraz Młotek, piła i wiertarka razem tworzą serię, która ma szansę trafić nie tylko do małych fanów koparek, ale do wszystkich dociekliwych dzieci, które nie zadowalają się tylko prostymi odpowiedziami.

Sprawdzajcie dostępność serii Małe opowieści o technice na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest seria Małe opowieści o technice?

To nowa seria książek dla dzieci wydawnictwa Dwie Siostry autorstwa Ole Könnecke. Zapoczątkowana przez dwa tytuły: Młotek, piła i wiertarka oraz Dźwig, koparka, betoniarka. Obie książki są przeznaczone dla dzieci 3+ i łączą temat techniki z krótką, przystępną opowieścią. 

O czym jest książka Młotek, piła i wiertarka?

To historia o budowie domu pokazanej krok po kroku – od fundamentów aż po dach. Bohaterowie wspólnie planują pracę, używają różnych narzędzi i materiałów, a dziecko obserwuje, jak z kolejnych działań powstaje gotowy dom. 

O czym opowiada Dźwig, koparka, betoniarka?

Ta książka prezentuje wielkie maszyny i pojazdy w formie krótkich, humorystycznych historyjek z udziałem zwierzęcych bohaterów. Obok najbardziej znanych maszyn pojawiają się też mniej oczywiste urządzenia, dzięki czemu książka poszerza dziecięce spojrzenie na świat techniki. 

Kim jest Ole Könnecke?

Ole Könnecke to niemiecki autor i ilustrator książek dla dzieci, publikowany także w Polsce przez Wydawnictwo Dwie Siostry. Jest laureatem prestiżowych nagród, między innymi Bologna Ragazzi Award, Premio Strega Ragazzi i Premio Andersen. 

Czy Młotek, piła i wiertarka i Dźwig, koparka, betoniarka warto czytać razem?

Tak, bo te książki dobrze się uzupełniają. Jedna skupia się na procesie budowy domu i pracy z narzędziami, druga na wielkich maszynach i ich zastosowaniach. Razem tworzą spójny duet, który pomaga dziecku lepiej zrozumieć świat techniki. 

Artykuł Małe opowieści o technice – recenzja nowej serii książek dla dzieci od Dwie Siostry pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

I być może jest to powód, dla którego wzbudza ona w niektórych dorosłych lekki niepokój. Mówimy przecież o historiach, w których pojawiają się nożyczki użyte bez pytania, toaletowe wpadki czy spór o to, kto właściwie jest większy (i dlaczego pająki zawsze wydają się gigantyczne). Dla dorosłych wiele sytuacji może być potencjalnie problematycznymi, ale dla dzieci są one po prostu częścią życia. 

➜ Tytuły: Bea i Basse. Kto jest większy?, Bea i Basse. Muszę siku, Bea i Basse. Zetnij mi włosy
➜ Seria: Bea i Basse
➜ Autorka: Sabine Lemire
➜ Ilustracje: Signe Kjær
➜ Tłumaczenie: Zuzanna Zywert
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Niegrzeczne? Raczej prawdziwe

Najciekawsze w tych książkach jest to, że nie próbują robić z dzieci małych dorosłych. Nie oczekują od nich rozsądku i samokontroli. Seria jasno komunikuje, że dziecko bywa impulsywne, ciekawe, zachwycone własnym pomysłem (nawet jeżeli jest on co najmniej chybiony) i nie zawsze potrafi przewidzieć konsekwencje swoich działań. To też nie znaczy jeszcze, że maluch jest źle wychowany. Próbowanie oraz doświadczanie jest po prostu naturalną częścią bycia dzieckiem.

Seria nie wykorzystuje więc tematów tabu po to, by zadrwić z dorosłych albo epatować kontrowersją. Przypomina raczej, że to, co rodzic uznaje za „trudny temat”, dla przedszkolaka często jest codziennością.

Kto jest większy? – wszystko zależy od punktu widzenia

Bea jest większa, bo urodziła się wcześniej, ale Basse nie chce pogodzić się z rolą tego mniejszego. Spór dzieci szybko przerywa… pająk, bo choć najmniejszy, budzi najwięcej emocji. Basse zupełnie się go nie boi – w przeciwieństwie do siostry czy taty. Dla jednych pająk jest więc tylko maleńkim żyjątkiem, ale dla innych staje się gigantycznych potworem.

Ta książka pokazuje dziecięcą logikę w bardzo przekonujący sposób. Wielkość nie jest tu kategorią stałą, lecz zależy od perspektywy, emocji i porównania. Dzięki temu prosty punkt wyjścia zamienia się w opowieść o tym, że dzieci patrzą na świat inaczej niż dorośli i że warto ten sposób widzenia zawsze traktować poważnie.

Muszę siku! – o tym, że warto słuchać naszego ciała

Basse tak bardzo angażuje się w zabawę z Ritą i Otto, że ignoruje sygnały płynące z ciała, aż w końcu sytuacja wymyka się spod kontroli. Dzieci doskonale wiedzą, że miło spędzany czas potrafi całkowicie zagłuszyć ich potrzeby fizjologiczne. Wiedzą też, że wstyd przychodzi często dopiero wtedy, gdy ktoś dookoła robi z sytuacji wielki problem. 

Muszę siku! nie podnosi jednak takiego wydarzenia do rangi życiowej traumy. Pokazuje po prostu coś, co się czasami zdarza, bo dzieciństwo nie jest wolne od różnego rodzaju wpadek. Dzięki nim możemy się uczyć i wyciągać wnioski. To książka, która nie wyśmiewa dziecka, ale też nie udaje, że takie sytuacje się nie zdarzają. Dzięki temu może sprawdzić się jako lektura oswajająca temat.

Zetnij mi włosy – część nie dla wrażliwych dorosłych

To właśnie ta część może budzić najwięcej obaw dorosłych, bo włącza rodzicielski lęk przed naśladownictwem. Bea i Basse zaczynają od cięcia papieru, ale szybko okazuje się, że ich dziecięca ciekawość wymyka się spod kontroli. Rodzeństwo zamyka się w łazience i zaczyna zabawę we fryzjera. 

Książka nie odpowiada na tę sytuację histerią ani moralizowaniem. Jest wyraźnie podkreślony skutek, ale również wyraźna granica i prośba, by tego więcej nie robić. To wystarcza. Zetnij mi włosy pokazuje, że dziecko może zrobić coś niewłaściwego nie dlatego, że jest „niegrzeczne”, lecz dlatego, że działa impulsywnie i jeszcze nie rozumie konsekwencji swoich decyzji. Literatura dla najmłodszych bardzo często popada w skrajności: albo chce wszystko obrócić w żart, albo natychmiast włącza ton przestrogi. Zetnij mi włosy wybiera trzecią, świeżą i bardzo interesującą drogę.

Bez kar i moralizowania

To chyba najważniejsza cecha serii Bea i Basse. Ten cykl daleki jest od moralizowania, ale nie znaczy to, że wszystko relatywizuje. Dziecko widzi, co się wydarzyło, dostrzega skutek i słyszy, że pewnych rzeczy robić nie należy. Nie zostaje jednak przygniecione dydaktyczną narracją. Zamiast mówić dziecku, co ma myśleć – te książki pozwalają mu coś zrozumieć. A to często jest znacznie skuteczniejsze niż najbardziej górnolotny morał.

Czy warto?

Zdecydowanie tak, zwłaszcza jeśli szukacie książek, które bardziej ufają dziecięcej inteligencji niż dorosłym obawom. Bea i Basse pokazuje dzieciństwo jako przestrzeń intensywnych emocji, złych pomysłów, zawstydzeń i drobnych katastrof, które są po prostu częścią dorastania.

Dorośli mogą się przy tych historiach lekko spiąć, ale dzieci najpewniej po prostu rozpoznają w nich własny, przedszkolny świat. Polecam tę serię odbiorcom powyżej 3 lat. Sprawdzajcie dostępność tych książek na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ

O czym jest seria Bea i Basse?

Bea i Basse to seria książek dla dzieci o codziennych sytuacjach, emocjach i drobnych kryzysach z życia przedszkolaków. Bohaterowie mierzą się z tematami bliskimi najmłodszym, takimi jak obcinanie włosów, potrzeba skorzystania z toalety podczas zabawy czy porównywanie się z innymi.

Dla jakiego wieku jest seria Bea i Basse?

Seria Bea i Basse najlepiej sprawdzi się u dzieci w wieku przedszkolnym. To książki szczególnie atrakcyjne dla młodszych odbiorców, którzy rozpoznają w tych historiach własne emocje i codzienne doświadczenia.

Jakie tomy serii Bea i Basse ukazały się po polsku?

Na razie po polsku ukazały się trzy tomy serii Bea i Basse: Zetnij mi włosy, Kto jest większy? oraz Muszę siku!.

Kto jest autorką i ilustratorką serii Bea i Basse?

Autorką serii Bea i Basse jest Sabine Lemire, a ilustracje przygotowała Signe Kjær. To duet, który tworzy książki o dziecięcej codzienności, patrząc na świat z perspektywy najmłodszych.

Czy książki Bea i Basse poruszają trudne lub wstydliwe tematy?

Tak, ale robią to w sposób naturalny i bliski dziecięcemu doświadczeniu. Seria pokazuje sytuacje, które dla dorosłych mogą wydawać się kłopotliwe lub niepokojące, jednak dla dzieci są po prostu częścią życia i rozwoju.

Czy seria Bea i Basse nadaje się do wspólnego czytania z dzieckiem?

Tak, to bardzo dobra seria do wspólnej lektury. Historie mogą stać się punktem wyjścia do spokojnej rozmowy o emocjach, ciele, impulsywnych pomysłach i dziecięcej perspektywie na codzienne zdarzenia.

Dlaczego seria Bea i Basse może niepokoić dorosłych?

Ponieważ pokazuje dzieciństwo bez upiększania. Zamiast grzecznych, modelowych zachowań dostajemy tu spontaniczność, zawstydzenie, ciekawość i błędy, czyli dokładnie to, co dla dzieci jest naturalne, a dla dorosłych bywa trudniejsze do zaakceptowania.

Czy warto sięgnąć po serię Bea i Basse?

Tak, zwłaszcza jeśli szuka się książek dla przedszkolaków, które nie uciekają od prawdziwych emocji i codziennych trudności. To seria świeża, uczciwa i bardzo bliska dziecięcej wrażliwości.

Artykuł Bea i Basse – seria, która może niepokoić dorosłych, ale dzieci ją pokochają pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Jeden rok
➜ Tekst: Aleksandra i Daniel Mizielińscy
➜ Ilustracje: Aleksandra i Daniel Mizielińscy
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych, co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo dobra

Książka o porach roku, które dziecko może zobaczyć

Dla małego dziecka czas jest pojęciem abstrakcyjnym. Dorośli mają swoje kalendarze, miesiące i znają następujące po sobie pory roku, ale dla malucha dużo bardziej zrozumiałe jest operowanie na konkretnych obrazach: śniegu, kałużach, kwitnących drzewach, spadających liściach, sankach czy zamkach z piasku. 

Jeden rok przekłada więc pojęcie upływającego czasu na to, co najbliższe dziecięcemu doświadczeniu: zmieniających się porach roku, pogodzie, ubraniach, aktywności i codziennych drobiazgach. Właśnie dlatego jest to książka, która ma duży potencjał rozwojowy. Nie tylko przybliża najmłodszym rozmaite zjawiska oraz je nazywa, poszerzając tym samym leksykon. Dodatkowo, zachęca do poszukiwania między nimi zależności, a także przypisywania ich do konkretnych grup, np. zwierząt, zdarzeń lub przedmiotów.

Zima, wiosna, lato, jesień jako naturalny porządek opowieści

W tej książce narracja skupia się przede wszystkich na porach roku. Są one pokazane jako urywki z codziennego życia. Każda pora wnosi ze sobą określony nastrój, ruch, kolory i rodzaje aktywności. Dzięki temu dziecko nie tylko poznaje charakterystyczne elementy następujących po sobie miesięcy, ale zaczyna rozumieć na czym polega cykliczne zmienianie się świata oraz przeobrażanie przyrody.

Zima to czas, który naturalnie skupia uwagę na przytulności domu i nieprzeniknionym mrozie na zewnątrz. W jej oparciu, można rozmawiać o grubych ubraniach, śniegu, krótkich dniach i zabawach, które wyglądają inaczej niż latem. Wiosna przynosi z kolei pierwsze oznaki odradzania się przyrody i poczucie, że wszystko zaczyna się od nowa. Lato jest pełne zabawy, przebywania na zewnątrz, otwartej przestrzeni i energii, a jesień przynosi wyciszenie, zmianę barw, deszcz, wiatr i przygotowanie do kolejnej pory roku. Książka ma kompozycję klamrową, bowiem na początku, jak i na końcu, zaczynamy opowieść o zimie.

Duża swoboda kreowania opowieści

Bazując na licznych obrazkach, a właściwie całych rozkładówkach w Jednym roku dorosły może nazwać to, co widać, pytać o kolory, przedmioty, pogodę, zachowania. Potem krok po kroku budować z tych elementów krótkie scenki, ciągi wydarzeń czy małe historie o tym, dokąd ktoś idzie, co robi, czego potrzebuje, co go cieszy albo zaskakuje.

Właśnie w tym aspekcie szczególnie widać ogromną wartość tej publikacji. Najpierw opowiada rodzic, ale po jakimś czasie role zaczynają się odwracać. Dziecko samo dopowiada szczegóły, zauważa detale, które umknęły dorosłym, snuje własne wersje wydarzeń. W ten właśnie sposób książka obrazkowa staje się narzędziem do rozwijania mowy, wyobraźni i narracji.

Jeden rok i Jeden dzień – dwa tytuły, które dobrze ze sobą korespondują

Bardzo ładnie wypada tu właśnie relacja z poprzednim tytułem z tej serii, czyli Jednym dniem. Jeden dzień oswaja rytm doby, a Jeden rok przenosi tę samą ideę na większy, ale nadal bliski dziecku porządek czasu. Najpierw maluch może zobaczyć, że świat zmienia się od rana do wieczora, a później że zmienia się również w szerszej perspektywie – od zimy do jesieni i od jesieni do kolejnej zimy. 

Czy warto?

Zdecydowanie tak, zwłaszcza jeśli szukasz książki kartonowej, która nie ogranicza się do prostego pokazywania pojedynczych słów, ale naprawdę zaprasza do dialogu. Jeden rok ma w sobie coś bardzo kojącego. Jest spokojny, ciepły, pięknie ilustrowany. Nie wymusza jednej ścieżki czytania. Nie pospiesza czytelników i odbiorców. Pozwala zatrzymać wzrok, wrócić, porównać, coś dopowiedzieć lub sobie wyobrazić.

Będzie bardzo udaną lekturą dla dzieci od 1 do 3, a nawet 4 lub 5 lat. Sprawdzajcie dostępność Jednego roku na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Jeden rok to książka bez tekstu?

Tak, Jeden rok to książka obrazkowa, w której główną rolę odgrywają podpisane jednym lub kilkoma słowami ilustracje. Tekstu jest niewiele, ale dzięki czemu to czytelnik – początkowo rodzic, a później dziecko – tworzy opowieść na podstawie tego, co widzi.

Od jakiego wieku jest książka Jeden rok?

Książka przeznaczona jest dla najmłodszych dzieci – już od około 1. roku życia. Kartonowy format i czytelne ilustracje sprawiają, że nadaje się zarówno dla maluchów, jak i przedszkolaków.

Czego dziecko może nauczyć się z książki Jeden rok?

Przede wszystkim rozpoznawania pór roku, zmian zachodzących w przyrodzie oraz codziennych aktywności ludzi. Książka wspiera też rozwój mowy, wyobraźni oraz umiejętności opowiadania.

Czy Jeden rok jest podobny do Jeden dzień?

Tak, to książki z tej samej serii autorstwa Aleksandry i Daniela Mizielińskich. Jeden dzień pokazuje rytm doby, a Jeden rok skupia się na zmianach zachodzących w ciągu całego roku.

Czy to dobra książka na prezent?

Zdecydowanie tak. Solidne, kartonowe wydanie i uniwersalny temat sprawiają, że to ponadczasowy wybór dla najmłodszych dzieci.

Artykuł Jeden rok – recenzja książki, która inspiruje do opowieści o porach roku pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Pluk z samej góry nie jest jednak zupełnie zwyczajną pozycją. To klasyka, która od 1971 roku przyciąga do siebie kolejne pokolenia dzieci. Zanim jednak usiedliśmy do Pluka, przygotowaliśmy syna krótszymi historyjkami o Jasiu i Janeczce, które – tak się składa – są dziełem tego samego duetu twórców: Annie M.G. Schmidt oraz Fiepy Westendorp.

➜ Tytuł: Pluk z samej góry
➜ Autorka: Annie M.G. Schmidt
➜ Ilustracje: Fiep Westendorp
➜ Tłumaczenie: Olga Niziołek
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Bohater, który mieszka w wieży

Tytułowy Pluk przyjeżdża do miasta małym czerwonym samochodem z dźwigiem i od razu zaczyna szukać lokum do zamieszkania. Dość szybko, bo z pomocą pewnej dorodnej gołąbki Dorotki, trafia do pustej wieżyczki na dachu Pewnego Bloku –  miejsca, które wkrótce stanie się centrum niezwykłych wydarzeń.

To właśnie stąd wyrusza na kolejne przygody, poznaje mieszkańców budynku i zaprzyjaźnia się z osobliwą grupą bohaterów. Wśród nich są między innymi wspomniany gołąb, karaluch Zaza czy rodzina uroczych Tuptaczków. Każda z tych postaci wnosi do historii coś wyjątkowego, a ich relacje tworzą pełen humoru oraz ciepła obraz społeczności, która – choć bardzo różnorodna – potrafi się wzajemnie wspierać.

W twórczości Annie M.G. Schmidt ważna jest właśnie ta perspektywa wspólnoty. Bohaterowie jej książek są inni, czasem dziwaczni (niekiedy mają specjalne przekręcone imiona), ale zawsze wyróżniają się tym czymś, co pozwala się czytelnikom z nimi utożsamić.

Przygoda, która nie kończy się na jednej historii

Pluk z samej góry to jedna długa powieść, która składa się na wiele przygód oraz opisujących je rozdziałów. Tego typu schemat sprawia, że książka świetnie sprawdza się w czytaniu na głos. Rozdziały są stosunkowo krótkie, a historie wypełnione niespodziewanymi zwrotami akcji. Dzięki temu fabuła rozwija się stopniowo, a czytelnik ma wrażenie, że razem z Plukiem odkrywa miasto, okolice oraz jego mieszkańców.

Postacie powracają w kolejnych wątkach, relacje między bohaterami się pogłębiają, a odbiorca sukcesywnie poznaje coraz więcej szczegółów dotyczących rzeczywistości, w której znajduje się Pluk. Książka daje wręcz poczucie rozwijającej się, żywej opowieści – takiej, do której chce się wracać każdego dnia. Jest to jedna z kluczowych cech twórczości Annie M.G. Schmidt. 

Humor i absurd, które kochają dzieci

Kolejne mocne strony tej pozycji? Ogromnym atutem Pluka z samej góry jest humor. Autorka słynie bowiem także z lekkiego, czasem nieco absurdalnego stylu, w którym zwykłe wydarzenia potrafią nagle przybrać zupełnie nieoczekiwany obrót. W tej książce spotykamy więc m.in. szalonego Pusternika (pisownia oryginalna), pełną natręctw panią Nabłysk, ale także zaangażowanego i empatycznego księgarza pana Pena.

To humor bardzo „dziecięcy” i przekorny – w najlepszym znaczeniu tego słowa – wymagający uruchomienia wyobraźni, nieskrępowany logiką dorosłych i dzięki temu świeży oraz zachwycający.

Ilustracje Fiepy Westendorp, którym czas niestraszny

Tę subtelną karykaturę bardzo dobrze odzwierciedlają również rysunki Fiepy Westendorp. Artystka stworzyła styl natychmiast rozpoznawalny – prosty, bez szczegółowego tła i detali, ale za to pełen ruchu i subtelnego humoru. 

Jest ona mistrzynią uchwycenia emocji w kilku kreskach, dzięki czemu bohaterowie Pluka są niezwykle wyraziści – bez względu czy mowa o karaluchu czy małej dziewczynce. To połączenie tekstu Annie M.G. Schmidt i ilustracji Westendorp sprawiło właśnie, że książka stała się jednym z symboli holenderskiej, a właściwie także – światowej literatury dziecięcej.

Dwadzieścia lat Wydawnictwa Dwie Siostry

Wznowienie Pluka z samej góry z odświeżoną stroną graficzną, tytułem oraz w nowym przekładzie Olgi Niziołek, ukazało się nakładem wydawnictwa Dwie Siostry w 2025 roku. Oficyny, która w 2026 roku, czyli od dwóch dekad konsekwentnie przybliża polskim czytelnikom najważniejsze dzieła światowej literatury dla młodszych, ale też tych starszych odbiorców.

Rok jubileuszowy 20-lecia Wydawnictwa jest świetną okazją, aby sięgnąć do książek, które na stałe wpisały się w katalog tej oficyny. Wśród nich znajdują się zarówno współczesne bestsellery (Którędy do Yellowstone?, Miasto Tańczącego Karpia, Wilki), jak i klasyczne tytuły europejskiej literatury dziecięcej – takie właśnie jak np. Pluk z samej góry.

Powieść, która naprawdę wciąga

Wróćmy jednak do meritum: czy trzyletnie dziecko może z zainteresowaniem słuchać ponad 350-stronicowej książki? Nasze doświadczenie pokazuje, że tak – o ile jest to historia naprawdę dobra. Pluk z samej góry okazał się prawdziwym ,,strzałem w dziesiątkę”. Książką, do której codziennie chce się wracać i której bohaterów przeżywa się z ogromnym zaangażowaniem.

To historia pełna przygód, humoru i niezwykłych postaci, ale też to zarówno opowieść o przyjaźni, odwadze i pomaganiu innym. A takie historie – jak pokazuje czas – po prostu się nie starzeją. Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada książka Pluk z samej góry?

Pluk z samej góry to powieść dla dzieci autorstwa Annie M.G. Schmidt o chłopcu, który przyjeżdża do miasta małym czerwonym samochodzikiem i zamieszkuje w wieży na dachu Pewnego Bloku. Tam poznaje niezwykłych mieszkańców budynku i przeżywa z nimi wiele zabawnych oraz pełnych przygód historii.

Kto napisał książkę Pluk z samej góry?

Autorką książki jest holenderska pisarka Annie M.G. Schmidt, jedna z najważniejszych twórczyń literatury dziecięcej w Holandii. Ilustracje stworzyła Fiep Westendorp – artystka, której charakterystyczne rysunki stały się znakiem rozpoznawczym wielu książek dla dzieci.

Czy Pluk z samej góry to klasyka literatury dziecięcej?

Tak. Książka ukazała się po raz pierwszy w 1971 roku i do dziś jest jedną z najbardziej znanych powieści dla dzieci w Holandii. Historia Pluka od ponad pięćdziesięciu lat przyciąga kolejne pokolenia młodych czytelników.

Dla jakiego wieku jest książka Pluk z samej góry?

Najczęściej polecana jest dzieciom od około 5–6 roku życia do czytania na głos lub nieco starszym do samodzielnego odkrywania. Jak pokazuje jednak nasze doświadczenie – sprawdzi się rownież u młodszych dzieci.

Czy książka Pluk z samej góry ma ilustracje?

Tak, książka zawiera charakterystyczne, kolorowe ilustracje Fiep Westendorp. Choć nie pojawiają się na każdej stronie, pomagają wyobrazić sobie bohaterów i dodają historii jeszcze więcej charakteru.

Dlaczego warto przeczytać Pluka z samej góry?

To książka pełna przygód, humoru i niezwykłych bohaterów, która jednocześnie opowiada o przyjaźni, współpracy i pomaganiu innym. Dzięki lekkiej, epizodycznej konstrukcji rozdziałów idealnie nadaje się do czytania na głos.

Czy warto zacząć czytanie od innych książek Annie M.G. Schmidt?

Dobrym wprowadzeniem do stylu autorki mogą być krótsze historie o Jasiu i Janeczce. Te opowiadania również zostały stworzone przez duet Annie M.G. Schmidt i Fiep Westendorp.

Artykuł Klasyka literatury dziecięcej z Holandii. Recenzja książki ,,Pluk z samej góry” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.