Od wydarzeń z wyprawy do świata ludzi upłynęły cztery lata. Jefferson studiuje geografię, Gilbert rozwija własną działalność majsterkowicza. Ich życie wydaje się być względnie ułożone oraz spokojne. Na własne jednak życzenie, postanawiają ruszyć tropem koleżanki, która wcale nie prosiła o pomoc.

➜ Tytuł: Jefferson daje z siebie wszystko
➜ Seria: Jefferson
➜ Autor: Jean-Claude Mourlevat
➜ Ilustracje: Antoine Ronzon
➜ Tłumaczenie: Bożena Sęk
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zniknięcie Simony – nowe śledztwo Jeffersona i Gilberta

Punktem wyjścia fabuły drugiego tomu Jefferson daje z siebie wszystko jest nagłe zniknięcie królicy Simony – nieśmiałej oraz skrytej znajomej bohaterów z poprzedniej wyprawy. Gilbert dostaje wezwanie w sprawie zepsutego ogrzewania, ale zamiast gospodyni zastaje pusty dom i niepokojący list. Natychmiast ściąga Jeffersona, żeby razem znaleźć jakieś rozwiązanie.

Śledztwo ma swoje małe sukcesy, ale też kilka ślepych zaułków. W końcu prowadzi ich do zamkniętej wspólnoty, której przywódcy obiecują „nowe życie” tym, którzy nie tylko będą w stanie sporo oddać, ale także zgodzą się porzucić dawnych siebie. Mourlevat ukazuje mechanizmy działania sekty: począwszy od izolacji, przez stopniowe uzależnianie emocjonalne, aż po podwójne standardy – dostatni styl życia liderów i ascetyczną codzienność zwykłych członków.

Choć tematyka brzmi poważnie, Jefferson daje z siebie wszystko to nadal przygodowy kryminał dla młodych czytelników – pełen akcji, empatii oraz wartościowych treści.

,,Z kłamstwami pewnie jest tak samo jak z Gilbertem i racuchami – pomyślał. – Kiedy raz się zacznie, to już nie można przestać.”

Jean-Claude Mourlevat, Jefferson daje z siebie wszystko, Rozdział nr 4, str. 38

Kryminał dla starszych dzieci – tematy, o których warto rozmawiać

W pierwszym tomie główną linię fabularną stanowiła oś morderstwa oraz niesłusznych oskarżeń. W drugiej części pojawia się wątek depresji Simony, jej osamotnienia i poczucia braku przynależności. To właśnie te emocje sprawiły, że stała się podatna na obietnice charyzmatycznego lidera wspólnoty.

To bardzo ważny punkt wyjścia do rozmowy z dziećmi o tym, dlaczego niektórym osobom tak trudno jest poprosić o pomoc i jak istotne jest, żeby nie zaniedbywać przyjaciół, którzy wyraźnie się wycofują. Jednocześnie książka pokazuje, że wciągnięcie w sektę nie jest „winą ofiary” – odpowiedzialność zawsze spoczywa po stronie tych, którzy świadomie wykorzystują czyjąś wrażliwość lub trudną sytuację dla własnych korzyści.

Siła przyjaźni oraz kwestie priorytetów

Tak jak w Jefferson. Detektyw mimo woli, tak i tutaj kluczowa jest relacja dwójki bohaterów. Obydwaj postanawiają ,,zatrzymać” swoje dotychczasowe życie – kosztem na przykład strat materialnych, żeby ruszyć na pomoc komuś, kto jest im bliski. Są świadomi niebezpieczeństw, które na nie czekają. Mówią wprost o swoim strachu, ograniczeniach oraz niepewności, ale mimo to czują się w obowiązku działać.

Ta relacja, choć w dużej mierze budowana na kontrastach, pokazuje że przyjaźń może narodzić się w różnych okolicznościach, ale jej siła jest w stanie niemal do rzeczy niemożliwych.

Dla kogo jest Jefferson daje z siebie wszystko?

Drugi tom serii o Jeffersonie polecałabym przede wszystkim:

• starszym uczniom szkoły podstawowej (około 10–13 lat), którzy lubią kryminały i są fanami ,,mocniejszych wrażeń”;
• młodym czytelnikom, którym spodobała się pierwsza część – tutaj otrzymają dojrzalszą, bardziej zaangażowaną historię, ale pisaną z tym samym zaangażowaniem oraz wyczuciem;
• nauczycielom i bibliotekarzom szukającym książki do pracy z klasą na tematy: manipulacja, przemoc psychiczna, granice zaufania, lojalność i przyjaźń.

Jefferson. Detektyw mimo woli także jest ilustrowana wspaniałymi, czarno-białymi obrazkami Antoine Ronzona, które doskonale współistnieją z tekstem. Tę książkę znajdziecie na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Jefferson daje z siebie wszystko?

Jefferson daje z siebie wszystko to drugi tom serii o jeżu Jeffersonie i jego przyjacielu, prosiaku Gilbercie. Tym razem bohaterowie próbują rozwikłać zagadkę zniknięcia królicy Simony – samotnej znajomej z poprzedniej historii. 

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka Jefferson daje z siebie wszystko?

Seria o Jeffersonie jest przeznaczona starszym dzieciom i nastolatkom od 10 do 14 lat. 

Czy trzeba znać pierwszy tom, żeby przeczytać Jefferson daje z siebie wszystko?

Znajomość pierwszej części (Jefferson. Detektyw mimo woli) pozwala lepiej zrozumieć relacje między bohaterami oraz ich wspólną przeszłość, ale fabuła drugiego tomu jest zupełnie nową historią. Można zacząć znajomość serii od drugiego tomu.

Jakie tematy porusza Jefferson daje z siebie wszystko?

Najważniejszym wątkiem książki jest działanie sekty: proces rekrutowania nowych członków, izolowania ich od bliskich, żerowanie trudnej sytuacji i finansowym wykorzystywaniu. 

Czy Jefferson daje z siebie wszystko to dobra książka na zajęcia w szkole?

Tak – to bardzo dobry punkt wyjścia do rozmów z klasą/grupą o manipulacji, presji grupy, toksycznych relacjach i tym, gdzie szukać pomocy. Jednocześnie powieść pozostaje pełnym napięcia kryminałem.

Artykuł Powrót Jeffersona – jak oceniam drugi tom serii? Recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Trzmielowy jeździec”

Autor: Verena Reinhardt

Tłumaczenie: Ryszard Turczyn

Wydawnictwo: Znak emotikon

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Ponad pół tysiąca stron przygód rozgrywających się w świecie małych ludzi i owadów ich wielkości. Niezwykła kraina, gdzie można zamienić kilka słów z motylem lub przejechać się na grzbiecie okrągłego trzmiela. Poza tym niezliczona ilość bohaterów oraz miejsc akcji, do których w prawdziwym życiu nigdy nie dane byłoby nam się zmieścić.

,,Trzmielowy jeździec” Vereny Reinhardt to książka pełna fantastycznych elementów w której neguje się klasyczny opis bohatera, czyniąc główną postacią jego całkowite przeciwieństwo.

Odwaga nie bierze się tutaj z bezmyślnej chęci walki czy wielkich czynów za którymi nic się nie kryje. W tej pozycji znaczenie ma przede wszystkim intelekt, analityczne myślenie oraz wykorzystywanie potencjału swojej dotąd zgromadzonej wiedzy.

Główną postacią ,,Trzmielowego jeźdźca” jest malutkich rozmiarów człowiek – Fryderyk Lwiapaszcza, który pochodzi z rodziny słynnych ujeżdżaczy owadów. Sam Fryderyk nigdy jednak nie przejawiał ani podobnych umiejętności, ani też chęci. Był statycznym księgowym i jedyną styczność, jaką miał z wielką sławą swoich przodków to odziedziczone po nich puchary, które każdego tygodnia czyścił z kurzu.

Pewnego dnia w jego domu odwiedza go trzmiel. Nie jest to jednak typowy przedstawiciel gatunku, jakich pełno w jego krainie. Ten trzmiel nie dość, że mówi, to w dodatku pełni ważną funkcję w Skarnlandzie, świecie do którego należy.

Obwieszcza, że jest posłannikiem królowej z dalekiego kraju zza morza. Zapewnia, że Fryderyk jest tam niezwykle mile widziany, a nawet, że jego obecność może znacznie pomóc w zachowaniu pokoju.

Chłopiec jednocześnie zdziwiony oraz zainteresowany taką wiadomością, daje się namówić na tę szaloną przygodę i już wkrótce jego życie odmieni się na zawsze.

,,Trzmielowy jeździec” to książka w której bardzo wiele się dzieje. Bohaterowie są niemal bez przerwy w ruchu. Dużo podróżują i przemieszczają się z miejsca na miejsce, mimo to, ma ona momenty nużące.

Podzielona została na 3 części i szczególnie ta pierwsza jest chwilami zbyt szczegółowo opisana. Nie pomagają także bardzo długie rozdziały. Dla samej higieny czytania powinno ich być znacznie więcej, ale o pomniejszonej objętości. A tak, na ponad 500 stron tekstu, mamy w niej tylko 17 rozdziałów.

Mimo to, szczególnie pod koniec, kiedy historia nabiera nieprawdopodobnego tempa, czytelnik zaczyna żałować, że ,,Trzmielowy jeździec” to tylko 500 stron! Zdecydowanie nie warto się poddawać na początku. Dobrze jest przetrzymać wolniejsze momenty, żeby móc cieszyć się wyjątkową opowieścią.

Ta historia ma wszystkie elementy, które lubimy w książkach. Jej bohaterowie przechodzą wewnętrzne przemiany, zło zostaje pokonane, wszelkie intrygi oraz zawiłości dodają smaku fabule, a tajemnice zostają rozwiązane i wyjaśnione.

,,Trzmielowego jeźdźca” polecam czytelnikom od 13. roku życia. Piękna okładka (jedna z ładniejszych, jakie ostatnio widziałam dla nastoletnich odbiorców) będzie fantastyczną ozdobą półki. Sprawdzi się także jako prezent na urodziny lub z okazji zbliżające się Dnia Dziecka.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/ksiazka/trzmielowy-jezdziec-verena-reinhardt-136111

Artykuł Trzmielowy jeździec – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Tony Sandoval

Rysunki: Tony Sandoval

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Czy można dobrze zrozumieć historię, zaczynając od drugiej części cyklu?

Można. Pod warunkiem, że sporo w niej fantazji, oderwania od rzeczywistości i niedopowiedzeń.

,,Futura Nostalgia. Część 2” jest kolejno trzecim i czwartym rozdziałem historii napisanej i narysowanej przez Tony’ego Sandovala, meksykańskiego scenarzysty i twórcy komiksowego.

To zarówno poetycka wizualnie jak i treściowo opowieść o młodej dziewczynie, której dorastanie wiążę się z niepokojem, burzliwą przyszłością oraz stanem ciągłego zagubienia.

Marie jest dziewczyną Iggy’ego, chłopaka którego bardziej interesują rysunki, niż miłość, przynajmniej takie można odnieść wrażenie, po krótkim ukazaniu ich młodej relacji. Rozmowa obojga zostaje zdominowana jednak przez temat infekcji i tajemniczego śladu na ramieniu dziewczyny, powstałego na skutek ugryzienia jakiegoś owada. Poza tym, mówią także o niewyjaśnionych morderstwach, które mają miejsce w niedalekiej odległości od ich miasteczka.

Mimo, że całe ich spotkanie zostało ukazane w bardzo romantycznych okolicznościach, zupełnie nie przypomina typowej dla nastolatków relacji. Jest wyczuwalny między nimi dystans i wiszące w powietrzu widmo zmian.

Marie ma także przyjaciela żabę, który potrafi mówić. Nie jest on jednak uroczą przytulanką, ale czymś w rodzaju niebezpiecznego starszego kolegi, którego obecność z jednej strony daje poczucie bezpieczeństwa, ale z drugiej jest bardzo złudna. To także doskonała postać do oddania seksualnego podtekstu w kontekście dorastającej Marie, zmieniającej się w kobietę.

W ,,Futura Nostalgia. Część 2” bardzo dużą rolę odgrywają żywioły. Przeplata się tutaj ogień z wodą i wiatrem. Szczególnie jeden z tych elementów ma bardzo duży wpływ na dziewczynę. Co więcej, w tym tomie możemy odnaleźć zapowiedź dorosłej Marie, która nie dość, że na stałe zwiąże się z jednym z żywiołów, to w dodatku… sama się nim stanie.

W tej części jest również sporo nawiązań do apokaliptycznej przyszłości i niepewnych losów bohaterów. Niepewność, która ma źródło u głównej bohaterki, sączy się także w stronę czytelnika. Fabuła nie daje jasnych odpowiedzi, ale pozostawia poszlaki. Ukoronowaniem tego zabiegu jest otwarte zakończenie i zapowiedź kontynuacji w części 3.

Na końcu komiksu dołączono ,,Bonus”, rozdział z portretami bohaterek oraz szkice z różnych etapów pracy nad książką.

,,Futura Nostalgia. Część 2” jest wizualnym majstersztykiem. To rysunki tworzą tutaj nastrój całości, a pojedyncze kadry skupiające się na detalach podbijają jej oniryczny wydźwięk i metaforyczne znaczenie.

Polecam ten komiks czytelnikom powyżej 14. roku życia. Jeżeli ktoś lubi trudne do zdefiniowania historie, będzie tą zachwycony.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Futura+nostalgia+%E2%80%93+Cz%C4%99%C5%9B%C4%87+2./pokaz.html

Artykuł Futura Nostalgia. Część 2 – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Scenariusz: CED

Ilustracje: Stivo

Tłumaczenie: Julia Chimiak

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

W dobie komiksowych bohaterów, którzy święcą triumfy zarówno na ekranach kinowych, jak i w serialach czy tradycyjnych książkach, paragrafówka, gdzie można wcielić się w rolę superbohatera jest strzałem w dziesiątkę.

,,Mystery” to kolejny już komiks paragrafowy o którym piszę na stronie. Nie bez powodu, to jedna z ciekawszych rozrywek dla dzieci, które niechętnie sięgają po książkę. Z drugiej strony, to także świetna alternatywa dla gier komputerowych.

Do tej pory pisałam o poniższych komiksach paragrafowych:

–  ,,Wilkołak”,

– ,,Technomagowie”,

– ,,Zombie”.

Każdą z nich wyróżniają poszczególne elementy. ,,Mystery” wydaje się z nich pozornie najprostszą pod względem konstrukcji. Jest najbardziej linearna i czytelnik może stopniowo odblokowywać poziomy, aż do osiągnięcia właściwego celu.

Jej fabuła opowiada historię o świecie pełnym superbohaterów i ludzi obdarzonych umiejętnościami, ale stojących po złej stronie mocy. Legion Walecznych to specjalna organizacja z Chicago, który boryka się z coraz większą przestępczością. Brakuje im superbohaterów do walki z nikczemnością, dlatego postanawiają urządzić mini casting.

Zadaniem czytelnika jest wcielić się w rolę rekruta i udowodnić Legionowi, że jest się gotowym nieść pomoc potrzebującym.

Do dyspozycji mamy specjalne moce: latanie, supersiła, superzmysły oraz góra forsy. W zależności od tego, jak bardzo są rozwinięte, tak będzie nam łatwiej zdobywać niezbędne punkty i awansować na kolejne poziomy.

Ciekawym urozmaiceniem w ,,Mystery” są także kody qr, które przenoszą czytelnika w świat ciekawostek na temat uniwersum. Ich używanie nie jest niezbędne, ale przyjemnie urozmaica rozgrywkę.

W komiksie w ciekawy sposób wpleciono wątki związane z różnymi czasami (np. ze średniowieczem), ale akcja rozgrywa się przede wszystkim w świecie przyszłości, pełnym nowoczesnych urządzeń i nieodkrytych (jeszcze) pierwiastków.

Fabuła jest wciągająca, i choć pełna rozgrywka zajmuje około 2/3 godzin, nie chce się jej przerywać.

,,Mystery” polecam dla wszystkich dorosłych oraz dzieci powyżej 10. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/mystery/

Artykuł Mystery – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Smocza Perła”

Seria: Rick Riordan Przedstawia

Autor: Yoon Ha Lee

Tłumaczenie: Agnieszka Fulińska, Aleksandra Klęczar

Wydawnictwo: Galeria Książki

Rok wydania: 2019

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Lisy, które potrafią przybierać ludzką formę, znikające gobliny czy smoki oddziałujące na pogodę to tylko kilka fantastycznych pomysłów, o których można przeczytać w książce ,,Smocza Perła”.

Jej autor, Yoon Ha Lee jest mieszkającym w Ameryce pisarzem, ale pochodzi i inspiruje się przede wszystkim swoim rodzinnym państwem, czyli Koreą Południową.

W swojej powieści łączy to, co kojarzymy z bezustannie kwitnącym Seulem, czyli bogatą kulturę i zaawansowaną technologię.

Główną bohaterką ,,Smoczej Perły” jest 13 – letnia Min, która wraz z rodziną mieszka na zaniedbanej i zapylonej planecie. Wspólnie wiodą bardzo skromne i pracowite życie. Jej największym przyjacielem jest jej brat Jun. Kiedy do domu Min przychodzi nieznajomy mężczyzna i oznajmia, że kadet Sił Kosmicznych Jun został uznany za zaginionego, dziewczyna wie, że to podejrzana sprawa.

Chłopaka podejrzewa się o dezercję, ale Min wie, że jej brat nigdy nie opuściłby swoich dowódców. Dziewczynka postanawia udać się na jego poszukiwania oraz znaleźć także mityczną Smoczą Perłę, która pomogłaby przywrócić jej planetę do warunków, jakie potrzebne są do bezpiecznego i szczęśliwego życia.

Akcja powieści rozgrywa się w uniwersum Tysiąca Światów – wiele planet połączonych jest ze sobą tunelami kosmicznymi, przez które można przemieszczać się tylko za pomocą statków.

Bohaterowie ,,Smoczej Perły” charakteryzują się różnymi ponad naturalnymi zdolnościami. Min jest jednak niezwykła także ze względu na swoją ogromną bystrość umysłu oraz niewiarygodną odwagę.

Fabuła książki jest nieprzewidywalna i mimo wielu abstrakcyjnych elementów, które się w niej pojawiają, dzięki odpowiednim proporcjom bardzo dokładnego opisywania funkcjonowania statków, odnosi się wrażenie realizmu.

Tylko czasami, autorowi wymyka się lekko logika i raz Min może korzystać ze swojej mocy, a innym razem nie, bez konkretnego uzasadnienia, jednak to drobiazgi, które nie wpływają na odbiór całości.

,,Smocza Perła” jest historią przede wszystkim o ogromnej braterskiej miłości, o dążeniu do celu i wierze w drugą osobę. Opowieść zabiera czytelnika w świat pełen fantazji, podróży i tajemnic, które z wielką ochotą chce się odkrywać.

Polecam ją dzieciom powyżej 12. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://galeriaksiazki.pl/pl/p/Smocza-Perla/293

Artykuł Smocza Perła – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Terri Libenson

Ilustracje: Terri Libenson

Tłumaczenie: Anna Dobroń

Wydawnictwo: Akapit Press

Rok wydania: 2017

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

,,Niewidzialna Emmie” to książka, która z jednej strony daje czytelnikowi dokładnie to, czego się spodziewał, ale z drugiej zaskakuje tak mocno, że pozostawia w nim poczucie ogromnej satysfakcji.

Zanim do niej zajrzałam, spodziewałam się, że będzie o czymś ważnym. Już po tytule można wysnuć przypuszczenia, że będzie poruszać tematy nieśmiałości, braku pewności siebie czy problemów z samoakceptacją.

I rzeczywiście, te wątki są głównym motywem całej historii. Jednak forma, w którą ujęto opowieść o 13-letniej Emmie jest zaskakująca i bardzo kreatywna.

W książce prowadzona jest narracja równoległa. Mamy naszą ,,niedoskonałą” bohaterkę, która opowiada o sobie, swoim otoczeniu oraz tym, co jej się przytrafia. Tekst uzupełniony jest o obrazki bohaterów i różne elementy przestrzeni. Są bardzo proste, bez tła. Jest ich zdecydowanie mniej, niż wypowiedzi Emmie.

Następnie mamy rozdziały z punktu widzenia zupełnie innej bohaterki – Katie. To typowa gwiazdka klasowa. Jest lubiana, ma mnóstwo pasji, jest ładna, dobrze ubrana i pochodzi z bogatego domu. Jest pewna siebie i szczęśliwa.

Jej punkt widzenia przedstawiony został za pomocą komiksu. Jest bardzo kolorowy, a przedstawieni na nim bohaterowie mają więcej szczegółów, niż ci z obrazków w rozdziałach o Emmie.

Katie wydaje się nieco zarozumiała, zapatrzona w siebie. Trudno powiedzieć czy na pierwszy rzut oka dałoby się ją polubić. Na pewno dużą sympatią można za to obdarzyć Emmie. Bardziej przypomina prawdziwego człowieka. Jest nieśmiała, pełna niepokoju, popełnia różne głupstwa i czuje dużo więcej, niż Katie.

W książce dużo się dzieje. Czytelnik zupełnie angażuje się w losy głównej bohaterki. A zakończenie, które na niego czeka – spełni wszystkie jego oczekiwania! Nie będę go zdradzać, zachęcam do czytania!

,,Niewidzialna Emmie” to książka, która pokazuje, że nieśmiałość nie jest chorobą. Daje do zrozumienia, że warto wierzyć w siebie. Warto próbować i walczyć o siebie.

Pomaga zrozumieć trudny wiek nastolatków, którzy dorastają. Pojawiają się pierwsze zauroczenia, trzeba zabiegać o przyjaźnie, a każdą towarzyską porażkę traktuje się jak koniec świata.

To piękna i wartościowa książka, która pozwoli poszerzyć horyzonty i dostarczy mnóstwa wysokiej jakości rozrywki.

Polecam dla chłopców i dziewczyn w wieku od dziesięciu lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.akapit-press.pl/glowna/niewidzialna-emmie-311.html

Artykuł Niewidzialna Emmie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.