Tytuł:

Seria: Żubr Pompik

Autor: Tomasz Samojlik

Ilustracje: Tomasz Samojlik

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Żubr Pompik to jedna z moich ulubionych polskich serii. Za pomocą prostego przekazu opowiada o pięknej przyrodzie Puszczy Białowieskiej, a ilustracje Tomasza Samojlika cieszą czytelników żywymi kolorami i pełnymi uroku bohaterami.

,,Żubr Pompik. Polinka zaginęła!” to propozycja zarówno dla tych najmłodszych, którzy dopiero chcą zaprzyjaźnić się z Pompikiem jak i tych, którzy już go dobrze znają.

Do tej pory można było poznawać jego przygody z zeszytów zebranych pod wspólną nazwą ,,Wyprawy” lub 4-częściowej opowieści, której akcja rozgrywa się o różnych porach roku. 

Najnowsza książka to lektura wydana z tekturowymi stronami oraz aż 50 okienkami, które skrywają różne tajemnice! Maluchy mogą je otwierać i tym samym zaangażować się w opowiadaną przez autora fabułę. 

,,Żubr Pompik. Polinka zaginęła!” jest bowiem historią o tym, jak pewnego dnia młody żubrzyk postanowił poszukać swojej siostry. Choć nie pamiętał, żeby bawili się w chowanego, jej nieobecność była ewidentnym sygnałem, że gdzieś musiała się schować!

Swoje poszukiwania rozpoczyna od leśnej polany. Zastanawia się czy być może ukryła się za pajęczyną, za krzakiem czy w kwiatach. Zadaniem czytelnika jest uchylać okienka i także sprawdzać czy nie ma tam Polinki!

Następnie Pompik udaje się głębiej w las oraz nad rzekę. Wspólnie zaglądamy do nor, za drzewa, po wodę, a nawet sprawdzamy za mieszkańcami lasu czy aby tam nie ukryła się siostra głównego bohatera. 

Okazuje się, że choć w otwieranych okienkach nie ma Polnki, są za to różne ciekawe niespodzianki. One jednak nie zadowalają żubra i nieco zrezygnowany postanawia wrócić na polanę do swoich rodziców. I to właśnie tam czeka nie tylko na niego, ale także na czytelników fantastyczny zwrot akcji i prawdziwe zaskoczenie!

,,Żubr Pompik. Polinka zaginęła!” to bardzo interesująca książka, która rozbudza ciekawość dzieci, angażuje w opowiadaną historię, pozwala poznać mieszkańców lasu oraz ich naturalne miejsca zamieszkania. Jest zaskakująca i niebanalna, a przy tym (jak i cała seria) pełna uroku!

Polecam ją wszystkim dzieciom już od 1. roku życia (z drobną pomocą dorosłych, żeby okienka nie ucierpiały zbyt szybko). 

Link do strony Wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1803/Zubr-Pompik–Polinka-zaginela-

Artykuł Żubr Pompik. Polinka zaginęła! – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Chodź na słówko”

Autor: Susie Hammer

Ilustracje: Susie Hammer

Wydawnictwo: Centrum Edukacji Dziecięcej (CED)

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Lulu to złotowłosa dziewczynka, która lubi zabawę w chowanego. Jest główną bohaterką książki ,,Chodź na słówko”, przeznaczonej do nauki poznawania świata dla maluszków.

Jej autorką jest Susie Hammer, czyli Zuzanna Młotek obecnie mieszkająca w Madrycie warszawianka.

Ilustratorka ma słabość do pastelowych kolorów, geometrycznych kształtów i abstrakcyjnych uroczych postaci, które często wyglądają jakby powstały w wyobraźni dziecka.

,,Chodź na słówko” to jej autorska książka, w której prowadzi małego czytelnika przez różne miejsca, z których to wyławia najciekawsze i najbardziej potrzebne w codziennym funkcjonowaniu przedmioty.

Przygoda rozpoczyna się od zaproszenia do pokoju, następnie przechodzimy do łazienki, garderoby, piekarni, kuchni, placu zabaw, targu, lasu, wsi, przedszkola, ogródka, na łąkę, do parku i miasta. To łącznie 14 różnych przestrzeni, które oferują dzieciom rozmaite doświadczenia i dostarczają innych emocji.

Autorka zadbała, żeby zabawa w wyszukiwanie przedmiotów, mimo wielu kolorów i obiektów była wystarczająco łatwa, ze względu na ich odpowiednie umieszczenie na obrazku. Są one przejrzyste i chociaż rzeczy do odszukanie nie są identyczne na dwóch ilustracjach, to nawet dla malucha nie powinno być problem, żeby je zlokalizować.

W ,,Chodź na słówko” pojawia się także wiele dźwiękonaśladowczych wyrazów, które można później wykorzystać do zabawy w otoczeniu prawdziwych przedmiotów.

Autorka namawia także w krótkim wstępie do rodziców na początku książki, żeby zabierać lekturę ze sobą w miejsca zabawy i spróbować wyszukiwać prawdziwych obiektów i dopasowywać je do tych, oglądanych wcześniej w książce.

,,Chodź na słówko” jest całkiem duża formatem, ma kartonowe, pogrubione strony oraz zaokrąglone rogi.

Jest duże prawdopodobieństwo, że stanie się ulubioną pozycją dziecięcych odkrywców świata, a sposób w jaki została narysowana i napisana, uczynią je bardziej spostrzegawczymi, ciekawymi otoczenia w którym przebywają oraz kreatywnymi.

Polecam ją dla maluszków już od 6-ego miesiąca życia.

Link do strony wydawnictwa: https://publicat.pl/ced/oferta/dla-najmlodszych-0-2-lata/chodz-na-slowko

PREMIERA: 13.03.2019

Artykuł Chodź na słówko – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Agata Królak

Ilustracje: Agata Królak

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Czujemisie” to najnowsza książka dla dzieci Agaty Królak, picturebooka, którego głównym bohaterem jest brązowy niedźwiadek.

W ramach tej serii 6 lat temu wydano ,,Różnimisie”, pozycję na temat różnic tych zewnętrznych jak wielkość, oraz wewnętrznych, jak stany emocjonalne czy cechy charakteru. Recenzję do niej można znaleźć tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/09/12/roznimisie-recenzja/

,,Czujemisie” to książka przede wszystkim o różnych stanach emocjonalnych, ale bez ich nazywania. Ze względu na to, że jest ona przeznaczona dla maluchów od 1-ego roku życia, nie byłoby sensu podawania konkretnych nazw uczuć, które mogłyby być dla nich zbyt abstrakcyjne.

Autorka mówi tutaj o emocjach, porównując je do sytuacji, które mogłyby coś powiedzieć najmłodszym. Strach opisuje zdaniem ,,Czuję się tak, jakbym w szafie czyhał na mnie wielki potwór”, a dumę ,,Czuję się tak, jakbym zbudowała z klocków najwyższą wieżę”. W ten sposób ilustruje 25 różnych sytuacji nawiązujących do emocji.

Dopiero na ostatniej rozkładówce pojawiają się w kolorowych chmurkach różne uczucia. Autorka zachęca do rozmowy o emocjach, zadając pytania o samopoczucie.

Ilustracje, charakterystyczne dla tej artystki są bardzo graficzne, pozbawione szczegółów i wykonane w pastelowych, przygaszonych kolorach.

,,Czujemisie” swoim formatem znacznie przewyższa poprzednią książeczkę ,,Różnimisie”. Została jednak wykonana w podobny sposób, ma także kartonowe grube strony odporne na wielokrotne używanie przez najmłodszych. Jest stosunkowo lekka i solidna.

Rozmawianie o emocjach i próba nazywania ich z dziećmi, już od najmłodszych lat jest bardzo istotna. Dzięki rozwojowi inteligencji emocjonalnej maluchów, mają one większą szansę na łatwiejsze funkcjonowanie w społeczeństwie.

,,Czujemisie” to interesująca pozycja, która przywołując przykłady z życia każdego dziecka, daje nieograniczone możliwości rozmowy, zabawy oraz nauki.

Artykuł Czujemisie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Seria: Rok w…

Ilustracje: Przemysław Liput

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2016

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Przede mną kolejna książka z serii ,,Rok w…”. Pisałam ostatnio o nowości Wydawnictwa Nasza Księgarnia, czyli ,,Rok na targu”, link do tej recenzji możecie znaleźć tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/07/27/rok-na-targu-recenzja-przedpremierowa/

,,Rok w przedszkolu” zilustrował Przemysław Liput. To duża książka kartonowa, która porusza temat funkcjonowania przedszkola.

Podobnie jak pozostałe części została podzielona na okresy czasu. Nie są to jednak miesiące, jak chociażby w przypadku ,,Rok na targu”, ale istotne wydarzenia w życiu przedszkolaka.

Pierwsza rozkładówka to swego rodzaju przedstawienie bohaterów książki. Są tutaj przede wszystkim dzieci, które chodzą do ,,Słonecznego przedszkola”, ale nie tylko. Wśród grona postaci znaleźli się także Ania, która jest wychowawczynią, Marcel, złota rączka oraz jego pies Bazyl.

Dzieci wyróżniają przede wszystkim pasje, osobowość oraz przyjaźnie. Charakteryzują się tym, że lubią robić różne rzeczy i lubią bawić się z różnymi osobami. Twórcy książki postarali się, żeby były one zróżnicowane, ale także, aby każdy czytelnik mógł utożsamić się z którymś z bohaterów.

Historia rozpoczyna się od początku roku szkolnego, czyli od września. Tego dnia do przedszkola przychodzi fotograf i robi pamiątkowe zdjęcie. Niektóre dzieci już się bawią, inne robią dekoracje z jarzębiny czy kasztanów – pierwszych oznak zbliżającej się jesieni.

,,Rok w przedszkolu” to książka bez słów. Czasami pojawiają się napisy, które są częścią historii. Strony zapełnione są wielowymiarowymi ilustracjami, i to od czytelnika zależy, która postać będzie grać pierwsze skrzypce.

Ta seria jest wyjątkowa właśnie dlatego, że można ją czytać lub oglądać na nieskończenie wiele sposób. To doskonałe książki dla maluchów, które jeszcze nie czytają, ale już potrafią mówić. Mogą samodzielnie wymyślać historie i spędzać czas z lekturą. Tym bardziej, że seria ma grube strony i zaokrąglone rogi, które są bezpieczne nawet dla najmłodszych.

,,Rok w przedszkolu” to także książka, która bardzo może się przydać, żeby pokazać plusy dziecku, które we wrześniu zacznie przygodę ze swoim własnym przedszkolem. Zawarte w niej sceny pomogą przekonać, że to miejsce jest pełne fantastycznej zabawy, przyjaciół oraz niespodzianek.

Polecam tę książkę wszystkich maluchom. To pięknie ilustrowana pozycja, która oprócz ćwiczenia wyobraźni, zachęcania do nauki opowiadania historii, będzie także rozwijać w małym obserwatorze poczucie estetyki i na pewno zachęci go do pójścia do przedszkola z większym entuzjazmem.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/rok-w-przedszkolu/2334/ksiazka.html#.W2LkHNgzZE4

Artykuł Rok w przedszkolu – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Benji Davies

Ilustracje: Benji Davies

Tłumaczenie: Małgorzata Pietrzyk

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Pisałam Wam ostatnio o pięknej książce Benji’ego Davies’a ,,Mój wieloryb”. Link do wpisu możecie znaleźć tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/06/26/moj-wieloryb/

Obiecałam wtedy, że zrecenzuję także drugi tytuł tego autora ,,Cudowną wyspę dziadka”, która również ukazała się drukiem Wydawnictwa Znak Emotikon.

Powiem szczerze, że po przeczytaniu ,,Mojego wieloryba” miałam wątpliwości czy uda się autorowi przebić tę książkę. Kto czytał recenzję, wie jak się nią zachwycałam. Jednak po lekturze ,,Cudownej wyspy dziadka” pojawiły się u mnie jeszcze inne wątpliwości, ponieważ zapytana o to, która z nich jest lepsza – nie potrafiłabym odpowiedzieć.

Zarówno jedna jak i druga mają niepodważalne walory wizualne, są dobrze napisane i nawiązują do najważniejszych w życiu człowieka wartości.

,,Cudowna wyspa dziadka” opowiada o bardzo smutnym temacie, którego jednak opracowanie może pomóc dziecku w przyszłości. To historia o śmierci dziadka ujęta w piękną metaforę. W książce ani razu nie pada słowo ,,śmierć”, ,,choroba”, ,,starość”, a mimo wszystko czytelnik doskonale odczytuje intencje autora.

To opowieść o pożegnaniu, ale nie związanym ze smutkiem i tęsknotą. To przyjemne pożegnanie, podczas którego ukochana osoba pozostaje w najpiękniejszym miejscu na świecie. Dziadek zostaje na wyspie, gdzie nie potrzebuje laski, jest zdrowy, może cały dzień odpoczywać i spędzać czas z przyjaciółmi.

Syd, czyli mały bohater książki, widzi że jego dziadek jest szczęśliwy i to jest dla niego najważniejsze. Na jego prośbę zostawia go na wyspie, a sam wraca do domu. Jednak piękny akcent, który autor pozostawia dla czytelnika na końcu książki, sugeruje, że chłopiec zawsze będzie o dziadku pamiętał, a on będzie żył w jego pamięci. To najpiękniejsze, co możemy podarować tym, których już nie ma.

,,Cudowna wyspa dziadka” to zachwycające, pełne kolorów ilustracje. Format, który uwielbiam w książkach dla dzieci. To ważna pozycja, do której ciągle chce się wracać.

Bardzo ją polecam dla wszystkich maluchów powyżej 2-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,112185,Cudowna-wyspa-dziadka

Artykuł Cudowna wyspa dziadka – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Agnieszka Starok

Ilustracje: Karolina Cichoń – Wydrych

Wydawnictwo: Tekturka

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  ma dużo zalet

Recenzja:

Przeprowadzki nie są łatwe. Także dla kota jest to niewygodny czas, kiedy zamiast spać, trzeba kombinować jak pocieszyć 6-letnią Karolcię. Czasami nie jest jednak tak, jak się zaplanowało, a cała intryga powoduje nieprzyjemne konsekwencje.

,,Kot Kocisław i jego ludzie” to historia, którą poznajemy z punktu widzenia puchatego i wszędobylskiego mruczka. On wraz ze swoją rodziną, czyli mamą, tatą oraz ich mała córką, przeprowadzają się z miasta na wieś. Czeka ich tam wiele atrakcji, zanim jednak się do nich przekonają, musi upłynąć trochę czasu.

W książce pojawia się wątek, kiedy bohaterka oskarża inną dziewczynkę o kradzież. To dla mnie najmocniejszy punkt tej historii. Mama trochę próbuję złagodzić sytuacje, ale żałuję, że autorka nie przedstawiła późniejszej rozmowy dziewczynek. Była to rozmowa, która je pojednała i pogodziła. Kot Kocisław zdecydowanie powinien być przy niej obecny, podobnie jak reszta czytelników.

Maluchy powinny wiedzieć, że oskarżenie kogoś o kradzież to bardzo poważna sprawa. Może to być także dobry powód do rozmowy dziecka z rodzicami.

To jednak książka, która na pewno spodoba się wszystkim fanom kotów. Autorka opisuje Kocisława jako sztandarowy model swojego gatunku. To bohater, który lubi spać, być w centrum uwagi oraz ma o sobie oraz jemu podobnych bardzo wysokie mniemanie.

Oprócz tego jest jednak empatyczny. Dostrzega, kiedy, któremuś z członków jego rodziny jest smutno i stara się zrobić wszystko, żeby go pocieszyć.

Szczyci się także specjalną umiejętnością, którą nazywa ,,magiczną mocą”, a która jest niczym innym, jak po prostu przeczuciem.

,,Kot Kocisław i jego ludzie” to historia, która zaczyna się od przeprowadzki, ale jej zakończenie pozostaje otwarte. Czyżby autorka sugerowała czytelnikowi, że już wkrótce przeczytamy kolejne części książek o Kocisławie?

W książce użyto bardzo charakterystycznej ilustracji autorstwa Karoliny Cichoń – Wydrych. Jest bardzo prosta i może przypominać nieco dziecięce zabawy w znanym programie komputerowym Paint. Szczerze przyznam, że nie jestem fanką akurat takiej kreski, ale cieszę się, że ta książka na pewno wyróżni się pod względem wizualnym od innych.

Bardzo podoba mi się jej format. Ma grubą okładkę oraz do jej produkcji użyto dobrej jakości papieru.

,,Kot Kocisław i jego ludzie” to książka, którą z powodzeniem można czytać już z 4-letnimi maluchami. Stosunkowo niewielka Ilość tekstu na każdej stronie nie przytłoczy ich oraz nie znudzi. Warto także wspomnieć o audiobooku, który autorka przewidziała dla swoich czytelników. Link do niego możecie znaleźć na tylnej stronie okładki.

Jestem bardzo ciekawa jak potoczą się dalsze losy kota Kocisława.

Tymczasem zajrzyjcie na stronę twórców książki: https://wydawnictwo-tekturka.pl/content/23-kot-kocislaw-i-jego-ludzie

PREMIERA: 06.07.2018

Artykuł Kot Kocisław i jego ludzie – recenzja przedpremierowa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Ulf Stark

Ilustracje: Eva Eriksson

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Dziecku niewiele trzeba, żeby to co widzi, stało się w jego oczach czymś niezwykłym. Wystarczy trochę kreatywności, żeby zwykły ślimak stał się super ślimakiem, a źdźbło trawy najciekawszym źdźbłem na świecie.

Dokładnie to wydarzyło się w książce ,,Jak tata pokazał mi wszechświat” Ulfa Starka, doskonałego autora, którego jeden tytuł już gościł (i kolejne będą gościć już wkrótce) na mojej stronie (link do recenzji ,,Jak mama została Indianką”: http://bajkochlonka.pl/2018/05/09/nkom-jak-mama-zostala-indianka-recenzja/ ).

Ma on niesamowitą lekkość w opowiadaniu. Pisane przez niego historie są proste w zrozumieniu dla dzieci, ale jednocześnie odznaczają się niesamowitą głębią, którą nawet pełnoletni mogą rozkoszować się, jak niejedną ambitną prozą dla dorosłych.

W ,,Jak tata pokazał mi wszechświat” nie dzieje się nic, co nie mogłoby się nam zdarzyć każdego dnia. Tata małego chłopca obiecuje mu pokazać wszechświat. Nie lecą jednak nigdzie rakietą, ani nie używają teleportacji. Najzwyczajniej w świecie wybierają się na spacer. Istotne jest tylko to, że po drodze wstępują do sklepu po drobnostkę i zbliża się wieczór, więc robi się ciemno.

Rzadko spotykam się z książką, którą tak dobrze oddaje potrzebę kreowania ważnych chwil w życiu dziecka. Nawet, kiedy ono nie jest do końca świadome tego, co obecnie rozgrywa się dookoła niego. Takie momenty wrócą w przyszłości z nawiązką, pozostając śladem charakterze dziecka.

To nie jest jednak wzniosła historia. Jest bardzo przyziemna, ale dzięki odpowiednim zabiegom literackim staje się ważna. Autor doskonale potrafi wprowadzić czytelnika w świat pełen magii, ale równocześnie z równą śmiałością, opisuje sytuację, która przytrafiła się tacie chłopca. Dzięki temu w historii panuje równowaga.

Przez subtelny humor łatwiej trafić do dziecka z ważnym przekazem.

,,Jak tata pokazał mi wszechświat” to także ilustracje. Nie narzucają się czytelnikowi, nie rażą po oczach, nie krzyczą, ale doskonale komponują się z zawartym w książce tekstem. Dzięki temu, że ilustrator wykonał je kredkami, mały odbiorca może jeszcze bardziej utożsamiać się z chłopcem z opowiadania, ponieważ najczęściej takie obrazki widzi, bo sam jest ich autorem.

Polecam tę książkę absolutnie każdemu. Będzie odpowiednia dla dzieci już od trzech lat, ale niezależnie od wieku ta historia spodoba się wielu czytelnikom.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/produkt/jak-tata-pokazal-mi-wszechswiat/

Artykuł Jak tata pokazał mi wszechświat – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Bajka modułowa – Momo i Kiki”

Autor: Katarzyna Zych & Natan

Ilustracje: Agata Krzyżanowska

Wydawnictwo: Bajkopis

Rok wydania: 2016

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Zacznę nietypowo, bo od opisania formy w którą ujęto ,,Momo i Kiki. Smoki z zupełnie innej bajki”. To książeczka modułowa, która wydaje się, aż krzyczeć: ,,Pobaw się mną!”.

W krótkich, ale bardzo melodyjnych rymowankach opisuje przygody dwóch tytułowych smoków, jednak to Momo pojawia się w niej zdecydowanie częściej.

Książka składa się na bardzo ładne i porządnie wykonane pudełko, w którym znajduje się makieta książki oraz 30 stron, czyli kart wydrukowanych na grubej tekturce. Każdą z nich zdobi inna ilustracja, adekwatna do przedstawianego tekstu.

Zadaniem czytelnika jest w wyznaczonych do tego miejscach, umieścić karty, tworząc każdorazowo inną, wyjątkową opowieść. Rymowanki są pomyślane w ten sposób, że niezależnie od chronologii jaką im narzucimy, historia zawsze będzie miała sens, a jej czytanie będzie sprawiało przyjemność.

Zachęcam, żeby to dziecko podejmowało decyzje odnośnie wyboru kart. Dzięki samodzielnemu wylosowaniu stron i umieszczeniu ich w książce (to bardzo proste, na pewno sobie poradzi), będzie miało poczucie wpływania na bajkę, a to wiąże się z satysfakcją i jeszcze większą zabawą.

Dodatkowo będzie to miłe urozmaicenie dla znużonych rodziców, którzy ciągle proszeni są o czytanie tych samych bajek. W przypadku tej książeczki jej nieprzewidywalność jest bardzo dużym atutem.

Co do głównego bohatera – Momo, jego nazwa nie dość, że jest bardzo łatwa do wymówienia, to także kojarzy się ze znanym każdemu dziecku słowem: ,,mama”.

Sympatyczny smoczek ma nieco ponad rok, więc z powodzeniem może być rówieśnikiem naszych słuchaczy.

Kiedy w zachwycie zaczęłam opowiadać moim przyjaciółkom o ,,Momo i Kiki” padło rozstrzygające pytanie – ile to cudo kosztuje? Rzeczywiście, to książka, która odbiega ceną od innych tytułów. Należy jednak pamiętać, że to bardziej gra – książka, niż standardowa pozycja wydawnicza. Poza tym jej wykonanie oraz względy estetyczne i treściowe są naprawdę na bardzo wysokim poziomie.

Dodatkowo można ją także samodzielnie udoskonalać. Wydawnictwo Bajkopis na swojej stronie sprzedaje puste karty, które idealnie pasują do książki, a można dobrowolnie wypełnić je treścią lub kolorować.

Polecam ,,Momo i Kiki. Smoki z zupełnie innej bajki” każdemu maluchowi od drugiego roku życia. Bajka modułowa świetnie sprawdzi się także na prezent z okazji jakiejś wyjątkowej okoliczności, np. chrztu lub urodzin.

Link do strony wydawnictwa: https://bajkopis.pl/ksiazka/momo-i-kiki/

Jeżeli chcesz zobaczyć, jak rozpakowuję paczkę od Wydawnictwa Bajkopis, kliknij tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=RbGXsIW2fik

Artykuł Bajka modułowa – Momo i Kiki – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Katarzyna Biegańska

Ilustracje: Monika Suska

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Uwielbiam duże książki, których kartki zapełnione są pięknymi ilustracjami. W połączeniu z niewielką ilością treści, działają one na pełne skupienie małego obserwatora.

,,W Robaczkowie” jest właśnie takim tytułem – zupełnym pewnikiem, jeżeli mowa o zainteresowanie nią dziecka. To ważne, ponieważ to książka, która oprócz tego, że opowiada ciekawą historię, to także wyrabia w maluchu pewien dobry nawyk.

Jaki?

,,W Robaczkowie” to opowieść o sympatycznych biedronkach, chrabąszczach, żukach i innych owadach, o których wcześniej nawet nie słyszałam. Co ważne, wszystkie z nich można znaleźć na polskich łąkach. Historie, które zostały napisane przez autorkę, Katarzynę Biegańską, mają na celu zwrócenia uwagi dzieciom, ze śmiecenie jest nie tylko niekulturalne, ale przede wszystkim ma fatalny wpływ na środowisko.

W bajkowym Robaczkowie wszyscy właśnie przygotowują się do obchodów Święta Łąki. Zadaniem maluchów z przedszkola jest wymyślenie przedstawienia, który pomoże uświetnić ten dzień. Mały Chruścik chciałby, żeby przygotowali teatrzyk o poszukiwaniu skarbów. Pani przedszkolanka zgadza się, ale w swojej obietnicy postanawia przemycić ukryte zamiary.

Okazuje się bowiem, że dzieci idą z nastawieniem d0 poszukiwania drogocennych kamieni i skarbów, a znajdują coś dużo bardziej wartościowego. Jednak pośród kęp niezapominajek, nad jeziorem czy w pobliżu dużego dębu odnajdują pozostawione przez ludzi śmieci. Jest im smutno, ale zdają sobie sprawę przede wszystkim z tego, jak bardzo niebezpieczna staje się porzucona puszka po napoju, niedopałki czy stłuczony słoik, które ktoś zostawił pośrodku trawy czy w piasku.

Wspólnie postanawiają, oczywiście z pomocą dorosłych, oczyścić swoją łąkę i wystawić przedstawienie, które będzie dotyczyło jego ochrony. Wszyscy są bardzo wzruszeni!

,,W Robaczkowie” to piękna historia, napisana bardzo przystępnym językiem, którą można czytać dla wszystkich dzieci, nawet jeszcze zanim pójdą po raz pierwszy do przedszkola. Będzie idealna dla maluchów już od 3-ego roku życia.

Warto także wspomnieć o ilustracjach, które przygotowała Monika Suska. Są kolorowe i urocze. Robaczki mają duże oczy, i chociaż przypominają swoich rzeczywistych kuzynów, to zupełnie nie są straszne.

Polecam tę książkę szczególnie maluchom, które widząc nawet najmniejszego pajączka, uciekają z krzykiem. Warto oswajać dzieci z robaczkami, ucząc je, że nie są niczym strasznym. Nie należy się ich bać, ani ich krzywdzić.

Link do strony wydawnictwa: https://www.facebook.com/wydawcadwukropek/

Artykuł W Robaczkowie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Arthur Geisert

Ilustracje: Arthur Geisert 

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Czy książka bez słów to ciągle książka? Moim zdaniem tak. Pod warunkiem, że jest wypełniona treścią.

,,Przenosiny” z ilustracjami Arthura Geiserta to tytuł, który tylko sugeruje odbiorcy to, co może znaleźć w środku. Zanim jednak otworzy książkę, musi wyjąć ją z tekturowego pudełka na którym umieszczony jest tytuł, seria, nazwa wydawnictwa, czyli Zakamarki oraz inne podstawowe informacje, które zwykle znajdują się na okładce.

Ta część nie jest najbardziej istotna. Szczerze mówiąc jest potrzebna tylko w momencie, kiedy kupuje się książkę. Czasami gdy w księgarni okładka przykuje naszą uwagę i potrzebujemy tylko kilka słów opisu, żeby zdecydować się na zakup. To moment kiedy rzeczywiście to co ,,na zewnątrz” ma większe znaczenie.

W ,,Przenosinach” przekaz jest jasny. Ważna jest treść. No dobrze, ale gdzie ona się podziała?

Sięgamy po książkę i otwieramy na pierwszej ilustracji. Widzimy małe, trójkątne domki przy zboczu jakiegoś stromego wzniesienia. Jest noc, w tle świeci bardzo duży księżyc. Nad domkami coś frunie i opada na ziemię.

Na drugim obrazku widzimy co to jest. Poznajemy, że to pojedyncza część dmuchawca, przy której domki wydają się malutkie jak kamyczki, a mieszkańcy wioski jak ziarnka piasku.

Historia się rozwija. Pojawia się moment kulminacyjny. Na miasteczko spada nieszczęście. Jednak mądrzy mieszkańcy z pomocą swojej przezorności, dobrze radzą sobie z niebezpieczeństwem. Wszystko kończy się dobrze.

,,Przenosiny” to bajka z miłymi dla oka ilustracjami, które mnie osobiście przywodzą na myśl ciepłe wspomnienia z okresu mojego dzieciństwa. Rys historii, który dzieje się na obrazkach został dobrze nakreślony, jednak niuanse, które rozgrywają się pomiędzy zostały przez autora pozostawione do dopowiedzenia dla czytelnika lub raczej w tym przypadku widza.

Nawet bardzo młody miłośnik książek i historii może, a nawet powinien być zachęcany, żeby usiąść i samodzielnie opowiedzieć jego własną wersję wydarzeń w ,,Przenosinach”. Takie ćwiczenie na pewno sprawi mu mnóstwo frajdy, ale także będzie rozwijać wyobraźnię oraz ćwiczyć sposób wysławiania się.

Bardzo jestem za tym, żeby takich bez tekstowych, ale wypełnionych treścią książeczek powstawało więcej. Może zmotywuje to także rodziców lub dziadków do opowiadania dzieciom historii? Wydaje mi się to dużo bardziej uczuciowe, niż mechaniczne odczytywanie tekstu.

Bardzo polecam dla dzieci, które nawet jeszcze dobrze nie mówią, ale mają już swoje pierwsze próby w składaniu zdań, czyli od 2/3 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/

Artykuł Przenosiny – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.