Autor: Grzegorz Kasdepke

Ilustracje: Paulina Daniluk 

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2021 (2010)

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu , dla rodziców

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wychowanków pani Miłki i samą panią Miłkę pewnie już znacie. To bohaterowie lubianej serii książek Grzegorza Kasdepke o przedszkolnej rzeczywistości i ważnych sprawach najmłodszych. Na stronie możecie znaleźć także recenzję innej części z tego cyklu, czyli ,,Tylko bez całowania! Czyli jak sobie radzić z niektórymi emocjami”.

,,Horror! Czyli skąd się biorą dzieci” w nowym wydaniu ukazała się całkiem niedawno. Jest to wznowienie książki z 2010 roku. W największym skrócie – to opowieść o tym, dlaczego nie warto ufać we wszystkich sprawach kolegom i koleżankom.

Fabuła rozpoczyna się bardzo emocjonująco – dzieci, w tym przede wszystkim Rozalka, Bodzio i Grześ dowiadują się, że pani Miłka… zjadła dziecko. Słusznie wpadają więc w panikę i starają się ukryć, żeby wychowawczyni nie mogła ich znaleźć, a następnie skonsumować. 

Co gorsza, za oknami szaleje burza, będąc jednocześnie doskonałym tłem do tego pełnego grozy przedstawienia. Sprawy rozwijają się tak drastycznie, że wkrótce przedszkole odwiedzają komandosi, a pani dyrektorka niemal mdleje z nadmiaru emocji! 

,,Horror! Czyli skąd się biorą dzieci” to ujęta w konwencji opowieści grozy historia o tym skąd NAPRAWDĘ biorą się dzieci. Autor prowadząc czytelnika przez rozmaite stereotypy i kreatywne propozycje, podaje w końcu finalną odpowiedź, która z pewnością zaspokoi ciekawość najmłodszych. Jest ona sformułowana w odpowiedni sposób, a mimo to nie unika nazywania rzeczy po imieniu. 

Z takiego ujęcia tematu z pewnością będą zadowoleni także sami rodzice, którym książka pomoże przejść etap pierwszej rozmowy z dziećmi na temat prokreacji. Takie pytania mogą pojawiać się już w przedszkolu, dlatego obserwując poczynania rówieśników i odnajdując w ich przygodach nie tylko naukę, ale i emocjonująco spędzony czas, lektura z pewnością trafi w ich gusta. 

Dodatkowo jej przyjemna oprawa wizualna, czyli kolorowe ilustracje Pauliny Daniluk z wieloma ekspresyjnymi bohaterami oraz zabawa formą, urozmaicą słuchanie podczas wspólnego czytania.

Żeby jeszcze ułatwić pracę z tą książką, na końcu znalazła się sekcja dla dzieci i opiekunów, która pomoże rozpocząć rozmowę i zastanowić się razem nad treścią tego, o czym przed chwilą się przeczytało. 

Polecam tę pozycję przedszkolakom oraz uczniom pierwszych klas szkoły podstawowej.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/horror-czyli-skad-sie-biora-dzieci/2874/ksiazka.html

Artykuł Horror! Czyli skąd się biorą dzieci – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,7 Cudów Świata”

Autor: Antoine Bauza

Ilustrator: Miguel Coimbra

Wydawnictwo: Rebel

Rok wydania: 2010

Czas gry: ok. 30 minut

Ilość graczy: od 2 do 7

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Kiedy sięgacie po grę, na pudełku której spory napis głosi ,,Najczęściej nagradzana gra na świecie” – macie prawo wymagać od niej więcej, niż od innych tytułów.

Z jednej strony obawiałam się, że przez zbyt duże oczekiwania mogę się rozczarować, ale z drugiej bardzo liczyłam na to, że ,,7 Cudów Świata” zwyczajnie wgniecie mnie w fotel.

Autorem planszówki jest Antoine Bauza, który na swoim koncie ma bardzo wiele mniej lub bardziej znanych tytułów. Za kwestie wizualne odpowiada z kolei Miguel Coimbra.

Po raz pierwszy gra ukazała się 9 lat temu i nie minęło wiele czasu, a zgarnęła ponad 30 ważnych nagród w świecie gier planszowych, w tym m.in. inauguracyjną nagrodę koneserów Kennerspiel des Jahres 2011.

W kolejnych latach zaczęły pojawiać się dodatki i rozszerzenia. Obecnie dostępnych jest dzięki Wydawnictwu Rebel także ,,7 Cudów Świata: Babel”, ,,7 Cudów Świata: Miasta”, ,,7 Cudów Świata: Liderzy”, ,,7 Cudów Świata: Armada”, ,,7 Cudów Świata: Pojedynek” oraz zestawy jubileuszowe.

To typowe gry ekonomiczno – strategiczne w których liczy się spryt, gromadzenie dóbr, budowanie obiektów z zebranych elementów i oczywiście punkty zwycięstwa.

Zadaniem graczy jest zbudowanie swojego miasta oraz umieszczenie w nim jednego z 7 Cudów Świata.

Pudełko zawiera 7 średniej wielkości plansz Cudów Świata. Na początku się ucieszyłam, bo pomyślałam, że nie trzeba dużo wolnej przestrzeni na rozgrywkę. Z czasem jednak (szczególnie przy większej ilości graczy) okazuje się, że i tak należy przygotować dużo miejsca do gry.

Do plansz Cudów Świata dołączono taką samą liczbę kart Cudów Świata, które umożliwią rozgrywkę na trudniejszym poziomie. Oprócz nich jest także prawie 150 kart tur.

Rozgrywka składa się bowiem na 3 tury, gdzie każda z nich ma 6 etapów. Karty podzielone są według I, II i III Ery, a ich złożoność wzrasta wraz z każdą turą.

W pudełku znajdują się także żetony Konfliktu, które oceniają na koniec każdej tury stopień obronności danego miasta. Gracze muszą więc troszczyć się nie tylko o zapewnienie surowców, budynków miejskich czy obiektów naukowych, ale także istotne są w rozgrywce stawianie budowli wojennych.

Te karty, których nie można dostać za darmo, kupuje się za pieniądze. Każdy uczestnik rozpoczyna rozgrywkę z 3 monetami, ale podczas zabawy istnieje wiele sposobności na pomnożenie swojego majątku. Pieniądze mają także wpływ na końcową punktację, nie ma ona jednak finalnie zbyt dużego znaczenia.

Wszystkie bonusy liczy się dopiero na koniec III tury. Żeby było łatwiej, twórcy gry zagwarantowali mały notatnik z uwzględnionymi wszystkimi kategoriami, w których można zdobyć punkty.

Instrukcja ,,7 Cudów Świata” jest bardzo czytelna i jej lektura nie powinna sprawić nikomu większych trudności. Dużym atutem jest także załączony ,,Skrót zasad”, w którym znalazły się najistotniejsze informacje dla rozgrywki (przydadzą się, kiedy wrócimy do gry po jakimś czasie).

Teoretycznie ,,7 Cudów Świata” jest przeznaczona dla od 2 do 7 graczy, jednak trzeba zaznaczyć, że rozgrywka w duecie jest dużo trudniejsza i wymaga więcej wprawy. W przypadku tylko dwóch uczestników do gry dołączają dwie specjalne karty, a oprócz miast graczy, powstaje także Wolne Miasto.

Zabawa jest dużo przyjemniejsza (i prostsza) dla powyżej 3 osób. Jest to typowa gra wieloosobowa, a emocje, które towarzyszą podczas niej są fantastyczne!

,,7 Cudów Świata” to jedna z najczęściej nagradzanych gier planszowych na świecie i śmiało można powiedzieć, że wszystkie tytuły, jakie otrzymała, były przyznane jak najbardziej zasłużenie!

To niezwykle wciągająca (i nieco uzależniająca) gra, która zaangażuje każdego powyżej 10. roku życia. Bardzo ją polecam!

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Rebel:

Artykuł 7 Cudów Świata – recenzja rodzinnej gry planszowej pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Peter Sis

Ilustracje: Peter Sis

Tłumaczenie: Emilia Kledzik

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2010

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Tym razem za sprawą niezwykłej historii, która została spisana nie tylko przez autora książki, ale także przez los – istnieje możliwość odbycia podróży po tajemniczym Tybecie.

,,Tybet. Tajemnica czerwonej skrzynki” to fragmenty pamiętnika Vladimira Sisa, zinterpretowane, przytoczone oraz uzupełnione o komentarz przez jego syna Petera.

Akcja książki dzieje się około roku 1950, kiedy wysłano mężczyznę – znanego i szanowanego reżysera filmowego do Chin, żeby nakręcił dokument o powstającej wysoko w górach drodze i nauczył studentów sztuki filmowej.

Vladimir zostawił więc swoją rodzinę w Pradze, w tym małego syna Petera i wyruszył w nieznane. Wówczas niewiele wiedziano w Europie o tym, czym jest Tybet. Ludzie mieli większe zmartwienia, niż zastanawianie się nad obcymi kulturami.

Obecnie jest to jedne z najciekawszych i najbardziej inspirujących miejsc na świecie. Książka pozwala nawet najmłodszym przekonać się, jak wielka jest magia Tybetu i jak ważne jest to, żeby ją chronić.

Znajdziemy w niej m.in. krótką legendę o narodzinach yeti, historię o stworzeniu świata czy wiele historycznych, geograficznych i kulturowych ciekawostek na temat tego regionu.

Tybet jest najwyżej położonym krajem na świecie, a dalajlama – przewodnik duchowy Tybetańczyków oraz ich król słynie z niezmąconego niczym autorytetu.

To społeczność za sprawą której doskonale tłumaczy się piękne wartości, w które oni wierzą – pracowitość, radość i zadowolenie z życia oraz nie dążenie do bogactw i nie przywiązywanie się do rzeczy materialnych.

,,Tybet. Tajemnica czerwonej skrzynki” jest także niezwykła pod względem wizualnym. Za ilustracje odpowiada autor książki. Podzielił ją on według kolorów – czerwieni, zieleni, niebieskiego i czerni. Nawiązują one do pokojów, które odwiedził jego ojciec, wstępując do Pałacu Potala; zimowej rezydencji władców Tybetu do 1959 roku.

Książka uzupełniona jest także pięknymi mandalami, a jej druga okładka – ta ukrywająca się pod czerwoną, skrywa wyjątkowy obrazek z ukrytymi napisami.

,,Tybet. Tajemnica czerwonej skrzynki” to podróż w głąb człowieczeństwa, walka o najważniejsze wartości, niezwykłe tajemnice i opowieść o możliwości wyboru, a czasem jego braku. To książka, która inspiruje do zadawania pytań, podróżowania i odkrywania tego, co było dotąd nieznane.

Niezwykle polecam ją dla dzieci powyżej 8-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/523/Tybet

Artykuł Tybet. Tajemnica czerwonej skrzynki – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Joanna Papuzińska

Ilustracje:  Stasys Eidrigevičius

Wydawnictwo: Mila

Rok wydania: 2010

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2010, Wydawnictwo Mila, Mila, Joanna Papuzińska, Stasys Eidrigevičius, Opowieść, Muzeum Książki Dziecięcej, Czarna jama, mama, dorastanie, wyobraźnia, strach, pokonywanie strachu, odwaga, tata, rodzice, myśli, +4, +5, +6, +7, +8, +9, +10, +11, +12, +13, +14, +15, +16, +17, +18, +100

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Joanna Papuzińska – poetka, której historie mogły towarzyszyć nie tylko naszemu dzieciństwu, ale także mogły być obecne w dorastaniu naszych rodziców. Z kolei teraz jej bajki możemy czytać również naszym dzieciom. Wyróżniona wieloma nagrodami, w tym medalem im. Janusza Korczaka, Orderem Uśmiechu, Nagrodą Polskiej Sekcji IBBY za całokształt twórczości czy Odznaką Honorową za Zasługi dla Ochrony Praw Dziecka. To tylko kilka z przyznanych jej tytułów.

Dzisiaj chciałabym napisać o jej książce, która kilkadziesiąt lat temu narobiła sporo szumu. ,,Opowieść”, bo o niej mowa, została pierwszy raz wydana w 1984 roku.

Sama autorka tak opisuje głosy, które wówczas się pojawiły:

,,Utwór uznano za przejaw ,,patologicznego horroru” i sugerowano, że sprzedawać go należy wraz ,,z nervosolem i środkami nasennymi dla dzieci”.” Joanna Papuzińska, Opowieść, Posłowie

 

Dlaczego ta książka, a szczególnie jej część ,,Czarna jama” obecna również w ,,Opowieści”, wywołała tylko kontrowersji?

Postaram się Wam odpowiedzieć na to pytanie najprościej jak to tylko możliwe.

Rodziców śmiało można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich to osoby, które starają się chronić swoje dziecko przed każdym złem tego świata. Ograniczają mu kontakt z multimediami, zasłaniają oczy, gdy na ulicy dzieje się coś niecodziennego.

Starają się w ten sposób oszczędzać mu widoku, który uważają, że negatywnie wpłynie na jego rozwój. Chciałabym tutaj szybko nawiązać do jednego z odcinków ,,Black Mirror” 3-ego sezonu, w którym wymyślono urządzenie – soczewki, które założone dziecku, będą wymazywać obrazy przemocy, seksualności czy przestępstw, ogólnie tego, co postrzega się jako zło.

Jeżeli chcecie wiedzieć jaki to miało końcowy wpływ na córkę głównej bohaterki, serdecznie polecam obejrzeć ten odcinek.

Druga grupa rodziców to osoby, które zdają sobie sprawę, że świat jest pełen przeciwieństw. Nie da się uniknąć pewnych rzeczy, ale można starać się nauczyć odpowiedniego reagowania na sytuacje.

W ,,Opowieści” Papuzińskiej pojawiają się tematy trudne, nie są jednak abstrakcyjne. To przede wszystkim trzy bardzo mądre bajki, które sygnalizują pewne wydarzenia i starają się zainicjować rozmowę.

Pierwszą z nich jest tytułowa ,,Opowieść”. Historia w której główną bohaterką jest mama. Nie wygląda ona jednak na ilustracjach jak dorosła, pewna siebie kobieta, ale raczej jak dziewczynka. Delikatna istota, która w pewien sposób jest uwięziona w wieży.  Siedmiu, małych rycerzy walczy o jej względy, chce ją chronić. Mama jednak nie chce, żeby o nią rywalizowano. Wtedy pojawia się tata, który wie, że nie warto walczyć ze smokiem, ale lepiej go oswoić. To robi wrażenie na mamie i jest to początek powstania ich rodziny.

To piękna, wierszowana historia, w której nie ma wiele słów, ale każde ma bardzo duże znaczenie. Jestem pewna, że można interpretować ją na różne sposoby, ja jednak odczytałam ją w sposób, który przedstawiłam Wam powyżej.

Druga bajka to bajka ,,Ja”, można powiedzieć, że przechodzimy do historii głównego bohatera. To niezwykły chłopiec, bo całe jego bogactwo to myśli, które kłębią się w jego głowie. Każdą z nich przyrównuje do jakiejś postaci. Jedna motywuje go do porannego wstawania, druga jest górnolotna i pewnie pozwala mu marzyć, trzecia skłania go do żartów, itd. Zdaje sobie jednak sprawę, że w jego głowie jest wiele takich nasionek myśli, które dopiero rosną i ujawniają się po jakimś czasie.

To piękna bajka, która mówi o procesie dorastania. O tym, że cały czas się zmieniamy, ale jest to fascynujący proces.

I ostatnia z bajek ,,Czarna jama” o której wspomniałam na początku. Dlaczego wzbudziła tyle kontrowersji?

Opowiada o strachu małego dziecka. One często boją się rzeczy których nie znają, a które dla dorosłych są czymś normalnym. Znane są wszystkim historie o potworach spod łóżka czy tych z szafy. Dzieci mają niewiarygodnie rozbudowaną wyobraźnię.

Dla chłopca z bajki ,,Czarna jama” przerażająca wydaje się dziura w ścianie jego pokoju. Wyobraża sobie, że mieszkają w niej straszne rzeczy.

Jest jednak odważny i postanawia wetknąć w nią palec i sprawdzić co tam siedzi. Kiedy nic go nie atakuje, wchodzi cały i okazuje się, że w jamie nie ma nic więcej, niż tylko kurz. Postanawia zrobić sobie z niej miłą norkę.

To świetna historia, która uświadamia nam, że strach jest tylko w naszej głowie. Kontrowersje na temat tej bajki są dla mnie zupełnie bezzasadne.

Polecam Wam ją serdecznie, bo zarówno treść, ilustracje jak i całe wydanie to istny majstersztyk!

Jeszcze więcej na temat książki dowiedziecie się klikając tutaj: http://www.wydawnictwomila.pl/

Artykuł Recenzja ,,Opowieści” – co jest w niej szokującego? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.