Natasza Socha, autorka wielu książek dla dorosłych i kilku pozycji dla młodszych czytelników, powraca z nową serią literatury dziecięcej. Lena i Hector to cykl skupiony na więzi dwunastolatki z koniem o imieniu Hector – koniecznie pisanym z literką „c”. 

Z przyjemnością daję też znać, że pierwszy tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Czy konie da się lubić?
➜ Autorka: Natasza Socha
➜ Ilustracje: Justyna Hołubowska-Chrząszczak
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wakacje bez internetu?

Lena trochę nałobuzowała w szkole. Rodzice postanawiają więc, że musi odpocząć od internetu i dziwnych pomysłów, po czym wysyłają ją na calutkie dwa miesiące wakacji do cioci na wieś. U cioci Zuzy nie ma Wi-Fi, telewizji ani konsoli. Jest za to kogut budzący wszystkich o piątej rano, są obowiązki, zwierzęta i Hector – czyli koń, który znacząco przerasta Lenę, i to nie tylko wzrostem.

Autorka stworzyła bohaterkę, z którą łatwo utożsamią się typowe mieszczuchy. Lena to postać, która zdecydowanie nie daje się szybko oczarować naturą. Tęskni za koleżankami, grami, komputerem i komiksami. Marudzi, buntuje się, zdarza się, że popełnia błędy. Jest w niej dużo dziecięcej przekory, ale też potrzeba bycia zauważoną i potraktowaną poważnie.

Jak oswoić konia… i odkryć samą siebie?

Czy konie da się lubić? to książka dla dzieci o koniach, ale nie tylko dla tych odbiorców, którzy są ich największymi entuzjastami. Co nie znaczy, że nie można z niej dowiedzieć się wielu praktycznych rzeczy. Dzięki lekturze zdobywa się wiedzę dotyczącą opiekowania się koniem, czesania go, tego, do czego służy kopystka, czym są kantar i uwiąz oraz dlaczego przy jedzeniu lepiej nie wspominać, co konie mają wspólnego z jabłkami. Te informacje pojawiają się naturalnie wplecione w fabułę, jako część codzienności Leny.

Dziewczynka szybko odkrywa, że konia nie da się rozpracować, jak gry komputerowej. Trzeba do niego mówić, obserwować go, zachować cierpliwość i być choć minimalnie otwartym na nową znajomość. Hector rozumie znacznie więcej, niż Lena przypuszcza, ale nie oznacza to, że od razu stanie się jej najlepszym przyjacielem.

Wieś i inna jakość spędzania czasu

Jednym z najciekawszych tematów Czy konie da się lubić? jest czas spędzany na wsi, ukazany jako doświadczenie pełniejsze, bardziej konkretne. Na wsi trzeba coś zrobić, komuś pomóc, pójść na spacer, pogapić się na gwiazdy, których w mieście często w ogóle nie widać. Można też trochę się ponudzić, ale nawet ta nuda jest produktywna, bo prowadzi do ciekawych rozmyślań oraz prawdziwego odprężenia.

Lena pielęgnuje swoją pasję do rysowania i powoli odkrywa, że z własnych osiągnięć naprawdę można być dumnym. Jej relacja z Hectorem buduje się przez drobne czynności: czesanie, sprzątanie, karmienie, powtarzanie tych samych gestów. Ale też przez wydarzenia o znacznie większym znaczeniu, w których na szali waży się nawet ludzkie (czy psie) życie.

Koza Julita i skutki wszystkich psikusów

W książce znalazłam nawet swoją imienniczkę. Co prawda jest to koza Julita, która ma wyraźną tendencję do pakowania się w kłopoty, ale zawsze to jakieś powiązanie. Subtelny humor w historii równoważy poważniejsze wątki: odpowiedzialność, konsekwencje, oswajanie lęku i uczenie się, że wszystkie psikusy mają swoje skutki.

Dodatkowo, tekst przeplatany jest ilustracjami Justyny Hołubowskiej-Chrząszczak, które są lekkie, pełne charakteru i dobrze podkreślają wakacyjny, sielski klimat opowieści.

Dla kogo jest książka Czy konie da się lubić?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci mniej więcej od 9 roku życia, zwłaszcza tych, które lubią książki o zwierzętach, wakacjach, przygodach i bohaterkach z charakterem (lub charakterkiem). Spodoba się też czytelnikom, którzy niekoniecznie są fanami koni – wręcz przeciwnie, największa siła tej historii polega właśnie na tym, że więź Leny i Hectora rozwija się powoli, w swoim tempie.

Na końcu lektury można się nawet wzruszyć. Czy konie da się lubić? to nie tylko opowieść o dziewczynce skazanej na wakacje bez internetu, ale historia o tym, że czasem coś, czego najbardziej nie chcemy, okazuje się dokładnie tym, czego potrzebowaliśmy.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Czy konie da się lubić?

Czy konie da się lubić? Nataszy Sochy to pierwszy tom serii Lena i Hector. Opowiada o dwunastoletniej Lenie, która po szkolnym psikusie zostaje wysłana na wakacje do cioci na wieś. Zamiast internetu, komputera i koleżanek czekają tam na nią obowiązki, zwierzęta oraz koń Hector, do którego dziewczynka początkowo nie ma zbyt wiele zaufania.

Co to jest seria Lena i Hector?

Lena i Hector to nowa seria książek dla dzieci o relacji dwunastolatki z koniem o imieniu Hector. Pierwszy tom, Czy konie da się lubić?, pokazuje początek tej znajomości, który wcale nie jest łatwy, ale stopniowo przeradza się w ważną więź.

Dla jakiego wieku jest książka Czy konie da się lubić?

Książka najlepiej sprawdzi się dla dzieci od około 9 roku życia. To dobra propozycja dla czytelników w wieku 9–12 lat, szczególnie tych, którzy lubią książki o zwierzętach, wakacjach, wsi, przygodach i bohaterach z charakterem.

Czy Czy konie da się lubić? to książka tylko dla fanów koni?

Nie. To książka o koniach, ale nie tylko dla koniarzy. Lena sama nie jest wielką miłośniczką koni, dlatego młodzi czytelnicy mogą razem z nią stopniowo oswajać temat stajni, opieki nad zwierzęciem i budowania relacji z Hectorem.

Czy książka Czy konie da się lubić? porusza temat wakacji bez internetu?

Tak. Jednym z ważnych tematów książki są wakacje bez internetu, telewizji i konsoli. Lena trafia na wieś, gdzie musi odnaleźć się w zupełnie innej rzeczywistości oraz przyzwyczajeniom. Dzięki temu zaczyna więcej obserwować, myśleć, rysować, rozmawiać i odkrywać, że czas offline wcale nie musi być czasem straconym.

Artykuł Czy konie da się lubić? – recenzja pierwszego tomu serii Lena i Hector pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Książka do grania. Wrona Cienia
➜ Autor: Marcel Groenewegen
➜ Ilustracje: Maarten Donders
➜ Tłumaczenie: Damian Olszewski
➜ Wydawnictwo: Nowa Baśń
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka do grania, czyli czytelnik przejmuje stery nad fabułą

Na pierwszy rzut oka, okładka Wron Cienia może sugerować historię dla starszych odbiorców. Książka jest jednak odpowiednia dla dzieci już powyżej 9. roku życia. Nie przytłacza zbyt wieloma detalami, skomplikowaną siecią zależności, wielowątkowością czy misternie złożonym uniwersum objawiającym się w licznych opisach. 

Wrona Cienia rozpoczyna się od fabularnego wstępu o idealnej długości, w którym autor zarysowuje czytelnikowi historię i wprowadza do świata Ulvenrii. Tych jednak, którzy już nastawili się na doświadczenie gry, nie przytłoczy zbyt wieloma charakterystykami. Fabuła jest klasyczna dla przygodowego fantasy – wspomnianej już Ulvenrii grozi niebezpieczeństwo. Lord Raznor postanawia zburzyć dotychczasowy pokój i razem z gnarkami zaatakować Turanbad. 

Paragrafówka fantasy

To książka paragrafowa, a więc rodzaj lektury, w której po przeczytaniu krótkiego fragmentu odbiorca musi zdecydować, co bohater powinien zrobić dalej. Kiedy dowiadujemy się już jak wygląda sytuacja w państwie, jako reprezentant Zakonu Wron Cienia, musimy wykonać powierzoną nam misję.

Przejść do innego paragrafu, wybrać konkretną drogę, użyć przedmiotu, obdarzyć kogoś zaufaniem, spróbować nie wpakować się w kłopoty, ale jednocześnie podjąć jakieś ryzyko. W naszym zadaniu, nawet liczba monet może mieć znaczenie, bo w pewnym momencie to właśnie od niej będzie zależało, do którego fragmentu książki należy przejść. 

Czytanie Wron Cienia szybko więc zaczyna przypominać rozgrywkę, a wertowanie stron staje się naturalną częścią zabawy. Właśnie dlatego ta historia może tak dobrze sprawdzić się w przypadku dzieci, które lubią gry komputerowe, planszówki, zagadki logiczne albo wszelkie opowieści oparte na decyzyjności.

Szpieg, mag czy wojownik?

Przygodę z tą książką należy zacząć od wyboru postaci. Można podejść do tej samej historii na różne sposoby, a to kim się będzie, realnie wpłynie na przebieg narracji. W zależności od tego czy wybierzemy postać szpiega, maga czy wojownika, autor zaplanował dla czytelników trochę inną dynamikę zabawy. Mag otrzymuje możliwość używania specjalnych zaklęć, wojownik posiada większy zapasy punktów pozwalających rozgrywać walkę. Z kolei zdecydowanie się na postać szpiega wywoła inne efekty podczas np. rozmowy z pozostałymi bohaterami.  

Odbiorca książki otrzymuje więc coś, czego zwykła powieść nie może mu zaoferować: poczucie sprawczości. Stając się szpiegiem, magiem lub wojownikiem ma szansę odnaleźć inny zestaw przedmiotów, odwiedzać różne lokacje czy poznawać inne postaci. Można być pewnym, że podczas jednej lektury na pewno nie trafi się na wszystkie paragrafy.

Apetyt na czytanie staje się więc większy. Tym bardziej, że Wrona Cienia nie odsłania przed odbiorcą całej „mapy”. Nie wiadomo, kiedy książka się skończy, bo nie czyta się jej linearnie. Dla jednych dzieci będzie to element zaskoczenia, dla innych bardziej ekscytująca wizja odkrywania historii. 

Tropienie i gra na kodach

Zadania w książce nie są przesadnie skomplikowane, ale bardzo angażują w fabułę. Reprezentują one odpowiedni poziom trudności dla młodszych odbiorców: wystarczająco prosty, żeby nie zniechęcić, i jednocześnie nieco wymagający, żeby czytelnik poczuł satysfakcję po pomyślnie ukończonej misji. W fabule znajdziecie zagadki, tropienia, wybory oraz sytuacje, w których przyda się uważne czytanie ze zrozumieniem.

Szczególnie zwróćcie uwagę na umiejętność „tropienia” (wybiera się ją przygotowując bohatera – karty postaci ściągnięcie ze strony Wydawnictwa Nowa Baśń, żeby nie musieć pisać po książce). Tropienie działa trochę jak gra na kodach. To taka moja mała podpowiedzieć, co na początku warto uwzględnić w budowaniu bohatera. Ta umiejętność bardzo pomaga nie wpaść w tarapaty. 

Fantasy w nowoczesnym wydaniu

W świecie Wrony Cienia pojawiają się gnarki, ropuchowie, cyklopi czy harpie. Znajdziecie tutaj zagrożoną krainę, czarne charaktery, które mają swoje tajemnice, heroiczne misje oraz liczne niebezpieczeństwa. 

Książka do grania. Wrona Cienia Marcela Groenewegena to niezwykle udany przykład lektury, która rozumie współczesnego młodego odbiorcę. To książka, która łączy tradycyjną powieść z grą. Pozwala bardziej zaangażować się w historię, a jednocześnie nie rezygnuje z fantazji i epickich starć. 

Bardziej już Was chyba nie zachęcę. Pozostaje mi tylko napisać: pędź, pędź jak wiatr, Wrono Cienia! Ulvenria czeka na Ciebie, a pierwsze przejście tej historii na pewno nie będzie tym ostatnim. 

Sprawdzajcie dostępność pozycji na stronie Wydawnictwa Nowa Baśń.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Książka do grania. Wrona Cienia?

Książka do grania. Wrona Cienia Marcela Groenewegena to interaktywna książka paragrafowa dla dzieci, w której czytelnik sam podejmuje decyzje, wybiera drogę bohatera i przechodzi przez kolejne etapy przygody. To połączenie książki fantasy, gry fabularnej oraz zagadek logicznych.

Dla jakiego wieku jest Wrona Cienia?

Choć okładka może sugerować mroczniejszą opowieść dla starszych odbiorców, Wrona Cienia jest odpowiednia już dla dzieci powyżej 9. roku życia. Fabuła jest przystępna, a zadania i zagadki posiadają poziom dopasowany do młodszych czytelników.

Co to znaczy, że Wrona Cienia jest książką do grania?

Oznacza to, że książki nie czyta się od początku do końca w tradycyjny sposób. Po kolejnych fragmentach czytelnik podejmuje decyzje i przechodzi do wskazanych paragrafów. Dzięki temu historia może potoczyć się różnymi ścieżkami, a jedno przejście nie odkrywa wszystkich treści z książki.

Czy Wrona Cienia to książka paragrafowa?

Tak, Wrona Cienia to książka paragrafowa dla dzieci. Czytelnik przeskakuje między numerowanymi fragmentami, dokonuje wyborów, zbiera przedmioty, liczy monety i sprawdza, jak jego decyzje wpływają na dalszy przebieg przygody.

Czy Wrona Cienia nadaje się dla dziecka, które nie lubi czytać?

Tak, to jedna z tych książek, które mogą zainteresować dzieci niechętnie sięgające po tradycyjne powieści. Krótsze fragmenty, wybory, zagadki i poczucie wpływu na fabułę sprawiają, że czytanie przypomina bardziej grę niż obowiązek.

Czy Wronę Cienia można czytać kilka razy?

Tak, a nawet warto. Za pierwszym razem czytelnik nie pozna wszystkich paragrafów, bohaterów, przedmiotów i możliwych wydarzeń. Książkę można przechodzić na różne sposoby, wybierając inne decyzje i sprawdzając alternatywne ścieżki przygody.

Czy w Wronie Cienia wybór bohatera ma znaczenie?

Tak, wybór postaci jest jednym z ważnych elementów książki. To, czy czytelnik zdecyduje się zostać szpiegiem, magiem czy wojownikiem, wpływa na sposób przechodzenia historii, dostępne rozwiązania oraz charakter całej przygody.

Dlaczego warto przeczytać Książkę do grania. Wrona Cienia?

Warto, ponieważ to książka, która pokazuje, że czytanie może być dynamiczne i być związane z podejmowaniem decyzji. Wrona Cienia dobrze sprawdzi się dla dzieci 9+, fanów gier, młodych miłośników fantasy oraz czytelników, którzy lubią wracać do książki po to, by odkryć inną wersję tej samej przygody.

Artykuł Recenzja książki-gry ,,Wrona Cienia” – zostaniesz magiem, szpiegiem czy wojownikiem? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Pytanie na dobranoc Janiny Konarskiej jest książką, która stara się uchwycić właśnie ten niezwykły proces – te małe olśnienia, zabawne skojarzenia i proste, ale bardzo ważne zdania, które po czasie okazują się bezcenną pamiątką. Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim patronatem medialnym. To bowiem jedna z tych publikacji, które od razu wydają się stworzone nie tylko do czytania, lecz przede wszystkim do wspólnego celebrowania bliskości.

➜ Tytuł: Pytanie na dobranoc
➜ Autorka: Janina Konarska
➜ Wydawnictwo: self-publishing
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka, która rośnie razem z dzieckiem

Pytanie na dobranoc nie jest klasycznym albumem ani pamiętnikiem. To dziennik pytań dla dzieci, zaprojektowany na bazie bardzo dobrego pomysłu: odpowiadamy na jedno pytanie dziennie przez cały rok, i powtarzamy ten proces trzykrotnie.

Łącznie otrzymujemy 1095 odpowiedzi, które są jednocześnie zapisem rozwoju dziecka: jego języka, poczucia humoru, zainteresowań, lęków, marzeń, relacji i sposobu rozumienia świata. Odpowiedź na pytanie „kim chciałbyś zostać, gdy dorośniesz?” może brzmieć przecież zupełnie inaczej u cztero, pięcio czy sześciolatka. 

Trzy lata to szmat czasu

Rodzice dzieci dobrze wiedzą, że zmiany w zachowaniu najmłodszych – a nawet w ich sposobie ,,bycia” – można dostrzec z tygodnia na tydzień. Maluch nagle zaczyna inaczej formułować zdania, zdarzy mu się zażartować. Zadaje coraz trudniejsze pytania. Zauważa niuanse. Zmienia ulubiony kolor, bohatera, zabawę, przyjaciela, sposób zasypiania.

Właśnie z tego powodu trzyletni zamysł Pytania na dobranoc wydaje mi się tak trafiony. Nie chodzi tu bowiem o jednorazowe wypełnienie książki i gotowe, ale o powracanie do niej oraz porównywanie nowych odpowiedzi z tymi poprzednimi. Czerpanie przyjemności z lektury tego, jak dziecko myśli o tym samym pytaniu po upływie roku albo po dwóch latach. 

Rytuał bliskości na dobranoc

Choć sam koncept w przypadku tej książki ma bardzo istotne znaczenia, to jednak warto po nią sięgnąć przede wszystkim ze względu na rytuał, który można wokół niej stworzyć. Pytanie na dobranoc zachęca, żeby odłożyć telefon, usiąść obok dziecka, zadać pytanie i poczekać na odpowiedź. Nie poganiać, ani nic nie sugerować. Po prostu być tam dla niego, żeby czuło się wysłuchane oraz ważne.

To pozornie proste, ale we współczesnym rodzicielstwie nie jest takie oczywiste. Wieczorem, po długim dniu, nie zawsze jesteśmy w stanie wspiąć się na wyżyny kreatywności. Zazwyczaj kończymy na kąpieli, myciu zębów, przebieraniu w piżamę oraz szybkim czytaniu książki (najlepiej takiej niezbyt długiej). 

Tymczasem dziecko bardzo często właśnie pod koniec dnia zaczyna się otwierać i ma ochotę na rozmowę. Chce się podzielić, co je ucieszyło, zaniepokoiło, z kim chciałoby się pobawić. Wiele mówi się o tym, że rytuały wieczorne, takie jak czytanie, opowiadanie czy śpiewanie, mogą mieć długofalowy związek z rozwojem językowym oraz emocjonalnym dziecka – jest to kolejny argument za tą książką.

Pytania, które zachęcają do rozmowy

W Pytaniu na dobranoc znajdziemy różnorodne pytania. Jedne są bardziej konkretne: „Z kim chciałbyś się jutro pobawić?”, „Jakie kolory najbardziej lubisz?”, „Kogo dziś przytuliłaś?”. Inne zachęcają do fantazjowania, liczenia, główkowania albo opowiadania o przyszłości: „Czego nowego chciałbyś się nauczyć?”, „Jak myślisz, ilu klocków Duplo potrzeba, żeby zbudować wieżę tak wysoką jak Ty?”, „Kim chciałbyś zostać, gdy dorośniesz?”.

To naprawdę zręcznie przygotowany zestaw. Gdyby pytania były wyłącznie „poważne”, książka mogłaby zniechęcać. Gdyby były z kolei tylko humorystyczne, straciłaby ona swoją głębię. Dziecko ma więc szanse na odpowiedzi spontaniczne, ale także te wymagające chwili zastanowienia oraz pokombinowania. Dla rodzica to wyjątkowa sposobność poznania swojego malucha nieco lepiej.

Warto też zwrócić uwagę na znaczenie pytań otwartych. Sposób, w jaki dorośli pytają i rozwijają dziecięce wypowiedzi, wpływa na to, jak dzieci uczą się opowiadać o sobie, pamiętać wydarzenia oraz rozumieć i przetwarzać własne przeżycia. Pytanie na dobranoc może więc sprawdzić się nie tylko jako pamiątka, ale również jako narzędzie wspierające rozmowę, słownictwo i dziecięcą samoświadomość.

Nie trzeba zaczynać od stycznia

Bardzo podoba mi się również to, że książka nie wymaga rozpoczęcia zabawy z nią w konkretnym momencie. Nie trzeba czekać do 1 stycznia, żeby ją wypełniać. Można zacząć w dowolnym momencie: w urodziny dziecka, na Dzień Dziecka, na początku wakacji, po przeprowadzce, po rozpoczęciu przedszkola albo szkoły. Albo też zupełnie bez okazji, bo dlaczego nie?

Wiele pięknych albumów i dzienników jest zbyt wymagająca, szczegółowa czy ambitna, żeby uzupełniać je codziennie. Pytanie na dobranoc zajmie Wam co najwyżej kilka minut. Zadajecie krótkie pytanie, chwilę zapisujecie i zaznaczanie miejsce tasiemką, by móc kontynuować kolejnego dnia. 

Tu nie chodzi o to, żeby stworzyć esej czy uchwycić jakąś górnolotną myśl. Czasem te najbardziej poruszające odpowiedzi będą właśnie krótkie, śmieszne, krzywo zapisane, nieporadne, bo są prawdziwe oraz wiążemy je z konkretnym momentem, kiedy powstały.

Prezent na długi czas

W kontekście prezentowym Pytanie na dobranoc ma ogromny potencjał. To nie jest kolejna zabawka, która może szybko się znudzić i za chwilę dziecko straci nią zainteresowanie. To prezent, w który trzeba się zaangażować, ale dzięki temu staje się on ciekawszy i bardziej wartościowy.

Można podarować go dziecku, ale tak naprawdę jest to prezent dla całej rodziny. Dla rodzica, który chce zapamiętać ten uroczy etap kilkulatka. Dla dziadków, dla przyszłego nastolatka, który za kilka lat może przeczytać własne odpowiedzi i zobaczyć, co go kiedyś bawiło, wzruszało albo dziwiło. Dla dorosłego człowieka, który być może kiedyś weźmie tę książkę do ręki i odkryje siebie z czasów dzieciństwa.

Prezentowy charakter podkreśla także samo wydanie: twarda oprawa, wysokiej jakości papier, subtelna identyfikacja graficzna. To solidna pozycja, bo rodzinne pamiątki potrzebują trwałości. Mają przetrwać przeprowadzki, porządki, zmiany półek i kolejne etapy życia.

Pamiątka na całe życie

W dzieciństwie najłatwiej przeoczyć to, co wydarza się ,,na bieżąco”. Pamiętamy pierwsze kroki, słowa, urodziny, wakacje, zdjęcia z przedszkola. Szybciej jednak zacierają się słowa, formułowane zdania. A przecież to one najpełniej pokazują dziecko takim, jakie było naprawdę.

Pytanie na dobranoc jest zaproszeniem do kolekcjonowania momentów. Do zapisu, który z czasem nabierze wartości. Dziś odpowiedź może wydawać się zabawna albo oczywista – za trzy lata będzie śladem minionego etapu, a za dziesięć z pewnością wzruszy lub rozbawi. Książka Janiny Konarskiej jest rodzinną kapsułą czasu. Taką, którą można wielokrotnie otwierać i za każdym razem odnaleźć w niej inny kawałek przeszłości naszego dziecka.

Dlaczego warto kupić Pytanie na dobranoc?

Bo to książka, która łączy trzy rzadko spotykane rzeczy w jednym przedmiocie: codzienne rytuały, rozwój emocjonalny i pamiątkę na całe życie. Zachęca do celebrowania bliskości, a jednocześnie dokumentuje, jak dziecko dorasta. Nie wymaga od rodzica długich przygotowań, wystarczy tylko kilka minut dziennie.

Przedsprzedaż Pytania na dobranoc rozpoczyna się 7 maja i w jej trakcie książkę można kupić w niższej cenie. To dobry moment, żeby pomyśleć o niej jako o prezencie na Dzień Dziecka, urodziny, zakończenie przedszkola, rozpoczęcie szkoły albo po prostu o upominku bez okazji, który ma szansę zostać w rodzinie na lata.

Sprawdzajcie jej dostępność na dedykowanej stronie Pytanie na dobranoc. 

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest książka Pytanie na dobranoc?

Pytanie na dobranoc Janiny Konarskiej to dziennik pytań dla dzieci i rodziców. Zawiera 365 pytań, po jednym na każdy dzień roku, oraz miejsce na odpowiedzi udzielane przez dziecko przez trzy kolejne lata.

Dla kogo jest Pytanie na dobranoc?

Książka jest przeznaczona przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym oraz ich rodziców lub opiekunów. Najlepiej sprawdzi się w rodzinach, które chcą stworzyć wieczorny rytuał rozmowy, bliskości oraz uważnego słuchania.

Czy Pytanie na dobranoc trzeba zacząć wypełniać 1 stycznia?

Nie. Książkę można rozpocząć dowolnego dnia: w urodziny dziecka, na Dzień Dziecka, na początku wakacji, po rozpoczęciu przedszkola albo zupełnie bez okazji. Wystarczy przejść do odpowiedniej daty i zaznaczyć miejsce tasiemką.

Ile odpowiedzi można zapisać w książce Pytanie na dobranoc?

Książka zawiera miejsce na 1095 odpowiedzi, ponieważ na każde z 365 pytań dziecko może odpowiedzieć trzy razy – w odstępie roku lub dwóch lat. Dzięki temu rodzic widzi, jak zmienia się sposób myślenia, mówienia i przeżywania świata przez dziecko.

Jakie pytania znajdują się w książce Pytanie na dobranoc?

W książce są pytania konkretne, zabawne, abstrakcyjne i emocjonalne. Dotyczą między innymi marzeń, ulubionych kolorów, zabaw, przyjaciół, przytulania, rysowania, nauki nowych rzeczy i dziecięcych planów na przyszłość.

Czy Pytanie na dobranoc nadaje się na prezent?

Tak. To bardzo dobry pomysł na prezent dla dziecka i całej rodziny, szczególnie na Dzień Dziecka, urodziny, rozpoczęcie przedszkola, zakończenie roku albo święta. Twarda oprawa, wysokiej jakości papier i pamiątkowy charakter sprawiają, że książka może zostać w domu na wiele lat.

Dlaczego warto wprowadzić wieczorny rytuał z Pytaniem na dobranoc?

Codzienne pytanie daje sposobność na pogłębioną rozmowę z dzieckiem. To chwila wyciszenia, bliskości i uważnego słuchania, która może stać się ważnym elementem rodzinnej rutyny.

Czy Pytanie na dobranoc jest książką do czytania czy do uzupełniania?

To przede wszystkim książka do wspólnego uzupełniania. Rodzic lub opiekun zadaje dziecku pytanie, zapisuje odpowiedź, a po roku wraca do tego samego miejsca, żeby zobaczyć, jak zmieniło się dziecko i jego sposób myślenia.

Artykuł Jak zapamiętać dzieciństwo? ,,Pytanie na dobranoc” i 1095 odpowiedzi pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Po doświadczeniach z poprzednich lektur tej serii, czyli Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka, powracamy do znajomego uniwersum oraz bohaterów. Tym razem jednak – zamiast podróżować między światami – czeka nas wyprawa w czasie. Nowa misja, której stawką jest dochodzenie do prawdy oraz przywracanie pamięci o tych, o których wcześniej zapomniano.

Z przyjemnością również ten tom serii objęłam swoim patronatem medialnym. 

➜ Tytuł: Sekretny pokój
➜ Autorka: Małgorzata Starosta
➜ Ilustracje (okładka): Przemek Szukaj
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Sekretny pokój?

Na to pytanie nie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Książka zawiera bowiem tyle znaczeń, że aby dobrze sformułować tę wypowiedź, trzeba podejść do zadania metodycznie.

Na pierwszy plan z całą pewnością wysuwa się postać 8,5-letniego Rolo, który jednak dzięki swojej przenikliwości, elokwencji oraz poczuciu humoru, spokojnie mógłby uchodzić za znacznie starszego. Tak się składa, że to właśnie on znajduje pewne, kieszonkowe urządzenie w dawnym pokoju Elizy i dość szybko przekonuje się, jakiego jest ono przeznaczenia.

Chłopak odkrywa bowiem czasocofacz, który przenosi go kilka pokoleń wstecz, do chwili, gdy Hebanowy Dworek był znacznie młodszą, choć już pełną tajemnic budowlą. Dzięki tej pierwszej podróży Rolo uruchamia machinę zdarzeń, doprowadzając (niemal) wszystkich do nowego, sekretnego pomieszczenia. To właśnie tam, pod grubą warstwą kurzu, kryją się prawdziwe tajemnice oraz wyzwania dla całej rodziny i przyjaciół.

Trzeci tom, który zmienia perspektywę serii

Pierwsza część cyklu wprowadzała czytelników do świata Hebanowego Dworku jako miejsca, w którym realizm przenika się z legendami, a dziecięca ciekawość prowadzi czytelników w stronę tego, co wymyka się prostym wyjaśnieniom. 

Drugi tom, Zaklęte Miasteczko, rozwijał to uniwersum jeszcze szerzej. Powrót Niny oraz Bianki z krainy stworzonej wokół legendy przodków Grimmów nie zamykał wątków, ale kreował nowe zagadki i kolejne rodzinne powiązania z magią. Na tym etapie żaden czytelnik nie miał już wątpliwości, że Godzina czarów będzie cyklem wielowymiarowym (dosłownie!), w której każda kolejna część dorzuca nowe składniki do zupy fabuły i energicznie w niej miesza chochlą dynamicznej akcji. 

Sekretny pokój wyłamuje się jednak nieco z poprzednich schematów, tworząc narrację bardziej detektywistyczną oraz baśniową. Nie mam na myśli wyłącznie tego, że w tej części pojawia się… syrena, ale że historia ma charakter szkatułkowy. Żeby bowiem dotrzeć do kluczowego wątku, trzeba najpierw odnaleźć drogę w korytarzach i w odpowiednim miejscu nacisnąć czy przesunąć, by w końcu trafić na właściwą, dobrze ukrytą szufladkę.

Dzięki tym zabiegom widać, że seria dojrzewa wraz z czytelnikiem. Zamiast bez końca powielać ten sam efekt zachwytu nieznanym, Małgorzata Starosta przesuwa akcent opowieści w stronę pytań o pamięć, dziedziczenie historii i odpowiedzialność za to, co kiedyś zostało przemilczane.

Hebanowy Dworek jako pierwszoplanowy bohater tej opowieści

Punktem zwrotnym (kolejnym już) dla tej historii jest odkrycie sekretnego pokoju, w którym znajduje się sekretara należąca do Edmunda Grinna. W jednej z przegródek dzieci znajdują pamiętnik z 1935 roku, zawierający istotne wskazówki dotyczące zaginięcia Brygidy – przyjaciółki z dawnych lat Elizy. Śledztwo prowadzi bohaterów do jeziora oraz związanej z nim legendy.

Cała akcja rozgrywa się bowiem albo w Hebanowym Dworku, albo w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Nie jest on z pewnością zwykłym miejscem akcji. To pełna sekretów przestrzeń, która zawiera w sobie wszystkie historie dawnych i obecnych mieszkańców. 

Tytułowe pomieszczenie można odczytywać wprost lub potraktować symbolicznie – jako składowisko dawnych pamiątek, tego co przeminęło, ale nie znaczy, że nie może zostać ponownie odkryte. Niektóre przedmioty mogły się tam znaleźć, bo przestały być użyteczne lub wręcz przeciwnie – są nadal zbyt niebezpieczne albo niewygodne.

To także metafora tego, jak funkcjonują rodzinne historie. Najważniejsze przedmioty rzadko eksponowane są na widoku. Są schowane i zabezpieczone. Jeżeli chce się do nich dotrzeć, trzeba porozmawiać z odpowiednimi ludźmi, mieć trochę szczęścia, być otwartym na prawdę, ale też znaleźć się w odpowiednim miejscu i czasie.

Co ta książka stara się powiedzieć czytelnikom

Najciekawsze w Sekretnym pokoju wydaje mi się to, że pod warstwą przygodowej narracji kryje się kilka ,,złotych myśli”, które jeszcze długo po lekturze, wybrzmiewają w umysłach odbiorców. Nie bez powodu autorka głównymi i najbardziej sprawczymi bohaterami uczyniła dzieci. To właśnie ich ciekawość oraz chęć rozwiązywania dawnych trudności napędza fabułę. Gdybyśmy tylko skupiali się na konsekwencjach (jak zawsze nam powtarzano), niewiele byśmy w życiu doświadczyli.

Właśnie dzięki nim możemy też odczuć jak istotne są wydarzenia z przeszłości w naszym życiu, i pewnie jak niewiele by trzeba było, żeby je zamienić. Wystarczyłaby tylko mała decyzja przodka, by nie tylko losy rodziny potoczyły się inaczej, ale by wpłynąć na zwykłą codzienność wielu osób.

Bohaterowie Sekretnego pokoju udowadniają jednak, że wszystko jest możliwe. Jedyny warunek to… wspólne działanie!

Dlaczego Sekretny pokój może stać się ulubioną serią młodych czytelników?

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać twórczości Małgorzaty Starosty – zapewniam, że już od pierwszych stron docenicie styl autorki. Za każdym razem, kiedy sięgam po tę serię, czuję się tak jak wtedy, gdy miałam osiem lat i po raz pierwszy pochłaniałam cykl o Potterze.

Sekretny pokój to książka, która z jednej strony ma wszystko, czego można oczekiwać od dobrego fantasy: zagadkę, odpowiedni nastrój, niekończące się sekrety, lekki dreszczyk niepokoju oraz grupę bohaterów, którym chce się kibicować. 

Z drugiej jednak strony, nie powiela znanych motywów, potrafi zaskakiwać oraz stopniowo buduje napięcie, która przykuwa każdego odbiorcę do książki na wiele godzin. Hebanowy Dworek ma w sobie coś z baśniowego domu, ale również kilka elementów z dobrej obyczajowej powieści osadzonej w uniwersalnym czasie oraz miejscu. 

Czy warto sięgnąć po Sekretny pokój?

Jeżeli kiedykolwiek mieliście okazję być w starym domu i przyszło Wam do głowy, że gdzieś w ścianie ukryte jest tajemnicze przejście do zagadkowego pokoju – ta książka jest dla Was. Błyskotliwa historia pełna zwrotów akcji i emocjonującej fabuły fantastycznie się sprawdzi dla czytelników powyżej 9. roku życia.

Sprawdzajcie dostępność Sekretnego pokoju na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Sekretny pokój Małgorzaty Starosty?

Sekretny pokój to trzeci tom serii Godzina czarów. Fabuła koncentruje się wokół odkrycia tajemniczego pokoju, sekretery Edmunda Grinna oraz pamiętnika z 1935 roku, który prowadzi bohaterów do zagadki zaginięcia Brygidy i związanej z jeziorem legendy. 

Czy Sekretny pokój to osobna historia, czy część serii?

To część serii Godzina czarów i zarazem jej trzeci tom. Książka rozwija wcześniej zbudowane uniwersum Hebanowego Dworku oraz wraca do znanych bohaterów i rodzinnych tajemnic. 

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy, żeby przeczytać Sekretny pokój?

Ponieważ jest to trzeci tom cyklu, znajomość Godziny czarów i Zaklętego Miasteczka pomoże lepiej zrozumieć relacje między bohaterami oraz historię Hebanowego Dworku. Zalecam odkrywanie tej serii w kolejności ukazywania się części.

Dla jakiego wieku jest książka Sekretny pokój?

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 9 lat – spodoba się także nastolatkom.

Kim jest Małgorzata Starosta?

Małgorzata Starosta jest poetką i prozatorką, autorką opowiadań obyczajowych i kryminalnych, a także twórczynią bajek dla dzieci. W swojej twórczości porusza tematy relacji, trudnych wyborów oraz poszukiwania siebie. 

Czy Sekretny pokój to książka fantasy dla dzieci?

Tak, ale nie jest to fantasy oparte wyłącznie na widowiskowej magii. Książka łączy elementy fantastyczne z tajemnicą, śledztwem i rodzinną historią, dlatego można ją traktować jako połączenie dziecięcej fantasy oraz powieści przygodowo-zagadkowej. 

Artykuł Sekretny pokój – recenzja trzeciego tomu serii. Czy dasz się zaprosić do Hebanowego Dworku? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To historia dla czytelników od 9. roku życia, ale znajdujące się w niej wątki są na tyle uniwersalne, że dobrze będzie się przy niej bawił nawet dorosły odbiorca. Komu ufamy, kiedy świat ogarnia kryzys? Dlaczego tak łatwo wierzymy tym, którzy obiecują nas uratować? I co dzieje się wtedy, gdy technologia, komfort oraz demagogiczne hasła o naprawianiu świata zaczynają zastępować zdrowy rozsądek oraz zwykłą czujność? 

Z przyjemnością daję znać, że objęłam tę pozycję swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Złodzieje światła
➜ Autorka: Helena Duggan
➜ Tłumaczenie: Anna Kłosiewicz
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym są Złodzieje światła?

Już na wstępie Złodziei światła wskakujemy w sam środek akcji. Ziemia przechyliła się względem swojej osi, a na Słońcu pojawiła się tajemnicza ciemna plama. Wszystko wskazuje na to, że światu grozi więc katastrofa i zostało niewiele czasu, żeby odwrócić skutki tego tragicznego, tajemniczego wypadku. Na przysłowiowej scenie społecznej pojawia się jednak miliarder i technologiczny geniusz Howard Hansom, który ogłasza, że ma plan ocalenia planety. 

Gdy siostra głównego bohatera, Griana, nagle znika, chłopiec rusza jej śladem wraz z dwójką przyjaciół, Jeffreyem i Shelli. Trop prowadzi ich do nowoczesnego miasta stworzonego przez Hansoma, ale bardzo szybko okazuje się, że pod hasłami ratowania świata kryje się coś znacznie mroczniejszego. To tak w ekstremalnym skrócie, bo wątków w Złodziejach światła jest znacznie więcej!

Nie warto wierzyć we wszystko, co się widzi

Najciekawsze w tej książce jest to, że nie opiera się ona przede wszystkim na przygodowej, widowiskowej akcji. Owszem, w książce znajdziemy sceny pościgów, tajemnicze przejścia, zagadnienia związane z wiernie strzeżonym sekretem, zaginioną siostrą oraz dziadkiem czy dziwnymi postaciami ukrywającymi się pod pelerynami. Futurystyczne miasto ma jednak do zaoferowania znacznie więcej. 

Pod tym wszystkim kryje się bowiem opowieść o świecie, w którym obraz, narracja i gra pozorów potrafią być skuteczniejsze niż prawda. Howard Hansom nie rządzi przecież tylko dzięki technologii. Jego popularność jest tak znacząca przede wszystkim dzięki temu, że potrafi sprzedać ludziom opowieść o bezpieczeństwie, postępie i wspólnym celu. 

To właśnie dlatego Złodzieje światła tak dobrze czyta się jako książkę o dezinformacji i o niebezpiecznej w skutkach łatwości, z jaką społeczeństwa oddają zaufanie tym, którzy najgłośniej obiecują proste rozwiązania. Sama autorka otwarcie zresztą przyznaje, że w serii (bo Złodzieje światła to dopiero pierwszy tom zapowiadanego cyklu) porusza tematy władzy, chciwości, bogactwa, dezinformacji, technologii, natury czy też wspólnoty. 

Jak wygląda zło? Kiedy pozory mylą

To książka, która bardzo celnie pokazuje, że zło rzadko wysyła jakieś oczywiste sygnały ostrzegawcze. Zwykle pojawia się pod przykrywką sympatii, troski o innych i konieczności działania ,,w dobrej wierze”. Hansom nie mówi przecież otwarcie, że chce kogoś kontrolować czy wykorzystać. On twierdzi, że musi ocalić świat. 

Helena Duggan choć pisze dla młodych czytelników, nie upraszcza mechanizmu manipulacji. Pokazuje, że największe zagrożenia nie zawsze wyglądają groźnie. Czasem przemawiają za pomocą pięknych, poruszających haseł, ukrywają się w nowoczesnych, imponujących rozwiązaniach czy mają twarz człowieka, który wygląda na kogoś, komu można zaufać.

Ufni dorośli i nauka samodzielnego myślenia dla dzieci

No właśnie, bo to, że łatwo dać się zwieść pozorom nie dotyczy tylko dzieci. We współczesnym świecie nawet dorośli – czy to na skutek strachu, wygody czy potrzeby oddania komuś kontroli, wolą często bezrefleksyjnie ufać innym.

Z perspektywy czytelnika Złodzieje światła są więc historią o konieczności odzyskania sprawczości. To bohaterowie-dzieci muszą zacząć zadawać pytania, łączyć fakty, ufać sobie nawzajem i wychodzić poza oficjalną wersję wydarzeń. 

Pod tym względem książka przypomina najlepsze współczesne dystopie dla młodszych czytelników. Nie uczy biernego odbioru świata, tylko podejrzliwości wobec odgórnie narzuconej wersji wydarzeń. Uwrażliwia na zdroworozsądkowe podejście, że: warto sprawdzać, dopytywać, przyglądać się, a nawet kwestionować. Nie warto na pewno wierzyć we wszystko, co się widzi i słyszy – zwłaszcza, jeżeli nie mamy możliwości czegoś zweryfikować w wiarygodnych źródłach.

Technologia jako uzależnienie i narzędzie kontroli

Helena Duggan bardzo wyraźnie podkreśla też temat uzależnienia od elektroniki i ślepego zaufania technologii. W tej powieści nowoczesne rozwiązania organizują codzienność, prowadzą ludzi, podpowiadają decyzje, gromadzą dane i czynią życie wygodniejszym. Właśnie dlatego są tak niebezpieczne. Nie narzucają się, ale skutecznie od siebie uzależniają. 

Nie chodzi jednak o to, żeby demonizować technologię. Problemem jest nasze przyzwyczajenie do tego, że technologia zawsze ma rację, wie lepiej, co dla nas dobre i może podejmować za nas decyzje. Duggan pokazuje, jak łatwo ludzie zaczynają mylić komfort z bezpieczeństwem, a innowację z prawdą. I właśnie dlatego Złodzieje światła są tak aktualne w wymowie. To nie jest opowieść o odległej przyszłości. To książka, która bardzo dobrze wpisuje się w aktualne trendy.

Shelli jako współczesna Pocahontas

Wśród trojga głównych bohaterów, warta wspomnienia jest szczególnie Shelli, którą można uznać za przeciwwagę dla całej opowieści. Znaczące są jej bliskość ze zwierzętami, nieufność wobec nowoczesnej technologii oraz silny związek z naturą. Wprowadza świeżość, oferuje inny punkt widzenia, ale też jest w niej coś ponadczasowego. Być może dlatego – dla mnie – jest kimś w rodzaju współczesnej Pocahontas: dziewczyny, która rozumie więcej, jest bardziej uważna oraz skupiona i ma dar porozumiewania się z przyrodą.

To zresztą bardzo ciekawy kontrapunkt dla całej książki. W świecie zafascynowanym ekranami, systemami i obietnicami wielkich technologicznych rozwiązań Shella wnosi intuicję oraz jakiś element metafizyczny. Jest bohaterką przypominającą, że nie wszystko da się zmierzyć, skatalogować i przeliczyć. Czasem właśnie to, co najbardziej analogowe, okazuje się najlepszą ochroną przed manipulacją.

Czy warto sięgnąć po Złodziei światła?

Złodzieje światła to jedna z tych książek dla dzieci i młodzieży, które trafią do współczesnego odbiorcy skuteczniej, niż niejedna powieść dla dorosłych. Helena Duggan bierze na warsztat dezinformację, techno-utopie, uzależnienie od elektroniki, utratę prywatności i ślepe podążanie za fałszywymi wybawcami, ale nie zamienia tego w toporny manifest. Zamiast tego pisze fascynującą, przygodową historię z tajemnicą, napięciem oraz bohaterami, którym aż chce się kibicować. 

Co po niej zostaje w głowach czytelników? Świadomość, że nie wszystko, co świeci, jest wszystkim, na co powinno się patrzeć. Czasem właśnie to najjaśniej reklamowane rozwiązanie okazuje się dopiero początkiem bardzo mrocznej tajemnicy. I może dlatego Złodzieje światła czyta się nie tylko jako świetny thriller dla młodszych czytelników, ale też jako bardzo współczesną opowieść o konieczności zachowania własnego osądu. Jestem ogromnie ciekawa kontynuacji! Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym są Złodzieje światła Heleny Duggan?

To przygodowa powieść dla młodszych czytelników o świecie zagrożonym katastrofą po tajemniczym przechyleniu Ziemi i ciemnej plamie na Słońcu. Główny bohater, Grian, rusza tropem zaginionej siostry do miasta stworzonego przez technologicznego miliardera Howarda Hansoma, gdzie szybko okazuje się, że nic nie jest tym, czym się wydaje. 

Dla jakiego wieku jest książka Złodzieje światła?

Polecam ją dzieciom powyżej 9. lat jak i nastolatkom oraz dorosłym. 

Czy Złodzieje światła to książka o technologii i dezinformacji?

Tak, i to jeden z jej najmocniejszych współczesnych tematów. Sama autorka mówi o władzy, chciwości, dezinformacji, technologii, naturze i wspólnocie, a dodatkowo warto zwrócić uwagę także na wątki powiązane z dominacją wielkich korporacji, prywatnością i niebezpieczną siłą technologicznych narracji. 

Czy książka porusza temat uzależnienia od elektroniki i ślepego zaufania technologii?

Tak. To historia o sile technologii, ale też o jej ciemniejszych stronach: kontroli, dominacji wielkich firm i wygodzie, która może usypiać czujność ludzi. 

Czy Złodzieje światła to bardziej przygodówka czy książka z przesłaniem?

Jedno i drugie. Znajdziecie w niej intrygę, tajemnicę, szybkie tempo i cliffhangery, ale także pod warstwą przygody ukrytą opowieść o polityce, technologii, środowisku, manipulacji oraz odpowiedzialności. 

Czy warto czytać Złodziei światła?

Tak, bo to książka wyjątkowo celnie dotykająca tematów bardzo współczesnych: dezinformacji, techno-utopii, władzy wielkich firm, prywatności i łatwości, z jaką ludzie ufają pozornie dobrym rozwiązaniom. Właśnie dlatego Złodzieje światła sprawdzą się nie tylko jako przygodowa seria dla dzieci, ale też jako mocna opowieść o świecie, w którym obecnie żyjemy. 

Artykuł Złodzieje światła Heleny Duggan – powieść dla dzieci o dezinformacji i ślepym zaufaniu do technologii pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Do worka karmy, książeczki szczepień i smyczy dorzuciliśmy także… rozpiskę ulubionych miejsc na spacery (z mapką!), godziny karmienia, gramaturę porcji, numery telefonów do specjalistów ,,w razie Wu” czy ulubione zabawy. 

Książka Dziadek naszego Kota niezmiernie mnie jednak pociesza, że nie jesteśmy jedynymi ludźmi na świecie, którzy upadli na głowę z powodu swojego pupila. A ta ,,lekko” absurdalna troska o zwierzęta – w pewnych kręgach – to coś zupełnie normalnego.

➜ Tytuł: Dziadek naszego Kota
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Hubert Grajczak
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka do bezustannego chichrania się

Regina Golińska-Barancewicz, która należy do grona moich ulubionych polskich autorek, powraca z kolejną lekturą, która zachwyca przenikliwością obserwacji, rozbawia i zajmuje. Jej lekkie pióro, ale i nietuzinkowych bohaterów mogliście już poznać przy okazji książek:

• Mój brat Feliks,
• Wilczynka – córka Mikity,
• Pierwszy dzień wiosny.

Dziadek naszego Kota to pozycja zupełnie inna. Najłatwiej określić ją słowami: lekturą do bezustannego chichrania! Z przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

O czym jest Dziadek naszego Kota? 

Znacie ten mem z tatą, który nie lubił kotów? A po tygodniu tata i kot zostają najlepszymi przyjaciółmi i świata poza sobą nie widzą. Można powiedzieć, że właśnie ten koncept przyświecał autorce podczas procesu tworzenia historii.

Bohaterami książki jest pewna rodzina, którą jako narrator reprezentuje 10-letni Krzysiek. To z jego perspektywy poznajemy historię Kota, który znalazł się przypadkiem w domu dziadków. Początkowo z inicjatywy babci, a finalnie – stał się nierozłącznym towarzyszem sceptycznego wcześniej staruszka. 

Akcja właściwa zaczyna się jednak w chwili, kiedy dziadkowie wyjeżdżają na urlop, a Krzysiek wraz ze swoją mamą i młodszą siostrą, przyjeżdżają opiekować się Kotem.

Przeszukaliśmy całą kuchnię, ale kartki nigdzie nie było.

– Nie ma żadnej kartki! – zawołała Ula, kiedy mama siedziała pod szafą i próbowała obsłaskawić kota. – Jest tylko jakiś zeszyt.

– Jaki zeszyt? – Mama zerwała się na równe nogi i przybiegła do kuchni. – Tylko nie to!

Ale to było to. ,,Instrukcja obsługi kota” sporządzona przez dziadka nie zmieściłaby się na kartce. Liczyła sobie dokładnie piętnaście i pół strony dużego zeszyt.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Dzień pierwszy, str. 32

Podwójna narracja – kot kontra człowiek

Co jednak ciekawe, książka prezentuje nie tylko jedną perspektywę. Czytelnik otrzymuje bowiem również punkt widzenia samego Kota. Trzeba przyznać, że istotnie jest to bestyjka z charakterem. Można powiedzieć – typowy przedstawiciel swojego gatunku. To zestawienie ludzkiej narracji z kocią perspektywą tworzy fascynującą, niezwykle zabawną mieszankę wybuchową.

Wyobraźcie sobie bowiem kota, który nie toleruje świnki Peppy, musi mieć kulkę z folii w misce z wodą (ale tylko rano), o 3 w nocy jada świeżo przyrządzonego mintaja (wyłącznie z Lidla) i na noc trzeba mu zostawiać włączone światło, bo lubi obserwować sobie rybiki. Brzmi absurdalnie? Ale to przecież samo życie!

Ech, życie kota… cała noc zmarnowana na szkolenie człowieka, a jakość ryby pięć na dziesięć. Obsługa – dwie gwiazdki. No, niech będą trzy. Ale tylko dlatego, że pod koniec próbowała udawać miłą.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Noc pierwsza, str. 50

Humor, który pokochają dzieci i dorośli

Nastawcie się więc na wspaniałą, pełną zwrotów akcji zabawę. Możecie być bowiem pewni, że finał tej historii bardzo Was zaskoczy. Czy rodzina Krzyśka poradzi sobie z obsługą Kota? A może to Kot ogra ich wszystkich w swoją grę? Koniecznie sięgnijcie po Dziadek naszego Kota, żeby poznać odpowiedzi na m.in. powyższe pytania. Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 6 lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura. Dziadek naszego Kota należy do cyklu To lubię!.

FAQ – Dziadek naszego Kota

O czym jest książka Dziadek naszego Kota?

To humorystyczna opowieść o rodzinie, która musi zaopiekować się wymagającym kotem pozostawionym przez dziadków. Książka ukazuje relacje człowieka ze zwierzęciem z dużą dozą humoru.

Kto jest autorem książki Dziadek naszego Kota?

Autorką jest Regina Golińska-Barancewicz – polska pisarka znana z ambitnych książek dla dzieci.

Dla jakiego wieku jest książka Dziadek naszego Kota?

Książka polecana jest dla dzieci od około 6 lat, ale doskonale sprawdzi się także jako lektura dla całej rodziny.

Czy Dziadek naszego Kota to zabawna książka?

Tak – to jedna z najbardziej humorystycznych książek dla dzieci, oparta na codziennych sytuacjach i charakterystycznych zachowaniach zwierząt.

Czy książka należy do jakiejś serii?

Tak, książka została wydana w ramach popularnej serii To lubię! wydawnictwa Literatura.

Artykuł Dziadek naszego Kota – recenzja najzabawniejszej książki o kocie, który rządzi ludźmi pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Za każdym razem, gdy sięgam po kolejne tomy serii Zuza Wróbel na tropie, mam wrażenie, że wyruszam w podróż – nie tylko do zupełnie innego czasu, ale również – do całkowicie odmiennego świata. Międzywojenna Warszawa w ujęciu Tomasza Duszyńskiego nie jest jedynie tłem wydarzeń – to pełnoprawny bohater tych historii. Miasto pulsuje życiem, skrywa sekrety i przyciąga tajemnice, które tylko czekają, żeby ktoś je odkrył.

➜ Tytuł: Zuza Wróbel na tropie. Człowiek Zagadka i Liga Złoczyńców
➜ Seria: Zuza Wróbel na tropie. Detektywi Domu pod Dębem
➜ Autor: Tomasz Duszyński
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Miejsca z książki, które możesz odwiedzić w Warszawie

Autor z ogromną swobodą łączy historię z literacką fikcją. W części Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców pojawiają się realne miejsca – Kercelak, Teatr Wielki, Zamek Królewski – a także postacie, które rzeczywiście ówcześnie istniały, takie jak np. prezydent Ignacy Mościcki (urzędujący w latach 1926–1939) czy słynny Szpicbródka. Dzięki temu czytelnik może umiejscowić akcję w konkretnym czasie, a jednocześnie czuć, że uczestniczy w czymś więcej niż tylko przygodowej powieści.

Tomasz Duszyński przygotował tak emocjonujące zwroty akcji, pełną niespodzianek fabułę oraz cały przegląd postaci, że spadną Wam wąsy… to znaczy – czapki z głów! Z przyjemnością oraz wielką dumą także ten tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

Jeżeli jeszcze nie znacie poprzednich części, koniecznie zerknijcie tutaj:

• Zuza Wróbel na tropie,
• Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei.

Porwanie, które wywołuje napływ pytań

Tytułową Zuzę mieliśmy szansę poznać już w poprzednich częściach, ale rodzina Wróblów jest znacznie większa, niż sam komisarz Antoni Wróbel oraz jego bratanica. Tom wcześniej czytelnicy otrzymali informację, że Zuza ma także siostrę Krysię. Dziewczynka nie mogła wręcz się doczekać, żeby spotkać się z nią po długiej rozłące.

Krysia zdecydowała się odwiedzić młodszą siostrę w stolicy, ale nie przewidziała, że jej podróż pociągiem zmieni się w zupełnie zaskakującą… lekcję przetrwania! Kiedy zostaje uprowadzona przez tajemniczego współpasażera z przedziału, udaje się jej tylko pozostawić kilka wykonanych palcem rysunków na szybie. Czy policji uda się odgadnąć ten szyfr oraz odnaleźć Krysię? Jaki jest motyw tego porwania? I co wspólnego ma z tym sama Zuza?

Zuza – bohaterka, której nie da się przewidzieć

Zuza pozostaje jedną z najbardziej wyrazistych postaci w literaturze dziecięcej ostatnich lat. Jej ogromnym atutem jest nie tylko inteligencja, ale przede wszystkim… nieprzewidywalność. To bohaterka, która potrafi działać intuicyjnie, łamać schematy i znajdować rozwiązania tam, gdzie inni widzą jedynie ślepy zaułek.

Okazuje się, że jej brak przewidywalności może ocalić finalnie naprawdę sporo osób… a także kosztowności o charakterze państwowym! Jak zwykle Zuza może liczyć również na swoich wiernych przyjaciół – grupę młodych Detektywów z Domu pod Dębem czy też durzącego się w niej Franka.

W tym tomie szczególnie wyraźnie widać, jak ważne są relacje. Zuza nie działa sama – ta sieć powiązań sprawia, że opowieść nabiera głębi, a stawka staje się jeszcze wyższa.

Szpicbródka i Liga Złoczyńców – między legendą a historią

Ciekawym momentem książki jest wprowadzenie postaci Szpicbródki – inspirowanej prawdziwą osobą Kazimierza Cichockiego. Autor umiejętnie, ale przy okazji również bardzo subtelnie, wplata ciekawostki na temat historycznych bohaterów. 

Równie dobrze na wyobraźnię działa także motyw Ligi Złoczyńców, choć akurat w tym przypadku nie ma oczywistych potwierdzeń istnienia takiej organizacji. Bez względu jednak czy jest to tylko literacka konstrukcja, czy echo rzeczywistych struktur przestępczych działających w międzywojennej Warszawie – Tomasz Duszyński pozostawia czytelnikowi przestrzeń do interpretacji. A odbiorca może sam pobawić się w detektywa i nieco pobuszować w internecie na ten temat.

Mistrzowska konstrukcja intrygi

Trzeci tom serii to pokaz narracyjnej dojrzałości. W Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców buduje się historię opartą na sieci zależności, w której każdy bohater ma swoje miejsce i znaczenie. Wątki splatają się, rozchodzą i powracają w najmniej oczekiwanych momentach.

To opowieść, która wymaga uważności, ale jednocześnie daje ogromną satysfakcję. Czytelnik nie jest tu biernym odbiorcą – staje się uczestnikiem śledztwa, analizuje tropy i próbuje wyprzedzić bohaterów.

Czy warto sięgnąć po ten tom?

Jeśli szukacie książki, która łączy przygodę, historię i zagadkę detektywistyczną w jednej, spójnej opowieści – to jest wybór, który trudno przebić. Trzeci tom wyłącznie potwierdza, że mamy do czynienia z jedną z najciekawszych serii detektywistycznych dla dzieci w Polsce. Oj, jakże chciałabym obejrzeć kiedyś jej ekranizację!

Polecam niezmiennie czytelnikom od 9. roku życia – ale uprzedzam: to lektura, która wciąga również dorosłych. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców?

To detektywistyczna historia osadzona w międzywojennej Warszawie, w której Zuza próbuje rozwikłać zagadkę porwania swojej siostry i odkryć tajemnice Ligi Złoczyńców.

Czy trzeba znać poprzednie tomy serii?

Nie jest to konieczne, ale znajomość wcześniejszych części pozwala lepiej zrozumieć relacje między bohaterami.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Polecam ją dla czytelników 9+, choć starsi odbiorcy również znajdą tu wiele dla siebie.

Czy postać Szpicbródki istniała naprawdę?

Tak, inspiracją dla tej postaci był Kazimierz Cichocki – znany przestępca z okresu międzywojennego.

Dlaczego akcja książki jest osadzona w międzywojennej Warszawie?

Ten okres historyczny pozwala autorowi połączyć realne wydarzenia i miejsca z fikcyjną, detektywistyczną fabułą.

Artykuł Porwanie w międzywojennej Warszawie i tajemnicza Liga Złoczyńców – kolejny tom Zuzy Wróbel na tropie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Ogromny sztorm zniszczył znaczną część nadmorskiego kurortu ,,Kurhaus”, a woda zabrała ze sobą ludzkie istnienia – prawdopobnie, bo nikt nigdy nie ustalił dokładnej liczby ofiar.

➜ Tytuł: Dziewczynka, której nie było
➜ Seria: Z Dreszczykiem
➜ Autorka: Joanna Jagiełło
➜ Ilustracje: Paulina Wyrt
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kim jest Ignacy? Bohater książki Dziewczynka, której nie było

Dziewczynka, której nie było to lektura nieoczywista, pełna wartościowej treści, ale i nadprzyrodzonych zjawisk, które wciągną czytelników bez reszty! Z przyjemnością informuję, że jest to mój patronat medialny.

Głównym bohaterem książki jest chłopiec o imieniu Ignacy. Czuje, że czasami odstaje od reszty. Raczej stroni od tłumów, cieszy go malowanie akwarelami i jest zupełną ,,nogą” z niemieckiego – do tego stopnia, że po wakacjach musi pisać poprawkę. Razem z rodzicami, siostrą, jej koleżanką i psem, planują spędzić trochę czasu na urlopie w Dziwnowie.

Tajemnicza dziewczynka na plaży nad Bałtykiem

Początkowo nic nie zapowiada tego, co ma się wkrótce wydarzyć. Całe towarzystwo kwateruje się w starej willi przeznaczonej na wynajem. Mają blisko do plaży i choć pogoda jest ,,w kratkę” – jak to bywa nad polskim morzem – to jednak zapowiada się przyjemny czas beztroski.

Pewnego dnia Ignacy zauważa wśród fal dziewczynkę. Nieco doskwiera mu samotność, bo siostra z koleżanką od razu znaleźli sobie kompanów do zabawy. Chłopiec jest zaskoczony, ale i podekscytowany, gdy dziewczynka podchodzi do niego. Tym bardziej, że okazuje się Niemką, bardzo nietypowo ubraną oraz w dziwny do wytłumaczenia sposób – zagadkową.

Między historią a teraźniejszością – Dziwnów w książce Joanny Jagiełło

Dziewczynka, której nie było opowiada o fikcyjnych bohaterach, wplatając jednak w fabułę prawdziwe informacje oraz ciekawostki o okolicy. Autorka w pewien sposób oddaje hołd pamięci nie tylko kuracjuszom, ale ogólnie mieszkańcom Dziwnowa (a właściwie ówczesnego Dievenowa), zachowując odpowiedni balans między przeszłością a teraźniejszością.

Książka, choć w dużej mierze skupiająca się na nadrzeczywistych zjawiskach, kładzie nacisk przede wszystkim na tym, co jest teraz – na życiu. Możliwość zagłębiania się w historię, podążania tropem cieni czy duchów jest ekscytująca, ale nigdy nie powinna zdominować tego, co naprawdę ma znaczenie.

Doskonały styl oraz przeplatana narracja listami Almy

Muszę przyznać, że cały czas w trakcie lektury towarzyszyło mi ogromne zaciekawienie. Autorka używając poetyckiego języka, jednocześnie doskonale potrafi budować napięcie. Sam koncept przeplatania losów Ignacego dawnymi listami Almy, czyli tytułowej dziewczynki, pozwala szerzej spojrzeć na bohaterów oraz lepiej zrozumieć ich motywacje. Dodaje opowieści głębi, umożliwiając czytelnikom sympatyzowanie zarówno z jednym, jak i drugim (do pewnego momentu).

Ilustracje Pauliny Wyrt 

Godne zauważenia są również ilustracje Pauliny Wyrt, które wydają się odzwierciedlać wrażliwą osobowość Ignacego. Częste pokazywanie go bez widocznej twarzy, w otoczeniu rozmytym, ale pełnym przenikających się kolorów – dodaje tajemniczego akcentu historii. Lektura z takimi obrazkami staje się jeszcze przyjemniejsza.

Seria z Dreszczykiem – dlaczego warto sięgnąć po Dziewczynkę, której nie było

To wspaniale napisana, zilustrowana i przygotowana książka, należąca do jednej z moich ulubionych Serii z Dreszczykiem. Sprawdźcie np. mój poprzedni patronat tego cyklu: Dom na odludziu.

Dziewczynka, której nie było będzie odpowiednią pozycją dla czytelników powyżej 9 lat. Musicie jednak mieć na uwadze, że po lekturze wielu odbiorców na pewno zapragnie wybrać się na wakacje… do Dziwnowa. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie wydawnictwa Literatura.

FAQ o książce Dziewczynka, której nie było

O czym opowiada książka Dziewczynka, której nie było Joanny Jagiełło?

Dziewczynka, której nie było to powieść dla młodszych czytelników inspirowana prawdziwą katastrofą, która wydarzyła się nad Bałtykiem na początku XX wieku. Historia skupia się na chłopcu o imieniu Ignacy, który podczas wakacji w Dziwnowie spotyka tajemniczą dziewczynkę. 

Czy wydarzenia z książki Dziewczynka, której nie było mają związek z prawdziwą historią?

Tak. Punktem wyjścia dla fabuły jest autentyczne wydarzenie – potężny sztorm, który w nocy z 30 na 31 grudnia 1913 roku nawiedził Dziwnów. Katastrofa zniszczyła część nadmorskiego kurortu Kurhaus i na trwałe zapisała się w historii regionu. Autorka bazuje na tym fakcie i czyni go tłem dla literackiej opowieści, w której fikcyjni bohaterowie spotykają się z echem dawnych wydarzeń.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka Dziewczynka, której nie było?

Książka najlepiej sprawdzi się u czytelników powyżej 9 roku życia. Historia łączy elementy przygodowe, historyczne i lekko nadprzyrodzone, dzięki czemu jest atrakcyjna także dla starszych dzieci, młodzieży, a nawet dorosłych. 

Czy Dziewczynka, której nie było należy do jakiejś serii wydawniczej?

Tak, książka została wydana w popularnej Serii z Dreszczykiem wydawnictwa Literatura. Cykl ten obejmuje powieści dla młodszych czytelników, które łączą elementy tajemnicy, historii oraz przygody. 

Gdzie rozgrywa się akcja książki Dziewczynka, której nie było?

Akcja powieści rozgrywa się w nadmorskim Dziwnowie. To właśnie tam Ignacy spędza wakacje z rodziną i odkrywa ślady historii związanej z dawną katastrofą. Miejscowość staje się ważnym elementem opowieści.

Artykuł Katastrofa, która naprawdę wydarzyła się nad Bałtykiem. Recenzja książki ,,Dziewczynka, której nie było” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jest to książka obrazkowa, w której każda strona to mała laurka dla najmłodszych – od rodziców, opiekunów czy dziadków. Jej wspólna lektura umacnia więzi, otwiera dyskusje na temat emocji, ale również staje się metaforyczną podróżą po uczuciach dziecka. Z przyjemnością objęłam tę książkę swoim patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Nazywam się miłość
➜ Autorka: Sonia Małgorzata
➜ Ilustracje: Ola Szwajda
➜ Wydawnictwo: self-publishing
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Historia opowiedziana przez… Miłość

Dla wielu rodziców miłość ma twarz ich dziecka. Zupełnie naturalnym wydaje się więc uczynienie narratorem tej książki pewną dziewczynkę. Historię opowiada mała Miłość, która przedstawia się czytelnikowi jako ktoś, kto jest obecny już od pierwszych chwil życia.

Miłość pojawia się w momencie narodzin bohaterki – właśnie wtedy, gdy rodzice trzymają ją w ramionach i patrzą jak na największy skarb. Od tej chwili ta emocja towarzyszy jej w poznawaniu świata: w pierwszych obserwacjach domu, rodziny, kota bawiącego się sznurkiem czy w nowych miejscach.

To niezwykle ważna perspektywa narracyjna oraz psychologiczna. Dzięki niej dziecko nie słyszy historii o konflikcie czy rozstaniu dorosłych, ale o niezmiennym uczuciu, które trwa niezależnie od sytuacji rodzinnej, mieszkaniowej czy materialnej.

Świat dziecka pełen zróżnicowanych emocji

Miłość gra w tej książce pierwsze skrzypce. Ona jest fundamentem i na niej można budować codzienność, składającą się na wiele różnych emocji. Na ilustracjach Ola Szwajda przedstawia uczucia jako elementy układanki:

• radość,
• spokój,
• smutek,
• złość.

To bardzo czytelny obraz tego, w jaki sposób dzieci uczą rozpoznawać się swoje stany emocjonalne. Książka nie próbuje ich upraszczać ani ukrywać trudnych doświadczeń – przeciwnie, pokazuje, że wszystkie emocje są naturalną częścią życia. Że dopiero kompletna ich obecność tworzy obraz tego, kim naprawdę jest człowiek.

Dwa domy – jedna miłość

Życie nie składa się bowiem tylko na beztroskie chwile wypełnione szczęściem. Jednak to właśnie miłość pomaga przetrwać w tych bardziej wymagających sytuacjach. Poruszającym fragmentem książki jest moment, gdy bohaterka zaczyna rozumieć, że jej świat nie jest stały – on ciągle się zmienia. Pojawia się metafora pokoi; jedne drzwi prowadzą do mamy, inne do taty, a za kolejnymi nie pali się już światło.

To wizualne nawiązanie do różnych przestrzeni świetnie oddaje doświadczenie wielu dzieci, które po rozstaniu rodziców zaczynają funkcjonować w dwóch domach. Jednocześnie książka bardzo wyraźnie podkreśla, że mimo fizycznego podziału przestrzeni miłość nie dzieli się na pół, tak jak i dziecko nie musi wybierać między rodzicami.

Ilustracje pełne symboliki

Warstwa graficzna książki jest równie ważna co sam tekst. Ilustracje są miękkie, pastelowe oraz pełne symboliki. Pojawiają się w nich obrazy:

• ogromnego kota – będącego w tym przypadku metaforą bezpiecznej, domowej przestrzeni oraz przytulności,
• puzzli symbolizujących emocje,
• klucza otwierającego kolejne uczucia,

Obrazki tworzą kolejną warstwę znaczeń i pogłębiają doświadczenie odkrywania Nazywam się miłość.

Dlaczego warto przeczytać tę książkę z dzieckiem

To pozycja, która może stać się ważnym narzędziem rozmowy – szczególnie w sytuacjach, gdy dziecko doświadcza zmian w rodzinie oraz jego poczucie własnej wartości zostaje zachwiane. Rodzice i opiekunowie powinni po nią sięgnąć, ponieważ Nazywam się miłość:

• pomaga dziecku zrozumieć emocje związane z rozstaniem rodziców,
• pokazuje, że miłość nie znika mimo zmian w rodzinie,
• oferuje wsparcie podczas rozmowy o trudnych uczuciach,
• wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i przynależności,
• pokazuje, że dziecko ma prawo kochać oboje rodziców, a uczucie miłości może być stałe – niezależnie od sytuacji.

Dla wielu rodzin może to być pierwszy krok do spokojnej rozmowy o zmianach w życiu dziecka. Jednocześnie, Nazywam się miłość to pozycja dla każdego malucha oraz każdej rodziny. Dzięki niej można się otworzyć oraz porozmawiać o znaczeniu miłości.

Książka, która zostaje z czytelnikiem na długo

Historia daleka jest od moralizowania. To poetycka opowiastka, która zaprasza małych odbiorców do odkrycia czegoś bardzo ważnego – że miłość można znaleźć także w sobie. W finale bohaterka zamyka oczy, kładzie dłoń na sercu i odkrywa, że jej miłość zawsze tam była. Że ona jest Miłością.

To piękna i bardzo potrzebna opowieść, która przypomina, że nawet gdy świat dziecka się zmienia, najważniejsze uczucie pozostaje niezmienne. 

Książka dostępna jest na autorskiej stronie Soni Małgorzaty. Znajdziecie ją na u-osteo.pl – podobnie jak Kartę Pracy (do pobrania za darmo), zawierającą zadanie zachęcające dziecka do zajrzenia wgłąb siebie.

FAQ o Nazywam się miłość

O czym jest książka Nazywam się Miłość?

To książka obrazkowa dla dzieci opowiadająca o emocjach związanych ze zmianami w życiu najmłodszych. Historia pokazuje, że mimo rozstań lub pożegnań w rodzinie dziecko nadal jest kochane.

Dla jakiego wieku jest książka Nazywam się Miłość?

Książka najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku około 3-9 lat.

Czy książka Nazywam się Miłość pomaga dzieciom zrozumieć rozwód rodziców?

Tak. Dzięki metaforom i spokojnej narracji pomaga dziecku oswoić trudne emocje i zrozumieć, że miłość rodziców nie znika po rozstaniu.

Czy to książka terapeutyczna?

Nie jest typowym poradnikiem psychologicznym, ale zawiera elementy biblioterapii – może wspierać rozmowy o emocjach i zmianach w rodzinie.

Artykuł Nazywam się miłość – recenzja książki dla dzieci, która otwiera drzwi z emocjami pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Dziś, jako patronka także drugiego tomu, mogę powiedzieć jedno: Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 to fantastyczny cykl, w którym jedna przygoda rodzi drugą, a postacie odkrywają nie tylko nowe miejsca, ale także sami sprawdzają się w kolejnych, wymagających sytuacjach.

Autorem serii jest Andreas Suchanek, twórca doskonale rozumiejący literaturę przygodową dla młodszych czytelników. Drugi tom cyklu Las Szeptów nie opiera się już wyłącznie na zachwycie odkrywania magicznego świata. Tym razem bohaterowie otrzymują ważne zadanie – muszą odszukać zaginionego profesora, który od miesięcy nie pojawił się w swoim domu.

➜ Tytuł: Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2
➜ Seria: Las Szeptów
➜ Autor: Andreas Suchanek
➜ Ilustracje: Timo Grubing
➜ Tłumaczenie: Emilia Skwrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Poszukiwanie zaginionego profesora

W pierwszym tomie osią fabularną było odkrywanie – Lukas, czyli nasz główny bohater, co krok doświadczał poznawania innego świata. Przeprowadzka do nowego domu dosłownie otworzyła przed nim drzwi do miejsc, do których w innym wypadku nigdy nie mógłby trafić.

W tomie drugim w centrum wydarzeń pojawia się jednak nowa bohaterka – Ella i jej osobista motywacja. Zaginięcie dziadka, profesora, który wszedł do Lasu Szeptów i nie wrócił, staje się dla niej, ale i dla Lukasa oraz przyjaciół z Lasu Szeptów powodem kolejnych, emocjonujących przygód.

Las pełen tajemnic

To bardzo świadomy zabieg konstrukcyjny. O ile w części pierwszej dominowała ekscytacja nowością, o tyle tutaj czytelnik dostaje historię z mocno zarysowaną stawką. Poszukiwanie zaginionego członka rodziny to temat silnie oddziałujący emocjonalnie na czytelników.

 Suchanek buduje napięcie poprzez tajemnicę, podrzucane tropy oraz stopniowe odsłanianie informacji. Las w tej części przestaje być jedynie przestrzenią przygody. Staje się miejscem, które może być niebezpieczne oraz pełne niewygodnych zagadek.

Kim jest Ella?

Wprowadzenie Elli to najistotniejszy element drugiego tomu. To postać nie tylko charakterna, ale i decyzyjna oraz lubiąca postawić na swoim, dzięki czemu fabuła staje się jeszcze ciekawsza. Jej determinacja zmusza Lukasa do ponownego wejścia do świata, który dopiero co nauczył się rozumieć. 

Relacja między bohaterami opiera się na współpracy, wzajemnej nieufności i stopniowo rodzącym się zaufaniu. W efekcie historia nabiera warstwy relacyjnej, której w pierwszym tomie – siłą rzeczy – było mniej. To również dobry przykład literatury przygodowej, w której dziewczęca postać nie jest tylko mało znaczącą rolą drugoplanową, ale ma realny wpływ na przebieg fabuły.

Książka dla opornych odbiorców

Seria Las Szeptów charakteryzuje się krótkimi rozdziałami, z wyraźnie zaakcentowanymi punktami kulminacyjnymi oraz dialogami rozwijającymi akcję. To wszystko sprawia, że te książki bardzo łatwo utrzymują przy sobie uwagę młodych czytelników.

Drugi tom zachowuje dynamikę pierwszej części, ale dodatkowo wprowadza bardziej rozbudowaną intrygę. Zagadki stają się w niej mechanizmem napędowym. Czytelnik prowadzony jest od jednego miejsca do drugiego, gdzie bohaterowie stopniowo zbierają więcej informacji. Taka konstrukcja przypomina nieco grę, w której należy zdobyć niższe poziomy, żeby trafić do finałowej lokacji.

Dla kogo jest ten tom?

Drugi tom szczególnie dobrze sprawdzi się u czytelników w wieku 9+, którzy:

• lubią literaturę przygodową prowadzącą do konkretnego celu,
• cenią niebanalne zagadki i tropy prowadzące do rozwiązania,
• potrzebują dynamicznej narracji, ale bez przytłaczającej objętości i zbyt wielu opisów otoczenia,
• szukają serii, z którą będą mogli dorastać.

Dlaczego warto zajrzeć do tej serii?

Jako patronka pierwszego i drugiego tomu mogę napisać z pełnym przekonaniem: ta seria rozwija się we właściwym kierunku. Drugi tom pokazuje, że Las Szeptów ma potencjał na długofalową, spójną opowieść – taką, która nie tylko wciąga, ale i buduje relację z czytelnikiem. A w literaturze dziecięcej to przecież wartość bezcenna.

Na końcu Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 znajdziecie również bonusowe opowiadanie, które… wprowadza jeszcze więcej zagadek i tajemnic! Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ – Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2

Czy Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 trzeba czytać po pierwszym tomie?

Polecam zagłębiać się w tę serię chronologicznie, ponieważ tom drugi rozwija wydarzenia i relacje zarysowane w Początku przygody. Las Szeptów. Choć fabuła zawiera wystarczająco dużo kontekstu, aby nowy czytelnik zrozumiał podstawy świata przedstawionego, pełnię emocjonalnego i fabularnego napięcia osiąga się, znając tom pierwszy.

O czym jest Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2?

Drugi tom koncentruje się na zaginięciu dziadka Elli – profesora, który wszedł do Lasu Szeptów i nigdy nie powrócił. Poszukiwania prowadzą bohaterów w głąb magicznego świata, gdzie zagadka staje się osią napędową fabuły. To historia o odpowiedzialności, współpracy i konsekwencjach przekraczania granic tego, co nieznane.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Polecam ją czytelnikom 9+. To literatura przygodowa z elementami fantasy i zagadki, napisana dynamicznym, przystępnym językiem, ale z fabularną złożonością, która angażuje również bardziej zaawansowanych młodych czytelników.

Czy tom drugi jest bardziej mroczny niż pierwszy?

Nie jest mroczny w sensie gatunkowym, jednak wyraźnie dojrzalszy emocjonalnie. Wątek zaginięcia bliskiej osoby wprowadza poważniejszy ton, choć całość pozostaje w konwencji przygodowego fantasy bez treści nieadekwatnych dla młodszych odbiorców.

Czy seria Las Szeptów ma charakter zamknięty, czy to rozbudowany cykl?

Cykl ma konstrukcję rozwojową – poszczególne tomy zawierają domknięte wątki przygodowe, ale jednocześnie budują bardziej złożoną narrację, która rozwija się wraz z kolejnymi częściami.

Artykuł Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.