W drugim tomie fantastycznej serii Anny Nowackiej – KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, na czytelników czeka mnóstwo emocji w towarzystwie bohaterów poznanych już w SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Ponownie wyruszamy w podróż po Polsce, gdzie będziemy natykać się nie tylko na prastare gady, ale także stworzenia z mitologii słowiańskiej i… niegodne zaufania płazy.

➜ Tytuł: KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków
➜ Seria: SOS
➜ Autorka: Anna Nowacka
➜ Ilustracje: Ola Bylica
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Czarna Owca w rodzinie

Główny bohater serii, czyli dziewięcioletni Staszek, całkiem niedawno dowiedział się, że jego rodzina skrywa znacznie więcej tajemnic niż drzewo genealogiczne przeciętnych Kowalskich. Jego mama jest prezeską stowarzyszenia działającego pod przykrywką, a babcia wraz z ciotkami tworzą trzon tej organizacji i mają niemały udział w jej historii.

(…) Czyli wszyscy należycie do tajnej organizacji mającej przywrócić dobre imię smokom, które nie są postaciami z bajek, ale żywymi, chodzącymi po świecie od setek lat potworami? – Witek spojrzał na mamę Staszka pytająco.

– Pokrótce – odparła, rozglądając się.

Anna Nowacka, KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, Rozdział XXIV, str. 133

W rodzinie nie brakuje także Czarnej Owcy oraz członka familii, z którym najlepiej wychodzi się tylko na zdjęciach. Pradziadek chłopca ma sporo za uszami i jest źródłem niekończących się problemów dzielnych obrońców. Drugi tom odsłania kolejne karty jego planu, pokazując, że pradziadek nie działa w pojedynkę. Oprócz potężnego Uroborosa, pomaga mu także… tajemnicza ciotka Bogda.

Wawelskie rzeźbione głowy i związana z nimi legenda

Anna Nowacka swoją opowieść opakowuje w świetne poczucie humoru, bazujące przede wszystkim na zabawie słowem oraz absurdalnych sytuacjach. Autorka z upodobaniem bawi się frazeologizmami, zręcznie wplatając je w treść historii i nadając im czasami zupełnie nieoczekiwane znaczenia. Dzięki temu całość odbiera się jako lekturę lekką, wciągającą oraz błyskotliwą. Za ilustracje, które dopełniają ten fantastyczny świat, odpowiada Ola Bylica.

Umiejscawiając opowieść przede wszystkim we współczesnym Krakowie (z gościnną obecnością m.in. Opola), autorka bazuje na realnie istniejących ulicach oraz zabytkach Wawelu. W tej części ważną rolę odegrają na przykład rzeźbione głowy z Sali Poselskiej, a szczególnie jedna z nich, nazywana Niemą.

Na stropie tej sali Zamku Królewskiego na Wawelu rzeczywiście znajdują się renesansowe rzeźby w kształcie głów. Jedna z nich, z zasłoniętymi ustami, jest bohaterką legendy o Zygmuncie Auguście. Według podania miała upomnieć króla, kiedy ten wydał niesprawiedliwy wyrok. Kiedy będziecie więc tam kolejny raz, dobrze się jej przyjrzyjcie.

Rodzina, lojalność i potrzeba wolności

KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków jest jednak wartościową pozycją, nie tylko przez wzgląd na historyczne i kulturowe wzmianki. Z tej fantastycznej historii płyną ważne przemyślenia, które mogą przyswoić sobie czytelnicy. 

To prawda, że z niektórymi członkami rodziny najlepiej wychodzi się na zdjęciach, ale jednocześnie bliskość i wspólna historia potrafią być źródłem ogromnej siły. Siostry, czyli ciotki i babcia Staszka są gotowe wiele zrobić, żeby ochronić siebie nawzajem. Nie oznacza to jednak, że więzy krwi gwarantują zgodę czy zaufanie. Anna Nowacka pokazuje rodzinę również jako przestrzeń skomplikowanych relacji, sekretów i konfliktów, które nie zawsze da się łatwo rozwiązać.

W drugim tomie istotnym wątkiem pozostaje także kwestia żab, a właściwie ich zniewolenie przez pewną księżniczkę oraz rosnąca w płazach chęć dokonania zemsty. Pod warstwą humoru i fantastycznych wydarzeń kryje się więc jeszcze jedno zagadnienie – wolność i konsekwencje jej odbierania. Nawet najbardziej niepozorne stworzenia mają bowiem granice swojej cierpliwości.

(…) Wieczność to nie żart. Życie smakuje dlatego, że przemija. Gdy masz coś na zawsze, przestańcie cię intrygować – odparł Żaltis.

Anna Nowacka, KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków, Rozdział XXXIV, str. 192

SOS i KLOPS – kampania edukacyjna dla szkół i bibliotek

Na koniec warto wspomnieć, że przygoda ze smokami można trwać dalej – nawet, kiedy fabuła książki wraz z ostatnim rozdziałem już się skończyła. Wokół serii Anny Nowackiej powstała ogólnopolska kampania edukacyjna KLOPS, skierowana do uczniów klas II-VI szkół podstawowych. 

W ramach sześciu spotkań dzieci mogą wcielać się w agentów tajnej organizacji, rozwiązywać zagadki, analizować raporty i wykonywać kolejne misje. Dla wybranych klas przygotowano bezpłatne pakiety zawierające książki, scenariusze zajęć, materiały edukacyjne oraz legitymacje agentów. Co istotne, także inne klasy mogą skorzystać z materiałów udostępnionych na stronie projektu SOS i KLOPS. Literatura daje ogromne możliwości – może stać się również punktem wyjścia do wspólnego odkrywania polskiej historii, legend i rozwijania dziecięcych wyobraźni.

Stare, dobre fantasy na polskim podwórku

W KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków nie brakuje epickiej bitwy, źródełka z wodą zapewniającą nieśmiertelność czy też magicznego miecza oraz bezsprzecznej odwagi głównych bohaterów. Czyli dostajemy pełen pakiet starego, dobrego fantasty, tyle że rozgrywającego się na naszym polskim podwórku. Jest to ekscytujące, prawda?

Nic dziwnego, że tak wiele osób marzy o zasileniu szeregów Koła Lokalnych Obrońców Polskich Smoków. Sama z przyjemnością zajrzałabym do jego siedziby i przekonała się, jakie jeszcze tajemnice skrywa Wawel. 

No, chyba że macie na imię Jerzy. Z tym imieniem legendarnego smokobójcy w oczach smoków jesteście… spaleni.

Polecam tę serię dzieciom powyżej 9 lat. Zacznijcie lekturę od pierwszego tomu, a później od razu sięgnijcie po kontynuację. Sprawdzajcie dostępność książek na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków

O czym jest książka KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków?

KLOPS Anny Nowackiej to pełna humoru powieść fantasy dla dzieci, w której polskie legendy i słowiańskie stworzenia ożywają we współczesnym świecie. Staszek i Hela ponownie angażują się w działalność tajnej organizacji chroniącej smoki. Tym razem muszą zmierzyć się z rodzinnymi sekretami, zbuntowanymi żabami i niebezpiecznymi planami pradziadka.

Czy KLOPS jest kontynuacją książki SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków?

Tak. KLOPS. Koło Lokalnych Obrońców Polskich Smoków to drugi tom serii Anny Nowackiej, rozpoczętej powieścią SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Obie książki łączą tych samych bohaterów, tajemniczą organizację oraz świat, w którym smoki istnieją naprawdę.

Od jakiego wieku można czytać książkę KLOPS?

Polecam tę książkę dzieciom od 9. roku życia. To propozycja szczególnie odpowiednia dla czytelników lubiących dynamiczne przygody, fantastykę, polskie legendy oraz historie z dużą dawką humoru.

Czy można czytać KLOPS bez znajomości pierwszego tomu?

Najlepiej rozpocząć przygodę od książki SOS. Stowarzyszenie Obrońców Smoków. Chociaż KLOPS przedstawia kolejne wydarzenia, wiele rodzinnych tajemnic i relacji między bohaterami nawiązuje do pierwszej części. Znajomość wcześniejszej historii pozwala lepiej zrozumieć motywacje postaci.

Gdzie rozgrywa się akcja książki KLOPS?

Akcja powieści rozgrywa się przede wszystkim we współczesnym Krakowie, w tym na Wawelu. Anna Nowacka wykorzystuje rzeczywiste miejsca oraz zabytki, łącząc je z fantastyczną fabułą. 

Na czym polega kampania edukacyjna KLOPS dla szkół i bibliotek?

KLOPS – Operacja Czarna Owca to bezpłatna kampania edukacyjna inspirowana książkami Anny Nowackiej, przeznaczona dla uczniów klas II-VI szkół podstawowych. Podczas sześciu spotkań dzieci wcielają się w agentów tajnej organizacji, rozwiązują zagadki, analizują wskazówki i wykonują kolejne misje. Projekt łączy promocję czytelnictwa z poznawaniem polskich legend, współpracą i kreatywnymi zadaniami.

Gdzie znaleźć materiały edukacyjne do książki KLOPS?

Scenariusze zajęć, zadania i materiały potrzebne do przeprowadzenia misji udostępniono na stronie projektu SOS i KLOPS. Mogą z nich korzystać nauczyciele, bibliotekarze i edukatorzy, którzy chcą wykorzystać przygody Staszka i Heli podczas zajęć z dziećmi.

Artykuł Smoki istnieją i mieszkają w Polsce! Recenzja KLOPSa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Detektywi na kółkach jest bestsellerową serią Marcina Kozioła, która pokazuje nam, że literatura dla dzieci i młodszych nastolatków potrafi łączyć wartką akcję z wydarzeniami historycznymi. Od premiery pierwszego tomu minęło już dwanaście lat (w 2026 roku), a łączna sprzedaż cyklu, według wydawcy, przekroczyła 200 tysięcy egzemplarzy! To naprawdę imponujący wynik.

Chwilę temu wszystkie trzy książki doczekały się nowego, odświeżonego wydania. Ich treść pozostaje niezmieniona, jednak oprawa graficzna przeszła fenomenalną metamorfozę. Za nowymi okładkami i ilustrowanymi, barwionymi brzegami stoi Marcin Minor.

➜ Tytuły: Skrzynia Władcy Piorunów, Tajemnica przeklętej harfy,
➜ Seria: Detektywi na kółkach
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2026 (nowa edycja)
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Detektywi na kółkach – detektywistyczna seria dla dzieci

W centrum wydarzeń mamy trójkę niezwykłych bohaterów: nastoletnią Julię, jej przyjaciela Toma oraz towarzyszącego im biszkoptowego labradora Spajka, który pełni funkcję psa asystującego dziewczyny. Wspólnie rozwiązują dość ryzykowne oraz wymagające odwagi zagadki. Julkę i Toma łączy także coś więcej.

Każde z nich zostało przez autora obdarzone zestawem bardzo intrygujących cech. Julia wyróżnia się inteligencją i umiejętnością kojarzenia faktów, poza tym porusza się na wózku.  Tom wykorzystuje swoje zdolności analityczne i doświadcza synestezji, czyli zjawiska polegającego na nietypowym łączeniu wrażeń zmysłowych. Spajk natomiast nie jest jedynie uroczym pupilem. Tak się składa, że posiada bardzo rozległą wiedzę na różne tematy i pamięta… swoje poprzednie wcielenia.

Warty podkreślenia jest sposób, w jaki w Detektywach na kółkach mówi się o niepełnosprawności głównej bohaterki. Dziewczyna jest przede wszystkim detektywką i aktywną uczestniczką wydarzeń, która niejednokrotnie właśnie dzięki swoim umiejętnościom łączenia faktów, potrafi wyprowadzić przyjaciół z tarapatów. Jej niepełnosprawność schodzi na dalszy plan i nie jest głównym tematem książek.

Tego typu narracja pokazuje dzieciom, że nie ma znaczenia, czy jest się sprawnym lub niesprawnym, żeby spełniać marzenia i przeżywać fantastyczne przygody. A o jakich przygodach mówimy?

Skrzynia Władcy Piorunów – lektura szkolna z Nikolą Teslą w tle

Pierwszy tom serii, Skrzynia Władcy Piorunów, zadebiutował w 2014 roku. Już trzy lata później książka znalazła się wśród lektur uzupełniających dla uczniów szkół podstawowych. W podstawie programowej z marca 2026 roku ponownie trafiła do przykładowych tekstów, rekomendowanych do omawiania w klasach IV-VIII. Fragmenty książki i ćwiczenia na niej bazujące pojawiają się również w podręcznikach do języka polskiego.

Pedagodzy niezmiennie po nią sięgają i polecają ją swoim uczniom, dostrzegając wartościową treść opakowaną w emocjonującej, przygodowej fabule.

Akcja pierwszego tomu rozpoczyna się praktycznie od zagadkowego zniknięcia ojca Toma. Chłopak – wspólnie z Julią i Spajkiem – rozpoczynają poszukiwania, które doprowadzają ich do tajemniczej skrzyni, ale również pewnej niebezpiecznej organizacji i sekretów sięgających aż XIX wieku.

Równolegle czytelnik poznaje historię Nikoli Tesli – wynalazcy, którego eksperymenty z elektrycznością bezapelacyjnie zmieniły świat. Marcin Kozioł splata obydwa te wątki, sprawiając, że biografia naukowca staje się istotną częścią detektywistycznego śledztwa. 

To doskonały przykład nauki przez zabawę. Zanurzając się w fabularną opowieść, czytelnicy jednocześnie mogą się uczyć, wyłapywać ciekawostki i ćwiczyć uważne śledzenie tekstu – bez względu na to czy są teslariuszami, czy też nie.

Sprawdzajcie dostępność Skrzyni Władcy Piorunów na stronie Wydawnictwa BumCykCyk.

Tajemnica przeklętej harfy – zagadka sprzed tysięcy lat

Druga część serii przenosi naszych bohaterów do Egiptu. Kiedy tylko przyjaciele trafiają na ślady przemytu, wakacyjny wyjazd zamienia się w niebezpieczne śledztwo. W ich ręce wpada również tajemnicza mapa, która może być kluczem w rozwikłaniu znacznie bardziej złożonej zagadki. I co nie jest bez znaczenia – do znanej trójki dołącza także nowy, koci bohater, który (zgodnie ze swoją naturą) nie lubi się zbytnio przemęczać. 

Podobnie jak w przypadku pierwszej książki, współczesna intryga przeplata się tutaj z opowieścią o historycznej postaci. Tym razem jest nią Dorothy Eady – brytyjska znawczyni starożytnego Egiptu, znana również jako Omm Sety.

Zupełnie nie dziwi mnie, że Marcin Kozioł wybrał ją jako kolejną historyczną bohaterkę swojej serii. Eady była bowiem przekonana, że… w poprzednim życiu mieszkała w starożytnym Egipcie jako kapłanka. To osobliwe przeświadczenie towarzyszyło jej przez wiele lat i stało się nieodłączną częścią historii kobiety, która poświęciła życie poznawaniu historii tego kraju. Czy można wyobrazić sobie ciekawsze tło dla przygodowej powieści o tajemnicach i zagadkach starożytnych cywilizacji?

To, że Tajemnica przeklętej harfy jest bardzo ciekawą, wielowymiarową książką, nie jest tylko moją opinią. Została ona wybrana do „Złotej Dwudziestki”, czyli zestawienia dwudziestu książek, przygotowanego z okazji dwudziestolecia Fundacji ABCXXI „Cała Polska czyta dzieciom”.

Gwiazda Blachonosego – astronom z metalowym nosem

O ile Nikola Tesla pewnie coś mówi nawet młodym czytelnikom – podobnie jak są oni w stanie wyobrazić sobie starożytny Egipt, tak postać Tychona Brahego to już prawdziwa egzotyka!

Duński astronom żyjący w XVI wieku był bowiem postacią wyjątkowo barwną. Zasłynął nie tylko prowadzonymi obserwacjami nieba, lecz także nietuzinkowym stylem życia. Plotki głoszą, że miał oswojonego łosia, a po utracie części nosa w pojedynku, posługiwał się metalową protezą – stąd właśnie ma pochodzić jego przydomek Blachonosy.

W trzecim tomie Julia, Tom i Spajk trafiają do Kopenhagi, gdzie mają wziąć udział w konferencji w planetarium jego imienia (tego oficjalnego). Zamiast jednak spokojnego spotkania czeka na nich szantaż, jeszcze więcej sekretów oraz ryzyko niebezpieczeństwa, które bardzo dosłownie zagraża jednemu z członków ich grupy.

Gwiazda Blachonosego także jest nagradzanym i docenianym w środowisku literatury dziecięcej tomem. Otrzymał on Nagrodę Główną w XXI konkursie „Świat Przyjazny Dziecku”, organizowanym przez Komitet Ochrony Praw Dziecka.

Wszystkie trzy powieści można czytać w dowolnej kolejności. Każda przedstawia zamkniętą, pełną opowieść – chociaż znajomość wcześniejszych przygód pozwala lepiej obserwować rozwój relacji między bohaterami i zapewnia większą frajdę.

Detektywi na kółkach w nowym wydaniu. Okładki Marcina Minora i barwione brzegi

Tegoroczne wznowienie Detektywów na kółkach to przede wszystkim świetna okazja, żeby odkryć tę serię na nowo. Wydawnictwo Bumcykcyk zdecydowało się na odświeżenie jej wyglądu, powierzając zaprojektowanie okładek Marcinowi Minorowi.

Ilustrator, znany z niezwykle charakterystycznej, dopracowanej w szczegółach stylistyki, nadał wszystkim trzem książkom nową tożsamość wizualną. W tej odsłonie otrzymujemy twarde oprawy, nowe ilustracje okładkowe oraz zachwycające, zgodne z tematyką tomów, barwione brzegi.

Przyznaję, że sama oprawa graficzna robi ogromne wrażenie. Poprzednia edycja, w związku z tym, że miała już kilkanaście lat, mogła się trochę opatrzeć, więc ta zmiana z pewnością pozwoli odkryć ten bestsellerowy cykl od nowa. A zdecydowanie warto go odkrywać – i to w pełnym, trzytomowym składzie!

Skrzynia Władcy Piorunów – bezpłatne materiały dla nauczycieli

Tak jak wspominałam wcześniej, powracam jeszcze na chwilę do Skrzyni Władcy Piorunów, w kontekście wsparcia pedagogów. Na stronie www.skrzyniawladcypiorunow.pl znajdziecie bowiem przygotowany zbiór bezpłatnych materiałów, które mogą pomóc w opracowaniu lektury i zaplanowaniu ciekawych zajęć.

Dostępne są tam m.in.: opracowania, wywiady z autorem, interaktywne quizy i krzyżówki, materiały dotyczące Nikoli Tesli, synestezji czy pracy psów asystujących. 

Nauczyciele znajdą również narzędzie do szyfrowania wiadomości, nawiązujące bezpośrednio do zagadek rozwiązywanych przez bohaterów. Uczniowie mogą na przykład spróbować łamać szyfry, poznać bliżej historię wynalazków albo zastanowić się nad różnymi sposobami postrzegania świata.

Tego rodzaju działania nie zastąpią oczywiście rozmowy o literaturze, ale mogą ją znacząco wzbogacić i urozmaicić.

Czy Detektywi na kółkach to trafny wybór dla młodych czytelników?

Seria Marcina Kozioła skierowana jest przede wszystkim do dzieci od około 10. roku życia. Powinna zainteresować czytelników lubiących powieści przygodowe, tajemnice, zagadki logiczne i historie, w których rzeczywistość okazuje się znacznie bardziej zaskakująca od fikcji. Dobrze znamy przecież to powiedzenie, że życie pisze najlepsze scenariusze, prawda?

Nikola Tesla, Dorothy Eady i Tycho Brahe istnieli naprawdę, a bazując na ich biografiach, można stworzyć świetne historie, które zainspirują nastolatków do własnych, szerzej zakrojonych poszukiwań.

Nowe wydanie Detektywów na kółkach jest doskonałym przypomnieniem serii, która od ponad dekady znajduje odbiorców wśród młodych czytelników – jednocześnie pokazując, że literatura szkolna nie musi rezygnować z lekkiej narracji oraz masy przygód bez moralizatorskiego tonu.

Jeżeli macie więc pod opieką dzieci, które zazwyczaj niechętnie sięgają po literaturę – Detektywi na kółkach mogą być game changerem. 

Całą serię znajdziecie na stronie bumcykcyk.pl

FAQ – Detektywi na kółkach

Ile tomów liczy seria Detektywi na kółkach?

Seria Detektywi na kółkach Marcina Kozioła składa się z trzech książek: Skrzynia Władcy Piorunów, Tajemnica przeklętej harfy oraz Gwiazda Blachonosego. Każda przedstawia osobną zagadkę detektywistyczną, której rozwiązanie wiąże się z prawdziwymi wydarzeniami historycznymi.

W jakiej kolejności czytać Detektywów na kółkach?

Książki z serii Detektywi na kółkach można czytać w dowolnej kolejności, ponieważ każda opowiada odrębną historię. Warto jednak rozpocząć od Skrzyni Władcy Piorunów, która wprowadza czytelników w świat Julii, Toma i Spajka.

Która książka z serii Detektywi na kółkach jest lekturą szkolną?

Skrzynia Władcy Piorunów Marcina Kozioła znajduje się wśród przykładowych tekstów do omówienia w klasach IV–VIII szkoły podstawowej. Powieść łączy wątki detektywistyczne z biografią wynalazcy Nikoli Tesli.

Co zmieniło się w nowym wydaniu Detektywów na kółkach z 2026 roku?

Nowe wydanie całej serii ukazało się we wrześniu 2026 roku. Książki otrzymały twarde oprawy, nowe okładki zaprojektowane przez Marcina Minora oraz ilustrowane i barwione brzegi. Treść wszystkich trzech powieści pozostała niezmieniona.

Dla dzieci w jakim wieku przeznaczona jest seria Detektywi na kółkach?

Detektywi na kółkach to seria, którą polecam przede wszystkim dzieciom od około 10. roku życia. Powinna zainteresować młodych miłośników zagadek, przygód, tajemnic historycznych i powieści detektywistycznych.

Czy historie przedstawione w Detektywach na kółkach są prawdziwe?

Fabuły książek są fikcyjne, ale autor wykorzystuje autentyczne wydarzenia i biografie postaci historycznych. W kolejnych tomach czytelnicy poznają wynalazcę Nikolę Teslę, znawczynię starożytnego Egiptu Dorothy Eady oraz duńskiego astronoma Tychona Brahego.

Gdzie znaleźć bezpłatne materiały dla nauczycieli do Skrzyni Władcy Piorunów?

Bezpłatne materiały dydaktyczne do Skrzyni Władcy Piorunów są dostępne na stronie www.skrzyniawladcypiorunow.pl. Nauczyciele znajdą tam między innymi opracowania, quizy, krzyżówki, materiały edukacyjne oraz narzędzia ułatwiające przygotowanie zajęć poświęconych lekturze.

Artykuł Detektywi na kółkach – nowe wydania z barwionymi brzegami pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Zabawę w City Tour – Miejska Przygoda rozpoczynamy od prostej misji: jesteśmy kierowcami autobusu i naszym zadaniem jest dowieźć turystów do wybranych atrakcji legendarnego miasteczka Paper City. Prawda, że brzmi interesująco?

➜ Tytuł: City Tour – Miejska Przygoda
➜ Koncept: Johan Benvenuto, Gricha German
➜ Ilustracje: Pauline Détraz
➜ Wydawnictwo: Epee
➜ Rok wydania: 2026
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

To kooperacyjna gra planszowa od EPPE Polska dla maksymalnie 4 osób. Można w nią jednak zagrać także w pojedynkę, w duecie, lub w trzy osoby, co jest bardzo dużym atutem. Stworzona przez Johana Benvenuto i Grichę Germana, z ilustracjami Pauline Détraz cieszy oczy mnóstwem kolorów oraz subtelnymi detalami. 

Rekomendowany wiek na pudełku to 7 lat, co jest odpowiednim oznaczeniem, jeżeli bierzemy pod uwagę całą grę. W City Tour można jednak skupić się tylko na poziomie 1, co pozwala dobrze się przy niej bawić dzieciom już od 4 roku życia. Dzięki temu można uznać ją za planszówkę dorastającą wraz z dzieckiem. A zapewniam, że jest bardzo wciągająca – zarówno dla dzieci, nastolatków, jak i dorosłych!

Co znajduje się w pudełku City Tour?

Sporo różności! Niektóre są nawet niewidoczne na pierwszy rzut oka. W pudełku znajdziemy:

• turkusowy autokar, 
• 35 drewnianych pionków turystów – porządnie wykonanych i bardzo estetycznych, 
• 4 części planszy składające się jak puzzle, wyznaczają one granice miasta (po rozgrywce wygodnie składa się je do pudełka), 
• 33 płytki trasy, 
• 23 karty wprowadzające m.in. cele i nowe zasady, 
• 21 żetonów atrakcji turystycznych do umieszczenia we wgłębieniach planszy,
• zasady gry umieszczone na przejrzystej instrukcji
• oraz dwa składane znaki drogowe.

Tym, co jednak jest gwiazdą tej planszówki, jest bezsprzecznie maleńki autobusik z sześcioma miejscami dla pasażerów. To absolutnie uroczy komponent, który pozwala podróżować układanymi uliczkami, dając poczucie prawdziwej przygody! Dla młodszych dzieci ten „zabawkowy” aspekt potrafi być równie istotny jak samo realizowanie celu gry.

Jak grać w City Tour – Miejską Przygodę?

Wszyscy gracze mają wspólny cel: przewieźć turystów po Paper City i dostarczyć ich do odpowiednich atrakcji (zgodnych z kolorem pionków). W City Tour nie rywalizujemy ze sobą, ale wspólnie (choć w każdej turze decyzyjna jest jedna osoba) obmyślamy trasę autobusu w taki sposób, żeby jak najlepiej wykorzystać dostępne płytki dróg.

Podstawowy mechanizm jest bardzo prosty. Dokładamy kolejne płytki trasy, przesuwamy autobus po powstających ulicach, zabieramy pasażerów i wysadzamy ich przy odpowiednich punktach oznaczonych pinezkami. Trzeba przy tym zwracać uwagę na to, gdzie autobus znajdzie się po kolejnym ruchu i czy wybrana właśnie droga nie odetnie nam dostępu do kluczowej dla powodzenia misji atrakcji.

12 dni i cztery poziomy trudności

City Tour zostało pomyślane jako planszówka rozwijająca się wraz z kolejnymi rozgrywkami. Do rozegrania mamy 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Następujące po sobie etapy wprowadzają nowe elementy i dodatkowe zasady. Nie spieszcie się z przechodzeniem do kolejnych poziomów. My najpierw dobrze wdrożyliśmy się w każdy dzień i dopiero później wprowadzaliśmy urozmaicenia i wymienialiśmy komponenty, dawkując sobie emocje.

Pierwsze rozgrywki w City Tour pozwalają poznać sposoby na budowanie dróg i poruszanie autobusem. Później pojawiają się kolejne miejsca, ograniczenia i utrudnienia – m.in. park rozrywki, kontrola biletów, dworzec kolejowy, objazdy czy stadion. Wiążę się to z pewnymi modyfikacjami planszy oraz zapamiętaniem kilku nowych zasad. Jeżeli jednak macie „obcykany” wcześniejszy poziom, te nowe urozmaicenia nie sprawiają żadnego kłopotu. Wręcz przeciwnie, wydłużają żywotność gry, bo nie znudzi się ona naprawdę przez długi czas.

Kilka zasad, które łatwo przeoczyć

Jeżeli macie w planach sięgać po City Tour podczas różnych spotkań, mam dobrą wiadomość. Bardzo łatwo wprowadza się kolejne osoby w rozgrywkę. Gra sprawdzi się także podczas rodzinnych spotkań czy na nocowankach. Warto jednak przy pierwszym przygotowaniu elementów do gry oraz pierwszych partiach zwrócić uwagę na kilka szczegółów.

Przede wszystkim dodatkowa wypraska oznaczona numerem 2, potrzebna przy kolejnych poziomach, znajduje się pod czarnym wkładem pudełka. Informacja ta jest zaznaczona w instrukcji, ale naprawdę łatwo ją przeoczyć i przez chwilę zastanawiać się, czy w naszym egzemplarzu przypadkiem nie brakuje części komponentów. Nie martwcie się, nie brakuje.

Druga rzecz dotyczy zbierania pasażerów. Zgarniajcie ich ze wszystkich „przystanków”, które mijacie. Pamiętajcie o tym, bo to bardzo ułatwia grę. Rozmawiajcie także o wspólnych celach, czyli np. których pasażerów powinniśmy teraz zebrać, żeby już za chwilę trafić do konkretnej atrakcji.

Gra dla siedmiolatka, w którą można zacząć grać wcześniej?

Jak już wspominałam, na pudełku znajdziecie oznaczenie 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle intuicyjny, że widzę tutaj bardzo fajną możliwość zabawy również z młodszymi dziećmi.

Z trzylatkiem czy czterolatkiem można wykorzystać wyłącznie najprostszy wariant i potraktować go bardziej jako wspólne planowanie trasy: wybieramy płytkę, sprawdzamy, którędy może pojechać autobus, zabieramy pasażerów i próbujemy dostarczyć ich we właściwe miejsce.  

Nasz trzylatek jest zachwycony możliwością stworzenia własnej mapy miasteczka, przejechaniu nim autobusem i rozwożeniu pasażerów. City Tour sprawdza się więc nie tylko pod kątem mechaniki, ale również podstawowego konceptu.

Nie trzeba bowiem od razu korzystać ze wszystkiego, co znajduje się w pudełku. Kolejne poziomy dobrze jest wprowadzać wraz z wiekiem i doświadczeniem dziecka. Pięcio- czy sześciolatek będzie już w stanie zrobić znacznie więcej, a ze starszymi dziećmi można przejść do pełnych scenariuszy i coraz poważniejszego kombinowania.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie marki Epee.

FAQ – City Tour: Miejska Przygoda

Na czym polega gra City Tour: Miejska Przygoda?

To kooperacyjna gra planszowa, w której gracze wspólnie budują trasę autobusu po mieście, zabierają pasażerów i dowożą ich do odpowiednich atrakcji. Z każdą kolejną rozgrywką pojawiają się nowe zasady i utrudnienia.

Dla ilu osób jest City Tour?

W City Tour: Miejska Przygoda może grać od 1 do 4 osób. To gra kooperacyjna, więc wszyscy gracze działają razem i próbują zrealizować wspólny cel.

Od jakiego wieku jest gra City Tour?

Oficjalne oznaczenie gry to 7+, ale pierwszy poziom jest na tyle prosty, że można wykorzystać go także do wspólnej zabawy z młodszymi dziećmi, np. 3- lub 4-latkami. W takim przypadku warto uprościć rozgrywkę i grać z dorosłym.

Ile poziomów ma gra City Tour?

Gra składa się z 12 dni podzielonych na cztery poziomy. Kolejne etapy dodają nowe elementy, lokalizacje i zasady, dzięki czemu rozgrywka staje się coraz bardziej wymagająca i… ciekawa.

Jak długo trwa jedna partia w City Tour?

Jedna rozgrywka trwa zwykle około 20 minut, dzięki czemu gra dobrze sprawdza się także przy dzieciach, które nie chcą siedzieć przy planszy przez bardzo długi czas.

Czy City Tour można przechodzić kilka razy?

Tak. Losowość płytek i rozwijające się scenariusze sprawiają, że kolejne partie mogą wyglądać inaczej. Po poznaniu wszystkich poziomów nadal można wracać do gry i tworzyć własne kombinacje zasad.

Czy warto kupić City Tour dla rodziny?

Tak, szczególnie jeśli szukacie kooperacyjnej gry, która nie znudzi się po kilku partiach. Jej największą zaletą jest stopniowe zwiększanie poziomu trudności, dzięki czemu może służyć zarówno młodszym, jak i starszym dzieciom.

Artykuł City Tour – gra planszowa, która rośnie razem z dzieckiem pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

W naszym domu zyskał uznanie przede wszystkim za ilustracje do Gili, gili – słówka z ostatniej chwili. Książki, która należała do pięciu najbardziej ulubionych naszego syna, gdy ten nie miał jeszcze dwóch lat. Wracaliśmy do niej niezliczoną ilość razy. 

➜ Tytuły: Binta tańczy, Babo chce, Lalo gra na bębnie
➜ Autorka: Eva Susso
➜ Ilustracje: Benjamin Chaud
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Skalska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce Evy Susso z ilustracjami właśnie Benjamina Chauda powróciły ostatnio na półki księgarń w formie kartonowych książek dla najmłodszych. Doskonale się sprawdzą mniej więcej od 6. miesiąca do 2. roku życia. To właśnie wtedy, gdy dziecko z większą uwagą zaczyna obserwować ilustracje, uczy się naśladować dźwięki i docenia powtarzalność, przy częstym wracaniu do tych samych tytułów lub serii.

Książki, które już znamy – teraz w bardziej optymalnej formie dla maluchów

Tak naprawdę tę serię mieliście szansę już poznać niemal 15-20 lat temu. Polskie wydania Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce debiutowały kolejno w: 2008, 2009 i 2010 roku jako większe książki obrazkowe. Teraz pojawiły się w mniejszym formacie i przede wszystkim z twardymi, kartonowymi stronami, które znacznie lepiej znoszą samodzielne wertowanie.

Bohaterami pozostaje ta sama rodzina: mama, tata, Binta, Lalo, Babo i Ajsza, a także pies oraz kura. Lalo wygrywa rytm na bębnie, Binta zaprasza wszystkich do tańca, a najmłodszy Babo chce poznawać świat. Historie składają się z pojedynczych słów, równoważników zdań, bardzo prostych sformułowań i całej masy dźwięcznych onomatopei. Dzięki tym ostatnim czytanie na głos sprawia mnóstwo frajdy – zarówno małym słuchaczom, jak i czytającym.

Dlaczego małe dzieci tak kochają tę serię?

Te trzy kartonówki bazują przede wszystkim na rytmicznym, prostym tekście, wyliczeniach, powtórzeniach oraz efektach dźwiękowych, która pomagają maluchom się skupić. Historie oparte są na mało skomplikowanych wątkach, z elementami pobudki, śniadania czy zabawy, które znajome są nawet bardzo małym dzieciom.

Nieprzypadkowy w tym projekcie jest też Benjamin Chaud. Narysowane przez niego postaci mają bardzo wyrazistą mimikę. Obrazki są humorystyczne i zawierają mnóstwo „smaczków”. Po przyjrzeniu się widać m.in. pieska, który łapie krople deszczu językiem (Lalo gra na bębnie), mrówkę zawiązującą przyjaźń z rodziną (Babo chce) czy też kurkę wyjącą do księżyca niczym wilk (Binta tańczy).

Jakie książki wybrać dla niemowlaka i roczniaka?

Jeśli szukacie pierwszych książek dla dziecka od około 6 miesiąca, roczniaka albo dwulatka, warto zwracać uwagę właśnie na takie cechy jak: kartonowe strony, niewielka ilość tekstu, powtarzalność, wyrazy dźwiękonaśladowcze i przejrzyste ilustracje, które jednak cechują się ciekawą estetyką oraz kolorami.

Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce spełniają wszystkie te warunki. Są proste, rytmiczne, zawierają szczyptę absurdalnego, cudownego poczucia humoru, a przy okazji oferują słuchaczom poczucie bezpieczeństwa. Można je czytać dziesiąty, dwudziesty, pięćdziesiąty raz – i ciągle czuć radość z obcowania z nimi. Świetnie sprawdzą się także jako prezent.

Sprawdzajcie dostępność serii na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ – Binta tańczy, Lalo gra na bębnie, Babo chce

Dla jakiego wieku są książki Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce?

To seria dla najmłodszych dzieci. Najlepiej sprawdzi się mniej więcej od 6. miesiąca do 2.–3. roku życia, szczególnie na etapie intensywnego oglądania obrazków, naśladowania dźwięków i pierwszych prób samodzielnego przewracania stron.

Czy Binta tańczy, Lalo gra na bębnie i Babo chce to nowe książki?

Nie. To nowe, kartonowe wydania historii, które były wcześniej dostępne jako większe książki obrazkowe. Obecna forma jest lepiej dostosowana do najmłodszych czytelników dzięki grubym stronom i poręcznemu formatowi.

O czym są książki o Bincie, Lalo i Babo?

To proste historie z życia rodziny, w której pojawiają się m.in. mama, tata, Binta, Lalo, Babo i Ajsza, a także pies i kura. Każdy tom skupia się na jednej prostej aktywności lub potrzebie dziecka.

Czy te książki nadają się dla niemowlaka?

Tak. Niewielka ilość tekstu, kartonowe strony, wyraziste ilustracje, powtarzalność i onomatopeje sprawiają, że to dobre pierwsze książki do wspólnego oglądania i czytania z niemowlakiem.

Dlaczego onomatopeje są ważne w książkach dla małych dzieci?

Wyrazy dźwiękonaśladowcze są łatwe do zapamiętania i naśladowania. Zachęcają dziecko do aktywnego udziału w czytaniu, pomagają rozwijać mowę i sprawiają, że książka staje się bardziej rytmiczna.

Która książka z serii jest najlepsza na początek?

Każda jest indywidualną opowiastką, więc nie trzeba ich czytać w określonej kolejności. Warto wybrać tę, której temat najbardziej pasuje do zainteresowań dziecka – taniec, muzyka albo codzienne dziecięce potrzeby.

Artykuł 3 kartonówki dla maluszków. Binta, Lalo i Babo powracają pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Kubuś i przyjaciele z 2011 roku jest animacją, którą jako jedną z pierwszych pokazałam swojemu synowi. Bardzo lubimy ten film – jego subtelny humor, klasyczną animację i historię, która wydobywa esencję z najmilszego z dziecięcych, literackich bohaterów. 

Kiedy więc dowiedziałam się o komiksie na jego podstawie, bardzo ucieszyła mnie możliwość obejrzenia tej opowiastki ponownie – tym razem jednak w nieco innej formie. 

➜ Tytuł: Kubuś i przyjaciele
➜ Scenariusz: praca zbiorowa
➜ Rysunki: praca zbiorowa
➜ Tłumaczenie: Ewa Karwan-Jastrzębska
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją, dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wydawnictwo Egmont wydało Kubusia i przyjaciół jako imponujący album w twardej oprawie, z dodatkowo efektownymi barwionymi brzegami. Dlaczego akurat teraz? Nie jest to przypadek, ponieważ w 2026 roku mija dokładnie 100 lat od pierwszego wydania Winnie-the-Pooh A.A. Milne’a. Disney również świętuje w tym roku stulecie bohatera, którego pierwsza literacka przygoda ukazała się dokładnie w październiku 1926 roku.

Kubuś Puchatek z klocków LEGO

Czy Kubuś i przyjaciele jest adaptacją filmu?

Tak – i to bardzo wierną. Oryginalny tytuł publikacji brzmi Disney Winnie the Pooh Cinestory Comic. Cinestory Comic w tej nazwie oznacza rodzaj komiksu, który różni się od tradycyjnej powieści graficznej. Zamiast nowych rysunków wykorzystuje się w nim bowiem kadry pochodzące bezpośrednio z animacji. Stopklatki zostają skomponowane na stronach w komiksową sekwencję, a dialogi umieszcza się w komiksowych dymkach. 

Można więc powiedzieć, że to coś pomiędzy komiksem a filmem storyboardem, ale już po realizacji filmu ;-). Dla nas takie proste rozwiązanie ma sporo uroku. Skoro tak bardzo lubimy film Kubuś i przyjaciele, zupełnie nie przeszkadza nam oglądanie znajomych scen klatka po klatce i powracanie do nich podczas lektury.

Dlaczego film Kubuś i przyjaciele nadal ujmuje?

Animacja z 2011 roku nie próbowała za wszelką cenę unowocześniać Kubusia. Reżyserzy Stephen Anderson i Don Hall bazowali zarówno na prozie Milne’a, jak i klasycznych disneyowskich animacjach. Twórcy pojechali nawet do Ashdown Forest, czyli lasu, który inspirował Stumilowy Las, oraz studiowali oryginalne ilustracje E.H. Sheparda. Zdecydowali się też na tradycyjną, ręcznie rysowaną animację, ponieważ – jak tłumaczył Hall w „Los Angeles Times” – właśnie taki sposób pokazania historii najlepiej pasował do świata Kubusia. 

Film został zainspirowany pięcioma historiami A.A. Milne’a. Odnajdziecie więc tu wątki, w których Kłapouchy gubi ogon, tajemnicza wiadomość Krzysia wywołuje zamieszanie z Bendezarem, a mieszkańcy Stumilowego Lasu wpadają w rozmaite pułapki… zastawiane właściwie przez nich samych. Wszystko spaja oczywiście postać Kubusia, który niezależnie od skali problemów, nie przestaje myśleć o miodku (a właściwie to miotku).

Kubuś Puchatek do czytania i oglądania

Kubuś i przyjaciele w komiksowym wydanie nie zastąpi Wam filmu, ale też nie taka jest jego rola. To raczej jego papierowy odpowiednik, który ponownie pozwoli powrócić do chwil sprzed ekranu, ale też niespiesznie podziwiać każdy kadr i cieszyć się poznawaną fabułką.

Sprawdzi się więc szczególnie u tych czytelników, którzy film już znają i lubią. My do tej grupy zdecydowanie należymy. Możliwość ponownego zanurzenia się w tej konkretnej wersji Stumilowego Lasu, okazała się zaskakująco przyjemnym doświadczeniem.

A barwione brzegi? Są przysłowiową wisienką na torcie tego wydania, które w roku setnych urodzin Kubusia ma wszelkie predyspozycje, żeby trafić nie tylko na półkę dziecka, lecz także dorosłego kolekcjonera. 

Sprawdzajcie dostępność Kubusia i przyjaciół na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ – Kubuś i przyjaciele

Czym jest komiks Kubuś i przyjaciele?

Kubuś i przyjaciele to komiksowa adaptacja filmu animowanego Disneya Winnie the Pooh z 2011 roku. Publikacja wykorzystuje kadry pochodzące z animacji, ułożone w formie komiksowych plansz z dymkami i dialogami.

Czy Kubuś i przyjaciele to komiks na podstawie filmu?

Tak. Album należy do formatu Cinestory Comic, czyli komiksów tworzonych na bazie stopklatek z filmu. Dzięki temu czytelnik może śledzić znaną historię niemal scena po scenie, ale we własnym tempie.

Na jakim filmie oparto komiks Kubuś i przyjaciele?

Komiks powstał na podstawie disneyowskiej animacji Kubuś i przyjaciele z 2011 roku, wyreżyserowanej przez Stephena Andersona i Dona Halla.

O czym jest Kubuś i przyjaciele?

Historia rozgrywa się w Stumilowym Lesie. Kłapouchy gubi ogon, mieszkańcy próbują mu pomóc, a nieporozumienie związane z wiadomością Krzysia prowadzi do kolejnych zabawnych wydarzeń. Jak zwykle ważnym motywem pozostaje również nieustanne poszukiwanie miodu przez Kubusia.

Czy komiks Kubuś i przyjaciele zawiera nowe ilustracje?

Nie w tradycyjnym sensie. Zamiast rysunków przygotowanych specjalnie do komiksu wykorzystano kadry pochodzące bezpośrednio z filmu animowanego. To właśnie odróżnia Cinestory Comic od klasycznej adaptacji komiksowej.

Czy Kubuś i przyjaciele ma barwione brzegi?

Tak. Jedną z cech tego wydania są barwione brzegi, które nadają albumowi bardziej kolekcjonerski charakter i dobrze wpisują się w jubileuszowy rok Kubusia Puchatka.

Ile lat ma Kubuś Puchatek w 2026 roku?

W 2026 roku mija 100 lat od pierwszego wydania książki Winnie-the-Pooh A.A. Milne’a z 1926 roku. Z tego powodu nowe publikacje z Kubusiem pojawiające się w tym roku mają dodatkowy jubileuszowy kontekst.

Czy warto kupić komiks Kubuś i przyjaciele, jeśli dziecko zna już film?

Tak, szczególnie jeśli dziecko lubi tę animację. Komiks pozwala wrócić do znajomych scen, zatrzymać się przy ulubionych momentach i przeżywać historię niespiesznie.

Dla kogo jest komiks Kubuś i przyjaciele?

To propozycja przede wszystkim dla dzieci lubiących Kubusia Puchatka i film Kubuś i przyjaciele, ale także dla dorosłych fanów Disneya oraz kolekcjonerów zainteresowanych jubileuszowym wydaniem z barwionymi brzegami.

Artykuł Kubuś i przyjaciele – komiks z barwionymi brzegami na 100-lecie Puchatka pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jak więc uczyć przedszkolaka angielskiego w domu? Można oprzeć się na dwóch czynnościach, które dzieci i tak lubią robić: wspólnym czytaniu oraz graniu w gry planszowe. W pierwszym przypadku przydadzą się proste książki dwujęzyczne, w drugim – gra, która zachęca do używania konkretnych angielskich zwrotów. Dobrymi przykładami tych dwóch metod są Angielski od dziecka. Zestaw 16 książek dwujęzycznych Ewy Wodzickiej-Dondziłło oraz Potworny angielski dla przedszkolaków Justyny Kesler i Klaudyny Gębackiej.

Jak zacząć uczyć dziecko języka angielskiego w domu?

W przypadku kilkulatka ważnym jest, aby go nie przebodźcować. Ważniejszy od jednorazowej długiej „lekcji” może być więc regularny kontakt z językiem, np. krótka książka przed snem, rozgrywka w planszówkę, powtarzany przy okazji codziennych czynności zwrot czy piosenka.

British Council zaleca w przypadku małych dzieci krótkie, zróżnicowane aktywności, powtarzalność oraz tworzenie prostych rytuałów – może to być właśnie angielska książka przed snem albo gra o stałej porze. Podkreśla również, że dzieci muszą usłyszeć dane słowo lub wyrażenie wiele razy, zanim same zaczną go używać.

Dlatego szukając materiałów do nauki angielskiego dla przedszkolaka, nie zwracałabym uwagi na to, ile słówek obiecują one nauczyć, ale czy pozwalają dziecku na pewnego rodzaju powtarzalność. Przede wszystkim jednak – czy są na tyle interesujące, aby nie znużyć, lub nie zniechęcić dziecka, przy pierwszym kontakcie.

1. Książki dwujęzyczne – angielski zapakowany w historię

Czytanie jest jednym z najprostszych sposobów na oswojenie dziecka z językiem obcym. Słowa nie są wówczas jakimiś abstrakcyjnymi zlepkami litera, ale zostają umieszczone w kontekście – ilustracji, bohaterów oraz sytuacji.

Przedszkolak nie potrzebuje jeszcze wiedzieć, że np. happy jest przymiotnikiem. Powinien jednak wielokrotnie usłyszeć je w szerszym kontekście, pozwalającym zrozumieć, co ono właściwie oznacza.

Angielski od dziecka – 16 książek zamiast jednego podręcznika

Angielski od dziecka Ewy Wodzickiej-Dondziłło jest starannie skomponowanym zbiorem lektur w kolejności od najprostszych do bardziej skomplikowanych, zamkniętym w praktycznym etui. Zestaw zawiera 16 zwięzłych książek dwujęzycznych. Każda koncentruje się na innym temacie bliskim dziecięcej codzienności: przedszkolu, placu zabaw, emocjach, pluszakach, porach roku czy wsi.

Teksty zostały w nich umieszczone zarówno po polsku jak i po angielsku, a najważniejsze słowa oraz zwroty wyróżniono. Do historii dołączono również zadania, natomiast angielskich wersji można posłuchać po zeskanowaniu kodu QR. To bardzo dobry pomysł szczególnie dla rodziców, którzy chcą uczyć dziecko angielskiego, ale sami nie czują się pewnie z wymową.

Każda część zawiera również wskazówki dla dorosłego i pomysły na dalszą zabawę. Autorka, Ewa Wodzicka-Dondziłło, prowadzi zajęcia „Angielskie Bajanie” dla przedszkolaków, wykorzystując storytelling oraz podejście multisensoryczne, więc sporo z jej doświadczenia zostało zawarte w tych książkach.

Zestaw polecam dzieciom w przedziale wiekowym od 3 do 6 lat. W przypadku trzylatków książki mogą służyć przede wszystkim do wspólnego oglądania, słuchania i wychwytywania pojedynczych zwrotów. Natomiast bardziej rozbudowane tomy spokojnie mogą przydać się starszym dzieciom.

Sprawdzajcie dostępność Angielski od dziecka – zestaw 16 książek dwujęzycznych na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Jak korzystać z książek do nauki angielskiego z przedszkolakiem?

Tego rodzaju dwujęzyczne książki oferują sporo możliwości. Jednego dnia można przeczytać dziecku historię wyłącznie po polsku i dodatkowo wskazać kilka angielskich określeń. Innym razem włączyć nagranie, później wrócić do ilustracji i zapytać: Where is the teddy bear?, Is she happy?, What colour is it?

Dobra książka do nauki angielskiego dla dziecka powinna dawać możliwość wielokrotnego powrotu do języka bez poczucia powtarzania ciągle tych samych ćwiczeń. Sprawdza się w nich historia, ilustracje, audio i dodatkowe aktywności.

2. Gra do nauki angielskiego – język jako część zabawy

Drugi sposób jest jeszcze mniej kojarzący się ze stricte edukacją. Zamiast czytania mamy bowiem potwora, jedzenie, talerzyk i drewniany widelec.

Potworny angielski dla przedszkolaków to gra Justyny Kesler i Klaudyny Gębackiej, przeznaczona dla dzieci od 3. roku życia. Wymyślona w taki sposób, żeby w zabawie brało udział od jednej do czterech osób. Pojedyncza rozgrywka zajmuje około 10–20 minut. W pudełku znajdują się m.in. 32 dwujęzyczne karty na pięciu poziomach trudności, plansza z potworkiem i filcowym brzuszkiem, drewniany widelec, talerzyk oraz 26 elementów z grubszej tekturki.

Trzylatek zamiast być zachęcanym do „ćwiczenia kompetencji komunikacyjnych w języku angielskim”, po prostu musi nakarmić potwora. A że to potwór, który rozumie tylko język angielski? To trzeba się go nauczyć

Potworny angielski – całe zwroty zamiast pojedynczych słówek

Podczas gry dziecko przyswaja tzw. language chunks, czyli gotowe porcje języka – całe zwroty, które może później wykorzystać w komunikacji. Jest to znacząca różnica między nauką pojedynczych słówek, typu „apple – jabłko”, a poznawaniem konstrukcji za pomocą których można komuś coś podać, o coś poprosić czy określić, co się lubi.

Nie trzeba więc najpierw zagłębiać się w gramatykę, żeby powiedzieć jedno zdanie. Dziecko w tym kontekście zapamiętuje język podobnie jak piosenkę, rymowankę albo często słyszane powiedzenie.

Cambridge English wskazuje, że gry mogą być dla maluchów bezpieczną i motywującą przestrzenią do komunikowania się po angielsku. Zabawa pozwala ćwiczyć język. To skuteczny oraz sprawdzony sposób na oswajanie i osłuchiwanie się z angielskim.

W Potwornym angielskim bardzo dobrze sprawdza się właśnie połączenie języka z konkretną czynnością. Mamy potwora, jedzenie (nie do końca w takim standardowym rozumieniu, bo dla potwora jedzeniem mogą być również części garderoby). Zwrot powiązany jest więc z czymś konkretnym i namacalnym. To, co robi dziecko, język opisuje lub umożliwia mu wykonanie danej czynności.

Z tym że warto podkreślić – to nie jest pozycja dla rodziców, którzy nie czują się pewnie w języku angielskim. Żeby gra rzeczywiście sprawiała przyjemność, dorośli powinni posługiwać się choć w podstawowym stopniu tym językiem.

Sprawdzajcie dostępność Potwornego angielskiego dla przedszkolaków na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Jakie materiały do nauki angielskiego wybrać dla przedszkolaka?

Rodzice wpisujący w wyszukiwarkę „angielski dla dzieci 3 lata”, „książki do nauki angielskiego dla przedszkolaka” czy „gry do nauki angielskiego dla dzieci” trafiają dziś na ogromną liczbę fiszek, aplikacji, kursów, kart pracy i podręczników. Nie po wszystkie warto sięgać.

Na początek szukałabym materiałów, które:

• są dostosowane do krótkiego czasu utrzymywania się koncentracji u kilkulatka,
• wykorzystują tematy znane dziecku z codzienności,
• pozwalają wielokrotnie wracać do tych samych słów i zwrotów,
• łączą angielski z obrazem, ruchem, historią albo zabawą,
• uczą nie tylko pojedynczych słówek, ale też prostych konstrukcji zdań,
• nie wymagają od rodzica płynnej znajomości angielskiego,
• pozwalają zakończyć aktywność, zanim dziecko zdąży się nią zmęczyć.

W przypadku książek szczególnie przydatne są nagrania audio i ilustracje pomagające odczytać sens tekstu. W przypadku gier – jasny kontekst sytuacyjny i powtarzające się zwroty, które pojawiają się przy wykonywaniu kolejnych czynności.

Książki czy gry do nauki angielskiego?

Książka i gra wpływają na trochę inne mechanizmy poznawcze. Podczas czytania dziecko przede wszystkim słucha, obserwuje i oswaja się z językiem w szerszym kontekście. Gra znacznie częściej zachęca je do reakcji: trzeba coś powiedzieć, wybrać, podać, nazwać albo odpowiedzieć.

Dlatego Angielski od dziecka oraz Potworny angielski dla przedszkolaków dobrze pokazuje dwie drogi prowadzące do tego samego celu. Sięgając po jedno i drugie, optymalnie można wykorzystać czas, kiedy młode umysły są najbardziej chłonne na naukę języka.

Dla przedszkolaków poznawanie angielskiego powinno wiązać się przede wszystkim z ciekawą aktywnością. Poznawanie słów czy wyrażeń to coś, co zyskują oni przy okazji.

FAQ – nauka angielskiego dla przedszkolaka

Jak uczyć przedszkolaka angielskiego w domu?

Najlepiej przez krótkie, regularne aktywności. Dobrze sprawdzają się wspólne czytanie książek dwujęzycznych, słuchanie nagrań, proste gry językowe, piosenki oraz powtarzanie zwrotów podczas codziennych czynności.

Od jakiego wieku można zacząć naukę angielskiego z dzieckiem?

Kontakt z językiem obcym można wprowadzać już u małych dzieci – nie ma granicy wieku. U przedszkolaków najważniejsze są osłuchanie z językiem, zabawa, powtarzalność i brak presji na zapamiętywanie dużej liczby słówek.

Jakie materiały do nauki angielskiego są dobre dla trzylatka?

Dla dziecka w wieku 3 lat najlepiej wybierać proste materiały oparte na ilustracjach, zabawie i słuchaniu. Mogą to być książki dwujęzyczne, krótkie nagrania, gry edukacyjne oraz materiały wykorzystujące ruch.

Czy podczas czytania książki dwujęzycznej trzeba tłumaczyć dziecku każde słowo?

Nie. Ważniejsze jest zrozumienie ogólnego sensu historii i stopniowe oswajanie się z językiem. Dziecko może poznawać znaczenie nowych słów dzięki ilustracjom, powtarzającym się zwrotom i kontekstowi.

Czy rodzic musi dobrze znać angielski, żeby uczyć dziecko w domu?

Nie musi znać języka perfekcyjnie. Pomocne są materiały z nagraniami przygotowanymi przez lektorów, dzięki którym dziecko może usłyszeć prawidłową wymowę. Rodzic może przede wszystkim towarzyszyć dziecku w zabawie i wspólnym czytaniu.

Jakie książki do nauki angielskiego wybrać dla przedszkolaka?

Warto szukać książek z prostymi historiami, czytelnymi ilustracjami, powtarzającym się słownictwem i tematami bliskimi codzienności dziecka. Dobrym przykładem jest zestaw Angielski od dziecka, zawierający 16 książek dwujęzycznych o różnym poziomie trudności.

Na czym polega gra Potworny angielski dla przedszkolaków?

To gra językowa dla dzieci od około 3. roku życia, w której nauka angielskiego została połączona z karmieniem potworka i wykonywaniem prostych zadań. Dzieci poznają nie tylko pojedyncze słowa, lecz także całe zwroty przydatne w komunikacji.

Co jest lepsze do nauki angielskiego: książki czy gry?

Najlepiej łączyć obie formy. Książki pomagają dziecku osłuchać się z językiem i poznawać słownictwo w szerszym kontekście, natomiast gry częściej zachęcają do aktywnego reagowania i używania poznanych zwrotów.

Jak zachęcić dziecko do nauki angielskiego, jeśli szybko się nudzi?

Warto zmieniać formy aktywności i kończyć zabawę, zanim dziecko straci zainteresowanie. Jednego dnia może to być książka, kolejnego gra, piosenka albo zabawa z prostymi angielskimi poleceniami. W wieku przedszkolnym najważniejsze jest pozytywne skojarzenie z językiem.

Artykuł Jak uczyć angielskiego w domu? Dwa skuteczne sposoby dla dzieci 3+ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Aubrey Hartman, znana już polskim czytelnikom z powieści Lis z Martwego Lasu, powraca z nową, zupełnie inną powieścią (choć w porządku chronologicznym, to właśnie Lew był jej literackim debiutem). Autorka połączyła w niej klasyczną dziecięcą fantastykę z historią o samotności, wyobcowaniu, rodzinie oraz poszukiwaniu własnego głosu. To pozycja dla czytelników już od 8 lat. Z niezwykłą przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Lew, który się odważył
➜ Autorka: Aubrey Hartman
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Tłumaczenie: Maria Jaszczurowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Uważaj, czego sobie życzysz

Dwunastoletnia Poppy Woodlock przeprowadza się z rodziną na wybrzeże Oregonu. Jej rodzice mają odrestaurować podupadłą posiadłość Lark-Hayes Manor, która już na pierwszy rzut oka (a właściwie węch nosa) skrywa pewną tajemnicę. Starszy brat dziewczynki szybko odnajduje się w nowym otoczeniu. Poppy nie ma tyle szczęścia – w szkole czuje się pomijana, a w domu ciągle słyszy zmartwione głosy, że nie potrafi się dopasować.

Schronienia szuka więc tam, gdzie zawsze czuła się najlepiej: w książkach. Wierzy również, że magia naprawdę istnieje, tylko trzeba wiedzieć, gdzie jej szukać… i ma rację. Podczas nocnej wyprawy po posiadłości, odkrywa wodną nimfę uwięzioną w zniszczonym basenie. Istota obiecuje spełnić życzenie dziewczynki, ale nie zrobi tego za darmo. Ceną ma być ukochana książka Poppy – Lew, czarownica i stara szafa. 

Bohaterka otrzymuje w zamian Samsona, skrzydlate lwiątko przypominające jego filmowy odpowiednik Aslana. Początkowo wydaje się, że spełniło się jej największe marzenie. Wkrótce jednak wychodzi na jaw to, co w umowie z nimfą zostało ukryte „małym druczkiem”. Każdej nocy, gdy Samson rośnie, ze świata znika kolejna książka. Co gorsza, Poppy jest jedyną osobą, która pamięta, że te historie kiedykolwiek istniały. 

Książki przestają istnieć

Trudno sobie wyobrazić, jak katastrofalne w skutkach mogłoby być to, że z powierzchni Ziemi, ale też ze świadomości wszystkich ludzi znikają kultowe książki. Aubrey Hartman słusznie zwraca uwagę w fabule, że razem z opowieścią przepada także jej wpływ na człowieka. 

Bohaterowie tracą wspomnienia, zainteresowania, wiedzę oraz część własnej tożsamości. Kiedy przestaje istnieć rodzinny dziennik zawierający przepisy oraz zapiski bliskiej osoby, Poppy zaczyna rozumieć, że historie mogą być nośnikami pamięci równie ważnymi jak fotografie czy rodzinne pamiątki. 

Każda książka, która jest dla czytelnika istotna, zostawia po sobie pewien ślad. Dzięki niej zapamiętujemy konkretne słowa, potrafimy nazwać nieznane wcześniej uczucia, doświadczamy sytuacji czy zjawisk, których w innym wypadku nie mielibyśmy możliwości doświadczyć. Czasem może także decydować o przyszłości – wpłynąć na wybór zawodu albo wartości. Lew, który się odważył opowiada więc nie tylko o ratowaniu literatury. To historia o ludziach ukształtowanych przez przeczytane opowieści. 

Fantasy bazujące na klasyce literatury dziecięcej

W Lwie, który się odważył wyraźnie słychać echo klasycznych powieści fantasy. Najważniejszym punktem odniesienia są Opowieści z Narnii, ale znajdziecie tam nawiązania także m.in. do Niekończącej się historii. Zakazane pomieszczenia, stara posiadłość, lekkomyślne zaufanie osobie, której nie powinno się ufać – to znane już motywy. W książce Aubrey Hartman odkryjecie je na nowo.

Autorka nie ucieka przy tym od zwyczajnych problemów. Obok magii pojawiają się trudności z odnalezieniem się w nowej szkole, rodzinne kłótnie i poczucie bycia pomijanym. Dzięki temu stawką jest nie tylko uratowanie skrzydlatego lwa czy odzyskanie książek.

Poppy musi zrozumieć, że odwaga oznacza również przyznanie się do błędu i poniesienie konsekwencji pochopnej decyzji. Dziewczynka powinna także nauczyć się bycia asertywną, bo choć czytanie książek jest piękną przygodą – chowanie się wśród stron powieści nie powinno być jedynym rozwiązaniem na problemy.

Lew, który się odważył to książka o magii – zarówno tej dotyczącej fantastycznych istot, jak i magii słów zdolnej być przedłużeniem naszej pamięci. Aubrey Hartman przypomina, że każda ważna opowieść może pozostawić w nas coś, czego nie sposób usunąć bez zmienienia nas samych. Pochłaniając piękne książki, karmimy swój umysł i poszerzamy horyzonty.

Sprawdzajcie dostępność tej na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ – Lew, który się odważył

O czym jest książka Lew, który się odważył?

Lew, który się odważył Aubrey Hartman opowiada o Poppy Woodlock, która wraz z rodziną przeprowadza się do starej posiadłości w Oregonie. Czująca się niewidzialną dziewczynka zawiera niebezpieczną umowę z wodną nimfą. W zamian za ukochaną książkę otrzymuje magiczne, skrzydlate lwiątko. Wkrótce odkrywa jednak, że każdej nocy ze świata znika kolejna opowieść.

Kto napisał książkę Lew, który się odważył?

Autorką książki jest amerykańska pisarka Aubrey Hartman. Powieść ukazała się w 2023 roku pod oryginalnym tytułem The Lion of Lark-Hayes Manor i była jej literackim debiutem.

Dla dzieci w jakim wieku jest Lew, który się odważył?

Polecam tę książkę czytelnikom w wieku od 8 do 14 lat. To powieść typu middle grade, odpowiednia dla dzieci lubiących rozbudowane historie fantasy, tajemnicze posiadłości, magiczne stworzenia i bohaterów mierzących się z codziennymi problemami.

Czy Lew, który się odważył jest książką fantasy?

Tak. Lew, który się odważył to książka fantasy dla dzieci, w której pojawiają się stara magia, wodna nimfa oraz skrzydlaty lew uczący się ryczeć. Fantastyczna przygoda łączy się jednak z realistyczną opowieścią o samotności, rodzinnych relacjach, przeprowadzce i potrzebie bycia wysłuchanym.

Czy warto przeczytać książkę Lew, który się odważył?

To interesująca propozycja dla dzieci, które lubią magiczne przygody, tajemnicze domy i fantastyczne stworzenia. Powieść może spodobać się również dorosłym czytelnikom, ponieważ skłania do zastanowienia się nad tym, jak wyglądałby świat pozbawiony ukochanych książek i jak wiele zawdzięczamy przeczytanym historiom.

Artykuł Harry Potter i Muminki znikają. Recenzja Lew, który się odważył pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Nie traficie tu jednak na znane, powielane po wielokroć bajki ani wierne rekonstrukcje ludowych podań. Autorka zbiera raczej nasionka różnych legend, obrzędów i wierzeń, a później osadza je w nowych kontekstach, tworząc z nich świeże, autorskie opowieści. 

Nie znaczy to jednak że ich fabuły są współczesne. Z klasycznymi baśniami łączy je nieokreślone miejsce akcji, szczególne podejście do czasu oraz bohaterowie, w których – mimo baśniowej otoczki – bez większego trudu możemy dostrzec samych siebie.

➜ Tytuł: Między sytością a wiecznością
➜ Autorka: Katarzyna Jackowska-Enemuo
➜ Ilustracje: Nika Jaworowska-Duchlińska
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Między sytością a wiecznością – książka o jedzeniu i jego znaczeniu

Zwykła szklanka mleka, łyżeczka miodu, jajko, mak, sól czy ziarno pszenicy stają się tutaj punktami wyjścia do opowieści o życiu, śmierci, płodności, urodzaju, ochronie, świętowaniu i więzach międzyludzkich. Jedzenie przez stulecia nie służyło tylko zaspokajaniu głodu – było obecne podczas najważniejszych wydarzeń, pojawiało się w trakcie obrzędów i świąt, stawało się darem, symbolem albo częścią rytuałów.

Autorka przygląda się kilku takim składnikom, wydobywa z nich kulturowe znaczenia, a następnie czyni je ważnymi elementami swoich opowieści. Odwołując się do metafor oraz czerpiąc z dawnych podań, rytuałów i wierzeń, przypomina, że pokarm związany jest nierozerwalnie z magią codzienności. 

Najpierw opowieść, później wiedza

Książka Między sytością a wiecznością łączy baśniowość z warstwą popularnonaukową. Najpierw pozwala czytelnikowi zanurzyć się w historii, a później porzuca bajarski ton na rzecz bardziej rzeczowej pogadanki.

To właśnie w podrozdziałach występujących bezpośrednio po baśniach, można dowiedzieć się więcej o jajku, ziarnie, mleku, maku, miodzie czy soli. Przeczytać, dlaczego zwyczajne, powszechne produkty ewoluowały przez wieki w symbole i stały się tak ważne. 

Łącznie pozycja składa się z sześciu rozdziałów fabularnych oraz towarzyszących im krótszych części, które rozwijają kulturowy kontekst przedstawionych historii. Do tego dochodzą jeszcze rozdział „Uczta” (piszę o nim poniżej), piosenki – bo są one nierozerwalną częścią podań ludowych; i słowniczek trudniejszych pojęć. 

Burzyk, w którym zamieszkała burza

Bardzo spodobała mi się np. historia o Burzyku – chłopcu, który miał w sobie burzę. To niezwykle poetycka opowiastka o kimś, kto trochę się pogubił, nie potrafił dojść ze sobą do ładu i potrzebował odnaleźć sposób na poradzenie sobie z tym, co dzieje się w jego wnętrzu.

Autorka pokazuje, że takie zmagania z burzą to długotrwały proces. Nie można tego, co zagnieździło się w człowieku, usunąć jednym machnięciem ręki – potrzeba do tego czasu i odpowiedniego towarzystwa. W historii o Burzyku można zatrzymać się na fabularnej powierzchni, ale można też poszukać głębiej i odczytywać ją poprzez emocje, symbole oraz własne doświadczenia. A makową królową w interpretacji Niki Jaworowskiej-Duchlińskiej zapamiętam na długo, bo jest wspaniała (zostawiam ją Wam do odkrycia samodzielnie)!

Każda z opowiastek w Między sytością a wiecznością oferuje głębię, w której można zanurzyć się jak w wannie z dodatkiem dzikich ziół. Niosą one większy ładunek znaczeniowy niż wiele najbardziej rozpowszechnionych baśni, dlatego bywają też bardziej wymagające w odbiorze. Warto mieć to na uwadze.

Dla jakiego wieku jest Między sytością a wiecznością?

Z tego powodu Między sytością a wiecznością najlepiej sprawdzi się u dzieci od około 9. roku życia. Młodszy czytelnik również może zainteresować się samymi historiami, ale sporo ich uroku wynika właśnie z możliwości dostrzeżenia metafor, zadawania pytań i zastanawiania się nad tym, dlaczego określone pokarmy otrzymały w kulturze tak ważne znaczenie.

To również bardzo dobra książka do wspólnego czytania. Może stać się początkiem rozmowy o zwyczajach, które przetrwały do dziś, choć często wykonujemy związane z nimi gesty bez głębszego zastanowienia nad ich pochodzeniem. Dlaczego dzielimy się określonym jedzeniem podczas świąt? Skąd wzięły się rodzinne potrawy? Czy w naszym domu istnieją zwyczaje, które przekazuje się z pokolenia na pokolenie?

W takim ujęciu książka o dawnych wierzeniach nieoczekiwanie ma szansę zamienić się w opowieść o naszej własnej rodzinie.

Uczta – własna baśń przy wspólnym stole

No właśnie, bo pozycja zawiera jeszcze jeden, szczególnie ciekawy rozdział zatytułowany „Uczta”. Tym razem autorka nie oferuje czytelnikom gotowej opowieści, ale proponuje, żeby stworzyli ją oni sami. Pozostawia pomocnicze pytania oraz przepis na kołacz, zachęcając jednocześnie do celebrowania bycia razem i wspólnego spożywania jedzenia – dokładnie tak, jak robimy to podczas wszystkich najważniejszych świąt.

Nie trzeba jednak czekać na święto już wymyślone. To Wy, czytelnicy, wymyślacie tę historię i to Wy macie moc ustanawiania własnych rytuałów. Powodem do świętowania może być samo spotkanie w rodzinnym gronie, wspólnie upieczone ciasto albo wieczór, podczas którego wszyscy wreszcie znaleźli czas, żeby usiąść przy jednym stole.

Tradycja nie jest czymś skończonym i należącym wyłącznie do poprzednich pokoleń. Możemy ją przejmować, przekształcać i tworzyć również sami – z dowolnych składników oraz w dowolnym gronie.

Przepis na udaną książkę

Na końcu Między sytością a wiecznością znajdziecie jeszcze piosenki. Ich teksty pojawiały się już wcześniej jako części poszczególnych opowieści, ale autorka pozostawia również zapis nutowy, żeby mogły wybrzmieć w Waszych domach. 

Trudno zamknąć więc Między sytością a wiecznością w jednej kategorii. To zbiór baśni, książka z elementami popularnonaukowymi, zaproszenie do poznawania dawnych wierzeń, a miejscami również podręcznik do tworzenia własnych historii i rytuałów.

Sytość oznacza bowiem w jej tytule najbardziej podstawową funkcję jedzenia – zaspokojenie głodu. Jednak to wieczność staje się symbolem, rytuałem, pamięcią i gestem przekazywanym kolejnym pokoleniom. Katarzyna Jackowska-Enemuo opowiada właśnie o wszystkim, co znajduje się między sytością a wiecznością – o znaczeniach, które przez setki lat dokładaliśmy do tego, co jedliśmy. 

Jeżeli macie ochotę na podróż po kresach czasu i spiżarni naszych przodków – koniecznie po nią sięgnijcie. Dostępność książki możecie sprawdzić na stronie Wydawnictwa Albus.

FAQ – Między sytością a wiecznością

O czym jest książka Między sytością a wiecznością?

Między sytością a wiecznością Katarzyny Jackowskiej-Enemuo to zbiór baśniowych opowieści inspirowanych dawnymi wierzeniami, obrzędami i symboliką jedzenia. Autorka pokazuje, jakie znaczenia przypisywano m.in. ziarnu, jajku, mleku, miodowi, makowi czy soli.

Czy Między sytością a wiecznością to książka o jedzeniu?

Tak, ale jedzenie jest tu przede wszystkim punktem wyjścia do opowieści o kulturze, tradycji i dawnych wierzeniach. Książka pokazuje, że pokarm mógł symbolizować życie, urodzaj, ochronę, pamięć czy więź między ludźmi.

Czy historie w książce są prawdziwymi ludowymi baśniami?

Nie są to wierne wersje konkretnych podań czy legend. Katarzyna Jackowska-Enemuo czerpie z dawnych wierzeń, symboli i tradycji, ale na ich podstawie tworzy własne, autorskie opowieści.

Dla jakiego wieku jest Między sytością a wiecznością?

Książka najlepiej sprawdzi się u dzieci od około 9. roku życia. Historie mają baśniową formę, ale zawierają sporo metafor, symboli i kulturowych odniesień, które wymagają od czytelnika nieco większej dojrzałości.

Czego można dowiedzieć się z książki Między sytością a wiecznością?

Czytelnicy poznają dawne znaczenia przypisywane takim produktom jak jajko, ziarno, mleko, mak, miód czy sól. Obok opowieści fabularnych znajdują się również fragmenty popularnonaukowe wyjaśniające ich miejsce w wierzeniach, obrzędach i tradycji.

Czy Między sytością a wiecznością ma elementy edukacyjne?

Tak. Książka łączy baśniową narrację z wiedzą o kulturze tradycyjnej. Zawiera części popularnonaukowe, słowniczek trudniejszych pojęć, piosenki z zapisem nutowym oraz rozdział zachęcający czytelników do stworzenia własnej opowieści i rodzinnej uczty.

Czy warto przeczytać Między sytością a wiecznością?

To ciekawa propozycja dla dzieci i dorosłych zainteresowanych baśniami, dawnymi wierzeniami i kulturą tradycyjną. Jej największą siłą jest pokazanie, że nawet najbardziej zwyczajne produkty mogą kryć w sobie całe warstwy znaczeń, symboli oraz historii.

Artykuł Między sytością a wiecznością – czym jedzenie było dawniej? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Od momentu mojego obcowania z tą lekturą minęło już niemal 20 lat, dlatego kiedy zapowiedziano ekranizacje Lalki – kinową i serialową – zapragnęłam odświeżyć sobie treść najsłynniejszej książki Bolesława Prusa.

I tu niestety zderzyłam się ze ścianą, bo okazało się, że nowych wydań jest tak wiele, i są tak różnorodne, że ciężko będzie się zdecydować tylko na jedno. Szczęśliwie z odsieczą przybyło Wydawnictwo Agora, które zdecydowanie zachwyciło filmowym wydaniem zbiorczym tych dwóch tomów. 

➜ Tytuł: Lalka. Wydanie filmowe
➜ Autor: Bolesław Prus
➜ Okładka: Andrzej Pągowski
➜ Wydawnictwo: Agora
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Lalka z fotosami z planu filmowego

Paradoksalnie uważam tę edycję za najciekawszą i na pewno najpiękniejszą pod kątem wizualnym – choć, co muszę w pełnej szczerości przyznać, to nie film zrobił na mnie największe wrażenie spośród ostatnich ekranizacjach Lalki. 

Wydanie Agory powstało jako publikacja towarzysząca premierze kinowej adaptacji Macieja Kawalskiego. To dwutomowa, kolekcjonerska edycja z twardą oprawą, zdobieniami, tasiemką oraz zdjęciami z planu i kadrami z filmu.

Lalka w kinach – majstersztyk wizualny

Bez wątpienia największą zaletą filmowej adaptacji Lalki jest znakomita obsada oraz wizualne mistrzostwo. Scenografia, dobór optyki pozwalający uzyskać wyjątkową głębię nieco niepokojącego obrazu, oświetlenie, kostiumy – to wszystko złożyło się na piękne obrazki. Ilustracje, które doskonale odnajdują się w książce Lalka. Wydanie filmowe. Za zdjęcia odpowiadał Piotr Sobociński Jr.

Biorąc pod uwagę jednak fakt, że film starał się jak najwierniej oddać historię spisaną na prawie 900 stronach, nie uniknął teledyskowych streszczeń, uproszczeń, płytkości relacji czy braku zaangażowania widza w postaci. 

Kilka kreacji aktorskich okazało się jednak wybitnymi. Wspaniale ponownie zobaczyć na ekranie Marka Kondrata (rola Ignacego Rzeckiego) w rewelacyjnej kondyncji po ponad 16 latach abstynencji od grania. Cieszą oczy błyskotliwymi interpretacjami także Agata Kulesza (rola pani Meliton) i Maria Dębska (rola Kazimiery Wąsowskiej). Zachwyca klasą Maja Komorowska (rola Prezesowej Zasławskiej) oraz Andrzej Chyra (rola profesora Geista). 

Film czy serial? Dwie zupełnie różne Lalki

Rola filmowej Izabeli Łęckiej, która przypadła Kamili Urzędowskiej – w porównaniu z serialową Bellą Sandry Drzymalskiej, wypadła według mnie niebywale blado. Marcin Dorociński jako Wokulski był poprawny, ale on również traci w zestawieniu z Tomaszem Schuchardtem, który mnie absolutnie zaskoczył. Do chemii jaką na ekranie stworzyli Drzymalska oraz Schuchardt, Dorociński oraz Urzędowska nawet nie są w stanie się zbliżyć.

Szczęśliwie, zarówno w przypadku serialu jak i filmu, zdecydowano się na zupełnie inne podejście. Sześcioodcinkowy serial Pawła Maślony jest bardziej w stylu charakterystycznym dla produkcji Netflixa – nowoczesny, przewrotny. Film Kowalskiego z kolei pozostaje egzaltowany, poetycki. Zarówno jednak czas spędzony na jednym jak i na drugim, nie jest czasem straconym.

Najlepszy moment, żeby wrócić do Lalki?

Wspaniale móc przed lub już po seansach, usiąść raz jeszcze do książki, porównać wersje, zachwycić się głębią tekstu oraz wyrafinowanym językiem Prusa. Ekranizacje przypominają przede wszystkim o tym, jak wiele mieści się w tej powieści – i jak trudną sztuką jest przenieść wszystko na ekran. 

Być może zresztą nie zostało powiedziane jeszcze ostatnie słowo względem Lalki? Może gdzieś tam, w umyślne wybitnego twórcy, właśnie rodzi się pomysł na musical? Może za kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt lat, ktoś ponownie do niej powróci i opowie historię Wokulskiego oraz Łęckiej w zupełnie zaskakujący sposób.

Nie musicie jednak czekać na ten moment. Książka dostępna jest na wyciągnięcie ręki. A jeśli przy okazji nowych ekranizacji szukacie wydania, które będzie również pięknym, kolekcjonerskim przedmiotem – filmowa Lalka od Agory jest dla mnie obecnie jednym z najciekawszych wyborów. Sprawdzajcie jej dostępność w Kulturalnym Sklepie.

FAQ – Lalka. Wydanie filmowe

Czym wyróżnia się Lalka. Wydanie filmowe od Agory?

To dwutomowe, kolekcjonerskie wydanie powieści Bolesława Prusa przygotowane z okazji premiery filmu Lalka z 2026 roku. Zawiera zdjęcia z planu i kadry z ekranizacji, a także twardą oprawę, zdobienia i tasiemkę.

Kto gra Wokulskiego i Izabelę Łęcką w filmie Lalka z 2026 roku?

W kinowej adaptacji Stanisława Wokulskiego gra Marcin Dorociński, a Izabelę Łęcką – Kamila Urzędowska. Ignacego Rzeckiego zagrał Marek Kondrat.

Kto gra Wokulskiego i Izabelę w serialu Lalka Netflixa?

W serialowej adaptacji główne role powierzono Tomaszowi Schuchardtowi jako Stanisławowi Wokulskiemu i Sandrze Drzymalskiej jako Izabeli Łęckiej.

Kiedy miały premierę nowe ekranizacje Lalki?

Serial Netflixa zadebiutował 16 września 2026 roku. Film Macieja Kawalskiego wszedł do polskich kin 30 września 2026 roku.

Kto wyreżyserował nowe ekranizacje Lalki?

Reżyserem filmu kinowego jest Maciej Kawalski, natomiast sześcioodcinkowy serial Netflixa wyreżyserował Paweł Maślona.

Czy film i serial Lalka z 2026 roku są takie same?

Nie. Film jest bardziej klasyczną, widowiskową adaptacją powieści, natomiast Netflix określa serial jako współczesną i autorską reinterpretację utworu Prusa.

Czy warto kupić filmowe wydanie Lalki od Agory?

To szczególnie ciekawa propozycja dla osób, które chcą wrócić do powieści przy okazji nowych ekranizacji oraz lubią kolekcjonerskie wydania klasyki. Największym wyróżnikiem są fotografie z filmu połączone z elegancką, dwutomową oprawą.

Artykuł Lalka. Wydanie filmowe od Agory – recenzja i ekranizacje 2026 pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Ta niezwykle estetyczna gra dla przedszkolaków ma wiele do zaoferowania. Azul Kids jest pierwszą dziecięcą odsłoną popularnej serii stworzonej przez Michaela Kieslinga.  Ukazała się nakładem Wydawnictwa Rebel, a za jej barwną oprawę odpowiada ilustratorka Iris Wincker, znana jako Lemonjuiceday.

➜ Tytuł: Azul Kids (edycja polska)
➜ Autor: Michael Kiesling
➜ Ilustracje: Lemonjuiceday
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 15-20 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Azul Kids – na czym polega ta gra?

Każdy z graczy (a może być ich od 2 do 4 osób) wybiera jedną z dwustronnych planszetek z mozaiką do uzupełnienia. W swojej turze sięgamy do jednej z miseczek i zabieramy wszystkie płytki wybranego rodzaju/koloru, a następnie umieszczamy je na odpowiednich polach na swoim obrazku.

Jeżeli korzystamy z małej miseczki, pozostałe kafelki z niej trafiają do tej dużej, umieszczonej centralnie. Trzeba zwracać więc uwagę nie tylko na własną planszę, ale też obserwować, co pozostawiamy kolejnym osobom. Jeśli natomiast weźmiemy więcej płytek, niż możemy ich wykorzystać, nadmiar przekazujemy następnemu graczowi.

Dziecko dość szybko łapie, że oddając komuś potrzebne płytki, może niechcący przybliżyć go do zwycięstwa. Przy starszych przedszkolakach pojawia się więc już pierwsze świadome obmyślanie strategii: ile kafelków potrzebuję? Co zostanie w miseczce? Czy opłaca mi się zabrać właśnie te?

Czy Azul Kids rzeczywiście będzie odpowiedni dla pięciolatka?

Grałam w Azul Kids już z 3,5-latkiem, a nasze rozgrywki zajmowały około 15-20 minut. Oczywiście nie wykorzystywał on jeszcze wszystkich możliwości gry i nie planował kilku ruchów do przodu, ale bez problemu rozumiał podstawowe zasady, wybierał potrzebne elementy i przede wszystkim pozostawał mocno zainteresowany tym, co dzieje się na stole.

Wiek 4/5+ wydaje mi się więc tym bardziej realistyczny w kontekście tej planszówki, Natomiast, im później – czyli powyżej około szóstego roku życia – usiądzie się do Azul Kids, tym gra stanie się jeszcze ciekawsza. Starsze dzieci włączają bowiem w rozgrywkę już strategiczne myślenie i nie tylko skupiają się na wypełnieniu swojej mozaiki, ale także… ograniu przeciwnika i utrudnieniu mu nieco życia.

Dwa warianty układania mozaiki

W pudełku znajdziemy sześć dwustronnych planszetek, czyli w sumie 12 różnych mozaik. Gra oferuje również dwa warianty: czeladniczy i mistrzowski. W podstawowym chodzi przede wszystkim o jak najszybsze ukończenie własnego obrazka, natomiast drugi zmienia sposób układania i punktowania mozaik.

Różnica poziomów nie jest bardzo znacząca. Nie powiedziałabym nawet, że wariant mistrzowski jest zdecydowanie trudniejszy. Oferuje jednak trochę inne doświadczenie, więc jest to z pewnością miłe urozmaicenie rozgrywki.

Chętnie zobaczyłabym za to więcej samych planszetek. Mozaiki są naprawdę śliczne i aż proszą się o kolejne wzory do wypełnienia.

A jak z wykonaniem?

120 kafelków jest solidnych, gładkich w dotyku i bajecznie kolorowych. Poszczególne rodzaje różnią się nie tylko barwą, ale także kształtem, co może dodatkowo ułatwiać ich rozpoznawanie. 

Dobrze zaprojektowano też samo pudełko. Wkład tworzy sześć stabilnych miseczek, które podczas zabawy pozostają na miejscu i pełnią ważną rolę w rozgrywce. Do zestawu dołączono również bardzo porządny, materiałowy woreczek z logo gry.

Początkowo trochę rozczarowały mnie jedynie dość cienkie planszetki. Okazało się jednak, że ich elastyczność ma pewną zaletę – po skończonej zabawie można je lekko odgiąć i  wygodnie zsunąć płytki prosto do woreczka.

Planszówka dla dzieci, przy której dobrze bawi się cała rodzina

Azul Kids nie jest grą dynamiczną. Losowanie i dokładanie kafelków trochę zajmuje, więc trzeba cierpliwie czekać na swoją kolej. To urocza, niespieszna i wręcz relaksacyjna planszówka. Przy okazji zabawy dziecko ćwiczy także szybkie liczenie w pamięci, małą motorykę, rozpoznawanie kształtów oraz podstawowe planowanie. 

To, co jednak spodoba się i dzieciom i dorosłym, to uczucie satysfakcji, kiedy cały obrazek jest już pokryty mozaiką. Ma się wrażenie dobrze wykonanego zadania.  

Do tego Azul Kids jest na tyle pięknie wydany, że bez wahania widzę go również jako prezent dla przedszkolaka. Polecam do rodzinnych rozgrywek.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ – Azul Kids

Od jakiego wieku jest Azul Kids?

Choć na stronie wydawnictwa i na pudełku znajdzie informacje o rekomendacji Azul Kids dla dzieci od 5. roku życia – ja polecam ją już młodszym graczom. Przy wsparciu dorosłego z podstawowymi zasadami może poradzić sobie już 3,5–4-latek.

Ile osób może grać w Azul Kids?

W Azul Kids może grać od 2 do 4 osób.

Na czym polega Azul Kids?

Gracze wybierają kolorowe kafelki z miseczek i układają je na swoich planszetkach, tworząc mozaiki. Trzeba przy tym obserwować, jakie elementy zostawia się innym i czy nadmiar płytek nie pomoże przeciwnikowi.

Czy Azul Kids jest trudne dla pięciolatka?

Nie. Podstawowe zasady są proste i intuicyjne, dlatego pięciolatek powinien sobie z nimi poradzić. Starsze dzieci mogą dodatkowo zacząć świadomie planować ruchy i obserwować strategie innych graczy.

Czy Azul Kids ma różne poziomy trudności?

Tak. Gra oferuje dwa warianty rozgrywki: czeladniczy i mistrzowski. Nie różnią się one drastycznie poziomem trudności, ale dają trochę inne doświadczenie i sposób planowania.

Czy Azul Kids nadaje się na prezent?

Tak. Gra jest bardzo estetyczna, ma solidne, kolorowe kafelki, wygodny podajnik i dobrej jakości materiałowy woreczek. Dobrze sprawdzi się jako prezent dla przedszkolaka lub dziecka rozpoczynającego przygodę z planszówkami.

Czy Azul Kids to dobra pierwsza gra strategiczna dla dziecka?

Może nią być. Zasady są przystępne, ale pozwalają stopniowo wprowadzać myślenie strategiczne, szczególnie u dzieci od około 5–6 lat.

Artykuł Azul Kids – recenzja gry planszowej dla przedszkolaków. Stwórzmy mozaikę pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.