Wyobraźcie więc sobie, że istnieją książki, których fabuła bazuje przede wszystkim na… labiryntach! I to właśnie na nich zbudowano fenomen światowej serii Detektyw Pierre w labiryncie. Najnowszy tom – Sprawa zaginionej piramidy – po raz kolejny udowadnia, że książka z labiryntami może stać się pełnoprawną opowieścią, a nie tylko zbiorem łamigłówek czy pozycją aktywizującą.

➜ Tytuł: Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy
➜ Seria: Detektyw Pierre w labiryncie
➜ Tekst: Hiro Kamigaki, Chihiro Maruyama
➜ Ilustracje: IC4DESIGN
➜ Tłumaczenie: Jan Szwarc
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Detektyw Pierre w labiryncie – dlaczego ta seria stała się światowym fenomenem?

Stworzona przez Hiro Kamigakiego, Chihiro Maruyamę i studio IC4DESIGN seria od lat zachwyca czytelników na całym świecie, ponieważ łączy książkę obrazkową, wyszukiwankę oraz grę przygodową w jednym tytule. Główni bohaterowie Pierre i Carmen prowadzą coraz to bardziej skomplikowane śledztwa, ale ich powodzenie zależy tylko i wyłącznie od spostrzegawczości czytelnika. Bez odnalezienia właściwej drogi, historia nie posunie się naprzód ani o pół palca.

Ten właśnie motyw odróżnia Detektywa Pierre’a od klasycznych wyszukiwanek. Ilustracje tworzą niemal przestrzenne miejsce akcji, które trzeba z uwagą eksplorować, żeby wypełnić zadania oraz poprowadzić sprawę do końca. Przy okazji są absolutnie zachwycające i pełne detali – trudno od nich oderwać oczy.

Sprawa zaginionej piramidy, czyli nowy tom uwielbianej serii

W najnowszej części bohaterowie trafiają do świata inspirowanego trochę starożytnym Egiptem, trochę Bliskim Wschodem, a nawet… miejscem wyjętym wprost z jakiejś powieści fantasy. Piramidy, które mają kluczowe znaczenie dla tomu Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy, od wieków kojarzą się z tajemnicami, ukrytymi komnatami, sekretami, które tylko czekają, aż ktoś trafi na ich trop.

Każda rozkładówka przypomina ogromną mapę pełną ścieżek i zaułków, na których ukryły się pomniejsze historie oraz wątki. Najpierw szukamy wyjścia z labiryntu, a chwilę później zaczynamy dostrzegać dziesiątki zabawnych scenek, których wcześniej zupełnie nie zauważyliśmy. Im częściej będziemy sięgać po ten tytuł, tym więcej zauważymy niuansów oraz niespodzianek, przygotowanych dla nas przez twórców.

Od ogółu do szczegółu

Same historie są bardzo ciekawe, jednak to właśnie wspomniane już ilustracje są trzonem tego cyklu. Hiro Kamigaki tworzy je niczym miniaturowe miasta – pełne życia, sytuacyjnego humoru oraz detali, które wymagały (prawdopodobnie) miesięcy planowania. Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy nie kończy się więc wraz z rozwiązaniem głównej zagadki – to tylko główna oś spajająca całość. Sama książka ma znacznie więcej warstw, których poszukiwań trudno sobie odmówić.

To jedna z tych pozycji, które rozwijają spostrzegawczość, cierpliwość i wyobraźnię, jednocześnie zachęcając do wspólnej zabawy całe rodziny. Doskonale sprawdzi się w roli oryginalnego prezentu dla dzieci już powyżej 6 lat. 

Sprawdzajcie dostępność Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest seria Detektyw Pierre w labiryncie?

Detektyw Pierre w labiryncie to interaktywna seria książek dla dzieci autorstwa Hiro Kamigakiego, Chihiro Maruyamy i studia IC4DESIGN. Łączy cechy książki obrazkowej, wyszukiwanki, labiryntów oraz gry przygodowej. Czytelnik pomaga detektywom Pierre’owi i Carmen rozwiązywać zagadki, odnajdując drogę przez rozbudowane labirynty.

O czym opowiada Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy?

W książce Pierre i Carmen wyruszają na kolejną misję, aby rozwikłać tajemnicę zaginionej piramidy i pokrzyżować plany złoczyńcy Pana X. Akcja rozgrywa się w świecie inspirowanym m.in. starożytnym Egiptem, pełnym sekretów, ukrytych przejść i imponujących labiryntów.

Dla jakiego wieku jest Sprawa zaginionej piramidy?

Książkę polecam przede wszystkim dzieciom od około 6. roku życia, ale dzięki zróżnicowanemu poziomowi trudności doskonale sprawdzi się również podczas wspólnego odkrywania z młodszymi dziećmi oraz jako zabawa dla całej rodziny.

Czy trzeba znać wcześniejsze części serii Detektyw Pierre w labiryncie?

Nie. Każdy tom opowiada odrębną historię, dlatego Sprawa zaginionej piramidy może być pierwszym spotkaniem z Pierre’em i Carmen.

Czy warto kupić Detektyw Pierre w labiruncie. Sprawa zaginionej piramidy?

Jeśli szukasz książki z labiryntami dla dzieci, która łączy zabawę z rozwijaniem wyobraźni i logicznego myślenia, będzie to bardzo dobry wybór. Bogate ilustracje sprawiają, że do książki można wracać wielokrotnie, za każdym razem odkrywając nowe szczegóły oraz ukryte historie.

Artykuł Detektyw Pierre powraca! Recenzja „Sprawy zaginionej piramidy” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Maud Begon udowadnia jednak, że komiks nie musi być jedynie skróconą wersją znanej opowieści. Potrafi opowiedzieć ją własnym językiem – językiem obrazów.

➜ Tytuł: Adaptacje literatury. Tajemniczy ogród
➜ Scenariusz: Maud Begon
➜ Rysunki: Maud Begon
➜ Tłumaczenie: Marek Puszczewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Mary rozkwita niczym kwiat

Moim zdaniem ta książka opiera swój ponadczasowy charakter oraz ogromną wartość na przemianie głównych bohaterów. Czytelnicy uwielbiają śledzić jak postać której kibicują, zaczyna dostrzegać to, co wcześniej jej umykało. Jak staje się silniejsza, lepsza, zdrowieje i nabiera chęci do życia.

Mary Lennox od pierwszych stron przypomina zapomnianą roślinkę, którą pozostawiono samej sobie. Jest wychudzona, zamknięta we własnej skorupce, opryskliwa i pozbawiona jakiegokolwiek płomyka empatii. Maud Begon prowadzi czytelnika w sposób wizualny przez proces jej odradzania. Z każdą kolejną planszą dziewczynka nabiera kolorów i energii.

To nie jest wyłącznie przemiana charakteru. Odnosi się wrażenie, że autorka rysuje Mary dokładnie tak, jak rysowałaby kwiat przesadzony do żyznej ziemi i wystawiony na słońce. Początkowo zmizerniały, później coraz silniejszy, aż wreszcie rozkwitający pełnią barw.

Obrazy robią to, czego słowa nie potrafią

Największą przewagą komiksu nad klasyczną powieścią okazuje się możliwość wizualizowania wyobraźni bohaterów. Kiedy Mary, Dick czy Colin opowiadają o kwiatach, gałęziach i budzącej się do życia przyrodzie, Maud Begon dosłownie pokazuje ich opowieści czy fantazje. Rośliny zaczynają oplatać kadry, liście wychodzą poza ramki, a śpiew rudzika zostaje dosłownie narysowany w formie zapisu nutowego. 

Takie rozwiązania sprawiają, że komiks staje się doświadczeniem znacznie bardziej zmysłowym niż klasyczna adaptacja. Ta subtelna kreska, lekka kompozycja plansz i umiejętność wykorzystania natury jako aktywnego elementu narracji, a nie wyłącznie tła wydarzeń – pozwala odbierać Tajemniczy ogród na zupełnie nowym, nieznanym nawet z filmu czy serialu poziomie.

To adaptacja, która świadomie wybiera najważniejsze sceny

Czy komiks może jednak w pełni zastąpić powieść? Nie do końca. Osoby dobrze znające oryginał prawdopodobnie odczują, że niektóre wątki zostały skrócone lub uproszczone. To naturalna konsekwencja zmiany medium. Ponad dwustustronicowy album nie jest w stanie pomieścić wszystkich niuansów wielowątkowej książki Burnett.

Co ważne, nie odnosi się jednocześnie wrażenia, że historia została poszatkowana. Wręcz przeciwnie – komiks pozostaje opowieścią kompletną, z wyraźnym początkiem, rozwinięciem oraz satysfakcjonującym zakończeniem.

Dlatego znakomicie sprawdzi się zarówno dla młodszych czytelników poznających Tajemniczy ogród po raz pierwszy, jak i dla tych, którzy chcą ponownie odwiedzić wiekową oraz pełną tajemnic posiadłość wśród wrzosowisk.

Najmocniejsza scena całej historii

Maud Begon znakomicie rozumie emocjonalne fundamenty tej opowieści. Najlepiej widać to podczas kłótni Mary i Colina. To jedna z najważniejszych scen całej historii. Dziewczynka jako jedyna ma odwagę przeciwstawić się chłopcu, którego wszyscy traktują jak osobę odgórnie skazaną na śmierć. Nie ulega jego złości ani histerii. Nie wierzy, że Colin musi umrzeć.

Mary, mimo młodego wieku, zdążyła doświadczyć samotności, utraty rodziców oraz życia pozbawionego miłości. Wie, że człowieka potrafi zniszczyć nie tylko choroba, ale również przekonanie, że nic już nie ma sensu. W komiksie emocjonalny ciężar tej sceny wybrzmiewa wyjątkowo mocno przede wszystkim dzięki mimice postaci oraz kompozycji kadrów. Czytając tę scenę, można usłyszeć krzyk głównych bohaterów, serio. 

Dlaczego Tajemniczy ogród to książka ponadczasowa?

Powieść Frances Hodgson Burnett ukazała się w 1911 roku, a mimo to nadal przemawia do kolejnych pokoleń czytelników. Tytułowy tajemniczy ogród, choć wokół niego kręci się cała historia, wcale nie jest głównym powodem jej ponadczasowości. Bo tajemnica, choć ważna, nie dorównuje opowieści o samotności, żałobie, przyjaźni oraz uzdrawiającej sile relacji i kontaktu z naturą.

To właśnie ten ponadczasowy wymiar sprawia, że kolejne adaptacje – filmowe, teatralne i komiksowe – wciąż znajdują swoich odbiorców. Maud Begon nie próbuje tego przesłania modernizować ani zmieniać. Podkreśla je obrazem oraz pozwala cieszyć się sentymentalną, klasyczną historią bez udziwnień i uwspółcześniania jej na siłę.

Czy warto przeczytać komiks Tajemniczy ogród?

Zdecydowanie tak. To jedna z tych adaptacji, które nie konkurują z literackim oryginałem, lecz go uzupełniają. Pozwalają spojrzeć na znaną historię z nowej perspektywy i zauważyć szczegóły, które wcześniej mogły nam umknąć.

Ta opowieść zawsze była piękna. Dzięki ilustracjom Maud Begon stała się po prostu zachwycająca. I chyba najbardziej szkoda mi tych wszystkich osób, które nigdy nie zdecydują się sięgnąć po ten album. Stracą okazję, żeby zobaczyć, jak w komiksie można narysować zapach kwiatów, śpiew ptaków i decydujący dla opowieści moment, w którym bohaterowie – podobnie jak ogród – zaczynają na nowo rozkwitać.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada komiks Tajemniczy ogród?

Komiks Maud Begon jest adaptacją klasycznej powieści Frances Hodgson Burnett. Opowiada historię Mary Lennox – osamotnionej dziewczynki, która po przeprowadzce do posiadłości wuja odkrywa zapomniany ogród. Wraz z jego odradzaniem się, zmieniają się również bohaterowie, ucząc się przyjaźni, empatii i wiary we własne możliwości.

Czy komiks Tajemniczy ogród jest wierny książce?

Tak, adaptacja zachowuje najważniejsze wydarzenia i przesłanie powieści, choć – jak większość komiksowych adaptacji – upraszcza lub skraca część wątków. Dzięki temu historia jest bardziej przystępna dla młodszych czytelników, jednocześnie pozostając wierną duchowi oryginału.

Kim jest Maud Begon?

Maud Begon to francuska ilustratorka i autorka komiksów, ceniona za subtelny, malarski styl oraz umiejętność przekładania klasycznej literatury na język komiksu. W adaptacji Tajemniczego ogrodu szczególną uwagę poświęca emocjom bohaterów i pięknu przyrody.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest komiks Tajemniczy ogród?

To propozycja dla dzieci od około 7-9 roku życia, ale także dla nastolatków i dorosłych. Młodsi czytelnicy poznają dzięki niemu klasyczną historię w bardziej przystępnej formie, natomiast starsi mogą odkryć ją na nowo dzięki wyjątkowej oprawie graficznej.

Czy warto przeczytać komiks zamiast powieści Tajemniczy ogród?

Najlepiej potraktować komiks jako uzupełnienie, a nie zastępstwo powieści. Adaptacja pozwala szybko zanurzyć się w historii i zachwyca warstwą wizualną, jednak osoby chcące poznać wszystkie wątki i bohaterów powinny sięgnąć również po oryginalną książkę Frances Hodgson Burnett.

Artykuł Tajemniczy ogród w komiksie. Historia, która rozkwita na naszych oczach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Współczesny świat dostarcza najmłodszym bodźców w ilościach, z którymi ich niedojrzały układ nerwowy rzadko potrafi sobie poradzić. Wszędzie pojawiają się dynamiczne animacje w jaskrawych kolorach i głośne dźwięki dobiegające z tabletów czy telewizorów. To sprawia, że dziecko może być przebodźcowane, nadmiernie pobudzone lub rozdrażnione. Bezpieczniejszą alternatywą może być bajka w formie słuchowiska.

Co wybrać dla dziecka zamiast bajek i animacji?

Gdy szukasz wyciszenia dla siebie i swojego malucha, warto sprawdzić wartościowe słuchowiska dla dzieci, które stanowią bezpieczną i niezwykle rozwijającą alternatywę dla migających ekranów. Audiobooki pozwalają odciąć najbardziej obciążony zmysł wzroku, co obniża poziom stresu. Kiedy dziecko słucha opowieści, jego uwaga skupia się wyłącznie na głosie lektora, a to sprzyja naturalnemu uspokojeniu tętna oraz wyciszeniu emocji po intensywnym dniu w przedszkolu lub szkole.

Nie zawsze masz czas poczytać dziecku samodzielnie, jednak czasami mogą Cię w tym wyręczyć profesjonalnie przygotowane słuchowiska, które można dopasować do poziomu rozwoju dziecka oraz jego zainteresowań.

Jak słuchanie bajek wpływa na rozwój i wyobraźnię?

Opowiadane historie bez gotowych obrazów zmuszają mózg malucha do aktywnego tworzenia własnych wizji i scenerii, co pozytywnie wpływa na jego rozwój i wyobraźnię. W przeciwieństwie do telewizji, gdzie dziecko jest jedynie biernym odbiorcą, słuchowiska pobudzają kreatywność oraz budują bogate słownictwo. To doskonały trening uważności oraz pamięci, który procentuje w późniejszej edukacji.

Poznaj konkretne korzyści, które płyną z wprowadzenia bajek audio do codziennej rutyny z dzieckiem:

• szybsze i spokojniejsze zasypianie – kojący głos lektora ułatwia wieczorne wyciszenie bez niebieskiego światła,
• rozwój empatii – słuchanie opowieści pozwala na skupienie się na intonacji i emocjach bohaterów, uczy rozpoznawania i nazywania stanów emocjonalnych,
• samodzielność pod kontrolą rodzica – dzięki specjalnym funkcjom, takim jak sekcja Audioteka Kids, opiekunowie mają pełną kontrolę nad tym, czego słucha ich dziecko i mogą udostępniać mu wyłącznie wyselekcjonowane i bezpieczne opowieści.

Komfort słuchania bez żadnych ograniczeń

Gdzie szukać najlepszych audiobooków dla dzieci? Przy wyborze odpowiedniej platformy warto zwrócić uwagę na przejrzyste warunki korzystania z biblioteki tytułów. W serwisie Audioteka rodzice mogą zdecydować się na dołączenie do Audioteka Klub, gdzie w ramach Planu Optymalnego zyskuje się dostęp do olbrzymiej bazy audiobooków.

Co warto wiedzieć o Planie Optymalnym w Audiotece?

• Nowi użytkownicy mogą testować usługę przez 14 dni za darmo, a z subskrypcji można zrezygnować w dowolnym momencie.
• Katalog oferuje dostęp do ponad 50 000 tytułów w katalogu Audioteka Klub, w tym bajek i powieści młodzieżowych.
• Najważniejszym wyróżnikiem jest możliwość słuchania bez limitu godzin, dzięki czemu nie trzeba martwić się o nagłe przerwanie ulubionej opowieści dziecka w połowie miesiąca.

Zmiana ekranu telewizora lub smartfona na wartościowe słuchowisko to jeden z najprostszych kroków, jakie można podjąć, aby zadbać o higienę cyfrową i spokój psychiczny dziecka. To powrót do tradycji opowiadania bajek w nowoczesnym, zawsze dostępnym wydaniu.

Materiał powstał w ramach płatnej współpracy z Audioteka Group

Artykuł Dziecko jest przebodźcowane bajkami z ekranu? Zobacz, dlaczego słuchowiska działają tak kojąco pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pisanie książki było bardzo uwalniające w porównaniu z filmem. Film ma mnóstwo ograniczeń.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Jesteś współautorem książki Chłopiec na Krańcach Świata. Przebudzenie, jak i współreżyserem filmu Chłopiec na Krańcach Świata. Fabularnie to jednak książka poprzedza film. 

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Tak, choć książkę i film można poznawać niezależnie. Można najpierw obejrzeć film, potem przeczytać książkę, albo odwrotnie. Tak skonstruowaliśmy również kolejne części (zaplanowane jeszcze do końca 2026 roku). Nie trzeba czytać ich w ścisłej kolejności, żeby mieć pełen obraz świata i rozumieć, o co w nim chodzi.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
To dość ciekawa sytuacja, bo nieczęsto zdarza się, żeby najpierw powstał film, a potem książka. Oczywiście znamy takie przypadki, choćby Labirynt Fauna, ale tam sytuacja była trochę inna, bo chodziło właściwie o tę samą historię.

Grzegorz Wacławek (Animoon):
U nas wyszło to bardzo naturalnie, nie było zaplanowane od początku. Powodów napisania książek było kilka, ale jednym z głównych były spotkania z dziećmi. Film pokazywaliśmy już od 2025 roku, m.in. na festiwalach i podczas pokazów dla młodych widzów. Dzieci pytały, czy będzie druga część.

W mojej głowie od razu pojawiała się wizja kolejnych dziewięciu lat pracy nad filmem i myślałem sobie: „No nie, chyba jednak nie”. Ale równocześnie zacząłem się zastanawiać, co mogłoby się wydarzyć w fabule później albo wcześniej. Stąd w dużej mierze przyszedł pomysł na książkę.

Szybko pomyślałem też, że jedna książka to może być za mało. Fajnie byłoby pobyć w tym świecie trochę dłużej. Od początku założyłem więc, że napiszemy trzy książki. Mówię „napiszemy”, bo wiedziałem, że będę pracował nad nimi z kimś jeszcze. Najpierw wymyśliłem ogólny kierunek, a później dołączył do mnie Mateusz Marczewski.

Pisanie książki było bardzo uwalniające w porównaniu z filmem. Film ma mnóstwo ograniczeń. Pisząc scenariusz, musiałem cały czas myśleć, żeby nie było zbyt wielu scen zbiorowych, zbyt skomplikowanych lokacji, zbyt dużej liczby bohaterów. To wszystko generuje koszty. A ponieważ jestem również producentem, od razu myślę o tym, jak coś zrealizować.

Przy książce tego nie ma. Można płynąć w stronę, w którą chce się płynąć – oczywiście pamiętając o własnych założeniach i przemyśleniach. Ale ta swoboda jest zupełnie inna.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Wspomniałeś o trzech książkach. Czyli rzeczywiście powstanie trylogia?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Tak. Napisaliśmy już drugą książkę, która jest przygotowywana do druku, a teraz pracujemy z Mateuszem nad trzecią. Będą więc trzy części. W międzyczasie wymyśliliśmy też Klub Listów na Krańcu Świata. Założenie jest takie, że Omul cały czas przeżywa różne historie i prowadzi pamiętnik, a dzieci mogą otrzymywać listy z tego pamiętnika w formie małych przygód.

Pomysłów na kolejne rzeczy jest więcej, ale to, czy będą powstawały następne części, zależy od zainteresowania czytelników. Na razie robimy trzy książki. Druga ma ukazać się we wrześniu, a trzecia na Święta w grudniu.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Druga książka będzie historią znaną z filmu czy czymś zupełnie innym?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Każda historia jest inna, choć wszystkie należą do tego samego uniwersum. Pojawiają się ci sami bohaterowie, czasem dochodzą nowi, ale trzon pozostaje podobny. Mamy Omula, Mikro, Kimi i świat, w którym rozgrywają się ich przygody.

Druga część nosi tytuł Kamień Wody i jej akcja dzieje się po filmie. Jeśli ułożyć to chronologicznie, najpierw jest Przebudzenie, potem film, a później Kamień Wody. Ale to jest też w taki sposób wymyślone, żeby można było zacząć nawet od drugiej czy trzeciej książki i nie dostać spoilerów, które popsułyby odbiór filmu albo pierwszego tomu. To ten sam świat, ale różne przygody.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Czyli chronologia istnieje, ale nie jest obowiązkowa.

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Dokładnie. My ją sobie narzuciliśmy, żeby uporządkować wszystko w głowie i wiedzieć, kiedy co mogło się wydarzyć. Dla czytelnika nie musi to mieć aż takiego znaczenia.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Skoro wspomniałeś, że główną motywacją by poszerzać uniwersum, były spotkania z dziećmi i pytania o dalsze losy bohaterów, to może seria ma potencjał na jeszcze więcej? Jest już film, książki, listy… Czy myśleliście także o grze albo planszówce?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Planszówkę już wymyśliliśmy. To prosta gra oparta na świecie pierwszej książki i filmu. Nie miałem jeszcze czasu zaangażować się w nią na tyle, żeby doprowadzić projekt do produkcji, ale pomysł już istnieje.

Pomysłów jest dużo, tylko one muszą się na końcu zweryfikować. Nie można w nieskończoność produkować kolejnych rzeczy bez odzewu ze strony widzów i czytelników. Mam jednak poczucie, że kiedy to uniwersum będzie bardziej kompletne – trzy książki plus film – może przełożyć się to na większe zainteresowanie całością.

Jeśli dorosły czyta ją dziecku, chciałem, żeby sam też miał poczucie, że obcuje z fajną historią. Żeby nie był to dla niego czas stracony.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Przyznam, że byłam zaskoczona rozmachem kampanii samej animacji. W Polsce z polską animacją bywa różnie, a tutaj miałam poczucie, że wszystko zostało przygotowane na bardzo wysokim poziomie. Ścieżka dźwiękowa z muzyką Bovskiej, której można posłuchać osobno, dedykowana strona https://chlopiecfilm.pl, spójność materiałów – to naprawdę robi wrażenie. Czy ta kompletność wynika z tego, że jesteś jednocześnie reżyserem i producentem? Masz zmysł artystyczny, ale też biznesowy.

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Bardzo dziękuję, że zwróciłaś na to uwagę. To dla mnie ogromny komplement, bo rzeczywiście włożyłem w to mnóstwo pracy. Bardzo zależało mi na komplementarności całego projektu.

Oczywiście robimy to wszystko w ramach naszych możliwości. Budżety, którymi dysponują chociażby produkcje Disneya wprowadzane na polski rynek, są w zupełnie innej skali. Tam na samą promocję idą pewnie grube miliony. U nas tego absolutnie nie ma. Robimy to bardziej oddolnie i na tyle, na ile możemy sobie pozwolić.

Jestem przedsiębiorcą od lat, wcześniej zajmowałem się różnymi rzeczami. Mam też wykształcenie graficzne, skończyłem Akademię Sztuk Pięknych, miałem studio graficzne, zajmowaliśmy się brandingiem i budowaniem rozpoznawalności marek. Te doświadczenia na pewno łączą się w tym projekcie.

Od początku miałem pomysł, żeby to wszystko wyglądało spójnie. Miałem nawet więcej koncepcji, ale na część po prostu zabrakło czasu. Bardzo chciałem na przykład, żeby z całym uniwersum łączył się jeden głos lektora: w kinie, w reklamach i w audiobooku. Nie udało się tego dopiąć idealnie, ale cieszę się, że mimo wszystko ta spójność jest zauważalna.

Magda (Bovska), prywatnie moja żona, ma dużą umiejętność pisania piosenek dla dzieci. Pisała już wcześniej piosenki do różnych produkcji, najczęściej pod pseudonimem. W tym przypadku właściwie nie wyobrażaliśmy sobie, żeby mogło być inaczej i żeby to nie ona napisała piosenkę. Chcieliśmy jednak, żeby była bardziej popowa, nośna, atrakcyjna również dla dorosłego widza.

Zależało mi, żeby film był ciekawy także dla dorosłych. Mam wrażenie, że rodzice oglądający go z dziećmi też dużo z niego wynoszą. Mówią mi, że film był również dla nich, że się wzruszali. Oczywiście rzadko zdarza się, żeby dorosły poszedł na taki film sam, choć wśród fanów animacji są takie osoby. Ale jeśli rodzic naprawdę skupi się na seansie, może znaleźć tam coś dla siebie.

Tak samo myślałem o książce. Jeśli dorosły czyta ją dziecku, chciałem, żeby sam też miał poczucie, że obcuje z fajną historią. Żeby nie był to dla niego czas stracony.

Bardzo dbam o spójność tego świata. Mam na tym punkcie trochę fioła. Czasem bywa to nawet szkodliwe, bo wiąże się z potrzebą dopracowania wszystkiego do perfekcji. A niestety nie zawsze starcza czasu i sił, żeby wszystko wyszło dokładnie tak, jak sobie wymarzyłem. Jeśli udaje się zrealizować 80 procent planu, a czasem nawet 60 procent, to i tak traktuję to jako sukces.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
To twoja pierwsza pełnometrażowa animacja.

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Tak, to moja pierwsza pełnometrażowa animacja jako reżysera, współreżysera i scenarzysty. Film dostał Nagrodę Publiczności na 45. Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. W konkursie było 14 debiutów, w tym 13 pełnometrażowych filmów aktorskich, naprawdę bardzo dobre tytuły.

Dla mnie Nagroda Publiczności była chyba najlepszą możliwą nagrodą, bo uznanie widzów jest najwyższą formą docenienia. Jury i krytycy są ważni, ale reakcja publiczności bardzo mnie zaskoczyła i ucieszyła.

W czerwcu skończyłem 46 lat, a na 45. edycji festiwalu debiutowałem pełnym metrażem. Można by zapytać, czy to późno, ale myślę, że zdarzają się jeszcze późniejsze debiuty. Produkcja filmowa jest bardzo skomplikowana, a produkcja animacji – jeszcze bardziej. Ten film powstawał dziewięć lat. Nie czuję więc, że to było późno.

Jeśli chodzi o książkę, to również jest mój debiut. W tym projekcie połączyło się więc kilka debiutów naraz.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Wspominasz, że praca nad filmem trwała dziewięć lat. Jakie były największe wyzwania z nią związane? Co najbardziej dało Ci w kość?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Do tej pory daje mi w kość biurokracja związana z realizacją takiego filmu. Przy produkcji pełnometrażowej animacji zaangażowanych jest bardzo dużo osób i instytucji finansujących. W Europie produkcja filmowa opiera się często na funduszach i koprodukcjach, czyli współpracy z producentami z innych krajów, którzy pozyskują środki u siebie. Potem łączy się różne elementy pracy w jedno dzieło.

Na pewno trudne jest to, ile czasu taka produkcja trwa. Dlatego mówiłem, że książka była dla mnie uwalniająca. Zabraliśmy się za nią w październiku zeszłego roku, a pierwsza część jest już gotowa, zaraz będzie druga i trzecia. W porównaniu z dziewięcioma latami pracy nad filmem to zupełnie inne tempo.

Dostałem nawet opinię, że zdaniem jednej osoby książka jest lepsza niż film. To było bardzo miłe.

W filmie animowanym trudna jest też zależność od tysięcy elementów. Chciałoby się, żeby pewne fragmenty były jeszcze lepiej zrealizowane: ruch kamery, tempo akcji, detale animacji. Ale to wszystko wiąże się z kosztami, czasem i procesem produkcji. Trzeba uwzględniać mnóstwo kompromisów.

W książce też są kompromisy – umawiamy się, że nie będzie miała 200 czy 400 stron, tylko konkretną objętość, bo wiąże się to z drukiem, liczbą rozdziałów i tak dalej. Ale to nie są kompromisy tego samego rodzaju. Przy filmie jest ich po prostu multum. Finalny efekt zawsze jest wypadkową tych wszystkich decyzji.

Najtrudniejsze jest pogodzenie się z tym, że chciałoby się więcej, a nie można. Jako twórcy wiemy, że coś dałoby się zrobić inaczej, lepiej. Ale na końcu wszystko sprowadza się do czasu, kosztów i pracy. Nie da się robić filmu w nieskończoność.

Pomyślałem, że to dobra okazja, żeby nauczyć się pisać scenariusze. Lubię takie wyzwania. Uczenie się nowych rzeczy bardzo pobudza.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Ale jednak robi się wszystko, żeby go skończyć. W tym przypadku motorem musiała być jednak bardzo silna potrzeba opowiedzenia tej konkretnej historii. Skąd wziął się pomysł na Chłopca na Krańcach Świata?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Pomysł wziął się z ilustracji Szymona Biernackiego, polskiego art designera, który odpowiada za wymyślanie wizualnego świata filmów. Stworzył między innymi wygląd animacji Klaus, dostępnej na Netfliksie.

Ta ilustracja bardzo mnie zachwyciła. Był na niej biegnący chłopiec, z wiatrem we włosach, a w tle chmury przypominające mamuty albo słonie. Jako producent zacząłem szukać kogoś, kto mógłby wymyślić historię do tej ilustracji. Szukałem tak długo, że w końcu sam ją wymyśliłem. A potem byłem już z tą opowieścią bardzo związany.

Nałożyło się to też na moje myślenie o tym, że czytam dużo scenariuszy, ale sam nie stworzyłem jeszcze filmu pełnometrażowego. Pomyślałem, że to dobra okazja, żeby nauczyć się pisać scenariusze. Lubię takie wyzwania. Uczenie się nowych rzeczy bardzo pobudza.

Sama historia jest wypadkową różnych doświadczeń. Mam starszego brata. W dzieciństwie spędzałem dużo czasu w naturze, we wsi Podurzyca pod Warszawą, gdzie moi rodzice mają dom. Jeździłem tam na wakacje z babcią i rodzicami.

Chciałem opowiedzieć o emocjach i relacjach. Zawsze marzyłem też o tym, żeby mieć siostrę, ale jej nie miałem. Marzyłem również o dzieciach, których nie mam. Myślę więc, że w tej historii umieściłem część swoich marzeń. Kinga Krzemińska, z którą pisałem scenariusz, też ma starszego brata. Marta Szymańska, z którą współreżyserowałem film, również ma brata. To wszystko w jakiś sposób złożyło się na tę opowieść.

Nad filmem pracuje się latami, więc robienie produkcji, która jest wyłącznie rozrywką, zupełnie mnie nie interesuje.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Wspominasz relacje między rodzeństwem, ale w książce i filmie bardzo wyraźnie widać też kwestie ekologiczne. Czy to potrzeba wynikająca z naszych czasów? Czy dziś każda ważna historia dla dzieci powinna dotykać tematu natury?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Dla mnie to bardzo ważne. Dużo o tym myślę. Wystarczy spojrzeć na to, co dzieje się wokół nas, choćby na upały w Polsce. To nie bierze się znikąd.

W Animoon angażujemy się przede wszystkim w filmy, które mają w sobie ważne wartości i są czymś więcej niż zwykłą rozrywką. Nad filmem pracuje się latami, więc robienie produkcji, która jest wyłącznie rozrywką, zupełnie mnie nie interesuje. Jeśli już poświęcać temu tyle czasu, to warto zastanowić się, o czym ten film naprawdę jest.

Temat natury, ekologii i współdziałania jest na tyle ważny i tak bardzo wpływa na nasze życie, że w dużej mierze cały świat powinien być mu podporządkowany. W zasadzie każda dziedzina gospodarki i życia powinna uwzględniać relację człowieka z naturą.

Nie mam wpływu na wszystko, ale mam wpływ na to, co sam robię. Staram się więc zaszywać w moich projektach to, co jest dla mnie ważne. Uważam, że powinniśmy poświęcić dużo energii na to, żeby uczynić świat lepszym, zwłaszcza jeśli chodzi o funkcjonowanie z naturą. Człowiek bierze od niej bardzo dużo, a daje niewiele. Często się nad nią pastwi. I ta natura zaczyna się przeciwko nam obracać.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
W filmie pojawia się morska bestia, w książce również mamy tajemniczą, właściwie wszechmocną istotę, która może wpływać na komfort życia całej społeczności. Ten przekaz wydaje się dość czytelny: jeśli nie będziemy dbać o środowisko i przyrodę, różnie może się to skończyć.

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Tak. W drugiej i trzeciej części wątek natury też będzie obecny. Nie lubię jednak moralizatorstwa ekologicznego podanego wprost. Wolę, kiedy takie rzeczy są zaszyte w historii.

Każdy z nas doświadcza dziś tego, jak natura się zmienia i jak reaguje na nasze działania. Zamiast z nią współpracować i traktować ją z szacunkiem, globalnie wciąż robimy za mało.

Nie wierzę, że nawrócę dorosłych, którzy tego nie rozumieją. Ale jeśli w filmie czy książce dla dzieci jest szansa, żeby zaszczepić taką wrażliwość młodemu pokoleniu, to warto. Może ono uratuje nam ten świat, bo z nami bywa różnie.

Brzmi to pesymistycznie, ale nie wierzę w całkowitą zagładę spowodowaną przez człowieka. Zmiany jednak już zachodzą. Widać je. Tylko dobrze byłoby, gdyby działy się szybciej. Młode pokolenie szybko dorasta. Za chwilę to ono będzie kształtować politykę i rzeczywistość. Jeśli można coś w nim zasiać, to warto próbować.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Zasiewasz w tej historii jeszcze coś. Natura jest tu siłą, która poradzi sobie z ludźmi, jeśli będzie trzeba, ale są też nawiązania do dawnych wierzeń i mitów. Szczególnie ciekawy jest dla mnie lis jako przewodnik. Lisy mają ogromne znaczenie kulturowe, pojawiają się w opowieściach od stuleci. Czy wybór lisa był intencjonalny?

Staram się czerpać z miejsca, z którego pochodzimy. Nie chcę być Polakiem opowiadającym o kulturze japońskiej.

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Inspiracja słowiańskimi legendami i wierzeniami była obecna od początku. W filmie Lesij jest wzorowany na postaci z mitologii słowiańskiej – Leszym. To było bardzo świadome. Dużo o tym czytam i widzę, jak olbrzymie jest bogactwo tych opowieści.

Staram się czerpać z miejsca, z którego pochodzimy. Nie chcę być Polakiem opowiadającym o kulturze japońskiej. Oczywiście japońska kultura jest fascynująca, ale mam poczucie, że tym, co może przykuć uwagę, jest właśnie nasza perspektywa i opowiadanie o miejscu, z którego jesteśmy.

Sam lis pojawił się na trochę innych zasadach. Od początku chcieliśmy, żeby w książce było zwierzę, tak jak w filmie. Lis pojawia się już w pierwszych scenach filmu. Widzimy, że jest zraniony, ociera się o mamę i łasi do niej. Chciałem pociągnąć ten wątek i wyjaśnić, dlaczego jest ranny. Dlatego zaangażowaliśmy go w pierwszą książkę.

Nie mieliśmy jednak od początku założenia, że będzie przewodnikiem w takim kulturowym sensie. Cieszę się, że tak to odczytujesz, bo rzeczywiście tak wyszło. Można powiedzieć, że był to przypadek, ale przypadek twórczy. Lubię takie sytuacje. One mają znaczenie i często podnoszą jakość końcowego dzieła. Lisek był więc trochę przypadkowy, ale jednak przemyślany.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Wróci w kolejnych tomach?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Pojawią się inne zwierzęta. Nie chcieliśmy cały czas powielać tego samego motywu. W drugiej części, Kamieniu Wody, będzie niebieski ptaszek. W trzeciej pogłębimy historię wieloryba. Tela również dostanie większą rolę.

Będą więc powracać bohaterowie znani wcześniej, nie tylko dziecięcy. Niebieski ptaszek też już pojawił się w filmie. Ale to dobry pomysł, żeby nie zapominać o lisku. Może w trzeciej części warto będzie napomknąć, co się u niego dzieje.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Czyli zrobić taką lisią klamrę kompozycyjną. A teraz pytanie, które zawsze zadaję twórcom: jaka jest twoja ulubiona książka dla dzieci?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Chyba nie mam jednej. Teraz właściwie nie czytam książek dla dzieci. Moje wspomnienia pochodzą głównie z dzieciństwa. Na co dzień, jako producent animacji, czytam bardzo dużo historii i scenariuszy. Mamy kilkadziesiąt projektów rozwijanych równolegle, a każdy z nich to nowa opowieść, nad którą pracuje się często przez wiele lat. To jest literatura, którą czytam zawodowo.

Później czasem mam już przesyt bodźców. Jeśli więc wracam pamięcią do książek dla dzieci, to najmocniej do Dzieci z Bullerbyn i Mikołajka. To takie klasyki.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
A ulubiona animacja? Czy jest jakaś, która jest dla ciebie szczególnie ważna?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Jednej nie mam, ale to chyba nietrudno zauważyć: bardzo inspirują mnie filmy Studia Ghibli. Myślę, że w jakimś stopniu czuć to również w Chłopcu na Krańcach Świata.

To klasyka, do której wracają nie tylko ludzie z animacji, ale filmowcy z całego świata. To przepiękne filmy. W dużej mierze kierowane do dzieci, ale często tak naprawdę są też dla dorosłych. Można do nich wracać wielokrotnie.

Dla wielu twórców to ideał. Nie mam jednego ulubionego filmu z tego studia. Kocham cały ten świat i sposób opowiadania. Te filmy poruszają, są przygodowe, wciągające, angażujące i właściwie dla ludzi w każdym wieku. Do tego są pięknie zrealizowane. To majstersztyki. Trzeba być geniuszem, żeby w taki sposób przekładać swoją twórczość na ekran. To dla mnie ogromna inspiracja i marzenie, żeby chociaż w niewielkim procencie zbliżyć się do takiego poziomu.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
W Polsce widać dziś tendencję do tworzenia filmów animowanych dla najmłodszych na podstawie znanych serii książkowych. Wasz film się z tej tendencji trochę wyłamuje. Co myślisz o takich adaptacjach?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Oglądałem wiele z nich, bo w dużej mierze są to filmy robione przez moich przyjaciół producentów, z którymi często się widuję i którym bardzo kibicuję. Największe hity, o których pewnie mówisz, pochodzą od mojej dobrej koleżanki, producentki Eweliny Gordziejuk z EGoFILM — czyli Kicia Kocia czy Pucio.

To świetnie zrealizowane animacje, bardzo dobrze dostosowane do grupy wiekowej i udane jako ekranizacje książek. My sami też dokonaliśmy adaptacji książki Proszę mnie przytulić Przemka Wechterowicza i Emilii Dziubak. Zrobiliśmy serię 52 odcinków i film pełnometrażowy.

Patrzę na to również od strony producenckiej. Takie filmy przyciągają widzów do kin. To fenomen. W porównaniu z oglądalnością mojego filmu tamte produkcje to naprawdę wielkie hity. Kicie Kocie i Pucia obejrzało bardzo wielu widzów. To ogromne sukcesy.

W Polsce mamy wielką historię animacji krótkometrażowej, znanej na świecie ze swojej eksperymentalności. Jest choćby Tango Zbigniewa Rybczyńskiego, które dostało Oscara.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Albo Jak działa jamniczek.

Patrząc na twórczość polskich autorów, widzę ogromne pole do działania. Ludzie mają mnóstwo świetnych pomysłów, które mogłyby podbijać świat.

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Tak, dokładnie. My jako Animoon też produkujemy dużo takich filmów i zdobyliśmy za nasze produkcje wiele nagród na całym świecie.

Historycznie mieliśmy (jako Polacy) też ogromną tradycję seriali animowanych: Reksio, Bolek i Lolek i wiele innych produkcji powstających w państwowych studiach przed 1989 rokiem. Ale jeśli chodzi o pełnometrażowy film animowany po 1989 roku, nie mieliśmy aż tak dużych doświadczeń. Coraz więcej takich filmów powstaje i uważam, że to bardzo dobry kierunek.

Na razie szukamy widza i sposobu dotarcia do niego. Adaptacje popularnych książek są świetnym przykładem, bo opierają się na polskiej literaturze. Pucio, Kicia Kocia czy Basia to bardzo mocne marki książkowe. To wspaniałe, że takie polskie produkcje trafiają do kin.

Chciałbym jednak, żeby było też więcej miejsca na historie oryginalne – w takim sensie, że scenariusz powstaje od zera, a świat jest wymyślony najpierw dla filmu, a dopiero później może być rozwijany w innych formach. To mogłaby być druga noga polskiej animacji. Patrząc na twórczość polskich autorów, widzę ogromne pole do działania. Ludzie mają mnóstwo świetnych pomysłów, które mogłyby podbijać świat.

Wiedźmin był najpierw literaturą, później został zaadaptowany na grę i stał się globalnym fenomenem. To pokazuje, jak polska twórczość może fascynować odbiorców na całym świecie. Im więcej takich produkcji, tym większa szansa, że nasza kultura będzie bardziej dostrzegana i doceniana za granicą.

Jestem więc absolutnie za adaptacjami. To świetny kierunek. Ale byłoby wspaniale, gdyby równolegle rozwijały się też oryginalne historie animowane.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Trzymam za to kciuki, bo moim zdaniem jest duże zapotrzebowanie na historie dla trochę starszych dzieci, około dziewiątego roku życia. Takich, które mają już większe wymagania niż pięciolatki. Historie pomyślane scenariuszowo, wizualnie, filmowo – jak Chłopiec na Krańcach Świata. Autor powieści nie zawsze myśli kadrami, a tutaj wszystko musi zagrać obrazem. Czy szykujesz już kolejny duży projekt?

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Wiele lat temu zacząłem wymyślać nową historię – o Lei i lodowcu, który umarł.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
Czyli też ekologicznie.

Grzegorz Wacławek (Animoon):
Tak. Pierwsze pomysły mam naprawdę sprzed wielu lat i co jakiś czas do nich wracam. Rozwijałem tę historię, ale teraz wciąż bardzo absorbuje mnie Chłopiec na Krańcach Świata. Dużo dzieje się promocyjnie, cały czas pracuję też przy książkach. Robię ilustracje, mocno uczestniczę w opracowaniu szaty graficznej i w tym, żeby wszystko trafiło do druku.

Ten rok jest więc jeszcze podporządkowany Chłopcu. A film jest skomplikowany. Może kiedyś.

Julita Pasikowska-Klica (Bajkochłonka):
W takim razie trzymam kciuki i życzę powodzenia.

➜ Tytuł książki: Chłopiec na Krańcach Świata. Przebudzenie
➜ Autorzy: Grzegorz Wacławek, Mateusz Marczewski
➜ Ilustracje: Grzegorz Wacławek
➜ Wydawca: Animoon
➜ Rok wydania: 2026

➜ Tytuł filmy: Chłopiec na Krańcach Świata
➜ Reżyseria: Grzegorz Wacławek, Marta Szymańska
➜ Scenariusz: Kinga Krzemińska, Grzegorz Wacławek
➜ Montaż: Przemek Chruścielewski
➜ Muzyka: Mikołaj Stroiński
➜ Piosenki: Bovska, Mikołaj Stroiński, Archie Shevsky
➜ Producent: Grzegorz Wacławek
➜ Produkcja: Animoon Sp. z o.o.

Artykuł Chciałem pobyć w tym świecie trochę dłużej – rozmowa z Grzegorzem Wacławkiem pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jakie to cudowne uczucie – być sobą!

– pisze autorka Małgorzata Faivre w książce Kos i kameleon z ilustracjami Justyny Szymańskiej. To historia będąca trochę bajką, a trochę baśnią. Znajdziecie w niej zwierzęcych bohaterów, wyraźne przesłanie, symboliczną podróż oraz pewnego rodzaju prostotę, która sprawia, że opowieść staje się ponadczasowa i może trafić do odbiorcy niemal w każdym wieku oraz o różnych doświadczeniach.

➜ Tytuł: Kos i kameleon
➜ Autorka: Małgorzata Faivre
➜ Ilustracje: Justyna Szymańska
➜ Wydawnictwo: Poligraf
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka o akceptacji siebie dla dzieci

W Kosie i kameleonie zwierzęta reprezentują typowo ludzkie cechy. Mówią o strachu przed byciem sobą. O poczuciu wykluczenia, niepewności która pojawia się wtedy, gdy zaczynamy wierzyć, że z powodu swojej inności jesteśmy dla pozostałych ciężarem.

Jednym z głównych bohaterów jest kameleon – obecny od pierwszej do ostatniej strony. To właśnie od niego zaczyna się cała historia, a dokładniej: od pewnego nieszczęśliwego wypadku, po którym traci wzrok w jednym oku. Od tej chwili jego miejsce w kameleoniej grupie staje się coraz bardziej niepewne. 

W tym niedługim czasie ktoś, kto wcześniej należał do społeczności, staje się kłopotem, ciężarem. A gdy dodatkowo skrzywdzona zostaje przyjaciółka kameleona i pojawiają się drwiny z jego wyglądu, bohater podejmuje decyzję o odejściu.

Opowieść drogi, czyli gdzie jest prawdziwy dom?

Kos i kameleon został stworzony wokół motywu podróży. Kameleon wyrusza nie tylko w poszukiwaniu nowego domu, ale też miejsca, w którym nie będzie musiał udowadniać swojej wartości. Nie chce być balastem i nie chce zawadzać. A jednak tli się w nim iskierka nadziei, że gdzieś istnieje przestrzeń, w której można być sobą bez lęku przed odrzuceniem.

W trakcie wędrówki spotyka innych bohaterów, w tym tytułowego kosa. On również skrywa tajemnicę dotyczącą swojej przeszłości. Ich podobne doświadczenia – ból niezrozumienia, samotność, potrzeba akceptacji – sprawiają, że zaczynają się do siebie wzajemnie zbliżać. Razem ruszają w stronę miejsca, które ma im dać odpowiedź. Zanim jednak dotrą do celu, staną się świadkami swojej wzajemnej przemiany.

Nie będzie to jednak zmiana wymuszona zachowaniem czy wymaganiami innych. Zmienią swoje podejście oraz inaczej spojrzą na potrzeby.

Bajka o byciu sobą i niedopasowaniu

Najmocniejszą stroną Kosa i kameleona jest pokrzepiające przesłanie. To historia, która przekonuje, że nie trzeba zmieniać się pod dyktando otoczenia. Nie powinno się stawać cichszym, bardziej pokornym czy za wszelką cenę – podobnym do innych. Czasami największą odwagą będzie pozostanie sobą i poszukiwanie takiego miejsca, w którym ta autentyczność nie będzie przeszkodą, lecz darem.

To dobra książka dla dzieci, które czują się inne, mniej pewne siebie albo z jakiegoś powodu odsunięte na bok. Ale także dla tych, które dopiero uczą się zauważać cudzą wrażliwość. Ta historia jest bowiem równie ważna jako fundament rozmowy o akceptacji siebie, ale też – jako cenna lekcja empatii i zrozumienia wobec innych.

Ilustracje Justyny Szymańskiej

Za warstwę wizualną odpowiada Justyna Szymańska. Ilustracje są urocze i dobrze oddają egzotyczne umiejscowienie akcji. Ich kojąca kolorystyka sprawia, że nie konkurują z tekstem, ale towarzyszą mu, budując atmosferę czułej, bezpiecznej opowieści.

Mam jednak poczucie, że w tej historii pod kątem wizualnym, można było pójść o krok dalej. Zwłaszcza że inne prace artystki pokazują większą odwagę formalną. W Kosie i kameleonie rysunki są raczej zachowawcze i dosłowne. Gdyby pojawiło się w nich więcej symboliki, mieszanych technik albo mniej oczywistych rozwiązań kompozycyjnych, książka mogłaby zyskać dodatkową głębię.

Debiut Małgorzaty Faivre

Kos i kameleon to debiut literacki Małgorzaty Faivre. Autorka wybiera prostą konstrukcję, zwierzęcych bohaterów i klasyczny schemat wędrówki, żeby mówić o sprawach bardzo bliskich dzieciom: o przyjaźni, odrzuceniu, niepewności, wstydzie i potrzebie bycia akceptowanym takim, jakim się jest.

To historia ze szczęśliwym zakończeniem, pokrzepiająca oraz dająca nadzieję. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 6 lat. Sprawdzajcie jej dostępność w księgarniach internetowych oraz na stronie wydawcy.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Kos i kameleon?

Kos i kameleon Małgorzaty Faivre to opowieść dla dzieci o kameleonie, który po nieszczęśliwym wypadku traci wzrok w jednym oku i zaczyna czuć się niepotrzebny w swojej społeczności. Wyrusza w drogę, by znaleźć nowe miejsce dla siebie, a po drodze spotyka bohaterów z podobnymi doświadczeniami.

Kto napisał książkę Kos i kameleon?

Autorką książki Kos i kameleon jest Małgorzata Faivre. To jej debiut literacki.

Dla kogo jest książka Kos i kameleon?

To książka szczególnie dla dzieci, które mierzą się z poczuciem niedopasowania, niepewnością, odrzuceniem albo potrzebą akceptacji. Sprawdzi się także jako lektura do rozmowy o empatii, przyjaźni i odwadze w byciu sobą.

Czy warto przeczytać książkę Kos i kameleon z dzieckiem?

Tak, szczególnie jeśli chcemy porozmawiać z dzieckiem o emocjach, samoakceptacji, wyśmiewaniu innych i potrzebie przynależności. Kos i kameleon może stać się dobrym punktem wyjścia do spokojnej rozmowy o tym, co znaczy naprawdę być sobą.

Artykuł „Kos i kameleon” – recenzja książki o odwadze w byciu sobą pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Palomino jest serią, w której to właśnie tytułowa, czterokopytna postać skrywa pewne, bardzo konkretne pragnienie. Ten pomysł Michaëla Escoffiera i Matthieu Maudeta składa się na jedną z bardziej przewrotnych propozycji książkowych dla przedszkolaków. 

Trzy wydane po polsku tomy – Palomino, Zwolnij, Palomino! oraz Sto lat, Palomino! – pokazują, że nie chodzi tu jednak wyłącznie o zabawny koncept. To seria o dziecięcych marzeniach, ekscytacji i przyjaźniach, która wydaje się potwierdzać, że absurd bywa czasem najlepszym językiem rozmowy w komunikacji z małymi czytelnikami.

➜ Tytuły: Palomino, Zwolnij, Palomino!, Sto lat, Palomino!
➜ Seria: Palomino
➜ Autor: Michaël Escoffier
➜ Ilustracje: Matthieu Maudet
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Seria Palomino – książka obrazkowa z elementami komiksu

Formalnie Palomino to przede wszystkim książki obrazkowe dla dzieci 3+. Z łatwością jednak można odnaleźć w nich sporo elementów komiksowych. Dużo dzieje się w dialogach, w mimice bohaterów, w rozkładówkach rozdzielanych planszami, a nawet w konkretnych sytuacjach, które składane są na wzór komiksowych kadrów. 

Ogromną rolę odgrywają tu ilustracje Matthieu Maudeta. Są proste, wyraziste oraz pełne fantastycznie intensywnych barw. Nie zagłębiałam się czy został tu zastosowany druk Pantone, ale wizualnie tak to właśnie wygląda. I trzeba przyznać, że w kontekście temperamentu głównego bohatera, te kolory sprawdzają się znakomicie.

Palomino – chcę mieć dziewczynkę!

Pierwszy tom, po prostu zatytułowany Palomino, wprowadza czytelników do świata, który można uznać za „odwrócony do góry nogami”. W historii to nie dziecko prosi rodziców o zwierzątko, ale kucyk próbuje przekonać własną rodzinę, że koniecznie potrzebuje dziewczynki. 

Rodzice oczywiście wysuwają argumenty dobrze znane każdemu dorosłemu: dziewczynkę trzeba karmić, wyprowadzać, czesać, zajmować się nią w wakacje. Brzmi znajomo? Właśnie na tym polega główna, żartobliwa koncepcja cyklu.

Podobny mechanizm przewrotnego odwrócenia ról pojawiał się już w serii Minus Trzy, gdzie zamiast kucyka mieliśmy dinozaury, a relacja dziecko–zwierzę również została ukazana tam w krzywym zwierciadle. Palomino bazuje właśnie na tym pomyśle, ale opracowany jest pod kątem młodszego odbiorcy. Historie są więc nieco prostsze, jednak równie ciekawe. Escoffier inspiruje się bowiem tematem odpowiedzialności i ma do niego niezwykle kreatywne podejście. 

Dziecko, zwykle stawiane w roli opiekuna albo właściciela zwierzątka, staje się tutaj „pupilką” – istotą wymagającą troski, uwagi oraz odpowiedniej organizacji. Ten lekko absurdalny zabieg świetnie się sprawdza, bo nie ma nic wspólnego z moralizowaniem. Maluch może się śmiać z Palomina, ale przy okazji dobrze rozumie, że każda decyzja niesie ze sobą jakieś konsekwencje.

Zwolnij, Palomino!

Drugi tom, Zwolnij, Palomino!, wydaje się jeszcze bardziej rozbrykany. Palomino kocha pęd, wyścigi i wiatr tańczący w grzywie. Chce być zawsze pierwszy, lubi wygrywać oraz ma słabość do poczucia wolności związanego z galopowaniem ile pary w kopytach. 

To dobra analogia dla przedszkolnych szaleństw – najpierw dziecko coś zrobi, pobiegnie, podskoczy, a dopiero później będzie miało szansę się zastanowić, czy to aby na pewno było do końca bezpieczne. 

Ten tom można odbierać więc jako opowieść o impulsywności, ale znowu – bez moralizowania. Palomino nie jest „niegrzeczny”. To po prostu bardzo energiczny oraz entuzjastycznie nastawiony do świata kucyk. Dzięki niemu dzieci mogą zobaczyć swoje własne reakcje oraz uświadomić sobie, że czasem warto najpierw pomyśleć, zanim coś się zrobi.

Sto lat, Palomino!

W trzecim tomie, Sto lat, Palomino!, bohater obchodzi urodziny. Dostaje prezent i oczywiście nie ma mowy, żeby spokojnie zaczekał na odpowiednie warunki jego odpakowania. Nowe siodło trzeba od razu przetestować.

Kolejny raz dzieci mogą obejrzeć się w Palomino jak w lustrze, bo na pewno wielu z młodych czytelników ma podobnie. Może nie konkretnie z siodłem, ale kiedy dostanie się coś wymarzonego, trzeba od razu zacząć się tym bawić, a wszystko inne przestaje mieć znaczenie.

W tej części szczególnie dobrze widać, jak seria łączy codzienne dziecięce doświadczenia z absurdalnym tonem książek. Urodziny, przyjaciele, prezent, wyprawa, pogoda, burza – wszystko jest znajome, ale przepuszczone przez osobowość kucyka, który w sprawach rozsądku wydaje się być bardzo asertywnym.

Dlaczego warto sięgnąć po serię Palomino?

Palomino to świetna seria dla dzieci, które lubią humor oraz bohaterów, którym często zdarza się popełniać błędy – i to jest w porządku. Palomino jest uparty, impulsywny, czasem bezmyślny, ale nigdy jednowymiarowy. Ma w sobie dziecięcy entuzjazm.

Właśnie dlatego te książki mogą spodobać się przedszkolakom. Są krótkie, intensywne, pełne dialogów oraz wizualnych gagów. Dobrze sprawdzą się zarówno jako pierwsze książki obrazkowe z bardziej komiksową narracją, ale również jako wspólna lektura dla dzieci, które lubią wartką akcję.

Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – seria Palomino

O czym jest seria Palomino?

Palomino to pełna humoru seria książek obrazkowych dla dzieci o kucyku, który marzy o własnej dziewczynce. Cykl przewrotnie odwraca znany motyw dziecka proszącego rodziców o zwierzątko – tutaj to zwierzątko chce mieć dziecko.

Jakie tomy serii Palomino ukazały się po polsku?

Po polsku ukazały się trzy tomy serii: Palomino, Zwolnij, Palomino! oraz Sto lat, Palomino!.

Dla jakiego wieku jest seria Palomino?

Seria Palomino przeznaczona jest przede wszystkim dla dzieci od 3. roku życia. To odpowiednie książki dla przedszkolaków, które lubią absurdalny humor, wyraziste ilustracje oraz nietuzinkowych bohaterów.

Artykuł Palomino od Dwóch Sióstr. Recenzja rozbrykanego cyklu dla dzieci 3+ pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W 2026 roku, kiedy oczy kibiców zwrócone są w stronę mistrzostw świata, Egmont wypuścił dwie szybkie piłki do młodych czytelników: Gra o wszystko. Gigant Poleca Extra nr 3/2026 oraz Dawaj, Donald, dawaj! Gigant Poleca tom CCLXIX (269). To duet dla tych, którzy doceniają sportowe emocje, ale zamiast murawy zdecydowanie wolą kanapę, zimną lemoniadę i dobry komiks.

Mundial w Kaczogrodzie

Gra o wszystko z efektywnymi srebrnymi uszlachetnieniami na okładce, reprezentuje bardziej rywalizacyjną stronę uniwersum. Donald i jego przyjaciele ruszają tu na mistrzostwa świata. Czytelnik towarzyszy im więc na wielkich stadionach, obserwuje potyczki z potężnymi rywalami i z napięciem śledzi drogę do realizacji marzeń o złotym pucharze. 

Brzmi poważnie? Tylko do pierwszego gwizdka. W Kaczogrodzie nawet najważniejszy mecz potrafi zamienić się w komedię pomyłek oraz niezręczności, bo sportowa ambicja Donalda daleko przegania jego rozsądek.

To dobry wybór dla dzieci, które lubią piłkę nożną, ale żeby dobrze bawić się w trakcie lektury, potrzebują też dynamicznej akcji oraz bezbłędnego poczucia humoru. Tutaj futbol jest pretekstem do żartów, przygód i klasycznego disneyowskiego komiksu. 

W Grze o wszystko ważne rzeczy rozgrywają się nie tylko na murawie. Autorzy przybliżają tematykę tremy, przesadnej pewności siebie, zazdrości, nadziei i uporu, który może równie dobrze skutkować golem, jak i… ławką rezerwowych.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Piłkarskie szaleństwo

Dawaj, Donald, dawaj! nieco różni się od poprzedniej pozycji. Zamiast konkretnego, jednego celu, takiego jak mistrzostwa, mamy tutaj szerszą panoramę piłkarskiego szaleństwa. Wątki związane z derbami, treningami, turniejami, a także przekonaniem, że piłka nożna to coś znacznie więcej niż sport – to również święto wspólnego kibicowania oraz próba charakteru. Ten mały, okrągły i zupełnie niepozorny przedmiot staje się zapalnikiem naprawdę ekscytujących przygód!

Ten tom może być bliższy dzieciom, które znają piłkę z podwórka, szkolnego boiska albo rodzinnego oglądania meczów. Nie trzeba w pełni rozumieć wszystkich zasad obowiązujących podczas rozgrywki, żeby dobrze zrozumieć fabułę tej lektury. 

Wystarczy wiedzieć, że Donald nie przestaje chodzić z głową w chmurach. Zderzenie jego marzeń z rzeczywistością może być bolesne, ale przy okazji tradycjnie trochę nas rozbawi swoją nieporadnością – bo taki już jest. Szukajcie Dawaj, Donald, dawaj! na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Komiksy sportowo-piłkarskie dla dzieci

W czasie, gdy mundial 2026 rozgrywa się na prawdziwych stadionach, Gigant Poleca przenosi podobny zestaw emocji do świata komiksu. Dzięki temu dzieci, które żyją meczami lub obserwują jak ekscytują się nimi dorośli – otrzymują dodatkową porcję futbolu. Z kolei dla tych, którzy nie są fanami sportu – Giganty zachęcą do lektury humorem, znanymi bohaterami oraz krótkimi, wciągającymi historiami.

Oba tomy sprawdzą się jako wakacyjna lektura: do plecaka, w podróż, na przerwę między meczami albo jako czytelnicza „dogrywka” po wspólnym kibicowaniu. 

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Gra o wszystko. Gigant Poleca Extra nr 3/2026?

Gra o wszystko to piłkarski tom specjalny z serii Gigant Poleca Extra, w którym Donald i bohaterowie Kaczogrodu trafiają w sam środek futbolowej gorączki. Komiks nawiązuje do atmosfery mistrzostw świata, wielkich turniejów, kibicowania i walki o zwycięstwo.

O czym jest Dawaj, Donald, dawaj! Gigant Poleca tom CCLXIX (269)?

Dawaj, Donald, dawaj! to tom z serii Gigant Poleca, w którym piłka nożna staje się pretekstem do zabawnych przygód Donalda, treningów, derbów, turniejów i sportowych nieporozumień. To komiks pełen humoru oraz pełnej chaosu rywalizacji.

Czy te komiksy są związane z mundialem 2026?

Tak, oba tomy bardzo dobrze wpisują się w klimat mundialu 2026. Gra o wszystko mocniej wykorzystuje atmosferę wielkiego turnieju, a Dawaj, Donald, dawaj! rozwija piłkarski temat przez humorystyczne historie o meczach, treningach i kibicowaniu.

Dla kogo są piłkarskie tomy Giganta?

To propozycje dla dzieci od 7 lat, które lubią komiksy Disneya, Kaczora Donalda, piłkę nożną i krótkie, dynamiczne historie. Sprawdzą się także u młodych czytelników, którzy nie są wielkimi fanami sportu, ale lubią humor i bohaterów z Kaczogrodu.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy Giganta, żeby czytać Grę o wszystko i Dawaj, Donald, dawaj!?

Nie, po oba komiksy można sięgnąć niezależnie od wcześniejszych tomów. Historie w Gigancie są krótkie i zamknięte, dlatego dobrze nadają się zarówno dla stałych czytelników serii, jak i dla dzieci, które dopiero zaczynają przygodę z Donaldem.

Czy Gigant Poleca to dobre komiksy dla dzieci na wakacje?

Tak, seria Gigant Poleca dobrze sprawdza się jako wakacyjna lektura. Tomy są lekkie, humorystyczne, poręczne i można je czytać fragmentami – w podróży, między meczami albo podczas odpoczynku po aktywnym dniu.

Czy piłkarskie komiksy z Donaldem mogą zachęcić dziecko do czytania?

Tak, szczególnie jeśli dziecko interesuje się piłką nożną lub kibicuje podczas mundialu. Znani bohaterowie, sportowy temat i krótkie historie mogą być dobrym sposobem na połączenie emocji związanych z meczami z codziennym czytaniem.

Artykuł Dawaj, Donald, dawaj! Sportowe komiksy GIGANT idealne na mundial pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Choć centrum tej autobiograficznej mangi stanowi relacja dziecka ze staruszką Noncią, jest to tak naprawdę książka o złożonych relacjach oraz narodzinach wyobraźni w miejscu, gdzie często nie ma miejsca na marzenia.

Pozycja ukazała się w języku polskim nakładem Wydawnictwa Mandioca, jako kolejna w cyklu „Mangioka” – podobnie jak Satsuma gishiden tom 1, o której pisałam już wcześniej.

➜ Tytuł: Nonnonba
➜ Scenariusz: Shigeru Mizuki
➜ Rysunki: Shigeru Mizuki
➜ Tłumaczenie: Paweł Dybała
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Babcia Noncia i świat dziwostworów

Noncia nie jest prawdziwą babcią Shigeru. To starsza kobieta z sąsiedztwa – dobra, pracowita i bardzo uboga, która pomaga rodzinie chłopca. Nie ma wykształcenia, ale zadziwia wszystkich swoją ogromną życiową wiedzą. Wszystko tłumaczy obecnością yōkai, w polskim przekładzie Pawła Dybały nazwanych „dziwostworami”. 

Nie jestem pewna, czy tłumaczenie tego konkretnego słowa przekona każdego czytelnika. Jeżeli ktoś choć trochę interesuje się Japonią, ten termin yōkai na pewno już dobrze kojarzy – w tym więc wypadku trudno przekonać się do słowiańsko brzmiących „dziwostworów”. Z drugiej jednak strony decyzja tłumacza dobrze wpisuje się w przyjętą ogólną koncepcję wiejskiego, prostego języka, miejscami przypominającego gwarę.

Japoński folklor w czystej postaci

No właśnie, bo Nonnonba nie jest tylko próbą uchwycenia folkloru, ale przede wszystkim osadzenia w nim prawdziwej historii – wycinka życia samego autora. Dziwostwory pojawiają się w sposób naturalny tam, gdzie ludzie nie potrafią inaczej nazwać strachu: są wytłumaczeniem dla choroby, śmierci, biedy, głodu czy nieszczęścia. Mizuki pokazuje świat prostych, skromnie żyjących ludzi, dla których zjawiska nadprzyrodzone nie są sensacją, ale pewnego rodzaju sposobem porządkowania rzeczywistości.

To także bardzo ciekawy portret rodziny. Ojciec Shigeru jest trochę kobieciarzem, marzycielem, wykształconym, ale raczej życiowo nieporadnym mężczyzną. Wobec synów okazuje się jednak zaskakująco postępowy: nie zmusza ich do nauki, pozwala doświadczać świata i czasem mówi rzeczy naprawdę sensowne. 

Matka z kolei przywiązuje wagę do nazwiska, dawnych tytułów i społecznych aspiracji, a jednocześnie pozostaje łatwowierna i zbyt ufna w stosunku do swojego męża. Dzięki takim sprzecznościom bohaterowie są żywi oraz wielowymiarowi. 

Autobiografia przyszłego mangaki

Nonnonba bywa zabawna, ale przede wszystkim jest to opowieść niezwykle melancholijna i poruszająca. Ze względu na czasy, w których toczy się akcja, obecne są tu przedwczesne śmierci, bieda, dziecięce okrucieństwo czy dziewczynki sprzedawane do domu gejsz. Shigeru fascynuje się duchami, opowieściami i komiksami, ale czytelnik może dostrzec chłopca, który żyjąc wiarą w to, co niewidoczne dla każdego, wyrasta na przyszłego mangakę.

Na końcu książki znajduje się bardzo wartościowe posłowie Pawła Dybały. Tłumacz wyjaśnia swoje decyzje językowe, zbiera informacje o stworach, świętach i elementach japońskiej kultury. Nonnonba jest więc nie tylko ważną mangą autobiograficzną, ale też znakomitą zachętą do zanurzenia się w japoński folklor. Jeżeli chcecie nauczyć się o Japonii czegoś prawdziwego i autentycznego – ta pozycja będzie obowiązkową.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ – Nonnonba Shigeru Mizuki

O czym jest manga Nonnonba?

Nonnonba to autobiograficzna manga Shigeru Mizukiego, w której autor wraca do swojego dzieciństwa w wiejskiej Japonii lat 30. XX wieku. Opowiada o relacji kilkuletniego chłopca ze starszą kobietą nazywaną Noncią oraz o fascynacji japońskim folklorem, yōkai i opowieściami o świecie niewidzialnym.

Czy Nonnonba to manga dla fanów japońskiego folkloru?

Tak, Nonnonba to jedna z najciekawszych mang dla osób zainteresowanych japońskim folklorem. Książka pokazuje yōkai jako część codziennego życia, wierzeń i sposobu tłumaczenia świata.

Dla kogo jest manga Nonnonba?

Nonnonba będzie dobrym wyborem dla czytelników mangi autobiograficznej, fanów japońskiego folkloru, osób zainteresowanych kulturą Japonii oraz tych, którzy lubią opowieści o dzieciństwie, pamięci, dorastaniu i świecie dawnych wierzeń.

Dlaczego warto przeczytać Nonnonbę?

Warto sięgnąć po Nonnonbę, ponieważ to manga intymna, mądra oraz zadziwiająco autentyczna. Pozwala lepiej zrozumieć źródła twórczości Shigeru Mizukiego, a jednocześnie pokazuje Japonię daleką od turystycznych wyobrażeń: biedną, wiejską, przesądną, ale pełną opowieści.

Czy Nonnonba pomaga zrozumieć kulturę Japonii?

Tak, szczególnie jej ludowy, lokalny i mniej oczywisty wymiar. Manga pokazuje, jak dawniej tłumaczono choroby, śmierć, strach, głód czy nieszczęście za pomocą wierzeń i opowieści o yōkai.

Czy polskie wydanie Nonnonby zawiera dodatkowe objaśnienia?

Tak, na końcu książki znajduje się posłowie tłumacza Pawła Dybały, w którym wyjaśnia on swoje decyzje językowe oraz przybliża japońskie stwory, święta i elementy kultury pojawiające się w mandze.

Artykuł Prawdziwy japoński folklor – recenzja mangi Nonnonba Shigeru Mizukiego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nie wiem, czy jest to jeszcze możliwe, ale akcja w serii Louca zagęszcza się coraz bardziej. Dwunasty tom przynosi kilka kluczowych zdarzeń, na które – nie ukrywam – jako czytelniczka i miłośniczka tej serii bardzo czekałam. Bruno Dequier znowu udowadnia, że komiks o piłce nożnej może być jednocześnie opowieścią o sporcie, historią o dorastaniu, komedią, dramatem oraz pełną napięcia przygodą.

Louca. Fenomenalny. Tom 12 to bezpośrednia kontynuacja wydarzeń z Pucharu Gryfów, dlatego zachęcam do zachowania chronologii podczas czytania. Louca wraca na boisko po dłuższej nieobecności i bardzo szybko okazuje się, że nie jest już tym samym chłopakiem, którego poznaliśmy w pierwszych tomach. Kiedyś był nieporadny i zakompleksiony. Teraz sprawia wrażenie zawodnika, którego trudno będzie… prześcignąć.

➜ Tytuł: Louca. Fenomenalny. Tom 12
➜ Seria: Louca
➜ Scenariusz: Bruno Dequier
➜ Rysunki: Bruno Dequier
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Louca osiąga szczyt swoich możliwości

Na boisku Louca jest szybki, skuteczny oraz zaskakująco precyzyjny. Bezbłędnie strzela do bramki, świetnie unika przeciwników i potrafi celnie podawać piłkę kolegom z drużyny. Feniksy walczą o awans do wielkiego finału Pucharu Gryfów, a obecność Louki może przesądzić o końcowym wyniku meczu.

Autor doskonale buduje napięcie. Sparing jest nie tylko sportowym wydarzeniem – to moment próby, w którym bohater musi pokazać, czy jego przemiana jest prawdziwa. Louca zdążył dać już popis swoich umiejętności na tyle spektakularny, że zrobiło się o nim niezwykle głośno. Pozostaje jednak najważniejsze pytanie: czy on naprawdę wierzy w siebie, a może za źródło swoich umiejętności uważa relację z bardzo nietypowym przyjacielem?

Czy Louca umie grać bez Nathana?

Najciekawszy wątek tomu nie dotyczy więc samej piłki, ale relacji Louci z Nathanem. Przez całą serię niewidzialny przyjaciel był jego trenerem, wsparciem, głosem rozsądku i kimś, kto popychał go do działania. Teraz coraz wyraźniej widać, że Louca czerpie z tej relacji ogromną siłę. Może nawet zbyt dużą.

Bo jeśli Nathan w końcu miałby odejść, co zostałoby z pewności siebie Louki? Czy chłopak byłby w stanie zagrać bez niego?

To właśnie w tej części, Louca. Fenomenalny, komiks przypomina jak bardzo wielowymiarowa jest to historia. To opowieść o dojrzewaniu do samodzielności. O momencie, w którym trzeba przestać polegać wyłącznie na cudzym wsparciu i zacząć ufać temu, co samemu się wypracowało.

Fenomenalny, ale nadal niepewny

Louca zmężniał, wydoroślał i zyskał sportowy sznyt. Wydaje się pewny siebie, ale ta pewność ma bardzo niestabilne nogi. Dequier bardzo dobrze pokazuje, że dojrzewanie nie polega na tym, że nagle przestajemy się bać. Raczej na tym, że uczymy się działać mimo niepewności.

W dwunastym tomie znajdziecie więc to, co najlepsze w tym cyklu – szybki futbol, cięty humor, pierwsze zauroczenia, rywalizację i poczucie, że przed bohaterami szykują się bardzo poważne zmiany. 

Komiks dla fanów piłki nożnej? Tak, ale nie tylko

Seria Louca ma w sobie ogromną lekkość. Plansze są dynamiczne, sceny meczowe czyta się niemal jak animację, a tempo kolejnych zwrotów akcji sprawia, że naprawdę trudno odłożyć tę pozycję na bok. To jeden z tych komiksów, które pochłania się szybko, z przyjemnością i z natychmiastową ochotą na kontynuację.

Nie trzeba być fanem piłki nożnej, żeby sięgnąć po Loucę. Sport jest tu ważny, ale nie najważniejszy. Najważniejsze są emocje: przyjaźń, strach przed porażką, potrzeba akceptacji, pierwsze uczucia i pragnienie, żeby wreszcie stać się kimś, kto nie ucieka przed własnym potencjałem.

Jeśli jednak lubicie piłkę nożną, lektura sprawi Wam jeszcze więcej przyjemności. Mecze w tej serii mają rozmach oraz dramaturgię, która świetnie wpisuje się w komiksową konwencję. 

Louca. Fenomenalny. Tom 12 – czy warto?

Zdecydowanie tak. Dwunasty tom potwierdza, że Louca to jedna z najlepszych współczesnych serii komiksowych dla starszych dzieci i młodszych nastolatków. Jest zabawna, emocjonująca, świetnie narysowana i coraz bardziej angażująca.

Louca. Fenomenalny oferuje wszystko, za co można kochać tę serię. To komiks dla czytelników, którzy lubią historie z ciekawymi bohaterami. Sprawdzajcie jego dostępność na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Louca. Fenomenalny. Tom 12?

Louca. Fenomenalny. Tom 12 kontynuuje historię młodego piłkarza, który po wielu trudnościach wraca na boisko w imponującej formie. Feniksy walczą o awans w Pucharze Gryfów, a Louca musi zmierzyć się nie tylko z rywalami, ale też z własną niepewnością.

Czy trzeba znać poprzednie tomy serii Louca, żeby czytać tom 12?

Najlepiej czytać serię Louca po kolei, ponieważ dwunasty tom mocno rozwija wcześniejsze wątki, zwłaszcza relację Louki z Nathanem. Bez znajomości poprzednich części można śledzić sportową akcję, ale część emocjonalnych momentów będzie mniej czytelna.

Czy Louca. Fenomenalny to komiks tylko dla fanów piłki nożnej?

Nie. Piłka nożna jest bardzo ważnym elementem fabuły, ale seria Louca opowiada także o przyjaźni, dorastaniu, odwadze, rywalizacji i budowaniu pewności siebie. Dzięki temu mogą po nią sięgnąć również czytelnicy, którzy na co dzień nie interesują się futbolem.

Dla jakiego wieku jest komiks Louca. Fenomenalny. Tom 12?

To komiks odpowiedni przede wszystkim dla starszych dzieci i młodszych nastolatków, mniej więcej od 10. roku życia. Spodoba się czytelnikom, którzy lubią dynamiczne historie, sportowe emocje, humor i bohaterów przechodzących wyraźną przemianę.

Czy warto kupić Louca. Fenomenalny. Tom 12?

Tak, szczególnie jeśli znacie wcześniejsze tomy i chcecie zobaczyć, jak daleko zaszedł Louca od początku serii. To dynamiczny, emocjonujący i bardzo angażujący komiks, który świetnie sprawdza się dla dzieci lubiących przygody z humorem i sportową energią.

Artykuł Czy Louca poradzi sobie bez Nathana? Recenzja 12 tomu komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Młodzi detektywi w akcji. Zagadki (prawie) kryminalne to fabularno-aktywizująca książka dla dzieci, której autorką jest mł. insp. Małgorzata Sokołowska, znana także jako „Z pamiętnika policjantki”. Można więc powiedzieć, że mamy tu podaną wiedzę z pierwszej ręki. Pierwszorzędny jest również Klub Detektywów, założony przez dziecięcych bohaterów. Właśnie teraz otwiera się rekrutacja, w ramach której można do niego dołączyć. Piszecie się?

➜ Tytuł: Młodzi detektywi w akcji. Zagadki (prawie) kryminalne
➜ Autorka: mł. insp. Małgorzata Sokołowska
➜ Ilustracje: Kasia Kołodziej
➜ Wydawnictwo: CzytaLisek (Sensus)
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Olaf, Hania, Krzyś i kilka spraw do rozwiązania

Punktem wyjścia książki jest zwyczajne życie Olafa – dom, szkoła, rodzina, przyjaciele. Tyle że w tej codzienności często coś się wydarza. Począwszy od zagubionych laptopów i walizek, po tajemniczy bałagan, uszkodzenie roweru oraz tortu czy próbę oszustwa. Sprawy są „prawie” kryminalne, bo nie epatują grozą, ale jednocześnie pozwalają dzieciom zrozumieć, że nawet pozornie prosta sytuacja może mieć kilka możliwych wyjaśnień.

Autorka nie ma zamiaru nikogo wystraszyć, tylko stawia na kreatywną edukację. Uświadamia, że detektyw jest kimś, kto najpierw obserwuje, zbiera informacje, łączy fakty, sprawdza hipotezy i dopiero potem wyciąga wnioski. Dla młodego czytelnika to świetne ćwiczenie uważnego myślenia.

Książka do czytania, rozwiązywania i doświadczania

W Młodych detektywach w akcji można wyróżnić trzy sekcje. Pierwsza to część fabularna, czyli opowieść o Olafie, jego przyjaciołach i kolejnych sprawach. Druga to sekcja merytoryczna, umieszczona na żółtym tle, w której ciocia Asia wyjaśnia pojęcia związane z pracą policji, śledztwem i bezpieczeństwem. Trzecia to zadania oraz aktywności dla czytelników.

Dzięki temu dziecko nie tylko śledzi historię, ale też mocniej się w nią angażuje. Ma szansę sprawdzić swoją spostrzegawczość, poćwiczyć dedukcję i odnieść wrażenie, że naprawdę należy do detektywistycznej drużyny.

Czym są ślady daktyloskopijne i po co nam rodzinne hasło?

Autorka przemyca w książce wiele konkretnych pojęć. Dzieci dowiadują się między innymi, czym są ślady daktyloskopijne, czym zajmują się policjanci z prewencji, czym jest cyberprzestępczość lub jak przygotowuje się portret pamięciowy. Brzmi poważnie? I bardzo dobrze. Książka nie infantylizuje czytelnika, tylko ufa, że jeśli trudny termin zostanie dobrze objaśniony, dziecko potraktuje go jak część fascynującej przygody.

Na uwagę zasługuje też praktyczny wymiar publikacji. Niektóre wskazówki przydadzą się nie tylko dzieciom, ale również całym rodzinom. Dobrym przykładem jest pomysł uzgodnienia rodzinnego hasła, które można wykorzystać w sytuacji, gdy nie da się szybko sprawdzić, czy osoba dzwoniąca rzeczywiście jest tym, za kogo się podaje. Ta książka realnie uczy zasad bezpieczeństwa.

Egzamin na młodego detektywa

Młodzi detektywi w akcji jest dopracowana do ostatniej kropki. Na końcu znajduje się egzamin sprawdzający umiejętność uważnego czytania, ale też samodzielnego wyszukiwania informacji. Załączona została również legitymacja młodego detektywa i dodatkowe opowiadanie ze sprawą do rozwiązania. To ciekawe domknięcie całej książki, nagradzające czytelnika dyplomem zdobycia nowych umiejętności.

Mam hipotezę graniczącą z pewnością, że tę serię polubi mnóstwo dzieciaków zafascynowanych pracą policji, detektywów i tajemnicami. Szczególnie tych, które lubią zadawać liczne pytania i nie zadowalają się byle jakimi odpowiedziami.

Dla kogo jest ta książka?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci od około sześciu lat – zwłaszcza tych, które lubią zagadki, łamigłówki, opowieści o śledztwach i książki wymagające aktywnego udziału. Sprawdzi się także w domu, bibliotece, świetlicy czy na zajęciach edukacyjnych, bo łączy fabułę z praktycznymi zadaniami.

Młodzi detektywi w akcji. Zagadki (prawie) kryminalne to książka z fantastycznym pomysłem oraz bogatym, merytorycznym zapleczem. Oferuje dzieciom mnóstwo frajdy, a dorosłym daje poczucie, że dobrze przygotowują dziecko na różne potencjalne wydarzenia.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa CzytaLisek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Młodzi detektywi w akcji. Zagadki (prawie) kryminalne?

Młodzi detektywi w akcji. Zagadki (prawie) kryminalne to książka fabularno-aktywizująca dla dzieci, w której Olaf, Hania i Krzyś zakładają Klub Detektywów. Czytelnicy razem z bohaterami rozwiązują zagadki, poznają podstawy pracy śledczej i uczą się uważnej obserwacji.

Kto napisał książkę Młodzi detektywi w akcji?

Autorką książki jest mł. insp. Małgorzata Sokołowska, policjantka znana także z profilu „Z pamiętnika policjantki”. Dzięki temu książka łączy dziecięcą przygodę z wiedzą przekazaną przez osobę mającą doświadczenie w pracy w Policji.

Dla jakiego wieku jest książka Młodzi detektywi w akcji?

Książka sprawdzi się przede wszystkim dla dzieci od około 6–7 lat, szczególnie tych, które lubią zagadki, śledztwa, łamigłówki i historie o detektywach. Może być czytana samodzielnie przez starsze dzieci albo wspólnie z dorosłym.

Czy książka Młodzi detektywi w akcji ma walor edukacyjny?

Tak. To książka edukacyjna, ale przygotowana w formie przygody. Autorka wyjaśnia dzieciom, jak działa śledztwo, dlaczego warto sprawdzać informacje, czym jest ostrożność i jak ważne jest szukanie dowodów zamiast pochopnego oceniania sytuacji.

Czy książka nadaje się dla dzieci zainteresowanych pracą policji?

Zdecydowanie tak. Młodzi detektywi w akcji będzie szczególnie atrakcyjna dla dzieci, które interesują się policją, detektywami, tajemnicami i rozwiązywaniem zagadek. Pokazuje pracę śledczą jako odpowiedzialne, uważne i logiczne działanie.

Czy Młodzi detektywi w akcji można wykorzystać w szkole lub bibliotece?

Tak. Książka może sprawdzić się podczas zajęć w szkole, bibliotece, świetlicy lub w domu. Dzięki połączeniu opowieści, wiedzy i zadań można ją wykorzystać do rozmów o bezpieczeństwie, uważności, współpracy i krytycznym myśleniu.

Czy warto kupić książkę Młodzi detektywi w akcji. Zagadki (prawie) kryminalne?

Warto, zwłaszcza jeśli dziecko lubi zagadki i książki, w których może aktywnie uczestniczyć. To dopracowana, angażująca i merytoryczna propozycja, która daje dużo frajdy, a jednocześnie rozwija ważne umiejętności przydatne także poza lekturą.

Artykuł Młodzi detektywi w akcji – premierowa recenzja książki, napisanej przez policjantkę pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.